NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Synagogen in Vabalninkas

Die zwei Synagogen in Vabalninkas sind die einzigen jüdischen Gebetshäuser in Vabalninkas, einer Stadt im Norden Litauens, die heute noch als Gebäude erhalten sind. Geschichte Es ist bekannt, dass es 1740 eine Synagoge im Ort gab, die damals abbrannte. 1860 existierten in Vabalninkas zwei Synagogen. Ein Feuer 1883 zerstörte viele Wohnhäuser, die Synagoge und vier Gebetshäuser. Im Ersten Weltkrieg vertrieben 1915 Truppen der russischen Zarenarmee die jüdische Bevölkerung und brannten die Stadt einschließlich der damals bestehenden vier jüdischen Gebetshäuser (Große Beit Midrasch, Klois des Schamaschim, und zwei weitere hölzerne Kloisn) ab. Die zwei letztgenannten wurden nicht wieder aufgebaut. Das Große Beit Midrasch Lage: Das Große Beit Midrasch wurde wahrscheinlich nach 1883 erbaut. Bei dem Pogrom 1915 wurde es schwer beschädigt und war nur noch eine Ruine. Es wurde erst in den Jahren 1917 bis 1931 wieder aufgebaut. Nach dem Zweiten Weltkrieg befand sich dort zunächst ein Gemüseladen; zu dieser Zeit wurde es stark verändert und entlang der gesamten Nordostseite ein Anbau als Lager angebracht. Im Jahre 2006 befand sich in einem Teil des Hauses ein Bestattungsunternehmen, der Rest stand leer. Das längliche Gebäude ist mit einem Schopfwalmdach bedeckt. Zur Straßenseite im Südwesten sind sechs große, rechteckige Fenster und ein Eingang, der nicht mittig angebracht ist. Vier ähnliche Fenster sind an der schmaleren Ostseite, während im Westen zwei schmale Fenster und zwei Türen sind. Bei den Umbauten nach dem Krieg wurde das Innere völlig verändert. Die Klois des Schamaschim Die Klois liegt auf der anderen Straßenseite genau gegenüber der BeitMidrasch. Sie wurde wahrscheinlich ebenfalls nach 1883 gebaut. Nach der Zerstörung 1915 wurde sie bereits zwischen 1916 und 1918 wieder aufgebaut. Sie wurde nach dem Zweiten Weltkrieg zu einem Badehaus umgewandelt. Das längliche Gebäude hat ein Giebeldach. An der Fassade zur Straße hin kann man die ursprüngliche Raumaufteilung noch erkennen: drei Rundbogenfenster zum Osten hin (der Rundbogen ist jetzt zugemauert), zeigen den einstöckigen Gebetsraum an; dahinter sind zwei (jetzt ebenfalls zugemauerte) kleinere und höhergelegene Fenster mit der Eingangstür darunter; dieser Teil des Gebäudes hat zwei Stockwerke. Die von der Straße abgewandte Seite hat ebenfalls drei große Rundbogenfenster, allerdings statt der zwei Fenster mit der Tür nur noch.einen größeren Toreingang. An den Giebelseiten sind die Fenster bis auf eins auch zugemauert; die Fenster am Giebel selbst wurden auch verändert bzw. zugemauert. Im Inneren wurde die Synagogeneinrichtung zerstört. Siehe auch Liste von Synagogen in Litauen Einzelnachweise Weblinks
Nemėžis

Nemėžis ist ein Ort in der Rajongemeinde Vilnius, Litauen. Das Dorf ist das Zentrum des gleichnamigen Amtsbezirks. In Nemėžis gibt es eine 1909 gebaute Sunniten-Moschee, die katholische Rapolas-Kalinauskas-Kirche, das Rapolas-Kalinauskas-Gymnasium (mit den Bildungsprogrammen auf Litauisch, Russisch und Polnisch), eine Bibliothek, ein Postamt (LT-13034). Das Dorf zählt im Jahr 2011 2.498 Einwohner. Literatur Nemėžis. Lietuviškoji tarybinė enciklopedija, VIII t. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, 1981. T.VIII: Moreasas-Pinturikjas, 138 psl. Weblinks Einzelnachweise
Nemėžis

Nemėžis (Tatar: Немеж, romanized: Nemej) is a village in the Vilnius district municipality, Lithuania, it is located only about 1 kilometre (0.62 mi) east of Vilnius. It is located south-east of Vilnius along a railway. History It is believed that there was a castle in Nemėžis during the reign of Vytautas the Great (1392–1430). The settlement was first mentioned in written sources in 1496 when Grand Duke of Lithuania Alexander Jagiellon welcomed his future wife Helena of Moscow here. On 3 November 1656, the Truce of Vilna between Tsardom of Russia and the Polish–Lithuanian Commonwealth was signed in the Nemėžis estate, then owned by Lew Sapieha. Lipka Tatars Nemėžis is one of several Lithuanian settlements where Lipka Tatars live. Brought as prisoners of war, Tatars were allowed to settle here in 1397 after Vytautas' expeditions against the Golden Horde (see the Battle of Blue Waters). Up until this day they have preserved their traditions and Islamic religion. At first Tatars served as personal guards for the Grand Duke of Lithuania, but later took up more civil professions: breeding horses, tanning, gardening. Eventually Tatars became known as excellent gardeners, growing eggplants, tomatoes, and other vegetables. Even today Nemėžis is known for its numerous greenhouses. The first wooden mosque in Nemėžis was built in 1684. It burned down but a new one was built in 1909. During the Soviet times it was turned into a warehouse. After Lithuania declared independence, the mosque was returned to the community and it continues to be used for religious services. In 1993 it was restored. It is used for prayer only on Fridays, young moon. On that occasion a mullah comes from Vilnius. Nemėžis mosque is one of four operational mosques in Lithuania. Nemėžis also has an operational Tatar cemetery and a Tatar school. The other locality in Vilnius district municipality with sizeable Lithuanian Tatars presence is Keturiasdešimt Totorių village. The village is home to about 400 Tatars as of 2017. Nemėžis estate The Nemėžis estate, located approximately 1 km outside the village, was established in the 16th century. At first it belonged to the Pac family, but changed hands frequently. Its owners at different times were the Radziwiłł family, Jan Kazimierz Sapieha, Jan Karol Chodkiewicz, Lew Sapieha, and the Ogiński family. Until the 19th century the manor was of a wooden construction. Around 1830 the place was bought by the Tyszkiewicz family and rebuilt the manor in bricks in 1836–1856. The park of the estate was destroyed while building a road connecting Vilnius with Minsk. Demographics According to 2021 National Census, the ethnographic composition of the Nemėžis Eldership is diverse. Out of 8950 inhabitants: Poles - 4477 (50.0%) Lithuanians - 2604 (29.1%) Russians - 899 (10.0%) Belarusians - 429 (4.8%) Ukrainians - 119 (1.3%) Other - 322 (3.6%) References External links (in Lithuanian) Nemėžis village (in Lithuanian) Nemėžis manor and the park (in Lithuanian) Nemėžis tatar community website Archived 2022-01-24 at the Wayback Machine
Nemėžis

Nemėžis es una ciudad de la región etnográfica de Aukštaitija, condado y municipio de Vilna (Lituania). El municipio tenía una población de 2.601 habitantes en 2001. Se encuentra al sureste de Vilna a lo largo de la línea de ferrocarril. Historia Se cree que hubo un castillo en Nemėžis durante el reinado de Vitautas el Grande (1392–1430). El asentamiento está mencionado por vez primera en fuentes escritas en 1496 cuando el gran duque de Lituania Alejandro I Jagellón dio la bienvenida aquí a su futura esposa Elena de Moscú.​ El 3 de noviembre de 1656, la tregua de Vilna entre el Zarato Ruso y el Reino de las Dos Naciones se firmó en la finca de Nemėžis, entonces propiedad de Lew Sapieha. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Nemėžis. Pueblo de Nemėžis (en lituano) Mansión de Nemėžis y el parque (en lituano)
Nemėžis

Nemėžis (lengyelül: Niemież, tatárul Niemiez) falu Litvánia déli részén a vilniusi járásban. Lakói muszlim tatárok. Lakosainak száma 2241 fő (2021). Története A XIV. században alapították a falut, ahol a tatárok már 1397-ben letelepednek. Első fából épült mecsetük 1684-ben épült, a ma látható egytornyos mecset a XX. század elejéről való. Litvániában hasonló mecset áll Keturiasdešimt Totorių, Ivie és Raiziai községekben, Lengyelországban pedig Bohonikiben és Kruszynianyban. A XVI. századtól kezdve számos litván nemesi család birtokában volt a község. Itt kötötték meg 1656. november 3-án a niemieżai szerződést (más néven wilnai szerződést) a Lengyel–Litván Unió és az Orosz Cárság képviselői, amelyben a felek egyfelől lezárták az 1654–1667-es lengyel–orosz háborút, másfelől svéd-ellenes katonai szövetséget kötöttek az éppen folyó 1654–1667-es északi háborúra. Mykolas Tiškevičius 1828-ban épített kastélya a falu másik büszkesége. Falai között ma régészeti gyűjteményt találunk. A faluban található az UNESCO világörökségei közé tartozó Struve földmérő vonal három litvániai pontjának egyike. Népesség További információk Hivatalos oldal (litván) Litvániai tatárok (angolul) Litvániai tatárok 2. (angolul)
Niemież

Niemież (wcześniej Niemieża) (lit. Nemėžis) – miasteczko na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, siedziba gminy Niemież. Historia Niemież i okolice były własnością wielkich książąt litewskich. Witold miał w Niemieży zamek, który istniał jeszcze w XVI wieku. W 1397 roku Witold osiedlił w okolicy zamku Tatarów, których wziął do niewoli nad Donem. Następnie Niemieża stała się częścią ekonomii wileńskiej i trafiła pod zarząd wojewodów wileńskich. W roku 1656 zawarto rozejm w Niemieży. W 1794 od Michała Kleofasa Ogińskiego dobra te kupił Robert Brzostowski (kasztelan połocki). Później ich właścicielem był Ferdynand Plater, a od 1828 r. Benedykt Tyszkiewicz. Tyszkiewiczowie posiadali Niemież do roku 1914. Ostatnim właścicielem był Michał Bochwic, inżynier kolejnictwa, który kupił Niemież od Tyszkiewiczów. Pod zaborami wieś i okolica szlachecka; w II Rzeczypospolitej majątek ziemski, okolica szlachecka i parcele. W wieku XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim, w gminie Rudomino. Stanowiła siedzibę okręgu wiejskiego. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 Niemież leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Rudomino. W 1931 miejscowość liczyła: majątek – 48 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, okolica – 432 mieszkańców, zamieszkałych w 79 budynkach, parcele – 50 mieszkańców, zamieszkałych w 7 budynkach. 31 grudnia 2025 roku miejscowość otrzymała status miasteczka. Zabytki meczet, zbudowany z drewna w 1909 r., zespół pałacowy z XIX wieku. Religia Znajdują się tutaj kościół rzymskokatolicki parafii św. Rafała Kalinowskiego w Niemieży oraz meczet. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Niemież, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 89 . Archiwalne zdjęcia miejscowości w bibliotece Polona
Sinagoga Coral de Kaunas

La Sinagoga Coral de Kaunas - Kauno choralinė sinagoga en lituà - és una de les dues sinagogues corals operatives a Lituània. És a la ciutat de Kaunas, la segona ciutat en nombre d'habitants de Lituània amb 355.550 habitants. La sinagoga neobarroca va ser construïda l'any 1872. Abans de l'Holocaust a Lituània, la ciutat tenia unes 25 sinagogues. A l'interior de l'edifici hi ha un monument dedicat als nens jueus lituans assassinats durant la Xoà. Referències
Choral-Synagoge Kaunas

Die Choral-Synagoge in Kaunas wurde 1871/1872 nach Plänen des Architekten Justinas Golinevičius (1829–1893) im neubarocken Stil erbaut. Das Grundstück (Elzė-Ožeškienės gatvė (Elzė-Ožeškienės-Weg) 13, Ecke Jeruzalės skersgatvis (Jerusalem-Weg), so die heutigen Straßennamen) hatte der wohlhabende Getreidekaufmann Lewin Baruch Minkowski, der Vater des Mathematikers Hermann Minkowski und des Mediziners Oskar Minkowski, gestiftet, der auch einen Großteil der Baukosten trug. Im Jahre 1902 gab es in Kaunas 25 Synagogen und Betstuben. Die Choral-Synagoge war die bekannteste unter ihnen und wurde daher von Besuchern zuweilen vereinfachend als die „Synagoge von Kaunas“ bezeichnet. Literatur Aliza Cohen-Mushlin und andere: Synagogues in Lithuania. A Catalogue. Bd. 1: A – M. Vilnius Academy of Arts Press, Vilnius 2009, ISBN 978-9955-854-60-9, S. 197–240 [nicht ausgewertet]. Weblinks Jewish Encyclopedia: Kovno 1905
Kaunas Synagogue

The Kaunas Synagogue, also known as the Choral Ohel Yaakov Synagogue (Lithuanian: Kauno choralinė sinagoga), is an Orthodox Jewish congregation and synagogue, located at 13 East Ožeškienės Street, in Centras eldership, Kaunas, in the Kaunas County of Lithuania. Designed by Justyn Golinewicz and Edmund von Mikwitz in an eclectic mix of the Baroque Revival, Renaissance Revival, and Moorish Revival styles, the building was completed in 1872 and is one of two operating choral synagogues in Lithuania. History In 1902, before the Holocaust in Lithuania, it was one of over 25 synagogues and Jewish prayer houses in the city. The radically designed synagogue claims to have one of the most beautiful arks in the entire Jewish world. The plot for the new synagogue was bestowed to the Kovno Jewish community by the merchant Lewin Boruch Minkowski, the father of Oskar Minkowski and Hermann Minkowski; until 1873 he also subsidized the major part of its construction. A memorial to the estimated 50,000 Lithuanian Jewish children killed during the Holocaust can be found at the rear of the building, complete with 37 stone tablets showing in which towns and cities they lost their lives and just how many of them died in each one. On 20 April 2011, the anniversary of Hitler's birthday, a sign saying "Jews out" and "Hitler was right" ("Juden raus" "Hitleris buvo teisus") were hung in front of the synagogue. Gallery See also History of the Jews in Lithuania Lithuanian Jews References External links Media related to Ohel Yaakov Synagogue in Kaunas at Wikimedia Commons Virtual panorama of the synagogue
Sinagoga Coral de Kaunas

La Sinagoga Coral de Kaunas (en lituano: Kauno choralinė sinagoga) es una de las dos sinagogas corales operativas en Lituania. Se encuentra en la ciudad de Kaunas. La sinagoga neobarroca, fue construida en 1872.​ Para 1902, antes del Holocausto en Lituania, la ciudad tenía unas 25 sinagogas y casas de oración.​ Esta sinagoga diseñada radicalmente, tiene uno de los más bellos altares en todo el mundo judío. Un monumento a los aproximadamente 50.000 niños judíos lituanos asesinados durante el Holocausto se puede encontrar en la parte trasera del edificio, con 37 tablas de piedra que muestran los pueblos y ciudades que perdieron personas y cuantas de ellas murieron en cada localidad. Véase también Sinagoga Torá Religión abrahámica Referencias
Synagogue de Kaunas

La Synagogue de Kaunas (en lituanien : Kauno choralinė sinagoga) est l'une des deux synagogues chorales en activité en Lituanie. La synagogue néo-baroque a été construite en 1872. En 1902, avant l'Holocauste en Lituanie, c'était l'une des plus de 25 synagogues et maisons de prière juives de Kaunas. La synagogue prétend avoir l'une des plus belles arches saintes de tout le monde juif. Histoire Le terrain pour la nouvelle synagogue a été accordé à la communauté juive de Kovno par le marchand Lewin Boruch Minkowski, le père d'Oskar Minkowski et d'Hermann Minkowski ; jusqu'en 1873, il subventionne également la majeure partie de sa construction. Un mémorial aux quelque 50 000 enfants juifs lituaniens tués pendant l'Holocauste se trouve à l'arrière du bâtiment, avec 37 stèles de pierre indiquant dans quelles villes ils ont perdu la vie et combien d'entre eux sont morts dans chacune d'elles. Galerie Références Liens externes Portail du judaïsme Portail de la Lituanie Portail du XIXe siècle Panorama virtuel de la synagogue
Sinagoga corale di Kaunas

La sinagoga corale di Kaunas, costruita nel 1871-1872 in stile neobarocco, è l'unica sinagoga di Kaunas, e una delle pochissime nell'intera Lituania, ad essere sopravvissuta alle distruzioni dell'Olocausto. Storia La sinagoga corale fu costruita nel 1871-1872 al servizio della numerosa comunità ebraica locale. L'elegante facciata neobarocca si presenta come un nobile palazzo dalle molte finestre sovrastato da un timpano decorativo culminante in una piccola cupola, mentre i fianchi laterali sono scanditi da ampi finestroni. Una cancellata separa l'edificio dalla strada. All'Interno l'elemento più rilevante è l'abside che racchiude l'arca e che, incorniciato da due finestre a vetrate colorate, si staglia dalla parete con la ricchezza delle sue decorazioni dorate. Fino alla seconda guerra mondiale Kaunas è stato uno dei luoghi principi della presenza ebraica in Lituania, sede di oltre 25 sinagoghe. La comunità era ben integrata nella vita sociale della Lituania come testimoniato dal monumento che all'interno della sinagoga ricorda i numerosi soldati ebrei caduti nella prima guerra mondiale. La sinagoga corale fu l'unica in città ad essere risparmiata dalle distruzioni dell'Olocausto perché occupata dalle truppe tedesche (le rovine di altre due sinagoghe sono ancora visibili nel centro cittadino in via Zamenhofo 7 & 9). La comunità ebraica lituana fu quasi del tutto annientata nell'Olocausto. Un memoriale ai 50.000 bambini ebrei lituani uccisi sorge adesso sul retro della sinagoga. Tra il 1999 e il 2001 La sinagoga è stata oggetto di importanti interventi di restauro che l'hanno riportata alle forme originarie. Con la sinagoga corale di Vilnius, essa resta la testimonianza più importante della ricca vitalità della presenza ebraica in Lituania prima della seconda guerra mondiale. Note Bibliografia Synagogues in Lithuania. A Catalogue. Bd. 1 A-M, Vilnius Academy of Arts Press, Vilnius 2009, ISBN 9789955854609 Voci correlate Kaunas Storia degli ebrei in Lituania Lista delle sinagoghe d'Europa Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sinagoga corale di Kaunas Collegamenti esterni Synagogues360 (Kaunas), su synagogues360.org. URL consultato il 17 settembre 2013 (archiviato dall'url originale il 22 settembre 2013).
Synagoga Chóralna w Kownie

Synagoga Chóralna w Kownie (lit. Kauno Choralinė sinagoga) – synagoga znajdująca się w Kownie przy ulicy Elizy Orzeszkowej 17 (lit. Ožežkienės). Synagoga została zbudowana w latach 1871–1872 według projektu Justyna Golinewicza. Podczas II wojny światowej została zdewastowana przez hitlerowców. Była jedyną spośród 36 żydowskich synagog w mieście, która przetrwała czasy Holocaustu. Obecnie służy jako główny dom modlitwy lokalnej gminy żydowskiej. Nabożeństwa odbywają się regularnie we wszystkie szabaty oraz święta.
Хоральная синагога (Каунас)

Каунасская хоральная синагога (лит. Kauno choralinė sinagoga) — одна из двух действующих хоральных синагог в Литве, расположена в центре Каунаса. Была построена в 1872 году по проекту И. Н. Голеневича в стиле необарокко. Участок земли для проекта выкупил купец Левин Борухович Минковский (1825—1884), отец математика Германа Минковского. Интерьер украшен растительным и животным орнаментом. Синагога пострадала в период немецкой оккупации, но после войны открылась заново. На сегодняшний день синагога действует регулярно и является одним из архитектурных памятников города. В задней части синагоги установлен памятник 50 000 еврейских детям погибших в Литве во время Холокоста, памятник состоит из тридцати семи каменных плит с названиями городов, где погибли дети. 20 апреля 2011 года при входе в синагогу были повешены плакаты с надписями «Juden raus», «Hitleris buvo teisus» (Гитлер был прав). Полиция начала расследования этого антисемитского инцидента. Галерея Примечания Ссылки Virtual panorama of the synagogue . Архивировано из оригинала 28 февраля 2012 года.
Sinagoga Coral de Vílnius

La Sinagoga Coral de Vílnius (en lituà: Vilniaus choralinė sinagoga) és l'única sinagoga de Vílnius a Lituània que encara està activa. Les altres sinagogues van ser destruïdes durant la Segona Guerra Mundial, quan Lituània va ser ocupada per les tropes del Tercer Reich. L'edifici va ser construït l'any 1903, en un estil mudèjar. El temple va sobreviure tant a l'Holocaust com al règim soviètic en aquesta ciutat que en el passat va arribar a tenir més de 100 sinagogues. Referències
Choral-Synagoge Vilnius

Die Choral-Synagoge (auch Tohorat Hakodesch Synagoge) in Vilnius wurde nach Plänen des Architekten Dawid Rozenhaus im Jahre 1903 fertiggestellt. Sie wurde als Emporenbasilika in einer Mischung aus romanischen und maurischen Formelementen erbaut. Es ist heute der einzig noch existierende jüdische Sakralraum in der Stadt Vilnius. Siehe auch Große Synagoge Vilnius Liste von Synagogen in Litauen Literatur Carol Herselle Krinsky: Europas Synagogen. Architektur, Geschichte und Bedeutung. Fourier, Wiesbaden 1997, ISBN 3-925037-89-6, S. 216. review article of prof. Mordechai Zalkin in "Haaretz" 18. Dezember 2010 Weblinks
Choral Synagogue (Vilnius)

The Choral Synagogue of Vilnius (Lithuanian: Vilniaus choralinė sinagoga), officially, Taharat Ha-Kodesh Choral Synagogue in Vilnius, is an Orthodox Jewish congregation and synagogue, located at 39 Pylimo Street (originally Zawalna Street), in the Old Town of Vilnius, in the Vilnius County of Lithuania. Designed by Daniel Rosenhaus and Aleksejus Polozovas in an eclectic combination of the Romanesque Revival and Moorish Revival styles, the building was completed in 1903. The Choral Synagogue is the only synagogue in Vilnius that is in use. All other synagogues were completely destroyed or partly desecrated during World War II, when Lithuania was occupied by Nazi Germany, and by the Soviet authorities after the war. History It is the only active synagogue that survived both the Holocaust and Soviet rule in Vilnius, that once had over 100 synagogues. Despite practising in the Orthodox Ashkenazi rite, the synagogue was built in the traditions of a community that practised Reform Judaism. The exterior of this unusual, very attractive Moorish-styled synagogue features two-tone brick, used to create horizontal lines in the façade. There are three arches above the entrance with a large arch above it all, featuring stained glass windows below the arch and interesting moldings highlighting the arch and the façade above it. Stained glass windows with intricate Moorish detailing are featured on towers on either side of the entrance. Below the roofline, repeated Moorish motifs are incorporated into the molding to stunning effect. Above the pitch of the roof rests two tablets, featuring the Ten Commandments inscribed in Hebrew. According to one source, the synagogue was not attractive: The new choral synagogue ... lost all relation to the tradition of Jewish synagogues in Poland, and is an uninspired, international edifice aspiring to the Moorish style. During the Soviet occupation the synagogue was nationalised and the building was turned into a metal factory, with subsequent considerable damage as a result of this use. The building was restored in 2010 and opened again as a synagogue shortly thereafter. International donations and a small community of Jews in Vilnius support the synagogue. The synagogue holds services and is open to visitors. In 2019, the synagogue along with the Jewish community headquarters was temporarily closed due to threats from right-wing groups. The decision coincided with a rise in antisemitic rhetoric related to public debate about honoring Lithuanian collaborators. Gallery See also History of the Jews in Lithuania Lithuanian Jews References External links Lithuanian Jewish community
Sinagoga Coral de Vilna

La sinagoga Coral de Vilna (en lituano: Vilniaus choralinė sinagoga) es la única sinagoga de Vilna en Lituania que todavía está en uso. Las otras sinagogas fueron destruidas durante la Segunda Guerra Mundial, cuando Lituania fue ocupada por la Alemania nazi. La sinagoga Coral de Vilna fue construida en 1903.​ El edificio fue construida en un estilo románico-mudéjar.​ Es la única sinagoga activa que sobrevivió tanto al Holocausto como al régimen soviético en esta ciudad que alguna vez tuvo más de 100 sinagogas. Véase también Sinagoga Torá Religión abrahámica Referencias