NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ольнуа-сюр-Сей

Ольнуа́-сюр-Сей (фр. Aulnois-sur-Seille) — коммуна на северо-востоке Франции в регионе Гранд-Эст (бывший Эльзас — Шампань — Арденны — Лотарингия), департамент Мозель, округ Сарбур — Шато-Сален, кантон Сольнуа. До марта 2015 года коммуна административно входила в состав упразднённого кантона Дельм. Географическое положение Ольнуа-сюр-Сей расположен в 30 км к востоку от Меца. Соседние коммуны: Тезе-Сен-Мартен и Кренкур на севере, Аленкур-ла-Кот, Пюзьё и Дельм на северо-востоке, Фосьё и Малокур-сюр-Сей на юго-востоке, Аррей-эт-Ан, Ажонкур и Шеникур на юго-западе, Летрикур и Абокур на северо-западе. Площадь коммуны — 5,09 км², население — 256 человек (2006) с тенденцией к стабилизации: 243 человека (2013), плотность населения — 47,7 чел/км². Ранее входила в состав Лотарингии. Топонимика 1329 — Эннуа (Ennoy) 1334 — Ануа (Anois) 1915—1918 — Эрлен (Erlen) История Крепость епископата Меца XIV века, в XV веке ей владела семья Ориокур, в XVI веке — семья Армуаз. Шарль де Армуа, гувернёр детей герцога Леопольда Лотарингского, перестроил замок в XVIII веке. Маркизат в 1726 году. Население Численность населения коммуны в 2008 году составляла 244 человека, в 2011 году — 237 человек, а в 2013-м — 243 человека. Динамика населения: Экономика В 2010 году из 158 человек трудоспособного возраста (от 15 до 64 лет) 133 были экономически активными, 25 — неактивными (показатель активности 84,2 %, в 1999 году — 75,4 %). Из 133 активных трудоспособных жителей работал 131 человек (67 мужчин и 64 женщины), две женщины числились безработными. Среди 25 трудоспособных неактивных граждан 14 были учениками либо студентами, 4 — пенсионерами, а ещё 7 — были неактивны в силу других причин. Достопримечательности (фотогалерея) Госпиталь ордена святого Иоанна Иерусалимского, XIII век. Замок Ольнуа на высоком берегу Сей, фортифицированный дом XIV века в центре коммуны, разрушен в XV веке, восстановлен в XVIII веке французским архитектором Жерменом Бофраном. Примечания Ссылки Национальный институт статистики (фр.)
Олноа сир Сеј

Олноа сир Сеј (фр. Aulnois-sur-Seille) насеље је и општина у североисточној Француској у региону Лорена, у департману Мозел која припада префектури Шато Сален. По подацима из 2011. године у општини је живело 237 становника, а густина насељености је износила 46,56 становника/km². Општина се простире на површини од 5,09 km². Налази се на средњој надморској висини од 180 метара (максималној 272 m, а минималној 187 m). Демографија График промене броја становника у току последњих година Види још Списак општина у департману Мозел Референце Спољашње везе База података: Insee (језик: француски) Олноа сир Сеј на страници Националног географског института Француске (језик: француски) Олноа сир Сеј на страници организације INSEE (језик: француски) Најближа насеља (километража, правац и координате) (језик: француски) Положај места Олноа сир Сеј на мапи Француске (са основним подацима о месту) (језик: француски) План насеља Олноа сир Сеј на мапи (Mapquest)
Aulnois-sur-Seille

Aulnois-sur-Seille är en kommun i departementet Moselle i regionen Grand Est (tidigare regionen Lorraine) i nordöstra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Delme som tillhör arrondissementet Château-Salins. År 2023 hade Aulnois-sur-Seille 313 invånare. Befolkningsutveckling Antalet invånare i kommunen Aulnois-sur-Seille Se även Lista över kommuner i departementet Moselle Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Aulnois-sur-Seille.
Ольнуа-сюр-Сей

Ольнуа́-сюр-Сей (фр. Aulnois-sur-Seille) — муніципалітет у Франції, у регіоні Гранд-Ест, департамент Мозель. Населення — 308 осіб (2022). Муніципалітет розташований на відстані близько 290 км на схід від Парижа, 30 км на південь від Меца. Історія До 2015 року муніципалітет перебував у складі регіону Лотарингія. Від 1 січня 2016 року належить до нового об'єднаного регіону Гранд-Ест. Демографія Динаміка населення (INSEE ): Розподіл населення за віком та статтю (2006): Економіка 2010 року серед 158 осіб працездатного віку (15—64 років) 133 були активними, 25 — неактивними (показник активності 84,2%, у 1999 році було 75,4%). З 133 активних мешканців працювала 131 особа (67 чоловіків та 64 жінки), безробітними було 2 (0 чоловіків та 2 жінки). Серед 25 неактивних 14 осіб було учнями чи студентами, 4 — пенсіонерами, 7 були неактивними з інших причин. У 2010 році в муніципалітеті числилось 95 оподаткованих домогосподарств, у яких проживали 254,0 особи, медіана доходів виносила 19 979 євро на одного особоспоживача Сусідні муніципалітети Галерея зображень Посилання Див. також Список муніципалітетів департаменту Мозель Примітки
Épinal station

Épinal station (French: Gare d'Épinal) is a railway station serving the commune of Épinal, Vosges department, France. The station is owned and operated by SNCF, in the TER Grand Est regional rail network and is served by TGV and TER trains. In 2024 the station saw 1,389,102 passengers. See also List of SNCF stations in Grand Est References
Estación de Épinal

La estación de Épinal (en francés: Gare d'Épinal) es una estación de ferrocarril que da servicio a la ciudad de Épinal, Vosgos, Francia. La estación es propiedad de SNCF y está operada por esta misma empresa. Cuenta con servicio de trenes TGV y TER. En 2018 la estación recibió 1.013.669 pasajeros.​ Referencias
Gare d’Épinal

Gare d’Épinal vasútállomás Franciaországban, Épinal településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Blainville-Damelevières–Lure-vasútvonal Épinal-Bussang-vasútvonal Neufchâteau-Épinal-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Gare de Xertigny Gare d’Arches Gare de Remiremont Gare de Thaon Kapcsolódó szócikkek Franciaország vasútállomásainak listája Jegyzetek További információk Gare d’Épinal az SNCF hivatalos "Gares & Connexions" weboldalán (franciául)
Cimetière américain d'Épinal

Le cimetière américain d'Épinal est l'un des cinq cimetières militaires situés sur le sol français commémorant l'implication des États-Unis à la Seconde Guerre mondiale. Dénommé officiellement « World War II Epinal American Cemetery and Memorial », il est en fait implanté au lieudit Le Quéquement sur le territoire de la commune vosgienne de Dinozé à 7 km au sud-est d'Épinal. Les corps de 5 255 soldats américains y sont inhumés. Historique L'architecte du mémorial est William Adams Delano, de New York, et le cimetière a été dessiné par Homer L. Fry d'Austin (Texas). L'inauguration officielle date du 23 juillet 1956, en présence de Douglas Dillon, ambassadeur des États-Unis. Le site est administré par l'American Battle Monuments Commission. Anecdote Le lieu a inspiré l'écrivain Thierry Hesse pour son roman intitulé Le Cimetière américain, paru en 2003. Voir aussi Bibliographie Pierre-Henri Mathieu, La Seconde Guerre mondiale dans la région d'Éloyes, Epinal, Association de recherches archéologiques et d'histoire d'Éloyes et dans ses environs, mars 2002, 513 p. (ISBN 2-9513453-1-3) Liens externes Page sur le site de l'American center France. (en) Le cimetière le site de l'American Battle Monuments Commission. Document .pdf illustré Le cimetière américain d’Épinal Portail de la Seconde Guerre mondiale Portail des forces armées des États-Unis Portail des États-Unis Portail des Vosges
Épinal American Cemetery and Memorial

De Épinal American Cemetery and Memorial is een Amerikaanse militaire begraafplaats in de gemeente Dinozé nabij Épinal in het Franse departement Vosges, waar soldaten liggen begraven die gedurende de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen. De Épinal American Cemetery and Memorial wordt beheerd door de American Battle Monuments Commission. De begraafplaats De begraafplaats werd al in oktober 1944 aangelegd door geallieerde troepen. Er liggen in totaal 5.255 militairen begraven. De meeste soldaten die hier begraven liggen, zijn omgekomen tijdens de strijd in Noordoost-Frankrijk tijdens de opmars naar de Rijn en in het Duitse gebied dat vlakbij achter de Rijn is gelegen. De grond van begraafplaats is een officieel stuk land van de Amerikaanse overheid. De begraafplaats is ontworpen door Homer L. Fry d'Austin, afkomstig uit Texas, Verenigde Staten. De gedenkplaats, inclusief het gedenkteken, werd ontworpen door de in New York woonachtige William Adams Delano. Algemene opzet De totale oppervlakte van het Épinal American Cemetery and Memorial bedraagt 19,4 hectare. De begraafplaats is verdeeld in twee grote percelen voor de graven. De percelen zijn door middel van een groot grasveld van elkaar gescheiden. Tevens bevindt zich tussen het grasveld en de percelen nog een dubbele heg, waartussen een wandelpad is aangelegd. Via deze paden kan men van en naar de gedenkplaats met het gedenkteken lopen. Tevens loopt er aan de buitenzijde van de begraafplaats nog een groot pad waarover men een gehele ronde kan wandelen. Exact op het middelpunt staat een vlaggenmast, met de Amerikaanse vlag, vanwaaruit men een prachtig overzicht heeft over de Moezel-vallei. Het gedenkteken Het gedenkteken bestaat uit een kleine kapel, een portico en een kaartruimte met een kaart van de operaties die in het gebied hebben plaatsgevonden. Op de muren van "The Court of Honor", die het hele gedenkteken omringen, zijn de namen van de 424 vermiste soldaten gegraveerd. Van de soldaten van wie de lichamen later alsnog zijn gevonden en geïdentificeerd, is een roosje bij de naam geplaatst. De graven Het gebied van de graven bevat twee grote percelen. Hier zijn de stoffelijke resten van 5.255 mannen begraven. Het perceel is symmetrisch aan het perceel dat ertegenover ligt. Alle graven hebben de vorm van een Latijns Kruis, ongeacht de godsdienst die iemand aanhing. Bezoekers De begraafplaats is dagelijks geopend, met uitzondering van 25 december en 1 januari. Personeel vertrekt informatie over de graven. Zie ook American Battle Monuments Commission Externe link (en) Informatie ABMC over deze begraafplaats
Himsklamm

Die Himsklamm ist ein Naturschutzgebiet und Natura-2000-Gebiet im Saarpfalz-Kreis im Saarland. Die Himsklamm liegt auf der Gemarkung von Gersheims Ortsteil Niedergailbach nahe der deutsch-französischen Grenze im Biosphärenreservat Bliesgau. Zum Naturschutzgebiet wurde das Areal am 12. November 1987 erklärt und am 16. Januar 2015 erweitert. Flora & Fauna Auf dem 50,7 Hektar großen Gelände befinden sich Stufenhänge des Muschelkalks beim Wallringerbach, Orchideen-Buchenwald und Kalk-Trockenrasen. In der Tierwelt finden sich der Wendehals, Neuntöter oder die Heidelerche. Weblinks Ministerium der Justiz Saarland
Schwalbaue

Die Schwalbaue ist eine Bachaue und ein Naturschutzgebiet im Saarpfalz-Kreis im Saarland. Die Schwalbaue liegt auf der Gemarkung von Blieskastels Stadtteil Brenschelbach entlang der deutsch-französischen Grenze bzw. nördlich an Rheinland-Pfalz grenzend im Biosphärenreservat Bliesgau. Zum Naturschutzgebiet wurde das Areal am 5. Juli 1996 ausgewiesen. Schutzzweck Auf dem 15 ha großen Gelände befindet sich ein natürlicher Auenabschnitt des Schwalbbaches mit Glatthaferwiesen, Hochstaudenflure und Röhrichten. Weblinks [1] bei sl.juris.de
Pournoy-la-Grasse

Pournoy-la-Grasse és un municipi francès, situat al departament del Mosel·la i a la regió del Gran Est. L'any 2007 tenia 553 habitants. Demografia Població El 2007 la població de fet de Pournoy-la-Grasse era de 553 persones. Hi havia 198 famílies, de les quals 27 eren unipersonals (8 homes vivint sols i 19 dones vivint soles), 62 parelles sense fills, 97 parelles amb fills i 12 famílies monoparentals amb fills. La població ha evolucionat segons el següent gràfic: Habitants censats Habitatges El 2007 hi havia 203 habitatges, 200 eren l'habitatge principal de la família i 3 estaven desocupats. 196 eren cases i 7 eren apartaments. Dels 200 habitatges principals, 178 estaven ocupats pels seus propietaris, 18 estaven llogats i ocupats pels llogaters i 3 estaven cedits a títol gratuït; 2 tenien dues cambres, 7 en tenien tres, 26 en tenien quatre i 165 en tenien cinc o més. 178 habitatges disposaven pel capbaix d'una plaça de pàrquing. A 61 habitatges hi havia un automòbil i a 130 n'hi havia dos o més. Piràmide de població La piràmide de població per edats i sexe el 2009 era: Economia El 2007 la població en edat de treballar era de 363 persones, 266 eren actives i 97 eren inactives. De les 266 persones actives 260 estaven ocupades (133 homes i 127 dones) i 6 estaven aturades (2 homes i 4 dones). De les 97 persones inactives 37 estaven jubilades, 35 estaven estudiant i 25 estaven classificades com a «altres inactius». Ingressos El 2009 a Pournoy-la-Grasse hi havia 206 unitats fiscals que integraven 584 persones, la mediana anual d'ingressos fiscals per persona era de 25.294 €. Activitats econòmiques Dels 17 establiments que hi havia el 2007, 2 eren d'empreses extractives, 1 d'una empresa de fabricació d'altres productes industrials, 3 d'empreses de construcció, 1 d'una empresa de comerç i reparació d'automòbils, 1 d'una empresa de transport, 1 d'una empresa d'hostatgeria i restauració, 1 d'una empresa d'informació i comunicació, 1 d'una empresa financera, 1 d'una empresa immobiliària, 3 d'empreses de serveis, 1 d'una entitat de l'administració pública i 1 d'una empresa classificada com a «altres activitats de serveis». Dels 2 establiments de servei als particulars que hi havia el 2009, 1 era un paleta i 1 restaurant. L'any 2000 a Pournoy-la-Grasse hi havia 4 explotacions agrícoles. Equipaments sanitaris i escolars El 2009 hi havia una escola maternal integrada dins d'un grup escolar amb els municipis propers formant una escola dispersa. Poblacions més properes El següent diagrama mostra les poblacions més properes. Referències
Pournoy-la-Grasse

Pournoy-la-Grasse [puʁnwa la ɡʁas] ist eine französische Gemeinde mit 767 Einwohnern (Stand 1. Januar 2023) im Département Moselle in der Region Grand Est (bis 2015 Lothringen). Sie gehört zum Arrondissement Metz. Geographie Pournoy-la-Grasse liegt 13 Kilometer südöstlich von Metz und einen Kilometer nordöstlich von Verny auf einer Höhe zwischen 172 und 246 m über dem Meeresspiegel. Das Gemeindegebiet umfasst 7,19 km². Geschichte Die Ortschaft gehörte früher zum Bistum Metz. Die gold-blauen Sparren im Gemeindewappen weisen darauf hin, dass Pournoy Teil des Metzer Landes (pays-messin) war. Die Pflaumen symbolisieren den Ortsnamen (lateinisch Prunus / französisch Prunier). Durch den Frankfurter Frieden vom 10. Mai 1871 kam die Region an Deutschland und das Dorf wurde dem Landkreis Metz im Bezirk Lothringen des Reichslandes Elsaß-Lothringen zugeordnet. Nach dem Ersten Weltkrieg musste die Region aufgrund der Bestimmungen des Versailler Vertrags 1919 an Frankreich abgetreten werden. Im Zweiten Weltkrieg war die Region von der deutschen Wehrmacht besetzt und stand unter deutscher Verwaltung. Ende 1944 wurde Pournoy-la-Chétive von den Westalliierten eingenommen und dabei schwer zerstört. Das Dorf trug 1915–1919 und 1940–1944 den eingedeutschten Namen Großprunach. Bevölkerungsentwicklung Literatur Georg Lang: Der Regierungs-Bezirk Lothringen. Statistisch-topographisches Handbuch, Verwaltungs-Schematismus und Adressbuch, Metz 1874, S. 99 (books.google.de). Belege Weblinks
Pournoy-la-Grasse

Pournoy-la-Grasse település Franciaországban, Moselle megyében. Lakosainak száma 767 fő (2023. január 1.). Pournoy-la-Grasse Chérisey, Coin-sur-Seille, Fleury, Goin, Orny, Pommérieux és Verny községekkel határos. Népesség A település népességének változása: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (francia)
Pournoy-la-Grasse

Pournoy-la-Grasse è un comune francese di 717 abitanti situato nel dipartimento della Mosella nella regione del Grand Est. Storia Simboli Lo stemma di Pournoy-la-Grasse è stato adottato con decreto prefettizio del 9 febbraio 1948. Gli scaglioni, simbolo della regione del Saulnois, ricordano che Pournoy faceva parte del gau di Metz. Le prugne (in francese prunes) fanno riferimento al nome latino del paese (Pruniaccum). Onorificenze Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pournoy-la-Grasse Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su pournoylagrasse.fr.
Pournoy-la-Grasse

Pournoy-la-Grasse is een gemeente in het Franse departement Moselle in de regio Grand Est. De gemeente telde 767 inwoners op 1 januari 2023. Geschiedenis De gemeente maakte tot 2015 deel uit van het kanton Verny in het arrondissement Metz-Campagne. Op 1 januari 2016 fuseerde het arrondissement met het arrondissement Metz-Ville tot het arrondissement Metz. Toen het kanton op 22 maart 2015 werd opgeheven werd Pournoy-la-Grasse opgenomen in het op die dag opgerichte kanton Faulquemont. Geografie De oppervlakte van Pournoy-la-Grasse bedraagt 7,19 vierkante kilometer; Op 1 januari 2023 was de bevolkingsdichtheid 106,7 inwoners per km². De onderstaande kaart toont de ligging van Pournoy-la-Grasse met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten. Demografie Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.
Pournoy-la-Grasse

Pournoy-la-Grasse – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Grand Est, w departamencie Mozela. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 379 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 53 osoby/km² (wśród 2335 gmin Lotaryngii Pournoy-la-Grasse plasuje się na 678. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 820.). Bibliografia Francuski urząd statystyczny. (fr.).
Pournoy-la-Grasse

Pournoy-la-Grasse är en kommun i departementet Moselle i regionen Grand Est (tidigare regionen Lorraine) i nordöstra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Verny som tillhör arrondissementet Metz-Campagne. År 2023 hade Pournoy-la-Grasse 767 invånare. Befolkningsutveckling Antalet invånare i kommunen Pournoy-la-Grasse Se även Lista över kommuner i departementet Moselle Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pournoy-la-Grasse.
Пурнуа-ла-Грасс

Пурнуа́-ла-Грасс, Пурнуа-ла-Ґрасс (фр. Pournoy-la-Grasse) — муніципалітет у Франції, у регіоні Гранд-Ест, департамент Мозель. Населення — 741 особа (2022). Муніципалітет розташований на відстані близько 290 км на схід від Парижа, 13 км на південь від Меца. Історія До 2015 року муніципалітет перебував у складі регіону Лотарингія. Від 1 січня 2016 року належить до нового об'єднаного регіону Гранд-Ест. Демографія Динаміка населення (INSEE ): Розподіл населення за віком та статтю (2006): Економіка 2010 року серед 380 осіб працездатного віку (15—64 років) 278 були активними, 102 — неактивними (показник активності 73,2%, у 1999 році було 70,6%). З 278 активних мешканців працювали 272 особи (139 чоловіків та 133 жінки), безробітними було 6 (2 чоловіки та 4 жінки). Серед 102 неактивних 37 осіб було учнями чи студентами, 39 — пенсіонерами, 26 були неактивними з інших причин. У 2010 році в муніципалітеті числилось 205 оподаткованих домогосподарств, у яких проживали 559,0 особи, медіана доходів виносила 26 251 євро на одного особоспоживача Сусідні муніципалітети Посилання Пурнуа-ла-Грасс на сайті французького Національного інституту географії[недоступне посилання з липня 2019] Див. також Список муніципалітетів департаменту Мозель Примітки
Duitse militaire begraafplaats Romagne-sous-Montfaucon

De Duitse militaire begraafplaats in Romagne-sous-Montfaucon in het Franse departement Meuse in de regio Grand Est ligt 220 m ten noorden van het dorpscentrum langs de weg naar Bantheville. Er liggen 1.407 Duitse en acht Franse soldaten begraven, die zijn gesneuveld gedurende de Eerste Wereldoorlog in Noordwest-Frankrijk. De begraafplaats is al sinds september 1914 in gebruik. Geschiedenis De begraafplaats werd in september 1914 aangelegd. In Romagne was indertijd een groot veldhospitaal voor gewonden van de gevechten rond de Maas. In een latere oorlogsfase vonden ook doden van de slag om Verdun hier hun rustplaats. Het ging hier om zwaargewonde soldaten van Le Mort Homme die in het veldhospitaal van Romagne terechtkwamen en hun verwondingen niet overleefden. De latere gesneuvelden kwamen van het Meuse-Argonne-offensief. Na de oorlog, vanaf 1932, werd onder verantwoordelijkheid van de Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge, het kerkhof opgeknapt. De oorspronkelijk houten kruisen werden vervangen door kruisen in leisteen. Een muur werd opgericht en er kwam een natuurstenen gebedsruimte bij de ingang van het kerkhof. Vanaf 1966 kon de Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge, nu financieel gesteund door de Duitse Bondsregering, weer verdergaan met het onderhoud van het kerkhof. Veel kruisen waren inmiddels weer aan vernieuwing toe en ook een aantal sparren moest gekapt worden. In 1973 kregen ook de twee Joodse graven een eigen steen met daarop een davidster en Hebreeuwse lettertekens. Inrichting De begraafplaats wordt omsloten door een rode natuurstenen muur en wordt aan de voorkant doorbroken door een zwaar gietijzeren hek dat toegang biedt tot de begraafplaats zelf. Aan de achterzijde van dit hek bevindt zich aan de rechterkant een kastje waarin zich een gastenboek bevindt. Bij de ingang van de begraafplaats bevindt zich een kleine gebedsruimte van dezelfde soort steen als de muur. In deze ruimte vindt men een mozaïeken Piëta met daaronder de tekst: Hier ruhen Deutsche Soldaten. Achter de gebedsruimte bevindt zich de eigenlijke begraafplaats, ook al zijn er in de hoeken voor de gebedsruimte ook al een aantal (overwoekerde) graven te vinden. Er liggen 1.412 Duitse militairen waarvan 65 niet-geïdentificeerde en vier Franse militairen. De kruisen staan in lange rijen op een met gras begroeid veld. Op het grafveld bevinden zich ook lange rijen hoge sparren. Op de kruisen staan het grafnummer en de voor- en achternaam van de militair vermeld. Aan de zijkanten bevinden zich nog een aantal originele grafstenen uit de periode 1914-1918. Andere sites in Romagne-sous-Montfaucon Amerikaanse militaire begraafplaats Romagne-sous-Montfaucon Romagne '14-'18 Galerij Externe link (de) Informatie over de begraafplaats op de website van de Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge.
Zoo d’Amnéville

Der Zoo d’Amnéville ist ein privater Zoo in Hagondange, nahe Amnéville, im Nordosten Frankreichs. Er wurde am 28. Juni 1986 eröffnet und beherbergt derzeit etwa 2000 Tiere auf einer Fläche von 16 Hektar. Pro Jahr besuchen über eine halbe Million Menschen den Zoo, damit liegt er bei den Besucherzahlen an zweiter Stelle unter den französischen Zoos. Zu den Attraktionen zählen der Raubtierbestand, unter anderem mit weißen Tigern, und die mit 60 Arten vertretenen Greifvögel. Dreimal täglich findet in einer Arena eine Vorführung berittener Falknerei statt. Außerdem kann die Fütterung von Pinguinen, Eisbären, Ohrenrobben, Flusspferden und Polarwölfen beobachtet werden. Im April 2012 wurde das Gorilla’s camp eröffnet, das acht männliche Gorillas in zwei Junggesellengruppen beherbergt. Es werden nur Tiere erworben, die in Zoos oder Tierzuchteinrichtungen geboren wurden. Der Zoo beteiligt sich an 54 Zuchtprogrammen, pro Jahr werden zwischen 150 und 200 Tiere geboren. Er war von 1994 bis zum Ausschluss 2016 und dann wieder ab 2022 Mitglied der European Association of Zoos and Aquaria (EAZA) und ist seit 2003 Mitglied der World Association of Zoos and Aquariums (WAZA). Je nach Jahreszeit arbeiten zwischen 90 und 170 Menschen im Zoo. 2019 wurden schwere Vorwürfe gegen den hoch verschuldeten Zoo bekannt. So sollen unter anderem schwarze Listen mit unliebsamen Mitarbeitern und Besuchern geführt worden sein. Außerdem sollen Tiere auf dem Zoogelände vergraben und Fäkalien im nahegelegenen Wald entsorgt worden sein. Der Zoodirektor hat den Darstellungen widersprochen. Außerdem soll der Zoo versucht haben, den Kadaver eines verstorbenen Eisbären auf einer Deponie für Hausmüll zu entsorgen. Anfang 2020 übernahm der französische Investor Prudentia Capital den Zoo. Im November des gleichen Jahres wurde die umstrittene Tiger-Show eingestellt. Weblinks Homepage Einzelnachweise