NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Мост Короля Миндаугаса

Мост короля́ Ми́ндаугаса (лит. Karaliaus Mindaugo tiltas) — автодорожный металлический арочный мост через реку Нярис в Вильнюсе, Литва. Соединяет Старый город с районом и сянюнией (староством) Жирмунай. Расположение Расположен в створе улицы Ринктинес, соединяя её с улицей Тадеуша Врублевского. На правом берегу к мосту подходят улицы Шейминишкю и Жирмуну, на левом — улицы Жигиманту и Арсенало. Рядом с мостом расположен Старый город. Выше по течению находится Жирмунский мост, ниже — Зелёный мост. История Проект был разработан компанией «Kelprojektas», авторы проекта — инженеры Д. Жицкис (лит. D. Žickis), Г. Байорас (лит. G. Bajoras), А. Чибирка (лит. A. Čibirka) и архитектор В. Трейнис (лит. V. Treinys). Строительство моста было начато 7 марта 2002 года. Генподрядчиком была компания «Tilsta», также принимали участие компании «Kauno tiltai» и «Viadukas». Металлоконструкции моста изготовила литовская компания AB «Vilmeta». При проведении земляных работ на левом берегу реки были обнаружены остатки деревянных свай моста, существовавшего на этом месте в XIV веке. Конструкция арки была собрана на правом берегу в течение 4 месяцев и затем при помощи понтонов, электрических лебедок и гидравлических домкратов установлена в русло реки. Торжественное открытие моста состоялось 6 июля 2003 года и было приурочено к 750-летию коронации короля Миндаугаса. В церемонии приняли участие президент В. Адамкус, премьер-министр А. Бразаускас, мэр Вильнюса А. Зуокас. Строительство моста обошлось в сумму около 17 млн литов. Конструкция Мост однопролётный металлический арочный с ездой понизу (проезжая часть расположена на уровне низа пролётного строения). Размер поперечного сечения арок составляет от 1,5 м в центре моста до 1,8 м на опорах; высота арок — 9,5 м. Вес металлоконструкций арки составляет 550 т. Опоры моста монолитные железобетонные на свайном основании (железобетонные сваи длиной 10 м). Проезжая часть моста железобетонная. Мост косой в плане. Подмостовой габарит — 5 м. Длина моста составляет 101 м, ширина моста — 19,75 м (из них ширина проезжей части — 11,25 м и два тротуара по 4,25 м). Мост предназначен для движения автотранспорта, велосипедистов и пешеходов. Проезжая часть включает в себя 3 полосы для движения автотранспорта. Покрытие проезжей части — асфальтобетон, тротуаров — лещадная плитка. Тротуары отделены от проезжей части металлическим барьерным ограждением. Перильное ограждение металлическое простого рисунка. На правом берегу устроен лестничный спуск на нижний ярус набережной. Примечания Ссылки Karaliaus Mindaugo tilto Vilniuje statyba// UAB «Tilsta» (лит.) Литература Aida Sinkevičiūtė. Lietuvos tiltų statybos raida ir architektūros bruožai (лит.). — Kaunas, 2012. — С. 111. — 129 с. Henrikas Kebeikis. Žvilgsnis į Lietuvos tiltus (лит.). — Kaunas: Kopa, 2004. Henrikas Kebeikis. Lietuvos tiltų istorija ikonografijoje. Karaliaus Mindaugo tiltas Vilniuje per Nerį (лит.). — Kaunas, 2012.
Міст Міндауґаса

Міст Міндаугаса (лит. Mindaugo tiltas) — міст у Вільнюсі, Литва. Він перетинає річку Неріс і з'єднує район Жірмунай зі Старим містом Вільнюса. Міст був названий на честь Міндаугаса, короля Литви і був відкритий у 2003 році під час святкування 750-ї річниці коронації Міндаугаса. Міст 101 метр у довжину та 19,7 метра у ширину. Примітки Посилання Mindaugas Bridge. Structurae. Процитовано 5 лютого 2009.
Castell de Biržai

El Castell de Biržai està situat a Biržai, Lituània. Es troba sobre un bastió d'un antic castell que es va iniciar en 1586 per ordre de Krzysztof Mikołaj Radziwiłł. La preparació per a aquesta construcció va començar el 1575 amb la realització d'una presa en la confluència dels rius Apaščia i Agluona, i el llac artificial Širvėna creat per la defensa del castell, i que abasta uns 40 km². Les principals obres del castell es van acabar el 1589. Història Des de la segona meitat del segle xvii, el castell ha estat la seu principal de la família Radziwill, que es van traslladar aquí des del Castell de Dubingiai. El castell de Biržai va servir com una estructura defensiva important durant la Gran Guerra del Nord que es va originar per la rivalitat entre Suècia i els seus veïns Rússia, el Regne de Dinamarca i Noruega i la República de les Dues Nacions el 1704. El castell va ser reconstruït a partir de les ruïnes en la dècada de 1980, amb estil del renaixement - barroc. La mansió del castell allotja una biblioteca i un museu d'història regional sobre "SELA" (literalment Selònia), així com fotografies i plànols de com era antigament el castell i objectes trobats en les excavacions arqueològiques realitzades. Vegeu també Llista de castells de Lituània Referències
Castillo de Biržai

El castillo de Biržai es un castillo ubicado en la ciudad de Biržai, en Lituania. Fue encargado a construir por Krzysztof Mikołaj Radziwiłł, uno de los miembros de la rica y famosa familia Radziwiłł, en 1586; y se terminó su construcción en 1589 tras haber creado previamente un lago artificial próximo al castillo bautizado como "Lago Širvėna".​ Historia Krzysztof Mikołaj Radziwiłł fue el encargado de ordenar su construcción en 1586. Desde la segunda mitad del siglo XVII, el castillo ha sido la residencia principal de la familia Radziwiłł, hasta que todos ellos se trasladadon al Castillo de Dubingiai. El Castillo de Biržai sirvió como fortaleza defensiva importante durante las guerra contra Suecia. El castillo quedó en ruinas a causa de los ataques suecos, y empezó a ser reconstruido a partir en los años 1980, estilo renacentista-barroco. El edificio residencial del castillo alberga una biblioteca y un museo de historia regional llamado "Sėla" (literalmente, Selonia), fundado en 1928.​ Referencias
Castello di Biržai

Il castello di Biržai (in lituano Biržų pilis) è una costruzione situata nella medesima città lituana nella Lituania nord-orientale. Rinnovata di recente, la struttura è oggi frequentata da turisti del Paese baltico più meridionale e della vicina Lettonia. Storia Il progetto di costruzione fu avviato nel 1586 per ordine di Krzysztof Mikołaj Radziwiłł. Nel 1575, mentre si stava avviando la realizzazione dell'opera, si ultimò una diga sui fiumi Agluona e Apaščia alla loro confluenza, la quale generò la formazione del tuttora visibile lago artificiale Širvėna, che copre circa 40 km². I lavori di costruzione del castello furono terminati nel 1589. Dalla seconda metà del XVII secolo, il castello divenne la residenza del ramo che si trovava presso Biržai e Dubingiai della famiglia Radziwiłł. Il castello di Biržai servì come importante struttura difensiva durante la guerra polacco-svedese. Il castello è stato ricostruito dalle rovine negli anni '80, in stile rinascimentale e parzialmente barocco. Il maniero residenziale del castello ospita una biblioteca e un museo di storia regionale dedicata alla "Sėla" (letteralmente la Selonia), fondato nel 1928. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Biržai Collegamenti esterni Associazione dei castelli e dei musei nel Mar Baltico
Zamek w Birżach

Zamek w Birżach – zamek w Birżach na Litwie, w przeszłości stanowił rezydencję rodu Radziwiłłów. Historia na początku XV wieku zbudowano drewniany zameczek. W 1415 roku przebywał w nim król Władysław II Jagiełło. Właścicielem zameczku w 2. poł. XV w. był Grzegorz Friedkonis (sekretarz króla Kazimierza Jagiellończyka). Po jego bezpotomnej śmierci jego dobra przeszły na krewnych żony pochodzącej z Radziwiłłów, w rękach których Birże znajdowały się od 1492 roku. W 1 połowie XVI w. Mikołaj Radziwiłł „Rudy” zbudował nową rezydencję, rozbudowaną następnie przez jego brata Krzysztofa Mikołaja Radziwiłła „Pioruna”. Na początku XVII wieku jego syn, Krzysztof Radziwiłł, otoczył zamek fortyfikacjami bastionowymi na wzór niderlandzki. Zamek w 1625 roku został zdobyty przez wojska szwedzkie i służył przez krótki czas jako kwatera Gustawa Adolfa, a następnie został ograbiony i zdewastowany. W 1636 roku rozpoczęła się odbudowa ze środków przekazanych przez Sejm Rzeczypospolitej. Nowy pałac w Birżach zbudował w latach 1638-1640 hetman Janusz Radziwiłł, a wyposażanie trwało po 1640 r., gdy zamek odziedziczył książę Bogusław Radziwiłł. Stanowił on wariant palazzo in fortezza. Po śmierci Ludwiki Karoliny Radziwiłłówny w 1695, zamek przeszedł na własność jej córki księżniczki neuburskiej. 9 marca 1701 r. na zamku spotkali się król polski August II Mocny i car rosyjski Piotr I. W kolejnej wojnie ze Szwedami w 1704 został zniszczony razem z fortyfikacjami i został opuszczony. Dobra powróciły w posiadanie Radziwiłłów (z linii z Nieświeża) w poł. XVIII w. dzięki staraniom Hieronima Floriana. W 1811 Dominik Hieronim Radziwiłł utracił je, kiedy Rosja pod pretekstem niespłacenia kredytu zajęła mu majątki znajdujące się w zaborze rosyjskim i sprzedała tanio Tyszkiewiczom, którzy dzierżyli je do II wojny światowej, jednak sami mieszkali w nowym pałacu nie zajmując się zamkiem. Zamek dotrwał do lat 70. XX w. jako ruina i następnie w latach 1978–1985 został zrekonstruowany przez komunistyczne władze litewskie z przeznaczeniem na muzeum. Zamek otacza park o pow. ok. 8 ha, znajdujący się na zboczu opadającemu ku jezioru Szyrwena. Galeria Bibliografia TadeuszT. Polak TadeuszT., Zamki na Kresach, AndrzejA. Łotysz, Warszawa: Pagina, 1997, ISBN 83-86351-11-X, ISBN 83-907506-0-0, OCLC 750970753 . T. Wasilewski, Budowa zamku i rezydencji Radziwiłłów w Birżach w latach 1586-1654, [w:] Podług nieba i zwyczaju polskiego. Studia z historii architektury, sztuki i kultury ofiarowane Adamowi Miłobędzkiemu, Warszawa 1988, s. 263-272. Linki zewnętrzne Birże litewskie, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 233 . Strona internetowa Muzeum Regionalnego "Sėla" Przypisy
Біржайський замок

Біржайський палац-замок (лит. Biržų pilis) — колишня резиденція Радзивіллів в місті Біржай на півночі Литви. Побудований в 1586-1589 роках Христофором «Перуном» Радзивіллом. Свого нинішнього вигляду палац набув у 1985 році. За звичаєм литовських магнатів, для захисту замку біля його стін було влаштовано штучне озеро — Шірвена. Ця водойма площею близько 400 га виникла при загаченні річок Апащя і Аглуона. Замок був оточений захисним насипом і ровами з водою. У 1625 році замок захопила шведська армія. Через кілька років Радзивілли повернули майже повністю зруйнований замок, було розпочато його реконструкцію. Замок був відбудований за голландською моделлю бастіонних замків, обладнаний захисною системою насипів, бастіонів і набув рис стилю ренесанс. Знову відбудований другий замок, як і перший, складався з цілого комплексу будівель різного призначення — їх було понад 20. Під час Північної війни в 1704 року Біржайський замок було зруйновано шведами. Після цього замок не відновлювався. У 1978-1985 роках частину руїн Біржайського замку було реконструйовано і тепер там розташовується музей Біржайського краю «Села» і бібліотека. Посилання Biržai Castle [Архівовано 6 серпня 2013 у Wayback Machine.](англ.)
Franziskanerkirche (Vilnius)

Die Franziskanerkirche ist eine ursprünglich gotische, heute barocke römisch-katholische Kirche in Vilnius. Sie gehörte dem Franziskanerorden und ist dem Patronat der Jungfrau Maria unterstellt. Geschichte Die Franziskaner kamen vor 1322 nach Vilnius, als Litauen noch nicht christianisiert war. Andrzej Jastrzębiec, Franziskaner aus Krakau, vollzog 1388 die „Taufe Litauens“ und wurde erster Bischof von Vilnius. Die Kirche wurde ursprünglich im 14. Jahrhundert erbaut und im 18. Jahrhundert barockisiert. 1421 wurde sie geweiht. 1533 wurde die Kirche bei einem Stadtbrand beschädigt. 1737 und 1748 brannte die Kirche erneut. Sie wurde bis 1780 im barocken Stil wieder aufgebaut. Quelle Bartłomiej Kaczorowski: Zabytki starego Wilna. Warszawa: Oficyna Wydawnicza, 1991. ISBN 83-85083-08-1 Weblinks
Church of the Assumption of the Blessed Virgin Mary, Vilnius

The Church of the Assumption of the Blessed Virgin Mary (Lithuanian: Vilniaus Švč. Mergelės Marijos Ėmimo į dangų bažnyčia) is a Roman Catholic church in the Trakų Street, Vilnius' Old Town, which was established by Franciscans. The first Franciscan church was built at the end of the 13th century in this site, however it was rebuilt in 1421 because the initial church was burned down during an attack by the Crusaders in 1390. Gallery References
Teatre Dramàtic Nacional Lituà

El Teatre Dramàtic Nacional Lituà (en lituà: Lietuvos nacionalinis dramos teatras), situat en l'avinguda Gediminas de Vílnius, és un dels teatres més grans de Lituània. Des de la seva creació el 1940, ha estat escenari d'entre de 200/400 actuacions. L'any 2001, el Teatre Dramàtic Nacional de Lituània va esdevenir membre de la Convenció Europea de Teatre. Repertori L'actual repertori del teatre ofereix teatre clàssic i teatre modern (Sòfocles, William Shakespeare, Federico García Lorca, Bernard-Marie Koltès, Samuel Beckett, Ronald Harwood, Fyodor Dostoyevsky) amb material de dramaturgs contemporanis lituans (Sigitas Parulskis i d'altres). Canvis de nom El teatre va rebre el seu nom actual el 1998, després d'haver estat prèviament amb diversos noms. Des de l'1 d'agost de 1940 - Vilniaus valstybės (valstybinis) teatras, des del 30 de desembre de 1941 - Vilniaus miesto teatras, des de l'11 d'octubre de 1944 - Vilniaus valstybinis dramos teatras, des del 6 de novembre de 1947 -LTSR valstybinis dramos teatras, des del 12 de novembre de 1955 - LTSR valstybinis akademinis dramos teatras, des de 1990 -Lietuvos valstybinis akademinis dramos teatras, des del 24 de juliol de 1998 - Lietuvos Nacionalinis dramos teatras. (Teatre Dramàtic Nacional de Lituània). Referències «Lietuvos Nacionalinis dramos teatras». Vegeu també Centre històric de Vílnius
Litevské národní činoherní divadlo

Litevské národní činoherní divadlo (litevsky: Lietuvos nacionalinis dramos teatras) je národní dramatická scéna Litvy, se sídlem v hlavním městě Vilniusu. Založena byla 1. srpna 1940 pod názvem Vilniuské státní divadlo (Vilniaus valstybės teatras). První představení se konalo 6. října 1940 a šlo o hru Naděje nizozemského autora Hermana Hijermanse. Motiv z této hry – rybářská loďka – je dodnes ve znaku divadla. 24. července 1998 bylo prohlášeno divadlem národním a od té doby nese i současný název. Současná budova divadla na Gediminasově třídě byla postavena v roce 1981 podle návrhu bratrů Algimantase a Vytautase Nasvytiseových. Za originální, upozaděnou vestavbu mezi dva historické domy byli architekti v roce 1983 oceněni Státní cenou SSSR. Sousoší tří múz (Kalliopé, Thálie, Melpomené) na průčelí divadla z dílny sochaře Stanislovase Kuzmy se stalo jedním ze symbolů Vilniusu. Od roku 2005 divadlo pořádá festival Versmė. Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Lithuanian National Drama Theatre na anglické Wikipedii a Lietuvos nacionalinis dramos teatras na litevské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Litevské národní činoherní divadlo na Wikimedia Commons
Litauisches Nationaltheater

Das Litauische Nationaltheater (lit. Lietuvos nacionalinis dramos teatras) ist ein staatliches Theater in der litauischen Hauptstadt Vilnius. Der Theatergründer ist das Kulturministerium Litauens. Das Theater befindet sich im Zentrum der Stadt, in der Altstadt Vilnius. Es wurde 1940 gegründet. Die erste Aufführung war „Hoffnung“ von Herman Heijermans (1864–1924) am 6. Oktober 1940 (Regie Romualdas Juknevičius). Namen 1940: Vilniaus valstybės (valstybinis) teatras 1941: Vilniaus miesto teatras 1944: Vilniaus valstybinis dramos teatras 1947: LTSR valstybinis dramos teatras 1955: LTSR valstybinis akademinis dramos teatras 1990: Lietuvos valstybinis akademinis dramos teatras seit 1998: Lietuvos nacionalinis dramos teatras Leiter 1940–1944 und 1953–1954: Romualdas Juknevičius 1944–1948: Borisas Dauguvietis 1948–1954: Petras Zulonas 1954–1966: Juozas Rudzinskas 1966–1989: Henrikas Vancevičius 1989–1995: Jonas Vaitkus 1995–1999: Rimas Tuminas 1999–2000: Faustas Latėnas 2000–2005: Vytautas Rumšas 2005–2010: Adolfas Večerskis seit 2010: Martynas Budraitis Regie Anželika Cholina (* 1970) Borisas Dauguvietis Oskaras Koršunovas (* 1969) Gytis Padegimas Rimas Tuminas Jonas Vaitkus Gintaras Varnas Schauspieler Regimantas Adomaitis (1937–2022) Dalia Michelevičiūtė Vytautas Rumšas Weblinks Website des Nationaldramatheaters
Lithuanian National Drama Theatre

Lithuanian National Drama Theatre (Lithuanian: Lietuvos nacionalinis dramos teatras), located on Gediminas Avenue in Vilnius, is one of Lithuania's most prominent publicly funded performing arts venues and cultural institutions. Founded as a Vilnius State Theatre in 1940, it became Lithuanian National Drama Theatre in 1998. The theatre's façade featuring the Feast of Muses (Lithuanian: Mūzų šventė) sculpture by Stanislovas Kuzma has become a landmark of Vilnius city. Notable productions 2010–2016 Visuomenės priešas (Public Enemy) by Henrik Ibsen directed by Jonas Vaitkus (2011) Chaosas (Chaos) by Mika Myllyaho directed by Yana Ross (2011) Išvarymas (Expulsion) by Marius Ivaškevičius, directed by Oskaras Koršunovas (2011) Katedra (Cathedral) by Justinas Marcinkevičius directed by Oskaras Koršunovas (2012) Mūsų klasė (Our Class) by Tadeusz Słobodzianek directed by Yana Ross (2013) Kosmosas+ (Cosmos+) directed by Kirsten Dehlholm (2014) Jelizaveta Bam (Elizabeth Bam) by Daniil Charms directed by Oskaras Koršunovas (2015) Kankinys (Martyr) by Marius von Mayenburg directed by Oskaras Koršunovas (2015) Didvyrių aikštė (Heroes‘ Square) by Thomas Bernhard directed by Krystian Lupa (2015) Borisas Godunovas (Boris Godunov) by Alexander Pushkin directed by Eimuntas Nekrošius (2015) Oidipo mitas (The Oedipus Myth) by Sophocles, Euripides, Aeschylus directed by Gintaras Varnas (2016) References External links Official website
Théâtre national d'art dramatique de Lituanie

Le Théâtre national d'art dramatique de Lituanie ((lituanien : Lietuvos nacionalinis dramos teatras) est un des plus grands théâtres de Lituanie. Il se trouve à Vilnius, sur l'Avenue Gediminas, principale artère de la ville. Avis « D'un côté, son immensité pompeuse, les tableaux désuets qui couvrent ses murs, un imposant vestiaire sans âge semblent dessiner l'image d'un lieu fossilisé dans un temps incertain où l'on ne sait trop ce qui vient d'un fond de vieux théâtre européen et ce qui ressort d'un héritage forcé des années soviétiques. D'un autre côté, le public, souvent jeune et décontracté, les vitrines montrant des photos de spectacle aux esthétiques éclatées et le répertoire donnent l'image d'un établissement en phase avec la partie la plus vive du théâtre d'Europe occidentale » (Jean-Pierre Thibaudat, 2004). Créations 2004 : Madame Bovary d'après Gustave Flaubert, mise en scène de Jonas Vaitkus (en). 2008 : Next of Kin, Compagnie Tero Saarinen. Notes et références Liens externes Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du théâtre Portail de la Lituanie
Teatro drammatico nazionale lituano

Il Teatro Drammatico Nazionale lituano (in lituano Lietuvos nacionalinis dramos teatras), situato in viale Gediminas a Vilnius, è uno dei principali teatri della Lituania e gli spettacoli che si tengono in loco sono spesso finanziati con fondi pubblici e col patrocinio di istituzioni culturali. Fondato come teatro statale di Vilnius nel 1940, è stato convertito in teatro drammatico nazionale lituano nel 1998. La facciata del teatro, davanti cui si erge la scultura delle tre Muse (Mūzų šventė), è diventata un punto di riferimento della capitale lituana. Descrizione Nell'ottobre 1940, le tende di tale teatro si aprirono per la prima volta con una rappresentazione storica: questa riguardava lo sfruttamento dei pescatori e la scialuppa del pescatore, che da quel giorno ne diventò il simbolo. Durante la seconda guerra mondiale, il teatro allora situato in via Basanavičius funse da teatro comunale di Vilnius: l'attuale edificio su viale Gediminas cominciò ad essere utilizzato dal 1951. Dal 1998, dopo essere stato già in passato ribattezzato come Teatro Drammatico Nazionale di Vilnius e Accademica Drammatica dello Stato Lituano, venne rinominato definitivamente come Teatro Drammatico Nazionale lituano. Oggi, la struttura attira molti turisti in virtù degli ospiti celebri che giungono anche dall'estero e per varie rappresentazioni, ma anche per via della particolare architettura della facciata. Le Tre Muse, che rappresentano le principali forme di cultura teatrale greca: il Dramma (Calliope), la Commedia (Thalia) e la Tragedia (Melpomene), presenti nella parte anteriore costituiscono non solo il simbolo di questo teatro, ma anche un esempio di scultura presente a Vilnius. L'autore dell'opera, Stanislovas Kuzma, intendeva raffigurare l'ampio e diversificato repertorio teatrale. Dal 2001, il teatro ha aderito alla Convenzione teatrale europea, accrescendo la sua importanza agli occhi della Lituania e all'estero. Jean-Pierre Thibaudat, a Vilnius in qualità di inviato del quotidiano Libération, ha descritto nel 2004 il teatro nella seguente maniera: Produzioni di maggiore spessore 2010-2016 Chaosas (Caos) di Mika Myllyaho diretto da Yana Ross (2011) Išvarymas (Espulsione) di Marius Ivaškevičius, regia di Oskaras Koršunovas (2011) Katedra (Cattedrale) di Justinas Marcinkevičius, regia di Oskaras Koršunovas (2012) Mūsų klasė (La nostra classe) di Tadeusz Słobodzianek, regia di Yana Ross (2013) Kosmosas + (Cosmo +), regia di Kirsten Dehlholm (2014) Jelizaveta Bam (Elisabetta Bam) di Daniil Charms, diretto da Oskaras Koršunovas (2015) Kankinys (Martyr) di Marius von Mayenburg, diretto da Oskaras Koršunovas (2015) Didvyrių aikštė (Piazza degli Eroi) di Thomas Bernhard, diretto da Krystian Lupa (2015) Borisas Godunovas (Boris Godunov) di Aleksandr Puškin, diretto da Eimuntas Nekrošius (2015) Oidipo mitas (Il mito di Edipo) di Sofocle, Euripide ed Eschilo, diretto da Gintaras Varnas (2016) Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Teatro drammatico nazionale lituano Collegamenti esterni Sito ufficiale, su teatras.lt.
Litouws Nationaal Dramatheater

Het Litouws Nationaal Dramatheater (Litouws: Lietuvos nacionalinis dramos teatras) is een theatergebouw in de Litouwse hoofdstad Vilnius en tevens de naam van de bespeler ervan. De instelling werd in 1940 opgericht en is sinds 1951 gevestigd aan de Gediminasboulevard. Sinds draagt ze 1998 haar huidige naam. De eerste voorstelling van het theater, dat destijds Staatstheater van Vilnius (Vilniaus valstybės teatras) heette, vond op 6 oktober 1940 plaats in een gebouw aan de Jono Basanavičiaus gatvė, waarin inmiddels het Russisch Theater van Litouwen is gevestigd. Uitgevoerd werd Herman Heijermans' vissersdrama Op hoop van zegen. Dankzij deze eerste voorstelling voert het theater een scheepje als beeldmerk. Het theater heette onder de Duitse bezetting (1941-1944) Stadstheater van Vilnius (Vilniaus miesto teatras), vanaf 1944 Staats-Dramatheater van Vilnius (Vilniaus valstybinis dramos teatras), vanaf 1947 Staats-Dramatheater van de Litouwse SSR (LTSR valstybinis dramos teatras), vanaf 1955 Staats-Academisch Dramatheater van de Litouwse SSR (LTSR valstybinis akademinis dramos teatras) en vanaf 1990 Staats-Academisch Dramatheater Litouwen (Lietuvos valstybinis akademinis dramos teatras). Het gebouw aan de Gediminasboulevard herbergt een grote en een kleine zaal en was oorspronkelijk als film-, concert en tentoonstellingsgebouw in gebruik bij het Poolse culturele genootschap Lutnia. Het gebouw dateert uit 1910 en is ontworpen door Wacław Michniewicz (Vaclavas Michnevičius). In 1982 onderging het een ingrijpende verbouwing. Bij de ingang van het theater bevinden zich bronzen beelden van de drie theatermuzen Kalliope, Thalia en Melpomene (Stanislovas Kuzma, 1981). Dit ensemble geldt als het symbool van het theater.