Francuski Czerwony Krzyż

Francuski Czerwony Krzyż (fr. Croix-Rouge française) – jedno z najstarszych narodowych stowarzyszeń Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, utworzone w 1864 roku (przed wojną francusko-pruską), w czasie II wojny światowej obejmujące opieką m.in. dziesiątki tysięcy więźniów uwolnionych z obozów zagłady, towarzyszące wojskom alianckim w wyzwoleniu obozów Auschwitz-Birkenau, Dachau, Buchenwald; współcześnie aktywne w międzynarodowych akcjach pomocy m.in. ofiarom klęsk żywiołowych i katastrof. Historia Najważniejsze wydarzenia: 25 maja 1864: utworzenie francuskiego Czerwonego Krzyża (CRF), 1870: utworzenie 400 lokalnych komitetów (wybuch wojny francusko-pruskiej), 1879: utworzenie l'Association des Dames Françaises (ADF), 1881: utworzenie l'Union des Femmes de France (UFF), 1907: utworzenie Centralnego Komitetu CRF, 1914–1918: I wojna światowa, 1919–1939: rekonstrukcja stowarzyszenia, działalność w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej (walka z gruźlicą i chorobami wenerycznymi, przeciwdziałanie wysokiej śmiertelności niemowląt), 1939–1945: II wojna światowa, sierpień 1940: przyłączenie się ADF i UFF do CRF, 1942: utworzenie zespołów ratowniczych Equipes d'urgence, 1968: obecność zespołów CRF we wszystkich wydarzeniach maja 1968, 1975: uchodźcy z Azji Południowo–Wschodniej (Accueil des réfugiés), 1998: Mistrzostwa Świata, 1999: mobilizacja dla Kosowa, wrzesień 1999: otwarcie Transit Center Sangatte, grudzień 1999: burze we Francji, 21 września 2001: eksplozja w fabryce nawozów azotowych AZF w Tuluzie, kwiecień 2003: program odbudowy po zakończeniu konfliktu w Iraku, sierpień 2003: fala upałów, uruchomienie placówek w szpitalach i domach opieki, luty 2004: uruchomienie programu JAPD (szkolenia w zakresie pierwszej pomocy), marzec 2004: interwencja na Oceanie Indyjskim (Madagaskar) w czasie cyklonu Gafilo (PIROI, Plateforme d’intervention régionale pour l’océan indien). Organizacja i działalność Jak inne narodowe organizacje Ruchu Czerwonego Krzyża RCF jest przede wszystkim stowarzyszeniem wolontariuszy. Świadczy usługi (non-profit) w takich sektorach, jak pomoc społeczna, opieka zdrowotna, oświata. Stowarzyszanie skupia ponad 53 tys. wolontariuszy i prawie 18 tys. pracowników. Jest kierowane przez Walne Zgromadzenie, Radę Dyrektorów, Prezesa (22 czerwca 2013 roku prezesem został Jean-Jacques Eledjam, wolontariusz CRF od roku 2004) i biuro krajowe. Dodatkowo działa krajowy komitet nadzorczy i komitet ekspertów, zajmujących się poradnictwem i monitorowaniem. Działalność jest finansowana przede wszystkim ze środków prywatnych (darowizny od osób fizycznych i instytucji, działalność usługowa CRF). Sprawozdania z działalności, w tym roczne raporty finansowe, są udostępniane na internetowej stronie stowarzyszenia. W Strategii 2015 przewidziano przede wszystkim skupienie się na potrzebach: ofiar wypadków lub kryzysu, ludzi w sytuacji niestabilnej lub wykluczonych m.in. z powodów ekonomicznych, psychologicznych, fizycznych, społecznych, więźniów potrzebujących reintegracji, migrantów, zaniedbanych dzieci, osób starszych, niepełnosprawnych i chorych, pozbawionych opieki np. ze względu na izolację geograficzną, analfabetyzm, bariery językowe. Zobacz też Japoński Czerwony Krzyż Niemiecki Czerwony Krzyż Polski Czerwony Krzyż Rosyjski Czerwony Krzyż Turecki Czerwony Półksiężyc Uwagi Przypisy