NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac Słuszków

Pałac Słuszków (litewski: Sluškų rūmai) – barokowy pałac położony na lewym brzegu Wilii na Starym Mieście w Wilnie. Historia Pałac został wzniesiony w latach 1690–1700 przez wojewodę połockiego Dominika Słuszkę, na specjalnie do tego stworzonym sztucznym półwyspie na Wilii. Powstał z ziemi pochodzącej ze wzgórza Antokol. Początkowo fasadę zdobiły gigantyczne pilastry w stylu jońskim okalające ogromne okna. Uważa się, że dekoracje pałacu zostały wykonane przez Michelangela Palloniego oraz Giovanniego Pietra Pertiego – architekta pałacu. Polsko-litewscy władcy wykorzystywali pałac w czasie wizyt w mieście. Rosyjski car Piotr I Wielki przebywał tutaj w 1705 i 1709 roku. Po śmierci Słuszki pałac przypadł rodzinom książęcym – Puzynom (z rodu Rurykowiczów; od 1727 roku), a następnie Potockim (od 1745 roku). Pijarzy kupili pałac w 1756 roku, zakładając w nim kolegiatę i drukarnię. W 1766 roku gmach został kupiony przez Michała Kazimierza Ogińskiego i przebudowany przez Pietra Rossiego. W 1794 roku został skonfiskowany przez władze carskie i przekształcony w kamienicę. W latach 1803–1831 mieścił się tu browar Dominika Zajkowskiego. Później pałac został ponownie przejęty przez wojsko carskie. Budynek został uporządkowany, i od 1872 roku służył jako więzienie wojskowe. Stan obecny Dziś w pałacu mieści się Litewska Akademia Muzyki i Teatru. Bogate oryginalne wnętrze i wygląd zewnętrzny pałacu nie zachowały się. Plany renowacyjne przewidują przywrócenie pierwotnego wyglądu, m.in. barokowy styl okien. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki pałacu w bibliotece Polona
Sportinė aviacija ir Ko

„Sportinė aviacija ir Ko“ ist der einzige Segelflugzeughersteller in den Baltischen Staaten. Haupttätigkeit ist die Entwicklung und Herstellung von Segelflugzeugen und Motorseglern. Das Unternehmen nutzt den Flugplatz Pociūnai für Flüge. 80–90 % des Umsatzes entfallen auf den Export. Geschichte Die Idee zur Gründung einer Segelflugzeugfabrik stammt von dem Flieger Vytautas Pakarskas. Sie wurde vom Leiter der DOSAAF-Gesellschaft (litauisch: SDAALR), General Jonas Žiburkus, unterstützt. Im Jahr 1969 wurde die Werkstatt für experimentelle Sportfliegerei Prienai gegründet. Die Fabrik wurde nach der Entwicklung und Erprobung des von Balys Karvelis entworfenen Glasfaserflugzeugs BK-7 Lietuva gegründet. Das Segelflugzeug wurde verbessert, in Serie produziert und bis 1991 in der Sowjetunion verkauft. In den 1990er Jahren verschärfte sich der Wettbewerb mit ausländischen Herstellern. Die Fabrik suchte nach neuen Lösungen: aerodynamische Profile wurden entwickelt, Elektromotoren kamen zum Einsatz. Die Litauer waren die ersten in der Welt und in Europa, die ein elektrisch betriebenes Segelflugzeug zertifizierten. Im Jahr 2019 feiert das Unternehmen sein 50-jähriges Bestehen. Firmennamen 1969–1971 Prienų eksperimentines sportinės aviacijos dirbtuvės 1971–1989 Prienų eksperimentines sportinės aviacijos gamykla 1989–1995 Valstybinė aviacijos gamykla 1995–2010 AB „Sportinė aviacija“ Seit 2010 UAB „Sportinė aviacija ir Ko“ Produkte Zunächst produzierte das Unternehmen die Segelflugzeuge LAK-12, LAK-14, die für die Kinderausbildung bestimmte LAK-16 sowie die schwanzlose Genesis 2. Hinzu kamen Segelflugzeuge mit Elektromotor als Heimkehrhilfe. Anhänger aus Glasfaser für den Transport und die Lagerung von LAK-17A-Segelflugzeugen werden unter der Bezeichnung LAK-T5 hergestellt. Im Jahr 2013 präsentierte das Unternehmen auf der Luftfahrtmesse in Friedrichshafen das Ultraleicht-Segelflugzeug LAK-17B FES mini mit einer Flügelspannweite von 13,5 Metern. 2014 wurde auf der internationalen Leichtflugzeugmesse „ParaRudniki 2014“ in Polen die LAK-17B FES vorgestellt, ein Segelflugzeug der 18-Meter-Klasse. Im Jahr 2022 bestand das Portfolio aus der LAK-17 für die 15- und 18-Meter-Klasse, der LAK-19 für die Standardklasse und der LAK-20 für die Offene Klasse. Aufgrund der wachsenden Nachfrage nach hochwertigen zweisitzigen Segelflugzeugen wurde das zweisitziges Wettkampfsegelflugzeug LAK-20T entwickelt, das mit einem Motor ausgestattet werden kann. Das Unternehmen produziert außerdem Autodachboxen, Werbestände, Hochsitze, Rotorblätter für Windkraftanlagen und andere nicht-aviatische Produkte. Einzelnachweise
UAB Sportine aviacija

UAB Sportine aviacija est une entreprise lituanienne créée en 1969. Depuis plus de 35 ans l'entreprise a produit plus de 20 types de planeurs et de motoplaneurs. Modèles Le premier planeur produit par UAB Sportine Aviacija est le BK-7 "lietuva" en 1972. On retrouve ensuite le LAK-12 (en) de la classe Open, puis le LAK-17A 15-18 m, les planeurs de classe standard Genesis 2 (en) et LAK-19, les planeurs motorisés tel que le LAK-17A variante T et le LAK-19 variante T, ainsi que le biplace LAK-20, motorisé ou non suivant l'option choisie, et lancé en 2002 LAK-12 (en) Lietuva LAK-14 Strazdas LAK-15 LAK-16 LAK-17A variante T LAK-17B variante T LAK-19 variante T LAK-20 variantes T et M Genesis 2 (en) Liens externes (en) Le site internet de JSC "Sportine Aviacija ir Ko" (fr) Le site internet de Swing Air Import Portail de l’aéronautique Portail des entreprises Portail de la Lituanie
St.-Ignatius-Kirche (Vilnius)

Die St.-Ignatius-Kirche Vilnius (litauisch Šv. Ignoto bažnyčia) ist ein römisch-katholisches Kirchengebäude in der litauischen Hauptstadt Vilnius. Sie hat das Patrozinium des hl. Ignatius von Loyola, des Gründers des Jesuitenordens. Die Ignatiuskirche befindet sich in der Altstadt Vilnius. Geschichte Zwischen 1622 und 1647 wurde die Jesuiten-Kirche als Basilika mit Kuppel und zwei Türmen erbaut. Nach einem Brand im 18. Jahrhundert wurde sie von Tomas Žebrauskas wiederaufgebaut. Der Jesuitenorden wurde 1773 aufgehoben. 1798 wurde die Kirche mit den Klostergebäuden dem Preobraschensker Leib-Garderegiment der russischen Armee übergeben und für die russisch-orthodoxe Liturgie umgestaltet. Der Altar aus künstlichem Marmor wurde abgerissen. Am 23. November 2004 bestimmte der Erzbischof von Vilnius die Kirche zur zentralen Gottesdienststätte der litauischen Streitkräfte. Seit November 2018 gibt es an der Kirche einen Jugendchor. Weblinks Website der Kirche Einzelnachweise
Cathedral of St. Ignatius of Loyola, Vilnius

The Cathedral of St. Ignatius of Loyola (Lithuanian: Šv. Ignoto katedra) also called Church of St. Ignatius (Šv. Ignoto bažnyčia) is a religious building of the Roman Catholic Church that serves as the cathedral of the Military Ordinariate of Lithuania. It is located in the capital, Vilnius. History The first Jesuits arrived in Vilnius in 1602, they opened an internship in the city, and began construction of the church of St. Ignatius in 1622 in the Baroque style. The church was consecrated by Archbishop Lubartowicz Sanguszko in 1647. The fire of 1748 devastated Vilnius and numerous historic buildings, including the church of St. Ignatius. It was restored in the late Baroque style. In 1925, the church became a place of worship for the Polish garrison and the interior was renovated with new fresh, instead of the old decorations that were lost. The church was closed in 1945 when Vilnius was incorporated into the Lithuanian Soviet Socialist Republic, and used as a cinema and a concert hall of the Philharmonic Orchestra of the city, while the monastery became a technical library. After the dissolution of the Soviet Union, the church returned to the Archdiocese of Vilnius and was restored in 2001–2003. On 23 November 2004, the church was elevated to cathedral of the Military Ordinariate of Lithuania. See also Roman Catholicism in Lithuania Cathedral of St. Ignatius Loyola (Palm Beach, Florida) List of Jesuit sites References
Catedral de San Ignacio de Loyola (Vilna)

La Catedral de San Ignacio de Loyola ​ o simplemente Iglesia de San Ignacio (en lituano: Šv. Ignoto katedra o Šv. Ignoto bažnyčia) es un edificio religioso de la Iglesia católica que sirve como la catedral del ordinariato militar de Lituania,​​ está situada en la capital del país, Vilna. Los primeros jesuitas llegaron a Vilna en 1602, ellos abrieron un internado en la ciudad, y comenzaron la construcción de la iglesia de San Ignacio en 1622 en estilo barroco. La iglesia fue consagrada por el arzobispo Lubartowicz Sanguszko en 1647. El incendio de 1748 que devastó Vilna marcó profundamente el centro histórico de la ciudad y numerosos edificios históricos, como la iglesia de San Ignacio, tuvieron que ser reconstruidos o sometidos a las obras de restauración en estilo barroco tardío. Con la disolución de la Compañía de Jesús en 1773, la iglesia fue confiada a los escolapios, mientras que la universidad se convirtió en un cuartel en 1798 y la iglesia asumió el papel de la iglesia de la guarnición. En 1925 la iglesia se convirtió en un lugar de culto para la guarnición polaca y el interior fue renovado con nuevos frescos, en lugar de las antiguas decoraciones que se perdieron. La iglesia fue cerrada en 1945, cuando se incorporó Vilna a la República Socialista Soviética de Lituania, y se utilizó como un cine y como sala de conciertos de la Orquesta Filarmónica de la ciudad, mientras que la primera universidad se convirtió en una biblioteca técnica. Tras la disolución de la URSS La iglesia, regresó a la arquidiócesis de Vilna, fue restaurada en 2002 y 2003 y ya no mantiene ningún tipo de decoración de su prestigioso pasado. El 23 de noviembre de 2004, la iglesia fue elevada a catedral para el Ordinariato Militar en Lituania. Véase también Iglesia católica Catedral de San Ignacio de Loyola Referencias
Église Saint-Ignace de Loyola (Vilnius)

L'église Saint-Ignace de Loyola est un édifice religieux catholique sis dans la vieille ville de Vilnius, en Lituanie. Construite par les Jésuites de 1622 à 1647, l'église se trouve rue Saint-Ignace, N°6 (šv Ignoto, avant 1945 św Ignacego) et est dédiée au fondateur de la Compagnie de Jésus, Ignace de Loyola. Histoire Les premiers jésuites arrivent à Wilno en 1602-1604. Ils ouvrent un collège et commencent la construction de cette église en 1622. Elle est consacrée par Mgr Lubartowicz Sanguszko en 1647. Le collège des Jésuites et l'église forment un complexe architectural qui se trouve entre la rue des Bénédictins, la rue des Jésuites et la rue Saint-Ignace. L'église est décorée de fresques et d'autels baroques à la gloire des saints jésuites dans le goût de l'Église triomphante de l'époque et rénovée en 1655, après un incendie. Réaménagée une nouvelle fois en 1737. L'incendie de 1748 qui ravage la ville de Wilno marque le style architectural du centre-ville. Les églises - dont Saint-Ignace - et les bâtiments profanes sont reconstruits ou restaurés en style baroque tardif typique de la région. Le maître-autel est surmonté d'un tableau de Szymon Czechowicz. Des Jésuites renommés comme saint André Bobola, le poète Sarbiewski ou le savant Odlanicki-Poczobutt y ont officié. La Compagnie de Jésus est dissoute en 1773. A Wilno, les Jésuites sont remplacés par des Pères piaristes qui font du collège un séminaire. Les Jésuites emportent avec eux l'icône de Notre-Dame qui faisait la renommée de l'église et l'installent à Polotsk, alors en Russie, où ils sont autorisés à continuer leurs activités. Ils partent pour la Galicie en 1820 avec l'icône. Le collège est transformé en caserne en 1798 et l'église en église de garnison. Elle devient une église polonaise de garnison en 1925 et l'intérieur est rénové avec de nouvelles fresques, la décoration ancienne ayant disparu depuis longtemps. L'église est fermée en 1945, lorsque Wilno (devenue Vilnius) est intégrée à la république socialiste soviétique de Lituanie. Elle est utilisée comme cinéma, puis comme salle de concert pour l'orchestre philharmonique de la ville. L'ancien collège et l'ancienne garnison sont restaurés en 1985, pour en faire une bibliothèque technique. L'église, rendue à l'archidiocèse de Vilnius, est restaurée en 2002-2003, mais ne conserve aucun décor de son prestigieux passé. Notes Portail du baroque Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie Portail de la Compagnie de Jésus
Cattedrale di Sant'Ignazio (Vilnius)

La cattedrale di Sant'Ignazio (in lituano Šv. Ignoto katedra) è cattedrale dell'ordinariato militare in Lituania, si trova a Vilnius, in Lituania. Storia I primi gesuiti arrivarono in Vilnius nel 1602, aprono un collegio nella città ed iniziarono la costruzione della chiesa di Sant'Ignazio nel 1622 in stile barocco. La chiesa fu consacrata da monsignor Lubartowicz Sanguszko nel 1647. L'incendio del 1748 che devastò Vilnius segnò profondamente il centro storico della città e numerosi edifici storici, tra cui la chiesa di Sant'Ignazio, dovettero essere ricostruiti o subire pesanti opere di restauro in stile tardo barocco. Con lo scioglimento della Compagnia di Gesù nel 1773, la chiesa fu affidata agli scolopi, mentre il collegio fu trasformato in caserma nel 1798 e la chiesa assunse il ruolo di chiesa della guarnigione. Nel 1925 la chiesa divenne luogo di culto per la guarnigione polacca e l'interno fu rinnovato con nuovi affreschi, al posto delle antiche decorazioni da tempo andate perdute. La chiesa è stata chiusa nel 1945, quando Vilnius è stata integrata nella Repubblica Socialista Sovietica Lituana, ed è stata utilizzata come cinema e come sala da concerto per l'Orchestra Filarmonica della città, mentre l'ex collegio divenne una biblioteca tecnica. La chiesa, restituita all'arcidiocesi di Vilnius, è stata restaurata nel 2002 e nel 2003 e non conserva più nessuna decorazione del suo prestigioso passato. Il 23 novembre del 2004 la chiesa è stata elevata a cattedrale per l'ordinariato militare in Lituania. Note Voci correlate Cattedrali in Lituania Ordinariato militare in Lituania Chiesa cattolica in Lituania Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Sant'Ignazio Collegamenti esterni (EN) Cattedrale di Sant'Ignazio, in GCatholic.org.
Sint-Ignatiuskerk (Vilnius)

De Sint-Ignatiuskerk (Litouws: Šv. Ignoto bažnyčia) is een katholiek kerkgebouw in de oude binnenstad van Vilnius in Litouwen. Het kerkgebouw werd van 1622 tot 1647 opgericht door de jezuïeten en werd gewijd aan Ignatius van Loyola, de oprichter van de Sociëteit van Jezus. Geschiedenis De eerste jezuïeten arriveerden in het toenmalige Wilno tussen 1602 en 1604. Ze stichtten er een college en begonnen met het bouwen van een kerk in 1622. De kerk werd in 1647 gewijd door mgr. Lubartowicz Sanguszko en zoals veel andere kerken van de jezuïeten betrof het een basiliek met een koepel en twee torens grenzend aan het koor. De kerk brandde in het midden van de 18e eeuw bij een grote stadsbrand af en werd in laat-barokkestijl herbouwd door de architect Tomas Žebrauskas. In 1773 volgde de opheffing van de Sociëteit van Jezus. In Wilno werden ze vervangen door piaristen, die in het college een seminarium stichtten. De jezuïeten vertrokken naar Polotsk en namen een beroemd icoon van de Moeder Gods mee, dat de kerk veel aanzien gaf. Nadat de jezuïeten in 1820 ook uit Polotsk werden verbannen, vertrokken ze met het icoon naar Brzozów (Galicië). Het jezuïetencollege werd in 1798 door de Russische autoriteiten veranderd in een kazerne en de kerk werd een garnizoenskerk, totdat in 1869 in de kerk een officiersclub werd gevestigd. Na het herstel van de Poolse onafhankelijkheid na de Eerste Wereldoorlog werd het voormalige jezuïetencomplex overgedragen aan het Poolse leger. De kerk werd in 1925 een garnizoenskerk en een renovatie volgde. Het interieur werd voorzien van nieuwe altaren en fresco's; het oude interieur was sinds lange tijd al verdwenen. Toen Litouwen een Sovjet-republiek en Wilno Vilnius werd lieten de nieuwe Sovjet-autoriteiten de kerk al in 1945 sluiten. De inrichting en de muurschilderingen werden verwoest en het gebouw werd eerst als theater in gebruik genomen en later als repetitiezaal voor het filharmonisch orkest van de stad. De oude college- en garnizoensgebouwen werden in 1985 gerestaureerd om er een technische bibliotheek in onder te brengen. Het kerkgebouw werd teruggegeven aan het aartsbisdom Vilinus en gerestaureerd in de jaren 2002-2003, maar bezit niets meer van haar vroegere rijke interieur. Sinds 2004 is het de kerk van het Militair ordinariaat van Litouwen. Externe links (en) (lt) website Militair ordinariaat van Litouwen (lt) Geschiedenis van de kerk
Evangelical Lutheran Church, Vilnius

Evangelical Lutheran Church (Lithuanian: Evangelikų liuteronų bažnyčia) is a Lutheran church in the Vilnius Old Town. Its parish has 600 members and it is the only Evangelical Lutheran church in Vilnius. Following the restoration of Lithuania's independence in 1990, the church was visited by the Swedish and Norwegian kings. Commemorating the 500th anniversary of Reformation a monument to Martin Luther was unveiled in the church's yard. Gallery References
Église luthérienne de Vilnius

L’église luthérienne de Vilnius est une église protestante appartenant à la Confession d’Augsbourg, située dans la vieille ville de Vilnius, dans l’ancienne rue des Allemands, aujourd’hui rue Vokiečių. Histoire L’église a été construite vers 1660 à l’emplacement d’une ancienne église luthérienne construite en bois en 1555 grâce à la protection du prince Nicolas Radziwill et qui fut détruite par un incendie. L’église a été entièrement réaménagée en style baroque par Johann Christoph Glaubitz entre 1739 et 1744, avec en plus un autel rococo. Voir aussi Église évangélique-luthérienne de Lituanie Liens externes Site officiel Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de la Lituanie
Kościół ewangelicko-augsburski w Wilnie

Kościół Ewangelicko-Augsburski w Wilnie (lit. Vilniaus evangelikų liuteronų bažnyčia) – zabytkowa świątynia luterańska znajdująca się w Wilnie przy ul. Niemieckiej 18/20 (Vokiečių). Historia Pierwszy luterański dom modlitwy został założony w 1555 przez Jana Wiklefa. Była to drewniana świątynia ufundowana przez Mikołaja Radziwiłła, która spłonęła w 1655 w pożarze. Nowa, murowana świątynia powstała w 1662 i przetrwała kilka mniejszych pożarów, w latach 1739–1744 kościół został przebudowany przez Jana Krzysztofa Glaubitza w stylu tzw. baroku wileńskiego. Jest to jednonawowy kościół o uproszczonej fasadzie z rokokowym szczytem. Charakteryzuje się czterokondygnacyjną wieżą, która dominuje nad budynkiem zboru. W środku znajdował się rokokowy ołtarz autorstwa Jana Krzysztof Glaubitza z rzeźbami Marsellego. W 1872 dobudowano dzwonnicę. Po 1945 wyposażenie zboru uległo całkowitemu zniszczeniu, a władze komunistyczne urządziły tu salę do gry w piłkę. Po 1991 świątynia wróciła do ewangelików. Przypisy Bibliografia MieczysławM. Jackiewicz MieczysławM., Wileńska encyklopedia 1939-2005, Warszawa: Ex Libris Galeria Polskiej Książki, 2007, ISBN 978-83-89913-95-1, OCLC 169969397 . Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii. liuteronai.lt. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-30)]. (lit.)
Evangelical Reformed Church, Vilnius

Evangelical Reformed Church (Lithuanian: Evangelikų reformatų bažnyčia) is a Continental Reformed Protestantic church in the Vilnius Old Town which was built in 1830–1835 according to a project of Karol Podczaszyński. In 2008 a new organ was installed in the church. Following a restoration, three sculptures on the main façade were reinstalled in 2022. Gallery References
Temple protestant de Vilnius

Le temple protestant de Vilnius est un temple protestant calviniste construit entre 1830 et 1835 à Vilnius. L'édifice est de style classique en forme de temple à colonnade dorique et à fronton à la grecque. Il dépend de l'Église réformée lituanienne. Histoire Le premier temple calviniste de Vilnius était dédié à l'archange saint Michel et a été construit en 1640 rue Saint-Michel. Celui-ci a été conçu par l'architecte polonais Karol Podczaszynski (1790-1860), dont il est l'œuvre la plus remarquable. L'église a été transformée en salle de cinéma en 1945 par les autorités communistes lituaniennes d'URSS. Elle a été restituée à la paroisse calviniste locale en 1991. Portail de l’architecture chrétienne Portail du néo-classicisme Portail du protestantisme Portail de la Lituanie
Hervormde kerk (Vilnius)

De Hervormde kerk van Vilnius is een protestants kerkgebouw in de Litouwse hoofdstad Vilnius. Geschiedenis De kerk werd tussen 1830 en 1835 voor de protestants-calvinistische gemeenschap van Vilnius gebouwd. Tot 1945 was de kerk in gebruik, daarna lieten de atheïstische autoriteiten van de Litouwse SSR het gebouw aan de eredienst onttrekken om er een bioscoop in te vestigen. Vroeger werd de gevel gersierd door drie beelden van de beeldhouwer Karol Podczaszyński: op de beide hoeken een knielende engel en in het midden op de top van het fronton een vrouw die een kruis vasthield. De beelden werden vernietigd. Tegenover de kerk lag aan de andere kant van de straat vroeger het kerkhof van de gemeente. De teruggave van het gebouw aan de calvinistische gemeenschap volgde in 1991. Beschrijving De Poolse architect Karol Podczaszynski (1790-1860) ontwierp het gebouw. Het kerkgebouw heeft een (quasi)korinthisch tempelfront en een Grieks gevelveld, waarin zich een reliëf van Christus bevindt die tot de menigte spreekt. In de kerk bevinden zich plaquettes die herinneren aan belangrijke Litouwse calvinisten. Externe links (lt) Website van de Hervormde Kerk in Litouwen (de) (en) (fr) (lt) Beschrijving kerk op de toeristische website
Kościół ewangelicko-reformowany w Wilnie

Kościół ewangelicko-reformowany w Wilnie (lit. Vilniaus evangelikų reformatų bažnyčia) – świątynia kalwińska znajdująca się w Wilnie przy ul. Zawalnej 20 (Pylimo), zbudowany w I połowie XIX wieku. Historia Pierwszy zbór kalwiński w Wilnie wzniesiono przy skrzyżowaniu zaułka św. Michała z ul. Wolana, na wprost kościoła św. Michała. Pierwszym razem stał się obiektem napaści studentów kolegium jezuickiego w 1611 roku. Zburzono wtedy nie tylko zbór, ale także spalono archiwa kościelne. W 1639 roku na skutek fałszywego oskarżenia o strzelanie z budynku zboru do kościoła benedyktynek, w mieście doszło do rozruchów i ataków na zbór. Od zniszczenia ocaliła go obecność gwardii Krzysztofa i Janusza Radziwiłłów oraz licznej kalwińskiej szlachty. Pomimo tego, że to napadnięto na kalwinistów, z mocy wyroku sądu sejmowego w 1640 świątynia została zburzona, po czym przeniesiono ją za wały miejskie – powstał wówczas drewniany zbór otoczony cmentarzem kalwińskim. Trzeci budynek zboru został zburzony w wyniku kolejnego tumultu w 1682 roku. Duchowni wówczas musieli schronić się w grobowcach. Po odwołaniu się do króla Jana III Sobieskiego zbór pozwolono odbudować, ale sprawcy pozostali bezkarni. Obecny zbór murowany wzniesiono wg projektu Karola Podczaszyńskiego w latach 1830–1835. Nadano mu ciekawą formę architektoniczną – na frontonie kościoła przed 1939 znajdowały się trzy posągi dłuta Kazimierza Jelskiego, obecnie ocalał jedynie "Chrystus przemawiający do tłumu". Na dachu ustawiono też trzy figury, m.in. kobiety z krzyżem oraz dwóch aniołów, obecnie również zniszczone. Na frontonie znajdował się także napis po polsku "Oddajcie chwałę Panu." Kościół posiada elementy klasycystyczne, m.in. charakterystyczny portyk złożony z sześciu kolumn doryckich. Wnętrze świątyni zdobił sufit z ornamentami roślinnami, umieszczono w nim również tablice poświęcone pamięci reformatorów litewskich. Wileńscy kalwini modlili się w świątyni do 1945, po włączeniu Wilna w skład ZSRR kościół zamieniono na kino. Po 1991 został zwrócony lokalnej parafii reformowanej. Na wprost świątyni przy ul. Zawalnej 11 znajdował się niegdyś gmach Kolegium Ewangelicko-Reformowanego. Budynek zboru wileńskiego był inspiracją architektury zboru kalwińskiego w Raśnej oraz w Łodzi. Przypisy Bibliografia Juliusz Kłos, Wilno: przewodnik krajoznawczy, Wilno 1931, reprint Gdańska Oficyna Wydawnicza, Towarzystwo Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, Oddział w Gdańsku, 1991 MieczysławM. Jackiewicz MieczysławM., Wileńska encyklopedia 1939-2005, Warszawa: Ex Libris Galeria Polskiej Książki, 2007, ISBN 978-83-89913-95-1, OCLC 169969397 . Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii (lit.) Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona