NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Расу

Расу́ (лит. Rasų kapinės, в царское время — Росса) — кладбище в Вильнюсе. Один из древнейших и наиболее ценных в историко-культурном отношении некрополей Литвы. Площадь кладбища 10,863 га. Кладбище является памятником истории и культуры национального значения и охраняется государством. Код в Регистре культурных ценностей Литовской Республики 10384 История В апреле 1801 года магистрат Вильны выделил участок земли для кладбища за тогдашней городской чертой. 6 мая 1801 года кладбище было освящено. 8 мая 1801 года на нём был похоронен бургомистр Ян Мюллер. В 1814 года к северной части кладбища был присоединен ещё один участок земли. Рядом с этим кладбищем в первой половине XIX века располагалось место захоронения умерших в отделении Антокольской больницы больных. Первоначально его называли Сиротским, затем Новой Россой (площадь 4,6 га). Название Росса возникло из-за одноимённого названия предместья города. Перед входом на кладбище в 1920 году были похоронены солдаты, павшие в польско-советской войне. В 1935—1936 годах небольшое военное кладбище было перестроено по проекту Войцеха Ястжембовского, автора расположенного в центре надгробия над прахом матери и сердцем Юзефа Пилсудского. Рядом похоронены солдаты почётного караула, отказавшиеся сдать оружие красноармейцам в 1939 году и расстрелянные на месте. Часть кладбища занимают могилы бойцов Армии крайовой. С 1967 года захоронения на Росу, помимо исключительных случаев, прекращены. 10 марта 2005 года во время государственного визита в Литву президента Польши на кладбище Росу Александр Квасьневский и Валдас Адамкус возложили цветы на могилы Йонаса Басанавичюса и Юзефа Пилсудского. На кладбище похоронены См. категорию Похороненные на кладбище Расу Кастусь Калиновский (1838—1864) — публицист, поэт, один из руководителей восстания 1863 года Галерея Примечания Литература V. Girininkienė, A. Paulauskas. Rasos. Vilnius: Mintis, 1988. Mieczysław Jackiewicz. Wileńska Rossa. Przewodnik po cmentarzu. Olsztyn 1993. E. Małachowicz, Cmentarz na Rossie w Wilnie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993. Ссылки Rasų kapinės
Basilique de la Résurrection-du-Christ de Kaunas

L'église de la Résurrection du Christ est une basilique catholique située dans la ville de Kaunas en Lituanie. C'est la plus haute église de la ville et comme elle est construite en haut d'une colline, elle peut être vue de nombreux endroits C'est la plus grande basilique des pays baltes. Historique Après l'avènement de l'indépendance de la Lituanie en 1922, il est décidé pour remercier Dieu et aussi pour créer un panthéon national, de construire une grande église à Kaunas, alors capitale provisoire du pays. Un concours d'architecte est organisé, et les plans de Karolis Reisonas d'inspiration Art déco et fonctionnaliste sont choisis. La construction commence en 1934 avec la pose d'une pierre provenant du mont des Oliviers à Jérusalem. Les travaux sont arrêtés lors de l'invasion soviétique de 1940. À ce moment, l'église est presque terminée et atteint sa pleine hauteur. En 1952, une usine de radio est installée dans la nef de l'église sur l'ordre de Staline. En 1988, le bâtiment est restitué à l'Église catholique mais la construction, un temps reprise, s'arrête à plusieurs reprises faute d'argent. L'église est consacrée en 2004 et les travaux sont finalement achevés en 2005. En 2015, l'église reçoit le titre de basilique mineure par la décision du pape François. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes ; Hauteur de la nef : 30 m Longueur : 69 m Hauteur de la tour : 70 m Largeur : 26 m Capacité d'accueil ; 5 000 personnes (plus 2 000 personnes sur le toit) Liens externes (lt) Site officiel Emporis Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Lituanie
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Kownie

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Kownie (lit. "Prisikėlimo bažnyčia") – monumentalna świątynia odbudowana w latach 2004-05 na Zielonej Górze w Kownie jako wotum dziękczynne za odzyskanie przez Litwę niepodległości w 1918 i 1991 roku. Geneza Zamysł wzniesienia kościoła będącego formą dziękczynienia za odzyskanie przez Litwę niepodległości pojawił się już u progu dwudziestolecia międzywojennego. W 1926 roku powstał komitet pod przewodnictwem prezydenta Smetony, który miał za zadanie rozpropagowanie idei i wybór odpowiedniego projektu. Przeprowadzony w 1928 roku konkurs wygrał architekt łotewskiego pochodzenia Kārlis Reisons, projekt ostatecznie zaakceptowano w 1933 roku. Kamień węgielny pod budowę świątyni przywieziono ze Wzgórza Oliwnego w Jerozolimie i wmurowano uroczyście w 1934 roku. Pieniądze na budowę kościoła zbierano zarówno na Litwie, jak i wśród litewskiej emigracji (głównie w USA), szczególne zasługi na tym polu położył ks. Feliksas Kapočius. W 1938 roku gmach gotowy był w stanie surowym - do 1940 roku na jego konstrukcję wydano ponad milion litów. W czasie okupacji niemieckiej hale kościoła były wykorzystywane jako magazyn, po wejściu na Litwę sowietów w 1944 roku budynek zamieniono w fabrykę radioodbiorników, niszcząc wieńczący kościół krzyż oraz burząc kaplicę. Kościół po 1991 roku Idea dokończenia budowy świątyni (a właściwie jej odbudowy) pojawiła się ponownie w 1988 roku, na fali przemian niepodległościowych na Litwie, jednak przez długi czas - głównie z powodu braku funduszy - z rekonstrukcją kościoła zwlekano. Ostatecznie budowę dokończono na przełomie 2004 i 2005 roku z pieniędzy prywatnych sponsorów oraz dotacji rządu litewskiego. Z dachu kościoła roztacza się jeden z piękniejszych widoków na Kowno. Współczesna architektura świątyni Gmach kościoła składa się z dwóch wież - wyższa z nich liczy 70 metrów, druga wyrasta z ołtarza głównego, w jej murach znajduje się kaplica. Wjazd na taras możliwy jest za pomocą specjalnej windy. W podziemiach znajduje się muzeum parafialne oraz kolumbarium. Sanktuarium jest wykorzystywane nie tylko w celach religijnych, ale również jako miejsce uroczystych zgromadzeń, może pomieścić nawet do 4 tys. ludzi. Linki zewnętrzne The History of Christ's Resurection Church and Parish (ang.)
Костёл Воскресения Христа

Костёл (Базилика) Воскресения Христа (лит. Kauno Kristaus Prisikėlimo bazilika) — католическая церковь в городе Каунас, Литва. Памятник архитектуры каунасского модернизма. Действует колумбарий и на высоте 28 метров есть смоторовая площадка. История После обретения независимости Литвы в литовском обществе появилась идея построить храм в Каунасе (тогдашней временной столице Литвы). В 1929 году городское самоуправление подарило участок для строительства костёла. В 1930 году был утвержден проект храма, но из-за высокой стоимости (около 3 000 000 литов) проект не был реализован. Окончательно проект был утвержден в 1933 году. Строительство началось летом 1934 года. К началу Второй мировой войны храм не был достроен. Строительство прекратилось в 1940 году. В годы германской оккупации здание использовалось как склад бумаги. В 1952 году в здании был открыт радиотехнический завод. В 1990 году Верховный Совет Литовской ССР обязал завод передать здание комитету по восстановлению храма до 1993 года. Храм торжественно освещён 26 декабря 2004 года. В 2015 году папа римский Франциск присвоил костёлу титул малой базилики. Галерея Примечания
Vytautas-Magnus-Kirche

Die um 1400 errichtete Mariä-Himmelfahrt-Kirche Kaunas (Vytautas-Magnus-Kirche; litauisch: Kauno Švč. Mergelės Marijos Ėmimo į dangų bažnyčia oder Vytauto Didžiojo bažnyčia) ist die älteste Kirche in Kaunas (Erzbistum Kaunas, Litauen) und die einzige gotische Kirche des Landes in Kreuzform. Sie befindet sich in der Altstadt Kaunas, am rechten Ufer der Memel, 1 km von der Mündung des Neris an der Vytautas-Magnus-Brücke. Literatur Jonas Puzinas. Iš Kauno bažnyčių istorijos // Savivaldybė, 1928 m., Nr. 11, 10-13 psl. [1] Švč. Mergelės Marijos Ėmimo į dangų (Vytauto Didžiojo) bažnyčia: istorija, dailė, architektūra (sud. Laima Šinkūnaitė, Nijolė Lukšionytė-Tolvaišienė). - Kaunas: Kauno arkivyskupijos muziejus, 2005. - 38 p.: iliustr. ISBN 9955-9608-2-5 Siehe auch Gotik in Litauen Weblinks Website der Kirche
Église de Vytautas le Grand

L'Église de Vytautas le Grand ou Église de l'Assomption de la Bienheureuse Vierge Marie (en lituanien : Vytauto Didžiojo bažnyčia) est une église catholique romaine de la vieille ville de Kaunas, en Lituanie. Elle est la plus ancienne église de la ville et un exemple important d'architecture gothique de briques en Lituanie, ayant le seul plan gothique en forme de croix (avec des chapelles latérales) en Lituanie. Histoire L'église a été construite sur la rive nord du fleuve Niémen vers 1400 pour les frères franciscains et les marchands étrangers. Elle a été commandée et financée par Vytautas le Grand en remerciement à la Vierge Marie pour lui avoir sauvé la vie après une défaite majeure lors de la bataille de la rivière Vorskla. Étant assez proche de la rivière, l'église a souffert à plusieurs reprises des inondations printanières. En 1812, elle fut incendiée par les troupes françaises. Le couvent franciscain a été fermé par l'administration russe après l'Insurrection de novembre. En 1845, l'église catholique fut fermée et plus tard reconstruite et rouverte comme église orthodoxe. À partir de 1903, elle servit de caserne militaire. En 1915, les Allemands s'en servaient d'entrepôt. Le bâtiment revint à l'Église catholique en 1919 et subit d'importants travaux de rénovation en 1931-1938, puis à nouveau en 1978-1982. Architecture L'église est un exemple de l'architecture gothique en brique lituanienne. La disposition de l'église en croix latine est unique dans le gothique lituanien. Au fil des années, le niveau du sol autour de l'église a été considérablement élevé et les façades sont devenues plus basses ; pour compenser cela, les fenêtres ont été raccourcies et les portails latéraux ont été supprimés. Le clocher a été ajouté plus tard et a probablement été utilisé pour guider les navires naviguant sur le fleuve Niémen. L'écrivain lituanien Juozas Tumas-Vaižgantas (1869–1933) est enterré dans la crypte de l'église. Références Liens externes Site officiel Galerie d'images du site Web de l'église Source de traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Church of Vytautas the Great » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie
Crkva Vitolda Velikog u Kaunasu

Crkva Vitolda Velikog i Uzašašća Blažene Djevice Marije (lit.: Vytauto Didžiojo bažnyčia) je rimokatolička crkva u Kaunasu u Litvi. Jedna je od najstarijih crkava u gradu. Zemoljopisni položaj Nalazi se na 54,8950° sjeverne zemljopisne širine i 23,8865° istočne zemljopisne dužine. Povijest Crkva je napravljena na desnoj obali rijeke Njemena oko 1400. za franjevačke redovnike i inozemne trgovce. Vitold Veliki je dao izgraditi ovu crkvu kao komendaciju Blaženoj Djevici Mariji što mu je spasila život nakon velikog poraza u bitci na rijeci Vorskli. Ujedno, Vitold Veliki je bio i osoba koja je novčarila izgradnju. Budući da se nalazi blizu rijeke, crkva je mnogo puta bila izložena proljetnim poplavama. 1812. su ju spalile francuske postrojbe. Franjevački samostan je zatvorila ruska uprava nakon ustanka u studenom 1830. 1845., katolička crkva je zatvorena i kasnije ponovno izgrađena, odnosno otvorena, ali kao ortodoksna crkva. Od 1903., služila je kao vojarna. 1915. godine, njemačke snage su ju prenamijenili u skladište. 1919. je crkva vraćena katoličkoj Crkvi i od tada je prošla nekoliko velikih radova na njenoj obnovi 1931. – 1938. i opet 1978. – 1982. Arhitektura Crkva je građena u gotskom stilu i primjer je litvanske baltičke gotičke arhitekture. Oblik crkve u obliku latinskog križa je jedinstven u litvanskoj gotici. Nakon što se razinu zemljišta oko crkve značajno podiglo, fasade su postale niže, a prozori skraćeniji. kao što su uklonjeni i portali sa strana. Zvonik je dodan kasnije i vjerojatno ga se rabilo za navođenje brodova koji su plovili rijekom Njemenom. Litvanski pisac Jouzas Tumas-Vaižgantas (1869. – 1933.) je pokopan u kripti ove crkve. Izvori Vanjske poveznice Službene stranice Slikovna galerija
Chiesa di Vitoldo il Grande

La chiesa di Vitoldo il Grande o chiesa dell'Assunzione della Beata Vergine Maria (in lituano Vytauto Didžiojo bažnyčia) è una chiesa cattolica romana situata nella città vecchia di Kaunas, in Lituania. Si tratta dell'edificio religioso più antico della città e di un importante esempio di architettura gotica in Lituania, poiché vanta l'unica pianta gotica a croce (con cappelle laterali) del Paese. Storia La chiesa fu costruita sulla riva nord del fiume Nemunas intorno al 1400 per i frati francescani e i mercanti stranieri. La sua costruzione fu ordinata e sovvenzionata dal granduca di Lituania Vitoldo il Grande al fine di ringraziare la Beata Vergine Maria per avergli salvato la vita dopo la grave sconfitta riportata nella battaglia del fiume Vorskla. Essendo molto vicina al corso d'acqua, la chiesa ha sofferto molte volte per le inondazioni primaverili. Nel 1812 fu bruciata dalle truppe napoleoniche. Il convento francescano fu chiuso dall'Impero russo in seguito alla rivolta di novembre del 1839. Nel 1845, la chiesa cattolica fu chiusa e, successivamente, subì degli interventi architettonici venendo riaperta come chiesa ortodossa. Dal 1903 fu adibita a caserma militare, mentre nel 1915, nell'ambito della prima guerra mondiale, i tedeschi la riadibirono a magazzino. L'edificio tornò alla Chiesa cattolica nel 1919 e fu sottoposto a importanti lavori di ristrutturazione nel 1931-1938 e nel 1978-1982. Architettura La chiesa è stata costruita in stile tardo gotico e rappresenta uno dei principali esempi di edifici religiosi realizzati in mattoni di argilla in Lituania. La disposizione della chiesa a croce latina costituisce un unicum nel gotico lituano. Nel corso degli anni, il livello del suolo intorno alla chiesa si è notevolmente innalzato e le facciate sono diventate più basse; per compensare ciò, le finestre sono state accorciate e i portali laterali sono stati rimossi. Il campanile è stato aggiunto in seguito e, probabilmente, servì per orientare le navi che procedevano lungo le acque del fiume Nemunas. Lo scrittore lituano Juozas Tumas-Vaižgantas (1869-1933) è sepolto nella cripta della chiesa. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Vitoldo il Grande Collegamenti esterni Galleria di immagini della chiesa di Vitoldo il Grande, su vytautine.lcn.lt. URL consultato il 6 settembre 2023 (archiviato dall'url originale il 3 marzo 2016).
Kerk van de Hemelvaart van de Heilige Maagd Maria

De Kerk van de Hemelvaart van de Heilige Maagd Maria (Litouws: Kauno Švč. Mergelės Marijos Ėmimo į dangų bažnyčia) of Kerk van Vytautas de Grote (Vytauto Didžiojo bažnyčia) is een rooms-katholieke kerk in de oude binnenstad van Kaunas, Litouwen. Het is een van de oudste kerken in de stad. Geschiedenis De kerk werd rond 1400 gebouwd op de noordelijke oever van de Memel voor de franciscaner monniken en buitenlandse kooplieden. Opdrachtgever en financier was Vytautas de Grote die er de Heilige Maagd Maria mee wilde vereren voor het redden van zijn leven na een grote nederlaag in de slag bij de Vorskla-rivier. In 1812 werd de kerk slachtoffer van brandschatting door Franse troepen. Het franciscaner klooster werd gesloten door de Russische autoriteiten na de Novemberopstand. In 1845 werd eveneens de rooms-katholieke kerk gesloten en later verbouwd en heropend als een orthodoxe kerk. Het gebouw kreeg vanaf 1903 diverse profane bestemmingen en werd in 1919 teruggegeven aan de katholieke kerk. In de periodes 1931-1938 en 1978-1982 vonden er belangrijke renovatiewerkzaamheden plaats. Architectuur De kerk werd in gotische stijl gebouwd en is een voorbeeld van de Litouwse baksteengotiek. Het kerkgebouw heeft de vorm van een latijns kruis. Omdat de kerk dicht bij de rivier ligt had de kerk vroeger vaak last van overstromingen in het voorjaar. In de loop der tijd werd de grond aanmerkelijk verhoogd, waardoor de kerk aan hoogte verloor. Hierdoor moesten de vensters worden verkort en de zijportalen worden verwijderd. De toren werd later toegevoegd en werd waarschijnlijk gebruikt om schepen over de Memel te helpen gidsen. In de crypte van de kerk werd de Litouwse schrijver Juozas Tumas-Vaižgantas (1869–1933) ter ruste gelegd. Externe link (lt) Website van de kerk
Kościół Witolda

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (lit. Švč. Mergelės Marijos Ėmimo į dangų bažnyčia), Kościół Witolda (lit. Vytauto bažnyčia lub Vytauto Didžiojo bažnyčia – kościół Witolda Wielkiego) – rzymskokatolicki kościół rektoralny w Kownie, w dekanacie Kowno I archidiecezji kowieńskiej. Położony nad brzegiem Niemna, przy ul. Aleksoto. Historia Nie zachowały się dokumenty potwierdzające fundację kościoła. Jezuita i historyk Wojciech Wijuk Kojałowicz (lit. Albertas Kojalavičius-Vijūkas) oceniał, że świątynia powstała w 1400 r. z inicjatywy wielkiego księcia Witolda. Według niektórych źródeł było to wotum dziękczynne za ocalenie życia podczas przegranej przez Litwinów bitwy nad Worsklą. Prawdopodobnie kościół wzniesiony na początku XV w. był budowlą drewnianą, lub też była to budowla murowana, na miejscu której zbudowano następnie kolejną. Pierwsza pisemna wzmianka o niej pochodzi z 1439 r.. Według niektórych źródeł powstały w I poł. XV wieku kościół jest jedną z najstarszych murowanych budowli w Kownie. W 1439 r. świątynią opiekowali się franciszkanie sprowadzeni z Wilna. Kościół przetrwał bez większych strat trzy wielkie pożary Kowna w latach 1603, 1624 i 1668. Natomiast w 1655 r. został zdewastowany przez wojska rosyjskie, jednak po zakończeniu działań wojennych budowlę szybko odnowiono. Po raz kolejny świątynia została zdewastowana podczas I wojny północnej. Z kolei w 1812 r., podczas inwazji Napoleona na Rosję, wojska francuskie podążające na wschód najpierw przekształciły kościół w swój magazyn broni, a podczas odwrotu podpaliły go, powodując całkowite zniszczenie budowli. W 1819 r. gwardian franciszkańskiego klasztoru kowieńskiego Grigalius Golickis przeprowadził odbudowę kościoła, który nakryto nowymi sklepieniami, zmieniono również posadzkę. Klasztor franciszkanów został skasowany w 1845 r. przez władze rosyjskie. Kościół Witolda przez pięć lat pozostawał nieużytkowany, zaś w latach 1850-1853 r. został przebudowany na prawosławną cerkiew św. Mikołaja. W XIX w. kościół, położony nad brzegiem Niemna, był również kilkakrotnie zalewany przez powodzie. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Kowna podczas I wojny światowej kościół został zmieniony w magazyn. W momencie odejścia armii niemieckiej z ziem litewskich kościół był ponownie całkowicie zniszczony. W 1919 r. kościół Witolda został zwrócony Kościołowi katolickiemu. Rok później jego rektorem został litewski duchowny, pisarz i działacz narodowy Juozas Tumas-Vaižgantas. Pod jego kierunkiem kościół został odbudowany, ponownie wyposażony, a od 1920 r. przywrócony do użytku liturgicznego. Tumas-Vaižgantas pracował nad restauracją świątyni aż do śmierci w 1933 r., następnie jego działania kontynuowali kolejni rektorzy kościoła. Został też w kościele Witolda pochowany. W latach 1979–1989 miał miejsce kompleksowy remont i prace badawcze nad historią budynku. Przypisy
Костёл Витовта

Костёл Витовта (Костёл Вознесения Пресвятой Девы Марии; лит. Vytauto Didžiojo bažnyčia; Švč. Mergelės Marijos Ėmimo į dangų) — католический храм в Старом городе Каунаса (улица Алексото 3), Литва, один из самых старых в городе. Храм включён в Регистр культурных ценностей Литовской Республики и охраняется государством, код 825 История Храм был сооружён на северном берегу реки Неман около 1400 года для францисканских монахов и иностранных купцов. Строительство было спонсировано Витовтом в качестве коммендации Пресвятой Деве Марии за сохранение его жизни после главного сражения в битве на Ворскле. Располагаясь довольно близко к реке, храм много раз страдал от весенних паводков. В 1812 году он был сожжён французскими войсками. Францисканский монастырь был закрыт русским правительством после Польского восстания. В 1845 году храм был закрыт и открыт позже после перестройки как православный. С 1903 года он выполнял роль военных казарм. В 1915 году немцы организовали здесь склад. Здание было возвращено Католической церкви в 1919 году, а в 1931—1938 годах и позже в 1978—1982 годах были проведены реставрационные работы. Архитектура Храм был построен в готическом стиле и является примером литовской кирпичной готической архитектуры. Форма храма в виде креста является уникальной для литовской готики. На протяжении многих лет уровень грунта вокруг храма значительно вырос, и фасады стали ниже; чтобы компенсировать это, окна были сокращены, а боковые порталы были удалены. Колокольня была добавлена позже и использовалась для управления навигацией кораблей по Неману. Литовский писатель Юозас Тумас (1869—1933) похоронен в крипте храма. Примечания Ссылки Официальный сайт
Костел Вітовта

Костел Вітовта (костел Вознесіння Пресвятої Діви Марії; лит. Vytauto Didžiojo bažnyčia; Švč. Mergelės Marijos Ėmimo į dangų) — католицький храм в Старому місті Каунаса (вулиця Алексото, 3), Литва, один із найстаріших в місті. Храм включено до Реєстру культурних цінностей Литовської Республіки та охороняється державою, код 825. Історія Храм споруджений на північному березі річки Німан близько 1400 року для ченців-францисканців та іноземних купців. Будівництво фінансував князь Вітовт як комендацію Пресвятій Діві Марії за збереження його життя після головного бою в битві на Ворсклі. Розташовуючись досить близько до річки, храм неодноразово страждав від весняних паводків. У 1812 році спалений французькими військами. Після Листопадового повстання (1830—1831) францисканський монастир закритий російським урядом. У 1845 році храм було закрито й він пізніше, вже після перебудови, відновив свою діяльність як православний. З 1903 року в приміщеннях костелу розміщувалися військові казарми. У 1915 році представники Рейхсверу використовували будівлю як склад. У 1919 році монастир та костел повернуто Католицькій церкві, а в 1931—1938 роках й пізніше, у 1978—1982 роках, у будівлях проводилися реставраційні роботи. Архітектура Храм побудований в готичному стилі і є прикладом литовської цегляної готичної архітектури. Форма храму у вигляді хреста є унікальною для литовської готики. Протягом багатьох років рівень ґрунту навколо храму значно зростав, і, відповідно, фасади стали нижчими; щоб компенсувати це, вікна зменшили, а бічні портали видалили. Дзвіниця додана пізніше і використовувалася для управління навігацією кораблів по Німану. У крипті храму похований литовський письменник Юозас Тумас (1869—1933). Примітки Посилання Офіційний сайт
Kėdainiai railway station

Kėdainiai railway station (Lithuanian: Kėdainių geležinkelio stotis) is a Lithuanian Railways station in Kėdainiai serving passenger trains. History The main hall of the station was built in 1871, soon after the first section of Libau–Romny Railway line was laid between Kaišiadorys and Liepāja. Regular trains started running on 11 September 1871. The newly built railway made a significant impact on city's trade development, as it gave access to Vilnius, Šiauliai, Riga, Liepāja, Moscow, as well as other cities in Belarus and Ukraine. It is known that a total of 38,035 kg of cucumbers were transported from the station in 1896. The following year 10 wagons left just to Liepāja. On 1 August 1944, the building was demolished by retreating Nazis. See also List of railway stations in Lithuania Rail transport in Lithuania Transport in Lithuania References Citations Bibliography External links (in Lithuanian and English) Lietuvos geležinkeliai (LTG) – the national state-owned railway company of Lithuania