NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Telsze (stacja kolejowa)

Telsze (lit. Telšiai, ros. Тяльшяй) – stacja kolejowa w miejscowości Telsze, w rejonie telszańskim, w okręgu telszańskim, na Litwie. Położona jest na linii Szawle – Kretynga. Historia Stacja została otwarta w 1926, jako stacja krańcowa linii z Kužiai (Szawli). W 1930 wybudowano linię na zachód od Telsz, do Kretyngi. Przypisy Bibliografia Станция Тяльшяй. railwayz.info. [dostęp 2022-05-10]. (ros.). 1990 Карта СССР в масштабе 1:100K. [dostęp 2022-05-10]. (ros.).
St. Georg (Šiauliai)

St.-Georg-Kirche Šiauliai (litauisch Šiaulių Šv. Jurgio bažnyčia) ist eine Römisch-katholische Kirche im neobyzantinischen Stil in Šiauliai, im Stadtzentrum am Bahnhof Šiauliai (Litauen). Titulus eclesiae ist der Märtyrer Georg. Geschichte Die Kirche wurde 1909 durch die Verwaltung der Kaiserlich Russischen Armee als repräsentative russisch-orthodoxe Backsteinkirche für die Garnison Šiauliai errichtet. Der Bau im Mai 1907 begonnene Bau wurde im darauffolgenden Jahr dem Nikolaus von Myra geweiht. 1915 zog die Armee aus Litauen ab, und die Kirche wurde geschlossen. Im Juli 1919 wurde die Kirche von einem litauischen katholischen Priester dem Heiligen Georg geweiht. Literatur Šiaulių Šv. Jurgio bažnyčia, 1908–2008 (sud. Jonas Nekrašas, Vilius Puronas, Egidijus Venckus). – Radviliškis: Litera, 2008. – 336 p.: iliustr. ISBN 978-9955-410-74-4. Weblinks Website der Pfarrgemeinde
Kościół św. Jerzego w Szawlach

Kościół św. Jerzego w Szawlach (lit. Šiaulių Šv. Jurgio bažnyčia) – świątynia rzymskokatolicka położona w Szawlach, wzniesiona na początku XX wieku jako cerkiew prawosławna. Historia Kościół powstał w 1909 jako cerkiew wojskowa. Reprezentuje styl neobizantyński. W czasie I wojny światowej cerkiew przejęły wojska niemieckie, zamieniając ją na magazyn. Następnie w 1919 obiekt przejęło państwo litewskie przekazując go kościołowi katolickiemu. Prawosławnym zwrócono część wyposażenia dawnej cerkwi, z wyłączeniem dębowego ikonostasu. Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Basilika Mariä Geburt (Šiluva)

Die Basilika Mariä Geburt (litauisch Švč. Mergelės Marijos Gimimo bazilika) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Šiluva in Litauen. Die Kirche im Erzbistum Kaunas mit dem Patrozinium Mariä Geburt trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte 1457 wurde an der Stelle eine erste Kirche gebaut. Diese wurde nach der Reformation durch die Calvinisten geschlossen und samt dem alten Marienbild zerstört. 1569 deponierte der letzte Pfarrer wertvolle kirchliche Fundstücke und Dokumente in einer Truhe und begrub diese in der Nähe der Kirche. Ab 1608 setzten sich die Katholiken wieder durch. Erzählt wird von einer Marienerscheinung, die auch ein Calvinist gesehen habe. Die versteckten Dokumente wurden wiedergefunden, und die Katholiken gewannen den Prozess um die Rückgabe des Eigentums der Pfarrei. An der Stelle der alten Kirche wurde eine Holzkirche errichtet. Im Jahr 1775 wurde die heutige Kirche geweiht und für Wallfahrten genutzt. Das Marienbild, eine Kopie aus dem 17. Jahrhundert, wurde 1786 auf Veranlassung von Papst Pius VI. gekrönt. 1892 kam es zu einem schweren Brand. Türme, Dach und Orgel wurden abschnittsweise in den nächsten Jahren erneuert. 1974 wurde die Kirche durch Papst Paul VI. zur Basilica minor erhoben. Papst Johannes Paul II. besuchte die Basilika am 7. September 1993. 2008 wurde die Basilika zum Kulturdenkmal erklärt. Architektur Die dreischiffige Hallenkirche mit schmaleren Seitenschiffen wurde im Stil des Spätbarock erbaut. Das Gebäude mit zwei 35 Meter hohen Türmen wurde aus rotem, unverputztem Backstein gefertigt. An beiden Enden des dreijochigen Langhauses erheben sich hohe Ziergiebel, der westliche als Mittelteil einer Zweiturmfassade. Obwohl der Dachfirst des zweijochigen Chors niedriger liegt, setzt sich im Inneren das Gewölbe des Mittelschiffs der Halle in gleicher Höhe in den Chor fort, der mit einem Dreiachtelschluss endet. Wie bei Hallenkirchen üblich, beginnen die Gewölbe der Seitenschiffe in gleicher Höhe wie die des Mittelschiffs. Die Inneneinrichtung wurde seit 200 Jahren nicht verändert. Das Marienbild bildet das Zentrum des Hochaltars. Kapelle An der Stelle der Marienerscheinung, etwa 150 Meter vor dem Portal der Basilika, wurde 1663 eine hölzerne Kapelle errichtet, 1818 eine geräumigere Holzkapelle mit Säulen. Im Jahr 1912 wurde mit dem Bau einer neuen gemauerten Kapelle begonnen, die sich aber durch den Ersten Weltkrieg verzögerte und erst 1924 geweiht werden konnte. Die von Antoni Wiwulski entworfene Kapelle ist 44 Meter hoch. Ein Altar mit einer Marienstatue steht an der Stelle der Marienerscheinung. Fresken an den Wänden zeigen die Geschichte von Šiluva. Im Jahr 1933 wurden hier die Stationen der Sieben Schmerzen der Gottesmutter, die im Volksmund als Marienwege bekannt sind, aufgestellt. Siehe auch Liste der Hallenkirchen in Litauen Weblinks Website der Pfarrgemeinde Einzelnachweise
Basilica of the Nativity of the Blessed Virgin Mary, Šiluva

The Basilica of the Nativity of the Blessed Virgin Mary (Lithuanian: Švč. Mergelės Marijos Gimimo bazilika) is a Roman Catholic basilica in Šiluva, Lithuania. The basilica is famous for the annual mass feasts dedicated to the Blessed Virgin Mary. Part of its organ dates back to the 18th century. The shrine venerates the image of the Blessed Virgin Mary titled as Our Lady of Siluva. Pope John Paul II raised the shrine to the status of Minor Basilica via his Pontifical decree Constat Intra Fines on 6 May 1988. Gallery References
Bazylika Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Szydłowie

Bazylika Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Szydłowie – barokowa bazylika mniejsza w Szydłowie na Litwie, zbudowana w latach 1760–1786. Historia W roku 1612 (być może w 1607 lub 1608) miejscowym dzieciom miała ukazać się Matka Boża i powiedzieć, że w tym miejscu stał dawniej kościół. O zdarzeniu powiadomiono kurię biskupią w Worniach. W wyniku śledztwa odkopano skrzynię, zawierającą dokumenty, ornaty i obraz z kościoła stojącego w tym miejscu, zlikwidowanego związku z przejściem na kalwinizm właściciela dóbr. Po rozpowszechnieniu się wiadomości o objawieniu i znalezieniu skrzyni, do Szydłowa zaczęły przybywać pielgrzymki. Majątek kościelny przejęty przez kalwinów zwrócono kościołowi katolickiemu po wyroku sądu w 1622, a na miejscu objawienia postawiono drewniany kościół, konsekrowany w 1651. W 1760 rozpoczęto budowę nowej świątyni, istniejącej do dzisiaj. Po zakończeniu budowy nowego kościoła, 8 października 1786 dokonano koronacji obrazu (koroną poświęconą przez Piusa VI). W uroczystościach brało udział 12 biskupów, 5 wojewodów oraz około 30 tysięcy wiernych z Litwy, Polski i Prus. Stary kościół pozostawiono jako kaplicę. Sanktuarium stało się jednym z najważniejszych miejsc kultu kultu maryjnego na Litwie oraz celem pielgrzymek. Obraz w głównym ołtarzu uznawany jest za cudowny. Odpusty gromadzą wielotysięczne gromady wiernych. W czasach II Rzeczypospolitej bywało nawet 100 tysięcy wiernych. W 1976 papież Paweł VI podniósł kościół do rangi bazyliki mniejszej. W 1993 Jan Paweł II odwiedził sanktuarium w czasie swej pielgrzymki. Architektura Kościół zbudowano jako halowy o trzech nawach. Budowla ma pięcioboczne prezbiterium i dwie niskie zakrystie. Wysoka fasada z dwiema wieżami zwieńczona frontonem attyką ozdobiona jest pilastrami i rozwinięte gzymsy. Nad portalem polichromie. Elewacje z czerwonej cegły, otynkowane są tylko fragmenty. Wyposażenie Wyposażenie wewnętrzne kościoła zachowało się z czasów barokowych. Liczne stiukowe ołtarze autorstwa Tomasza Podhajskiego wykonane zostały w latach 1762–1778. Prospekt organowy, wykonany w 1789. Obraz Matki Bożej Szydłowskiej (w ołtarzu głównym) jest, pochodzącą z XVII wieku, kopią poprzedniego obrazu, datowanego na wiek XV, który został spalony w czasie reformacji. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 279–282. ISBN 83-87654-07-8.
Kościół św. Marii Magdaleny w Użwentach

Kościół św. Marii Magdaleny w Użwentach – katolicki kościół w Użwentach (Užventis), (Litwa). Zbudowany z drewna w 1703. W latach 1795 i 1835 oraz po drugiej wojnie światowej kościół remontowano. Kościół jest trzynawowy, na planie krzyża łacińskiego, z krótkim transeptem. Budynek ma dwie zakrystie. Dach kościoła jest wysoki, kryty gontem. Nad wejściem do kościoła dach ma wydatny naczółek. Nad dachem znajduje się niewielka wieżyczka, przykryta blaszanym hełmem. We wnętrzu kościoła 5 barokowych ołtarzy i ambona z ażurowym baldachimem. Obok kościoła stoi drewniana dzwonnica zbudowana w 1870. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 316. ISBN 83-87654-07-8.
Kirche des Heiligen Apostels Jakobus Kurtuvėnai

Die Kirche des Heiligen Apostels Jakobus ist eine katholische Kirche in Kurtuvėnai, Rajongemeinde Šiauliai, am linken Ufer der Kurtuva. Die barocke Kirche untersteht dem Dekanat Šiauliai (Bistum Šiauliai) in Litauen. Geschichte Eine erste Kirche auf der Wallburg wurde von 1472 bis 1495 von Mykolas Jogelavičius gebaut. Diese wird auch 1597 urkundlich erwähnt. Neben der Kirche gab es einen Glockenturm mit zwei Glocken und ein Pfarramt. Nach 1614 wurde eine evangelische Kirche in Kurtuvėnai gebaut. Nach der 1684 erbauten katholischen Kirche baute man von 1783 bis 1796 die heutige Kirche. Weblinks Kurtuvėnų šv. apaštalo Jokūbo bažnyčia Istorija Bažnyčios nuotraukų galerija Keliautojo įspūdžiai apie bažnyčią
Kościół św. Jakuba w Kurtowianach

Kościół św. Jakuba Apostoła w Kurtowianach (lit. Kurtuvėnų Šv. apaštalo Jokūbo bažnyčia) – późnobarokowy rzymskokatolicki kościół murowany z XVIII wieku znajdujący się w Kurtowianach na Litwie. Jest świątynią parafialną na terenie dekanatu Szawle w diecezji szawelskiej. Historia Pierwotnie kościół murowany wzniesiony w latach 1472–1495 z fundacji Mikołaja Jawgiełłowicza. W latach 1783–1796 zbudowano obecnie istniejący, według projektu Marcina Knackfusa. Fundatorem świątyni był Jakub Ignacy Nagórski. Kościół ma dwie wieże oraz monumentalną fasadę w stylu baroku wileńskiego. Galeria
Vilkaviškis Cathedral

The Cathedral of the Visitation (Lithuanian: Švč. M. Marijos Apsilankymo katedra) also called Vilkaviškis Cathedral is a religious building of the Catholic Church that serves as the cathedral of Vilkaviškis, Lithuania, and is the seat of the Diocese of Vilkaviškis. The church was built in Romanesque style, between 1870 and 1881 and was consecrated in 1884. With the erection of the Diocese of Vilkaviškis in 1926, the church was elevated to the rank of cathedral. The building suffered no major damage during World War II, however, the Russian authorities authorized their gradual dismantling to use their materials for civil construction. After the fall of communism in the country the cathedral was rebuilt from 1991 and the works were completed in 1998. See also Roman Catholicism in Lithuania Cathedral of the Blessed Virgin Mary References
Catedral de la Santísima Virgen María (Vilkaviškis)

La Catedral de la Santísima Virgen María​ o simplemente Catedral de Vilkaviškis​ (en lituano: Švč. M. Marijos Apsilankymo katedra ) es el nombre que recibe un edificio religioso de la Iglesia católica que sirve como la catedral de Vilkaviškis,​ Lituania,​ y es la sede de la diócesis de Vilkaviškis. La iglesia en estilo neorrománico, se construyó entre 1870 y 1881 y fue consagrada en 1884. Con la erección de la Diócesis de Vilkaviškis en 1926, la iglesia fue elevada al rango de catedral. El edificio no sufrió daños importantes durante la Segunda Guerra Mundial, sin embargo, las autoridades rusas autorizaron su desmantelamiento gradual para utilizar sus materiales en favor de la construcción civil. Tras la caída del comunismo en el país la catedral fue reconstruida a partir de 1991 y se terminaron las obras en 1998. Véase también Iglesia católica Catedral de la Santísima Virgen María Referencias
Cattedrale di Vilkaviškis

La cattedrale della Beata Vergine Maria (in lituano: Vilkaviškio Švč. Mergelės Marijos Apsilankymo katedra) è la cattedrale cattolica di Vilkaviškis, in Lituania, e sede della diocesi di Vilkaviškis. Storia La chiesa in stile neo-romanico è stata costruita tra il 1870 ed il 1881 e consacrata nel 1884. Con l'erezione della diocesi di Vilkaviškis nel 1926, la chiesa è stata elevata al rango di cattedrale. L'edificio non ha subito danni rilevanti durante la seconda guerra mondiale, tuttavia le autorità sovietiche ne autorizzarono lo smantellamento progressivo per utilizzarne i materiali in favore di edilizia civile. La cattedrale è stata ricostruita a partire dal 1991 e completata nel 1998. Note Voci correlate Cattedrali in Lituania Diocesi di Vilkaviškis Chiesa cattolica in Lituania Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale della Vergine Maria Collegamenti esterni (EN) Cattedrale di Vilkaviškis, in GCatholic.org.
Katedra Najświętszej Marii Panny w Wyłkowyszkach

Katedra Najświętszej Marii Panny w Wyłkowyszkach (lit. Vilkaviškio Švč. Mergelės Marijos Apsilankymo katedra) – kościół katedralny katolickiej diecezji wyłkowyjskiej znajdujący się w Wyłkowyszkach na Litwie. Historia Pierwszy znany kościół w Wyłkowyszkach wybudował w 1620 Stefan Pac. W 1870 kościół ten był już bardzo zniszczony. Nowy murowany kościół w Wyłkowyszkach w stylu neoromańskim wybudowany został w latach 1870-1881 starniem proboszcza Antoniego Leśniewskiego. Konsekracji kościoła dokonał w 1884 biskup pomocniczy augustowski Józef Hollak. Otrzymał on wezwanie Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. W 1926 ustanowiono diecezję wyłkowyską. Kościół wyłkowyski został podniesiony do rangi kościoła katedralnego. Kościół katedralny we względnie dobrym stanie przetrwał czasy II wojny światowej. Nie było jednak zgody władz rosyjskich na przeprowadzenie remontu. Stopniowa dewastacja budynku doprowadziła do jego rozebrania. Z materiału budowlanego pochodzącego z katedry wybudowano dwa budynki mieszkalne, a na miejscu kościoła urządzono skwer. W 1991 staraniem proboszcza Vytautasa Gustaitisa grupa architektów rozpoczęła odbudowę katedry. Poświęcenia budowy i wbudowania kamienia węgielnego w tym samym roku dokonał biskup Juozas Žemaitis, administrator apostolski diecezji wyłkowyjskiej przy współudziale metropolity kowieńskiego Sigitasa Tamkevičiusa i biskupa poniewieskiego Juozasa Preikšasa. Przy wsparciu miejscowych parafian, diecezji oraz dobroczyńców zagranicznych budowę ukończono w 1998. Poświęcenia kościoła 11 lipca 1988 dokonał biskup Zemaitis w obecności prezydenta Litwy Valdasa Adamkusa, wielu biskupów z Litwy i innych państw (między innymi biskupa Wojciecha Ziemby) oraz licznego duchowieństwa. W 2003 w katedrze zainstalowano trzy nowe dzwony odlane w Polsce w Ludwisarni Kraszewskich. Bibliografia Vilkaviškio švč. M. Marijos Apsilankymo katedra. Vilkaviškio vyskupija. [dostęp 2012-03-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-06)]. (lit.).
Church of St. Peter and St. Paul, Varniai

St. Peter and St. Paul's Church (Lithuanian: Šv. apaštalų Petro ir Pauliaus bažnyčia, Samogitian: Šv. apaštuolū Petra ė Pauliaus bažninčė) is a Roman Catholic church in Varniai, Lithuania. Until 1864 the church was the cathedral of Samogitian diocese and the seat of Bishops of Samogitia. History The first cathedral in Varniai was built in 15th century under the patronage of the Grand Duke of Lithuania Vytautas. The church was built in 1691, ten years since it was started to build. Its construction was funded by Samogitian Bishop Kazimierz Pac after the earlier cathedral was destroyed by fire. A fire in 1817 made great losses to the church but it was restored by Samogitian Bishop Juozapas Arnulfas Giedraitis. Until 1864 the church had the title of cathedral and served as the seat of Bishops of Samogitia. However, after the January Uprising, the seat of Diocese was moved to Kaunas and Varniai cathedral became an ordinary church. It is believed that around 10 Samogitian bishops are buried in the Cathedral. Today the church belongs to Roman Catholic Diocese of Telšiai and is the center of Varniai parish. Architecture The building is of mature Lithuanian baroque architecture: the three-nave basilica with a transept, two chapels, two in front protruding square plan towers with a belfry. This baroque church architecture of the mature style of classicism has become rigid and laconic. Varniai cathedrals interior is rich in artistic monuments: 12 altars, nineteenth century organ. It has 17th-18th centuries' portraits and epitaph plaques of the Samogitian bishops. The main altar was created in 1694 by Maumo Poloni from Königsberg. Sources Official page of Varniai parish Information about the church on the official page of Telšiai Diocese References
Костёл Святых апостолов Петра и Павла (Варняй)

Костёл Святых апостолов Петра и Павла — исторический кафедральный собор Жемайтской епархии Римско-Католической церкви, достопримечательность города Варняя, Литва, памятник архитектуры (с 1971 года). История Первый раз костёл на этом месте, согласно хроникам, начали строить в 1421 году, однако от храма этого периода не осталось даже археологических свидетельств. Затем храм вновь отстраивался или обновлялся в 1463, 1519 и 1555 годах. Строительство ныне существующего храма началось сто тридцать лет спустя, и велось десять лет, с 1681 по 1691 год на собственные средства епископа Жемайтии князя Казимира Паца (1667–1695), выходца из известного рода польско-литовских магнатов. Просторный каменный храм, выгодно расположенный на берегу реки простоял в таком виде более ста лет, пока не был разорён пожаром. Восстановлением храма занимался епископ Жемайтии князь Юзеф Гедройц. После того как в 1864 году по приказу губернатора Михаила Муравьёва центр епархии перенесли в Ковно, кафедральный собор был переименован в приходской. Костёл Святых апостолов Петра и Павла построен в стиле барокко и имеет характерную форму трёхнефной базилики. Внутри он имеет 12 алтарей, из которых центральный был создан в 1694 году мастером из Кёнигсберга Маумо Полони, и отреставрирован в 1853 году резчиком Вольдемаром Кельбергом. В Реестр культурных ценностей занесено и сохранившееся в костёле кафедра епископа Матея Волончевского. Переезжая в Ковно, епископ Волончевский намеренно оставил эту кафедру в варняйском костёле в память о его былом кафедральном статусе. В костёле хранится находящиеся под охраной государства большое собрание портретов жемайтских епископов и старинные иконы: «Архангел Михаил», «Св. Казимир», «Св. Станислов», «Св. Стефан», «Три короля», «Святое семейство», которые также включены в реестр культурных ценностей. Рядом с костёлом находится один из старейших литовских Лурдов. Галерея Литература Пазднякоў В. Жамойцкая рымска-каталіцкая епархія // Вялікае Княства Літоўскае. Энцыклапедыя у 3 т. — Мінск: БелЭн, 2005. — Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — С. 623. — 684 с. — ISBN 985-11-0314-4. (бел.) Błaszczyk, Grzegorz. Diecezja żmudzka od XV do początku XVII wieku : ustrój—Wyd. 1. – Poznań : Wydaw. Naukowe UAM, 1993. – 369 p, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Seria Historia ; Nr. 180) ISBN 83-232-0585-X; ISSN 0554-8217 Ivinskis Z. Vilniaus ir Medininkų vyskupai // Rinktiniai raštai. — T. 4. Krikščionybė Lietuvoje. — Roma, 1987. (лит.) Rabikauskas P. Žemaičių vyskupai // Krikščioniškoji Lietuva. — V., 2002. (лит.)
Wielkie Sioło (Litwa)

Wielkie Sioło (lit. Didžiasalis) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Niemież. Graniczy z Wilnem. Współcześnie miejscowość obejmuje także część dawnego majątku Niemież (bez samego pałacu). Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Rudomino. W 1931 miejscowość liczyła 371 mieszkańców, zamieszkałych w 63 budynkach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Transport Wielkie Sioło położone jest przy drodze krajowej 106, przebiegającej przez wieś oraz biegnących jej granicami drodze magistralnej A3, drodze krajowej 101 i linii kolejowej Kiwiszki – Wołczuny. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Miedniki / Nowa Wilejka. [dostęp 2025-02-23]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-02-23]. (lit. • ang.).
Rostyniany

Rostyniany (lit. Rastinėnai) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Suderwa. Graniczą z Wilejskim Parkiem Regionalnym. Historia W Rzeczypospolitej Obojga Narodów leżały w województwie wileńskim, w powiecie wileńskim. Były własnością Prozorów (do 1592), Zalewskiego, Kosmowskich, Andrzeja Rudomina, który przekazał je konwentowi wileńskiemu jezuitów (z którymi przez pół wieku procesowali się o nie Kosmowscy, kończąc zatarg ugodą). Następnie Rostynianami władali Kosmowscy, aż do lat 60. XIX w.. Kolejnymi właścicielami byli Hornowski i jego córka Kostrowicka, która po upadku powstania styczniowego, została zmuszona do sprzedaży majątku byłemu policmajstrowi Wilna Izmailskiemu. Pod zaborami wieś i majątek ziemski; w II Rzeczypospolitej folwark i kolonia. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim, w gminie Mejszagoła. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Mejszagoła. W 1931 miejscowość liczyła: folwark – 11 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, kolonia – 94 mieszkańców, zamieszkałych w 16 budynkach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy Bibliografia Rostyniany, pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 805 . Mapa WIG Mejszagoła. [dostęp 2025-07-09]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-07-08]. (lit. • ang.).
Church of Jesus the Redeemer, Vilnius

The Church of Jesus the Redeemer (Lithuanian: Švč. Jėzaus Atpirkėjo bažnyčia) is a Roman Catholic church in the Antakalnis eldership in Vilnius, Lithuania. It was founded by the Lithuanian Grand Hetman and Voivode of Vilnius Jan Kazimierz Sapieha the Younger and the Trinitarians in 1694. Its architect is Pietro Perti, who is also the author of the nearby Church of St. Peter and St. Paul. The church, Trinitarians Monastery and the Sapieha Palace with its park formed a magnificent Baroque ensemble. Gallery Notes References