NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
SC Lithuanian Radio and Television Centre

Lithuanian Radio and Television Centre or LRTC for short, otherwise called as Telecentras, has the most extensive experience in the field of telecommunications among Lithuanian companies. The activity was commenced on 12 April 1926 when the first Lithuanian radio sounds were broadcast from Kaunas radio station. TV programmes broadcasting services were launched on 30 April 1957. The Telecentras is state-owned stock company falling under supervision of the Ministry of Transport and Communications. Activity Telecentras maintains the major radio and TV programmes broadcasting networks in Lithuania which include digital terrestrial broadcasting (DVB-T). In 2006, the company began to use TV programs compact standard MPEG-4 AVC/H.264. The introduction of this standard allowed broadcasting of 10 enhanced digital TV programmes through one DVB-T network. Furthermore, this standard provides the possibility to broadcast TV programmes of high definition, too. The Telecentras is the member of global WiMAX Forum. In 2009, the Telecentras was the first company in the European Union which started to provide Internet services using 4G Mobile WiMAX network. From 2012 October 29 the Telecentras broadcasts TV programmes just through DVB-T network. Services With the advanced communications technologies the company will not ensure radio and TV programmes broadcasting to all residents of Lithuania, as well as provides data transmission, network connection, telephony and other services. The company has been providing “Erdvės” wireless internet services since 2001, 4G MEZON WiMAX mobile internet since 2009 and 4G LTE mobile internet since 2015. The Telecentras owns the highest building in the country: Vilnius TV Tower (326.5 m). Facilities mounted inside and outside TV tower transmit radio and TV signals and data for provision of internet and other services. External links Official website MEZON Archived 2022-05-18 at the Wayback Machine
Bibliothek und Informationszentrum der Litauischen Universität für Gesundheitswissenschaften

Die Bibliothek und Informationszentrum der Litauischen Universität für Gesundheitswissenschaften (lit. Lietuvos sveikatos mokslų universiteto biblioteka ir informacijos centras) ist eine medizinische Bibliothek in der litauischen zweitgrößten Stadt Kaunas. Sie ist eine Hochschulbibliothek und gehört der Litauischen Universität für Gesundheitswissenschaften. Geschichte 1923 wurde der Bibliothek-Fonds der Medizinischen Fakultät der Litauischen Universität (Lietuvos universitetas) errichtet. Nach der Reorganisation der Kauno universitetas 1950 wurde die Bibliothek des Kauno medicinos institutas gegründet. Sie hatte den Lesesaal mit 60 Sitzplätzen. 1956 wurde noch ein weiterer Lesesaal für wissenschaftliche Mitarbeiter errichtet. Ihre Bücher schenkten die Professoren wie Petras Avižonis, Petras Raudonikis, Pranas Mažylis, Benediktas Šaulys, die Dozenten Juozas Nemeikša, Andrius Matulevičius, Andrius Domaševičius und Angehörige von Professoren Vladas Lašas und Pranas Mažylis. 1964 hatte die Bibliothek drei Abteilungen. 1993 wurde das Computer-Netzwerk errichtet. Von 2004 bis 2006 wurde das neue Gebäude der Bibliothek gebaut. Hier wurden sechs Lesesäle errichtet. Die Bibliothek hat etwa 10.000 registrierte Benutzer und etwa 40 Mitarbeiter. Direktoren 1951–1959: Ona Jakubėnaitė 1960–1961: Kostas Vaitkevičius 1962–1975: Olga Peikštenienė 1975–1992: Benjaminas Kaluškevičius Seit 1993: Meilė Kretavičienė Weblinks Website der Bibliothek
Litauische technische Bibliothek

Die Litauische technische Bibliothek (lit. Lietuvos technikos biblioteka) war eine Bibliothek (1957–2017) in der litauischen Hauptstadt Vilnius. Geschichte Im August 1957 gründete der Volkswirtschaftsrat von Sowjetlitauen das zentrale wissenschaftlich-technische Bibliothek (CMTB). Von 1959 bis 1974 errichtete man die Bibliothek-Filialen in der Hafenstadt Klaipėda, Panevėžys und Šiauliai, 1964 in Marijampolė 1970 in Kaunas und 1974 in Alytus. 1965 wurde Republikpatentenfond (RPF) in der Bibliothek eingerichtet. 1998 wurde Valstybinis patentų biuras (VPB) zum Gründer der Bibliothek. Seit 1999 gibt es ein Patentinformationszentrum (PIC). Seit 2018 ist die Bibliothek der Litauischen Militärakademie angegliedert. Weblinks Website der Bibliothek
Akademia Rolnicza w Datnowie

Akademia Rolnicza w Datnowie (lit. Akademijos žemės ūkio institutas) - wyższa uczelnia rolnicza znajdująca się koło Datnowa na Litwie. Uczelnia mieści się w XVI-wiecznym pałacu zbudowanym przez rodzinę Izakowskich. Została założona przez premiera Stołypina w 1911. W latach 1911–14 zbudowano nową siedzibę placówki wraz z domem studenckim. Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości w 1918 szkoła działała jako Szkoła Rolnictwa i Leśnictwa (lit. žemės ūkio ir miškų mokykla), od 1922 jako Technikum Rolnicze (žemės ūkio technikumu).
Сельскохозяйственная академия (Дотнува)

Сельскохозяйственная академия (лит. Akademijos žemės ūkio institutas) — высшее сельскохозяйственное учебное заведение, находится близ Дотнува (Кедайнский район Литвы). Академия расположена во дворце XVI века, построенном семейством Изаковских. История Возникла в 1911 году на базе сельскохозяйственной школы, учреждённой по указу премьер-министра Российской империи П. А. Столыпина. В 1911—1914 годах было построено новое здание школы со студенческим общежитием и жильём для преподавателей. После обретения Литвой независимости в 1918 году школа реорганизована в школу сельского и лесного хозяйства (žemės ūkio ir miškų mokykla), а в 1922 году — в сельскохозяйственный техникум (žemės ūkio technikumas). Здесь была основана первая в Литве селекционная станция. В 1923 в дополнение к селекционной станции, организованы участки для полевых испытаний. В 1924 на базе сельскохозяйственного техникума в г. Дотнува была организована и функционировала до 1946 года Литовская сельскохозяйственная академия (ныне Академия сельского хозяйства университета Витовта Великого в Норейкишкесе близ Каунаса). В 1927—1939 годах — действовала станция защиты растений, в 1938—1940 годах — участок экспериментального садоводства. В 1944 году немцы взорвали здания академии. В 1946 году академия была переведена в Каунас. Динамика обучающихся 1923—715 1959—841 1979—1112 1989—988 2001—873 2011—752 Ссылки Akademija (Kėdainių raj.) - Facebook
Kazys-Boruta-Gymnasium Liudvinavas

Das Kazys-Boruta-Gymnasium Liudvinavas (lit. Liudvinavo Kazio Borutos gimnazija) ist ein staatliches Gymnasium im litauischen südwestlichen Städtchen Liudvinavas, Region Suvalkija. Es hat zwei Filialen und eine Abteilung für Vorschulbildung (2 Kindergruppen, eine jüngere und eine ältere). Zu den Fremdsprachen gehören Englisch, Deutsch und Russisch. Geschichte Im Jahr 1781 gab es in Liudvinavas eine Grundschule mit 20 Schülern. Ende des 19. Jahrhunderts wurde ein neues Gebäude für die Schule gebaut. 1902 lernten etwa 200 Schüler. Im Jahr 1913 wurde ein Schulgebäude aus Backstein fertiggestellt. Im Jahr 1914 wurde die Schule von der deutschen Okkupationsregierung der Wehrmacht geschlossen. Im Jahr 1915 brannte die Schule ab. 1923 wurde das abgebrannte Gebäude wiederaufgebaut. 1937/1938 wurde eine neue 5. Klasse eingeführt (nachdem es zuvor nur vier Klassen gab) und 1939 folgte die Einführung der 6. Klasse. Ab 1944 gab es ein Progymnasium Liudvinavas. Am 28. Februar 1995 wurde das Schulmuseum gegründet. Im Schuljahr 1949/1950 wurde es in eine siebenjährige Schule (mit 7 Klassen) umgestaltet. Im Schuljahr 1951/1952 wurde eine achte Klasse eröffnet. Ab 1954/1955 war sie eine vollständige Sekundarschule mit dem Abitur. Im Frühjahr 1989 wurde die Schule nach dem Schriftsteller Kazys Boruta (1905–1965) benannt. 2010 wurde die Hauptschule Valavičiai und zu der Filiale der Sekundarschule. Im Februar 2015 wurde die Schule festlich in ein Gymnasium umgewandelt, mit 223 Schülern und 42 Lehrern (von denen 14 waren Absolventen der Schule, weitere 13 Personen waren Mitarbeiter im Haushalt der Schule). Das Gymnasium unterrichtet etwa 20 Schüler mit besonderen pädagogischen Bedürfnissen (5 in einem individualisierten Programm und 15 in einem angepassten Programm). Filialen Abteilung Liucinavas Abteilung Valavičiai Schüler Jonas Staugaitis (1868–1952), Politiker, Parlamentspräsident Jonas Kriščiūnas (1888–1973), Agronom und Politiker Petras Klimas (1891–1969), Jurist und Politiker, Diplomat Kazys Boruta (1905–1965), Schriftsteller, Dichter und politischer Aktivist Algimantas Matulevičius (1948–2024), Politiker, Mitglied des Seimas Vydas Baravykas (* 1950), Politiker, Bürgermeister der Rajongemeinde Alytus Petras Vaitiekūnas (* 1953), Diplomat und Politiker, Außenminister, Botschafter, Abgeordneter des Obersten Rates Litauens Weblinks Website des Gymnasiums Einzelnachweise
Lygė

Lygė este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Lituania întinsă pe o suprafață de 191,7 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Lygė este situat la coordonatele 55.7789°N 23.0558°E﻿ ()55.7789; 23.0558. Înființare Situl Lygė a fost declarat sit de importanță comunitară în februarie 2004 pentru a proteja 1 specie de plante. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în decembrie 2018. Biodiversitate Situată în ecoregiunea boreală, aria protejată conține 6 habitate naturale: Ape puternic oligomezotrofe cu vegetație bentonică cu Chara spp., Mlaștini turboase de tranziție și turbării mișcătoare, Mlaștini alcaline, Taiga vestică, Păduri fino-scandinave bogate în ierburi cu Picea abies, Păduri caducifoliate de mlaștină fino-scandinave. La baza desemnării sitului se află o specie protejată de plante: ochii-șoricelului (Saxifraga hirculus). Pe lângă speciile protejate, pe teritoriul sitului au mai fost identificate 1 specie de plante. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Lituania
Kościół św. Jana Chrzciciela w Mielegianach

Kościół św. Jana Chrzciciela w Mielegianach – kościół parafialny w Mielegianach. Historia Kościół został wybudowany w latach 1779–1790 z fundacji Justyny Kublickiej, w wykonaniu woli jej zmarłego męża Kazimierza Kublickiego. Został poświęcony przez proboszcza ks. Wojciecha Odolińskiego. Świątynia została odrestaurowana w 1838 roku. Na początku XIX wieku kościół został wyremontowany z inicjatywy proboszcza ks. Placyda Szarkowskiego. Architektura Kościół jest w stylu klasycystycznym, na planie prostokąta, bez wieży. Wnętrze jest trójnawowe. Ogrodzenie cmentarza kościelnego wykonane jest z kamienia. Autorem obrazów i rzeźb św. Piotra i św. Pawła jest artysta Wincenty Smokowski. Neobarokowe tabernakulum zostało wykonane w 1851 roku w warszawskiej fabryce Józefa Frageta. W prezbiterium znajduje się tablica epitafijna Stanisława Bortkiewicza, uczestnika powstania listopadowego. Przypisy Bibliografia Historia i zdjęcia kościoła na stronie internetowej pamatykLietuvoje.lt Histoira i opis kościoła na stronie internetowej ignalina.info Linki zewnętrzne Podbrodzie i okolice - Wirtualna Wileńszczyzna
Церковь апостолов Петра и Павла (Молетай)

Церковь апостолов Петра и Павла — католический храм в городе Молетай, восточная Литва. История Молетай в 1387 году был пожертвован виленскому епископу. Считается, что первый храм в городе был построен во второй половине XV века (впервые упоминается в документах в 1522). Во время Северной войны, в 1702 году церковь была разрушена и к 1722 году восстановлена. С 1777 года существовала церковно-приходская школа. Под руководством священника Казимераса Бандзявичюса (был пастором в 1900—1924 годах) прихожанами в 1905—1907 годах был построен современный каменный храм в стиле необарокко. Строительными работами руководил инженер Степанас Сестрженцявичюс. В 1912 году был установлен новый орган. В 1912—1914 годах при приходе действовало отделение литовского католического общества трезвости. Оно в 1913 году устроило кофейню. Матас Лаяускас (род. 1872), пастор прихода с 1924 года, в 1941 году был расстрелян советскими властями. В 1944 году обе башни храма были уничтожены (восстановлены в 1977 году). Архитектура Храм построен в стиле позднего необарокко. Имеет форму латинского креста, с двумя высокими башнями и выступающим фасадом. Внутри 3 нефа, в алтаре барочный декор. Каменная кладка ограды кладбища. Перед церковью находится 18-ступенчатая лестница. Галерея Примечания Ссылки Molėtų parapija (лит.).
Kościół św. Michała Archanioła w Masiadach

Kościół św. Michała Archanioła w Masiadach – katolicki kościół w Masiadach (Litwa). Murowany kościół zbudowano w 1783, w stylu późnobarokowym. Budynek z wysokim dachem ma plan krzyża, z transeptem. Prezbiterium zamknięte półkoliście. Elewacja zdobiona pilastrami i wydatnymi gzymsami. Po bokach fasady stoją dwie czworoboczne wieże z hełmami. Nad środkiem fasady znajduje się barokowy szczyt, ozdobiony ślimacznicami. W wyposażeniu kościoła bogato rzeźbione ołtarze i ambona z rzeźbą św. Michała Archanioła. Teren kościoła otacza mur z trójprzelotową bramą w stylu barokowym, wzniesiony w 1805. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 170. ISBN 83-87654-07-8.
Heilig-Geist-Kirche (Naujoji Akmenė)

Die Heilig-Geist-Kirche (litauisch Naujosios Akmenės Šv. Dvasios Atsiuntimo bažnyčia) ist eine römisch-katholische Kirche im Ort Naujoji Akmenė (Rajongemeinde Akmenė in Litauen). Sie untersteht dem Dekanat Akmenė, Bistum Telšiai. Die Kirche wurde 1998 unter Leitung des Architekten Rimantas Zimkus gebaut und 1999 geweiht. Drei Glocken schenkte der deutsche Monsignore Gerhard Lange, Ehrenbürger der Rajongemeinde Akmenė. Weblinks Ritterkreuz verliehen
Церковь Святого Духа (Науйойи-Акмяне)

Церковь Святого Духа (лит. Naujosios Akmenės Šv. Dvasios Atsiuntimo bažnyčia; костёл Сошествия Святого Духа) — католический храм в городе Науйойи-Акмяне. Находится в центральной части города на улице Пятравичяус 5. Относится к Тельшяйской епархии. Настоятель декан Олияндас Юрявичюс. История Науйойи-Акмяне был единственным в Литовской ССР районным центром без католического храма. В обстановке подъёма национального движения в конце 1980-х годах была образована инициативная группа верующих и священников, усилиями которой в ноябре 1988 года образовалась религиозная община, официально зарегистрированная в феврале 1989 года Советом по делам религий при Совете министров СССР. Богослужения проходили сначала в частных домах, затем в переоборудованном спортивном зале цементного завода „Akmenės cementas“. В 1992 году началось строительство костёла по проекту литовского архитектора Римантаса Зимкуса Храм был построен в 1998 году и тогда же состоялось первое богослужение. Освящён храм в 1999 году. Три колокола храму подарил немецкий монсеньор Герхард Ланге, почётный гражданин Акмянского район. Архитектура Здание возведено из белого кирпича. Оно — сложного плана, с двумя башнями и большой покатой крышей. Одна башния острым углом выступает у главного фасада. Другая высокая четырёхугольная башня с колоколами и крышей пирамидальной формы располагается на углу здания, где находится и вход. Высота стен храма — 40 м, башни — 50 м. Зал для богослужений с балконом площадью 600 м2. В конструкции кровли использовано свыше 800 м3 древесины. Примечания Ссылки Parapijos istorija (лит.). Naujosios Akmenės Šv. Dvasios Atsiuntimo bažnyčia. Naujosios Akmenės Šventosios Dvasios Atsiuntimo parapija. Дата обращения: 9 июня 2020. Naujosios Akmenės Šventosios Dvasios Atsiuntimo parapija (лит.). Telšių vyskupija. Telšių vyskupija (2018). Дата обращения: 9 июня 2020. Naujosios Akmenės Šv. Dvasios Atsiuntimo bažnyčia (лит.). lttvirtovė.lt. lttvirtovė.lt. Дата обращения: 9 июня 2020.
Starý hřbitov lesníků Nidské duny

Starý hřbitov lesníků Nidské duny, litevsky Nidos kopų apželdintojų senosios kapinės nebo zkráceně jen Miškininkų kapinaitės, je bývalý hřbitov v lese v Nidě ve městě/okrese Neringa na Kuršské kose v Klaipėdském kraji v Litvě. Další informace Hřbitov je oplocený, má informační tabuli. Nemá status funkčního hřbitova, ale je to kulturní památka a nachází se zde hroby rodiny Kuwert a jiných lesníků. Známými, zde pohřbenými osobnostmi, jsou Dovydas Gotlybas Kuvertas (David Gottlieb Kuwert) a jeho otec Georgas Dovydas Kuvertas (George David Kuwert), kteří začali v 19. století znovu osazovat odlesněné písečné duny a zahájili tak proces znovuzalesnění a zabránění nebezpečného pohybu písečných dun Kuršské kosy. Jejich dílo dalo Kuršské kose její současný vzhled a proměnilo tak dřívější „Pruskou Saharu“ v prosperující krajinu v souladu s přírodou. Společně s hřbitovem Preilos senosios kapinės v Preile je památkou na původní obyvatele. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Starý hřbitov lesníků Nidské duny na Wikimedia Commons
Kostel Panny Marie Pomocnice křesťanů (Nida)

Kostel blahoslavené Panny Marie Pomocnice křesťanů v Nidě (litevsky Nidos Švč. Mergelės Marijos Krikščionių Pagalbos bažnyčia) je římskokatolický kostel v Nidě. Nachází se na Kurské kose v Nerinze v Klaipėdském kraji v západní Litvě. Další informace Římskokatolický kostel v Nidě byl postaven ve stylu prosklené dřevěné moderní architektury a jeho architekti jsou Ričardas Krištapavičius a Jurgis Algimantas Zaviša. Je to první a jediný katolický kostel v historii Nidy, neboť katoličtí věřící se dříve scházeli v místním evangelickém kostele. Původně měl kostel stát vedle majáku v Nidě na kopci Urbo kalnas, ale z důvodů ochrany přírody Národního parku Kurská kosa to bylo zamítnuto. Nakonec byl kostel postaven blízko centra Nidy na adrese Taikos gatvės 17. Dne 4. května 2000 biskup Antanas Vaičius posvětil základní kámen a slavnostní otevření kostela se konalo 14. června 2003. Stavba kombinuje prvky tradiční přímořské architektury s moderními prvky. Jedním z hlavních akcentů je rákosová střecha a bílá prosklená věž se zvonem a bílým křížem. Varhany jsou počítačové a pocházejí z Nizozemska. Zvon váží cca 1,5 tuny, byl vyroben v Polsku a je na něm citát: Pod kostelem je společenská farní místnost a kaple a u kostela je postaven amfiteátr, který se po otevření a zvednutí oken a dveří stává součástí kostela. Vnitřní i vnější prostory budovy jsou také občasně využívány pro pořádání kulturních aj. akcí. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel blahoslavené Panny Marie Pomocnice křesťanů na Wikimedia Commons
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Podbrzeżu

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Podbrzeżu – kościół w Podbrzeżu (Paberžė) w rejonie kiejdańskim (Litwa). Drewniany kościół wzniesiony został w 1859. Kościół wystawił baron Szylling, właściciel miejscowego majątku, na miejscu poprzedniej świątyni, zniszczonej przez pożar. Prawdopodobnie użył elementów drewnianej kaplicy (miejsce pochodzenia nieznane), pochodzącej z XVIII wieku. Budynek na planie prostokąta, z wielobocznym zamknięciem części ołtarzowej oraz dwiema zakrystiami. Przód kościoła stanowi portyk z czterema murowanymi kolumnami, które podtrzymują trójkątny fronton. Nad portykiem ośmioboczna wieżyczka z ozdobnym hełmem. W podmurówce znajdują się kamienie młyńskie. Wyposażenie wnętrza eklektyczne (elementy neogotyckie, neobarokowe, klasycystyczne, barokowe i ludowe) z cennym, barokowym ołtarzem głównym. Wewnątrz kościoła znajduje się kolekcja rzeźb kościelnych oraz obrazów (najstarszy pochodzi z 1604). Obok kościoła znajduje się wolnostojąca, jednokondygnacyjna dzwonnica z drewna oraz kapliczki słupowe i rzeźbione krzyże. Na przykościelnym cmentarzu znajdują się groby miejscowych księży i właścicieli majątku. Ogrodzenie kościoła zbudowane jest z krat zdemontowanych w czasach komunizmu z grobów na okolicznych cmentarzach. W pobliżu kościoła stoi plebania (o wyglądzie dworku) i spichlerz plebański. Mieści się w nich muzeum ze zbiorami etnograficznymi oraz sztuką kościelną (ornaty, kute krzyże, przedmioty codziennego użytku). Osobna ekspozycja upamiętnia Antoniego Mackiewicza, który był wikarym w Podbrzeżu. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 200-201. ISBN 83-87654-07-8.
Pabradė Training Area

Pabradė Training Area (Lithuanian: Pabradės poligonas) is a major military facility of the Lithuanian Armed Forces located near Pabradė, Lithuania. It was established in 1904. It has an area of 17,514 ha (43,280 acres) and can be used for training at a battalion level. Since 2014, the official name of the facility is General Silvestras Žukauskas Training Area, but colloquially it remains known as Pabradė Training Area. Within the Pabradė Training Area is the US military camp Camp Herkus where US forces were deployed on 30 August 2021, its main purpose is to house US Army Soldiers in Lithuania. As of now, Camp Herkus is a temporary base for US soldiers to reside in while military officials consider a more permanent base close to Belarus and Kaliningrad. Camp Herkus contains ~500 members of the 1st Infantry Division along with several dozen M1 Abrams tanks, Bradley Fighting Vehicles, and other support equipment. Camp Herkus exists to train US troops in Lithuania following Belarusian military exercises near the border with Lithuania. In March 2025, four United States soldiers and one M88A2 Hercules were reported missing during an exercise. After several days of complex search and recovery operation, the armoured vehicle weighing over 60 tonnes and four deceased soldiers were pulled out of a deep swamp on 1 April 2025. Gallery See also Rūdninkai Training Area Gaižiūnai Rukla References
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Rodzin w Podbrodziu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Rodzin w Podbrodziu – kościół parafialny w Podbrodziu. Nabożeństwa odbywają się w języku litewskim i polskim. Historia Budowa kościoła w Podbrodziu rozpoczęła się latem 2006 roku. 15 października 2006 roku kardynał Audrys Bačkis poświęcił fundamenty budowanej świątyni. 4 listopada 2007 roku kardynał Bačkis poświęcił nowo wybudowany kościół pod wezwaniem Najświętszy Maryi Panny Królowej Rodzin. Architektura Kościół został zbudowany wraz z domem parafialnym. Architektami byli Marius Šaliamoras (kierownik projektu), Juras Balkevičius (kierownik części architektonicznej projektu), Artūras Burba, projektant UAB Numas, konstruktor Viktoras Ražaitis. Projekt zrealizowała firma budowlana Naresta. Kościół stoi na wzgórzu, jest to nowoczesny budynek, jego forma jest metaforyczna. Wypukłe ściany zewnętrzne kojarzą się z symboliką chrześcijańską. Świątynię zaprojektowano jako statek z koroną zwieńczoną na krzyżu na północnym wschodzie. Podobieństwo to nie jest przypadkowe, gdyż główna przestrzeń kościoła nazywana jest nawą (łac. navis znaczy statek), a ze Starego Testamentu znana jest Arka Noego. Autorzy projektu wykorzystali symbol ryby używany przez pierwszych chrześcijan dla oznaczenia akrostychu Ichthys (gr. Jezus Chrystus, Boga Syn, Zbawiciel). Wysokość budynku kościoła to 29 m, powierzchnia to 629 m², powierzchnia domu parafialnego to 490 m². Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Pałac Paców w Wilnie (ul. Wielka)

Pałac Paców w Wilnie – jeden z zabytków architektonicznych, zlokalizowany w centrum Starego Miasta w Wilnie przy ul. Wielkiej 7 (lit. Didžioji g. 7). Historia Obecny kształt budynku jest wynikiem przebudowy Domu Wojewody z przełomu XV i XVI wieku. Renowacji domu dokonano w 1675 roku z polecenia Michała Paca. Od czasu przebudowy pałac stał się najwspanialszą magnacką rezydencją w Wilnie. W pałacu Paców bywali monarchowie Jan Sobieski (1688), Aleksander I czy Napoleon Bonaparte (1812) i inne znakomitości ówczesnego świata. W 1822 roku odbywały się tu tajne posiedzenia filaretów. Przebudowany przez Rosjan w połowie XIX wieku na pomieszczenia biurowe, znacznie ucierpiał na swej niegdysiejszej świetności. 21 maja 2018 po remoncie w Pałacu otworzył się pięciogwiazdkowy hotel Pacai. W nowoczesny wystrój wkomponowano historyczne fragmenty pałacu. Badania i rekonstrukcja budynku na potrzeby hotelu kosztowała około 20 mln euro. Hotel ma 104 pokoje, dwie sale konferencyjne. W dawnej pałacowej wozowni na dziedzińcu rozlokowały się restauracje. Zobacz też Pacowie Pałac Paców w Wilnie (ul. Świętojańska) Pałac Paca-Radziwiłłów w Warszawie Przypisy Linki zewnętrzne Pałac na stronie internetowej radzima.org Strona hotelu Pacai