NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy w Trokach

Cerkiew Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy – cerkiew prawosławna w Trokach, wybudowana w 1863. Siedziba parafii w dekanacie wileńskim okręgowym eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Cerkiew została wybudowana dla istniejącej od połowy XIX wieku społeczności prawosławnej w Trokach, ze wsparciem finansowym Świętego Synodu oraz za pieniądze z dobrowolnej zbiórki. W czasie I wojny światowej została poważnie uszkodzona i do 1938, kiedy obiekt został wyremontowany, nabożeństwa odbywały się w kaplicach domowych. W 1945 parafia w Trokach liczyła ok. 800 wiernych. Architektura Cerkiew wzniesiona jest z kamienia, z jedną wieżą usytuowaną nad prezbiterium, zwieńczoną niewielką cebulastą kopułą z krzyżem. Podobnie skonstruowana dzwonnica położona jest nad przedsionkiem. Z zewnątrz cerkiew jest malowana na biało i jasnobrązowo, skromnie zdobiona motywami oślich grzbietów poniżej kopuł. Okna w obiekcie są półkoliste. We wnętrzu zachowany trzyrzędowy ikonostas z 1938 oraz niewielkie ołtarze boczne. Bibliografia Opis na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Храм Рождества Пресвятой Богородицы (Тракай)

Храм в честь Рождества Пресвятой Богородицы — храм Виленской и Литовской епархии Русской православной церкви в городе Тракае в Литве. Церковь расположена по адресу улица Майронё, 4 (Maironio g. 4). История Православный храм для православной общины был воздвигнут в 1863 году. Часть средств на постройку храма было выделено Священным Синодом Русской Православной Церкви. Остальную часть составили добровольные пожертвования самих прихожан тракайской общины православных верующих. Храм сильно пострадал во время Первой мировой войны. Здание было наполовину разрушено. В 1938 году храм был отремонтирован и возобновились богослужения. В 1945 году приход насчитывал 800 прихожан. Галерея Примечания
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Inturkach

Cerkiew Opieki Matki Bożej – prawosławna cerkiew w Inturkach, wzniesiona w 1868. Historia Powstanie cerkwi było związane z osiedleniem się nad Jeziorem Inturskim 30 prawosławnych rodzin chłopskich, które otrzymały ziemię skonfiskowaną polskim szlachcicom – uczestnikom powstania styczniowego. Początkowo obszar ten był przypisany do parafii przy soborze św. Mikołaja w Wilnie. Biorąc jednak pod uwagę znaczną odległość Inturek zarówno od Wilna, jak i od najbliższej innej cerkwi (w Wiłkomierzu), władze gubernialne zgodziły się na powołanie samodzielnej parafii i wsparcie finansowe budowy nowej cerkwi, w której miało mieścić się 200 osób. Na cel budowy przekazano 10 tys. rubli. 4 czerwca 1865 został położony kamień węgielny pod przyszłą cerkiew, który poświęcił ks. Wiktor Gomolicki, służący w soborze w Wilnie. Na uroczystości był obecny generał-gubernator Wilna. Prace budowlane zakończyły się w 1868. Równolegle z cerkwią wzniesione zostały domy mieszkalne dla proboszcza i psalmisty parafialnego. W czasie I wojny światowej cerkiew była nieczynna, w 1919 została prowizorycznie odnowiona. Kapitalny remont cerkwi udało się przeprowadzić dopiero dwadzieścia lat później. W czasie II wojny światowej cerkiew pozostała czynna. W 1947 władze stalinowskie nosiły się z zamiarem jej zamknięcia, jednak ostatecznie zgodziły się na jej rejestrację jako czynnej świątyni prawosławnej. Niemniej z powodu systematycznego spadku liczby wiernych od lat 80. nabożeństwa w cerkwi odbywały się tylko 2 razy w miesiącu, a następnie nieregularnie, głównie w ważniejsze święta. W 1990 cerkiew została okradziona. Nieustaleni sprawcy wynieśli z niej szczególnie czczoną ikonę Opieki Matki Bożej, kielich liturgiczny oraz krzyż umieszczony za ołtarzem. Architektura Wejście do budynku prowadzi przez przedsionek, ponad którym wzniesiona jest zwieńczona kopułą z prawosławnym krzyżem dzwonnica. Okna w dzwonnicy, podobnie jak w całym obiekcie, są półkoliste, poniżej dachu obiekt otacza fryz z motywem oślego grzbietu. Ponad kwadratową nawą znajduje się ośmioboczna sygnaturka zwieńczona kopułą z krzyżem. Pomieszczenie ołtarzowe jest zlokalizowane w półkolistej absydzie. Całość malowana jest na kremowy kolor. We wnętrzu dwurzędowy ikonostas oraz kilka bocznych ikon, w tym dwie w zabytkowych ryzach. W cerkwi znajdowała się zabytkowa ikona Opieki Matki Bożej, skradziona w 1990. Obecnie zastępuje ją dokładna kopia. Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Kroniach

Cerkiew Opieki Matki Bożej (lit. Kruonio Dievo Motinos Globėjos cerkvė) – prawosławna cerkiew w Kroniach, wzniesiona w latach 20. XX wieku. Historia Prawosławie było obecne w Kroniach już w XVII wieku, kiedy z polecenia księcia Bogdana Ogińskiego w miejscowości została wzniesiona cerkiew Świętej Trójcy. Po śmierci Ogińskiego wdowa po nim zorganizowała przy niej męski monaster, filię wileńskiego monasteru Świętego Ducha. Istniał on do 1810, kiedy Świątobliwy Synod Rządzący zdecydował o jego likwidacji wobec spadku liczby zakonników do dwóch hieromnichów i jednego hierodiakona. Dawna cerkiew monasterska została przekazana nowo powołanej parafii prawosławnej, w której rękach pozostawała do 1919, kiedy spontanicznie została przejęta przez miejscową ludność katolicką, a decyzję tę potwierdziły władze państwowe. Jednak w 1926, widząc przyrost ludności prawosławnej w Kroniach, władze zgodziły się wydzielić parcelę pod budowę cerkwi parafialnej przy ulicy Slavu, na granicy miejscowości, w miejscu określanym potocznie jako „słowiański koniec”. Cerkiew została wzniesiona z ofiar wiernych z parafii w Kroniach oraz prawosławnych z innych miejscowości. Symboliczne 50 litów przekazał metropolita wileński i litewski Eleuteriusz (Bogojawleński). Ten sam duszpasterz poświęcił gotowy budynek 14 października 1927. Cerkiew była czynna przez cały okres II wojny światowej, również po jej zakończeniu władze stalinowskie zarejestrowały ją jako czynną świątynię prawosławną. Od połowy lat 70. XX w. jest to cerkiew filialna parafii w Kownie. Architektura Cerkiew w Kroniach jest drewniana, bezwieżowa, orientowana. Wejście do budynku prowadzi przez drzwi z wyrzeźbionym krzyżem prawosławnym. Okna cerkwi są prostokątne, po trzy w ścianach bocznych obiektu. Cerkiew ma wyraźnie wyodrębnione, czworobocznie zamknięte prezbiterium z niewielką cebulastą kopułą w środku dachu. W przeszłości obok budynku znajdowała się dzwonnica z trzema dzwonami, niezachowana do naszych czasów. Przypisy Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Rudominie

Cerkiew Przemienienia Pańskiego – cerkiew prawosławna w Rudominie, wzniesiona w latach 30. XIX wieku, zniszczona w czasie II wojny światowej, zachowały się jedynie ruiny. Historia Pierwsza murowana cerkiew w Rudominie powstała w latach 30. XIX wieku, kiedy we wsi pojawili się pierwsi osadnicy narodowości rosyjskiej i wyznania prawosławnego. Po powstaniu styczniowym, w którym wzięli udział Polacy z Rudomina, władze carskie w ramach represji odebrały katolikom kościół Przemienienia Pańskiego i zamieniły go na cerkiew prawosławną. Istniała ona przez osiem lat, kiedy została rozebrana w celu pozyskania materiału na budowę okazalszej świątyni tego wyznania. Z uzyskanych cegieł powstała w 1876 nowa cerkiew Przemienienia Pańskiego, która uzyskała status parafialnej. W tym samym czasie wzniesiono również drewnianą cerkiew cmentarną pw. św. Mikołaja. W czasie I wojny światowej cerkiew została zdewastowana. Nigdy nie przywrócono jej do pierwotnego stanu, gdyż wobec poważnego spadku liczby prawosławnych w miasteczku mogli oni korzystać tylko z cerkwi św. Mikołaja. Ostatecznie budynek został spalony w 1944. Zachowały się jedynie jego ruiny, pierwotne rozplanowanie budynku jest czytelne. Architektura Cerkiew była jednonawowa, z dzwonnicą wzniesioną ponad wysuniętym przedsionkiem. Na fasadzie była skromnie dekorowana ostrołukowymi blendami, głównie wejście prowadziło przez półkoliste drzwi bez portalu. Całość wieńczyła cebulasta kopuła. Najprawdopodobniej podobna konstrukcja znajdowała się również ponad nawą główną. Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6 Linki zewnętrzne Fotografia ruin cerkwi
Cerkiew Wszystkich Świętych w Jeziorosach

Cerkiew Wszystkich Świętych – cerkiew prawosławna w Jeziorosach, wzniesiona w 1838, położona przy ul. Kauno. Należy do dekanatu wisagińskiego eparchii wileńskiej i litewskiej. Historia Powstanie pierwszej cerkwi w Jeziorosach miało związek z budową drogi z Petersburga do Warszawy, co wywołało zwiększenie liczby mieszkańców miasta, do tej pory zamieszkiwanego głównie przez wyznawców judaizmu i katolicyzmu. Inicjatorem powstania parafii był przybyły z Petersburga ks. Joann Łukianow. Początkowo odprawiał on nabożeństwa w kaplicy urządzonej w domu jednego z parafian, prowadził również pracę misyjną wśród miejscowych staroobrzędowców. W momencie, gdy parafia osiągnęła liczbę dwustu wiernych, przekazano jej 44-hektarową działkę, zaś Święty Synod wsparł finansowo budowę. Cerkiew Przemienienia Pańskiego została wzniesiona w 1838 na głównym rynku miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie katolickiego kościoła. Budynek poświęcił arcybiskup połocki i witebski Smaragd. Rok później w cerkwi umieszczono uchodzącą za cudowną Suwekską Ikonę Matki Bożej, przeniesioną ze zlikwidowanego monasteru bazyliańskiego. 6 lipca 1877 z inicjatywy generał gubernatora Aleksandra Potapowa w Jeziorosach powstała druga, murowana cerkiew, również pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego. W związku z tym stary budynek przeniesiono na miejscowy cmentarz prawosławny; 22 października 1885 po ukończeniu prac rekonstrukcyjnych miało miejsce jej ponowne poświęcenie połączone ze zmianą wezwania na Wszystkich Świętych. Cerkiew cały czas była czynna. W 1941, po spłonięciu cerkwi Przemienienia Pańskiego, w świątyni Wszystkich Świętych znalazły się ocalone z niej ikony i inne elementy wyposażenia. W czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu obiekt kilkakrotnie był okradany (ostatnio w 2001). 30 marca 1948 władze radzieckie zarejestrowały parafię w Jeziorosach, która ówcześnie skupiała ok. 300 osób. Architektura Cerkiew w Jeziorosach jest zbudowana z drewna, trójdzielna. Wejście do niej prowadzi przez przedsionek, nad którym znajduje się wieża zwieńczona niewielką cebulastą kopułą z krzyżem. Okna w cerkwi są prostokątne. Najszerszą z trzech części budynku jest nawa; prezbiterium jest od niej węższe i wyraźnie niższe. We wnętrzu zachowany dwurzędowy ikonostas. Ponad ołtarzem znajduje się kopia ikony świętych męczenników wileńskich z monasteru Świętego Ducha w Wilnie. Zobacz też Dekanat wisagiński Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6.
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Jewiach

Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej – parafialna cerkiew prawosławna w Jewiach. Historia W Jewiach między XIV a 1805 działał prawosławny monaster, zlikwidowany z nakazu cara Aleksandra I. Jego cerkiew została w 1810 uczyniona siedzibą parafii. Dwa lata później obiekt został zajęty przez wojska francuskie, a w czasie odwrotu Wielkiej Armii z Rosji zdewastowany i spalony. Przez kolejne blisko 30 lat nabożeństwa w Jewiach odbywały się tylko w pomieszczeniach prywatnych. Budowę nowej cerkwi zainspirował przełożony wileńskiego monasteru Świętego Ducha Platon (Gorodiecki). On też poświęcił w 1843 ukończoną nową cerkiew, której nadano to samo wezwanie, jakie nosił dawniej monaster w Jewiach. W czasie I wojny światowej cerkiew została zbombardowana i poważnie ucierpiała, zaś z braku środków na sfinansowanie remontu prace rekonstrukcyjne trwały przez pięć lat po zakończeniu konfliktu. Po ich zakończeniu obiekt poświęcił na nowo biskup wileński i litewski Eleuteriusz (Bogojawlenski). W 1933 do budynku dobudowano kaplicę ku czci świętych męczenników wileńskich, trzy lata później proboszcz parafii własnym sumptem nakazał wybudować wolnostojącą kaplicę Wszystkich Świętych. W czasie II wojny światowej w cerkwi nie były odprawiane nabożeństwa. Cerkiew działała po zarejestrowaniu w 1948 przez cały okres przynależności obszaru Litwy do ZSRR. Po rozpadzie Związku Radzieckiego została gruntownie odremontowana. Architektura Cerkiew jest wzniesiona w tradycyjnym stylu ruskim. Wejście do obiektu prowadzi przez przedsionek. Trójkondygnacyjna, zakończona niewielką kopułką dzwonnica jest połączona z główną bryłą łącznikiem. Ponad nawą główną wznosi się złocona cebulasta kopuła na okrągłym bębnie z rzędem półkolistych okien. Podobne otwory okienne, otoczone ozdobnymi obramowaniami z motywami kolumn, znajdują się na dwóch najwyższych piętrach dzwonnicy. Poniżej poziomu dachu cały budynek otacza fryz. Ponad wejściem do obiektu znajduje się płaskorzeźba z krzyżem. We wnętrzu cerkwi zachował się dziewiętnastowieczny dwurzędowy ikonostas oraz kilka innych ikon w zabytkowych kiotach wykonanych w stylu staroruskim. Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Możejkach

Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej – drewniana cerkiew prawosławna w Możejkach, wzniesiona w 1894. Świątynia parafialna. Historia Inicjatorem budowy pierwszej cerkwi w Możejkach był rosyjski kupiec Konstantin Kozłowski, który przekazał na ten cel 5 tys. rubli. Obiekt ten nosił wezwanie Świętego Ducha i po I wojnie światowej został przekazany wojsku, zaadaptowany na szkołę, a następnie zamknięty i porzucony. Prawosławni nie otrzymali zezwolenia na jego remont i ponowne otwarcie dla kultu religijnego, w tym okresie wynajmowali pomieszczenie od możejskiego zboru luterańskiego. W 1928 dawną cerkiew oddano społeczności rzymskokatolickiej. Dopiero w 1933 prawosławni zebrali pieniądze na budowę nowej cerkwi, zachowanej do dziś. Budowę wsparł rząd, przekazując część materiału budowlanego (drewno) oraz sumę 5 tys. litów. Nie udało się odzyskać ikonostasu ze starej świątyni, zamiast niego cerkiew w Możejkach otrzymała podobny obiekt z dawnej cerkwi polowej w Olicie. Do II wojny światowej społeczność prawosławna w Możejkach liczyła 379 osób. Po II wojnie światowej, chociaż władze stalinowskie zgodziły się zarejestrować cerkiew jako czynną parafię, nie miała ona stałego duchownego opiekuna. Nabożeństwa odbywały się dwa razy w miesiącu. Architektura Cerkiew w Możejkach jest jednonawowa, malowana na błękitno, z dzwonnicą położoną nad przedsionkiem i prezbiterium zdobionym z zewnątrz motywem oślego grzbietu. Ponad nawą i prezbiterium znajdują się niewielkie cebulaste kopuły. Cerkiew posiada dwa kwadratowe okna w nawie oraz dwa półkoliste w prezbiterium. Również dzwonnicę wieńczy niewielka kopuła z krzyżem. We wnętrzu zachował się zabytkowy ikonostas i chorągwie cerkiewne. Bibliografia Opis na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Poniewieżu

Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego – prawosławna cerkiew w Poniewieżu. Świątynia parafialna. Należy do dekanatu wisagińskiego w eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Cerkiew powstała w 1892 jako kaplica cmentarna, obiekt pomocniczy względem parafialnej cerkwi Kazańskiej Ikony Matki Bożej, na którą zamieniono popijarski kościół Świętej Trójcy. W 1918, po zwróceniu katolikom tej świątyni, kaplica Zmartwychwstania Pańskiego została zmieniona w cerkiew parafialną. Świątynia była w okresie międzywojennym ważnym ośrodkiem prawosławia na Litwie: przy parafii działała drukarnia religijna, towarzystwo dobroczynne i przytułek dla sierot. W latach 1921–1936 w cerkwi znajdowała się uważana za cudowną Surdegska Ikona Matki Bożej, pochodząca z zamkniętego w 1917 monasteru w Surdegach. W 1947 władze stalinowskie zarejestrowały świątynię w Poniewieżu jako czynną cerkiew prawosławną. Architektura Cerkiew w Poniewieżu jest drewniana, jednonawowa. Wejście do niej prowadzi przez przedsionek, ponad którym wznosi się dzwonnica zwieńczona sygnaturką z cebulastą złoconą kopułą. Podobna konstrukcja znajduje się również nad prezbiterium. Budynek malowany jest z zewnątrz na niebiesko, obramowania okien i półkolumny – na biało. Na głównych drzwiach i tylnej ścianie prezbiterium rzeźbione i malowane krzyże prawosławne. We wnętrzu jednorzędowy ikonostas oraz dwa neoklasycystyczne boczne kioty z ikonami (jeden z nich zawiera kopię Surdegskiej Ikony Matki Bożej). Na ścianach budynku kilkanaście mniejszych ikon z II połowy XX wieku. Zobacz też Dekanat wisagiński Przypisy Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Wiłkomierzu

Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego – prawosławna cerkiew w Wiłkomierzu, w obrębie cmentarza prawosławnego. Wzniesiona w latach 1868–1869. Od 1919 świątynia parafialna. Należy do dekanatu kowieńskiego w eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Cerkiew została ufundowana przez generała-majora Iwana Letmiużnikowa, dowódcę 28 brygady artylerii w armii carskiej i wzniesiona w latach 1868–1869. Wzniesienie obiektu było związane ze stacjonowaniem jego brygady i innych oddziałów w Wiłkomierzu. Poświęcenie budynku miało miejsce 1 października 1869, równolegle z ceremonią poświęcenia na cerkiew przebudowanego popijarskiego kościoła w Wiłkomierzu. Cerkiew była położona w obrębie uporządkowanego z inicjatywy Letmiużnikowa cmentarza prawosławnego. Początkowo pełniła funkcję świątyni pomocniczej cerkwi Świętej Trójcy, stała się świątynią parafialną po I wojnie światowej i ponownym przejęciu obiektu popijarskiego przez katolików w 1919. W czasie I wojny światowej nabożeństwa w cerkwi nie były odprawiane. Architektura Cerkiew jest budowlą drewnianą, jednonawową. Wejście do niej prowadzi przez przedsionek, ponad którym znajduje się dzwonnica zdobiona rzędem oślich grzbietów i zwieńczona cebulastą kopułą z krzyżem. Po obydwu stronach budynku znajdują się rzędy prostokątnych okien z okiennicami malowanymi na zielono. W cerkwi znajduje się jednorzędowy ikonostas oraz kilkadziesiąt mniejszych ikon. W cerkwi, odpowiednio w latach 1891 i 1894, zostali pochowani wieloletni proboszcz parafii wiłkomierskiej Jefim Priniewski oraz jego żona Aleksandra. W przedsionku cerkwi znajduje się tablica upamiętniająca 14 zabitych żołnierzy 28 brygady artylerii, ofiary wojny rosyjsko-japońskiej. Zobacz też Cmentarz prawosławny w Wiłkomierzu Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Воскресенская церковь (Укмерге)

Воскресенская церковь (Церковь Воскресения Христова) — храм Виленской и Литовской епархии Русской православной церкви в городе Укмерге (Вилкомир) в Литве. История Церковь была основана командиром 28-й артиллерийской бригады генерал-майором Иваном Петровичем Лемтюжниковым в 1868—1869 годах. Освящение храма состоялось 1 октября 1869 года, в один день с освящением перестроенной под православную церкви Святой Троицы. Воскресенская церковь была приписным кладбищенским храмом к церкви Святой Троицы. Во время Первой мировой войны богослужения в храме прекратились. После возвращения Троицкой церкви католикам в 1919 году, Воскресенская церковь стала приходской. Архитектура Храм представляет собой деревянное однонефное строение. Вход в церковь осуществляется через притвор. Над церковью возвышается колокольня, украшенная рядом гребней и увенчанная луковичным куполом с шестиконечным русским крестом на нём. По обе стороны храма размещены окна с зелёными ставнями. В церкви размещён однорядный иконостас. В храме похоронены бывшей настоятель вилкомирского прихода о. Ефим Приневский (1891) и его жена Александра (1894). В притворе размещена табличка с именами 14 солдат 28-й артиллерийской бригады, погибших в Русско-японской войне. Литература Шлевис, Герман. Православные храмы Литвы. — Вильнюс: Свято-Духов монастырь, 2006. — 559 с. — ISBN 9986-559-62-6.
Cerkiew Świętej Trójcy w Święcianach

Cerkiew Świętej Trójcy – prawosławna cerkiew w Święcianach, wzniesiona w 1898. Świątynia parafialna, w dekanacie wisagińskim eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Parafia prawosławna w Święcianach istnieje od 1842, jednak należąca do niej wolnostojąca cerkiew została wzniesiona dopiero w 1898 za pieniądze przekazane przez władze carskie oraz ze składek parafian. W 1928 przeszła kapitalny remont. Po II wojnie światowej w Święcianach pozostało tylko 158 prawosławnych, jednak w 1947 władze radzieckie zgodziły się na dalsze działanie parafii. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 11 września 2007 r. pod nr 31430. Architektura Cerkiew reprezentuje styl bizantyjsko-rosyjski, w rozplanowaniu przypomina wileńską cerkiew Znamieńską. Wejście do niej prowadzi przez ganek z ozdobnym baldachimem zwieńczonym kopułą z ażurowym krzyżem. Nad przedsionkiem znajduje się dzwonnica, również zakończona szeroką kopułą. Dalsze cztery kopuły położone są ponad nawą cerkwi, z rzędami półkolistych, ozdobnie obramowanych okien w bębnach. Cała cerkiew malowana jest w białe i niebieskie pasy. Wyposażenie wnętrza pochodzi z I połowy XX wieku. Przypisy Bibliografia Opis na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Троицкий храм (Швенчёнис)

Церковь Троицы Живоначальной — приходской православный храм в Швенчёнисе, Литва. Принадлежит к Висагинскому благочинию Виленской епархии Русской православной церкви. Построен в неовизантийском стиле. История Первый православный приход в Швенчёнисе образовался в 1842 году. В 1895 году был создан проект кирпичного храма. Строительство Троицкой церкви было завершено в 1898 году. Архитектор — Михаил Прозоров. Храм строился на средства, выделенные государственной казной и местными меценатами. Троицкий храм построен в неовизантийском стиле, где византийские архитектурные традиции объединены с элементами древнерусского зодчества. В 1928 году храм капитально отремонтирован. В 1945 году храм имел 158 прихожан, в 1947-м — 85 прихожан. В настоящее время число прихожан составляет около 100 человек. В 2016 году снова началась реставрация храма. Архитектура Архитектор Михаил Прозоров использовал элементы древнерусской и византийской архитектуры. Основной объём с колокольней объединены в единое здание. Центральная часть представляет собой план греческого креста с апсидой в восточной части храма. Над центральной частью возвышается большой купол, ниже он окружён 4 полушариями меньшего размера. 12 окон символизируют 12 апостолов. Троицкий храм — одно из наиболее известных и впечатляющих сооружений Швенчёниса. Галерея Примечания
Cerkiew św. Aleksandra Newskiego w Kibartach

Cerkiew św. Aleksandra Newskiego – cerkiew prawosławna w Kibartach wzniesiona w 1870. Świątynia parafialna. Historia Cerkiew w Kibartach powstała w 1870 na potrzeby robotników zatrudnionych przy linii kolejowej. Koszt wyniósł 15 tys. rubli, które zostały przekazane przez władze carskie. W czasie I wojny światowej cerkiew została zamieniona przez Niemców na magazyn. Na początku 1919 budynek cerkwi, dwa domy należące do parafii oraz prawosławna szkoła zostały oddane diecezji rzymskokatolickiej, świątynia została zaadaptowana na kościół. Prawosławni z Kibart (ok. 420 osób), którzy odtąd uczestniczyli jedynie w nabożeństwach organizowanych w prywatnych pomieszczeniach, występowali do rządu litewskiego o zwrot cerkwi oraz o środki na jej kapitalny remont. Ostatecznie w 1929 ministerstwo finansów przekazało katolikom pieniądze na budowę nowego kościoła, a rząd zwrócił cerkiew prawosławnym, którzy jednak musieli sami pokryć koszty remontu. W 1937 parafia w Kibartach liczyła 1431 osób, po II wojnie światowej zostało 280 prawosławnych. Ponowna rejestracja parafii miała miejsce w 1947. Bibliografia Opis na stronie eparchii ros.