NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew św. Mikołaja w Wilnie

Cerkiew św. Mikołaja (Nikolska) (pełna nazwa: Cerkiew Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja Cudotwórcy) – cerkiew prawosławna w Wilnie, jedna ze starszych murowanych świątyń w stolicy Litwy, położona w obrębie Starego Miasta przy ulicy Didžioji (ul. Wielka). Siedziba parafii. Historia Pierwszy drewniany obiekt sakralny na miejscu dzisiejszej cerkwi został wzniesiony około roku 1340. Był pierwotnym miejscem pochówku męczenników Antoniego, Jana i Eustachego, których szczątki znajdują się obecnie w cerkwi Świętego Ducha. W 1350, o czym przypomina tablica znajdująca się obecnie w jednej z kaplic cerkwi, nowy, kamienny chram został zbudowany na polecenie Julianny Twerskiej, drugiej żony księcia Olgierda. W 1514 na jego miejscu Konstanty Ostrogski wzniósł zupełnie nową cerkiew, zachowaną do naszych czasów. W 1609 na mocy rozporządzenia Zygmunta III Wazy cerkiew przejęli unici. W latach 40. XVIII wieku obiekt został zniszczony przez pożar i przebudowany w stylu baroku wileńskiego z wyniosłą smukłą wieżą. W związku z likwidacją Unii w zaborze rosyjskim świątynię przekazano prawosławnym, a sześć lat później zyskała status parafialnej (wcześniej filia soboru św. Mikołaja, dzisiejszego katolickiego kościoła św. Kazimierza). W 1845 zburzono dom, który zasłaniał cerkiew od strony ulicy. W 1860 do cerkwi została dobudowana apsyda, a cały obiekt przeszedł gruntowną przebudowę i redekorację wnętrza. Obiektowi nadano styl rusko-bizantyjski z elementami typowymi dla wileńskich obiektów sakralnych. W 1866 odbyło się ponowne poświęcenie tak przebudowanej cerkwi. Głównym inicjatorem tej przebudowy był Michaił Murawiew, który pragnął uczynić cerkwie wileńskie równie wspaniałymi, jak te znajdujące się w Moskwie i zarazem podkreślić przynależność miasta do Rosji. Do dziś na ścianie świątyni znajduje się tablica upamiętniająca te działania Murawiewa, zaś kaplica położona w absydzie nosi wezwanie św. Michała. W czasach radzieckich cerkiew została zamknięta, jej ponowne udostępnienie wiernym nastąpiło dopiero w 1947. W 1961 została siedzibą liczącej 600 osób parafii. Wcześniej, w okresie 1949–1956 przeszła generalny remont. Architektura Obecnie cerkiew reprezentuje styl rusko-bizantyjski z elementami charakterystycznymi dla budowli sakralnych Wilna. Z zewnątrz budynek jest malowany na biało i różne odcienie różu i czerwieni, bogato dekorowany fryzami i płaskorzeźbami. Okna cerkwi, półkoliste lub zakończone ostrym łukiem, są obramowane. Występują również dekorowane w podobny sposób blendy (niektóre z malowanymi wizerunkami świętych). Główne wejście do świątyni prowadzi przez obramowane skromnym portalem półkoliste drzwi, a następnie przedsionek wciśnięty między strzelistą wieżę zwieńczoną złotym krzyżem a dobudowaną w XIX wieku absydę zakończoną kopułą, również z krzyżem oraz z osobnym wejściem. Kopułę otacza rząd cebulasto wykończonych sygnaturek. Wnętrze cerkwi jest halowe. Przypisy Bibliografia Szlewis G., Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6, ss. 54–59.
Church of the Holy Cross, Vilnius

Church of the Holy Cross (Lithuanian: Šv. Kryžiaus bažnyčia) is a Roman Catholic church in the Vilnius Old Town. Initially, in 1543 a chapel was built which was later expanded and rebuilt. The current towers were built in 1725. Following the fire in 1737 the church was reconstructed and a late baroque interior was installed. A former monastery complex of the Brothers Hospitallers of Saint John of God is nearby the church. The church is famous for a spring with miraculous water in its basement (people believe that this water cures eye diseases) and a painting of Mary, mother of Jesus, which bestows favors. Gallery References
Iglesia de la Santa Cruz (Vilna)

La iglesia de la Santa Cruz (en lituano: Šv. Kryžiaus bažnyčia) es un edificio religioso católico que localizado en Vilna, Lituania, que se utiliza como museo del patrimonio eclesiástico.​​ La iglesia forma parte del centro histórico de Vilna, Patrimonio de la Humanidad por la Unesco. Historia Inicialmente, en 1543 se construyó una capilla que luego fue ampliada y reconstruida.​​ Las torres actuales fueron construidas en 1725.​​ Después del incendio de 1737, la iglesia fue reconstruida y se instaló un interior de estilo barroco tardío.​​ Un antiguo complejo monástico de los Hermanos Hospitalarios de San Juan de Dios se encuentra cerca de la iglesia.​Las autoridades rusas retiraron el hospicio de la autoridad de los Hermanos en 1843 para sustituirlo por un consejo de tutela, uno de cuyos líderes era el conde Eustace Tyszkiewicz, famoso historiador y arqueólogo. El asilo psiquiátrico se trasladó a Naujoji Vilnia (Nueva Vilna) en 1903 y la iglesia fue restaurada en 1909. Los Hermanos Hospitalarios regresaron en 1924. Reformaron la iglesia e instalaron en su convento una residencia de ancianos y un comedor social de Cáritas. Los Hermanos abandonaron Vilnius (Wilno en ese momento) al comienzo de la Segunda Guerra Mundial y fueron reemplazados en 1947 por las Monjas de la Inmaculada Concepción de la Santísima Virgen María, pero las autoridades soviéticas lituanas los expulsaron en 1949 y la iglesia se cerró. La iglesia fue restaurada en 1976 y sirve como sala de conciertos para la Orquesta Filarmónica de la República Socialista Soviética de Lituania, que los residentes de Vilnius llaman la Pequeña Sala Barroca. Sus conciertos de órgano son particularmente populares. La iglesia fue devuelta al arzobispado de Vilna en 1990, en el momento de la independencia, que la devolvió, así como el convento, a las monjas. Arquitectura La iglesia es famosa por un manantial con agua milagrosa en su sótano (la gente cree que esta agua cura enfermedades oculares) y una pintura de la Virgen María, madre de Jesús, que otorga favores.​​ Los campanarios están cubiertos con tejados en forma de cebolla y a mediados del siglo XVIII se instalaron altares barrocos. Galería Referencias Enlaces externos
Église de la Sainte-Croix de Vilnius

L’église de la Sainte-Croix est une église appartenant à la congrégation des Sœurs de l’Immaculée-Conception se trouvant dans la vieille ville de Vilnius. Les messes sont en lituanien. Histoire Un couvent franciscain se trouvait à l’emplacement de l’église au XIVe siècle, à l’époque où l’État du grand-duché de Lituanie n’était pas encore officiellement converti au catholicisme. Les franciscains furent assassinés au lieu des Trois Croix, sur la rive droite du fleuve. Sept d’entre eux furent ensevelis dans un terrain appartenant à Pierre Gasztolt qui les avait fait venir. L’évêque-prince Holszanski (Paulus episcopus Vilnensis, dux Olschanensis) fit construire une chapelle de pierre en leur mémoire en 1543 dédiée à la Sainte-Croix. L’Ordre hospitalier de Saint-Jean-de-Dieu s’installe dans une maison adjacente en 1635 et l’agrandit d’une église à une seule nef. Les bâtiments environnants sont finalement agrégés au couvent qui est reconstruit. Les Frères ouvrent un hospice, puis un asile pour les malades mentaux. La façade est refaite avec deux clochers, après un incendie en 1737 et on l’agrémente d’une fresque représentant la Vierge à l’Enfant au XIXe siècle. Les clochers sont recouverts de toits en forme de coupole à bulbe et des autels baroques sont installés au milieu du XVIIIe siècle. Les autorités russes ôtent l’hospice à l’autorité des Frères en 1843 pour les remplacer par un conseil de curatelle, dont l’un des dirigeants fut le comte Eustache Tyszkiewicz, fameux historien et archéologue. L’asile psychiatrique déménage en 1903 à Naujoji Vilnia (la Nouvelle Wilna) et l’église est restaurée en 1909. Les Frères hospitaliers reviennent en 1924. Ils réaménagent l’église et installent dans leur couvent un foyer pour personnes âgées et une soupe populaire de la Caritas. Les Frères quittent Vilnius (Wilno à l’époque) au début de la Seconde Guerre mondiale et sont remplacés en 1947 par les religieuses de l’Immaculée Conception de la Bienheureuse Vierge Marie, mais les autorités lituaniennes soviétiques les chassent en 1949 et l’église est fermée. On installe des appartements. L’église est restaurée en 1976 et sert de salle de concert pour l’orchestre philharmonique de la République socialiste soviétique de Lituanie qui est baptisée par les habitants de Vilnius comme la petite salle baroque. Ses concerts d’orgue sont particulièrement prisés. L’église est restituée à l’archevêché de Vilnius en 1990, au moment de l’indépendance, qui la rend, ainsi que le couvent, aux religieuses. Notes Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie
Heilig Kruiskerk (Vilnius)

De Kerk van het Heilig Kruis (Litouws: Šv. Kryžiaus bažnyčia) is een kloosterkerk van de Congregatie van de Zusters van de Onbevlekte Ontvangenis en bevindt zich in de oude binnenstad van de Litouwse hoofdstad Vilnius. De missen worden er in het Litouws gevierd. Geschiedenis Al in de 14e eeuw stond op de plaats een franciscaans klooster, in een tijd dat het groothertogdom Litouwen nog niet officieel tot het katholicisme was bekeerd. De Franciscanen werden vermoord op de plaats waar tegenwoordig, op de rechter oever van de stad, het Drie-Kruisenmonument staat. Aartsbisschop Paweł Holszański liet in 1543 ter nagedachtenis op de plaats waar zeven van de vermoorde martelaren werden begraven een stenen kapel oprichten ter ere van het Heilig Kruis. De Hospitaalbroeders van Sint-Johannes de Deo namen in 1635 hun intrek in een aangrenzend huis en lieten de kerk met één schip vergroten. De omliggende gebouwen werden uiteindelijk samengevoegd en verbouwd tot het klooster. De broeders openden er een gastenverblijf en later een tehuis voor geesteszieken. Na een brand in 1737 werd de gevel vernieuwd met twee torens. De gevel werd in de 19e eeuw opnieuw verfraaid met een fresco van de Maagd met het Kind. In het midden van de 18e eeuw werden er in de kerk barokke altaren geplaatst. De Russische autoriteiten onttrokken het hospitium aan de leiding van de broeders in 1843 en stelde het onder seculiere leiding. Het psychiatrische ziekenhuis verhuisde in 1903 naar de buitenwijken en de kerk werd gerestaureerd in 1909. in 1924 keerden de hospitaalbroeders terug naar Vilnius. De kerk werd gerenoveerd en in het klooster werden een tehuis voor ouderen en een gaarkeuken ingericht. De broeders verlieten Vilnius in het begin van de Tweede Wereldoorlog en werden in 1947 vervangen door de Zusters Franciscanessen der Onbevlekte Ontvangenis van de Heilige Moeder Gods, maar de atheïstische Sovjet-autoriteiten verjoegen hen in 1949, lieten het kerkgebouw sluiten en het klooster veranderen in een complex voor wooneenheden. In 1976 volgde de restauratie van de kerk. Het gebouw diende als concertzaal voor het Filharmonisch Orkest van de Socialistische Sovjetrepubliek van Litouwen. De orgelconcerten werden bijzonder populair. Het kerkgebouw werd ten slotte bij het herstel van de onafhankelijkheid van Litouwen in 1990 teruggegeven aan het aartsbisdom van Vilnius. Het aartsbisdom droeg de kerk net als het klooster vervolgens over aan de religieuzen.
Church of St. Raphael the Archangel, Vilnius

Church of St. Raphael the Archangel (Lithuanian: Šv. arkangelo Rapolo bažnyčia, Polish: Kościół Św. Rafała Archanioła) is a Roman Catholic church in Šnipiškės, Vilnius. Former Jesuits monastery ensemble is located nearby which currently is used by the Department of Cultural Heritage of Lithuania. Close to the church there was a wayside shrine, containing a statue of Christ Carrying the Cross. The shrine was built around 1710 during the Great Northern War plague outbreak in Vilnius. On 14 August 1904, the first President of the independent Lithuania Antanas Smetona married with Sofija Smetonienė in the Church of St. Raphael. A wooden sculpture of Jesus from the demolished Chapel of Jesus of Šnipiškės, which was built in ~1720, was discovered in the basements of the church in 2017 and following a restoration is currently exhibited in the Church Heritage Museum in Vilnius. Gallery See also List of Jesuit sites References
Iglesia de San Rafael Arcángel (Vilna)

La iglesia de Santa Catalina (en lituano: Šv. arkangelo Rapolo bažnyčia; en polaco: Kościół Św. Rafała Archanioła) es un edificio religioso católico que localizado en el distrito de Šnipiškės de Vilna, Lituania.​El antiguo conjunto monástico de los jesuitas se encuentra cerca y actualmente lo utiliza el Ministerio de Cultura de Lituania.​ Historia En este remoto lugar se construyó entre 1702 y 1709 una iglesia jesuita de estilo barroco tardío, gracias a las donaciones del rico señor Kazimierz Sapieha, con el apoyo del hetman Michał Kazimierz Radziwiłł. Los jesuitas ya tenían su famosa universidad en el centro de la ciudad, servida por la iglesia de San Juan. Cerca de la iglesia había un santuario junto al camino que contenía una estatua de Cristo con la cruz a cuestas. El santuario se construyó alrededor de 1710 durante el brote de peste de la Gran Guerra del Norte en Vilna.​ Los franceses de la Grande Armée instalaron allí un depósito de municiones cuando llegaron a Vilna en junio de 1812 y saquearon la iglesia. El templo fue restaurada en la década de 1820 y sirvió de parroquia para los barrios circundantes, cada vez más poblados, pero fue confiscada en 1832 (después del Levantamiento de Noviembre de 1830) para servir como almacén militar y finalmente volvió a ser objeto de culto en 1860, para no volver a cerrar nunca más, ni siquiera durante el régimen de la República Socialista Soviética de Lituania. El 14 de agosto de 1904, el primer presidente de la Lituania independiente, Antanas Smetona, se casó con Sofija Smetonienė en la iglesia de San Rafael.​ El conjunto arquitectónico fue restaurado en 1975. En 2017 se descubrió en los sótanos de la iglesia una escultura de madera de Jesús procedente de la demolida capilla de Jesús de Šnipiškės, que se construyó en torno a 1720, y que, tras una restauración, se exhibe actualmente en el Museo del Patrimonio Eclesiástico Vilna.​​ Arquitectura La iglesia es de planta cuadrangular, tiene tres naves de tipo basilical con frontón flanqueado por dos torres simétricas. Los adornos barrocos son variados y diversos. Las paredes son poderosas, pero el estilo de la iglesia no pertenece al barroco de Vilna, sino más bien a un estilo de transición entre el barroco y el rococó, como lo demuestran las ampliaciones del arquitecto Diederstein. De hecho, la fachada con sus volutas, sus hornacinas y sus ornamentos da una impresión de gracia y ligereza. El altar rococó, enmarcado por columnas luminosas con pedestales y grupos escultóricos de santos, está coronado por una pintura de Szymon Czechowicz, autor de muchas de las imponentes pinturas religiosas de la región. Galería Referencias Enlaces externos
Église Saint-Raphaël de Vilnius

L'église de l'Archange Saint-Raphaël est une ancienne église jésuite, aujourd'hui église paroissiale de l'archidiocèse de Vilnius ; autrefois dans les faubourgs, elle se trouve sur la rive droite de la ville de Vilnius, près du Pont Vert. Les messes y sont célébrées en polonais et en lituanien. Histoire Une église jésuite de style baroque tardif est construite en 1702-1709 dans ce lieu excentré à l'époque, grâce aux dons du riche seigneur Casimir-Jean Sapieha, avec l'appui de l'hetman Michel-Casimir Radziwill. Les Jésuites avaient déjà dans le centre de la ville leur fameuse université desservie par l'église des Saints-Jean. Ils construisent donc une grande maison religieuse attenante à l'église Saint-Raphaël, terminée en 1740, pour leurs séjours et leurs exercices spirituels. Quant à l'église, elle est finalement rénovée en pierre et les travaux se poursuivent jusque vers 1735. L'église quadrangulaire a trois nefs de type basilical avec un fronton flanqué de deux tours symétriques. Les ornements baroques sont variés et divers. Les murs sont puissants, mais le style de l'église n'appartient pas au baroque de Vilnius (comme l'appréciait l'architecte Johann Christoph Glaubitz), mais plutôt à un style de transition entre le baroque et le rococo, comme les ajouts de l'architecte Diederstein le démontrent. En effet la façade avec ses volutes, ses niches et ses ornements donne une impression de grâce et de légèreté. Cependant, comme dans d'autres monarchies européennes, les Jésuites sont chassés du grand-duché de Lituanie, en 1773. leur maison et leur église sont données aux Piaristes, fondés par saint Joseph de Calasanz. L'église devient paroissiale en 1791 et l'école et le monastère des religieux sont vendus en 1794 à la couronne impériale russe qui y installe une caserne. Vilnius appartient alors (sous le nom de Vilna) à la Russie, après le partage de la Pologne entre les souverains autrichien, prussien et russe. Les Français de la Grande Armée y installent un dépôt de munitions, lorsqu'ils arrivent à Vilna en juin 1812 et saccagent l'église. Celle-ci est restaurée dans les années 1820 et sert de paroisse aux quartiers environnants qui se peuplent de plus en plus, mais elle est confisquée en 1832 (après l'agitation de 1831) pour servir d'entrepôt militaire, puis finalement rendue au culte en 1860, pour ne plus jamais fermer, même à l'époque du régime de la république socialiste soviétique de Lituanie. L'autel rococo, encadré de colonnes légères avec des piédestaux et des groupes de sculptures de saints, est surmonté d'un tableau de Szymon Czechowski, auteur de bon nombre de peintures religieuses imposantes dans la région. L'ensemble architectural est restauré en 1975 et le monastère abrite désormais des services du ministère de la culture du pays. Notes et références Galerie Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org L'église sur le site de l'archidiocèse de Vilnius Portail du baroque Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Compagnie de Jésus Portail de la Lituanie
Sint-Rafaëlkerk (Vilnius)

De Kerk van Sint-Rafaël (Litouws: Šv. arkangelo Rapolo bažnyčia) is een voormalige jezuïetenkerk en tegenwoordig een parochiekerk van het aartsbisdom Vilnius. De vroeger aan de rand van de stad staande kerk bevindt zich op de rechteroever van de stad Vilnius, Litouwen. De missen in de kerk worden in het Pools en Litouws gevierd. Geschiedenis Met de bouw van de barokke kerk werd in 1703 op een destijds nog buiten de stad gelegen plek begonnen. Door de oorlog vertraagde de bouw en pas in 1731 werd de kerk voltooid. De jezuïeten waren reeds aanwezig in de stad met o.a. hun befaamde universiteit en de Rafaëlkerk werd de vierde kerk van de jezuïeten in Vilnius. Het klooster kwam gereed in 1740. Net als in andere Europese landen werden de jezuïeten in 1773 uit hun gebouwen verjaagd en zowel het klooster als de kerk werden toen overgedragen aan de Ordo Clericorum Regularium Pauperum Matris Dei Scholarum, gesticht door de heilige Jozef van Calasanza om er kinderen uit arme families te onderwijzen. De kerk werd in 1791 een gewone parochiekerk en het klooster werd in 1792 verkocht aan de tsaristische regering, die er een kazerne in vestigde. Tijdens de invasie van Napoleon in 1812 gebruikten de Fransen de Rafaëlkerk als militair depot, waardoor het aanzienlijke schade leed. Nadien werd de kerk een parochiekerk voor de groeiende bevolking van de rondom liggende wijken en een restauratie volgde in de jaren 1820. In 1832 werd de kerk na de opstand van 1831 opnieuw gesloten om in 1860 weer te worden opgesteld voor de katholieke eredienst. Daarna werd de kerk nooit weer gesloten, zelfs niet tijdens het atheïstische Sovjet-regime. Het architecturale ensemble werd in 1975 gerestaureerd en de kloostergebouwen huisvesten sindsdien een afdeling van het Ministerie van Cultuur van Litouwen. Architectuur De kerk is vanwege de ligging op de heuvel zonder de nabijheid van andere grotere gebouwen vanaf afstand goed zichtbaar. Het is een barokke, drieschepige basiliek zonder een afzonderlijk koor. De gevel wordt geflankeerd door twee torens. Het interieur wordt overdekt door een tongewelf, met lunetten, die versierd zijn met stucwerk en schilderijen. Op de muren zijn medaillons met fresco's van heiligen aangebracht. Het hoofdaltaar met groepen van zuilen en de beelden van engelen verwijst naar de rococo-stijl en vult nagenoeg de hele muur. Het centrale altaarschilderij van de aartsengel Rafaël is van de beroemde schilder Szymon Czechowicz.
Orthodoxe Peter-und-Paul-Kirche (Naujoji Vilnia)

Die Orthodoxe Peter-und-Paul-Kirche Naujoji Vilnia im Stadtteil Naujoji Vilnia der litauischen Hauptstadt Vilnius ist eine russisch-orthodoxe Kirche. Geschichte 1908 wurde die Kirche erbaut und am 30. März desselben Jahres geweiht. 1910 genehmigte man den Bau einer neuen Kirche aus Stein. 1947 wurde die Pfarrgemeinde mit 350 Personen in der Litauischen Sozialistischen Sowjetrepublik registriert. 1955 renovierte man die Kirche. Weblinks Orthodoxy.ru
Église orthodoxe Saint-Pierre-et-Saint-Paul (Vilnius)

L’église Saint-Pierre-et-Paul est une église orthodoxe située à Vilnius dans le quartier de la Nouvelle Vilnia (Naujoji Vilnia) vouée aux apôtres Pierre et Paul. Histoire Un comité en vue de la construction d’une église orthodoxe pour les employés du chemin de fer et les ouvriers d’origine russe, présidé par la femme du gouverneur du Gouvernement de Vilna (Vilna est le nom officiel de Vilnius à l’époque de l’Empire russe), Sophie Alexandrovna Veriovkina, se forme en 1903 et loue un terrain de 2,5 ha. On construit une église de bois, car les fonds ne sont pas suffisants pour une église de pierre. L’église est consacrée par l’archevêque orthodoxe de Vilna, Mgr Nicandre (dans le monde Nicolas Dimitriévitch Moltchanov), le 30 mars 1908. Le Saint-Synode donne la permission en 1910 de commencer la construction en pierre d’une nouvelle église. La première pierre est bénite par l’archevêque Tikhon en 1914, l’église ne sera jamais construite à cause de la guerre et les briques utilisées à d’autres fins. Vilnius est occupée par les Allemands à partir de septembre 1915. L’église est officiellement enregistrée comme filiale de la paroisse Sainte-Euphrosyne en 1918 et de 1923 à 1933 comme filiale de la cathédrale orthodoxe de l'Assomption de Vilnius. L’église devient finalement paroissiale, on lui rajoute un clocher, elle est agrandie et le cimetière attenant est remis en ordre. Les autorités soviétiques de Lituanie enregistrent la paroisse en 1947 qui ne ferme pas pendant l’ère de la république socialiste soviétique de Lituanie. Elle est restaurée en 1955 et l’on érige un nouveau clocher en 1957. La paroisse est connue aujourd’hui pour sa catéchèse en direction des adultes. Voir aussi Liens internes Église Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Vilnius Liens externes Site officiel de l'éparchie orthodoxe de Lituanie Sources (ru) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en russe intitulé « Церковь Первоверховных апостолов Святых Петра и Павла (Вильнюс) » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie Portail du christianisme orthodoxe