NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Biržai

Biržai (ibland även Birsen eller Bersen) är en stad i norra Litauen. Den är belägen vid ån Apaščia, en av Lielupes källfloder, och vid sjön Širvėna. Historia Biržai ingick länge i Storfurstendömet Litauen och därefter i polsk-litauiska samväldet. Det i slutet av 1500-talet uppförda slottet i Biržai, som då tillhörde furst Radziwiłł, intogs 26 augusti 1625 efter fem dagars belägring av svenskarna under Gustav II Adolf ("uthan någott skott aff stycken, allenast medh skyfflar och spadher") och därvid föll 70 större och mindre kanoner jämte annat byte i segrarens händer. Såsom en viktig förborg för Livland blev Biržai sedan ytterligare förstärkt, men i det 1627 ingångna stilleståndet avstods det till Radziwiłł. 1655 intogs det åter av svenskarna. På ett möte i Biržai emellan tsar Peter den store och konung August den starke slöts 26 februari 1701 ett fördrag, genom vilket tsaren förband sig att låta 15 000–20 000 man väl övat fotfolk förena sig med sachsarna vid Düna samt att försträcka konungen 200 000 riksdaler på två år. Han avstod från alla anspråk på Livland och Estland, själv ville han föra kriget i Ingermanland. Tsaren skulle även söka genom rikliga vängåvor vinna de inflytelserikaste männen på polska riksdagen för att förmå denna till krigsförklaring mot Sverige. I juli 1701 intogs Biržai av svenskarna under J. A. Meijerfeldt, men förlorades 1703 till ryssarna. Den 15 september (gamla stilen) 1704 togs det åter av svenskarna under Adam Ludwig Lewenhaupt, som därpå sprängde slottet i luften. Vid Polens delningar tillföll staden Kejsardömet Ryssland, där det hörde till guvernementet Kovno och till greve Tyszkiewicz. Sport FK Širvėna, fotbollsklubb. Biržų miesto centrinis stadionas Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från Nordisk familjebok, Birsen, 1904–1926. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Biržai. Wikisource har originalverk som rör Biržais roll under Stora nordiska krigets inledande år.
Židikai Marija Pečkauskaitė secondary school

Židikai Marija Pečkauskaitė secondary school (Lithuanian: Židikų Marijos Pečkauskaitės vidurinė mokykla) is a secondary school located in Židikai, Lithuania. This school is the oldest one in the Mažeikiai district municipality. It was founded in 1865. In 1989, the name of Marija Pečkauskaitė was given to the school to honor famous author and educational Šatrijos Ragana, who lived in Židikai from 1915 until she died in 1930. Principals of the school Juozas Garška (1940–1948) Algirdas Gailius (1949–1956) Irena Paulauskienė (1956–1958) Birutė Kekienė (1959–1964) Aleksandras Bašermanovas (1964–1969) Vytautas Rimiškis (1969–1975) Alfonsas Dagys (1975–1985) Paulius Perminas (1985–1990) Andrius Meinorius (1990–1993) Rima Širvinskienė (1993–present) External links Official page School' page in project "Drąsinkime ateitį"
Pagiriai (Vilnius)

Pagiriai is a village in Vilnius District Municipality, Lithuania. It is located less than 1 kilometre (0.62 mi) south of Vilnius city administrative border. According to the 2021 census, it had a population of 3,324, a decrease from 3,451 in 2011 and from 3,929 in 2001. History Kazaklar and Karnaklar – two Lithuanian Tatar villages before World War II – were merged and renamed Pagiriai after the war (see Keturiasdešimt Totorių for the history of Tatars of Pagiriai eldership). In 1970, the largest greenhouse complex in the Baltic states was established and multi-flat housing for its workers was built during 1970–1990. As a result, the number of inhabitants of the village grew from 251 in 1970 to 3,776 in 1989. Inhabitants Pagiriai is a center of Pagiriai eldership, which covers an area of 87.2 square kilometres (33.7 sq mi). There are 25 settlements in the eldership. According to the census of 2011, there were 7,341 inhabitants in the Pagiriai elderate. The ethnographic composition of the eldership is very diverse. According to the census of 2011, there were 37.1% Lithuanians, 44.8% – Poles, 8.6% – Russians in 2011. Belarusians, Ukrainians, Lithuanian Tatars and others constituted the rest 9.5% of the population. The largest villages of the elderate were Pagiriai, Vaidotai (1,387) and Keturiasdešimt Totorių (451). The newest census of 2021 showed, that in Pagiriai eldership with a total population of 7,147, 2818 inhabitants (39,4%) were Lithuanians, 3031 (42,4%) were Poles, 556 (7.8%) – Russians, 282 (3,9%) – Belarusians, 64 (0,9%) – Ukrainians and 386 (5,4%) other peoples. References
Pogiry (gmina Pogiry)

Pogiry (lit. Pagiriai) – miasteczko na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, siedziba gminy Pogiry. Położona jest nad rzeką Waką, tuż przy granicy administracyjnej Wilna (część wsi leży w granicach miasta, jako jego dzielnica Pogiry). Liczy 3929 mieszkańców (2001). Historia Pod zaborami majątek ziemski; w II Rzeczypospolitej majątek ziemski, wieś i zaścianek. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim, w gminie Rudomino. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Rudomino. W 1931 miejscowość liczyła: majątek – 5 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, wieś i zaścianek – 108 mieszkańców, zamieszkałych w 20 budynkach. 31 grudnia 2025 roku miejscowość otrzymała status miasteczka. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Pogiry, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 499 .
Пагиряй (Вильнюс)

Пагиря́й (лит. Pagiriai) — местечко на территории самоуправления Вильнюсского района, в 12 км к юго-востоку от Вильнюса, при реке Воке; западная часть деревни включена в черту города; центр староства площадью 8723 га с 25 деревнями и населением свыше 7600 человек. Инфраструктура Имеются почтовое отделение, библиотека (основана в 1952 году; филиал Центральной библиотеки Вильнюсского района), гимназия (школа основана в 1976 году), детский сад, музыкальная школа (учреждена в 2003 году), амбулатория. Рядом с деревней находится карьер, в котором обезвреживаются взрывные устройства. История Деревня прежде называлась Казаклар, Карнаклар. Своё нынешнее название Пагиряй получила после Второй мировой войны. Известность деревня получила в 1970 году, когда здесь было начато строительство крупного тепличного комбината, что повлекло развитие деревни, появление многоквартирных жилых домов и рост населения. Население По переписи населения 1959 года в деревне числилось 139 жителей, в 1986 году насчитывалось 3120 человек, в 2001 года — 3929. В настоящее время насчитывается 3451 житель (2011). Примечания Ссылки Pagirių seniūnija (лит.). Vilniaus rajono savivaldybė. Vilniaus rajono savivaldybė (6 января 2017). Дата обращения: 15 января 2017. Baranovskaja, Irena. Pagirių seniūnija (лит.). Vilnijos vartai. Vilniaus apskrities kraštotyra (2010; 2013). Дата обращения: 9 января 2017.
Holy Transfiguration Church, Kėdainiai

Holy Transfiguration Church is an Eastern Orthodox church in Kėdainiai belonging to the Russian Orthodox Diocese of Lithuania.. The first, wooden Orthodox church in Kėdainiai was constructed in 1643. From 1652 it belonged to an Orthodox monastery of the Holy Transfiguration, which was destroyed by fire in 1771. After this event the monastery was never rebuilt and the monks moved to the Holy Spirit Monastery in Vilnius. In 1798 it was officially closed. Despite the advice of the Holy Synod of the Russian Orthodox Church, the remaining church was not made a parish church because of the tiny number of Orthodox Christians living permanently in Kėdainiai. The services were held there only occasionally, wherever a Russian military unit arrived to the town. In 1841 this situation changed together with the arrival of more Russians to the town. In 1895 the church also turned out to be too tiny and it was replaced by the one which was preserved up to today. During World War I, the church was abandoned. Only in 1918 new parish clergy arrived to Kėdainiai. It was registered as an active parish by the Soviet government in 1947, with 230 parishioners at this moment. Sources G. Shlevis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Kiejdanach

Cerkiew Przemienienia Pańskiego – cerkiew prawosławna w Kiejdanach, położona przy ulicy Giedymina. Historia Pierwsza prawosławna świątynia w Kiejdanach została wzniesiona w 1652 jako część męskiego monasteru. Działał on do pożaru w 1771, po którym nie został odbudowany. Świątobliwy Synod Rządzący oficjalnie w 1798 poinformował o jego zamknięciu, w tym czasie nieczynna była także cerkiew. Częściowo odrestaurowana, pełniła ona jedynie funkcje cerkwi polowej i nie była miejscem regularnych nabożeństw. Parafia prawosławna w Kiejdanach powstała na nowo dopiero w 1846. W 1895 wzniesiony został obecny budynek cerkwi. Mimo porzucenia go w okresie I wojny światowej, nie poniósł w tym czasie żadnych strat i od listopada 1918 na nowo stał się czynną placówką duszpasterską. Według danych eparchii z 1937 parafia w Kiejdanach w 1941 liczyła 341 osób, w 1945 – 230. W 1947 władze radzieckie zgodziły się na czynne działanie cerkwi, jednak w 1961 odebrały parafii podległą jej kaplicę cmentarną św. Andrzeja i zmieniły ją na magazyn. Architektura Cerkiew jest wzniesiona na planie czworoboku z wyodrębnionym pomieszczeniem ołtarzowym i przedsionkiem. Nad wejściem do budynku położona jest dzwonnica zwieńczona iglicą z krzyżem dekorowaną oślimi grzbietami. Poniżej iglicy znajdują się półkoliste okna. Pozostałe otwory okienne w cerkwi mają podobny kształt, są obramowane motywem naśladującym kolumny doryckie. Nad nawą położona jest pojedyncza cebulasta kopuła z krzyżem. Cały gmach malowany jest na biało i jasnozielono. We wnętrzu cerkwi zachowały się: zabytkowy ikonostas, dwa boczne kioty z ikonami oraz zespół fresków na suficie i ponad pomieszczeniem ołtarzowym. Bibliografia Opis na stronie eparchii ros.
Avižieniai

Avižieniai [avʲɪ'ʒʲɪenʲɪai] is a town in Vilnius District Municipality, Lithuania, 1 kilometre (0.62 mi) west of the A2 Vilnius-Panevėžys highway. The village had a population of 2,125 as of 2011, which grew to 2,318 inhabitants in 2021 (according to the national census results) and is a centre of Avižieniai Eldership. During the Soviet period, a gardening farm (specialized kolkhoz) was formed in Avižieniai, which territorially also covered what is now Fabijoniškės and Pašilaičiai microdistricts in Vilnius. Avižieniai is famous for its manufacturing: motor vehicle bus manufacturer – ALTAS komercinis transportas with more than 200 employees, smaller steel furniture factory and other industry. References
Avižieniai

Avižieniai [avʲɪ'ʒʲɪenʲɪai] est un village de la municipalité du district de Vilnius en Lituanie. Le village est proche de la route européenne 272 reliant Vilnius à Panevėžys de l'autoroute. En 2011, le village avait une population de 2 125. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Avižieniai » (voir la liste des auteurs). Portail de la Lituanie
Awiżenie

Awiżenie (lit. Avižieniai) − miasteczko na Litwie, w rejonie wileńskim, 8 km na północny zachód od Wilna, zamieszkana przez 1695 mieszkańców. W okresie międzywojennym Awiżenie leżały w granicach Polski, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim. 31 grudnia 2025 roku miejscowość otrzymała status miasteczka. Przypisy Linki zewnętrzne Awiżenie, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 54 .
Авиженяй (Вильнюс)

Авиже́няй (лит. Avižieniai) — местечко на территории самоуправления Вильнюсского района, в километре к западу от автомагистрали A2 (Европейский маршрут E272) Вильнюс — Паневежис; центр сянюнии (староства). Инфраструктура В деревне имеется почта, гимназия с преподаванием на литовском и польском языках (с 1964 года восьмилетняя школа, затем в 1988—2013 годах средняя школа). Прежде работал цех по обработке рыбы. С 1993 года работает предприятие „Avižieniai“, специализирующееся на продаже и транспортировке строительных материалов. Население В 1959 году насчитывалось 217 жителей, в 1970 году — 620, в 1979 году — 767, в 1989 году — 1165 человек, в 2002 году — 1600 жителей. В 2011 году население составляло 2125 человек, в настоящее время здесь проживает 2318 человек (2021). История В 1920—1939 годах деревня входила в Виленский край, инкорпорированный в состав польского государства. В советское время деревня была центральной усадьбой садоводческого совхоза. Примечания Литература Avižieniai // Visuotinė lietuvių enciklopedija (лит.) / Juozas Tumelis et al.. — Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, 2002. — Т. II: Arktis – Beketas. — С. 350. — 799 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-420-01499-8. Ссылки Avižienių seniūnija Архивная копия от 23 декабря 2016 на Wayback Machine (лит.) Valė Bartoševičienė. Avižieniai (лит.). Visuotinė lietuvių enciklopedija. Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras (9 мая 2022). Дата обращения: 22 июля 2022.
Litauische Sportuniversität

Die Litauische Sportuniversität (litauisch: Lietuvos sporto universitetas, LSU) ist die einzige universitäre Bildungseinrichtung für Sportwissenschaften in Litauen. Sie befindet sich seit ihrer Gründung im Kaunasser Stadtteil Žaliakalnis in unmittelbarer Nähe zur örtlichen Sporthalle Kaunas und zum S.Dariaus-und-S.Girėno-Stadion. Geschichte Vorläufer der Akademie waren Ausbildungskurse für Sportlehrer an Gymnasien, die es zwischen 1934 und 1938 in Kaunas gab, bevor sie der Vytautas-Magnus-Universität Kaunas angegliedert wurden. Die heutige Institution wurde als Lietuvos valstybinis kūno kultūros institutas 1945 gegründet und 1999 umbenannt. Struktur Zur Sportuniversität gehören drei Fakultäten, sechzehn Lehrstühle und 6 Laboratorien. Es gibt die Bibliothek der Litauischen Sportuniversität. 2.650 Studenten werden von 125 Lehrkräften, davon 10 Professoren und 69 Dozenten, unterrichtet. An der Universität spielt der LKL-Basketballverein LSU-Baltai Kaunas (früher Atletas). Absolventen Absolventen der Institution waren unter anderem der Box-Europameister Algirdas Šocikas und die Olympiasieger Modestas Paulauskas, Valdemaras Chomičius, Rimas Kurtinaitis und Virgilijus Alekna. Weblinks Website der Sportuniversität Einzelnachweise
Литовский спортивный университет

Литовский спортивный университет (лит. Lietuvos sporto universitetas) — литовское государственное высшее учебное заведение спортивно-педагогического профиля со статусом университета, находящееся в Каунасе. История Учреждение ведёт своё происхождение с 1934 года, когда президент Антанас Сметона основал Высшие курсы физического воспитания, чтобы выпускники могли преподавать физические упражнения и военную подготовку в гимназиях. В 1938 году курсы были закрыты, и их функции были переданы кафедре физического воспитания, созданной в Литовском университете. В 1945 году Литовский государственный институт физического воспитания был основан как самостоятельное учебное заведение. Он располагался в бывшем дворце физкультуры и обзавелся стадионом с парой футбольных полей, спортивным залом, теннисной и баскетбольной площадками, библиотека насчитывала 33 тысячи книг. В первый год обучения в институте обучалось 100 студентов. На 1 января 1960 года на 12 кафедрах института обучались 611 студентов, было подготовлено более 1 тысячи специалистов с высшим физкультурным образованием. Из 54 преподавателей 7 имели учёные степени и звания, преподавателями было опубликовано несколько сборников научных трудов, методические пособия по лыжному спорту, легкой атлетике, волейболу, и т. д. В 1999 году институт был переименован в Литовскую академию физической культуры. В 2012 году Сейм Литвы единогласно одобрил изменение названия Литовской академии физического воспитания на Литовский спортивный университет. С момента своего основания университет подготовил около 16 000 учителей физической культуры, спортивных тренеров, специалистов по физиотерапии, менеджеров по туризму и спорту и др. Университет закончили многие известные спортсмены, тренеры и известные общественные деятели. Большое количество выпускников стали чемпионами и призерами Олимпийских игр, чемпионатов мира и Европы, среди них двукратный чемпион Европы по боксу Альгирдас Шоцыкас, обладатель золотой олимпийской медали и чемпион мира по баскетболу Модестас Паулаускас, обладатели золотых олимпийских медалей Вальдемарас Хомичюс, Римас Куртинайтис, Виргилиюс Алекна и др. Примечания
Bernhardinerinnenkloster (Vilnius)

Das Bernhardinerkloster war ein Kloster der Bernhardiner im Vilniuser Stadtteil Užupis. Es wurde 1495 gegründet. Die heute bestehenden Gebäude stammen aus dem Jahre 1795. 1864 wurde es geschlossen und die Nonnen wurden zum Kloster St. Michael übergesiedelt. Bis 1867 war das Kloster mit der Bernhardiner-Kirche durch eine Galerie verbunden, die über den Fluss Vilnia führte und während der Flut 1845 schwer beschädigt wurde. Weblinks Bernhardinerkloster
Cmentarz w Kalwarii (Wilno)

Cmentarz w Kalwarii – cmentarz w Wilnie, na Werkach, przy Kościele Znalezienia Krzyża Świętego, założony w 1664. Pierwszy cmentarz w wileńskiej Kalwarii powstał z chwilą rozpoczęcia budowy drewnianego kościoła przy zespole pielgrzymkowym, założonym w 1662 roku przez biskupa Jerzego Białłozora w Werkach niedaleko Wilna. W 1772 roku ukończono budowę kościoła i klasztoru Dominikanów, których Rosjanie wyrzucili stąd w 1850 roku. Cmentarz zajmuje zbocze wzgórza kościelnego oraz przeciwległego wzniesienia. Powstał on bez założenia planistycznego wzdłuż alei cmentarnej, prowadzącej w dolinę. Na cmentarzu znajdują się dwie barokowe kaplice kalwaryjne: Kaplica Grobu Bożego i Kaplica Zmartwychwstania Pańskiego. W najstarszej części cmentarza zachowało się kilka tablic z początku XIX wieku. Jednym z najcenniejszych pomników na cmentarzu jest anioł oparty o skałę, na grobie Georges’a Ledoux (zm. 1892), który został wykonany przez pracownię Błaszczyka na Rossie w Wilnie. W latach 80. XIX wieku obok schodów kalwaryjnych umieszczono granitową płytę z napisem "HIC SEPULTI SUNT FRATRES ORDINIS PRAEDICATORUM E CONVENTU VERCOVENSI", na pamiątkę ponad 3 wieków Kalwarii wileńskiej. Na cmentarzu tym znajdują się m.in. groby żołnierzy Armii Krajowej, w tym mogiła 46 żołnierzy z II Zgromadzenia, poległych w Krawczunach-Nowosółkach o wyzwolenie Wilna 13 lipca 1944 r. Groby akowskie niszczono z premedytacją po wojnie, bowiem władze uznały ich za bandytów. Groby te rekonstruował w 1989 roku Związek Polaków na Litwie przy pomocy Budimexu. Kolejną tablicę, umieszczoną w 1990 roku, zniszczyli wandale. Odbudowała ją społeczność polska. Tam też pochowany jest Michał Półtorak (1915–1985), żołnierz 4 Brygady Wileńskiej AK, pseudonim Grot, kawaler orderu Virtuti Militari, który strzegł pamięci poległych pod Krawczunami-Nowosiółkami towarzyszy broni. Pochowani na cmentarzu Jerzy Surwiło – polski dziennikarz, pisarz Juozas Tunaitis – biskup pomocniczy wileński Bibliografia EdmundE. Małachowicz EdmundE., Wilno, Wrocław: Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, 1996, ISBN 83-7085-182-7, OCLC 749625807 .
Birutė-Hügel-Kapelle

Birutė-Hügel-Kapelle (lit. Birutės kalno koplyčia) ist eine achteckige Kapelle an der Ostseeküste im litauischen Palanga. Sie befindet sich auf dem 22 Meter hohen Birutė-Hügel (Birutės kalnas) in dem am Meer gelegenen Parkgelände des ehemaligen Landguts Tiškevičius, das heute das Bernsteinmuseum beherbergt. Die katholische Kapelle wurde nach Birutė, der Frau des Großfürsten Kęstutis (1297–1382), benannt. Geschichte 1869 wurde die Kapelle nach Entwürfen von K. Majer erbaut. 1976 wurden Innenglasmalereien angebracht, Autor der Vitrage war Liudas Pocius. Weblinks Einzelnachweise
Church of St. Isidore, Renavas

St. Isidore Church (Lithuanian: Šv. Izidoriaus bažnyčia, Samogitian: Šv. Ėzėduoriaus bažnīče) is a Roman Catholic church in Renavas, Lithuania. It is located near the road Židikai–Seda. History The construction of the church started in 1918 after Lithuania re-established its independence. However, after the walls of 2.5 m height were built, the construction stopped. The works began to continue only in 1929 and the construction was completed in 1933. Because of lack of money and in order to finish the project, constructors of the church refused exterior decoration foreseen in the primary projects. Consequently, the outside walls were made only of concrete. The Church was consecrated on 12 June 1933 by the first bishop of Telšiai Justinas Staugaitis. Current parson of the Renavas parish is a priest Dainoras Židackas who also serves as the priest of St. John the Baptist Church, Židikai. The Church is rectangle with a small tower and a porch. References External links MKE.lt panoramos.lt
Weiße Synagoge (Joniškis)

Die sogenannte Weiße Synagoge in Joniškis, einer Stadt im Norden Litauens, wurde 1823 errichtet. Die profanierte Synagoge im Stil des Neoklassizismus ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Gebäude für unterschiedliche Zwecke zweckentfremdet. Das Synagogengebäude wurde in den 2000er Jahren renoviert und wird nun für kulturelle Veranstaltungen genutzt. Siehe auch Rote Synagoge (Joniškis) Weblinks The Center for Jewish Art (mit vielen Fotos) 19th-century synagogue complex restored in Lithuania Joniskis Synagogue Complex Revitalising Jewish cultural heritage in Lithuania
White Synagogue of Joniškis

The White Synagogue of Joniškis (Lithuanian: Joniškio Baltoji sinagoga) is a former Jewish congregation and synagogue, located at 4a Miesto Square, in Joniškis, in the Šiauliai County of Lithuania. Called the Summer synagogue; it was designed by Saulutė Domanskienė in the Classical Revival and Romanesque Revival styles, and was completed in 1823. The building operated as a synagogue until it was devastated by Nazis in 1941. Subsequently used for profane purposes, the building was restored from 2011 and has been repurposed as a cultural center since 2014. The former synagogue was located adjacent to the Red Synagogue of Joniškis. History In 1797 the permit to build a synagogue in Joniškis was granted; and the synagogue was completed in 1823. After World War II, the synagogue was converted into warehouse, later on into gym. See also History of the Jews in Lithuania Lithuanian Jews References External links Media related to White synagogue in Joniškis at Wikimedia Commons
Biała Synagoga w Janiszkach

Biała Synagoga w Janiszkach, zwana Letnią (lit. Baltoji sinagoga) – jedna z dwóch synagog należących do synagogalnego kompleksu w Janiszkach. Została zbudowana w 1823 roku w stylu klasycyzmu. Jest budynkiem parterowym, pokrytym dwuspadowym dachem. Ściany szczytowe pozbawione są okien. W opinii Jolanty Kucharskiej bóżnica charakteryzuje się architekturą neobarokową, a data budowy pozostaje nieznana. Zobacz też Synagoga Czerwona w Janiszkach Przypisy Linki zewnętrzne Opis janiskich bóżnic (łot.) Zdjęcie bóżnicy. musupaveldas.lt. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-03)].