NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Кальвяляй

Кальвя́ляй (лит. Kalveliai, пол. Kowalczuki) — деревня на территории самоуправления Вильнюсского района, в 27 км к востоку от Вильнюса и в 3 км от границы с Беларусью, при автостраде Вильнюс — Шумскас и железной дороге Вильнюс — Минск. Центр староства (сянюнии) площадью в 11 894 га, на территории которого располагается 32 деревни и проживает около 5 000 жителей. Инфраструктура Имеются почтовое отделение, амбулатория (с 1984 года), аптека, детский сад, две бывшие средние школы, ныне гимназии (одна „Aušros“ с преподаванием на литовском языке, другая S. Moniuškos — с преподаванием на польском и русском языках), дом культуры (1959), библиотека (1950). В расположенных неподалёку рыбоводных прудах Маргяй действует рыбоводческое предприятие „Akvilegija“. Недалеко от деревни Кальвяляй находятся железнодорожная станция Кяна и таможенный пост. В 2000 году в деревне был построен первый в Литве храм Милосердия Божия. Авторы проекта архитектор Тадеуш Дерлятка из Радома и Мечислав Ягусинский из Вильнюса. Рядом с костёлом в 2007 году был открыт первый в Литве бронзовый памятник папе римскому Иоанну Павлу II, средства на который в течение нескольких лет собирались среди прихожан. Памятник был отлит в Польше. Население В 1882 году было 24 жителя, в 1897 году насчитывалось около 200 человек (действовало 6 магазинов), в 1920 году значилось около 450 человек. По переписи 1959 года в деревне проживало 564 человек, в 1970 году — 1337, в 1979 году — 1503, в 1989 году — 2021 житель, в 2001 году — 1848 человек . В 2011 году в деревне проживало 1592 человека.. История Деревня начала формироваться в конце XIX века и называлась Ковальчуки (от польского слова kowal — кузнец). В 1882 году здесь было шесть торговых лавок и около 200 жителей. В 1921 году здесь была открыта начальная школа. С 1957 года здесь действовала торфяная фабрика (к юго-востоку от деревни имеется торфяник Маргяй). В 1967 году название деревне было литуанизировано в Кальвяляй. В советское время деревня (в 1950—1992 годах) была апилинковым центром и центральной усадьбой колхоза . Примечания Ссылки Kalveliai (лит.). Visuotinė lietuvių enciklopedija. Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras (17 января 2006). Дата обращения: 30 ноября 2017. Kalvelių seniūnija (лит.). Vilniaus rajono savivaldybė. Vilniaus rajono savivaldybė (5 января 2017). Дата обращения: 30 ноября 2017. Baranovskaja, Irena. Kalvelių seniūnija (лит.). Vilnijos vartai. Vilniaus apskrities kraštotyra (2010; 2016). Дата обращения: 30 ноября 2017.
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Konstantynowie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny (lit. Švč. Mergelės Marijos Nekaltojo Prasidėjimo bažnyčia) – rzymskokatolicka świątynia znajdująca się w litewskim miasteczku Konstantynowo. Historia Pierwszy kościół w tym miejscu wzniesiono ok. 1569 roku. Nową, drewnianą świątynię wzniesiono po pożarze w 1609. Kolejny kościół z 1703 roku został zniszczony przez pożar w roku 1843, nowy budynek konsekrował w 1850 bp Motiejus Valančius. Świątynia spłonęła wskutek ostrzału artyleryjskiego wojsk niemieckich wiosną 1915, podczas I wojny światowej. W 1917 wybudowano tymczasowy kościół. Budowę obecnej świątyni rozpoczęto w roku 1930 wg projektu Romanasa Steikūnasa. W 1939 dach pokryto gontem, a 5 czerwca 1941 świątynię konsekrował bp Vincentas Borisevičius. Jednak już 26 czerwca kościół został doszczętnie zniszczony wskutek pożaru podczas ostrzału miasteczka, przetrwały jedynie mury. Odbudowę ukończono w 1956 roku staraniem ks. Jonasa Skirmontasa. Architektura Kościół neoromański, o długości 40 m i szerokości 25 m. Grubość ceglanych i kamiennych ścian wynosi około metra. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne sprowadzono po II wojnie światowej z kościoła św. Jana Chrzciciela w Płungianach, reprezentują styl neoklasycystyczny. Teren świątyni jest ogrodzony kamiennym murem, przy kościele znajduje się grób ks. Alfonsasa Klimavičiusa, tutejszego proboszcza, zmarłego w 1991. Galeria Przypisy
Pernarava–Šaravai Forest

The Pernarava–Šaravai Forest (Lithuanian: Pernaravos–Šaravų miškai) is a forest in Kėdainiai District Municipality, central Lithuania, located 2 kilometres (1.2 mi) west off Josvainiai. Covering an area of 3,570 hectares (8,800 acres), it consists of smaller forests: the Šaravai Forest, the Sviliai Forest, the Pernarava Forest, the Juodgiris. Most of the forest is drained by the Šušvė tributaries (the Liedas, the Vikšrupis, the Putnupys) while the western part is drained by the Aluona and its tributary the Sakuona. As of 2005, 50% of the area was covered by birch, 20% by spruce, 8% by aspen, 8% by ash, 4% by oak, 9% by black alder, 1% by grey alder tree groups. The fauna of the forest consists of wild boar, roe deer, moose, red fox, raccoon dog, pine marten, badger, hare, squirrel, beaver, muskrat, as well as hazel grouse, black storks, Eurasian woodcocks, lesser spotted eagles and northern goshawks. Part of the forest belongs to the Pavikšrupys Botanical Zoological Sanctuary. There is a nature monument the Šaravai Oak Tree in the Šaravai Forest. There are Pavikšrupys, Sviliai, Sviliukai, Degimai, Rugėnai, Būdai, Graužiai, Skaistgiriai, Šaravai, Paaluonys, Vincentava, Kantrimas. villages inside the forest or on its edges. Images References
Płocieniszki (rejon wileński)

Płocieniszki (lit. Platiniškės) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Zujuny. Graniczą z Wilnem. Współcześnie w skład miejscowości wchodzą także dawne wieś i zaścianek Szkatuła oraz majątek Wiktoryszki. Historia Pod zaborami trzy wsie; w II Rzeczypospolitej dwie wsie. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim, w gminie Rzesza. W 1866 miejscowość liczyła 104 mieszkańców, zamieszkałych w 12 budynkach. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Rzesza. W 1931 miejscowość liczyła: Płocieniszki I – 155 mieszkańców, zamieszkałych w 31 budynkach, Płocieniszki II – 50 mieszkańców, zamieszkałych w 7 budynkach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. W II poł. XX w. większa część miejscowości została włączona w granice Wilna. Jej północne fragmenty ze Szkatułą i Wiktoryszkami pozostały osobną miejscowością. Uwagi Przypisy Bibliografia Płocieniszki, pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 285 . Mapa WIG Wilno. [dostęp 2025-09-11]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-09-11]. (lit. • ang.).
S. Kudirka-Bezirkskrankenhaus Alytus

Das S. Kudirka-Bezirkskrankenhaus Alytus (lit. VšĮ Alytaus apskrities S. Kudirkos ligoninė) ist das größte Krankenhaus im Bezirk Alytus und im Süden Litauens. Nach der Rechtsform ist es Viešoji įstaiga, eine 'öffentliche Anstalt'. Es gibt 945 Mitarbeiter (2013), darunter 207 Ärzte (3 Med. Dr.). Es trägt den Namen von Stasys Kudirka. Der Direktor ist Alvydas Vitkauskas. Geschichte 1812 gab es ein ausgestattetes Lazarett, gegründet die durch die französischen Truppen Napoleons beim Rückzug aus Vilnius, Kaunas und Simnas. 1834 errichtete Fürst I. Oginski auf dem rechten Ufer der Memel ein Krankenhaus für die Bauern (Leibeigene). Während des Ersten Weltkriegs gründete man ein Krankenhaus für Typhus-Kranke. Oktober 1918 errichtete man das Bezirkskrankenhaus Alytus. 1989 wurde Alytaus rajono centrinė ligoninė zu Alytaus rajono Stasio Kudirkos centrinė ligoninė. 1997 wurde es neu registriert. Weblinks Website des Krankenhauses (litauisch) Einzelnachweise
Klinisches Stadtkrankenhaus Vilnius

Das Klinische Stadtkrankenhaus Vilnius (litauisch Vilniaus miesto klinikinė ligoninė) ist ein Krankenhaus im Stadtteil Antakalnis der litauischen Hauptstadt Vilnius. Es ist besteht in der Rechtsform einer öffentlichen Anstalt (litauisch Viešoji įstaiga). Das Krankenhaus beschäftigte im Jahr 2013 etwa 1863 Mitarbeiter, womit es das fünftgrößte Krankenhaus Litauens ist. Es wurde am 5. Dezember 1958 gegründet. Geschichte Der erste Gebäudeteil wurde 1958 gebaut und 1966 wurde das Krankenhaus ausgebaut. Namen 1954–1987 – Klinische Stadtkrankenhaus Vilnius (litauisch Vilniaus miesto klinikinė ligoninė) 1987–1991 – Sechstes Klinisches Stadtkrankenhaus Vilnius (litauisch Vilniaus miesto 6-oji klinikinė ligoninė) 1991–2010 – Städtisches Universitätskrankenhaus Vilnius (litauisch Vilniaus miesto universitetinė ligoninė) Seit 2010 – Klinische Stadtkrankenhaus Vilnius (litauisch Vilniaus miesto klinikinė ligoninė) Struktur Aufnahmezentrum Klinik für Diagnostik Klinik für Innere Medizin Klinik für Gefäßchirurgie Klinik für Chirurgie Klinik für Gynäkologie und Kreißsaal Klinik für Kinderkrankheiten Direktoren von 1958 bis 1977: Stasys Trepšys von 1977 bis 1981: Vytautas Banevičius von 1977 bis 1981: Romanas Rimkevičius von 1991 bis 2012: Rimantas Keblas seit 2012: Henrikas Ulevičius Einzelnachweise Weblinks Website des Krankenhauses (Litauisch, Englisch, Russisch und Polnisch)
Кула на Гедимин

Кулата на Гедимин (на литовски: Gedimino pilies bokštas) е оцеляла крепостна кула от Вилнюските замъци във Вилнюс, Литва. Разполага с платформа, предлагаща панорамна гледка над Стария град на Вилнюс и Централния бизнес район. История Първите дървени укрепления са построени от Гедимин, велик княз на Великото литовско княжество от около 1275 до 1341 г. Първият тухлен замък е построен през 1409 г. от великия княз Витовт. Триетажната кула е възстановена през 1933 г. от полския архитект Ян Боровски. Някои от старите части на замъка също са възстановени въз основа археологически разкопки. До върха на хълма може да се стигне пеша или с фуникулер. В кулата се помещава музей с археологически находки от хълма и околностите, както и модели на вилнюските замъци от XIV до XVII век и иконографски материали от Стария град. Кулата на Гедимин е важен държавен и исторически символ за Вилнюс и Литва като цяло. Тя е изобразявана на бившата национална валута на страната – литас. Освен това тя се споменава и в множество литовски патриотични поеми и песни. Знамето на Литва е издигнато на кулата на 7 октомври 1988 г. в процеса на възстановяване на независимостта на страната от Съветския съюз. Източници 54.6867, 25.2907
Torre de Gediminas

La torre de Gediminas (en lituà: Gedimino pilies bokštas) és una talaia situada sobre el pujol homònim, que domina la ciutat de Vílnius, capital de Lituània. Originàriament va formar part d'un castell ja desaparegut. Existeix un funicular que porta a la torre, que allotja un museu arqueològic. Les primeres fortificacions conegudes en aquest lloc van ser construïdes en fusta per Gediminas, gran duc de Lituània. El primer castell construït en maó es va acabar el 1409, en època del gran duc Vytautas. De la mencionada construcció es conserven algunes restes, que han estat restaurades recentment. La primera torre data del segle xiii, i posseïa un pis més d'alçada. Els seus murs van ser fets malbé durant l'ocupació russa de 1655-1661. Va ser restaurada el 1930 per a allotjar un museu. La torre es considera un símbol de la ciutat i del país, i com a tal apareix a les litas, la moneda nacional. De la mateixa manera apareix esmentat en nombrosos poemes i cançons. Referències Vegeu també Llista de castells de Lituània
Gediminasův hrad

Gediminasův hrad (též Horní hrad) je hrad v hlavním městě Litvy Vilniusu. V historických zápisech se ve Vilniusu vzpomínají tři hrady: Horní hrad (častěji nazývaný Gediminasův hrad), Dolní hrad, který se nachází na Hradní hoře a Křivý hrad na dnešní Hoře tří křížů. Nejstarším hradem Vilniusu je Gediminasův hrad. Historie První dřevěný hrad byl v těchto místech postaven někdy na přelomu 13. a 14. století na příkaz knížete Gediminase. Když se z Vilniusu stalo hlavní město, hrad začali zpevňovat kamennými zdmi. Během války s Moskvou v 17. století byl hrad vážně poškozen. Na začátku 20. století z něj zbyly jen zříceniny, ale díky rekonstrukčním pracím v třicátých letech 20. století se jej jako jednu z hlavních pamětihodností Vilniusu podařilo zachovat. Hrad byl restaurován také v letech 1948–1949. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Gediminasov hrad na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Gediminův hrad na Wikimedia Commons
Gediminas' tårn

Gediminas tårn (litauisk: Gedimino Pilies Bokstas) er den eneste tilbageværende del af det Øvre slot i Vilnius, Litauen. De første befæstninger på "Gedimino pilies kalnas" (dansk: Gedimino slotsbakken) blev bygget af træ af Gediminas storfyrste af Litauen. Senere blev det første murstensslot afsluttet i 1409 af storfyrste Vytautas. Nogle rester af den gamle borg er blevet restaureret med udgangspunkt i den arkæologiske forskning. Det er muligt at klatre til toppen af bakken til fods eller ved at tage en kabelbane. Tårnet huser en udstilling af arkæologiske fund fra bakken og det omkringliggende område. Der er udsigt ud over såvel den gamle bydel som Šnipiškės, Vilnius' nye forretningskvarter med bl.a. Europos bokštas. Gediminas tårn er et vigtig historiske symbol for byen Vilnius og Litauen. Det er afbildet på den nationale valuta, litas, og er nævnt i talrige litauiske patriotiske digte og folkesange. Det litauiske flag blev igen hejst på toppen af tårnet den 7. oktober 1988 under uafhængighedsbevægelse, der blev afsluttet ved akten genoprettelse af staten Litauen den 11. marts 1990. En rekonstruktion af Kongeslottet i Litauen blev afsluttet i 2009, og er placeret for foden af slotsbakken. Se også Pilies gatve Domkirkepladsen Gediminas Vytautas Kilder Eksterne henvisninger
Gediminas-Turm

Der Gediminas-Turm ist der einzige erhaltene Eckturm der Anlage der Oberen Burg Vilnius, Litauen. Der achteckige Turm auf dem 142 m hohen Gediminas-Hügel (Pilies kalnas) ist heute ein Wahrzeichen von Vilnius. Hier ist ein geschichtliches Museum untergebracht, das der Geschichte der Oberen Burg gewidmet ist, die 1323 von Großfürst Gediminas gebaut wurde. Trotz der Rundbögen seiner Fenster ist er ein Bauwerk der Gotik in Litauen. Von der Aussichtsplattform des Turms eröffnet sich ein Rundblick über Vilnius. Es gibt den Schrägaufzug Gedimino kalno zum Gediminas-Turm. Am Neujahrstag 1919 wurde hier erstmals die litauische Fahne gehisst. Die Hänge unterhalb des Gediminas-Turms sind geologisch instabil. Es besteht die Gefahr von Hangrutschungen. Infolge von erneuten Erdbewegungen im Jahr 2016 wurden umfangreiche Sicherungsmaßnahmen beschlossen. Die Festigungsarbeiten des Nordwesthangs kosteten 3,2 Millionen Euro. 2,9 Millionen Euro wurden für Notfallmanagementarbeiten in anderen Teilen des Berges ausgegeben. Nach den Verträgen im Jahr 2020 werden die Arbeiten auf dem Hügel 2,4 Millionen Euro, die Untersuchung und Projektvorbereitung 2,18 Millionen Euro kosten. Kultur Die im Jahr 2025 aufgestellte Panzerbrigade 45 der Bundeswehr nutzt ein Verbandsabzeichen, welches den Gediminas-Turm zeigt. Weblinks Beschreibung Einzelnachweise
Gediminas's Tower

Gediminas's Tower (Lithuanian: Gedimino pilies bokštas) is the remaining part of the Upper Castle on top of the Gediminas Hill in Vilnius, Lithuania. It has a viewing platform that offers scenic views of Vilnius Old Town and Vilnius Central Business District. Gediminas's Tower is an important state and historic symbol of the city of Vilnius and of Lithuania itself. It was depicted on the former national currency, the litas, and is mentioned in numerous Lithuanian patriotic poems and folk songs. History The first wooden fortifications were built by Gediminas, Grand Duke of Lithuania (c. 1275–1341). The first brick castle was completed in 1409 by Grand Duke Vytautas. The three-floor tower was rebuilt in 1933 by Polish architect Jan Borowski. Some remnants of the old castle have been restored, guided by archaeological research. The hilltop can be reached on foot or by lift. The tower houses a museum exhibiting archaeological findings from the hill and the surrounding areas. This building is three stories tall and is made of decades-old bricks. The museum has models of Vilnius castles from the 14th to the 17th centuries, armament, and iconographic material of the Old Vilnius. The flag of Lithuania was re-hoisted atop the tower on 7 October 1988, during the independence restoration movement. A reconstruction of the Royal Palace of Lithuania was completed in 2009, and is located near the base of the hill upon which the tower stands. Legend Long ago, the Lithuanian Grand Duke Gediminas was hunting in the woods of Šventaragis Valley. The hunt was successful, and Duke Gediminas brought down a wild bull on a hilltop; but he grew weary in his limbs, and so the duke retired and spent the night there. Now Gediminas had a dream that, up on top of the same hill where he had been hunting that day, stood a great wolf made of iron, and it was howling as loudly as if it were a hundred wolves. The Duke asked the court magician Lizdeika to explain his dream to him. He interpreted it thus: this was an omen indicating that he should build a city in this place, which would later become known around the world and would become the magnificent capital city of Lithuania. Gediminas, obeying the will of the gods, began to build the future capital city, and a castle in the centre of it. The city was named Vilnius after the nearby river Vilnia. Gediminas' Tower is the only surviving part of that castle built by Gediminas. See also Three Crosses Pilies Street Cathedral Square, Vilnius Gothic architecture in Lithuania Gediminas's Cap Vilnius Castle Complex Lithuania portal References External links Visit the exposition of Gediminas tower Photo history of the tower
Torre de Gediminas

La torre de Gediminas (en lituano: Gedimino pilies bokštas) es una atalaya situada sobre la colina homónima, que domina la ciudad de Vilna, capital de Lituania.​ Es la única torre sobreviviente de las tres que protegían el castillo Superior del complejo de castillos de Vilna, y es el único ejemplo de arquitectura gótica defensiva en Lituania que se ha preservado hasta la actualidad. Existe en su interior pequeño un museo arqueológico. Historia Las primeras fortificaciones conocidas en ese lugar fueron construidas en el madera por Gediminas, gran duque de Lituania. El primer castillo construido en ladrillo se terminó en 1409, en época del gran duque Vitautas. De dicha construcción se conservan algunos restos, que han sido restaurados recientemente. La primera torre data del siglo XIV o XV, y poseía un piso más de altura. Sus muros fueron dañados durante la ocupación rusa de 1655-1661.​ Después de estar infrautilizada durante mucho tiempo, sus muros comenzaron a colapsar y en el siglo XIX cayó su cuarta planta. Durante la ocupación de Lituania por el Imperio ruso fue convertido en una fortaleza militar: entre 1832 y 1834 se desmantelaron las dos plantas superiores, y se erigió una estructura hexagonal de madera sobre las dos plantas que quedaban con el objetivo de mandar telegramas ópticos, convirtiéndolo en el edificio más alto de Vilna. La bandera rusa ondeó en su cumbre y se realizaban salvas a diario desde los cañones situados en la cumbre. La torre se restauró en varios ocasiones y en 1895 se convirtió en una torre vigía contra incendios.​ La bandera de Lituania se ondeó por primera vez desde la torre de Gediminas el 1 de enero de 1919. En la década de 1920 comenzaron algunas investigaciones para conocer la historia del edificio: se desalojó el interior y se derrumbó la estructura de madera hexagonal del siglo XIX. Aunque los planes eran inaugurar un museo en su interior, el estallido de la Segunda Guerra Mundial frustró este momento hasta su inauguración en 1960; desde entonces se ha convertido en unos de los monumentos más visitados de Lituania. Tras una iniciativa de Sąjūdis, un movimiento que buscaba la independencia de la Unión Soviética, se creó una cadena humana el 23 de agosto de 1989 que comenzaba en la torre y cruzaba Lituania, Letonia y Estonia, una protesta contra el pacto Molotov-Ribbentrop, un tratado entre la Alemania nazi y la Unión Soviética firmado en 1939 cuya consecuencia fue la anexión por la Unión Soviética de estos tres países.​​ La torre se considera un símbolo de la ciudad y del país,​ y como tal aparece en la litas, la moneda nacional en curso antes de la llegada del Euro. De la misma manera aparece mencionado en numerosos poemas y canciones. Referencias
Tour de Ghédimin

La tour de Ghédimin, ou de Gediminas, est la seule partie restante du château de Vilnius, en Lituanie. Elle est située sur la colline du même nom, ou colline du château. La tour abrite une exposition des découvertes archéologiques de la colline et ses alentours. Il offre également un excellent point de vue sur la ville de Vilnius. La tour de Gediminas revêt une grande importance historique et constitue un symbole de la ville de Vilnius et de la Lituanie elle-même. Elle est représentée sur la monnaie nationale, le litas, jusqu'au 31 décembre 2014, et est mentionnée dans de nombreux poèmes patriotiques lituaniens et des chansons folkloriques. Le drapeau de la Lituanie a été à nouveau hissé au sommet de la tour le 7 octobre 1988, pendant le mouvement indépendantiste qui a abouti à la re-création de l'État de la Lituanie, le 11 mars 1990. Notes et références Liens externes (en) Site officiel Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de la Lituanie Portail des châteaux
Torre di Gediminas

La torre di Gediminas (in lituano Gedimino pilies bokstas) è una torre di guardia situata sull'omonima collina che domina la città di Vilnius, capitale della Lituania. Era originariamente parte di un castello che è scomparso. All'interno c'è un museo archeologico. Le prime fortificazioni note in quel luogo furono costruite nel bosco da Gediminas, Granduca di Lituania. Il primo castello costruito in mattoni è stato completato nel 1409, al tempo del Granduca Vytautas. Di questa costruzione sono conservati alcuni resti, che sono stati recentemente restaurati. La prima torre risale al XIII secolo e aveva un piano più alto. Le sue pareti vennero danneggiate durante l'occupazione russa del 1655-1661. È stata restaurata nel 1930 per ospitare il museo. La bandiera della Lituania fu posta sulla cima il 7 ottobre 1988, durante il movimento di indipendenza lituana che terminò con l'Atto di Restaurazione dello Stato di Lituania nel 1990. La torre è considerata uno dei simboli della città e del paese e come tale appare sul litas, la vecchia moneta nazionale. Allo stesso modo appare in numerose poesie e canzoni. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre di Gediminas Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su lnm.lt. (EN) Torre di Gediminas, su Structurae.