NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Świętych Piotra i Pawła w Wilnie

Cerkiew Świętych Piotra i Pawła (Церковь Первоверховных апостолов Святых Петра и Павла) – drewniana cerkiew prawosławna w Wilnie, położona przy ulicy Kojelavičiaus. Została wzniesiona w pierwszej dekadzie XX wieku. Siedziba parafii. Historia W 1903 powołany został komitet ds. budowy cerkwi prawosławnej w dzielnicy Nowa Wilejka, na czele którego stanęła żona gubernatora miasta Sofia Werionkina. Komitet nabył dwuipółhektarową działkę, jednak nie zdołał już zebrać środków potrzebnych na budowę cerkwi z kamienia. W związku z tym zdecydowano o wzniesieniu (przynajmniej tymczasowo) świątyni drewnianej, która została oddana do użytku 30 marca 1908. W 1910 Święty Synod zdecydował o wzniesieniu nowej, kamiennej cerkwi w Nowej Wilejce i przekazał część środków na jej budowę, które jednak wpłynęły dopiero we wrześniu 1914. 18 września poświęcona została budowa świątyni, której jednak nie zdołano już ukończyć. We wrześniu 1915 do Wilna weszły oddziały niemieckie, które rozebrały na cegły niedokończony budynek i wykorzystały tak zdobyty materiał do budowy fabryki prochu. Również drewniana cerkiew została zdewastowana i w związku z tym w latach 1918–1923 prawosławni mieszkańcy Nowej Wilejki zostali przypisany do cerkwi św. Eufrozyny Połockiej, a od 1923 do 1933 – do cerkwi Spaskiej. Parafia została odtworzona, a cerkiew gruntownie wyremontowana dopiero dzięki staraniom popa Fiodora Szypicy. W tym czasie również obok cerkwi wzniesiono drewnianą dzwonnicę. Po przejściu Wilna w ręce radzieckie parafia Świętych Piotra i Pawła została legalnie zarejestrowana w 1947, a w latach 1955–1957 przeprowadzono kapitalny remont cerkwi, w tym budowę nowej dzwonnicy. Architektura Cerkiew jest wzniesiona z drewna, jednonawowa, z pojedynczą sygnaturką zwieńczoną cebulastą kopułą z krzyżem położoną za wejściem i przedsionkiem świątyni. Dekoracja zewnętrzna cerkwi jest skromna, ograniczona do obramowań prostokątnych okien (po cztery na bocznych ścianach obiektu) oraz rzeźbionego szczytu nad wejściem do cerkwi. Jedynie dach obiektu jest malowany na zielono. Wyposażenie wnętrza (ikonostas i ikony) pochodzą z pierwszej połowy XX wieku. Bibliografia Szlewis G., Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6, ss. 86–91
Церковь Петра и Павла (Вильнюс)

Церковь Святых Первоверхо́вных Апо́столов Петра́ и Па́вла (Петропавловская церковь) — православный храм в Новой Вильне на улице Коялавичяус (A. Kojelavičiaus g. 148); деревянное здание. Настоятель Петропавловской церкви протоиерей Евгений Руденко. История Созданный в 1903 году Комитет по возведению в Новой Вильне православной церкви во главе с женой виленского губернатора Софьей Александровной Верёвкиной на собранные средства сумел арендовать участок земли в 2,5 га. Для каменного здания средств не доставало, поэтому был построен деревянный храм. Чин освящения совершил архиепископ Виленский и Литовский Никандр (в миру Николай Дмитриевич Молчанов) 30 марта 1908 года. В 1910 году было получено разрешение от Священного Синода на строительство каменного храма. Часть требуемых средств поступила только в сентябре 1914 года. Архиепископ Виленский и Литовский Тихон (Белаввин) 18 сентября 1914 года освятил место закладки каменного храма. К лету 1915 года было возведено здание церкви. В сентябре 1915 года Вильну заняли немцы. Недостроенный храм был разобран на кирпичи, использованные для постройки порохового завода. С 1918 года Петропавловский приход был приписан к Евфросиньевской церкви, с 1923 года по 1933 год — к Пречистенскому собору. Трудами настоятеля священника Феодора Шипицы был образован самостоятельный приход, были построена колокольня, вырыт колодец, огорожена церковная территория, приведено в порядок кладбище. Советскими властями Петропавловский приход был зарегистрирован в 1947 году. В 1955 году был проведён капитальный ремонт, в 1957 году возведена новая колокольня. При храме действует воскресная школа для взрослых. С 1967 по 1999 год настоятелем прихода служил митрофорный протоиерей Борис Григорьевич Черепенников, потомственный священник; много потрудился на благо прихода. С 2000 по 2018 годы настоятелем был протоиерей Михаил Купарев. С 15 августа 2018 года настоятелем назначен протоиерей Владимир Ринкевич, служивший до этого в храме Святых Константина и Михаила г. Вильнюса. Литература Шлевис, Герман. Православные храмы Литвы. — Вильнюс: Свято-Духов монастырь, 2006. — С. 86—91. — 559 с. — 2000 экз. — ISBN 9986-559-62-6. Ссылки Храм во имя первоверховных апостолов Петра и Павла, Вильнюс, 1908 г. Церковь Свв. Апостолов Петра и Павла
Church of St. Catherine, Vilnius

The Church of St. Catherine (Lithuanian: Šv. Kotrynos bažnyčia, Polish: Kościół Św. Katarzyny) is a Roman Catholic church in Vilnius' Old Town. It was founded by the Hetman of the Grand Duchy of Lithuania and Voivode of Vilnius Jan Karol Chodkiewicz in 1618. Architecture The church is a Baroque-style single-nave church with a Baroque chapel of the Divine Providence on the southwest corner. The main façade, towers and pediments have Rococo ornamentation. Inside there are 9 late Baroque style altars with sculptural Rococo decoration, from the 18th century, a pulpit and a baptistery with Baroque and Rococo sculptures and high reliefs, and a memorial plaque to J. and E. Valavičius (1769). History In 1618, the Grand Hetman of Lithuania Jan Karol Chodkiewicz started the construction of a small church for the Benedictine nuns in Vilnius. Consecrated in 1632. In the 1660s, during the war with Russia, the church was burnt down, rebuilt in 1670-94 (a new main facade with lower towers) and consecrated in 1703. However, the Great Fire of Vilnius in 1737 did not spare the Benedictine church and monastery. After the fire, the reconstruction of the church was led by the architect Johann Christoph Glaubitz, who was contracted by the mother superior of the monastery, Joana Sibilė Reitenovaitė. He designed the church's current appearance: the towers were raised (up to 5 storeys), ornate pediments were built, vaulted ceiling was redone, and the chapel was rebuilt. 1752-53 The altar and the chapel were decorated by the artists J. Herdegen, J. Woszczyński, John and Joseph Hedel. In 1759, 15 paintings by Szymon Czechowicz were brought from Kraków to St Catherine's Church and the Benedictine monastery (surviving paintings are housed in the Lithuanian National Museum of Art). The church was severely damaged in 1812 during the French invasion of Russia and later during World War II and many valuable works of art were lost. In 1945, the remaining nuns were deported by the Soviet authorities and a warehouse was set up in the church, which later was transferred to the Vilnius Art Museum. After Lithuania regained independence the church has been under restoration and adapted for cultural activities and since 2002 it was returned to the Curia of the Vilnius Archdiocese. Gallery References
Iglesia de Santa Catalina (Vilna)

La iglesia de Santa Catalina (en lituano: Šv. Kotrynos bažnyčia) es un edificio religioso católico que localizado en Vilna, Lituania.​​​ Historia En 1618, el gran atamán de Lituania, Jan Karol Chodkiewicz, inició la construcción de una pequeña iglesia para las monjas benedictinas de Vilna. Fue consagrada en 1632. En la década de 1660, durante la guerra ruso-polaca (1654-1667), la iglesia fue incendiada, reconstruida en 1670-94 (nueva fachada principal con torres más bajas) y consagrada en 1703. Sin embargo, el Gran Incendio de Vilna de 1737 no perdonó a la iglesia benedictina ni al monasterio. Después del incendio, la reconstrucción de la iglesia estuvo a cargo del arquitecto Johann Christoph Glaubitz, contratado por la superiora del monasterio, Joana Sibilė Reitenovaitė. Él diseñó el aspecto actual de la iglesia: se elevaron las torres (hasta 5 pisos), se construyeron frontones ornamentados, se rehízo el techo abovedado y se reconstruyó la capilla. Entre 1752 y 1753, el altar y la capilla fueron decorados por los artistas J. Herdegen, J. Woszczyński, John y Joseph Hedel. En 1759, 15 pinturas de Szymon Czechowicz fueron traídas desde Cracovia a la iglesia de Santa Catalina y al monasterio benedictino (las pinturas supervivientes se encuentran en el Museo Nacional de Arte de Lituania). La iglesia sufrió graves daños en 1812 durante la invasión napoleónica de Rusia y más tarde durante la Segunda Guerra Mundial, perdiéndose muchas obras de arte valiosas. En 1945, las monjas restantes fueron deportadas por las autoridades soviéticas y se instaló un almacén en la iglesia, que más tarde fue transferido al Museo de Arte de Vilna. Después de que Lituania recuperó la independencia, la iglesia ha estado en restauración y se ha adaptado para actividades culturales y desde 2002 fue devuelta a la curia de la arquidiócesis de Vilna.​ Arquitectura La iglesia es de estilo barroco, de una sola nave, con una capilla barroca de la Divina Providencia en la esquina suroeste. La fachada principal, las torres y los frontones tienen ornamentación rococó. En el interior hay 9 altares de estilo barroco tardío con decoración escultórica rococó del siglo XVIII, un púlpito y un baptisterio con esculturas y altorrelieves barrocos y rococó, y una placa conmemorativa a J. y E. Valavičius (1769). Galería Referencias Enlaces externos
Église Sainte-Catherine de Vilnius

L'église Sainte-Catherine est l'église de l'ancien monastère des Bénédictins de Vilnius. Cette église de style baroque domine la vieille ville de ses tours de couleur rose. Elle est située près de l'ancien couvent des Dominicains, à l'angle de la rue des Bénédictins et de la rue Saint-Ignace. Histoire Les moines bénédictins sont arrivés de Nieswiez (aujourd'hui Niasvij en Biélorussie) à la fin des années 1620 et leur église de bois dédiée à sainte Catherine est consacrée en 1632. Au fil des ans, le monastère est agrandi et une nouvelle église est construite en pierre en 1650. Elle est réaménagée au début du XVIIIe siècle, après la guerre russo-polonaise, et reconstruite entre 1741 et 1773, après un incendie qui avait provoqué de graves dommages. Les pères bénédictins commandent à Szymon Czechowicz bon nombre de tableaux. L'intérieur de l'église, achevé dans les années 1760, est considéré comme un chef-d'œuvre du baroque tardif. C'est à cette époque que sont construites les tours rococo de la façade par l'architecte germano-balte Johann Christoph Glaubitz. Le monastère possédait une bibliothèque immense (en partie conservée aujourd'hui à la Bibliothèque nationale de Lituanie). Lorsque Vilna (nom officiel de Vilnius à l'époque de l'Empire russe) est occupée par les troupes de Napoléon à partir de juin 1812, l'église sert d'entrepôt et le monastère d'infirmerie. À la fin du XIXe siècle d'anciennes religieuses franciscaines du couvent Saint-Michel s'y installent pour soigner les malades. Elles laissent ensuite la place à un lycée de jeunes filles. Vilna est occupée par les troupes allemandes en 1915. C'est la fin de son appartenance factuelle à la Russie impériale. On ôte le buste de Pouchkine devant l'église que les Polonais remplacent par celui du compositeur polonais Moniuszko en 1922, lorsque Wilno devient le nom officiel de la ville sous le régime de la république de Pologne. Les moines sont expulsés dans les nouvelles frontières de la Pologne en 1946, comme la majorité de leurs compatriotes de la ville et l'église est fermée par les autorités de la république socialiste soviétique de Lituanie et transformé en entrepôt des œuvres des musées locaux. Le monastère est transformé en complexe d'habitations. L'église est restituée à l'archidiocèse de Vilnius en 1990. Galerie Notes Portail du baroque Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Lituanie
Sint-Catharinakerk (Vilnius)

De Sint-Catharinakerk (Litouws; Šv. Kotrynos bažnyčia; Pools Kościół Świętej Katarzyny) is een voormalige kloosterkerk van de benedictijnen in de Litouwse hoofdstad Vilnius. De barokke kerk domineert de oude stad met haar beide torens en bevindt zich vlak bij het oude klooster van de dominicanen. Geschiedenis Tegen het einde van de jaren 1620 arriveerden vanuit Nieśwież (het huidige Njasvizj in Wit-Rusland) Benedictijnse religieuzen in Vilnius. Zij bouwden er een houten kerk die in 1632 gewijd werd aan Sint-Catharina. In de loop der jaren werd het klooster vergroot en een nieuwe kerk van steen gebouwd. Na de Russisch-Poolse oorlog werd de kerk in het begin van de 18e eeuw herbouwd en na een verwoestende brand in 1737 volgde een reconstructie in de jaren 1741-1773. Het interieur van de kerk, voltooid in de jaren 1760, wordt beschouwd als een meesterwerk van de late barok. In deze periode werden ook de beide rococo torens gebouwd door de Silezische architect Johann Christoph Glaubitz (Litouws: Jonas Kristupas Glaubicas; Pools Jan Krzysztof Glaubitz), die eerder de Johanneskerk en later de Grote Synagoge bouwde. Het klooster bezat een enorme bibliotheek, die gedeeltelijk bewaard bleef in de Nationale Bibliotheek van Litouwen. Tijdens de bezetting van de stad door de troepen van Napoleon werd de kerk vanaf juni 1812 gebruikt als opslagruimte en dienden de gebouwen van het klooster als lazaret. Tegen het einde van de 19e eeuw namen Franciscaanse religieuzen van het Sint-Michaëlklooster er hun intrek om er zieken te verplegen. Vervolgens maakten zij plaats voor een middelbare school voor meisjes. In 1915 werd de stad bezet door de Duitse troepen. Hiermee kwam een einde aan de Russische autoriteit over Litouwen. De buste van Aleksandr Poesjkin voor de kerk werd verwijderd, die de Polen in 1922 vervingen door een beeld van de Poolse componist Stanisław Moniuszko. Net als de meest Polen werden ook de religieuzen in 1946 verbannen naar de gebieden binnen de nieuwe naoorlogse Poolse grenzen. De Sovjet-autoriteiten lieten de kerk aan de eredienst onttrekken en er een depot voor kunstobjecten van lokale musea vestigen en het klooster werd veranderd in een complex voor wooneenheden. In 1990 werd de kerk teruggegeven aan het aartsbisdom van Vilnius. Na een jarenlange restauratie opende de kerk haar deuren opnieuw in 2006. In het kader van een overeenkomst tussen het aartsbisdom en de stad Vilnius wordt de kerk als een multicultureel centrum voor kunst, theater, poëzie en muziek gebruikt. De barokke altaarschilderijen van de beroemde schilder Szymon Czechowicz bevinden zich nog altijd in het Litouwse Kunstmuseum.
Church of the Blessed Virgin Mary of Consolation, Vilnius

Church of the Blessed Virgin Mary of Consolation (Lithuanian: Švč. Mergelės Marijos Ramintojos bažnyčia) is a Roman Catholic church in the Vilnius Old Town which was built by the Augustinians in 1746–1768. It is the last landmark of the Vilnian Baroque architectural style. Near the church there is a two-storey monastery complex. Under the policy of Soviet state atheism, Christian churches were "turned into prisons, storage facilities, and even asylums." Following the independence of Lithuania from the USSR, the Church of the Blessed Virgin Mary of Consolation is in religious use again with the following in place: "the upper floor into their sanctuary, the middle floor became a place for discipleship courses, and the bottom floor is now a restaurant that employs people with disabilities." Since 2017 the church belongs to the Ministry of the Interior of Lithuania. Gallery References
Iglesia de Nuestra Señora de la Consolación (Vilna)

La iglesia de Nuestra Señora de la Consolación (en lituano: Švč. Mergelės Marijos Ramintojos bažnyčia) es un edificio religioso católico que localizado en Vilna, Lituania.​​La iglesia es el último hito del barroco de Vilna.​ Historia En lugar de esta iglesia hubo una antigua iglesia dedicada a San Cosme y San Damián, luego una pequeña iglesia de madera construida en 1670 dedicada a la Transfiguración del Señor, perteneciente a la orden carmelita. Los canónigos regulares de San Agustín, que llegaron a Wilno dos años antes, la adquirieron en 1675, así como dos terrenos adyacentes. Comenzaron la construcción de una iglesia de madera finalizada en 1679. El gran incendio de 1742 lo destruyó todo. La iglesia fue construida por la orden de los Augustinos en 1746-1768.​​Cerca de la iglesia hay un complejo monástico de dos plantas.​La iglesia era muy famosa por el icono en el altar mayor que representa a la Virgen María, consoladora de los afligidos, y que era milagroso. El convento fue ampliado a finales del siglo XVIII para albergar un noviciado, pero los religiosos se trasladaron unos años más tarde, en 1803, a Kowno (Kaunas). Los edificios pasaron a la Universidad de Vilna para su facultad de teología Cuando la universidad fue cerrada en 1832 debido al Levantamiento de Noviembre, el antiguo convento de los Agustinos albergó el seminario diocesano hasta 1842. Este se trasladó a San Petersburgo en 1844 cuando se fundó un seminario católico para los súbditos católicos del Imperio ruso. El edificio pasó luego a la Iglesia ortodoxa rusa, que inmediatamente instaló allí su propio seminario y transformó la distribución del conjunto. La iglesia pasó durante dos años a la Orden carmelita, pero fue cerrada en 1854 para ser reconstruida y convertirse en la iglesia del seminario ortodoxo. El coro fue demolido, el icono milagroso de Nuestra Señora de la Consolación fue trasladado a la iglesia de San Juan Bautista y San Juan Evangelista, el gran órgano fue trasladado a la catedral de Vilna, así como un retrato de cuerpo entero de Vitautas el Grande. Los altares con sus esculturas rococó se destruyeron y se construyó un iconostasio.​ La iglesia volvió al culto católico sesenta y cuatro años después, en 1918. Parte del antiguo convento constituyó la Universidad Esteban I Báthory, con residencias de estudiantes y sede de la asociación de estudiantes. Del otro lado se instaló una escuela normal para profesores. La parte sur del complejo albergó una escuela secundaria para niñas durante el período soviético de 1940-1941, que fue destruida durante los combates de 1944.​ Tras la Segunda Guerra Mundial y la expulsión de los polacos, las autoridades soviéticas trajeron a decenas de miles de lituanos y el complejo se transformó, como tantos otros, en habitaciones y viviendas. Los académicos tendrán allí su alojamiento. Posteriormente, la iglesia barroca se transformó en un almacén de verduras y el interior se hormigonó por completo. Desde 2017, la iglesia pertenece al Ministerio del Interior de Lituania.​​​ Galería Referencias Enlaces externos
Église Sainte-Euphrosyne de Vilnius

L'église Sainte-Euphrosyne, dédiée à sainte Euphrosyne de Polotsk, est une église orthodoxe située à Vilnius, près du cimetière du même nom, au sud de la ville. Histoire L'église a été construite en 1837 et 1838 par l'architecte Nicolas Tchaguine. Elle se présente sous la forme d'une rotonde. Le général Fiodor Panioutine, ancien gouverneur-général de Varsovie y a été enterré en 1865 et son tombeau de marbre surmonté d'une croix de saint Georges y est visible. L'un de ses fils, Stepan, était gouverneur de Vilna ou Wilno (nom officiel de Vilnius pendant l'Empire russe) de 1863 à 1868. L'église est surmontée d'une coupole hémisphérique. l'iconostase en bois blanc et doré est l'œuvre d'Alexandre Rezanov. Un narthex est ajouté en 1881. L'église devient paroissiale en 1896. Elle était auparavant affiliée à l'église Saint-Nicolas. L'iconostase est agrandi en bois de chêne et un clocher est construit au-dessus du narthex. L'église est affiliée en 1923 à l'église Saint-Alexandre-Nevsky et reste ouverte au culte lorsque les autorités de la république socialiste soviétique de Lituanie ferment Saint-Alexandre-Nevsky et d'autres églises en 1960. Cependant l'église, faute de moyens, menace ruine. Elle est restaurée à la fin des années 1970 et à nouveau en 2005. Notes Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie Portail du christianisme orthodoxe
Chiesa di Santa Eufrosina di Polack

La chiesa di Santa Eufrosina di Polack dedicata a santa Eufrosina di Polack è una chiesa ortodossa situata a Vilnius, vicino al cimitero omonimo, a sud della città. Storia La chiesa fu costruita tra 1837 e il 1838 dall'architetto Nikolay Chagin, è di forma rotonda. La chiesa è sormontata da una cupola emisferica. Nel 1865, Stepan Palioutine governatore di Vilna (Vilnius nome ufficiale per l'impero russo) tra 1863 e 1868, fece costruire nella chiesa una tomba monumentale di marmo sormontata da una croce di San Giorgio per il padre generale Fyodor Palioutine, ex governatore generale di Varsavia. Inoltre finanziò l'ampliamento della struttura e delle nuove decorazioni eseguite da V. Vasiliev e l'iconostasi in bianco e dorato è opera di Alexandre Rezanov. Dopo un anno di lavoro della chiesa è stata riaperta e dedicato. Un nartece è stata aggiunta nel 1881. La chiesa divenne parrocchia nel 1896, precedentemente era affiliato alla chiesa di San Nicola . L'iconostasi è allargata di quercia e un campanile fu costruito sopra il nartece. Nel 1923 la chiesa ha perso lo status di parrocchia è stata affiliata alla chiesa di S. Alexander Nevsky e rimane aperta al culto. La chiesa di Santa Eufrosina di Polack è stato restaurato alla fine degli anni '70 e di nuovo nel 2005. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Santa Eufrosina di Polack Collegamenti esterni Sito ufficiale, su cerkvica.lt.
Cerkiew św. Eufrozyny Połockiej w Wilnie

Cerkiew św. Eufrozyny Połockiej – cerkiew prawosławna w Wilnie, wybudowana w latach 1837–1838, położona przy ulicy Liepkalnio, w obrębie cmentarza prawosławnego pod tym samym wezwaniem. Historia Cerkiew została wzniesiona wg projektu N. Czagina w latach 1837–1838. W 1865 w cerkwi został pochowany generał rosyjski F. Paniutin, którego syn, gubernator Wilna, sfinansował rozbudowę obiektu oraz wykonanie w nim nowej dekoracji malarskiej pod kierunkiem W. Wasiliewa i ikonostasu pod kierunkiem A. Riezanowa. Po trwających rok pracach cerkiew została na nowo otwarta i poświęcona. Od 1896 cerkiew, do tej pory filia soboru św. Mikołaja (wcześniej i obecnie katolicki kościół św. Kazimierza), otrzymała status świątyni parafialnej. Dzięki staraniom pierwszego proboszcza Aleksandra Karasewa obiekt przeszedł kolejny remont, w tym wymianę ikonostasu i budowę dzwonnicy z sześcioma dzwonami. W 1923 cerkiew straciła status parafii i została przypisana jako filia do cerkwi św. Aleksandra Newskiego. Status parafialnej odzyskała w 1946, będąc od tej pory nieprzerwanie czynną. Architektura Cerkiew świadomie naśladuje formą kształt kaplic cmentarnych. Składa się z położonej nad wejściem i przedsionkiem wieży-dzwonnicy i rotundy z trzema absydami. Obiekt z zewnątrz nie posiada prawie żadnej dekoracji architektonicznej, oprócz łuków otaczających okna i okalających dzwonnicę. Świątynia jest wzniesiona z cegły. Wszystkie okna w cerkwi mają półkolisty kształt, całość wieńczą dwie kopuły z krzyżami, jedna położona nad rotundą, druga na szczycie dzwonnicy. Bibliografia Oficjalna strona cerkwi ros. Opis na stronie prawosławnej eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Apostolische Nuntiatur für Litauen

Die Apostolische Nuntiatur für Litauen ist die offizielle diplomatische Vertretung des Heiligen Stuhls in Litauen mit Sitz in Vilnius. Die Nuntiatur wurde 1991 durch Papst Johannes Paul II. in Vilnius eingerichtet. Der Apostolische Nuntius ist neben Litauen auch für Lettland und Estland zuständig. Liste der Apostolischen Nuntien 1991–1997: Justo Mullor García 1997–2001: Erwin Josef Ender 2001–2009: Peter Zurbriggen 2009–2014: Luigi Bonazzi 2014–2019: Pedro López Quintana 2019–2024: Petar Rajič seit 2024: Georg Gänswein Siehe auch Römisch-katholische Kirche in Litauen Weblinks Eintrag zu Nuntiatur in Litauen auf catholic-hierarchy.org (englisch) Eintrag zu Nuntiatur in Lettland auf catholic-hierarchy.org (englisch) Eintrag zu Nuntiatur in Estland auf catholic-hierarchy.org (englisch) Einzelnachweise