NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Świętych Piotra i Pawła w Szawlach

Cerkiew Świętych Piotra i Pawła – cerkiew prawosławna w Szawlach. Świątynia parafialna. Historia Pierwsza świątynia prawosławna w Szawlach powstała w latach 1864–1867. Część środków potrzebnych na budowę przekazał gubernator wileński Michaił Murawiew, resztę zebrano z dobrowolnych wpłat wiernych. W czasie I wojny światowej wojska niemieckie zamieniły cerkiew na lazaret. Tuż po zakończeniu wojny i ponownym otwarciu parafii władze lokalne zażądały zwrotu gruntu, na którym znajdowała się cerkiew, z zamiarem budowy nowego urzędu miejskiego. Na początku lat 30. proces sądowy przyznał teren magistratowi Szawli, skargi prawosławnych wnoszone nawet do prezydenta Antanasa Smetony nie przyniosły skutku. W 1935 metropolita wileński Eleuteriusz (Bogojawleński) wystąpił o zezwolenie na budowę nowej cerkwi dla liczącej prawie 2 tys. osób prawosławnej społeczności. Uzyskał zgodę na wzniesienie obiektu w granicach prawosławnego cmentarza. Budynek został poświęcony w 1938. Po agresji hitlerowskiej na ZSRR cerkiew była nieczynna, gdyż została zamieniona przez wojska niemieckie na magazyn. Nabożeństwa odbywały się jedynie w cmentarnej cerkwi cerkwi Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”. Cerkiew została formalnie zarejestrowana jako parafia przez władze stalinowskie w 1947. W 1957 należało do niej ok. 600 osób. W 1976 budynek został obrabowany. Złodzieje wynieśli z cerkwi 28 ikon wykonanych dla pierwszej cerkwi w Szawlach w XIX wieku. Architektura Cerkiew jest wzniesiona na planie prostokąta. Wejście do budynku prowadzi przez drzwi z portalem, ponad którymi znajduje się okrągłe okno z motywem krzyża greckiego. Nad szczytem w formie oślego łuku znajduje się prawosławny krzyż. W narożnikach budynku niewielkie kopułki z krzyżami, większa kopuła położona jest na bębnie w centralnym punkcie dachu i również jest zwieńczona krzyżem. We wnętrzu dwurzędowy ikonostas oraz kilkanaście ikon z różnych epok. Galeria fotografii 3D fotografii Cerkiew Świętych Piotra i Pawła w Szawlach 3D fotografii Bibliografia Opis na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej ros. G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6 Linki zewnętrzne wikimapia
Cmentarz prawosławny w Wiłkomierzu

Cmentarz prawosławny w Wiłkomierzu – cmentarz prawosławny powstały przed XIX wiekiem. Na jego terenie znajduje się drewniana cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego. Okres powstania cmentarza jest nieznany. W połowie XIX wieku był już poważnie zaniedbany, zatarły się na nim ślady wyznaczonych kwater, zaś większość nagrobków była zdewastowana. W 1867, z inicjatywy dowodzącego 28 brygadą artylerii generał majora Iwana Lemtiużnikowa cmentarz został uporządkowany i otoczony nowym ceglanym murem. W jego obrębie została wzniesiona drewniana cerkiew. Do dziś zachowała się ceglana brama ze złoconym krzyżem prawosławnym prowadząca na teren cmentarza z napisem w języku cerkiewnosłowiańskim I Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym i z tablicą informującą o fakcie wzniesienia ogrodzenia wokół cmentarza w 1881. W obrębie cmentarza pojedyncze nagrobki z XIX i XX wieku. W 1902 na cmentarzu został wzniesiony pomnik ku czci żołnierzy rosyjskich poległych przy tłumieniu powstania styczniowego, zbudowany przez żołnierzy stacjonujących w Wiłkomierzu. Adres: Kareivinių g. 38, Ukmergė 20112, Litwa. Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cmentarz w Szawlach

Cmentarz w Szawlach lub Cmentarz Szawelski (lit. Šiaulių kapinės lub Talšos kapinės) – zabytkowy cmentarz rzymskokatolicki położony w centrum miasta przy ul. Jeziornej (Ežero gatvė) w dzielnicy Kalniukas koło jeziora Talkša. Nekropolia obejmuje obszar 4,6 ha Bibliografia Roma Baristaitė, Lietuvos savanorių ir karių kapai Šiaulių miesto senosiose kapinėse. Istoriniai tyrimai, Szawle 1993 Roma Baristaitė, Aleksandras Petrikauskas. Senosios Šiaulių kapinės, Szawle 1999. Jocys V. Šiaulių miesto senosios kapinės prie Taisos ežero. Istoriniai tyrimai, 1995
Departement für Staatssicherheit der Republik Litauen

Das Departement für Staatssicherheit der Republik Litauen (lit. Lietuvos Respublikos valstybės saugumo departamentas, VSD) ist ein Nachrichtendienst, der dem Verfassungsschutz in Litauen zugeordnet ist. Gegründet wurde der Dienst am 27. Oktober 1918 und ist dem Innenministerium Litauens angegliedert. Paksagate Das litauische Präsidialamt startete zwischen 2003 und 2004 eine Untersuchung gegen den litauischen Geheimdienst VSD unter der damaligen Leitung von Mečys Laurinkus. Der VSD wurde der Fälschung von operativen Unterlagen im Zusammenhang mit einigen Privatisierungsgeschäften und mit dem Paksas-Skandal beschuldigt. Das Ansehen des Geheimdienstes hat dadurch einen Schaden erlitten. Der VSD brachte durch seine Informationen die vermuteten Verstrickungen des Staatspräsidenten zu Tage. CIA-Geheimgefängnisse Die Generalstaatsanwaltschaft Litauens leitete gegen die drei ehemalige Spitzenbeamten des VSD, Mečys Laurinkus, Arvydas Pocius und dessen Stellvertreter Dainius Dabašinskas, Voruntersuchungen ein. Ihnen wurde vorgeworfen, die politische Führung des Landes über die Zusammenarbeit des VSD mit dem US-Geheimdienst CIA im Bezug auf die Bereitstellung von Standorten für ein oder mehrere Geheimgefängnisse nicht oder nicht ausreichend informiert zu haben. Leitung „B“-Kriminalabteilung am Innenministerium Antanas Račys (1923–1924) Abteilung für politische Polizei am Innenministerium Antanas Račys (1924–1926) Ignas Paškevičius (1926) Bronius Vėžys (1926) Antanas Račys (1926–1927) Kriminalpolizei des Innenministeriums Jonas Polovinskas-Budrys (1927–1928) Aleksandras Survila (1928–1929) Steponas Rusteika (1930–1931) Jonas Statkus (1931–1933) „A“-Abteilung der Kriminalpolizei des Innenministeriums (ab 1928 Erste Abteilung) Aleksandras Survila (1927) Jonas Statkus (1928–1931) Augustinas Povilaitis (1931–1933) Departement für Staatssicherheit des Innenministeriums Jonas Statkus (1933–1934) Augustinas Povilaitis (1934–1940) Staatssicherheitpolizei des Departements für Staatssicherheit Augustinas Povilaitis (1933–1934) Felicijonas Bortkevičius (1935–1940) Departement für Staatssicherheit an der Regierung Republik Litauen (1990–1991) Mečys Laurinkus (1990–1991) Viktoras Zedelis (1991) Zigmas Vaišvila (1991–1992) Nationalsicherheitsamt (1991–1992) Balys Gajauskas (1992–1992) Sicherheitsamt (1992–1994) Petras Plumpa (1992–1993) Jurgis Jurgelis (1993–1994) Departement für Staatssicherheit (seit 1994) Jurgis Jurgelis (1994–1998) Mečys Laurinkus (1998–2004) Arvydas Pocius (2004–2007) Povilas Malakauskas (2007–2009) Gediminas Grina (2010–2015) Darius Jauniškis (seit 2015) Literatur Arvydas Anušauskas. „Lietuvos slaptosios tarnybos, 1918-1940“, Vilnius, Mintis, 1993, ISBN 5-417-00652-1 Weblinks Website Einzelnachweise
Departament Bezpieczeństwa Państwa

Departament Bezpieczeństwa Państwowego Republiki Litewskiej (lit. Lietuvos Respublikos Valstybės Saugumo Departamentas, w skrócie LR VSD albo po prostu VSD) – litewskie służby specjalne, odpowiedzialne przed Sejmem i Prezydentem, powołane 27 października 1918 w celu ochrony suwerenności państwa i jego systemu konstytucyjnego, a po okresie sowieckim reaktywowane 26 marca 1990; prowadzi wywiad i kontrwywiad w strefie cywilnej. Do zadań tych służb specjalnych należy: wykrywanie działań stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium, interesów państwa oraz jego siły ekonomicznej i obronnej. W raporcie z 30 marca 2015 VSD stwierdziło, że nawet co trzeci pracujący na Litwie rosyjski dyplomata jest powiązany z wywiadem; że działalność szpiegowska Rosji na Litwie w 2014 nasiliła się znacząco, zwłaszcza za sprawą zdecydowanego stanowiska Wilna wobec działań Moskwy na Ukrainie, że w 2014 z Litwy wydalono trzech rosyjskich szpiegów, m.in. konsula generalnego Rosji w Kłajpedzie Władimira Małygina, a także, że zagraniczne służby specjalne szczególnie interesują się projektami energetycznymi Litwy, a także staraniami podejmowanymi przez rząd w Wilnie w celu budowy niezależnego rynku gazowego państw bałtyckich. Kierownictwo Vidaus reikalų ministerijos Kriminalinis skyrius „B” Antanas Račys (1923–1924) Vidaus reikalų ministerijos Politinės policijos skyrius Antanas Račys (1924–1926) Ignas Paškevičius (1926) Bronius Vėžys (1926) Antanas Račys (1926–1927) Vidaus reikalų ministerijos Kriminalinė policija Jonas Polovinskas-Budrys (1927–1928) Aleksandras Survila (1928–1929) Steponas Rusteika (1930–1931) Jonas Statkus (1931–1933) Vidaus reikalų ministerijos Kriminalinės policijos skyrius „A” (ab 1928 – I skyrius) Aleksandras Survila (1927) Jonas Statkus (1928–1931) Augustinas Povilaitis (1931–1933) Vidaus reikalų ministerijos Valstybės saugumo departamentas Jonas Statkus (1933–1934) Augustinas Povilaitis (1934–1940 13) Valstybės saugumo departamento Valstybės saugumo policija Augustinas Povilaitis (1933–1934) Felicijonas Bortkevičius (1935–1940) Valstybės saugumo departamentas prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (1990–1991) Mečys Laurinkus (1990–1991) Viktoras Zedelis (1991) Zigmas Vaišvila (1991–1992) Nacionalinė saugumo tarnyba (1991–1992) Balys Gajauskas (1992–1992) Saugumo tarnyba (1992–1994) Petras Plumpa (1992–1993) Jurgis Jurgelis (1993–1994) Valstybės saugumo departamentas (od 1994) Jurgis Jurgelis (1994–1998) Mečys Laurinkus (1998–2004) Arvydas Pocius (2004–2007) Povilas Malakauskas (2007–2009) Gediminas Grina (2010–2015) Darius Jauniškis (2015-2025) Remigijus Bridikis (od 2025) Przypisy Bibliografia Arvydas Anušauskas: „Lietuvos slaptosios tarnybos, 1918-1940”, Vilnius, Mintis, 1993, ISBN 5-417-00652-1. Linki zewnętrzne Strona oficjalna VSD
Ejszyszki (gmina)

Gmina Ejszyszki (lit. Eišiškių seniūnija) – gmina w rejonie solecznickim okręgu wileńskiego na Litwie. Miejscowości Miejscowości w gminie Ejszyszki: Dumbla, Dzimitry, Ejszyszki, Emilucyn, Hornostaiszki, Hubertowo, Janiszki, Korklinie, Motejkany, Okla, Podworańce, Poniezdzil, Songiniszki, Tawsiuny, Wilkańce, Wiszkuńce, Wysokie, Żechaliszki, Żemojtele. Uwagi
Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie

Liceum im. Adama Mickiewicza w Wilnie (lit. Vilniaus Adomo Mickevičiaus licėjus) – polska szkoła średnia w Wilnie. Historia Gimnazjum działało od 1921 jako koedukacyjne gimnazjum wieczorowe. Zajęcia odbywały się w pomieszczeniu Gimnazjum im. Joachima Lelewela przy ul. A. Mickiewicza 38 (obecnie Giedymina). Państwowe Gimnazjum męskie im. Adama Mickiewicza w Wilnie rozpoczęło działalność w 1922 roku. Dokładna data nie jest ustalona. 16 listopada 1922 roku Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego powołał kierownika gimnazjum. Od 1928 roku przeniosło się jako poranne gimnazjum o profilu humanistycznym na ul. Dominikańską 3-5, naprzeciwko kościoła Ducha Świętego. Pierwszym szefem Państwowego Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie był Bronisław Zapaśnik (najpierw kierownik, od 1924 dyrektor). Jako nauczyciele pracowali tam między innymi Czesław Zgorzelski i Józef Rybicki. Po śmierci Bronisława Zapaśnika w 1934 roku dyrektorem był Żerebecki, który kierował placówką aż do jej zamknięcia 30 listopada 1939 roku. Po rozpoczęciu wojny gimnazjum przeniesiono w 1942 roku do dawnego przytułku dzieci żydowskich na ulicę Krupniczą (obecnie Kruopų gatvė) jako 4 Progimnazjum Męskie. W 1945 roku stało się ono szkołą początkową nr. 7, którą przekształcono w 1953 w szkołę średnią. Od roku 1952 do 1967 jej dyrektorem był Aleksander Karuża, a w latach 1968-1979 Fryda Mackiewicz. W 1989 roku przywrócono szkole imię Adama Mickiewicza, natomiast 11 czerwca 1999 roku minister edukacji Litwy nadał szkole realinio profilo gimnazijos statusa („status gimnazjum kierunku realnego”). W maju 2018 roku nazwa gimnazjum została zmieniona na Liceum im. Adama Mickiewicza w Wilnie. Dyrektorem Liceum w latach 1979-2019 był jej absolwent Czesław Dawidowicz. Od 2019 roku funkcję dyrektora pełni absolwentka Liceum Iwona Czerniawska. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona szkoły Relacja z inauguracji gimnazjum
Gimnazjum w Połądze

Gimnazjum w Połądze (lit. Palangos (senoji) gimnazija) – szkoła średnia założona w 1888 z inicjatywy dziedzica Połągi hr. Józefa Tyszkiewicza, działająca do dziś pod nazwą Starego Gimnazjum w Połądze, z siedzibą przy ul. Juraty 13. Historia Szkoła powstała za zezwoleniem władz rosyjskich w 1888 jako progimnazjum. Inicjatorem jej założenia by hr. Józef Tyszkiewicz, do którego należały włości połąskie. W 1913 szkoła została przekształcona w regularne gimnazjum, gdzie wykładano m.in. język litewski. Było to możliwe ze względu na stosunkowo liberalny reżim panujący w guberni kurlandzkiej. Po wybuchu I wojny światowej gimnazjum przeniesiono do Stawropola, gdzie działało pod nazwą III Gimnazjum Stawropolskiego. Po odzyskaniu przez Litwę placówka kontynuowała swoją działalność w kraju, tym razem jako szkoła już czysto litewska. Obecny dyrektorem mieszczącej się przy ul. Juraty 13 szkoły jest Algirdas Karačionka. Linki zewnętrzne Oficjalna strona gimnazjum (lit.)
Hołnymeer

Het Hołnymeer ligt in gemeente Sejny, in de gelijknamige powiat (district), in woiwodschap Podlachië en heeft een wateroppervlakte van 158,4 ha. Vanuit het noorden is het meer verbonden door een waterloop van het Gaładuś-meer. De uitstroom is in het zuidelijke deel in de buurt van het dorp Ogrodniki. Sport en recreatie Het meer is een goede visplaats voor karperachtigen, brasem en snoek. De oevers van het meer zijn voor 80% moeilijk toegankelijk omdat ze bedekt zijn met compacte oeverbegroeiing, bestaande uit riet en biezen. Ten noordoosten van het meer, bij de voormalige grensovergang bij Ogrodniki start/eindigt de Europese wandelroute E11, die van daaruit naar Den Haag loopt. De route loopt via de westzijde van het meer en vervolgt via de oostzijde van het Berżnikmeer, naar Półkoty.
Hołny

Hołny – jezioro w gminie Sejny, powiat sejneński, województwo podlaskie, o powierzchni lustra wody 158,4 ha, zaliczany do II klasy czystości objęty strefą ciszy. Poziomy rzut na lustro wody, przypomina maczugę, ułożoną w linii północ-południe. Akwen przepływowy zaliczany do grupy jezior rynnowych. W klasyfikacji rybackiej należy do grupy leszczowej. Jezioro stanowi dobre łowisko ryb karpiowatych, leszcza i płoci, z ryb drapieżnych dominuje szczupak. Od strony północnej jest połączony ciekiem z jeziora Gaładuś. Odpływ w części południowej w sąsiedztwie wsi Ogrodniki. Akwen leży w całkowitej izolacji od wielkiego przemysłu, przy granicy z Litwą w sąsiedztwie z niszą turystyczną. Brzegi jeziora w 80% są trudno dostępne ponieważ są pokryte zwartą roślinnością brzegową złożoną z trzcin i sitowia. Bibliografia Pojezierze suwalsko-augustowskie, Lato 2004. przewodnik wędkarski S-MAN 2000
Rezerwat przyrody Kukle

Rezerwat przyrody Kukle – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Sejny w województwie podlaskim. Jego wschodnia granica przebiega po granicy Polski z Litwą. Został utworzony w 1983 roku na powierzchni 313,54 ha. W 2011 roku powiększono go do 343,24 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (6,27 ha) i czynnej (336,97 ha). Rezerwat obejmuje obszar lasu oraz fragment rzeki Marychy, położone w leśnictwie Budwieć Nadleśnictwa Pomorze. Celem ochrony jest zachowanie naturalnych starodrzewów świerkowo-sosnowych, siedlisk bagiennych i zbiorowisk nieleśnych w dolinie rzeki Marycha, a także dystroficznych jezior z okolicznymi borami bagiennymi. Rezerwat zawiera przekrój składu gatunkowego i struktury głównych typów zbiorowisk leśnych i nieleśnych Puszczy Augustowskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Pomorze – Lasy Państwowe. [dostęp 2019-02-16].
Sobór Zwiastowania w Kownie

Sobór Zwiastowania – prawosławny sobór w Kownie, wzniesiony w latach 1932–1935. Świątynia parafialna. Historia W 1930 rada ministrów Litwy zgodziła się na udzielenie eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego jednorazowej pomocy na rozbudowę tymczasowej katedry eparchii – cerkwi Zmartwychwstania Pańskiego w Kownie. Po konsultacjach ze stroną kościelną zdecydowano się jednak na budowę zupełnie nowej cerkwi w bezpośrednim sąsiedztwie cerkwi Zmartwychwstania. Chociaż przekazana dotacja została zwiększona o dalsze 10 tys. litów, dla ukończenia budowy niezbędna była dodatkowa zbiórka pieniędzy wśród wiernych. Sobór został poświęcony w 1935. Według informacji eparchii do parafii działającej w soborze w 1937 należało 4560 osób. Po II wojnie światowej liczba ta spadła do 580. W 1947 sobór został zarejestrowany jako czynna cerkiew, zaś cerkiew Zmartwychwstania została do niego przypisana jako świątynia pomocnicza. Stracił jednak status katedry eparchii, gdy Wilno – a razem z nim cerkiew Przeczystej Bogurodzicy – znalazło się w granicach ZSRR. 31 października 2021 r. świątynia została ponownie konsekrowana przez biskupa trockiego Ambrożego. Przypisy Bibliografia Opis na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Благовещенский собор (Каунас)

Благовещенский собор (Собор в честь Благовещения Пресвятой Богородицы) — храм Виленской и Литовской епархии Русской православной церкви в городе Каунас, Литва. Храм расположен по адресу проспект Витауто 38 (Vytauto pr. 38). История После того как православный Петропавловский собор был передан католической церкви, кабинет министров Литвы намеревался расширить храм в честь Воскресения Христова за 75 000 литов, но передумал и решил построить новую церковь. Стоимость строительства составила около 170 000 литов. Средства на строительство храма выделили также верующие и меценат Сергей Фанстиль. Храм по проекту литовского архитектора Эдмунаса Фрика (Edmundas Frykas) строился с 1932 по 1935 год. Храм был освящён 22 апреля 1935 года. На торжестве по случаю открытия присутствовали верующие из других городов, ученики русской гимназии, министр просвещения Литвы Юозас Тонкунас, бургомистр Каунаса Антанас Меркис и другие. В храме хранится чудотворная Сурдегская икона Божией Матери. В начале 1990-х годов настоятелем собора был иеромонах Иларион (Алфеев), впоследствии митрополит Будапештский и Венгерский. Архитектура Архитектор Эдмундас Фрикас пытался построить церковь в традициях русских храмов. Доминирует купольная композиция. Храм построен с 5 куполами, которые украшают золочёные кресты. Примечания
Cerkiew św. Mikołaja w Gegabraście

Cerkiew św. Mikołaja – prawosławna cerkiew w Gegabraście. Cerkiew została zbudowana w latach 1896–1899 na potrzeby kolonistów narodowości rosyjskiej, sprowadzonych do miejscowości w latach 60. XIX wieku. Jako świątynia miejscowej parafii zastąpiła użytkowaną od 1889 kaplicę domową. Inicjatorem jej wzniesienia był arcybiskup wileński i litewski Hieronim (Ekziemplarski), który w 1896 spotkał się z mieszkańcami wsi. Jest to świątynia drewniana, z dwurzędowym ikonostasem we wnętrzu. W 1947 cerkiew w Gegabraście została zarejestrowana jako czynna świątynia prawosławna. W latach 50. XX wieku, na koszt parafii, została gruntownie odnowiona i 8 sierpnia 1954 ponownie poświęcona. Obecnie (XXI w.) z powodu małej liczby wiernych (kilkanaście osób), nabożeństwa w świątyni odbywają się kilka razy w roku. Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Alte Synagoge (Kėdainiai)

Die Alte Synagoge in Kėdainiai, einer Stadt in Litauen, wurde 1784 errichtet. Die profanierte Synagoge steht direkt neben der Neuen Synagoge. Im Gebäude wurde nach der umfassenden Renovierung das Regionalmuseum eingerichtet. Siehe auch Liste von Synagogen in Litauen Weblinks Alte Synagoge in Kėdainiai, polnisch bei Virtuelles Schtetl Jews in Kėdainiai
Stara Synagoga w Kiejdanach

Stara Synagoga w Kiejdanach, zwana Zachodnią lub Małą (lit. Kėdainių senoji sinagoga, Mažoji sinagoga) – jedna z trzech przetrwałych synagog w Kiejdanach. Została zbudowana w II połowie XVII wieku w stylu barokowym przy tzw. Żydowskim Rynku, później uległa przebudowie w 1784. Jest jedyną zachowaną murowaną synagogą z okresu baroku na Litwie. Podczas II wojny światowej została zdewastowana przez hitlerowców. Obecnie pełni rolę muzeum. Obok budynku znajduje się nowa synagoga. Zobacz też Synagoga przy ul. Smilgos w Kiejdanach Bibliografia Jolanta B.J.B. Kucharska Jolanta B.J.B., Ilustrowany przewodnik po zabytkach na Wileńszczyźnie i Żmudzi, Warszawa: Burchard Edition, 2004, ISBN 83-87654-15-9, OCLC 838607207 .
Rote Synagoge (Joniškis)

Die sogenannte Rote Synagoge in Joniškis, einer Stadt im Norden Litauens, wurde 1865 errichtet. Die profanierte Synagoge im Stil des Historismus ist seit 1970 ein geschütztes Kulturdenkmal. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Gebäude für unterschiedliche Zwecke genutzt. Im Jahr 2004 ließ ein Sturm das Dach einstürzen. Das Synagogengebäude aus Ziegelmauerwerk wurde bis 2015 wieder aufgebaut und es wurde ein Museum zur jüdischen Geschichte in der Region darin eingerichtet. Siehe auch Weiße Synagoge (Joniškis) Weblinks The Center for Jewish Art (mit vielen Fotos) Beschreibung bei www.jewish-heritage-europe Joniskis Synagogue Complex
Red Synagogue of Joniškis

The Red Synagogue of Joniškis (Lithuanian: Joniškio Raudonoji sinagoga) is a former Jewish congregation and synagogue, located at 4a Miesto Square, in Joniškis, in the Šiauliai County of Lithuania. Called the Winter or Small synagogue; it was designed in the Classical Revival and Romanesque Revival styles, and completed in 1865 and rebuilt after the 1911 fire. The building operated as a synagogue until it was devastated by Nazis in 1941. Subsequently used for profane purposes, the building was restored from 2011 and has been repurposed as a Jewish museum since 2014. The former synagogue was located adjacent to the White Synagogue of Joniškis. History In 1797 the permit to build a synagogue in Joniškis was granted; and the synagogue completed in 1865. After World War II, the synagogue was converted into warehouse, later on into gym. In 1997 building listed on the list of Protected Cultural Objects. The Red Synagogue of Joniškis was renovated and re-opened to the public in 2011. See also History of the Jews in Lithuania Lithuanian Jews References External links Media related to Red synagogue in Joniškis at Wikimedia Commons
Synagoga Czerwona w Janiszkach

Synagoga Czerwona w Janiszkach – jedna z dwóch bóżnic należących do tzw. kompleksu synagogalnego w Janiszkach przy pl. Miejskim (lit. Miesto a. 4A, 4B). Została zbudowana w 1865 roku jako wolno stojący budynek z czerwonej cegły na planie prostokąta i nakryty dwuspadowym dachem. Szczyty dachu flankowane są przez niskie, smukłe wieżyczki. Po II wojnie światowej budynek był wykorzystywany do różnych celów. Murowany budynek synagogi został odbudowany w 2015 roku i utworzono w nim muzeum poświęcone historii Żydów w regionie. Zobacz też Biała Synagoga w Janiszkach Przypisy Linki zewnętrzne Opis zabytków Janiszek (jęz. łotewski)
Synagoga Nachlas Izrael w Kownie

Synagoga Nachlas Izrael w Kownie (lit. Sinagoga Nachlas Izrail) – żydowski dom modlitewny znajdujący się w Kownie przy ul. Gedimino 26b. Została zbudowana w 2. połowie XIX wieku jako jednopiętrowy drewniany budynek. Obok niej architekt Leon Markowicz zaprojektował murowany budynek należący do gminy żydowskiej (adres Gedimino 28a). Bibliografia Lukšionyte-Tolvaišiene Nijole, Gubernijos laikotarpis Kauno architekturoje: svarbiausi pastatai ir ju kurejai (1843-1915), Kowno 2001, ISBN 9986501814.