NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac Tyszkiewiczów w Zatroczu

Pałac Tyszkiewiczów w Zatroczu – pałacyk w Zatroczu, obecnie dzielnicy Troków na Litwie. Zatrocze (obecna litewska nazwa: Užutrakis) było w 1850 roku folwarkiem będącym własnością rodziny Korewów, liczącym 795 dziesięcin ziemi i zamieszkałym przez 33 osoby. Pod koniec XIX wieku dobra te zostały nabyte przez Tyszkiewiczów. Józef hr. Tyszkiewicz (1868–1917) na przełomie wieków wzniósł tu pałac nad brzegiem Jeziora Trockiego (obecnie Galwe) i założył ordynację. Pierwszym ordynatem był Józef, a kolejnym, ostatnim, do 1940 roku, był jego syn Andrzej Tyszkiewicz (1899–1977). Pałac został zaprojektowany przez Józefa Hussa i wzniesiony w latach 1896–1901. Jest to budynek stojący na planie kwadratu, z dwiema kondygnacjami nad jasnymi suterenami. Na parterze było piano nobile, a pomieszczenia mieszkalne – na niskim piętrze. Pałac był otoczony wielkim parkiem rozciągniętym wzdłuż brzegu jeziora. Prawa strona miała charakter ogrodów angielskich, lewa natomiast miała charakter ogrodu francuskiego, zaprojektowanego przez francuskiego ogrodnika Édouarda André. W 1940 roku majątek został skonfiskowany przez władze radzieckie. Po II wojnie światowej pałac przekształcono na pensjonat dla oficerów KGB. Później był tu obóz pionierski dla dzieci wysoko postawionych urzędników, a jeszcze później urządzono tu ośrodek turystyczny. Po odzyskaniu niepodległości przez Litwę pałac wraz z całym parkiem przekazano Trockiemu Historycznemu Parkowi Narodowemu. W latach 2006–2012 przeprowadzono rekonstrukcję i gruntowny remont zarówno pałacu, jak i całego założenia parkowo-pałacowego. Remont był częściowo finansowany przez polskie Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Obecnie w pałacu odbywają się wystawy, koncerty, festiwale i inne imprezy kulturalne. Pałac w Zatroczu został opisany w 3. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego. Przypisy
Ужутракис

Ужутракис (Затрочье) — имение графов Тышкевичей на озере Гальве вблизи Тракая в Литве. Напротив имения через озеро Гальве находится Тракайский островной замок. Имение построено в 1895 году. С 1993 года ландшафтно-архитектурный заповедник. История Территория вокруг озера Гальве и полуостров Ужутракис упоминаются в письменных источниках с XIV века, когда он принадлежал татарской знати. Эти живописные земли приобрел граф Юзеф Тышкевич во второй половине XIX века, усадебный дом построил один из его сыновей Юзеф Тышкевич. Молодой граф был галломаном и построил дом с внутренними интерьерами в стиле раннего французского классицизма Людовика XVI. Автором построек дворца стал польский архитектор Юзеф Гус. Усадьба Ужутракис занимала площадь более 600 гектаров, из которых 80 гектаров составляла территория собственно парка и имения, состоящая из сельскохозяйственной и представительской частей. Ужутракис использовался графом как летняя резиденция. Поэтому особое внимание владельцы уделили парку — проект садов и парка разработал известный ботаник и ландшафтный архитектор Эдуард Франсуа Андре. Им был создан парк в смешанном стиле (справа от дома — французский парк, слева — английский парк), украшенный копиями античных скульптур и множеством растений. В парке растут почти сто видов деревьев и кустарников – более половины из них были привезены специально для создаваемого парка. Особая гордость дворца — специально созданная на берегу озера Гальве терраса, с которой открывается вид на Тракайский островной замок. Напротив дворца были спроектированы французские партеры правильной формы с аллеями из подстриженных лип, орнаментальными клумбами, мраморными вазами и скульптурами. Особенно ценны скульптуры Флоры, Дианы и Ариадны (копии произведений известного французского скульптора XVIII века Антуана Куазевокса). В ландшафтной части парка (в английском парке) были декоративные пруды (сохранился только один), холмы парка были украшены искусственными камнями, а в самой узкой части парка был грот (не сохранились). Усадьба принадлежала роду Тышкевичей до Второй мировой войны. В советское время усадьба была национализирована и пришла в запустение. В первые послевоенные годы она использовалась как санаторий, затем пионерский лагерь, позднее как туристическая база. После получения Литвой независимости усадьба перешла в ведение Тракайского исторического национального парка, который приступил к его реставрации. В 2008 году в доме произведена реставрация экстерьеров, реставрация внутренних помещений продолжается с 2010 года. С 2013 года усадьба открыта для посещений. В усадьбе проходят концерты классической музыки, выставки, фестивали и другие культурные мероприятия. Ссылки Официальный сайт Усадьбы Наследие Тышкевичей Примечания
Радужный мост (Кедайняй)

Радужный мост (лит. Vaivorykštės tiltas) — пешеходный деревянный арочный мост через реку Нявежис в Кедайняе, Литва. Соединяет центр города с левобережным районом. Выше по течению находится Кедайняйский пешеходный мост, ниже — Южный обходной мост. История Проект моста разработал архитектор Витаутас Кундротас (лит. Vytautas Kundrotas). Строительство велось с ноября 2006 по июль 2008 года компаниями UAB «Kėdainių automobilių keliai» и UAB «Kauno tiltai». Конструкции арок были изготовлены литовской компанией UAB «JŪRĖS MEDIS». В составе проекта была также построена пешеходная дорога длиной 800 м от улицы Йосвайняй (лит. Josvainių g.) до улицы Кауно (лит. Kauno g.). Открытие моста состоялось 4 июля 2008 года. Стоимость проекта составила 0,78 млн евро. Название моста было выбрано в ходе голосования среди местных жителей. Конструкция Мост однопролётный арочный. Пролётное строение состоит из двух деревянных арок из клееного бруса. Прохожая часть моста, подвешенная к аркам, состоит из продольных и поперечных деревянных брусьев. Опоры моста монолитные железобетонные на свайном основании. Перильное ограждение металлическое бестумбовое. Мост предназначен для движения пешеходов и велосипедистов. Длина моста составляет 75 м, ширина — 3,2 м. Примечания Литература Aida Sinkevičiūtė. Lietuvos tiltų statybos raida ir architektūros bruožai (лит.). — Kaunas, 2012. — С. 112. — 129 с. Henrikas Kebeikis. Lietuvos tiltų istorija ikonografijoje. Tiltai per Nevėžio pabaseinio upes (лит.). — Kaunas, 2012.
Райдужний міст (Кедайняй)

Райдужний міст (лит. Vaivorykštės tiltas) — пішохідний міст через річку Невежис в м. Кедайняй, Литва. Поєднує центр міста з лівобережним районом. Вище за течією знаходиться Кедайняйський пішохідний міст, нижче — Південний обхідний міст. Історія Проект Райдужного мосту розробив архітектор Вітаутас Кундротас (лит. Vytautas Kundrotas). Будівництво споруди велося з листопада 2006 по липень 2008 року компаніями UAB «Kėdainių automobilių keliai» і UAB «Kauno tiltai». Конструкції арок виготовлені литовською компанією UAB «JŪRĖS MEDIS». У складі проекту була також побудована пішохідна дорога довжиною 800 м від вулиці Йосвайняй (лит. Josvainių g.) до вулиці Кауно (лит. Kauno g.). Відкриття мосту відбулося 4 липня 2008 року. Вартість проекту склала 0,78 млн євро. Назву було обрано в ході голосування серед місцевих жителів. Конструкція Міст арковий, складається з одного прольоту, який, в свою чергу, складається з двох дерев'яних арок із клеєного бруса. Пішохідна частина мосту, підвішена до арок, складається з поздовжніх і поперечних дерев'яних брусів. Опори мосту монолітні, залізобетонні, на пальовій основі. Поручневе огородження металеве, безтумбове. Міст призначений для руху пішоходів і велосипедистів. Довжина мосту складає 75 м, ширина — 3,2 м. Примітки Література Aida Sinkevičiūtė. Lietuvos tiltų statybos raida ir architektūros bruožai. — Kaunas, 2012. — С. 112.(лит.) Henrikas Kebeikis. Lietuvos tiltų istorija ikonografijoje. Tiltai per Nevėžio pabaseinio upes. — Kaunas, 2012.(лит.)
Kościół św. Mateusza w Wewirzanach

Kościół św. Mateusza w Wewirzanach – kościół w Wewirzanach (Litwa). Zbudowany w 1769 z fundacji Ogińskich (spotyka się informacje, że w 1639 ufundował kościół Aleksander Massalski), remontowany w latach 1819, 1882 i 1930. Kościół drewniany, trójnawowy, na planie krzyża, z transeptem. Prezbiterium zamknięte pięciobocznie. Kościół ma dwie zakrystie. Budynek nakryty wysokim dachem, dwukondygnacyjna wieża została dobudowana w okresie międzywojennym. Wewnątrz znajduje się 7 barokowych ołtarzy a także chór organowy wyróżniający się rzeźbionymi słupami. Obok kościoła znajduje się wolnostojąca, murowana dzwonnica. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 318. ISBN 83-87654-07-8.
Костёл Святого Лаврентия (Видянишкяй)

Костёл Святого Лаврентия (лит. Videniškių šv. Lauryno bažnyčia) — католический храм в селе Видянишкяй Молетского района Литвы. В 1549 году в селе была построена первая деревянная церковь. В 1618 году началось строительство кирпичного храма. Рядом с новой церковью был устроен мавзолей рода князей Гедройцев. В 1618—1620 годах была построена современная каменная церковь (освящена в 1654 году) и 2-этажный каменный монастырь. Мартинас Гедрайтис подарил ему имение Виденишкяй и 4 поместья (на подаренных землях было около 200 дымов). Церковь и монастырь сильно пострадали в 1655—1661 году в войне. Отреставрированная церковь была освящена в 1684 году. В 1783 году, после того как церковное верховенство отняло у монастыря многие земли, инфулатура была упразднена. В XVIII веке при монастыре находилась церковно-приходская школа. Миколас Антонявичюс 1750—1751 гг. подарил церкви колокола, в 1801 году храм был отреставрирован. Реставрация церкви также проходила в 1926 и 1956 годах. Примечания Ссылки Информация о храме
Antakalnis-Gymnasium Vilnius

Das Antakalnis-Gymnasium Vilnius (lit. Vilniaus Antakalnio gimnazija) ist ein Gymnasium im Stadtteil Antakalnis der litauischen Hauptstadt Vilnius. Geschichte Die Schule wurde vom Architekten und Ingenieur Stefan Narębski (1892–1966) entworfen und von 1929 bis 1930 auf Kosten der Stadtverwaltung von Vilnius gebaut. Sie bestand aus zwei Hauptschulen. Die erste war die Lucjan-Żeligowski-Jungenschule und die zweite die Władysław-Syrokomla-Mädchenschule. Während des Zweiten Weltkriegs wurde auf dem Gelände der Schule ein Lazarett eingerichtet. Von 1944 bis 1971 war sie 5. Sekundarschule Vilnius und ab 1978 die 18. Sekundarschule Vilnius. Im Jahr 1983 wurde das Schulgebäude um einen dritten Block erweitert. Im selben Jahr führte die Schule einen verstärkten Englischunterricht ein. Im Jahr 1996 wurde die Schule in Antakalnis-Sekundarschule umbenannt. Am 2. Mai 2012 wurde sie durch den Beschluss Nr. 1-1551 der Stadtverwaltung Vilnius in Antakalnis-Gymnasium Vilnius und Antakalnis-Progymnasium Vilnius umstrukturiert. Es gibt 72 Mitarbeiter. Schüler Rolandas Zuoza (* 1968), Politiker, Vizeminister und Seimas-Mitglied Andrius Mamontovas (* 1967), Songwriter, Musiker und Schauspieler Julijus Glebovas (* 1980), Verwaltungsjurist, Diplomat und Politiker, Vizeminister für Verkehr Juras Požela (1982–2016), Politiker, Seimas-Mitglied und Gesundheitsminister Litauens Gabrielius Landsbergis (* 1982), Politiker, EU-Parlamentsmitglied, Seimas-Mitglied und Außenminister Weblinks Website des Antakalnis-Gymnasiums Vilnius Einzelnachweise
Antakalnis-Progymnasium Vilnius

Das Antakalnis-Progymnasium Vilnius (lit. Vilniaus Antakalnio progimnazija) ist ein Progymnasium mit acht Klassen im Stadtteil Antakalnis der litauischen Hauptstadt Vilnius. Es gibt 137 Mitarbeiter, davon sind etwa 60 Lehrer. Seit Dezember 2018 gibt es die Mitarbeiter-Gewerkschaft der Schule. Geschichte Während der polnischen Okkupationszeit wurde 1930 das Schulgebäude gebaut. In Antakalnis gab es in der Zeit Sowjetlitauens mehrere allgemeinbildende Schulen. Durch den Beschluss vom 2. Mai 2012 der Stadt Vilnius wurde eine Reorganisation durchgeführt, nachdem die Antakalnis Mittelschule in das Antakalnis-Gymnasium Vilnius und das Antakalnis-Progymnasium Vilnius umgewandelt wurde. Am 1. September 2012 begann das Progymnasium seine Tätigkeit. Ab August 2017 gab es eine Teilrenovierung der Innenräume (Austausch von Elektro- und Sanitärinstallationen, Abwasserleitungen, Entfernung einiger Klassenzimmerpodeste, Austausch nicht genutzter Türen usw.) im Wert von über 300.000 Euro. 2017 lernten 1000 Schüler in zwei Schichten. Seit September 2021 verfügt die Schule über ein Funktionsspielfeld, das ein 1500 Quadratmeter großes Fußballfeld mit Kunstrasen in FIFA-Qualität (FIFA Quality) beherbergt. Außerdem gibt es ein Mehrzweck-Basketball-, Tennis- und Volleyballfeld, dessen Ausrüstung bei Bedarf ausgetauscht werden kann, eine etwas unkonventionelle Kunstrasen-Laufbahn und eine Weitsprung-Grube für Leichtathletik. Direktoren Gražina Sadauskienė (2012–2013) Tomas Jankūnas (seit 2013) Weblinks Website des Antakalnis-Progymnasiums Vilnius Einzelnachweise
Lew-Karsawin-Schule Vilnius

Die Lew-Karsawin-Schule Vilnius (litauisch Vilniaus Levo Karsavino mokykla, russisch Вильнюсская школа имени Льва Карсавина) ist eine allgemeinbildende russischsprachige Schule in der litauischen Hauptstadt Vilnius, im Stadtteil Viršuliškės. Neben der Unterrichtssprache Russisch gehören Englisch und Deutsch zu den Fremdsprachen der Schule. Geschichte Am 1. September 1978 wurde die 46. Sekundarschule Vilnius (Vilniaus 46-oji vidurinė mokykla) vom sowjetischen Exekutivkomitee der Stadt Vilnius in Sowjetlitauen errichtet. 1985 lernten dort 1309 Schüler. Aufgrund der Verordnung des Vorsitzenden des Stadtrats Vilnius bekam die Schule 1996 den Namen Lew-Karsawin-Schule. Im Jahr 2001 wurde die Justiniškės-Sekundarschule mit der Lew-Karsawin-Schule zusammengelegt. Am 18. Oktober 2005 weihte die Schule das Lew-Karsawin-Museum ein, das der Öffentlichkeit zugänglich ist. Die Schule hatte 35 Abiturienten-Jahrgänge. 2024 arbeiteten dort 136 Mitarbeiter. Weblinks Einzelnachweise
CUP Vilnius

CUP Vilnius (Centrinė universalinė parduotuvė, deutsch „Zentrales Kaufhaus“) ist ein Einkaufszentrum in der litauischen Hauptstadt Vilnius. Es wurde in Sowjetzeit eingerichtet. Lage und Einrichtung CUP Vilnius befindet sich im Stadtteil Šnipškės, bei Vilnius City, am rechten Neris-Ufer bei dem Radisson Blu Hotel Lietuva (ex Reval). Die Fläche beträgt 27.000 Quadratmeter. Es gibt 180 Läden, darunter: Deichmann Drogas Eurokos Eurovaistinė Pepco Maxima Rieker Utenos trikotažas Geschichte Das Kaufhaus wurde 1973 nach Plänen der Architekten Zigmantas Liandzbergis, Vytautas Vielius und Česlovas Gerliakas gebaut und im Frühling 1974 eröffnet. 2003 wurde das Kaufzentrum nach dem Projekt von Leonidas Merkinas erneuert. Am 21. September 1992 wurde das Unternehmen als Vilniaus centrinė universalinė parduotuvė eingetragen. Danach wurde es AB VCUP und 2018 UAB PREKYBOS CENTRAS VCUP. Seit Februar 2019 firmiert das Unternehmen als UAB „Prosperitas Baltica“. Weblinks Website des Einkaufszentrums (englisch, litauisch) Registerdaten Einzelnachweise
CUP Vilnius

CUP Vilnius (Centrinė universalinė parduotuvė, in het Nederlands "Centraal Warenhuis") was een warenhuis in de Litouwse hoofdstad Vilnius. Het werd opgericht in de Sovjettijd. Begin jaren 2000 is het warenhuis gesloten en omgebouwd tot een winkelcentrum dat dezelfde naam draagt als het warenhuis. Geschiedenis Het warenhuis werd in 1973 gebouwd naar een ontwerp van de architecten Zigmantas Liandzbergis, Vytautas Vielius en Česlovas Gerliakas en werd geopend in het voorjaar van 1974. Nadat Litouwen onafhankelijk werd, nam het belang van warenhuizen af en werden warenhuizen vaak omgebouwd tot winkelcentra. In 2003 werd het voormalige warenhuis heropend als winkelcentrum na een renovatie en uitbreiding naar een ontwerp van Leonidas Merkinas. De verkoopvloeroppervlakte werd hierbij bijna verdubbeld van 8.700 m² naar 16.500 m². Op 21 september 1992 werd het bedrijf geregistreerd als Vilniaus centrinė universalinė parduotuvė. Daarna werd het AB VCUP en in 2018 UAB PREKYBOS CENTRAS VCUP. Het bedrijf opereert sinds februari 2019 onder de naam UAB “Prosperitas Baltica”. Locatie en voorzieningen CUP Vilnius ligt in de wijk Šnipškės, vlak bij de stad Vilnius, op de rechteroever van de Neris, vlak bij het Radisson Blu Hotel Lietuva. De oppervlakte van het winkelcentrum bedraagt 27.000 m². Er zijn zo'n 180 winkels en restaurants. Externe link Officiële website
Designkolleg Vilnius

Das Designkolleg Vilnius (lit. Vilniaus dizaino kolegija) ist eine private Hochschule für Design in der litauischen Hauptstadt Vilnius. Sie befindet sich im Stadtteil Naujamiestis. Studiengänge Folgende Studiengänge werden angeboten: Modedesign Innendesign Design für kreativen Industrien Angewandte Fotografie Grafikdesign Geschichte 1997 wurde die höhere Giedrė-Fledžinskienė-Schule für Künste (Giedrės Fledžinskienės aukštesnioji menų mokykla) von der Malerin Giedrė Fledžinskienė errichtet. Man bereitete die Bekleidungs-Designer und Theater-Maskenbildner vor (52 Studenten). Von 1998 bis 1999 entstand Waren- und Handelsdesign als ein neuer Studiengang, von 1999 bis 2000 mit der Spezialisierung „Interior-Dekor und Werbung“. 2005 wurde die Schule zum Kollegium, Vilniaus dizaino kolegija. Ab 2005 werden die Hochschuldiplome ausgestellt. Ab 2009 wird der Grad Berufsbachelor verliehen. 2003/2004 gab es 31 Hochschullehrer. 2014 beschäftigte man 103 Mitarbeiter. Partnerhochschulen Europäische Union (Auswahl): LUCA School of Arts, B Universität Zagreb, HR Westböhmische Universität in Pilsen und Janáček-Akademie für Musik und Darstellende Kunst Brünn (JAMU), CZ Estnische Kunstakademie, EST Hochschule Hof, Muthesius Kunsthochschule, Hochschule für Kunst, Design und Populäre Musik Freiburg, Hochschule Hannover und Hochschule für angewandte Wissenschaften Augsburg, D Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, Fontys, ArtEZ und Saxion, NL Moholy-Nagy-Universität für Kunsthandwerk und Gestaltung, H Polytechnikum Mailand, Universität Bologna, I Universität Lettlands, LV Universität Beira Interior, P Polytechnische Universität Temeswar, RO Fakultät für Design der Universität Primorska, SLO Universidad Francisco de Vitoria, E Hochschule Borås, S Weitere Länder: Beykent Üniversitesi, Türkei Lehrer Rimantas Mockus (* 1979), Jurist und Politiker, Justizminister Weblinks Website Einzelnachweise
Kościół Najświętszej Maryi Panny w Wasiewiczach

Kościół Najświętszej Maryi Panny w Wasiewiczach – kościół parafialny w Wasiewiczach. Historia Kościół został wybudowany w 1921 roku z inicjatywy ks. Juozasa Erčiusa. Linki zewnętrzne Kościół NMP na stronie internetowej radzima.net
Kościół św. Jerzego w Wiżunach

Kościół św. Jerzego – zabytkowy kościół w Wiżunach na Litwie. Zbudowany w 1406 roku należy do najstarszych kościołów na Litwie. Kościół zbudowano na planie krzyża z czworoboczna wieżą nad wejściem. Ma czworoboczne prezbiterium i dwie zakrystie. W drugiej połowie XVI wieku kościół został przekazany na świątynię kalwińską, w 1664 zwrócony katolikom. W latach 1891–1899 znacznie przebudowany, przez co nabrał charakteru neoklasycystycznego, lecz zachowały się elementy gotyckie: Schodkowe szkarpy oraz fryz. W podziemiach pochowano Krzysztofa Radziwiłła. Na ścianie prezbiterium znajduje się kamienna kula armatnia (z czasów potopu szwedzkiego) oraz kamienna paszcza Wiżunasa. Na pobliskim cmentarzu liczne są stare nagrobki oraz charakterystyczne krzyże litewskie. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 412-413. ISBN 83-87654-07-8.
Pałac Wagnerów w Solecznikach

Pałac Wagnerów w Solecznikach (lit. Šalčininkų dvaras, Vagnerio rūmai) – zabytkowy dwór w Solecznikach na Litwie. Historia W 1823 roku Soleczniki Wielkie (dawna nazwa Solecznik) zostały zakupione przez Karola Ferdynanda Wagnera za 35 tysięcy rubli. Po nabyciu majątku przeniósł się doń z Sokoleńszczyzny i zamieszkał w istniejącym tam już drewnianym, parterowym dworze. Jego syn Olgierd Wagner rozpoczął budowę istniejącego do dzisiaj klasycystycznego pałacu w 1876 roku. Budowa dworu według projektu niemieckiego architekta Hetzscholda zakończyła się w 1880 roku. Dwukondygnacyjny budynek pałacowy pokryty został czterospadowym, blaszanym dachem. Główną elewację ozdobiono ryzalitem, zwieńczonym trójkątnym frontonem, wznoszącym się ponad dolną krawędź dachu. Ryzalit poprzedzał portyk z czterema masywnymi kolumnami toskańskimi, dźwigającymi balkon z tralkową balustradą. W okresie międzywojennym należał do najlepiej utrzymanych siedzib ziemiańskich Wileńszczyzny. Wyposażony był w wiele stylowych mebli, żyrandole z brązu i kryształu, posadzki ułożone z kilku gatunków drewna, stiukowe zdobienia, oryginalne kominki. Księgozbiór liczył kilkanaście tysięcy skatalogowanych tomów, wydawnictwa głównie w języku polskim, częściowo w językach francuskim i niemieckim. W zbiorach znajdowały się najrozmaitsze encyklopedie, publikacje historyczne, heraldyczne, przyrodnicze i inne. Bibliotekę zdobiły liczne obrazy: kopia Rembrandta „Portret szlachcica polskiego”, której oryginał znajduje się w Ermitażu, kopie portretów Józefa Poniatowskiego i Tadeusza Kościuszki oraz kompozycja alegoryczna pędzla Smuglewicza, przedstawiająca generała Jakuba Jasińskiego. Podczas I wojny światowej dwór praktycznie nie ucierpiał. Po wybuchu II wojny światowej Wagnerowie opuścili Soleczniki, zabierając ze sobą jedynie najcenniejsze przedmioty, w tym kolekcję znaków masońskich, znajdującą się obecnie w muzeum masońskim, mieszczącym się w gmachu Freemasons' Hall w Londynie. Sowieci rozgrabili i zniszczyli wyposażenie pałacu, cenne zbiory sztuki i bibliotekę zrabowano. Po wojnie w pałacu najpierw mieścił się szpital, następnie od 1974 roku szkoła muzyczna, obecnie zwana Szkołą Sztuk Pięknych im. Stanisława Moniuszki. Park Pierwotnie pałac otoczony był parkiem, któremu charakter ogrodu angielskiego nadała Henrietta Wagnerowa. Był on przecięty przez trzy szerokie aleje. Najszersza z nich, obsadzona klonami, stanowiła drogę wjazdową prowadzącą na dziedziniec. Aleja brzozowa wiodła spod portyku do kaplicy grobowej, za którą stał pomnik wykuty z głazu narzutowego upamiętniający podporucznika Michała Wagnera, brata Karola, który poległ w bitwie pod Widzami w trakcie kampanii napoleońskiej. Ostatnia aleja, także klonowa, oddzielała park od sadu owocowego. Wśród licznych parkowych drzew wyróżniały się stare lipy, cztery wielkie kasztanowce rosnące w pobliżu pałacu, świerki, topole i olbrzymie jesiony. Krajobrazowy charakter parku podkreślały ponadto dwa stawy założone na rzece Solczy. Podczas II wojny światowej drzewa w parku zostały wycięte co do jednego. W 2011 roku ze środków unijnych i samorządowych przeprowadzono rewitalizację parku otaczającego pałac. Przypisy
Kreisgericht Šalčininkai

Das Kreisgericht Šalčininkai (litauisch Šalčininkų rajono apylinkės teismas) ist ein Kreisgericht mit vier Richtern in Litauen. Das zuständige Territorium ist die Rajongemeinde Šalčininkai. Das Gericht der 2. Instanz ist das Bezirksgericht Vilnius. Im Gericht arbeiten drei Gerichtsverhandlungssekretärinnen, zwei Richtergehilfen, eine Büroleiterin, eine Gerichtsfinanzistin, eine Sekretärin der Gerichtsverwaltung, eine Bürospezialistin, ein Archivar, ein Informatiker, zwei Dolmetscher und ein Leiter der Haushaltsabteilung. Adresse: Vilniaus g. 58, Šalčininkai. Leitung Gerichtspräsident Tatjana Juvko 2014: Viktor Voicechovski Weblinks Kreisgericht (Information des Bezirksgerichts)
Kościół św. Marka Ewangelisty w Szatejkach

Kościół św. Marka Ewangelisty w Szatejkach – katolicki kościół w Szatejkach, (Šateikiai) (Litwa, rejon płungiański). Neogotycki, murowany kościół ufundowany został przez Platerów, zbudowany w latach 1862-1875 według projektu Tomasza Tyszeckiego. Budynek, zbudowany na planie krzyża ma 3 nawy i szeroki transept. Wieża kościoła, o spiczastym dachu jest częściowo wysunięta przed fasadę. Wieża ma 6 kondygnacji. 3 dolne są czworoboczne, 3 górne mają przekrój ośmioboczny i są znacznie węższe od dolnych. Wszystkie szczyty (po bokach wieży, szczyty transeptu oraz końcowy nawy głównej) są ozdobione zębatymi ściankami attykowymi. Całość zdobią dodatkowo pinakle, ostrołukowe nisze i schodkowe szkarpy. Ostrołukowy portal tworzy wejście główne do kościoła. Na wyposażeniu kościoła zachował się dzwon z 1777 oraz organy z II połowy XIX wieku, nieznanego organmistrza, o 2 manuałach, 4 pedałach i 16 rejestrach. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 268. ISBN 83-87654-07-8.