NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nécropole nationale de Bervaux

De nécropole nationale de Bevaux is een militaire begraafplaats met graven van gevallenen van de beide wereldoorlogen in Verdun in het departement Meuse in de regio Grand Est. De begraafplaats omvat de stoffelijke resten van soldaten die voor Frankrijk sneuvelden tijdens de Slag om Verdun van 1916 tot 1918. De begraafplaats werd opgericht in 1914 en zou, net als verschillende andere op het slagveld van Verdun, oorspronkelijk worden opgeheven en de stoffelijke resten zouden worden overgebracht naar het Ossuarium van Douaumont. Op verzoek nabestaanden werd deze begraafplaats echter in 1924 behouden. De begraafplaats werd in 1967 gereorganiseerd om plaats te bieden aan extra lichamen van soldaten die in de sector van Verdun waren gesneuveld. In 1962 werden 569 lichamen teruggebracht van de begraafplaats van Le Petit Monthairon. De begraafplaats bevat, in individuele graven, meer dan 3.500 lichamen van Franse soldaten die stierven tijdens de Eerste Wereldoorlog en 485 lichamen van Franse soldaten die stierven tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Nécropole nationale de Glorieux

De nécropole nationale de Glorieux is een Franse militaire begraafplaats in Verdun. De begraafplaats ligt ten westen van het stadscentrum. Er rusten 2.656 militairen die sneuvelden in de Eerste Wereldoorlog. Twee van de graven zijn van de Britten en worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission (CWGC). De begraafplaats staat bij de CWGC geregistreerd onder de naam Glorieux French National Cemetery.
Nécropole nationale du Faubourg-Pavé

De nécropole nationale du Faubourg-Pavé is een begraafplaats met 5.516 graven uit de beide wereldoorlogen in Verdun in het departement Meuse in de regio Grand Est. De begraafplaats is opgenomen in UNESCO's erkenning van de begraafplaatsen en herdenkingssites van de Eerste Wereldoorlog als cultureel werelderfgoed. Het kerkhof is herkenbaar aan de vijf kanonnen die bij de ingang zijn opgesteld in de vorm van een ster. In het midden van de begraafplaats bevindt zich een groot kruis met daaromheen zeven graven. Hieronder liggen de lichamen van de onbekende soldaten die niet werden weerhouden als 'onbekende soldaat' onder de Arc de Triomphe van Parijs. Eerste Wereldoorlog Naast ongeveer 5.000 Franse soldatengraven zijn er een graven van vier arbeiders, een uit China, een uit Indochina, een uit Luxemburg en een uit Roemenië. Tweede Wereldoorlog Naast ongeveer 600 Franse zijn er een graven van 3 Britten, 4 Canadezen, een Belg en een Pool. De graven van de Britten en Canadezen worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Verdun-Sur-Meuse (Faubourg Pave) French National Cemetery. Monumenten Naast deze begraafplaats staan twee monumenten: Het eerste, opgericht in 1947 door de vereniging Le Souvenir français, is gewijd aan de nagedachtenis van slachtoffers van vijandelijke wreedheden in de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Dit monument is een replica van het monument dat in Flabas stond tot het in 1940 door de Duitsers was verwoest. Het tweede monument eert de nagedachtenis van drie piloten die in 1911, 1912 en 1913 tijdens hun dienst om het leven kwamen. Hun nagedachtenis wordt aangevuld met die van de piloten die bij Verdun sneuvelden.
Place Saint-Jacques (Metz)

Place Saint-Jacques (deutsch Jakobsplatz) ist ein Platz im historischen Zentrum von Metz. Er liegt vor dem 1976 eröffneten gleichnamigen Einkaufszentrum und zwischen den Straßen Rue Fabert und Ladoucette. Sie ist als Fußgängerzone ausgebildet und befindet sich unweit des Place d'Armes mit der Kathedrale von Metz. Toponymen Place Saint-Jacques (1137 – 1609–1698) Place Derrière-Saint-Sauveur (1698–1773) Place de la République (1792) Place d’Austerlitz (1806–1815) Place Saint-Jacques (1816–1830) Place d'Austerlitz (1831–1874) Reichsland Elsaß-Lothringen: Jakobsplatz (1874–1918) Place Saint-Jacques CdZ-Gebiet Lothringen: Jakobsplatz (1940–1944) Place Saint-Jacques Geschichte Der Name des Platzes leitet sich von der angrenzenden Kirche St. Jakob ab, die 1574 aufgehoben wurde. Ein Saint-Jacques-Brunnen wurde auf dem Platz vor dem Kollegiatstift St. Sauveur (Erlöserkirche) bereits im 15. Jahrhundert (genauer: 1498) errichtet. Der Brunnen wurde 1730 zerstört und um 1759 an der Ecke Rue de Ladoucette und Petit Paris wiedererbaut. Die Steinskulptur des Apostels Jakobus der Ältere wurde während der Revolution zerstört, die Reste später an die Rue du Pont-des-Morts transferiert. In der Zeit von 1832 bis 1907 bedeckte eine Halle den gesamten Platz, auf dem Gemüse und Blumen verkauft wurden. Jährlich am 26. Dezember begannen und endeten die Dienstverhältnisse der abhängig Beschäftigten und auf dem Platz traf man sich zur Arbeitssuche. Die Place Saint-Jacques wird wegen zahlreicher Cafés und Restaurants, besonders in der Freiluftsaison, geschätzt. Notre-Dame de Metz, die Mariensäule Während der Serie von fünf deutschen Offensiven gegen Ende des Ersten Weltkrieges befürchteten die Katholiken von Metz, dass ihre Stadt Schauplatz einer erneuten Schlacht werden würde. Sie beteten mit ihrem Bischof Willibrord Benzler um einen guten Ausgang des Krieges und gelobten, der „Heiligen Jungfrau“ eine Statue zu errichten, falls die Stadt von den Kämpfen verschont würde. Die Place Saint-Jacques wurde wegen ihrer zentralen Lage und Nähe zum Dom als Standort vorgesehen. Bischof Willibrord Benzler nahm die Votivgabe als Zeichen des Dankes für die Rettung an, erlebte die Umsetzung des Gelöbnisses jedoch nicht mehr, da er im Januar 1919 wegen seiner deutschen Nationalität zurücktrat und 1921 starb. Die Statue wurde am Fest Mariä Aufnahme in den Himmel 1924 eingeweiht. Die Weihe des Denkmals wurde von Bischof Jean-Baptiste Pelt, dem neuen Bischof von Metz, in Anwesenheit von Mgr. Ruch, Bischof von Straßburg und Bischof Alphonse-Gabriel Foucault, Bischof von Saint-Dié, vorgenommen. Zuvor hielt André du Bois de La Villerabel, Erzbischof von Rouen und Primas der Normandie, eine Rede. Das Denkmal besteht aus einer ionischen Säule aus Pierre de Jaumont (oolithischer Kalkstein des alten Metz) von acht Metern Höhe und ist das Werk von Max Braemer, während die ein Meter neunzig hohe Bronzestatue das Werk des Bildhauers Jacques Martin ist. Einzelnachweise Weblinks Autour des Arènes de Metz Sablon — Place Saint-Jacques
Gare de Blainville - Damelevières

Gare de Blainville - Damelevières vasútállomás Franciaországban, Damelevières településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Párizs-Strasbourg-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Gare de Rosières-aux-Salines Gare de Mont-sur-Meurthe Gare d’Einvaux Gare de Bayon Gare de Varangéville - Saint-Nicolas Kapcsolódó szócikkek Franciaország vasútállomásainak listája Jegyzetek További információk Gare de Blainville - Damelevières az SNCF hivatalos "Gares & Connexions" weboldalán (franciául)
Gare de Blainville – Damelevières

Gare de Blainville – Damelevières – stacja kolejowa w Damelevières, w departamencie Meurthe i Mozela, w regionie Grand Est, we Francji. Jest stacją Société nationale des chemins de fer français (SNCF), obsługiwaną przez pociągi TER Lorraine. Linki zewnętrzne Site officiel SNCF / TER Lorraine. ter-sncf.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-10)].
Gare de Metz-Chambière

Gare de Metz-Chambière vasútállomás Franciaországban, Metz településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Metz-Ville-Zoufftgen-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Kapcsolódó szócikkek Franciaország vasútállomásainak listája Jegyzetek További információk
Station Metz-Chambière

Station Metz-Chambière was een spoorwegstation in de Franse gemeente Metz, gelegen aan de spoorlijn Metz-Ville - Zoufftgen. Het station werd als Metz-Abattoirs (Metz-Slachthuis) in 1908 geopend. Later is de naam veranderd en verdween het slachthuis schuin tegenover het station. De oude muren van het slachthuis worden nu gebruikt als de muren van de stalling van het stedelijk vervoersbedrijf. Sinds 1990 wordt het station niet meer bediend. Daarna zijn de toegangen tot de perrons dichtgemetseld, maar niet afgebroken.
La Boucherie (restaurant)

La Boucherie est une chaîne de plus de 130 restaurants grills faisant partie du Groupe Baudaire. Histoire En 1974, Jacques Salmon, boucher de métier, transforme son restaurant Le Refuge à Megève en restaurant à viande. Un second restaurant est ensuite ouvert à Annemasse[réf. nécessaire]. Bertrand Baudaire s'associe à lui en 1983 pour développer le concept La Boucherie Restaurant[source insuffisante]. En 1996, les restaurants La Boucherie sont développés en franchise. Ils sont au nombre de douze en 1997, cinquante en 2006, cent en 2013 et cent quarante en 2016. Toujours en 2016 la chaîne Bistrot du Boucher est rachetée par le Groupe Baudaire. En juillet 2019, le Groupe Baudaire annonce l'acquisition de Poivre Rouge et de ses 78 points de vente à travers la France auprès des Mousquetaires. Cette transaction, dont le montant n'a pas été dévoilé, prendra effet en septembre 2019. En mai 2023, une information du Figaro mentionne un intérêt du Groupe Baudaire pour reprendre neuf restaurants Courtepaille et « maintenir la marque et les contrats des 72 franchisés du réseau » alors que Courtepaille est en redressement judiciaire. La société reprendra finalement l'enseigne en conservant 74 restaurants en succursale et dix en franchise. Cette opération impliquera la fermeture de 130 restaurants et le licenciement de 1500 salariés. Le 24 juin 2026 la société est placée en redressement judiciaire . Notes et références Annexes Article connexe Liste de chaînes de restaurants Lien externe Site officiel Portail de Paris Portail des entreprises Portail de la cuisine française
Attilloncourt

Attilloncourt és un municipi francès, situat al departament del Mosel·la i a la regió del Gran Est. L'any 2007 tenia 98 habitants. Demografia Població El 2007 la població de fet d'Attilloncourt era de 98 persones. Hi havia 33 famílies, de les quals 7 eren unipersonals (7 homes vivint sols), 4 parelles sense fills, 15 parelles amb fills i 7 famílies monoparentals amb fills. La població ha evolucionat segons el següent gràfic: Habitants censats Habitatges El 2007 hi havia 37 habitatges, 33 eren l'habitatge principal de la família, 3 eren segones residències i 1 estava desocupat. 33 eren cases i 3 eren apartaments. Dels 33 habitatges principals, 27 estaven ocupats pels seus propietaris, 5 estaven llogats i ocupats pels llogaters i 2 estaven cedits a títol gratuït; 1 tenia tres cambres, 7 en tenien quatre i 26 en tenien cinc o més. 30 habitatges disposaven pel capbaix d'una plaça de pàrquing. A 18 habitatges hi havia un automòbil i a 15 n'hi havia dos o més. Piràmide de població La piràmide de població per edats i sexe el 2009 era: Economia El 2007 la població en edat de treballar era de 59 persones, 46 eren actives i 13 eren inactives. De les 46 persones actives 43 estaven ocupades (23 homes i 20 dones) i 4 estaven aturades (1 home i 3 dones). De les 13 persones inactives 3 estaven jubilades, 7 estaven estudiant i 3 estaven classificades com a «altres inactius». Activitats econòmiques Dels 2 establiments que hi havia el 2007, 1 era d'una empresa de construcció i 1 d'una empresa de comerç i reparació d'automòbils. L'únic servei als particulars que hi havia el 2009 era un paleta. L'únic establiment comercial que hi havia el 2009 era una botiga d'equipament de la llar. Poblacions més properes El següent diagrama mostra les poblacions més properes. Referències
Attilloncourt

Attilloncourt ist eine französische Gemeinde mit 98 Einwohnern (Stand 1. Januar 2023) im Département Moselle in der Region Grand Est (bis 2015 Lothringen). Sie gehört zum Arrondissement Sarrebourg-Château-Salins, zum Kanton Le Saulnois und zum Kommunalverband Saulnois. Geographie Attilloncourt liegt in Lothringen im Saulnois (Salzgau), rechts von der Seille, etwa 45 Kilometer östlich von Metz, zehn Kilometer südwestlich von Château-Salins und ca. 20 Kilometer nordöstlich von Nancy, auf einer Höhe zwischen 195 und 293 Metern über dem Meeresspiegel, die mittlere Höhe beträgt 200 Meter. Das Gemeindegebiet umfasst 3,37 km² (337 Hektar). Geschichte Attilloncourt ist nach dem fränkischen Namen Adalung benannt und bedeutet „Adalungs Hof“. 1477 wurde die Ortschaft als Acloncourt urkundlich erwähnt, 1600 als Atheloncourt und 1617 als Ateloncourt. Die Ortschaft gehörte zur 1234 eingerichteten Kastellanei von Vic-sur-Seille im Bistum Metz. Die Abtei Sainte-Glossinde in Metz verfügte über Landbesitz in Attilloncourt. 1793 erhielt der Ort im Zuge der Französischen Revolution (1789–1799) den Status einer Gemeinde und 1801 das Recht auf kommunale Selbstverwaltung. Es gehörte von 1801 bis 1871 zum früheren Département Meurthe, das 1871 in Département Meurthe-et-Moselle umbenannt wurde. Durch den Frankfurter Frieden vom 10. Mai 1871 kam die Region an das deutsche Reichsland Elsaß-Lothringen, und das Dorf wurde dem Kreis Château-Salins im Bezirk Lothringen zugeordnet. Die Dorfbewohner betrieben Getreide-, Wein-, Tabak- und Gemüsebau sowie Schaf- und Schweinezucht. Nach dem Ersten Weltkrieg musste die Region aufgrund der Bestimmungen des Versailler Vertrags 1919 an Frankreich abgetreten werden und wurde Teil des Département Moselle. Im Ersten Weltkrieg war die Ortschaft schwer beschädigt worden. Die 1869 erbaute Kirche St. Laurent wurde 1920 wiederaufgebaut. Im Zweiten Weltkrieg war die Region von der deutschen Wehrmacht besetzt. Attilloncourt gehörte als französischsprachige Ortschaft zu den 247 letzten Gemeinden, deren Name am 2. September 1915 eingedeutscht wurde. Edelinghofen war bis 1919 der offizielle Ortsname. Bevölkerungsentwicklung Wappen Das Wappen der Gemeinde zeigt das Wappen von Vic-sur-Seille, die heraldisch rechte Hälfte rot und die heraldisch linke Hälfte silbern, umgeben von einem blauen Bord, das den Schleier der Heiligen und Äbtissin Glossinde von Metz († um 610) darstellt. Literatur Georg Lang: Der Regierungs-Bezirk Lothringen. Statistisch-topographisches Handbuch, Verwaltungs-Schematismus und Adressbuch, Metz 1874, S. 170 (books.google.de). Weblinks Einzelnachweise
Attilloncourt

Attilloncourt település Franciaországban, Moselle megyében. Lakosainak száma 98 fő (2023. január 1.). Attilloncourt Brin-sur-Seille, Aboncourt-sur-Seille, Bioncourt, Grémecey, Jallaucourt és Pettoncourt községekkel határos. Népesség A település népességének változása: Jegyzetek További információk
Attilloncourt

Attilloncourt (Duits: Edelinghofen) is een gemeente in het Franse departement Moselle in de regio Grand Est. De gemeente telde 98 inwoners op 1 januari 2023. Geschiedenis De gemeente maakte tot 2015 deel uit van het arrondissement en kanton Château-Salins. Op 1 januari 2015 fuseerde het arrondissement met het arrondissement Sarrebourg tot het arrondissement Sarrebourg-Château-Salins. Toen op 22 maart 2015 het kanton werd opgeheven werden de gemeenten ervan opgenomen in het kanton Le Saulnois. Geografie De oppervlakte van Attilloncourt bedraagt 3,37 vierkante kilometer; Op 1 januari 2023 was de bevolkingsdichtheid 29,1 inwoners per km². Demografie Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.
Attilloncourt

Attilloncourt – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Grand Est, w departamencie Mozela. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 96 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 28 osób/km² (wśród 2335 gmin Lotaryngii Attilloncourt plasuje się na 949. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1142.). Bibliografia Francuski urząd statystyczny. (fr.).
Аттийонкур

Аттийонку́р (фр. Attilloncourt) — коммуна на северо-востоке Франции, регион Гранд-Эст (бывший Эльзас — Шампань — Арденны — Лотарингия), департамент Мозель. Относится к кантону Шато-Сален. Географическое положение Аттийонкур расположен в 40 км к юго-востоку от Меца. Соседние коммуны: Гремсе на северо-востоке, Петтонкур на востоке, Монсель-сюр-Сей на юго-востоке, Мазерюль на юге, Брен-сюр-Сей на западе, Бьонкур и Бе-сюр-Сей на северо-западе. История Деревня находилась в ведении епископальского округа де Вик. Коммуна сильно пострадала в годы Первой мировой войны. Демография По переписи 2007 года в коммуне проживало 98 человек. Достопримечательности Церковь Сен-Лорен, 1869 года. Примечания Ссылки Национальный институт статистики (фр.)
Атијонкур

Атијонкур (фр. Attilloncourt) насеље је и општина у североисточној Француској у региону Лорена, у департману Мозел која припада префектури Шато Сален. По подацима из 2011. године у општини је живело 108 становника, а густина насељености је износила 32,05 становника/km². Општина се простире на површини од 3,37 km². Налази се на средњој надморској висини од 200 метара (максималној 293 m, а минималној 195 m). Демографија График промене броја становника у току последњих година Види још Списак општина у департману Мозел Референце Спољашње везе База података: Insee (језик: француски) Атијонкур на страници Националног географског института Француске (језик: француски) Атијонкур на страници организације INSEE (језик: француски) Најближа насеља (километража, правац и координате) (језик: француски) План насеља Атијонкур на мапи (Mapquest)
Attilloncourt

Attilloncourt är en kommun i departementet Moselle i regionen Grand Est (tidigare regionen Lorraine) i nordöstra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Château-Salins som tillhör arrondissementet Château-Salins. År 2023 hade Attilloncourt 98 invånare. Befolkningsutveckling Antalet invånare i kommunen Attilloncourt Se även Lista över kommuner i departementet Moselle Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Attilloncourt.
Аттійонкур

Аттійонку́р (фр. Attilloncourt) — муніципалітет у Франції, у регіоні Гранд-Ест, департамент Мозель. Населення — 99 осіб (2022). Муніципалітет розташований на відстані близько 300 км на схід від Парижа, 40 км на південь від Меца. Історія До 2015 року муніципалітет перебував у складі регіону Лотарингія. Від 1 січня 2016 року належить до нового об'єднаного регіону Гранд-Ест. Демографія Динаміка населення (INSEE ): Розподіл населення за віком та статтю (2006): Економіка 2010 року серед 65 осіб працездатного віку (15—64 років) 52 були активними, 13 — неактивними (показник активності 80,0%, у 1999 році було 67,7%). З 52 активних мешканців працювало 48 осіб (26 чоловіків та 22 жінки), безробітними було 4 (1 чоловік та 3 жінки). Серед 13 неактивних 7 осіб було учнями чи студентами, 3 — пенсіонерами, 3 були неактивними з інших причин. Сусідні муніципалітети Галерея зображень Посилання Аттійонкур на сайті французького Національного інституту географії Аттійонкур на сайті французького Національного інституту статистики й економічних досліджень Див. також Список муніципалітетів департаменту Мозель Примітки
Aulnois-sur-Seille

Aulnois-sur-Seille és un municipi francès, situat al departament del Mosel·la i a la regió del Gran Est. L'any 2007 tenia 250 habitants. Demografia Població El 2007 la població de fet d'Aulnois-sur-Seille era de 250 persones. Hi havia 101 famílies, de les quals 17 eren unipersonals (4 homes vivint sols i 13 dones vivint soles), 29 parelles sense fills, 34 parelles amb fills i 21 famílies monoparentals amb fills. La població ha evolucionat segons el següent gràfic: Habitants censats Habitatges El 2007 hi havia 115 habitatges, 98 eren l'habitatge principal de la família, 4 eren segones residències i 13 estaven desocupats. 88 eren cases i 27 eren apartaments. Dels 98 habitatges principals, 59 estaven ocupats pels seus propietaris, 38 estaven llogats i ocupats pels llogaters i 1 estava cedit a títol gratuït; 3 tenien dues cambres, 11 en tenien tres, 21 en tenien quatre i 63 en tenien cinc o més. 73 habitatges disposaven pel capbaix d'una plaça de pàrquing. A 43 habitatges hi havia un automòbil i a 49 n'hi havia dos o més. Piràmide de població La piràmide de població per edats i sexe el 2009 era: Economia El 2007 la població en edat de treballar era de 165 persones, 139 eren actives i 26 eren inactives. De les 139 persones actives 137 estaven ocupades (70 homes i 67 dones) i 2 estaven aturades (2 dones i 2 dones). De les 26 persones inactives 4 estaven jubilades, 15 estaven estudiant i 7 estaven classificades com a «altres inactius». Ingressos El 2009 a Aulnois-sur-Seille hi havia 95 unitats fiscals que integraven 248 persones, la mediana anual d'ingressos fiscals per persona era de 19.646,5 €. Activitats econòmiques Dels 15 establiments que hi havia el 2007, 1 era d'una empresa de fabricació d'altres productes industrials, 4 d'empreses de construcció, 2 d'empreses de comerç i reparació d'automòbils, 1 d'una empresa de transport, 1 d'una empresa d'hostatgeria i restauració, 1 d'una empresa immobiliària, 2 d'empreses de serveis i 3 d'entitats de l'administració pública. Dels 6 establiments de servei als particulars que hi havia el 2009, 3 eren paletes, 1 fusteria, 1 restaurant i 1 agència immobiliària. L'any 2000 a Aulnois-sur-Seille hi havia 4 explotacions agrícoles que ocupaven un total de 796 hectàrees. Equipaments sanitaris i escolars El 2009 hi havia una escola elemental. Poblacions més properes El següent diagrama mostra les poblacions més properes. Referències
Aulnois-sur-Seille

Aulnois-sur-Seille (French pronunciation: [o(l)nwa syʁ sɛj], literally Aulnois on Seille; German: Erlen) is a commune in the Moselle department in Grand Est in northeastern France. Population See also Communes of the Moselle department References External links Media related to Aulnois-sur-Seille at Wikimedia Commons
Aulnois-sur-Seille

Aulnois-sur-Seille es una población y comuna francesa, en la región de Lorena, departamento de Mosela, en el distrito de Château-Salins y cantón de Delme. Demografía Enlaces externos INSEE Elecciones municipales de 2008 Archivado el 14 de marzo de 2008 en Wayback Machine. Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Aulnois-sur-Seille.
Aulnois-sur-Seille

Aulnois-sur-Seille település Franciaországban, Moselle megyében. Lakosainak száma 313 fő (2023. január 1.). Aulnois-sur-Seille Chenicourt, Létricourt, Ajoncourt, Craincourt, Fossieux, Lemoncourt és Malaucourt-sur-Seille községekkel határos. Népesség A település népességének változása: Jegyzetek További információk
Aulnois-sur-Seille

Aulnois-sur-Seille (Duits: Erlen an der Seille) is een gemeente in het Franse departement Moselle in de regio Grand Est. De gemeente telde 313 inwoners op 1 januari 2023. Geschiedenis De gemeente maakte tot 2015 deel uit van het arrondissement Château-Salins en kanton Delme. Toen op 22 maart 2015 het kanton werd opgeheven werden de gemeenten ervan opgenomen in het kanton Le Saulnois. Op 1 januari 2016 fuseerde het arrondissement met het arrondissement Sarrebourg tot het arrondissement Sarrebourg-Château-Salins. Geografie De oppervlakte van Aulnois-sur-Seille bedraagt 5,09 vierkante kilometer; Op 1 januari 2023 was de bevolkingsdichtheid 61,5 inwoners per km². De onderstaande kaart toont de ligging van Aulnois-sur-Seille met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten. Demografie Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal. Bezienswaardigen Château d'Aulnois
Aulnois-sur-Seille

Aulnois-sur-Seille – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Grand Est, w departamencie Mozela. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 214 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 42 osób/km² (wśród 2335 gmin Lotaryngii Aulnois-sur-Seille plasuje się na 831. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1002.). Bibliografia Francuski urząd statystyczny. (fr.).