NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hafen Nida

Der Hafen Nida (litauisch Nidos uostas; Passagierhafen Nida, Nidos keleivinis uostas) ist ein Fischerei-, Passagier- und Binnenhafen in der Gemeinde Neringa auf der Kurischen Nehrung in Litauen, unweit von Klaipėda. Der Hafen befindet sich im südlichen Teil von Nida (deutsch Nidden) auf der Haffseite der Nehrung. Geschichte Am Ende des 19. Jahrhunderts wurde ein Fischereihafen eingerichtet und später eine Dampfschiff-Werft gebaut. In Sowjetlitauen wurde die Fischerei-Basis entwickelt und Hafenzufahrten repariert. Ein Hotel, die Zollamtsgebäude und ein Teil der alten Fischerwohnungen wurden abgerissen. Der Passagierhafen Nida begann sich von 1975 bis 1976 zu bilden, als eine Pier gebaut wurde. 1991 baute man eine zweite Pier. 1999 wurde der Status des internationalen Binnenhafens verliehen. Im Passagierhafen richtete man eine Grenzkontrollstelle ein. Weblinks Neringa nori tvarkyti senus ir statyti naujus uostus (A. Kažukauskienė, I. Jankauskaitė, „Balsas.lt“, 21. September 2012) Siehe auch Liste von Seehäfen Einzelnachweise
Port of Nida

The Port of Nida (Lithuanian: Nidos uostas) is a port in the city of Nida, Lithuania. It is located on the Curonian Lagoon side of the Curonian Spit. It is mostly used for ferries, connection with inland Lithuania and fishing. The port is located in the oldest part of the town that preserves the initial strict rectangular plan. It started at the end of the 19th century as a fishing port, later extended as a steamboat port. During Soviet times fishing base was significantly extended, demolishing the former custom office, hotel and part of the old fisherman houses. During this time Port of Nida also started to serve as the terminus of the Kaunas - Nida hydrofoil route (through Nemunas). This route has been discontinued for some time but some sources claim might be available again. In 1991, the second pier has been was added for passenger boats. Since 1999 the port has been granted the rights of the international port, deciding to restore the border control office. With custom and immigration offices available, Nida Yacht-Club is now capable of accepting sailors from the whole world. Currently the port has the two mooring piers, one for fishing and another for passenger boats. The passenger part has the constant 3 m. depth and 25 m. width. The depth of the fishing section varies between is 2.8–3 m at the center of the pier but drops till 1 m in other places. The port can accommodate 40-60 yachts in total. References
Port de Nida

Le port de Nida est un port de la Baltique dans la ville de Nida en Lituanie. Le port est situé sur l'Isthme de Courlande. Activités Le port de Nida est utilisé tant pour la pêche que pour le transport de passagers. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liens externes Site officiel Portail de la mer Baltique Portail de la Lituanie Portail des ports
Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Cytowianach

Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej – cerkiew prawosławna w Cytowianach, wzniesiona w latach 1873–1875. Historia Pierwsza cerkiew prawosławna w Cytowianach powstała w 1872, jednak już w rok później cerkiew została rozebrana i zostały podjęte prace nad nową świątynią, ukończoną w 1875. W 1931 parafianie chcieli wznieść przy budynku dom przeznaczony dla proboszcza i szkółki niedzielnej, nie otrzymali jednak zezwolenia rządowego. Po II wojnie światowej cerkiew straciła status parafialnej i miała zostać zamknięta. Władze stalinowskie planowały umieścić w niej magazyn, zaś w 1953 zażądały wydania budynku z powodu słabej kondycji finansowej bractwa cerkiewnego, chociaż Eparchia wileńska i litewska była gotowa wyrównać wszystkie długi. Obecnie cerkiew nadal jest pomocniczą świątynią parafii Świętych Piotra i Pawła w Szawlach. W latach 90. XX wieku była remontowana. Nabożeństwa w niej odbywają się kilka razy w roku. Architektura Cerkiew w Cytowianach jest budowlą jednonawową, trójdzielną, z dzwonnicą położoną nad przedsionkiem i pojedynczą sygnaturką zwieńczoną kopułą nad prezbiterium. Na zewnątrz malowana jest na biało, z mozaiką przedstawiającą Matkę Bożą nad wejściem. Dekorowana fryzami z motywami geometrycznymi, rozmieszczenie jej półkolistych i okrągłych okien naśladuje styl gotycki. W dzwonnicy znajduje się jedna półkolista blenda. We wnętrzu zachował się dziewiętnastowieczny, malowany na błękitno ikonostas oraz zabytkowe chorągwie cerkiewne. Świątynia posiada jeden ołtarz. Bibliografia Opis na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Truppenübungsplatz Rūdninkai

Der Truppenübungsplatz Rūdninkai (lit. Rūdninkų karinis poligonas) ist ein Truppenübungsplatz in Litauen und soll 170 Hektar groß werden und insgesamt 120 Gebäude umfassen. Er befindet sich südlich des Dorfs Rūdninkai in der Rajongemeinde Šalčininkai, im Bezirk Vilnius im Süden der historischen Region Dzūkija. Er umfasst Teile des Forst Rūdninkai (lit. Rūdninkų giria). Nördlich des Platzes fließt in Ost-West-Richtung die Merkys, während im Süden die Šalčia fließt. Aus militärischer Sicht ist entscheidend für die Lage des Truppenübungsplatzes die Nähe zur polnischen Grenze und der sogenannten „Suwałki-Lücke“. Der Standort liegt etwa 40 km südwestlich von Vilnius, der Hauptstadt von Litauen, und rund 15 km von der weißrussischen Grenze entfernt, wo der Truppenübungsplatz Hosky (Gozky), bei der weißrussischen Stadt Hrodna liegt. Im Februar 2026 wurde bekannt, dass für den Truppenübungsplatz der Bau einer Bahnanbindung vereinbart wurde. Geschichte Der Truppenübungsplatz Rūdninkai war während des Kalten Kriegs Teil eines 100 Quadratkilometer großen Übungsgebiets. Hier befand sich ein allgemein als „Bombodrom“ bezeichneter Luft-/Bodenschießplatz der Luftstreitkräfte der Sowjetunion. In den Jahren nach der Annexion der ukrainischen Halbinsel Krim durch Russland im Jahr 2014 und dem NATO-Gipfel im gleichen Jahr begann Litauen mit der Wiederherrichtung des Areals für militärische Zwecke, das nach Abzug der Sowjets stark mit Munitionsresten verseucht war. Infolge von Russlands Überfall auf das ukrainische Kernland wurden die Arbeiten beschleunigt und Ende 2022 konnten erste Schießbahnen nach NATO-Standard zertifiziert werden. Auf dem Truppenübungsplatz sowie in Rukla sind seit dem Aufstellungsappell am 22. Mai 2025 Teile der deutschen Panzerbrigade 45 mit 400 Angehörigen stationiert. Seit 2024 wird der Truppenübungsplatz hergerichtet, um den Großteil der Brigade aufzunehmen, Mitte Dezember 2025 fand dort das Richtfest für das künftige Hauptquartier der Panzerbrigade statt. Bis 2027 soll der Standort für bis zu 3.000 Soldaten ausgebaut werden. Spätestens Ende 2027 sollen 1.400 Bundeswehrangehörige dort stationiert sein. Einzelnachweise
Rūdninkai Training Area

Rūdninkai Training Area (Lithuanian: Rūdninkų karinis poligonas) is a military facility in Lithuania, located 36 km (22 mi) southwest of Vilnius and 16 km (10 mi) from the border with Belarus. It is surrounded by Rūdninkai Forest, the fifth largest forest in Lithuania. It is part of a larger training complex encompassing about 100 km2 (40 mi2). History Established in 1948, during the Soviet occupation, the area was used for training bomber crews. The facility was closed in 1993. Unexploded ordnance (UXO), usually air-dropped bombs weighing 50–100 kg (110–220 lb), are still discovered in the facility. The largest bomb, detonated in 2007, weighed 3,000 kg (6,600 lb). In 2008, Rūdninkai training area was the largest territory of 222 areas in Lithuania, covering a total of 250 km2 (97 mi2), that were still contaminated by unexploded ordnance. The training area was re-established in 2022. From 2025, the Lithuanian Armed Forces will begin hosting the German 45th Panzer Brigade (Bundeswehr) in Rūdninkai Training Area. In June 2025, the European Investment Bank approved €540 million loan for the construction of a new military base in Rūdninkai. See also Pabradė Training Area Gaižiūnai Rukla References
Lyzeum Vilnius

Das Lyzeum Vilnius (Vilniaus Licėjus, ehemaliges Lyzeum für Natur- und technische Wissenschaften Vilniaus tiksliųjų, gamtos ir technikos mokslų licėjus) ist ein litauisches Realgymnasium in der Kommune Vilnius, eine allgemeinbildende Schule. Sie arbeitet nach eigenem Statut in der Fassung vom 31. Oktober 2003. Offizielles Symbol der Schule ist ein stilisierter Pegasus im weißen Phon. Das Lyzeum wurde 1990 in der Širvintų-Straße 82 im Stadtteil Šnipiškės gegründet. Es ist eine staatliche koedukative Schule, die bewusst nach dem Vorbild westeuropäischer Gymnasien ausgerichtet wurde. Die Schule verfügt über 37 Vollzeit- und 13 Halbtagslehrkräfte, wobei 32 davon über weiterführende Qualifikationen verfügen. Die maximale Klassenstärke beträgt in normalen Klassen 28 Schüler und in den Klassen, die am Programm der International Baccalaureate Organisation, IBO teilnehmen, nur 15 Schüler. Insgesamt besuchen 507 Schüler die Schule. 65 von diesen nehmen am IBO-Programm teil. Besonderheiten Das Lyzeum nimmt seit 1997 am Programm der International Baccalaureate Organisation teil und vergibt deren International Baccalaureate Diploma. In den Klassen 9–12 lernen die Schüler in drei Gruppen (je nach Notendurchschnitt). Nach dem Statut der Schule können sie unterhalb eines Schnitts von 7,5 (maximal ist 10) von der Schule exmatrikuliert werden. Der übliche Abschluss ist das Abitur. Verwaltung Die Institutionen der Schul- und Schülerverwaltung sind: Senat Lyzeumsrat und Präsident. Derzeitiger Schulleiter ist Saulius Jurkevičius. Ihm stehen als Stellvertreter Irena Juozapavičienė und Vilija Balčiūnaite zur Seite. Absolventen 1994: Eglė Bilevičiūtė (* 1976), Kriminalistin und Professorin 1997: Giedrius Kadziauskas (* 1978), Wirtschaftsjurist und Politiker, Vizeminister 1997: Linas Kukuraitis (* 1978), Sozialarbeiter und Politiker, Minister 2000: Kasparas Jurgelionis (* 1981), Industriemanager 2000: Greta Monika Tučkutė (* 1981), Politikerin, Vizeministerin der Verteidigung 2005: Vaida Česnulevičiūtė (* 1988), Juristin, Vizeministerin der Finanzen 2006: Vaidotas Žala (* 1987), Rallye- und Rallye-Raid-Fahrer 2019: Judita Traubaitė (* 2000), litauische Biathletin, Ski-Orientierungsläuferin, Orientierungsläuferin und Fußballspielerin Weblinks Website der Schule. Abgerufen am 20. November 2022
Estadi Municipal de Šiauliai

L'Estadi Municipal de Šiauliai (lituà: Šiaulių miesto savivaldybės stadionas), també anomenat Estadi Central de Šiauliai, és un estadi esportiu de la ciutat de Šiauliai, Lituània. És usat principalment per la pràctica del futbol, essent la seu dels clubs FA Šiauliai i FC Gintra, així com per la pràctica de l'atletisme. El primer estadi de la ciutat de Šiauliai es va acabar de construir l’any 1940. Va ser inaugurat a la primavera del mateix any. Durant la Segona Guerra Mundial va quedar destruït i la seva restauració es va allargar força. L’estadi actual va ser inaugurat el 1962 i renovat el 1986. El maig del 2018, l’estadi va acollir partits del Campionat d’Europa femení sots-17, motiu pel qual es van destinar 52.000 euros a la seva renovació. Referències
Savivaldybė Stadium

Šiauliai city municipality stadium, known as Šiauliai Central Stadium for UEFA competitions, is a multi-use stadium in Šiauliai, Lithuania. It is currently used mostly for football matches and is the home stadium of FA Šiauliai and FC Gintra. The stadium has also been used by the Lithuania women's national football team and was a venue at the 2018 UEFA Women's Under-17 Championship. Originally built in 1962, the stadium holds 3,017 people. References
Savivaldybė Stadium

El Savivaldybė Stadium (en lituano: Šiaulių miesto savivaldybės stadionas), llamado Estadio Central de Šiauliai para competiciones europeas, es un estadio multiusos utilizado principalmente para partidos de fútbol y rugby ubicado en la ciudad de Šiauliai en Lituania y que actualmente es la sede de los equipos FA Šiauliai y FC Gintra.​ Historia El estadio fue inaugurado en 1962, tiene una pantalla de video y una tribuna con techo. También hay plazas para discapacitados. En el futuro está previsto celebrar aquí las competiciones de la selección masculina de Lituania.​ El estadio es de Categoría II según la clasificación de estadios de la UEFA.​ El estadio acogió la final de la Copa de fútbol de Lituania 2014/2015,​ y también acogió partidos del Campeonato de Europa femenino juvenil de fútbol. ​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Savivaldybė Stadium. europlan-online (en alemán)
Stadion Miejski w Szawlach

Stadion Miejski (lit. Savivaldybė Stadion) – stadion piłkarski w mieście Szawle, na którym rozgrywa swoje mecze FA Szawle, FC Gintra. Pojemność stadionu to 3 000 miejsc siedzących 1 000 nich jest zadaszona w tym miejsca dla osób niepełnosprawnych. Budowę stadionu rozpoczęto w 1948, lecz kilkanaście razy ją przerywano i stadion został otwarty dopiero w 1962 roku. Obiekt posiada 2 kategorię UEFA. Obiekt był modernizowany w latach 2005 i 2007-2009. Podczas ostatniej modernizacji zamontowano sztuczne oświetlenie, dostosowano stadion do potrzeb osób niepełnosprawnych, zamontowano tablicę wyników, stworzono miejsca dla VIP-ów, zamontowano krzesełka kubełkowe. Przypisy
Шяуляйский городской стадион

Шяуляйский городской стадион (лит. Šiaulių miesto stadionas, лит. Šiaulių savivaldybės stadionas) — многофункциональный стадион, расположенный в литовском Шяуляе. Открыт в 1962 году, используется для проведения футбольных и регбийных матчей. Вмещает до 4000 зрителей, имеет северную и южную трибуны. Арена оборудована электронным табло, трибуной с крышей и зоной для инвалидов. Домашние клубы и турниры Шяуляйский муниципальный стадион — домашняя арена клубов «ФА Шяуляй», «Академия футбола (Шяуляй)», а также женского футбольного клуба «Гинтра». Некоторые матчи здесь проводила национальная сборная по регби. Стадион обладает категорией II по классификации стадионов УЕФА. На стадионе был проведён финал Кубка Литвы по футболу 2014/2015, а также были проведены матчи юниорского женского чемпионата Европы по футболу. Ссылки Стадион на kauno.diena.lt (лит.) Фотогалерея (нем.) Примечания
Šiaulių miesto savivaldybės stadionas

Šiaulių miesto savivaldybės stadionas eller Savivaldybės stadionas eller Centrinis stadionas är ett fotbollsarena i Šiauliai i Litauen. Den är hemmaarena för Gintra, FA Šiauliai, ŠSG-FA Šiauliai (damer) och tidigare FC Šiauliai (2003–2015), FK Tauras (1971–1994), FK Kareda (1995–2000). Fotbollsarenan Šiaulių miesto savivaldybės stadionas byggdes under sovjetiden, 1962. Stadion är den främsta utomhus rekreation, underhållning och idrottsplats i staden Šiauliai, med en kapacitet på 4 000 åskådare. Stadion är hem för träning och hemmamatcher för Gintra, Šiaulių Futbolo Akademija, ŠSG-FA Šiauliai (damer) fotbollslag, friidrott och andra sporter. Övrigt Kapacitet: 4 000. Publikrekord: (?) Spelplan: 105 x 68 m. Underlag: Gräs. Belysning: (+) Byggnadsår: 1962 m. Total byggkostnad: (?) Se även FA Šiauliai (fotbollsklubb) FC Gintra (fotbollsklubb) FC Šiauliai (tidigare fotbollsklubb) Källor Externa länkar fkgintra.lt - Stadion tic.siauliai.lt siauliai.lt
Савівальдібе (стадіон)

«Савівальдібе» або «Міський стадіон Шяуляя» (лит. Šiaulių miesto savivaldybės stadionas) — багатофункціональний стадіон у місті Шяуляй, Литва, домашня арена ФА Шяуляй та жіночого «Гінтра Універсітетас». Стадіон відкритий 1962 року та використовується в основному для проведення футбольних матчів. Арена обладнана відеомонітором, трибуною з дахом та простором для людей з обмеженими можливостями. Посилання Про стадіон на офіційному сайті ЛФФ[недоступне посилання з червня 2019] (лит.) Šiaulių stadionas на kauno.diena.lt (лит.) Фотогалерея (нім.)
Mockava (stacja kolejowa)

Mockava – stacja kolejowa w Zelionce, w rejonie łoździejskim, w okręgu olickim, na Litwie. Jest to ostatnia stacja na Litwie na prowadzącej przez przejście graniczne Trakiszki-Szestokaj linii do Suwałk. Zarządzana jest przez LTG Infra. Stacja jest wyposażona w specjalne urządzenie SUW 2000 do zmiany zestawów kołowych z normalnotorowych (1435 mm) na szerokotorowe (1520 mm), lecz jest ono nieużywane m.in. ze względu na nowo wybudowaną normalnotorową trasę kolejową do Kowna. Połączenia Wilno Kraków (przez Suwałki i Warszawę) Szczecin (przez Suwałki, Warszawę i Poznań) Przypisy Linki zewnętrzne Maćkowo, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Bibliografia Станция Моцкава. railwayz.info. [dostęp 2023-03-23]. (ros.). geoportal.lt. [dostęp 2023-03-23]. (ang.). 1990 Карта СССР. [dostęp 2023-03-23]. (ros.). Linki zewnętrzne Maćkowo, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Rygiškių-Jonas-Gymnasium Marijampolė

Das Rygiškių-Jonas-Gymnasium Marijampolė (lit. Marijampolės Rygiškių Jono gimnazija) ist ein staatliches Gymnasium in der litauischen Stadt Marijampolė. Geschichte 1840 siedelte die vierjährige Schule aus Seinai nach Marijampolė über. 1867 wurde sie zum Gymnasium ausgebaut. Die russische Verwaltung versuchte, die Schule zu russifizieren. Nachdem Litauen die Unabhängigkeit erlangt hatte, wurde der Schule 1920 der Name Rygiškių Jonas erteilt. Dieser Name wurde ihr 1940, nach der Besetzung Litauens durch die Sowjetunion, von der Besatzungsmacht entzogen. 1956 wurde die Schule nach dem Lituanisten Jonas Jablonskis benannt. Nach der Befreiung Litauens von der Sowjetherrschaft und der Wiederherstellung der Unabhängigkeit erhielt die Schule 1992 wieder ihren alten Namen: Rygiškių Jonas. Direktoren Antanas Pranas Daniliauskas (1923–1928 und 1934–1940) Vincas Peckus Vilhelmas Petkevičius Schüler Literatur Rygiškiečiai – mokslo, meno ir kultūros veikėjai (sud. Vincas Peckus). – Marijampolė: TeleSATpressa, 2008. – 399 p.: iliustr. – ISBN 978-9955-607-56-4 Weblinks Website des Rygiškių-Jonas-Gymnasiums Marijampolė Einzelnachweise
Gimnazjum w Mariampolu

Gimnazjum w Mariampolu (lit. Marijampolės gimnazija) – szkoła średnia działająca od 1867 roku w Mariampolu, znajdująca się przy ul. Kowieńskiej (Kauno g. 7). Gimnazjum powstało po upadku powstania styczniowego, w którym również masowo uczestniczyli chłopi litewskojęzyczni, w 1867 roku na bazie szkoły przeniesionej w 1840 roku z pobliskich Sejn. Po upadku powstania, chcąc uniknąć kolejnego, władze przystąpiły do intensywnej rusyfikacji, m.in. poprzez zakaz nauczania w innych poza rosyjskim językach, co oznaczało, biorąc pod uwagę stan uprzedni, zakaz nauczania w języku polskim. Także język litewski był poddawany surowym represjom poprzez zakaz publikowania i drukowania książek w tym języku, książki litewskojęzyczne były drukowane wyłącznie na terenie Prus. Do gimnazjum uczęszczali przeważnie dzieci litewskojęzycznych chłopów, którzy po ukończeniu edukacji otrzymywali stypendia pozwalające na dalsze kształcenie się na uniwersytetach w Moskwie i Sankt Petersburgu. Pomimo represji, szkoła stała się kuźnią narodowej elity litewskiej, która propagowała ruch nowolitewski i tworzyła u schyłku I wojny światowej nowe państwo. Obecnie nosi imię Jonasa Rygiškių (pseudonim Jonasa Jablonskisa) - oficjalna nazwa brzmi "Marijampolės Rygiškių Jono gimnazija". Na przełomie XIX i XX wieku gimnazjum należało do najbardziej prestiżowych na Litwie, ukończyli je m.in. lekarz i redaktor czasopisma Aušra wspierającego odseparowaną od polskości litewską świadomość narodową Jonas Basanavičius (zaproponował używanie w tworzonym języku litewskim "č" i "š" zamiast stosowanych polskich "cz" i "sz"), przyszły prezydent Kazys Grinius, językoznawca Jonas Jablonskis, pisarz Vincas Kudirka, nauczyciel, pisarz i poeta Antanas Venclova (ojciec Tomasa Venclovy), generał i kilkukrotny dowódca naczelny wojsk międzywojennej Republiki Litewskiej Silvestras Žukauskas, premier kolaboracyjnego rządu utworzonego w 1941 r. Juozas Ambrazevičius. Uczył się tu, ale przerwał naukę z powodu choroby, błogosławiony Jerzy Matulewicz. Do wybitnych absolwentów zasłużonych dla Polski należą: zamordowany w Katyniu generał Henryk Minkiewicz, poległy pod Monte Cassino pułkownik Jerzy Jan Jastrzębski oraz biolog i literat Romuald Minkiewicz. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Internetowa szkoły
Sender Sitkūnai

Der Sender Sitkūnai (lit. Sitkūnų radijo stotis) ist ein Sendemast und Rundfunksender in Litauen in Sitkūnai, 17 km nördlich von der litauischen zweitgrößten Stadt Kaunas. Betreiber der Station ist das litauische Unternehmen AB „Lietuvos radijo ir televizijos centras“. Geschichte Im Juni 1926 ging das erste Radioprogramm Litauens in Kaunas auf Sendung, allerdings konnten von dem kleinen Sender in der Stadt nur wenige Teile des Landes versorgt werden. Daraufhin entschied sich die litauische Regierung im Jahr 1937 zum Bau einer neuen Sendestation in Sitkūnai nördlich von Kaunas. Bis zum Jahr 1939 waren alle Sendegebäude fertig, im selben Jahr bestellte Litauen den eigentlichen Sender, einen 120-kW-Mittelwellensender, vom britischen Unternehmen Standard Telephones and Cables. Aufgrund des Ausbruchs des Zweiten Weltkriegs kam es jedoch nie zur Lieferung und die Sendestation konnte nicht in Betrieb genommen werden. Die Sendegebäude überstanden den Zweiten Weltkrieg nahezu unversehrt. Da die Rundfunkversorgung der nunmehrigen Litauischen SSR sehr schlecht war, machte die Sowjetunion den erst wenige Jahre zuvor unter den Nationalsozialisten errichteten Sender in Zeesen bei Berlin als Reparationsleistung geltend, baute ihn vollständig ab und errichtete ihn in Sitkūnai wieder. Dort diente der Sender ab 1951 als Kurz- und Mittelwellensendeanlage. Über ihn wurde zunächst das Auslandsprogramm der UdSSR, später das staatliche litauische Programm ausgestrahlt. Während des Kalten Krieges wurde der Standort des Senders durch zahlreiche irreführende Bezeichnungen verschleiert. Bei den Januarereignissen in Litauen 1991 ersetzte die Radiostation Sitkūnai den Fernsehturm Vilnius, der von der sowjetischen Armee besetzt wurde. Nach dem Zerfall der Sowjetunion diente der Sender lange Zeit zur Ausstrahlung des litauischen Auslandsprogramms auf der Kurzwellenfrequenz 9710 kHz. Erst im Jahr 1999 wurde die Sendeanlage aus dem Dritten Reich durch einen neuen Sender des Herstellers Continental Electronics ersetzt, und noch im Jahr 2000 entstand ein neuer Mast für Ausstrahlungen nach Nordamerika. Im Jahr 2008 stellte Litauen seinen Auslandsrundfunk aus Kostengründen ein. Seitdem wurden nur noch Auslandsdienste anderer Staaten sowie einige christliche Sender wie Radio HCJB aus Sitkūnai ausgestrahlt. Am 25. März 2017 endeten die Ausstrahlungen. Bis zu diesem Datum nutzte Radio Free Asia den Sendestandort noch für wenige Stunden in der Nacht für Ausstrahlungen nach China zur Umgehung der dortigen Störsender. Nachfolger auf Mittelwelle ist der Sender Viešintos. Im Sommer 2022 wurde ein Mittelwellensender von Sitkūnai auf 1557 kHz aktiviert. Weblinks Babtai. 610 metų Lietuvos istorijoje Sitkūnų radijo stoties įranga Erster Teil der Translation vom 13. Januar 1991 (Januarereignisse in Litauen 1991) Zweiter Teil der Translation vom 13. Januar 1991 (Januarereignisse in Litauen 1991) Einzelnachweise