NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Костёл Святого Казимира (Новая Вильня)

Костёл Свято́го Казими́ра (пол. Kościół Świętego Kazimierza; лит. Švento Kazimiero bažnyčia — католический приходской костёл в Новой Вильне, районе в восточной части Вильнюса. Располагается на высоком холме (одном из самых высоких в этой местности) по улице Палидово 11 (Palydovo g. 15). Службы на литовском и польском языках. История Замысел возведения храма в Новой Вильне созрел к 1905 году. По инициативе местных жителей и священника Аницета Буткевича в 1906 году начались работы по образованию католического прихода и строительству приходской церкви. В 1907 году был образован приход. Разрешение губернатора позволило на средства прихожан начать строительство храма на подаренном семейством Петрусевичей участке. Здание строилось по проекту архитектора и инженера Антона Филиповича-Дубовика. При этом во время строительства проект корректировался (было принято решение отказаться от части наружных украшений). Здание было возведено в 1908—1911 годах (надзор над строительством осуществлял сначала техник Северин Говальт, с 1909 года — инженер Казимир Добошинский). После Второй мировой войны храм ремонтировался. Архитектура Костёл построен из жёлтого кирпича в неоготическом стиле. Храм однобашенный, с крестом в плане, с трёхстенной апсидой. Три нефа отделены друг от друга пилонами. Доминанту фасада образует четырёхугольная в плане башня. Фасад членится ступенчатыми контрфорсами с пинаклями. Ансамбль храма дополняют основные ворота, формой и стилем соответствующие архитектуре костёла. В храме имеется изображение Пресвятой Девы Марии — копия Остробрамской Божией Матери. Примечания Ссылки Костел Казимира . Дата обращения: 22 июля 2008. Архивировано из оригинала 25 января 2013 года. Vilniaus Šv. Kazimiero (Naujosios Vilnios) parapija Naujosios Vilnios Šv. Kazimiero bažnyčia (лит.). Pamatyk Lietuvoje. UAB "Maipa". Дата обращения: 11 августа 2022.
Kościół ewangelicki w Rusi

Kościół ewangelicki w Rusi (lit. Rusnės liuteronu bažnyčia) – kościół ewangelicko-augsburski w Rusi koło Szyłokarczmy, ul. Jurkšaičio 8a, siedziba lokalnej parafii luterańskiej. Historia Świątynię zbudowano w 1809 (w miejscowości dominowała wówczas litewskojęzyczna ludność protestancka) z czerwonej nieotynkowanej cegły na planie prostokąta. Charakterystycznym elementem kościoła jest czworoboczna wieża nakryta dachem, elewacja wzbogacona jest szkarpami. Bibliografia TomaszT. Krzywicki TomaszT., Litwa, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2005, ISBN 83-89188-40-6, OCLC 69472932 .
Church of Saint Nicholas, Vilnius

Saint Nicholas Church (Lithuanian: Šv. Mikalojaus bažnyčia) is the oldest surviving church in Lithuania, built in the Old Town of the capital city Vilnius. History Originally built in the 14th century, the church is mentioned in writing for the first time in 1387. The church was a center for German craftsmen and merchants housed along the Vokiečių gatvė (German street). In 1901-39 the Church of St. Nicholas was the only church in Vilnius where the mass was held in Lithuanian. By the same token it was a centre of Lithuanian culture (its famous dean Kristupas Čibiras was killed in 1942 during a bombing raid). In the 1920s to 1940s, sermons in Belarusian language were also held in the church by famous priests including Adam Stankievič, Vincent Hadleŭski, Jazep Hiermanovič, Kazimir Svajak. After the World War II, the Cathedral of Vilnius was closed and the Curia of the Archdiocese of Vilnius was moved to the St. Nicholas Parish building and the Church of St. Nicholas in fact performed the functions of a cathedral. During the Soviet occupation a statue of the patron of Vilnius, St. Christopher, was erected in the church orchard (sculptor Antanas Kmieliauskas, 1959); it was an obvious act of resistance, as the city's coat-of-arms with St. Christopher's figure was banned at that time. Architecture Archaeologists believe that the same Roman Catholic church survived till the present day. Externally, the church represents the Brick Gothic style, while its interior has been renovated several times. The church belfry was built in the 17th century in the Baroque style. Its façade is flanked by two stocky buttresses with cut-off tops. The triangular pediment with niches has been recently renovated accentuating its original Gothic character. In the interior, four elegant octahedral pillars support web and star vaults. The high altar holds a painting of St. Nicholas with a silver setting from the 16th century. The church is adorned with two sculptures: a polychrome statue of St. Louis from the Gothic period, and Vytautas' bronze bust erected in 1930 (sculptor Rapolas Jakimavičius). Gallery References Šv. Mikalojaus bažnyčia. Retrieved on 2007-09-21 (in Lithuanian)
Église Saint-Nicolas de Vilnius

L'église Saint-Nicolas (en lituanien : Švento Mikolajaus bažnyčia, en polonais : kościół Śwętego Mikołaja, en russe : костëл Святого Николая) est une église catholique gothique de l'archidiocèse de Vilnius qui se trouve dans le centre historique de Vilnius, capitale de la Lituanie, au 4 rue Saint-Nicolas (Šv. Mikolajaus g. 4). C'est l'église la plus ancienne que la ville ait conservée, et la seule église où les sermons étaient en lituanien, à l'époque de l'entre-deux-guerres, lorsque Vilnius était Wilno, ville polonaise. Elle n'a pas fermé après la Seconde Guerre mondiale, lorsque la Lituanie était sous le régime communiste de la république socialiste soviétique de Lituanie. C'est donc un foyer important de la culture nationale. Histoire L'église Saint-Nicolas a été construite entre 1382 et 1387, avant que le grand-duché de Lituanie ne se convertisse officiellement au catholicisme, sous le règne de Gediminas. Elle est en pierre et en briques rouges et sert à l'époque d'église paroissiale pour un quartier d'artisans et de commerçants. Elle est restaurée plusieurs fois après des incendies, surtout après celui de 1749, qui a provoqué l'aménagement du chœur en style baroque vers 1750. Les troupes napoléoniennes endommagent l'intérieur de l'église pendant la campagne de Russie de 1812. Quelques années plus tard, on reconstruit le clocher en style néo-classique. L'église Saint-Nicolas est restaurée plusieurs fois au cours du XIXe siècle. Elle est donnée à la minorité lituanienne en 1901. C'est la seule paroisse où les sermons et le catéchisme se font en langue lituanienne pendant l'entre-deux-guerres, les autres paroisses étant polonaises ou biélorusses. Architecture Cette église de pierres et de briques a un plan presque quadrangulaire à trois nefs (13m x 15,75m). Elle a une courte abside et des contreforts légèrement en diagonale. Elle est de style gothique avec quelques éléments empruntés au style roman. La façade de briques est surmontée d'un fronton typique d'Europe du Nord agrémenté de niches de hauteur différente. Une statue de saint Christophe, protecteur de Vilnius, a été dressée dans la cour de l'église en 1957, pour rendre grâce d'avoir été protégée des bombardements de la dernière guerre, et en souvenir de son curé de l'époque, l'abbé Kristupas Čipuras, théologien réputé qui fut tué sous un bombardement, le 24 mars 1942, et dont c'était aussi le saint patron. Son sculpteur, Antanas Kmieliauskas, a été expulsé de l'Union des artistes de Lituanie pour ce fait. On remarque à l'intérieur de l'église trois autels. Le maître-autel est décoré des statues de saint Christophe, sainte Thérèse, sainte Claire et saint Joseph tenant l'Enfant-Jésus. L'autel de gauche est consacré à saint Nicolas avec des statues de saint Casimir et saint Georges entre de petites colonnes. L'autel de droite est consacré à Notre Dame. Notes Voir aussi église Sainte-Anne de Vilnius Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie
Szent Miklós-templom (Vilnius)

Szent Miklós-templom (litvánul: Šv. Mikalojaus bažnyčia) Litvánia legrégebbi temploma, amely Vilnius óvárosában található. Története A 14. században épült templomról fennmaradt első írásos feljegyzések 1387-ből származnak. 1901 és 1939 között a Szent Miklós-templom volt az egyetlen vilniusi templom, ahol litván nyelvű misét tartottak. Ezenfelül a litván kultúra központja volt (híres esperese, Kristupas Čibiras 1942-ben egy bombatámadás során vesztette életét). Az 1920–40-es években fehérorosz nyelvű prédikációkat is tartottak a templomban olyan ismert lelkészek, mint Adam Stankievič, Vincent Hadleŭski, Jazep Hiermanovič és Kazimir Svajak. A második világháború után a Vilniusi székesegyházat bezárták, ezért a Vilniusi érsekség átkerült a Szent Miklós-plébánia épületébe. Ettől kezdve a Szent Miklós-templom tulajdonképpen ellátta a székesegyház feladatait. A szovjet megszállás alatt a templom kertjében szobrot emeltek Szent Kristófnak, a város védőszentjének (Antanas Kmieliauskas szobrászművész műve, 1959); ez nyilvánvalóan ellenállási tett volt, mivel a város címerét, amelyen Szent Kristóf alakja is megtalálható, akkoriban betiltották. Építészet A régészek szerint egyazon római katolikus templom maradt fenn napjainkig. Külsőleg a templom a téglagótikára jellemző stílusjegyeket mutat, belső terét azonban többször átalakították. A templom harangtornya a 17. században épült barokk stílusban. Homlokzatát két vaskos, levágott tetejű támpillér szegélyezi. A háromszög alakú timpanont a fülkékkel nemrégiben újították fel, hangsúlyozva eredeti gótikus jellegüket. A belső térben négy nyolcoldalú oszlop támasztja alá a háló- és csillagboltozatokat. A főoltáron egy 16. századból származó festmény található, amely Szent Miklóst ábrázolja. A templomot két szobor díszíti: a gótikus stílusú Szent Lajos szobor, illetve Nagy Vytautas bronz mellszobra, amelyet 1930-ban állítottak fel (Rapolas Jakimavičius alkotása). Galéria Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Church of Saint Nicholas, Vilnius című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Források Šv. Mikalojaus bažnyčia. Hozzáférés: 2007. szeptember 21. (litván nyelven)
Chiesa di San Nicola (Vilnius)

La chiesa di San Nicola (in lituano Šv. Mikalojaus bažnyčia) è la più antica chiesa sopravvissuta in Lituania, costruita nel centro storico della capitale Vilnius. Storia Originariamente costruita nel XIV secolo, la chiesa è menzionata per la prima volta in fonte scritte nel 1387. Nel 1901-1939, la chiesa di San Nicola fu l'unica in tutta Vilnius in cui si celebrò una messa in lingua lituana: in quel frangente, costitutiva un centro della cultura lituana soprattutto grazie al suo famoso decano, Kristupas Čibiras, che fu ucciso nel 1942 nel corso di un bombardamento a seconda guerra mondiale in corso. Nel periodo interbellico, si erano invero tenuti sermoni anche in lingua bielorussa da famosi sacerdoti tra cui Adam Stankievič, Vincent Hadleŭski, Józef Hermanowicz, Kazimir Svajak. Dopo la seconda guerra mondiale, la cattedrale di Vilnius fu chiusa e la curia dell'Arcidiocesi di Vilnius fu trasferita nell'edificio della parrocchia di San Nicola: a quel punto, la chiesa di San Nicola svolse di fatto le funzioni di cattedrale. In epoca sovietica, una statua del patrono di Vilnius, San Cristoforo, fu eretta nel frutteto della chiesa per opera di Antanas Kmieliauskas nel 1959; si trattò di un palese atto di resistenza, poiché a quel tempo risultava vietato esporre lo stemma della città con la figura di San Cristoforo. Architettura Gli archeologi ritengono che la struttura sia sopravvissuta in parte esattamente come era alla costruzione fino ai giorni nostri. All'esterno la chiesa rappresenta lo stile gotico in mattoni, mentre il suo interno è stato più volte ristrutturato; il campanile della chiesa fu costruito nel XVII secolo secondo i canoni dell'architettura barocca. La sua facciata è fiancheggiata da due robusti contrafforti con cime tagliate e il frontone triangolare, che presenta delle nicchie, è stato dI recente sottoposto a restauro per far risaltare l'originario carattere gotico. All'interno, quattro eleganti pilastri ottaedrici sorreggono volte a vela e a stella: l'altare maggiore custodisce un dipinto di San Nicola con montatura in argento del XVI secolo. La chiesa è adornata da due sculture, una policroma di San Luigi del periodo gotico e il busto in bronzo dedicato a Vitoldo eretto nel 1930 perm mano di Rapolas Jakimavičius. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Nicola Collegamenti esterni Sito ufficiale, su mikalojus.lt. (EN) Chiesa di San Nicola, in GCatholic.org.
Kościół Świętego Mikołaja w Wilnie

Kościół Świętego Mikołaja (lit. Vilniaus Šv. Mikalojaus bažnyčia) – najstarszy kościół w Wilnie położony na starym mieście. Historia kościoła Kościół został zbudowany około 1440 roku. Po 1812 roku zbudowano zakrystię. Na prośbę arcybiskupa Bolesława Kłopotowskiego w dniu 31 grudnia 1900 roku biskup Stefan Aleksander Zwierowicz (Stephen Aleksandras Žveravičius) przekazał kościół nielicznej litewskojęzycznej społeczności mieszkającej w mieście. Od tego czasu, przed I wojną światową oraz w dwudziestoleciu międzywojennym kościół stał się miejscem spotkań litewskiej społeczności Wilna. Był to jedyny kościół w Wilnie, w którym odbywały się kazania w języku litewskim. W 1930 roku w kościele umieszczono popiersie księcia Witolda Kiejstutowicza, które wyrzeźbił Rafał Jachimowicz. W nocy z 22 na 23 marca 1943 roku miał miejsce nalot samolotów sowieckich na Wilno. Jedna z bomb trafiła w plebanię parafii św. Mikołaja. Zginął wówczas proboszcz parafii ksiądz Krzysztof Czybir (lit. Kristupas Čibiras). Ranni zostali ks. arcybiskup Mieczysław Reinys i ks. Wincenty Taszkun. W 1972 roku kościół został wyremontowany. Pseudogotyckie elementy na szczycie frontowym są rekonstrukcją z XX wieku. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Mikołaja w Wilnie
Ministeri de Transport i Comunicacions de Lituània

El Ministeri de Transport i Comunicacions de Lituània (en lituà: Lietuvos Respublikos susisiekimo ministerija) és un dels catorze ministeris del Govern de Lituània. Té la seu a la capital Vílnius. És la principal institució a Lituània, que coordina el transport per carretera, ferrocarril, aire i aigua, sector de les comunicacions postals i electròniques i posa en pràctica l'estratègia i la política del govern de l'estat. El Ministeri de Transports i Comunicacions és una institució pressupostària finançada a càrrec del pressupost de l'Estat de la República de Lituània. L'actual ministre responsable des del 13 de desembre de 2012 és Rimantas Sinkevičius del Partit del Treball. Història Quan Lituània va recuperar la seva independència el nou Govern es va formar el 22 de març de 1990, i el Ministeri de Transports i Comunicacions es va restablir a la mateixa data. Des dels primers dies de les seves activitats les tasques més importants del Ministeri inclouen fer-se càrrec del sector del transport a la subordinació dels ministeris de tota la Unió, la creació de la nova estratègia de transport i el seu sistema legal, juntament amb la integració del sector del transport de Lituània en el transport de la xarxa europea. Funció i responsabilitats El Ministeri pretén: complir amb els requisits de la legislació de la Unió Europea en els àmbits dels transports, correus i comunicacions electròniques; modernitzar la infraestructura de transport; integrar les principals carreteres del país a les xarxes transeuropees; permetre el desenvolupament dels negocis de transport i la competència transparent; millorar el transport i la qualitat del servei de comunicació; promoure el transport multimodal, centres logístics, lloc públic; coordinar les activitats en els sectors de transport, correus i comunicacions electròniques; participar en el desenvolupament de la política de seguretat del tràfic a tots els mitjans de transport; participar en el desenvolupament de la política sobre la reducció dels impactes ambientals negatius a les àrees de transport. Llista de ministres Vegeu també Govern de Lituània Referències «Regulations of the Ministry of Transport and Communications of the Republic of Lithuania». Ministry of Transport and Communications of the Republic of Lithuania, 13-10-2010. Arxivat de l'original el 2013-12-11. [Consulta: 7 desembre 2013].
Verkehrsministerium der Republik Litauen

Das Verkehrsministerium der Republik Litauen (lit. Lietuvos Respublikos susisiekimo ministerija) ist das Verkehrsministerium von Litauen und eines von 14 Ministerien der Regierung Litauens. Dienstsitz ist Vilnius. Minister Weblinks Offizielle Website (englisch, litauisch) Einzelnachweise
Ministerio de Transporte y Comunicaciones de Lituania

El Ministerio de Transporte y Comunicaciones de Lituania (en lituano: Lietuvos Respublikos susisiekimo ministerija) es uno de los catorce ministerios del Gobierno de Lituania. Tiene su sede en la capital Vilna. Es la principal institución en Lituania, que coordina el transporte por carretera, ferrocarril, aire y agua, sector de las comunicaciones postals y electrónicas y posa en práctica la estrategia y la política del gobierno del estado. El Ministerio de Transportes y Comunicaciones es una institución presupuestaria financiada a cargo del presupuesto del Estado de la República de Lituania. El actual ministro responsable desde el 13 de diciembre de 2016 es Rokas Masiulis en calidad de independiente. Historia Cuando Lituania recuperó su independencia el nuevo Gobierno se formó el 22 de marzo de 1990, y el Ministerio de Transportes y Comunicaciones se restableció a la misma fecha. Desde los primeros días de sus actividades las tareas más importantes del Ministerio incluyen hacerse cargo del sector del transporte a la subordinación de los ministerios de toda la Unión, la creación de la nueva estrategia de transporte y su sistema legal, junto con la integración del sector del transporte de Lituania en el transporte de la red europea. Funciones y responsabilidades El Ministerio tiene como funciones: cumplir con los requisitos de la legislación de la Unión Europea en los ámbitos de los transportes, correos y comunicaciones electrónicas; modernizar la infraestructura de transporte; integrar las principales carreteras del país a las redes transeuropeas; permitir el desarrollo de los negocios de transporte y la competencia transparente; mejorar el transporte y la calidad del servicio de comunicación; promover el transporte multimodal, centros logísticos, lugar público; coordinar las actividades en los sectores de transporte, correos y comunicaciones electrónicas; participar en el desarrollo de la política de seguridad del tráfico a todos los medios de transporte; participar en el desarrollo de la política sobre la reducción de los impactos ambientales negativos a las áreas de transporte. Lista de ministros Véase también Gobierno de Lituania Referencias Ministry of Transport and Communications of the Republic of Lithuania, ed. (13 de octubre de 2010). «Regulations of the Ministry of Transport and Communications of the Republic of Lithuania». Consultado el 7 de diciembre de 2013.
Ministerstwo Transportu i Komunikacji Republiki Litewskiej

Ministerstwo Transportu i Komunikacji Republiki Litewskiej (lit. Lietuvos Respublikos susisiekimo ministerija) – litewski urząd administracji rządowej obsługujący ministra właściwego do spraw działów administracji rządowej: historia transportu, drogi i transport drogowy, transport kolejowy, transport wodny, transport lotniczy, tranzyt i logistyka. Ministerstwo zostało utworzone w 1990 roku, we wcześniejszym okresie, urząd o tej samej nazwie istniał również w latach 1918–1940. Zadania Ministerstwa Głównym celem operacyjnym Ministerstwa jest kształtowanie polityk publicznych, a także organizowanie, koordynowanie i nadzorowanie jej wdrażania w następujących obszarach: Funkcjonowanie systemu transportowego i rozwój infrastruktury transportowej, przewóz pasażerów i ładunków koleją, drogą morską, śródlądowymi drogami wodnymi i drogą powietrzną, bezpieczeństwo ruchu drogowego, transport kombinowany, tranzyt i logistyka, łączność elektroniczna i pocztowa, rozwój społeczeństwa informacyjnego, transport towarów niebezpiecznych drogą, koleją i śródlądowymi drogami wodnymi. Przypisy
Министерство транспорта и связи Литвы

Министерство транспорта и связи Литвы координирует работу автомобильного, железнодорожного, воздушного, водного транспорта, сектора почтовых и электронных коммуникаций и реализует стратегии и политику государственного управления. Учреждения при Министерстве транспорта и связи Государственная инспекция автомобильного транспорта Государственная железнодорожная инспекция Администрация автомобильных дорог Литвы Управление пограничной инфраструктуры Комитет развития информационного общества Учреждения и предприятия под контролем Министерства Вильнюсский международный аэропорт Каунасский аэропорт Международный аэропорт Паланги Дирекция внутренних водных путей Клайпедский государственный морской порт Научно-исследовательский институт транспорта и дорог Государственный офис по внутренним водным путям Транспортное инвестиционное управление Администрация гражданской авиации Литовская администрация безопасности на море АО "Литовские железные дороги" ОАО "Geležinkelio apsaugos zeldiniai" ОАО "Detonas" Литовский радио- и телевизионный центр АО "Литовское пароходство" АО "Почта Литвы" Ссылки transp.lt — официальный сайт Министерство транспорта и связи Литвы
Castell de Siesikai

El Castell Siesikai es troba a la vora de Siesikai, districte Ukmergė de Lituània. El castell al costat del llac Siesikai va ser construït per Gabrielius Daumantas-Siesickis al segle xvi amb arquitectura renaixentista. Els seus hereus van ser coneguts com a Daumantas, però amb el seu altre cognom Siesickis, havien donat nom a la ciutat propera. El palau de maçoneria va ser reconstruït en estil neoclàssic, a partir de 1820, per Dominik Dowgiałło. De les quatre torres que presentava a cada una de les seves cantonades, solament dues torres romanen de l'antic castell. L'any 1990 es va realitzar una nova restauració. Vegeu també Llista de castells de Lituània Enllaços externs Siesikai (Daugailiai) manor (lituà) Arxivat 2016-03-04 a Wayback Machine. Sigita Nemeikaitė. Į Siesikų pilį sugrįžta gyvenimas. „Statyba ir architektūra“, 2007 liepa (lituà) Apie Siesikų pilį musupaveldas.lt portale Arxivat 2011-07-03 a Wayback Machine. Siesikų dvaras (lituà) Arxivat 2016-03-04 a Wayback Machine.
Schloss Siesikai

Siesikų pilis ist ein Schloss in Litauen, unweit von Siesikai am Siesikai See, sog. Daumantai-Siesickiai-Hof. Der Hofsiedlung besteht aus 6 Gebäuden (Schloss, „Akademie“ (Schule) etc.,) und Park. Gebaut von Gabrielius Daumantas-Siesickis († 1517). Weblinks Schloss Siesikai musupaveldas.lt Portal Hof Siesikai
Siesikai Castle

Siesikai Castle is the residential castle near Siesikai, Ukmergė district, Lithuania. The castle on the Siesikai Lake was built by Gabrielius Daumantas-Siesickis in the 16th century in the Renaissance style. His heirs were known as Daumantai, also called Siesicki, had given their family name to the nearby town. The masonry palace was reconstructed in the Neoclassical style after 1820 by Dominik Dowgiałło. Only two towers remain from the former castle, which had four of them in every corner of the palace. The castle has been undergoing restoration since 1990. In 2018, the manor homestead was transferred to the Ukmergė District Municipality Administration which in turn transferred the building to the Ukmergė Local History Museum in 2019 and established a branch of this museum. See also Castles in Lithuania References External links Siesikai (Daugailiai) manor (in Lithuanian) The Association of Castles and Museums around the Baltic Sea