NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Центральний стадіон (Йонава)

«Центральний стадіон Йонави» (лит. Jonavos centrinis stadionas) — багатофункціональний стадіон у місті Йонава, Литва, домашня арена однойменного футбольного клубу. Стадіон реконструйований 2010 року. Арену нині експлуатує Центр фізичної культури та спорту Йонави, від чого її офіційна і повна назва «Центральний стадіон регіонального центру фізичної культури та спорту Йонави». Загальна площа комплексу складає 13 970 м² До структури стадіону окрім основного футбольного поля з натуральним газоном та біговими доріжками входять: штучне футбольне полі, 6 баскетбольних майданчиків, майданчик для регбі та волейболу, у тому числі для пляжного. Поблизу стадіону розташоване озеро, де проводяться змагання з водних видів спорту. Арену обладнано системою освітлення та механічним табло. Стадіон використовується в основному для футбольних матчів. Також тут проводяться змагання з інших видів спорту та культурні заходи. В майбутньому стадіон планується розширити до 3 000 місць та дещо модернізувати. Посилання Jonavos arena на miestai.net (лит.) Central stadium of Jonava на openbuildings.com (англ.) Фотогалерея [Архівовано 3 грудня 2010 у Wayback Machine.] (фр.)
Medininkai

Medininkai és un llogaret de Lituània, situat a 26 km de Vílnius (Lituània) a 2 km de la frontera amb Belarús. Segons el cens 2001, el llogaret tenia 508 habitants. D'acord amb un informe de 2010, tenia 1.374 habitants, dels quals 92,3% eren polonesos, 3,2% de lituans, i el 2,9% russos. El poble està situat en la serralada de les Terres Altes de Medininkai, a prop dels punts més alts de Lituània - el turó Juozapinė i el turó Aukštojas. És conegut pel castell de Medininkai. El 31 de juliol de 1991, el lloc fronterer va ser atacat per les forces soviètiques OMON. Set funcionaris de duanes lituans van ser afusellats estant l'únic supervivent de la massacre Tomas Šernas. Vegeu també Castell de Medininkai Referències
Medininkai

Medininkai (deutsch, 18. Jahrhundert: Mednick, polnisch Miedniki Królewskie) ist ein Dorf in Litauen, das etwa 25 km südöstlich von Vilnius direkt an der Grenze zu Belarus liegt. Es ist Zentrum des gleichnamigen Landamtes der Rajongemeinde Vilnius. Medininkai hat ca. 500 Einwohner. Im Amtsbezirk (lit. seniūnija) Medininkai leben etwa 1500 Menschen. Der Ort ist überwiegend landwirtschaftlich geprägt. Auf der Gemarkung liegen die beiden höchsten Berge von Litauen: Aukštasis kalnas (293,84 m) und Juozapines (293,60 m). Sprache und Religion 95 % der Einwohner gehören der polnischen Minderheit in Litauen an und 98 % sind katholisch. Neben dem Polnischen in seiner litauischen Variante werden Belarussisch, Litauisch und Russisch gesprochen. Kultur und Sehenswürdigkeiten Kirche Die katholische Kirche des Ortes ist aus Holz errichtet. Ein kleines Kloster ist ihr angeschlossen. Burg Medininkai Unweit des Ortes befinden sich die Ruinen der Burg Medininkai. Sie wurde erstmals 1392 erwähnt und ist im Gegensatz zu der Mehrzahl litauischer Burgen aus Stein und Ziegeln errichtet. Im Inneren der rechteckigen Ummauerung standen zunächst Holzhäuser, die aber 1404 bei einem Angriff des Deutschen Ordens zerstört wurden. Die danach errichteten Wohn- und Nutzgebäue gingen inzwischen auch wieder verloren. Mit der zunehmenden Durchschlagskraft von Kanonen ließ der Verteidigungswert der Anlage nach. Die Burg wurde zum Schloss und eine bevorzugte Residenz des litauischen Großfürsten und polnischen Königs Kasimir IV. Andreas (1427–1492). Vom 16. Jahrhundert bis zum Zweiten Weltkrieg war sie nacheinander Sitz mehrerer Adelsfamilien: Gasztołd, Ogiński, Grabowski, Drohojowski. Überfall auf die Grenzstation In der Zeit zwischen der Unabhängigkeitserklärung Litauens am 11. März 1990, das zunächst nur am 23. Januar 1991 von Island anerkannt wurde, und der Anerkennung Litauens durch die EG-Staaten am 27. August 1991 verloren bei Medininkai sieben Litauer im Einsatz für die Unabhängigkeit ihr Leben: Am 31. Juli 1991 gegen fünf Uhr wurde die Grenzstation von einem aus Riga kommenden sowjetischen OMON-Kommando überfallen. Sieben litauische Grenzwächter wurden dabei erschossen. Mit der Anerkennung der litauischen Unabhängigkeit durch die Sowjetunion am 6. September 1991 endeten die Kontrollen sowjetischer Beamter an der ehemaligen Außengrenze der Union noch nicht. So wurde der Grenzübergang Lazdijai-Sejny zwischen Litauen und Polen noch am 20. September von sowjetischen und litauischen Beamten gemeinsam kontrolliert. Infrastruktur Medininkai liegt an der Hauptstraße E28 von Vilnius nach Minsk. Die Grenze bildet hier die EU-Außengrenze und ist entsprechend abgesichert. Im Kernort gibt es eine polnischsprachige Schule mit den Klassen 1–12 und eine litauischsprachige Schule sowie einen polnisch- und einen litauischsprachigen Kindergarten. Weiterhin gibt es eine Sozialstation und einen Laden. Siehe auch Gotik in Litauen Einzelnachweise
Medininkai

Medininkai (Polonais : Miedniki Królewskie, Biélorusse : Меднікі) est un village de Lituanie, situé à 26 km de Vilnius et à 2 km de la frontière avec la Biélorussie. Selon le recensement de 2001, le village comptait 508 habitants. Medininkai est le centre administratif d'un conseil des anciens. Selon un rapport du conseil des anciens de 2010, il y avait 1374 habitants, dont 92,3 % étaient polonais, 3,2 % lituaniens et 2,9 % russes. Le village est situé sur le plateau de Medininkai, à proximité des points les plus élevés de Lituanie, les monts Juozapiné et Aukštojas. Le village est célèbre pour les ruines du château de Medininkai. Le 31 juillet 1991, le poste frontière de Medininkai a été attaqué par les forces soviétiques de l'OMON. Sept Lituaniens ont été abattus et un huitième, Tomas Šernas, a été grièvement blessé. Le village apparaît en 2007 dans le film Hannibal Lecter. Voir aussi Attaques des unités soviétiques de l'OMON contre les postes-frontières lituaniens Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Medininkai » (voir la liste des auteurs). Portail de la Lituanie
Medininkai

Medininkai (în poloneză Miedniki Królewskie; belarusă Меднікі) este un sat din Lituania, situat la 26 kilometri (16 mi) de Vilnius și 2 kilometri (1,2 mi) de granița lituaniano-belarusă. Conform recensământului din 2001, satul a avut 508 de locuitori. Medininkai este centrul administrativ al unei seniūnija (cea mai mică diviziune administrativă din Lituania). Potrivit unui raport din 2010, acesta avea 1374 de locuitori, dintre care 92,3% erau polonezi, 3,2% lituanieni și 2,9% ruși. Satul este situat pe Dealul Medininkai, aproape de cele mai înalte puncte din Lituania - Dealul Juozapinė și Dealul Aukštojas. Satul este renumit pentru ruinele Castelului Medininkai. Perimetrul defensiv al castelului era de 6,5 hectare; acesta este cel mai mare castel din Lituania. Din 2004, castelul aparține Muzeului Istoric Trakai. La sfârșitul lunii septembrie 2012, castelul a fost deschis după reconstrucție, aici se găește o colecție de trofee de vânătoare a președintelui Algirdas Brazauskas și o expoziție dedicată istoriei castelului. Accesul este liber în zona adiacentă zidurilor donjonului și, în timp cald, și în zona superioară a donjonului. La 31 iulie 1991 un post (ilegal la aceea dată) lituanian de frontieră a fost atacat de forțele OMON sovietice (în rusă ОМОН — Отряд Мобильный Особого Назначения). Șapte ofițeri voluntari lituanieni au fost împușcați, în timp ce Tomas Šernas abia a supraviețuit. Satul a fost prezentat pentru scurt timp în filmul din 2007, Hannibal Rising (Hannibal: În spatele măștii). Vezi și Atacurile sovietice OMON asupra posturilor de frontieră din Lituania Referințe
Мядининкай

Мя́дининкай (лит. Medininkai, бел. Меднікі, пол. Miedniki Królewskie) — деревня в Вильнюсском районе Литвы, административный центр Мядининкского староства. Находится в 26 км от Вильнюса и 2 км от границы Литвы и Беларуси. Население — 508 человек (по переписи 2001 года). История В конце XIV века в Мядининкай был построен один из первых в Литве костёлов. Нынешний костел построен в 1931 году. До 1939 года — Ме́дники. В состав Литвы Мядининкай вошел в 1940 году, после передачи части территории из БССР. В советское время действовал колхоз. Медницкий замок Медницкий замок — одна из крепостей, выстроенных в XIV веке литовским князем Гедимином. Его часто посещали князья Ольгерд и его сын Ягайло. Также замок был летней резиденцией князя Казимира, в нём Ян Длугош обучал его детей. Вскоре замок пришел в упадок. В подлинном виде сохранилась часть оборонительный стены и башен. В конце сентября 2012 года замок открылся после реконструкции. Нападение на таможенный пункт под Мядининкаем 31 июля 1991 года, в период распада СССР, группа бойцов Рижского и Вильнюсского ОМОНа напала на таможенный пост Мядининкай. В результате этого инцидента 7 человек были убиты, а один — тяжело ранен. Примечания
Медінінкай

Медінінкай (до 1939 року — Мідники; лит. Medininkai, пол. Miedniki Królewskie, біл. Меднікі) — село у Вільнюському районі Литви, адміністративний центр староства. Знаходиться в 26 км від Вільнюса і 2 км від кордону Литви та Білорусі. Населення — 508 осіб (за переписом 2001 року). Історія Медінінкайський замок Медінінкайський замок — одна з фортець, побудованих у XIV столітті Гедиміном. Його часто відвідували князі Ольгерд і його син Владислав II Ягайло. Також замок був літньою резиденцією князя Казимира, у ньому Ян Длугош навчав його дітей. До нашого часу дійшов у зруйнованому вигляді. Напад на митний пункт під Медінінкаєм 31 липня 1991 року, у період розпаду СРСР, група бійців Ризького ОМОНу напала на митний пост Медінінкай. У результаті цього інциденту 7 осіб було вбито, а один — важко поранений.
Church of St. Paraskeva, Vilnius

St. Paraskeva Church (Lithuanian: Vilniaus Šv. kankinės Paraskevės cerkvė; Russian: Пятницкая церковь, romanized: Pyatnitskaya tserkov') is the oldest Eastern Orthodox church in Lithuania, located in the capital Vilnius, belonging to the Russian Orthodox Diocese of Lithuania. The first Orthodox church of St. Paraskeva was constructed at the request of Grand Duke Algirdas's first wife, Maria Yaroslavna of Vitebsk, who was subsequently buried there in 1346. According to tradition, the church was built on the site of a temple to the pagan god, Ragutis. This church was completely destroyed by fire in 1557 and rebuilt three years later, but burned down again in 1611. Although ruined, it was given to the local Eastern Catholics. In 1655, it was given back to the Orthodox Church by the occupying Muscovite troops and renovated. During the Great Northern War, in 1705, with Vilnius invaded and pillaged by the Muscovite army, the church was visited by the Russian tsar Peter I of Russia, who prayed there for the military victory. During the same service, Abram Petrovich Gannibal was baptised, with the tsar serving as the godfather. Three years later, the victorious tsar decided to grant some of the conquered Swedish flags to St. Paraskeva's church. In 1748, the building was again destroyed by fire and rebuilt in 1795. However, it stood closed during the following forty years, slowly falling into decline. In 1864, on the orders of the Russian local government, it was rebuilt and enlarged in Neo-Byzantine style by Nikolay Chagin. The church was devastated during the World War II. Although it was renovated again, the Stalinist government didn't allow the Russian Orthodox Church to start holding its services there. At first, a Museum of Atheism was to be opened there, but in the end the church was turned into a gallery of Lithuanian folk art. The church was given back to the Orthodox Church only in 1990 and reconsecrated by Metropolitan Chrysostom the following year. Since then it has been an auxiliary church of the Cathedral of the Theotokos. See also Neo-Byzantine architecture in the Russian Empire Sources G. Shlevis, Православные храмы Литвы, Vilnius 2006 External links Official website
Cerkiew Piatnicka w Wilnie

Cerkiew Piatnicka (pełna nazwa: cerkiew św. Paraskiewy Męczennicy) – parafialna cerkiew prawosławna w Wilnie, położona w obrębie Starego Miasta, przy ulicy Didžioji (Wielkiej) 2, na skrzyżowaniu z Piles (Zamkową). Historia Pierwsza cerkiew na tym miejscu została wzniesiona z inicjatywy małżonki księcia Olgierda, Marii, jako najstarsza murowana chrześcijańska świątynia w Wilnie. Fundatorka obiektu została w nim pochowana w 1346. Pierwsza cerkiew istniała do pożaru w 1557, została odbudowana w trzy lata później, by spłonąć ponownie w 1611. Poważnie uszkodzony gmach został przekazany w ręce unitów; w 1655 wrócił w ręce prawosławnych, którzy do 1698 dokonali remontu obiektu. W czasie wojny północnej cerkiew odwiedził car Piotr I, który modlił się w niej o zwycięstwo nad królem szwedzkim Karolem XII, a po powrocie przekazał świątyni część zdobytych szwedzkich sztandarów. O wizycie tej przypomina dziś tablica pamiątkowa na ścianie świątyni. Według tradycji Piotr I asystował w cerkwi przy chrzcie Abrama Hannibala, swojego byłego niewolnika i późniejszego dziadka poety Aleksandra Puszkina. Do wydarzenia tego nawiązuje wzniesiony w 2011 w sąsiedztwie cerkwi pomnik przedstawiający postacie Puszkina i Hannibala na tle dwóch złączonych dłoni, ponad którą wyrasta prawosławny krzyż. W 1748 po raz kolejny cerkiew poważnie ucierpiała wskutek pożaru, zaś w 1795 przeszła na 44 lata w ręce unitów. Po ponownym przejęciu świątyni przez społeczność prawosławną przeszła ona kolejny kapitalny remont pod kierunkiem Nikołaja Czagina. W okresie międzywojennym pełniła funkcję filii pobliskiej cerkwi św. Mikołaja. W czasie II wojny światowej obiekt stracił całe swoje oryginalne wyposażenie. W latach 1945–1949 przeszedł kolejny remont, jednak nie został oddany wiernym. Pierwotnie władze stalinowskie planowały zamienić cerkiew w muzeum ateizmu, ostatecznie umieszczono w niej muzeum ludowego malarstwa. Dopiero od 1990 gospodarzem cerkwi na nowo jest eparchia wileńska i litewska Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. 31 maja 1991 jej zwierzchnik arcybiskup Chryzostom dokonał powtórnego poświęcenia obiektu. W latach 1990–2012 była to świątynia filialna parafii katedralnej Zaśnięcia Matki Bożej w Wilnie; następnie przy cerkwi erygowano samodzielną parafię. Nabożeństwa w cerkwi odbywają się w soboty i niedziele, w języku litewskim. Architektura Cerkiew Piatnicka jest wzniesiona w stylu bizantyjskim, na planie kwadratu, z jedną kopułą w centralnym miejscu halowego wnętrza. Na zewnątrz jest skromnie dekorowana półkolistymi blendami i fryzem. Wszystkie okna są również półkoliste. Z zewnątrz ceglana cerkiew malowana jest na biało, różowo i ciemnoczerwono. Położenie na niewielkim wzniesieniu wyraźnie oddziela ją od ulicy. Galeria Przypisy Bibliografia Opis na stronie prawosławnej eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Stumbras

AB Stumbras (dt. 'Wisent') ist das älteste und größte Spirituosen-Unternehmen in Litauen, der größte litauischer Exporteur von starken alkoholischen Getränken. Es wurde 1906 in Kaunas errichtet. Es gehört der „MG Baltic Trade“. Das Unternehmen besitzt die Marken „Lithuanian vodka“ (Wodka), „Stumbras vodka“ (Wodka), „Gloria“ (Brandy), „999“ (Bitter), „Stumbro Starka“ (Bitter), „Krupnikas“ (Likör), „Poema“ (Likör) und andere. „Stumbras“ exportiert seine Produkte in fünf Kontinenten. 2009 erzielte das Unternehmen den Umsatz von 119 Millionen Litas (ohne Mehrwertsteuer und Verbrauchsteuern), den Gewinn von 23,2 Millionen Lt und zahlte zum litauischen Staatshaushalt 255 Millionen Litas Steuern (2008: 318 Mio. LTL oder 90 Mio. Euro). Trivia Auf Deutsch wird zur Beschreibung des namensgebenden „Stumbras vodka“ meist nur geschrieben "Jede Flasche enthält eine handverlesene Getreideähre". Das ist nicht sehr präzise: Traditionell enthält jede Flasche des Wodkas eine Ähre eines Wildgrases namens Duftendes Mariengras, litauisch Kvapioji stumbražolė (lat. Hierochloe odorata), auch umschreibbar als duftendes Bison- oder Wisentgras, auch wenn das abgebildete Gras auf dem Flaschenetikett heutzutage mehr einer Gerstenähre ähnelt. Literatur „Stumbras“-Geschichte ab 1906 // „Stumbro“ istorija nuo 1906 (teksto autorius Vytautas Jogėla). – V.: Daigai, 2008. – 112 p.: iliustr. – ISBN 978-9986-767-45-9 Weblinks Website (LT, EN) Quellen
Stumbras

Stumbras (Сту́мбрас; «Зубр» VSE: STU1L) — старейший и крупнейший литовский производитель алкогольной продукции. Начал свою деятельность в 1906 году. Располагается в Каунасе. Деятельность В 2009 году оборот предприятия составил 34,5 млн евро — на 26,2 % меньше, чем 2008 году. Ссылки Сайт компании Архивная копия от 24 ноября 2005 на Wayback Machine
Orthodox Church of St. Nicholas, Vilnius

Church of the Transfer of the Relics of St. Nicholas the Wonderworker in Vilnius or St. Nicholas Church (Lithuanian: Vilniaus šv. Mikalojaus Stebukladario palaikų Pernešimo cerkvė; Russian: Никольская церковь) is one of the oldest Eastern Orthodox churches in Vilnius, Lithuania, and belongs to the Russian Orthodox Diocese of Lithuania. History According to a popular legend, the first wooden Orthodox chapel located on the place of today's St. Nicholas church was built around 1340. Seven years later, the Vilnius martyrs were supposedly buried there. However, in 1350, Grand Duchess Uliana of Tver, the second wife of the Grand Duke Algirdas of Lithuania, ordered the construction of a new brickwork church. In 1514, this church was again replaced with a larger one. It remained Orthodox up to 1609, when, like most of Vilnius Orthodox churches, it was given to the Uniates on a personal order of the Sigismund III Vasa. Around 1740, the church was completely destroyed by fire and rebuilt in Baroque style. After the Partitions of the Polish-Lithuanian Commonwealth, Lithuania was annexed by the Russian Empire and in 1839, the Russian local government closed the Uniate parish and gave the building back to the Orthodox. After the failed January Uprising, it was completely rebuilt in Neo-Byzantine style on the personal initiative of the general-governor of Vilnius Mikhail Nikolayevich Muravyov-Vilensky. The renewed church was to be another sign of Russian domination in the city, becoming the fifth Orthodox church in the Old Town of Vilnius. Muraviev also ordered the construction of St. Michael the Archangel chapel, which was to commemorate his victory over the uprising. In 1866, the whole church was reconsecrated. The general-governor's role in the reconstruction of the church was described on a marble plaque on the western wall of the church. After World War II, the church was closed, but in 1947, the Stalinist government agreed to reopen it as a parish church. The general renovation of the building took place before 1956. References G. Shlevis, Православные храмы Литвы, Vilnius 2006
Iglesia ortodoxa de San Nicolás (Vilna)

La iglesia del Espíritu Santo (en lituano: Šv. Nikolajaus Stebukladario palaikų Pernešimo cerkvė; en ruso: Никольская церковь) es un edificio religioso ortodoxo que se localiza en Vilna, Lituania.​ La iglesia está administrada por la eparquía ortodoxa rusa de Lituania.​ Historia Según una leyenda popular, la primera capilla ortodoxa de madera, situada en el lugar de la actual iglesia de San Nicolás, se construyó alrededor de 1340. Siete años después, supuestamente, allí fueron enterrados los mártires de Vilna. Sin embargo, en 1350, Uliana de Tver, la segunda esposa del príncipe Algirdas, ordenó construir una nueva iglesia de ladrillo. En 1514, esta iglesia fue reemplazada por otra más grande. Siguió siendo ortodoxa hasta 1609, cuando, como la mayoría de las iglesias ortodoxas de Vilna, fue entregada a los uniatos por orden personal del rey Segismundo III Vasa.​ Alrededor de 1740, la iglesia fue destruida completamente por un incendio y reconstruida en estilo barroco.​ En 1839, el gobierno local ruso cerró la parroquia uniata y devolvió el edificio a los ortodoxos. Después del fallido Levantamiento de Enero polaco, fue completamente reconstruida en estilo neobizantino por iniciativa personal del gobernador general de Vilna, Mijaíl Nikoláyevich Muraviov-Vilenski. La iglesia renovada debía ser otro símbolo de la dominación rusa en la ciudad, convirtiéndose en la quinta iglesia ortodoxa del casco antiguo de Vilna. Muraviov también ordenó la construcción de la capilla de San Miguel Arcángel, que debía conmemorar su victoria sobre el levantamiento polaco. En 1866, toda la iglesia fue consagrada de nuevo. El papel del gobernador general en la reconstrucción de la iglesia se describe en una placa de mármol en la pared occidental de la iglesia. Después de la Segunda Guerra Mundial, la iglesia fue cerrada, pero en 1947, el gobierno estalinista aceptó reabrirla como iglesia parroquial. La renovación general del edificio tuvo lugar antes de 1956. Galería Referencias Enlaces externos
Église orthodoxe Saint-Nicolas de Vilnius

L'Église Saint-Nicolas (en russe : Никольская церковь) est l'une des plus anciennes églises orthodoxes de Vilnius, en Lituanie. Elle appartient au diocèse orthodoxe russe de Lituanie. Histoire Selon une légende populaire, la première chapelle orthodoxe en bois située à l'emplacement de l'actuelle église Saint-Nicolas a été construite vers 1340. Sept ans plus tard, les martyrs de Vilnius auraient été enterrés ici. Cependant, en 1350, Ouliana de Tver, la seconde épouse du prince Algirdas, ordonna la construction d'une nouvelle église en briques. En 1514, cette église fut à nouveau remplacée par une plus grande. Elle resta orthodoxe jusqu'en 1609, date à laquelle, comme la plupart des églises orthodoxes de Vilnius, elle fut donnée aux Uniates sur ordre du roi Sigismond III Vasa. Vers 1740, l'église fut entièrement détruite par un incendie et reconstruite dans le style baroque. En 1839, le gouvernement local russe ferma la paroisse uniate et rendit le bâtiment aux orthodoxes. Après l'échec de l'insurrection polonaise de janvier, elle fut entièrement reconstruite en style néo-byzantin à l'initiative du gouverneur général de Vilnius Mikhaïl Muravyov-Vilensky. L'église devait être un autre signe de la domination russe dans la ville, devenant la cinquième église orthodoxe de la vieille ville de Vilnius. Muraviev ordonna également la construction de la chapelle Saint-Michel Archange qui devait commémorer sa victoire sur l'insurrection polonaise. En 1866, toute l’église fut reconsacrée. Le rôle du gouverneur général dans la reconstruction de l'église est rappelé sur une plaque de marbre sur le mur ouest de l'église. Après la Seconde Guerre mondiale, l'église fut fermée, mais en 1947, le gouvernement stalinien accepta de la rouvrir comme église paroissiale. La rénovation générale du bâtiment a eu lieu vers 1956. Galerie Notes et références Notes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Orthodox Church of St. Nicholas, Vilnius » (voir la liste des auteurs). Références Voir aussi Bibliographie G. Shlevis, Православные храмы Литвы, Vilnius 2006 (lt) Morta Baužienė, Pasižvalgymas po senojo Vilniaus mūrus, Vilnius, Savastis, 2012, 415 p. (ISBN 978-9986-420-89-7) (lt) Antanas Rimvydas Čaplinskas, Didžioji gatvė. Valdovų kelias, Charibdė, 2011, 5e éd., 312 p. (ISBN 9789955739388) (lt) Irena Vaišvilaitė, Pasivaikščiojimai Po Krikščioniškąjį Vilnių, Vilnius, baltos lankos, 2017 (ISBN 9789955239529) Portail du christianisme orthodoxe Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie