NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jatwingergymnasium Alytus

Das Jatwingergymnasium Alytus (lit. Alytaus Jotvingių gimnazija) ist ein allgemeinbildendes Gymnasium der litauischen Stadt Alytus im Bezirk Alytus. Neben den allgemeinen Fächern wird auch Theater, Wirtschaftskunde, Choreografie und Mechanik unterrichtet. Zu den Fremdsprachen gehören Englisch, Russisch, Französisch und Spanisch. Das Gymnasium arbeitet mit der Technischen Universität Vilnius und mit der Universität Vilnius zusammen. Geschichte 1980 wurde die 9. Sekundarschule Alytus (Alytaus 9-oji vidurinė mokykla) in Sowjetlitauen gegründet. 1984 gab es den ersten Abiturientenjahrgang. 1995 wurde eine Klasse mit dem besonderen Bildungsschwerpunkt Geisteswissenschaften eingerichtet. 1996 bekam die Schule den Namen Jotvingių, benannt nach Jatwinger, einem westbaltischen Stamm in Südlitauen. Seit April 1997 feiert man den Namenstag der Schule. 1998 wurden die realgymnasialen Klassen errichtet. 1999 gab es die ersten Absolventen der gymnasialen Klassen. 2000 wurde der Status eines Gymnasiums verliehen. 2001 gab es den ersten Abiturientenjahrgang des Gymnasiums. Im April 2005 unterzeichnete man einen Kooperationsvertrag mit der Universität Vilnius. Im September 2007 gründete man ein Schauspielstudio, geleitet von zwei Regisseuren. 2010 wurde das Gymnasium renoviert. Seit 2011 gibt es nur die gymnasialen Klassen 9.–12. (I–IV), die Hauptschulbildungsklassen wurden abgeschafft. Seitdem Schuljahr 2016/2017 gibt es die Technische Klasse (VGTU-Klasse). Im Mai 2022 wurden 89 Mitarbeiter am Gymnasium beschäftigt. Technische Klasse Am Gymnasium gibt die STEAM SCHOOL und seit 2016 die sog. Klasse der Technischen Universität Vilnius (VGTU), litauisch VGTU Klasė. Hier werden die Kenntnisse in exakten, technischen Wissenschaften, Ingenieur- und Naturwissenschaften vertieft und in der praktischen Arbeit angewendet. Gymnasiasten hören Vorlesungen von Universitätslehrern, führen praktische und Laborarbeiten nicht nur am Gymnasium, sondern auch in Universitätslabors, angeleitet von Hochschullehrern, durch. In dieser Klasse können die Schüler die Beratung erhalten und, wenn sie sich für ihre Abschlussarbeit entschieden haben, sich individuell mit den Lehrern zu beraten. Die Schüler der VGTU-Klassen, die am Unterricht teilgenommen haben, erhalten Abschlusszertifikate, sie geben bei der Zulassung an der VGTU einen zusätzlichen Punkt. Im Juni 2022 gab es den dritten Jahrgang der VGTU-Klasse. Absolventen Nerijus Cesiulis (* 1981), Politiker, Bürgermeister von Alytus Ieva Budraitė (* 1992), Politikerin, Leiterin der Grünenpartei Litauens Weblinks Website des Gymnasiums Einzelnachweise
Putinų-Gymnasium Alytus

Das Putinų-Gymnasium Alytus (lit. Alytaus Putinų gimnazija) ist ein allgemeinbildendes Gymnasium der litauischen Stadt Alytus im Bezirk Alytus. Neben den allgemeinen Fächern wird auch Robotik, Wirtschaftskunde (incl. Unternehmertum und Unternehmensführung), Choreografie unterrichtet. Zu den Fremdsprachenfächern gehören Englisch, Deutsch, Russisch und Französisch. Geschichte 1974 wurde die 6. Sekundarschule Alytus (Alytaus 6-oji vidurinė mokykla) in Sowjetlitauen gegründet. Am 1. September 1994 bekam die Schule den Namen Putinų (dt. 'Schneeball'). 2010 wurde der Status eines Gymnasiums verliehen. Im April 2018 wurden 78 Mitarbeiter am Gymnasium beschäftigt. Technische Klasse Es gibt die sog. Klasse der Technischen Universität Kaunas (KTU), litauisch KTU Klasė. In der KTU-Klasse werden die Kenntnisse in exakten und Naturwissenschaften vertieft und in der praktischen Arbeit angewendet. Gymnasiasten hören Vorlesungen von Universitätslehrern, führen praktische und Laborarbeiten nicht nur am Gymnasium, sondern auch in Universitätslabors, angeleitet von Hochschullehrern, durch. In dieser Klasse können die Schüler die Beratung erhalten und, wenn sie sich für ihre Abschlussarbeit entschieden haben, sich individuell mit den Lehrern zu beraten. Die Schüler der KTU-Klassen, die am Unterricht teilgenommen haben, erhalten Abschlusszertifikate, sie geben bei der Zulassung an der KTU einen zusätzlichen Punkt. FAB LAB Die Akademie der Ingenieurtechnologien (FAB LAB, englisch Fabrication/Laboratory) wurde 2018 am Gymnasium gegründet. Die Werkstätten sind mit Geräten (3D-Drucker, CNC-Fräsmaschine, Lasercutter, Laserplotter) und einer Lötstation (mit den Elektronik- und Robotik-Bausätzen) für Workshops zur Schaffung von Innovationen und Erfindungen ausgestattet. Das Ziel ist es, Produkte, Modelle oder Prototypen zu konstruieren, zu modellieren, zu entwerfen, herzustellen sowie Kreativität, Unternehmertum, Interesse an Technologie zu fördern. Fahrschule Das Gymnasium ist auch eine staatlich anerkannte Fahrschule. Der Gemeinderat der Stadt Alytus, der Gründer des Gymnasiums, erlaubte ihm, seine Vorschriften zu ergänzen, um eine Lizenz für solche Aktivitäten zu erhalten. Im Mai 2011 wurde die Fachlizenz erworben und die Schulung ab September begonnen. Am Gymnasium sind insgesamt drei Fahrlehrer (Vairavimo mokymo instruktorius) beschäftigt. Weblinks Website des Gymnasiums Einzelnachweise
Šaltinių-Progymnasium Alytus

Die Šaltinių-Progymnasium Alytus (lit. Alytaus Šaltinių progimnazija) ist eine allgemeinbildende Schule (ein Progymnasium mit 8 Klassen) in der litauischen Bezirkshauptstadt Alytus im Bezirk Alytus, in der südlitauischen Region Dzūkija. Geschichte Am 1. September 1975 wurde die 7. Sekundarschule Alytus (11 Klaasen mit Abitur) in Sowjetlitauen eröffnet. Von 1993 bis 1995 gab es die Jugendklassen an der Schule im Rahmen des zweiten Bildungswegs aufgrund des Beschlusses des Rats der Stadtgemeinde Alytus (diese Klassen wurden 1995 in die neu dafür gegründete Jugendschule Alytus verlegt). In den Jahren von 1987 bis 1999 führte man einen verstärkten Physikunterricht ein, 1989 einen verstärkten (jetzt vertieften) Englischunterricht und 2001 einen Schwerpunkt im Kunstunterricht. Im Jahr 1996 wurde der Zusatzname Šaltinių (dt. 'Quellen') vergeben. Bis 2002 gab es 25 Abschlussjahrgänge mit insgesamt 1155 Abitur-Absolventen (durchschnittlich 46 Abiturienten pro jedes Jahr). Im Jahr 2002 wurde die Schule in eine Hauptschule (mit dem Unterricht von 1 bis 10 Klassen) umgewandelt. In den Jahren 2004–2005 wurde das Schulgebäude renoviert. Im Jahr 2015 wurde die Schule mit dem litauischen nationalen Label „Gute Schule“ ausgezeichnet. Anlässlich des Jubiläums gab man ein Buch über die Geschichte (Prie šaltinio versmės) im Verlag Alytus heraus. Seit 2016 gibt es die STEAM-Bildung. Im Jahr 2019 erhielt die Schule den Status eines Progymnasiums (mit dem Unterricht von 1 bis 8 Klassen). Buch An der Quelle / Prie šaltinio versmės, 2015. Alytaus spaustuvė. Weblinks Website der Schule Einzelnachweise
Heiligste Jungfrau Maria Hilfe der Christen (Alytus)

Die Heiligste Jungfrau Maria Hilfe der Christen (lit. Alytaus Švč. Mergelės Marijos Krikščionių Pagalbos bažnyčia) ist eine römisch-katholische Mariahilfkirche in der litauischen Stadt Alytus, im Stadtteil Vidzgiris. Dies ist die neueste Kirche der Stadtgemeinde Alytus. Baubeginn war im Jahr 1991, die Einweihung erfolgte 2001. Geschichte Ab 1988 wurde der Bau einer neuen Kirche in Alytus geplant; dazu wurde das Kirchenkomitee der Vidzgiris-Religionsgemeinschaft Alytus gegründet. Bis dahin gehörten ihre Mitglieder zur einzigen Kirchengemeinde der Stadt Alytus im Bistum Vilkaviškis. Der Pfarrer dieser Gemeinde war Pranas Račiūnas. Ab 1989 kümmerte sich der Salesianer-Pater Petras Dumbliauskas um den Bau des Pfarrhauses. Im Oktober 1991 begannen die ersten Arbeiten zum Bau der neuen Kirche: die Verlegung der Kommunikation, Installation eines Kollektors unter der Jurgiškių-Straße, Bau von Stahlbetonschächten, Verlegung eines Elektrokabels. Im Oktober 1992 fand die Weihe des Grundsteins der Kirche statt. 1993 wurde der Priester Leonas Jakimavičius zum Pfarrer ernannt. Zweck der Ernennung war der Aufbau der Gemeinde der neu gegründeten Kirchengemeinde und der Bau des Gotteshauses. Zum Zeitpunkt der Ernennung war bereits ein Grundstück für den Bau einer neuen Kirche ausgewählt und mit dem Bau des Pfarrhauses begonnen worden. Im Juni 1995 wurde der erste Gründungspfahl der neuen Kirche betoniert. Die Arbeiten wurden vom litauischen Unternehmen AB „Alvista“ ausgeführt. Am 26. August 2001 weihte Bischof Juozas Žemaitis die neu erbaute Kirche der Mariahilfe. An der Heiligen Messe nahmen 23 Priester teil. Weblinks Info zur Kirche Heiligste Jungfrau Maria Hilfe der Christen
Bahnhof Anykščiai

Der Bahnhof Anykščiai (litauisch Anykščių geležinkelio stotis) ist ein Bahnhof in der Stadt Anykščiai in Litauen. Er befindet sich im nördlichen Stadtteil an der Schmalspurbahn-Strecke Rubikiai–Anykščiai–Panevėžys. Die Strecke wird von der Museumsbahn Aukštaitijos siaurasis geležinkelis betrieben. An ausgewählten Tagen wird Zugbetrieb durchgeführt. Als Bauwerk der Technik, Architektur und Kultur wurde er zum Denkmal erklärt. Gegenüber dem Hauptgebäude gibt es ein Eisenbahnmuseum. Geschichte Der Bahnhof wurde 1901 erbaut. Im Juni 1941 und von 1948 bis 1951 wurden Massendeportationen nach Sibirien von diesem Bahnhof aus durchgeführt. Man beförderte danach Quarzsand. Seit 1999 werden keine Güter mehr befördert. Seit 1996 wird es als Kulturdenkmal geschützt. Weblinks Bahnhof und Museum. Aukštaitijos siaurasis geležinkelis, abgerufen am 3. April 2017 (litauisch). Einzelnachweise
Anykščiai (stacja kolejowa)

Anykščiai – stacja kolejowa w Oniksztach, w okręgu uciańskim, na Litwie. Stacja znajduje się w północnej części wąskotorowej linii Rubikiai-Anykščiai-Poniewież. Budynek dworca pochodzący z 1901 roku jest obiektem zabytkowym, a stacja jest obecnie przekształcona w muzeum kolejnictwa. Historia Stacja została wybudowana w 1901. W czerwcu 1941 roku i od 1948 do 1951 roku z tego dworca przeprowadzana masowe deportacje ludności na Syberię. Od 1999 roku linia kolejowa nie jest już wykorzystywana w transporcie. Od 1996 roku jest chroniony jako zabytek kultury. Linie kolejowe Rubikiai – Poniewież Przypisy Linki zewnętrzne Koleje Litewskie
Apytalaukis Manor

Apytalaukis Manor or Zabielos Manor (Lithuanian: Apytalaukio dvaras; Zabielų dvaras) is a former residential manor in Apytalaukis village, Kėdainiai district, Lithuania. History The manor was owned by Šiukštos, Karpiai, Tiškevičiai, Zabielos families. In the beginning of 18th century, Šiukšta built the first brick palace. In 1819, a park closely resembling an English garden was created. It was later expanded in the mid-19th century. By the initiative of Zabielos, the palace was rebuilt in 1850 and 1880 probably according to a project of the Polish architect Kozłowski. In front of the manor there is a decorative pool. After the Second World War the manor was rebuilt in 1954. In 1976, the manor became a psychoneurological boarding school and later served as pensionate for Kėdainiai. Currently Apytalaukis Manor is abandoned. On 9 September 2022 abandoned Apytalaukis Manor was heavily damaged by fire. References
St. Antonius von Padua (Bagotoji)

St. Antonius von Padua (litauisch Bagotosios Šv. Antano Paduviečio bažnyčia) ist eine katholische Antonius-von-Padua-Kirche im Dorf Bagotoji in der Gemeinde Kazlų Rūda, Litauen, 9 km nordöstlich von Pilviškiai und 9 km südwestlich von Višakio Rūda. Sie untersteht dem Dekanat Marijampolė (Bistum Vilkaviškis). Bis 1871 gab es nur eine Friedhofskapelle. 1911 wurde die Pfarrgemeinde errichtet. 1912 baute man die heutige Kirche. Weblinks Vaclovas Strimaitis. Bagotoji
White Bridge (Vilnius)

The White Bridge (Lithuanian: Baltasis tiltas) is a pedestrian bridge over the Neris River in Vilnius, Lithuania. It connects Naujamiestis with Vilnius CBD and Šnipiškės. The bridge was built in 1996. Activities and infrastructure On the western side, the bridge hosts Baltas Tiltas Food Hall which offers drinks, snacks and small restaurants with different cuisines as well as outdoor seating. Caffeine coffee shop and Iki Express convenience store are on the eastern side. There is a White Bridge sports field next to the bridge, which hosts 9 beach volleyball courts, 3 double-sided basketball courts, a park for roller skaters and skateboarders, outdoor training grounds and children playgrounds. The whole area is 8.36 ha (20.7 acres). Concerts, festivals and other entertainment activities are regularly hosted in a field near the White Bridge, including the largest laser light show in Lithuania. Sculpture The bridge is decorated with a sculpture called Spindulys-Ietis (transl. Ray Spear). Gallery References
Белый мост (Вильнюс)

Бе́лый мост (лит. Baltasis tiltas) — пешеходный металлический балочный мост через реку Нярис в Вильнюсе, Литва. Соединяет Науяместис и Шнипишкес, расположенным на правом берегу. Расположение Расположен в створе улицы Ю. Тумо-Вайжганто, соединяя её с улицей Упес. Выше по течению находится Зелёный мост, ниже — мост Железного волка. История Проект моста разработан петербургским институтом «Трансмостпроект». Автор проекта — архитектор А. Насвитис (совместно с Й. Фишерисом). Строительство осуществляла компания UAB „Viadukas“. Открытие моста состоялось 25 октября 1996 года. Высота моста над уровнем воды — 11,4 м. Длина моста составляет 240 м, ширина — 6 м. Фотографии Примечания Литература Aida Sinkevičiūtė. Lietuvos tiltų statybos raida ir architektūros bruožai (лит.). — Kaunas, 2012. — С. 111. — 129 с. Henrikas Kebeikis. Žvilgsnis į Lietuvos tiltus (лит.). — Kaunas: Kopa, 2004.
Білий міст

Білий міст (лит. Baltasis tiltas) — пішохідний міст через річку Неріс у Вільнюсі, що з'єднує райони Науямістіс і Шніпішкес . Довжина мосту складає 240 м, ширина 6 м, висота мосту 11,4 м. Побудований Білий міст у 1995 році. Автор проекту — архітектор Альгімантас Насвітіс. На мосту встановлено майже 20-метрову скульптуру з нержавіючої сталі «Колос-спис» (автори К. Вільджюнас та М. Лукошюс), що символізує «прорив, відродження нації, мужність у здобутті Незалежності та постійну боротьбу за неї». Це витвір сучасного мистецтва. Історія Проект мосту підготував петербурзький інститут «Трансмостпроект». Автор проекту архітектор А. Насвітіс. Збудовано компанією «Viadukas». 25 жовтня 1996 року Білий міст був офіційно відкритий. У 2010 році на мосту встановленно скульптуру «Колос-спис» (автори К. Вільджюнас і М. Лукошюс). Фотографії Джерела Література Sinkevičiūtė, Aida (2012). Lietuvos tiltų statybos raida ir architektūros bruožai (PDF). Kaunas. с. 111–129. Kebeikis, Henrikas (2004). Žvilgsnis į Lietuvos tiltus (PDF). Kaunas: Kopa. ISBN 9955-9711-0-X.
Eisenbahnbrücke Vokė

Die Eisenbahnbrücke Vokė (lit. Vokės geležinkelio tiltas) ist eine Eisenbahnbrücke über die Vokė in der Nähe der litauischen Hauptstadt Vilnius, in Baltoji Vokė (Rajongemeinde Vilnius). Die 92,7 Meter lange Eisenbahnbrücke ist die zweithöchste Brücke in Litauen (größer ist nur die Brücke Lyduvėnai). Sie wurde 1862 erbaut. Während des Ersten und des Zweiten Weltkriegs wurde die Brücke bombardiert und danach wieder aufgebaut. Einzelnachweise
Zespół pałacowy w Belvederis

Zespół pałacowy w Belvederis – zabudowania i park dawnego majątku Belweder we wsi Belvederis koło Średników (Litwa). Neorenesansowy pałac w stylu włoskiej willi, na planie nieregularnym składa się z kilku piętrowych korpusów, które są połączone parterową galerią w której znajdował się ogród zimowy oraz kaplica pałacowa. W rogu pałacu znajduje się trzypiętrowa wieża. Od wieży, skąd rozciąga się widok na dolinę Niemna wziął nazwę pałac i cały majątek (wcześniej nazywany Podubiś). (Patrz Belweder). Elewacje są bogato zdobione pilastrami, pasami sztukaterii, obramieniami okien i gzymsami. Ściany dolnej kondygnacji częściowo pokrywa boniowanie. Ryzalit centralnego korpusu wystaje przed fasadę. Otoczenie Pałac otoczony jest parkiem, założonym równocześnie z budową pałacu, o powierzchni 24,8 ha. Znajduje się w nim staw i liczne okazy starych drzew. Od 1986 park jest pomnikiem przyrody. Z dawnego majątku zachował się dwukondygnacyjny spichlerz i kaplica z czerwonej cegły, w stylu neogotyckim. Historia Do XIX wieku majątek Podubiś należał do Tyszkiewiczów. Kleofas Burba kupił od nich majątek w 1840 i wybudował pałac. Po śmierci Burby majątek oddziedziczyli jego zięciowie, najpierw Paweł Puzyna, a po jego śmierci (1911) - Jerzy Walewski. W czasie I wojny światowej pałac był zdewastowany. Po wojnie pałac przejęło państwo litewskie i w 1921 otwarto w nim szkołę rolniczą, która istniała jeszcze po II wojnie światowej. W 1992 obiekt wpisano na listę zabytków. W 2005 trafił w prywatne ręce Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 284-285. ISBN 83-87654-07-8.
Bistrampolis Manor

Bistrampolis Manor is a former residential manor in Kučiai, Lithuania. Currently it is used as a hotel and coffee-restaurant. The manor stables are used as a concert hall, where various festivals takes place. The chapel is used as a museum of Lithuanian book smugglers. Bistrampolis Manor is also famous for its park. History The manor was built in 1855 in the classical style. Its name ("Bistram" + "-polis") comes from its owners, the Baltic German noble Bistram family. References External links Official website
Bujnówka

Bujnówka (lit. Buiniškės) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Suderwa. Historia Pod zaborami wieś i zaścianek; w II Rzeczypospolitej trzy zaścianki. W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim; wieś w gminie Mejszagoła, zaścianek w gminie Rzesza. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, dwa zaścianki w gminie Mejszagoła, jeden w gminie Rzesza. W 1931 miejscowości liczyły: w gminie Mejszagoła: Bujnówka I – 21 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach, Bujnówka II – 23 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach, w gminie Rzesza: Bujnówka – 56 mieszkańców, zamieszkałych w 9 budynkach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy Bibliografia Bujnówka (1, 2), pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 269 . Mapa WIG Mejszagoła. [dostęp 2025-07-03]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-07-03]. (lit. • ang.).
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Bukiszkach

Cerkiew Opieki Matki Bożej (znana też pod wezwaniem Narodzenia Pańskiego) – prawosławna cerkiew parafialna w Bukiszkach, w dekanacie wileńskim okręgowym eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Cerkiew została zbudowana w II połowie XIX w. z inicjatywy rosyjskiego generała Pawła Bożerianowa, któremu nadano wieś Bukiszki (należącą wcześniej do Radziwiłłów). W krypcie cerkwi chowano członków rodziny generała. Świątynię zamknięto w czasie I wojny światowej. Po przyłączeniu Wileńszczyzny do Polski miejscowa społeczność prawosławna nie dopuściła do przejęcia świątyni przez Kościół rzymskokatolicki, jednak władze państwowe nie wyraziły zgody na reaktywację parafii prawosławnej i otwarcie cerkwi. Po II wojnie światowej (w trakcie której świątynia została znacznie uszkodzona) władze Litewskiej SRR urządziły w budynku magazyn Bukiskiej Szkoły Mechanizatorów Rolnictwa. Cerkiew została odzyskana przez prawosławnych dopiero w 1990. Na początku XXI w., z inicjatywy metropolity wileńskiego i litewskiego Chryzostoma dokonano całkowitego odrestaurowania świątyni (prace zakończono w 2007). Przywrócenie funkcji liturgicznych nastąpiło w 2011. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 26 marca 2009 pod nr 32784. Przypisy Bibliografia Sakralne dziedzictwo rejonu wileńskiego – Cerkiew pw. Najświętszej Bogurodzicy w Bukiszkach (ss. 102–103). tic.vrsa.lt. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-08)].
Burbiškis Manor (Anykščiai)

Burbiškis Manor is a former residential manor and park in Burbiškis, Anykščiai District Municipality, near the Anykšta river, built in 1853–1857. On 4 March 2015 the manor was opened after the reconstruction. References External links Media related to Burbiškis Manor (Anykščiai) at Wikimedia Commons
Kościół Imienia Jezus w Dowianach

Kościół Imienia Jezus w Dowianach – kościół w Dowianach (Litwa). Kościół zbudowano w latach 1798–1803, w stylu barokowo-klasycystycznym Kościół halowy, na planie prostokąta, trójnawowy. Fasada ozdobiona płytkim ryzalitem i trójkątnym frontonem. Nad fasadą wznosi się wielokondygnacyjny szczyt schodkowy. Nad ścianą prezbiterium zbudowano szczyt barokowy, z krzywoliniowym wykończeniem. Wszystkie elewacje zdobią pilastry, gzymsy i belkowanie. W 1894 w pobliżu kościoła zbudowano drewnianą plebanię w stylu dworkowym. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 54. ISBN 83-87654-07-8.
Dawla

Dawla (lit. Daulia) – kolonia na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Podbrzezie. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym zaścianek leżący w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Podbrzezie. W 1931 miejscowość liczyła 8 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy Bibliografia geoportal.lt. [dostęp 2025-03-07]. (lit. • ang.).
Tyrulių pelkė

Tyrulių pelkė este o arie protejată (arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Lituania întinsă pe o suprafață de 3.698,5 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Tyrulių pelkė este situat la coordonatele 55.7578°N 23.2897°E﻿ ()55.7578; 23.2897. Înființare Situl Tyrulių pelkė a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică în aprilie 2004 pentru a proteja 6 specii de animale. Biodiversitate Situată în ecoregiunea boreală, aria protejată nu include niciun habitat protejat. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate de păsări (6): acvilă țipătoare mică (Aquila pomarina), buhai de baltă (Botaurus stellaris), erete de stuf (Circus aeruginosus), cocor (Grus grus), cresteț cenușiu (Porzana parva), cresteț pestriț (Porzana porzana). Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Lituania
Iglesia de la Virgen María (Dotnuva)

La iglesia de Santa Teresa (en lituano: Švč. Mergelei Marijai bažnyčia) es un edificio religioso católico que se localiza en el pueblo de Dotnuva del distrito de Kėdainiai, Lituania.​ Historia La primera iglesia en Dotnuva se construyó antes de 1636. Hubo otra iglesia de madera construido por Mlečkai entre 1699-1701. En 1701 Jonas Vladislovas Bžostovskis y su esposa (hija del mayor de Žemaičiai, Viktorinas Konstantinas Mlečkas) fundaron el monasterio bernardino. En 1727 su hijo Joozaps Bzhostovskis donó al monasterio 3 wallachs y 4 margs de tierra, 10.000 monedas de oro. En 1768 los monjes construyeron un monasterio de ladrillo y entre 1773 y 1810, una iglesia de ladrillo. A ella se trasladaron 5 altares de la antigua iglesia. En la segunda mitad del siglo XVIII se estableció una escuela parroquial. Desde 1796 había una escuela de tres grados, que luego se convirtió en una escuela de sexto grado, con estudios teológicos activos en 1806. En 1831, el sacerdote Antanas Daukša participó en el Levantamiento de Noviembre contra el Imperio ruso, condenado a 4 años de retiro en el monasterio Carmelita de Kolaini. Después del Levantamiento de Enero de 1863, el 12 de septiembre de 1864 se ordenó cerrar el monasterio. Los monjes Jurgis Reichenbach y Fortunats Prokopovičius fueron enviados a prisión, mientras que N. Svolkens fue exiliado a la gobernación de Tobolsk y encarcelado. El zar permitió que los tres edificios de ladrillo en desuso y ruinosos del antiguo monasterio se vendieran a un pastor por 400 rublos el 15 de agosto de 1911. La iglesia se quemó durante el incendio de la ciudad, cayeron las campanas. Posteriormente la iglesia fue reparada. en 1948 El vicario de Dotnuva, Mykolas Buožius, fue detenido y condenado a 10 años de prisión fuera de Lituania (regresó en 1956). Con la caída de la Unión Soviética, los monjes capuchinos se establecieron en Dotnuva, con 3 residentes en 1991. Arquitectura La iglesia es de estilo barroco tardío, con rasgos del clasicismo temprano. Su estructura es de tipo salón, con doble torre. En su interior hay 3 naves. Galería Referencias Enlaces externos