NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew św. Aleksandra Newskiego w Oniksztach (murowana)

Cerkiew św. Aleksandra Newskiego – parafialna cerkiew prawosławna w Oniksztach. Została zbudowana w 1873 na miejscu poprzedniej, tymczasowej drewnianej świątyni pod tym samym wezwaniem. 17 września tego roku miało miejsce jej uroczyste poświęcenie. Była czynna do 1915, kiedy proboszcz parafii w Oniksztach udał się na bieżeństwo. W efekcie w cerkwi nie odbywały się nabożeństwa aż do 1924, kiedy do miasta przybył wyświęcony przez arcybiskupa wileńskiego i litewskiego Eleuteriusza ks. Ilja Gabiec. W związku z faktem, że budynek stał przez 9 lat zamknięty, w 1922 władze lokalne rozważały konfiskatę zdewastowanej w czasie I wojny światowej cerkwi i adaptację jej na szkołę. Planów tych ostatecznie nie zrealizowano. Świątynia pozostawała czynna przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego. Również po II wojnie światowej, w 1947, władze stalinowskie zarejestrowały ją jako czynną świątynię prawosławną. W latach 50. miał miejsce jej częściowy remont, jaki przeprowadził na własny koszt proboszcz, ks. Aleksandr Własow. Mimo tego pod koniec lat 50. XX wieku budynek był w bardzo złym stanie technicznym. Generalną jego renowację, połączoną z zawieszeniem na dzwonnicy nowych dzwonów, przeprowadził ks. Wasilij Kałasznik, proboszcz od 1959. Obiekt był ponownie remontowany w latach 90. XX wieku. Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cerkiew św. Aleksandra Newskiego w Rakiszkach

Cerkiew św. Aleksandra Newskiego – prawosławna cerkiew w Rakiszkach. Historia Pierwszą drewnianą cerkiew parafialną w Rakiszkach wzniesiono w 1895, czyniąc ją w 1903 siedzibą nowo erygowanej prawosławnej parafii. Budynek ucierpiał w czasie I wojny światowej, kiedy został zaadaptowany przez wojska niemieckie na szpital polowy. W 1921 prawosławni odzyskali obiekt na dwa miesiące – decyzją ministerstwa spraw wewnętrznych został on przekazany katolikom, którzy zaadaptowali świątynię na szkolny kościół św. Augustyna. Prośby o zwrot cerkwi spotykały się z odmową władz. Wówczas ks. Grigorij Wysocki urządził we własnym domu kaplicę domową, którą następnie powiększył i w 1939 poświęcił jako cerkiew św. Aleksandra Newskiego. Jej wyposażenie zakupiono na pieniądze uzyskane jako odszkodowanie za starą cerkiew. Architektura Cerkiew znajduje się w drewnianym domu położonym przy ulicy Giedymina. Sakralny charakter budynku zaznacza wzniesiona na dachu niewielka sygnaturka z cebulastą kopułą. We wnętrzu drewniany dwurzędowy ikonostas oraz ikony z okresu międzywojennego. Zobacz też Dekanat wisagiński Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cerkiew św. Barbary w Wilnie

Cerkiew św. Barbary – domowa cerkiew prawosławna w Wilnie, w dzielnicy Markucie (lit. Markučiai). Została wzniesiona w 1905 przy domu Grigorija i Barbary Puszkinów. Za życia właścicielki posesji (zmarłej w 1935) w obiekcie regularnie odbywały się nabożeństwa prawosławne. Obecnie cerkiew jest nieczynna. Wybudowana w stylu eklektycznym, malowana z zewnątrz na biało i żółto, posiada jedną cebulastą kopułę umieszczoną na bębnie z rzędem kolumn. Ponad wejściem do budynku znajduje się rozeta, okna cerkwi są półkoliste. Poniżej poziomu dachu całość otacza fryz, wyżej rząd oślich łuków. Obiekt wzniesiony jest na planie kwadratu, bez wydzielonego przedsionka. Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cerkiew św. Gabriela Zabłudowskiego w Druskienikach

Cerkiew św. Gabriela Zabłudowskiego (lit. Druskininkų Šv. Arkangelo Gabrielio cerkvė) – prawosławna cerkiew cmentarna w Druskienikach, wzniesiona w 1895. Opuszczona w 1962, rozebrana w 2018 r. Historia Cerkiew powstała w 1895 w związku z popularnością uzdrowiska w Druskienikach wśród rosyjskich kuracjuszy, wyznawców prawosławia. Była to już trzecia świątynia tego wyznania w mieście, po parafialnej cerkwi Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” i cerkwi św. Pantelejmona. Znajdowała się w obrębie prawosławnej części cmentarza w Druskienikach i powstała poprzez rozbudowę starszej kaplicy. Ikonostas dla świątyni ufundowała była kuracjuszka z Druskienik, Wiera Andriejewna Szuchowa. Cerkiew była użytkowana do 1962, chociaż już w czasie II wojny światowej została całkowicie zdewastowana, a jej wyposażenie zaginęło. Mimo podjętych przez proboszcza i wiernych miejscowej parafii starań o renowację świątyni, obiekt został rozebrany 20 kwietnia 2018 r. Jednak jeszcze w tym samym roku rozpoczęto budowę nowej cerkwi na miejscu zburzonej. Architektura Niewielka cerkiew wzniesiona była na planie prostokąta, poprzez poszerzenie dawnej kaplicy. Nad wejściem do niej znajdowała się sygnaturka z prawosławnym krzyżem. Budynek zlokalizowany był na wzniesieniu w obrębie cmentarza prawosławnego. Jego wyposażenie wnętrza (w tym dębowy ikonostas) nie zachowało się do naszych czasów. Z powodu braku niezbędnych prac remontowych cerkiew w ostatnich latach przed rozbiórką groziła zawaleniem. Przypisy Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6 Владимир Кольцов – Навроцкий, Во имя святого архангела Гавриила церковь. Друскининкай город. (artykuł ze zdjęciem cerkwi)
Cerkiew św. Mikołaja w Rudominie

Cerkiew św. Mikołaja – parafialna cerkiew prawosławna w Rudominie. Historia Cerkiew została wzniesiona w latach 1874–1876 jako kaplica cmentarna przypisana parafii Przemienienia Pańskiego, której siedzibą była druga cerkiew w Rudominie. W czasie I wojny światowej cerkiew ta została zdewastowana, a poważny spadek liczby prawosławnych zamieszkujących miasteczko sprawił, że nie podjęto w niej prac renowacyjnych. Cerkiew św. Mikołaja była wtedy obiektem pomocniczym parafii Zaśnięcia Matki Bożej w Wilnie. W 1947 zyskała status parafialnej. Architektura Cerkiew jest wzniesiona z drewna. Wejście do niej prowadzi przez ganek, po obydwu stronach którego znajdują się po dwa prostokątne okna. Dach budynku malowany jest na niebieskozielono. Cerkiew posiada pojedynczą sygnaturkę z cebulastą kopułą i krzyżem prawosławnym zlokalizowaną w centrum nawy. Bibliografia Opis i zdjęcia cerkwi ros.
Церковь Святого Николая Чудотворца (Рудамина)

Храм во имя святителя Николая Чудотворца — приходской храм Виленской и Литовской епархии Русской православной церкви в Рудамине (Вильнюсский район), построенный в 1876 году. История Первый православный храм в Рудамине появился в 1866 году в здании бывшего костёла и назывался храм Преображения Господня. В 1874—1876 годах была построена каменная церковь, а из древесины старой церкви построена часовня святого Николая Чудотворца. Во время Первой мировой войны Преображенский храм был разграблен. Храм Преображения Господня пострадал во время Великой Отечественной войны и не был отстроен. Приходским храмом стала часовня во имя святителя Николая Чудотворца. В 1947 году власти зарегистрировали приход. В то время постоянных прихожан было около 60 человек. Примечания
Cerkiew św. Mikołaja w Użpolu

Cerkiew św. Mikołaja – prawosławna cerkiew w Użpolu. Świątynia parafialna. Należy do dekanatu wisagińskiego w eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Cerkiew została wzniesiona w 1870 w zastępstwie dotychczasowej świątyni św. Włodzimierza. 11 tys. rubli na budowę przeznaczył generał-gubernator wileński, wydzielając te pieniądze z sumy uzyskanej poprzez kontrybucje nałożone na uczestników i zwolenników stłumionego powstania styczniowego. Cerkiew działała do 1915, kiedy proboszcz parafii św. Mikołaja został powołany na kapelana wojskowego. Na nowo zaczęto odprawiać w niej nabożeństwa dopiero w 1925 (i przez kilka miesięcy na przełomie lat 1920 i 1921). Cerkiew utraciła status parafialnej, stając się obiektem filialnym wobec cerkwi św. Sergiusza z Radoneża w Ucianie. Ten status cerkwi utrzymał się do końca II wojny światowej, kiedy obiekt poważnie ucierpiał. W 1947 władze stalinowskie zarejestrowały cerkiew jako czynną świątynię prawosławną, jednak już w roku następnym zażądały jej przekazania na magazyn zbożowy. Ostatecznie po protestach parafian cerkiew pełniła tę funkcję tylko przez pół roku, jednak została w tym okresie w znaczny sposób zdewastowana. W 1949 proboszcz parafii hieromnich Dawid (Griszyn) został aresztowany i skazany na 10 lat łagru; od tego czasu cerkiew nie miała stałego opiekuna i nabożeństwa w niej były odprawiane okazjonalnie przez kapłanów z cerkwi w Inturkach, Rakiszkach, Wiłkomierzu lub monasteru Świętego Ducha w Wilnie. W 1984 cerkiew została zamknięta, oddano ją wiernym dopiero po odzyskaniu niepodległości przez Litwę. Do tego czasu budynek został kilkakrotnie okradziony, tracąc resztki oryginalnego wyposażenia (większość trafiła w 1989 do cerkwi w Ucianie). W latach 90. XX wieku cerkiew zaczęła być wykorzystywana przez miejscowe władze jako miejsce organizacji festiwali muzycznych. Nabożeństwa w niej ponownie odbywają się od kilku lat. Architektura Wejście do budynku prowadzi przez przedsionek, ponad którym wznosi się osadzona na ośmiobocznym bębnie, zakończona iglicą dzwonnica. Poniżej iglicy położony jest rząd półkolistych okien i blend. Rząd okien o tym samym kształcie, z obramowaniami z motywem oślich łuków, znajduje się również w bocznych ścianach przedsionka i nawy. Poniżej poziomu dachu nawy ozdobny fryz. W centrum nawy znajduje się sygnaturka z cebulastą kopułą z krzyżem. We wnętrzu cerkwi, po przeniesieniu większości wyposażenia do cerkwi w Ucianie, znajdują się jedynie pojedyncze ikony. Na dzwonnicy zawieszono 1 dzwon. Zobacz też Dekanat wisagiński Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cerkiew św. Nikandra w Lebeniszkach

Cerkiew św. Nikandra – parafialna cerkiew prawosławna w Lebeniszkach. Wieś Lebeniszki powstała w czasie akcji zasiedlania ziem litewskich przez chłopów rosyjskich w ramach reformy rolnych Stołypina. Ze względu na znaczną odległość od najbliższej cerkwi prawosławnej mieszkańcy wsi zwrócili się do arcybiskupa wileńskiego i litewskiego Nikandra (Mołczanowa) z prośbą o erygowanie nowej parafii. Przeprowadzili również zbiórkę pieniędzy na budowę wolno stojącej świątyni. W lutym 1909 rozpoczęły się prace budowlane pod kierunkiem eparchialnego architekta A. Szpakowskiego, który wcześniej pracował m.in. przy przebudowie monasteru Świętego Ducha w Wilnie. Drewniana cerkiew została poświęcona 18 października 1909. Na prośbę przyszłych parafian patronem świątyni został św. biskup i męczennik Nikander. Regularne nabożeństwa odbywały się w cerkwi do 1914. Po wybuchu I wojny światowej kapłani służący w parafiach prawosławnych na ziemiach litewskich w większości ewakuowali się w głąb Rosji. Dopiero od 1924 do świątyni zaczęli przyjeżdżać kapłani z Poniewieża, Rakiszek lub Birż. Po wcieleniu Litwy do ZSRR cerkiew została zarejestrowana jako czynna świątynia parafialna w 1947. Po 1948 przeniesiono do niej ikonostas i zestaw ikon z cerkwi św. Michała Archanioła w Birżach, zlikwidowanej przez władze stalinowskie. Większość z nich została jednak skradziona w czasie kilku włamań do świątyni. W latach 80. XX wieku dokonano częściowego remontu cerkwi z wymianą dachu. W tym okresie nabożeństwa odbywały się w niej już tylko w święto patrona świątyni oraz na życzenie, ze względu na wyjazd niemal wszystkich osób wyznania prawosławnego ze wsi. Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni i św. Pantelejmona w Wisaginii

Cerkiew pod wezwaniem Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni i św. Pantelejmona – nowoczesna cerkiew prawosławna w Wisaginii. Świątynia parafialna. Należy do dekanatu wisagińskiego w eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Prace nad wzniesieniem cerkwi rozpoczęły się wiosną 1996. Budynek powstawał na fundamentach niedokończonego bloku mieszkalnego, którego budowa została porzucona. Teren został przekazany parafii św. Pantelejmona przez Ignalińską Elektrownię Jądrową. Nabożeństwa w niedokończonej jeszcze cerkwi zaczęły być odprawiane po jej poświęceniu w dniu 9 sierpnia 2000 r. przez metropolitę wileńskiego i litewskiego Chryzostoma. Rozbudowa cerkwi, przy finansowej pomocy eparchii, lokalnego samorządu i wiernych, jest kontynuowana. Przypisy Bibliografia Informacje o cerkwi na stronie parafii. orthodox.tts.lt. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-28)]. ros.
Храм в честь Введения во храм Божией Матери и во имя великомученика Пантелеимона

Храм в честь Введения во храм Божией Матери и во имя великомученика Пантелеимона в Висагинасе (лит. Visagino Šv. kankinio Panteleimono cerkvė) — приходской храм Висагинского благочиния Виленской и Литовской епархии в городе Висагинас. История Подготовительные работы по возведению храма начались весной 1996 года. На цоколе так и не построенного 14-этажного дома, безвозмездно переданного приходу руководством Игналинской атомной электростанции по просьбе настоятеля о. Иосифа. 9 августа 2000 года. Митрополит Хризостом освятил храм во имя святого великомученика и целителя Пантелеимона, где стали регулярно совершаться богослужения. Строительство второго этажа храма, как вначале и первого, осуществляется благодаря финансовой поддержке епархии, АЭС, Висагинского самоуправления, а также частным пожертвованиям. Примечания Ссылки Храм в честь введения во храм Божией Матери и во имя великомученика Пантелеимона . Православная Церковь в Литве. Православная Церковь в Литве (2017). Дата обращения: 29 июля 2021.
Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża w Kownie

Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża w Kownie – zachowana w ruinie cerkiew prawosławna w Kownie, na Aleksocie, na Fredzie, w kompleksie Twierdzy Kowno. Historia Cerkiew została zbudowana na przełomie lat 80. i 90. XIX wieku na potrzeby 5 batalionów artylerii na stałe rozlokowanych w twierdzy kowieńskiej z inicjatywy komendanta twierdzy. Powstała poprzez rozbudowę dawnej kaplicy katolickiej, ze składek żołnierzy jako cerkiew filialna soboru św. Michała. Pracami kierowali pułkownik Nieplujew i podpułkownik Wojewodski. Budynek został poświęcony 8 listopada 1891. Na stałe był do niego przypisany kapelan. Po I wojnie światowej zaadaptowana na katolicki kościół wojskowy. Uszkodzona w czasie II wojny światowej, niszczała nadal, gdy w 1948 została znacjonalizowana, a następnie zaadaptowana na salę sportową. Od 2001 posiada status zabytku. Istniały projekty renowacji zabytku i przekazania go położonemu w pobliżu Muzeum Botanicznemu. Ostatecznie w 2003 zrujnowaną cerkiew zakupił Apostolski Kościół Ormiański z przeznaczeniem do remontu i ponownej adaptacji na cele sakralne. Architektura Cerkiew została wzniesiona z kamienia i miała mieścić jednorazowo 200 osób. Wejście do niego prowadziło przez przedsionek, ponad którym wznosiła się zwieńczona cebulastą kopułą dzwonnica. Poniżej poziomu dachu cerkiew zdobił rząd "oślich grzbietów", na każdej ścianie dzwonnicy znajdowało się jedno półkoliste okno. Cały budynek otaczał fryz. Ponad prezbiterium znajdowała się druga, większa kopuła, dekorowana podobnie jak położona nad dzwonnicą i malowana na niebiesko. We wnętrzu obiektu znajdowały się freski z postaciami czterech Ewangelistów oraz ołtarz. Nie zachowały się informacje o wyglądzie ikonostasu cerkwi. Przypisy Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża w Wiekszniach

Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża – parafialna cerkiew prawosławna w Wiekszniach, wzniesiona w 1868. Historia Budowa cerkwi w Wiekszniach była związana z przybyciem do miejscowości w 1866 pierwszych osadników narodowości rosyjskiej. Początkowo dla przybyłych prawosławnych urządzono tymczasową kaplicę św. Sergiusza z Radoneża w jednym z prywatnych domów. Murowana cerkiew powstała w latach 1871–1875, zyskując automatycznie status parafialnej. Większość pieniędzy potrzebnych na budowę przekazało kowieńskie Bractwo św. Mikołaja. W czerwcu 1871 ikonę św. Piotra podarował dla cerkwi następca tronu rosyjskiego Aleksander. Cerkiew została poświęcona 20 czerwca 1875. Urządzenie wnętrza obiektu było możliwe dzięki wpłatom prywatnych ofiarodawców w pierwszych latach istnienia parafii w Wiekszniach. Już w 1891 konieczny był kapitalny remont obiektu, natomiast położona nad przedsionkiem cerkiewna dzwonnica została wzniesiona od nowa. W czasie I wojny światowej w świątyni nie odbywały się żadne nabożeństwa. W latach 1933–1934 budynek ponownie został wyremontowany i podłączony do sieci energetycznej. Mimo represji ze strony władz stalinowskich po wejściu Armii Czerwonej do Wiekszni, nabożeństwa odbywały się przez cały okres II wojny światowej. Ważnym wydarzeniem w życiu obiektu w tym okresie było czasowe przechowywanie w cerkwi relikwii św. Nikity Nowogrodzkiego, jego matki Anny oraz książąt Włodzimierza i Fiodora Nowogrodzkich. W 1944 budynek ucierpiał w czasie walk o Wieksznie, w latach 1946–1947 był odbudowywany, nieczynny. Po tym czasie został ponownie poświęcony. Kolejne prace remontowe były podejmowane w latach 50. XX wieku i w 1970. Architektura Cerkiew w Wiekszniach jest trójdzielna, orientowana. Wejście do budynku prowadzi przez przedsionek, ponad którym wznosi się ostro zakończona dzwonnica. Główna nawa jest kwadratowa, z dwiema kaplicami bocznymi, wyodrębnione prezbiterium ma półkolisty kształt. W kaplicach znajdują się po dwa półkoliste okna z ozdobnymi obramowaniami. Poniżej poziomu dachu cały obiekt otacza fryz. Ponad nawą wzniesiona została pojedyncza cebulasta kopuła na ośmiobocznym bębnie. Trzy półkoliste okna znajdują się także w prezbiterium. Wnętrze malowane na biało i niebiesko. Zachowany dziewiętnastowieczny dwurzędowy ikonostas oraz dwie dodatkowe, boczne ikony. Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Храм Сергия Радонежского (Векшняй)

Храм Преподобного Сергия Радонежского (лит. Viekšnių Šv. Sergejaus Radonežiečio cerkvė) — приходской православный храм в городе Векшняй в Литве. Входит в состав Клайпедского благочиния Виленской и Литовской епархии Русской православной церкви. История В 1867 году была открыта православная церковь в жилом доме в городе Векшняй (на средства ковенского Никольского Братства). Потом началось строительство церкви под присмотром священника Василия Круковского. 20 июля 1875 года каменный храм освятили. Власти передали храму мельницу и 5 га земли. В 1937 году в приходе насчитывалось 1297 верующих. Храм пострадал во время Второй мировой войны в 1944 году. Церковь была отстроена и вновь освящена в 1947 году. Примечания Литература Шлевис, Герман. Православные храмы Литвы. — Вильнюс: Свято-Духов монастырь, 2006. — С. 98—101. — 559 с. — 2000 экз. — ISBN 9986-559-62-6. Ссылки Храм во имя преподобного Сергия Радонежского . Православная Церковь в Литве. Православная Церковь в Литве (2017). Дата обращения: 7 августа 2021.
Cerkiew św. Tichona Zadońskiego w Wilnie

Cerkiew św. Tichona Zadońskiego – cerkiew prawosławna położona na wileńskim cmentarzu prawosławnym. Historia Na miejscu cerkwi od 1839 znajdowała się kaplica grobowa wzniesiona przez Tichona Zajcewa, kupca i dobroczyńcę cmentarza prawosławnego w Wilnie. Została ona urządzona poprzez wydrążenie jednego ze wzniesień na cmentarzu. W 1843 kaplica została poszerzona i wzmocniona, by mogły być w niej odprawiane nabożeństwa. W 1914 została poświęcona, zaś jej patronem jako cerkwi został patron fundatora. Po II wojnie światowej władze stalinowskie odmówiły rejestracji obiektu jako czynnej cerkwi i zamieniły budynek na magazyn. W 1987 obiekt zwrócono parafii św. Eufrozyny jako cerkiew filialną. Obecnie pełni ona funkcję kaplicy cmentarnej. Architektura Wzniesiona na planie prostokąta cerkiew naśladuje wygląd staroruskich cerkwi lokowanych w pieczarach (np. w kompleksie ławry Peczerskiej). Prowadzą do niej pojedyncze drzwi i niewielki przedsionek. Na fasadzie obiektu znajduje się jeden wyrzeźbiony krzyż prawosławny. Całość wieńczy pojedyncza cebulasta kopuła z krzyżem. Bibliografia G. Szlewis: Православные храмы Литвы. Свято-Духов Монастыр. Vilnius: 2006. ISBN 9986-559-62-6. (ros.).
Храм Святителя Тихона Задонского (Вильнюс)

Церковь Святителя Тихона Задонского — православный храм в Вильнюсе. Находится по адресу улица Лепкальнё, 19, рядом с храмом Ефросинии Полоцкой. В 1843 году на этом месте была сооружена усыпальница Тихона Зайцева, видного купца, попечителя Евфросиниевского кладбища. Это вид грота в песчаной горе: путь идёт из лощины между двумя возвышениями и упирается в большую каменную полукруглую арку. Пещерная усыпальница Тихона Зайцева была расширена внутри, и её переделали в храм. Внешний вид изменился мало, только над аркой был сооружён небольшой купол с крестом. В 1914 году была освещена вторая кладбищенская церковь — в честь святителя Тихона Задонского. С 1961 года богослужения в пещерном храме не совершались — в ней советские власти устроили склад. В 1987 году храм возвращён епархии. См.также Храмы Вильнюса Примечания
Cerkiew Świętej Trójcy w Rosieniach

Cerkiew Świętej Trójcy (lit. Raseinių Švč. Trejybės cerkvė) – cerkiew prawosławna w Rosieniach, wzniesiona w 1870. Historia Pierwsza cerkiew w Rosieniach została wzniesiona z drewna w 1842, nosiła wezwanie św. Jana Teologa. Inicjatorem wzniesienia nowego, okazalszego budynku był wileński generał gubernator Michaił Murawjow, który nakazał przenieść starą cerkiew na cmentarz. Cerkiew powstała w 1870 na miejscu rozebranego kościoła katolickiego. W związku z tym w 1923 przedstawiciele Kościoła katolickiego domagali się przekazania im obiektu, do czego jednak nie doszło. Według danych z 1937 parafia w Rosieniach liczyła 1321 osób. Władze radzieckie formalnie zarejestrowały parafię w 1947, do 1956 trwał remont. Liczba parafian spadła w tym okresie do zaledwie 205 osób, w związku z czym istniały – niezrealizowane – plany zamknięcia cerkwi. W latach 1996–1997 obiekt ponownie był remontowany. Obecnie jest to cerkiew filialna parafii w Kiejdanach. Architektura Cerkiew w Rosieniach jest trójdzielnym, malowanym na biało budynkiem. Wejście do niej prowadzi przez przedsionek, nad którym wznosi się dekorowana oślimi grzbietami dzwonnica. Nad kwadratową nawą położona jest sygnaturka zwieńczoną niewielką cebulastą kopułą. Ponad pomieszczeniem ołtarzowym wznosi się jeszcze jedna mała kopuła. Cerkiew posiada również dwa wejścia boczne ze skromnymi portalami. Okna budynku są prostokątne, ze skromnymi obramowaniami. We wnętrzu zachował się oryginalny dwurzędowy ikonostas oraz dwa ołtarze boczne. Bibliografia Opis na stronie eparchii ros.
Храм во имя Животворящей Троицы (Расейняй)

Храм во имя Животворящей Троицы — храм Виленской и Литовской епархии Русской православной церкви в городе Расейняй в Литве. Храм расположен по адресу улица Витауто Диджёйо 12 (Vytauto Didžiojo g. 12). История Первая православная церковь в Россиенах была построена в 1842 году и освящена в честь апостола Иоанна Богослова. В 1844 году храм стал центром прихода. Здание церкви быстро ветшало и в 1869 году старое деревянное здание было перенесено на православное кладбище и стала часовней. Она сгорела во время Великой Отечественной войны. Новый храм был построен в 1865—1870 годах на месте снесённого костёла. В межвоенные годы храм остался православным, несмотря на попытки католиков его конфисковать. В 1937 году в приходе числился 1321 верующий. В 1949 и 1956 годах церковь была отремонтирована. В 1957 году в приходе было 205 верующих. В 1996—1997 годах церковь была отремонтирована. В настоящее время Свято-Троицкий храм приписан к Кедайняйскому Преображенскому приходу. Архитектура Храм выполнен в неовизантийском стиле с чертами необарокко. Иконостас создал мастер из Ковна Гирша Элияшевский. В 2018 году была отремонтирована колокольня. Галерея Примечания Ссылки Храм во Имя Животворящей Троицы . Православная Церковь в Литве. Православная Церковь в Литве (2017). Дата обращения: 24 апреля 2022.