NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Костёл Святого Иоанна Боско

Костёл Свято́го Иоа́нна Бо́ско (лит. Švento Jono Bosko bažnyčia) в Вильнюсе — римско-католический приходской костёл Вильнюсского деканата в микрорайоне Лаздинай. Построен по проекту архитектора Витаутаса Чеканаускаса. Освящён во имя святого Иоанна Боско в 2001 году. Службы на литовском и на польском языках. Адрес: ул. Эрфурто, 3 (Erfurto g. 3). Ссылки Vilniaus Šv. Jono Bosko parapija (лит.)
Church of St. Stephen, Vilnius

Church of St. Stephen (Lithuanian: Vilniaus Šv. diakono Stepono bažnyčia, Polish: Kościół św. Szczepana w Wilnie) is a former Roman Catholic church in Naujamiestis, Vilnius. It was completed in 1600 and previously was used by the Brotherhood of Saint Roch. Today, it stands in a warehouse yard and used as a theatre. It was restored from a very poor condition. History St Stephen's church was constructed in 1600 by Father Simonas Visockis of the Jesuits who collected money from the local townspeople to pay for its construction. It was constructed alongside the wooden St Lazarus' Hospital. In 1604, it was the centre of the celebrations of the canonisation of St Casimir. The celebrations are repeated yearly with a parade from Vilnius Cathedral through Vilnius Old Town to St Stephen's church, carrying a replica of the papal labarum that affirmed his canonisation. By 1612, the hospital and church were rebuilt. In 1655, it was involved in a fire that destroyed the hospital. In 1715, the Bishop of Vilnius handed the church over to the ownership of the Brotherhood of Saint Roch. In 1752, the church was given to the Mariavites, whom were granted permission by Pope Clement XII to incorporate St Stephen's as a part of a new monastery site. In 1864, the Emperor of Russia Tsar Alexander II passed a decree ordering that the monastery be closed. The Russian state then took over St Stephen's and made it into the chapel of a new prison. During the Soviet Union, the church was made into a stonemasonry but it was damaged during the Second World War and then made into a warehouse before being transformed into a theatre. Design St Stephen's Church is the only Renaissance church in Vilnius with sgraffito plasterwork. In 2015, the Lithuanian Department of Cultural Heritage and the Roman Catholic Church restored the church to preserve the sgraffito. The Department contributed €36,322 with the Archdiocese of Vilnius contributing €14,481. References
Kościół św. Szczepana w Wilnie

Kościół św. Szczepana w Wilnie – późnorenesansowy kościół w Wilnie zbudowany w latach 1600–1612. Historia Kościół św. Stefana ( Kościół św. Stefana - Wilno. Przewodnik krajoznawczy Juliusza Kłosa, Prof. Uniwersytetu St. Batorego. Wydanie trzecie poprawione po zgonie autora. Wilno, 1937. S. 193—194.) był jednym z pierwszych zbudowanych na wileńskim przedmieściu. Powstał staraniem jezuity ks. Szymona Wysockiego. Pierwotnie pełnił funkcję świątyni szpitala św. Łazarza. Z czasem wokół obiektu powstał cmentarz, na którym początkowo grzebano ofiary zarazy i głodu, a później też osoby szanowane i zasłużone dla miasta m.in. niektórych profesorów Uniwersytetu Wileńskiego. W 1715 roku przy kościele św. Stefana powstał dom zakonny Bractwa św. Rocha, rzymskokatolickiego męskiego zgromadzenia opiekującego się chorymi. Później tj. w 1752 za sprawą ks. Józefa Stefana Turczynowicza przy kościele utworzony został rzymskokatolicki dom zakonny Mariawitek. Siostry Życia Maryi opiekowały się świątynią do 1864. W 1794 roku, podczas bombardowania miasta przez wojska rosyjskie, kościół spłonął. Klasztor został zrujnowany, a następnie odbudowany ze środków sióstr mariawitek. Odbudowano go według projektu architekta Pietro Rossiego w latach 1801–1806 między innymi dzięki wsparciu finansowemu ze strony cara Pawła I, który będąc w Wilnie ofiarował 3 tysiące rubli w srebrze na jego restaurację. W 1864 roku nakazem władz carskich skasowano zakon mariawitek, a zabudowania kościelne i klasztorne przekształcono w więzienie. W 1926 roku przykościelny klasztor nabył cech kamieniarzy z przeznaczeniem na magazyn. Wokół kościoła na dawnym cmentarzu powstał skład materiałów budowlanych. W okresie międzywojennym w kościele odbywały się nabożeństwa. Po II wojnie światowej władze sowieckie ich jednak zakazały. Świątynia została zamknięta i taką pozostaje do dziś. W latach 1975–1976 kościół został wyremontowany. Ponownie obiekt restaurowano na początku XXI wieku. Architektura Kościół św. Stefana posiada cechy późnego renesansu przechodzącego we wczesny barok, nie posiada wieży. Jest z zewnątrz bardzo skromny, posiada profilowany gzyms i wnęki pomiędzy pilastrami. Nie posiada bogatych dekoracji zewnętrznych. Wyróżnia się spośród wileńskich kościołów konstrukcją wnętrza, nawa główna zakończona jest z obu stron apsydami. Świątynia ma bowiem oprócz nawy głównej tylko jedną nawę boczną – południową. Przy świątyni istniał kiedyś cmentarz, na którym spoczęło wiele znamienitych postaci, m.in. przy południowej fasadzie świątyni znajduje się grób wileńskiego architekta Wawrzyńca Gucewicza. Spoczywa tu również filozof Józef Władysław Bychowiec, pierwszy tłumacz na język polski dzieł Kanta. Galeria Przypisy Bibliografia Tomas Venclova. Wilno. Przewodnik. Wilno 2001. ISBN 9986-830-47-8 Linki zewnętrzne Historia kościoła św. Stefana w Wilnie (lit.)
St.-Nikolai-Kirche (Betygala)

St.-Nikolai-Kirche Betygala (lit. Betygalos Šv. Mikalojaus bažnyčia) ist eine römisch-katholische Neubarock-Kirche in Betygala, in der Rajongemeinde Raseiniai, 16 km östlich von Raseiniai in Litauen. Geschichte 1416 wurde die erste hölzerne Kirche gebaut. 1505 wurde das Städtchen Betygala der Pfarrgemeinde geschenkt. Žygimantas Senasis erlaubte 1516 dem Pfarrer, 5 Kneipen zu bauen und zu betreiben. 1579 gab es eine Gemeindeschule. 1841 lebten hier drei Priester. 1851 wurde eine neue hölzerne Kirche gebaut. Von 1925 bis 1930 erbaute man eine Kirche aus Stein. Der Architekt war Vladimiras Dubeneckis. 1932 wurde sie von Erzbischof Juozapas Skvireckas geweiht. Quellen Betygalos Šv. Mikalojaus bažnyčia Geschichte Info Weblinks Pfarrgemeinde Betygala
Òpera i Ballet Nacional de Lituània

L'Òpera i Ballet Nacional de Lituània LNOBT (en lituà: Lietuvos nacionalinis operos ir baleto Teatras) és un teatre d'òpera i ballet a Vílnius, Lituània. Va ser construït el 1974. L'Orquestra Simfònica de l'Estat de Lituània, el Cor Estatal de Kaunas, i l'Orquestra de Cambra de Lituània s'allotgen al LNOBT. A més a més d'obres clàssiques occidentals i russes de repertori, a l'òpera també es fan òperes nacionals. L'òpera Pilėnai (1956) del compositor Vytautas Klöva, des de 2001 s'ha portat a terme a l'aire lliure durant l'estiu al Castell de l'Illa Trakai. L'òpera Lokys (2000) de Bronius Kutavicius, després de Prosper Mérimée amb l'obra Lokis the bea, va ser encarregat pel «Vílnius Festival». El ballet ha realitzat diverses produccions pel coreògraf rus Boris Eifman, entre elles Red Giselle. Referències Enllaços externs Opera Base Òpera i Ballet Nacional de Lituània - Lloc web oficial
Litevské národní divadlo opery a baletu

Litevské národní divadlo opery a baletu (litevsky: Lietuvos nacionalinis operos ir baleto teatras) je největší litevské divadlo, se sídlem v hlavním městě Vilniusu. Specializuje se na hudební divadlo, tedy baletní a operní představení. Vzniklo 31. prosince 1920 pod názvem Operní divadlo Společnosti litevských uměleckých tvůrců (Lietuvių meno kūrėjų draugijos Operos vaidykla). Zahajovalo Verdiho Traviatou. Roku 1922 se stalo divadlem státním. Roku 1925 předvedl své první samostatné představení i baletní soubor, a to Coppélii Léa Delibese. V letech 1941-1948 bylo divadlo přesunuto do Kaunasu. V roce 1974 se přestěhovalo do dlouho budované nové budovy v ulici A. Vienuolio. Autorkou architektonického návrhu byla Elena Nijolė Bučiūtėová. Velký sál této divadelní budovy pojme 1000 diváků, komorní sál 250 diváků. V roce 1998 bylo divadlo prohlášeno za národní instituci a získalo svůj dnešní název. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Lietuvos nacionalinis operos ir baleto teatras na litevské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Litevské národní divadlo opery a baletu na Wikimedia Commons
Litauisches Nationaltheater für Oper und Ballett

Das Litauische Nationaltheater für Oper und Ballett (lit. Lietuvos nacionalinis operos ir baleto teatras) ist ein staatliches Opernhaus und ein Theater in der litauischen Hauptstadt Vilnius. Gegründet wurde das Theater durch das Kulturministerium Litauens. Es befindet sich in der Altstadt von Vilnius. Geschichte Das Staatstheater hatte vor dem Zweiten Weltkrieg seinen Sitz in Kaunas. Seit 1948 ist es in Vilnius. 1974 wurde das Theater im neuen Palast untergebracht. Seit 1998 ist es Nationaltheater für Oper und Ballett. Seit 2003 gehört es dem internationalen Verband „Opera Europa“ und der ISPA an. Leitung Musikleiter: Sesto Quatrini Ballett-Kunstleiter: Krzysztofas Pastoras Direktorin der Ballett-Truppe: Rūta Railaitė-Butvilienė Generaldirektor bis Juni 2017: Gintautas Kėvišas seit 2018: Jonas Sakalauskas Dirigenten Martynas Staškus Robertas Šervenikas Alvydas Šulčys Julius Geniušas Modestas Pitrėnas (* 1974) Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Lithuanian National Opera and Ballet Theatre

Lithuanian National Opera and Ballet Theatre (LNOBT) (Lithuanian: Lietuvos nacionalinis operos ir baleto teatras), founded as Operos vaidykla, is an opera house and ballet theatre in Vilnius, Lithuania. History Operos vaidykla was founded in 1920 by the Society of Lithuanian Creators of Art in the temporary capital of Kaunas, in the building now known as the Kaunas State Musical Theatre (opened in 1892). The premiere, Verdi's La Traviata, was performed on 31 December of that year, which is now regarded as the anniversary of the theatre. The first ballet, Léo Delibes' Coppélia, was performed on 4 December 1925. Many artists of the theatre moved to the west during World War II before the second Soviet occupation in 1944. In 1948, the Opera and Ballet Theatre moved from Kaunas into an existing theatre building on J. Basanavičiaus Street in Vilnius. The theatre moved to a brand new building on the banks of the Neris River in 1974, designed by architect Elena Nijolė Bučiūtė (born 1930), after she had won an architectural competition in 1960. On 1 July 1998, the theatre was declared a national institution, and was officially renamed the Lithuanian National Opera and Ballet Theatre. A major renovation of the theatre has been undertaken, announced in 2022 with scheduled completion date before the beginning of the 2023/2024 theatre season. It has been costed at around 10m euros. The stage had been modernised since 1974, but services needed upgrading, so the new renovations included roof refurbishment and insulation; replacement of the glass of the external facade as well as windows and skylights; modernisation of the heating and hot water systems; and upgrading the ventilation and lighting systems. The changes reduce the energy consumption of the building by up to 45%. Location and description The theatre is located at A. Vienuolio g. 1, in the Old Town. As of 2024, Ms. Laima Vilimienė is the general manager of the theatre. Performances Apart from standard Western repertory works, the opera also performs national operas. Vytautas Klova's opera Pilėnai (1956), has since 2001 been performed outdoors during the summer at Trakai Island Castle. Bronius Kutavičius' opera Lokys (2000), after Prosper Mérimée's short story Lokis the bear, was commissioned by the Vilnius Festival. The ballet has performed several productions by Russian choreographer Boris Eifman, among them Red Giselle. See also Lithuanian opera List of opera houses References External links Official website Lithuanian National Opera and Ballet Theatre in Operabase
Teatro nacional de ópera y ballet de Lituania

El Teatro nacional de ópera y ballet de Lituania​ (en lituano: Lietuvos nacionalinis operos ir baleto teatras) es un teatro de ópera y ballet en Vilna, la capital del país europeo de Lituania. Fue construido en 1974. Además de las obras de repertorio occidentales y rusas estándar, la ópera también ofrece piezas de ópera nacionales. La ópera de Vytautas Klova Pilėnai (1956), tiene desde el año 2001 realizándose al aire libre durante el verano en el castillo de la isla Trakai. El ballet ha realizado varias producciones del coreógrafo ruso Boris Eifman. Véase también Teatro Teatro de ópera Ópera Referencias
Teatro dell'opera nazionale lituana

Il Teatro dell'opera nazionale Lituana (Lietuvos nacionalinis operos ir baleto teatras in Lituano) è un teatro lituano fondato nel 1920, principale teatro di opera lirica e balletto della Capitale Vilnius. Il teatro è stato totalmente ricostruito nel 1974. Oltre ad ospitare opere occidentali e russe, ha occasionalmente messo in scena opere nazionali lituane. Dal 2018 il direttore d'orchestra italiano Sesto Quatrini ne è il direttore artistico. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Teatro dell'opera nazionale lituana Collegamenti esterni Sito ufficiale, su opera.lt. LNOBT (canale), su YouTube. (EN) Teatro dell'opera nazionale lituana, su Structurae.
Литовський національний театр опери і балету

Литовський національний театр опери і балету (лит. Lietuvos nacionalinis operos ir baleto teatras) — театр у Вільнюсі, заснований 1920 року в Каунасі. Оперне мистецтво було відомо в Литві з 1636 року, коли у Нижньому замку Вільнюсу було поставлено оперу невідомого італійського композитора на лібрето Вірґіліо Пучітеллі «Il ratto di Helena». З 1785 у Вільнюсі та Клайпеді були відкриті перші театри. Після розділу Речі Посполитої 1795 року і до початку XX століття театри Литви керувалися іноземними компаніями — польськими, німецькими, а потім російськими. Після зняття заборони на литовські видання 1904 року була створена перша литовська опера «Берута», автором якої став композитор Мікас Петраускас. 1906 ця опера була поставлена в Вільнюсі. 1918 року Литва здобула незалежність, проте Вільнюс опинився під владою Польщі, відтак центром литовської культури став Каунас. Саме тут 1920 року було організовано литовський оперний театр, який 1922 перейшов під опіку держави й отримав назву «Державного театра драми, опери і балету». В 1928—1936 роках режисером театру був Павловський Феофан Венедиктович. В роки німецької окупації 1941-44 років називався «Каунаським великим театром». Після 1944, за радянської окупації, театр отримав назву «Театр опери і балету Литовської РСР». 1948 був переведений у Вільнюс, 1954 отримав статус академічного. В 1950-ті-60-ті роки було поставлено ряд опер латиського композитора В.Клови — «Піленай», «Вайва» та «Донька». 1974 року театр отримав нову будівлю, збудовану за проектом Еляни Бучюте. Серед видатних співаків театру радянської доби — народний артист СРСР Йонас Стасюнас. 1990 року із здобуттям незалежності, театр отримав назву «Литовська опера», 3 1998 року — сучасну назву. В сучасному репертуарі театру — більше 20 литовських творів, зокрема сучасних композиторів — Бронюса Кутавічюса, Міндауґаса Урбалітіса. Також театр ставить і популярні опери й балети з європейської та російської спадщини. Посилання офіційна сторінка
Мажейкяйское апилинкское староство

Мажейкяйское апилинкское староство (лит. Mažeikių apylinkės seniūnija) — одно из 9 староств Мажейкяйского района, Тельшяйского уезда Литвы. Административный центр — город Мажейкяй. География Расположено на севере Литвы, в Средне-Вянтской низменности, в центральной и восточной части Мажейкяйского района. Граничит с Жидикайским староством на западе и северо-западе, Мажейкяйским — окружая его с запада и востока, Рейвичяйским — на севере, Лайжувским — на северо-востоке, Векшняйским — на юго-востоке, Тиркшляйским — на юге, Шяркшненайским — на юго-западе, и Акмянским староством Акмянского района — на востоке. Население Мажейкяйское апилинкское староство включает в себя 19 деревень. Примечания
Litauische Nationalphilharmonie

Die Litauische Nationalphilharmonie (lit. Lietuvos nacionalinė filharmonija) ist eine Konzertgesellschaft in Vilnius, der größten Stadt Litauens. Hier proben und probten der Litauische Philharmoniechor, das Litauische Estradenorchester, das Streichquartett Litauens, das Litauische Nationale Symphonieorchester sowie Musica humana. Das Gebäude befindet sich in der Altstadt Vilnius. Geschichte Im Gebäude der jetzigen Philharmonie wurde 1904 die erste litauische Buchhandlung in Vilnius eröffnet und 1905 tagte hier der Didysis Vilniaus Seimas, der Vilnius-Seimas. Die Philharmonie wurde am 4. Dezember 1940 gegründet und 1943 zunächst wieder geschlossen. Seit August 1944 ist sie wieder tätig. 1998 bekam sie den Status der nationalen Kulturanstalt. Weblinks Website der Philharmonie
Lithuanian National Philharmonic Society

Lithuanian National Philharmonic Society (Lithuanian: Lietuvos nacionalinė filharmonija) also known by its abbreviation LNPS, is a national cultural institution and the largest and oldest state-owned concert organisation in Lithuania headquartered in the nations capital of Vilnius. The philharmonic specialises in a diverse range of music types including jazz, contemporary and classical, organising regular tours throughout Lithuania and Europe. History The current building of the Philharmonic Society was built in 1899–1902 and it was intended to be a theater. In 1940, a State Philharmonic was established and it has operated continuously since then with the exception of 1943. The society was designated a national cultural institution in July 1998. Activities Currently, the society organizes festivals in Lithuania, including the Vilnius Festival, Nakties Serenados (Night Serenades) in Palanga, and the Kuršių Nerija in Neringa, along with concert series in Nida, Juodkrantė, and Palanga. Among the musical agencies it works with are the Lithuanian National Symphony Orchestra, the M.K. Čiurlionis String Quartet, the Vilnius String Quartet, and chamber music. Its international activities include the sponsorship of concerts abroad and those of visiting musicians and orchestras, music exchange programs, and membership in EFA (European Festivals Association), ISPA (International Society of Performing Arts), Nordic-Baltic Association of State Concert Institutions, and PEARLE (European League of the Performing Arts Employers' Association). The Society's headquarters are a historic building in Vilnius Old Town, which previously was used to hold the Great Seimas of Vilnius in 1905. Performances are held in its Concert Hall and Chamber Hall. Selected recordings Camille Sain-Saëns, Piano concerto n°5, Mūza Rubackyté piano, the Lithuanian National Philharmonic Orchestra, conducted by Hanns Martin Schneidt and Piano concerto n°2 (conducted by Alain Pâris). Live record. CD Doron music 2014 References External links Official website
Filarmónica Nacional de Lituania

La Filarmónica Nacional de Lituania​ (en lituano: Lietuvos nacionalinė filharmonija) es una agencia y sala de conciertos con sede en Vilna, la ciudad capital del país europeo de Lituania. Establecida en 1940 como Filarmónica Estatal de la República Socialista Soviética de Lituania, ha operado continuamente desde entonces, con la excepción de 1943. La sociedad fue designada una institución cultural nacional en 1998. La institución organiza festivales en Lituania, incluyendo el Festival de Vilna, Noche Serenatas (Nakties Serenados) en Palanga, junto con una serie de conciertos en Nida. Entre las agencias musicales con las que trabaja están la Orquesta Sinfónica Nacional de Lituania, el cuarteto MK Čiurlionis y el Cuarteto de Cuerdas de Vilna. Véase también Sala de conciertos Auditorio Teatro Referencias
Stadion Narodowy w Wilnie

Stadion Narodowy – wielofunkcyjny stadion w Wilnie, na Litwie. Budowa stadionu rozpoczęła się jeszcze za czasów ZSRR, w 2010 prace budowlane zostały zatrzymane. Stadion miał być wybudowany do końca 2016 roku. Na tym stadionie będzie rozgrywała swoje mecze reprezentacja Litwy w piłce nożnej. Stadion będzie posiadać 25 000 miejsc. Bibliografia Informacje o stadionie na World Stadiums. worldstadiums.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-15)]. (ang.) National stadium and sports centre in Vilnius. images.tabelaofert.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-10)]. (ang.) Informacje o stadionie na wikimapia
Nidský maják

Nidský maják (litevsky Nidos švyturys nebo Urbo kalno švyturys) stojí na Kurské kose v Nidě, 900 m od Baltského moře na kopci Urbo kalnas (51 m n. m.) v Národním parku Kuršská kosa. Provozovatel majáku je Klaipėda State Seaport (Státní námořní přístav Klaipéda), správce areálu je správa Národního parku Kuršská kosa. Historie První maják v Nidě byl postaven po sjednocení Německa z nařízení pruského krále v roce 1783. Šestiboká věž vysoká 23 metrů byla postavena z červených cihel a vedla k ní dlážděná cesta s 200 schody, kterou vybudovali francouzští váleční zajatci. Při stavbě majáku byl zalesňován 51,4 m vysoký kopec Urbo. Přes písek od Nidy ke schodům byla vybudována speciální promenáda. Maják byl poprvé rozsvícen 24. října 1874. Původním zdrojem světla byly hořáky na petrolej s dosvitem 21 nm a charakteristikou světla se čtyř sekundovým zábleskem každých deset sekund. U majáku na západní straně byl postaven zděný sklad na petrolej. Na začátku cesty k majáku byl postaven dům pro strážce majáku, ve kterém mimo jiné sídlil i celní úřad. V roce 1937 byl vybaven radiostanicí a anténním systémem, který zabezpečoval spojení s loděmi. V roce 1944, na konci druhé světové války, byla věž majáku vyhozena do vzduchu ustupujícími německými vojáky. V roce 1945 byla postavena dřevěná věž s lucernou a v roce 1953 byl rozsvícen nový maják. V roce 1952 byly u domu strážce postaveny budovy skladu, administrativní budovy, skladu paliva, hospodářské budovy a studna. V roce 1979 původní tmavě červený vzhled majáku změněn na červeno-bíle pruhovaný. V roce 1991 byl Nidský maják vysvěcen a pojmenován po svatém Petrovi, patronovi rybářů. Od roku 2017 je kulturní památkou Litvy. Popis Nidský maják je železobetonová válcová věž vysoká 29,3 m s ochozem a lucernou s vodorovnými červenými a bílými pruhy. Maják je bez obsluhy plně automatizován. V případě výpadku elektrické energie ze sítě se automaticky přepne na vlastní napájecí stanici. Světelný zdroj Ohnisko světelného zdroje se nachází v nadmořské výšce 79 m a je viditelné na vzdálenost 22 nm (asi 40 km). Jeho původní Fresnelova čočka byla vyrobena ve sklárně na výrobu optického skla v Izjumu v Charkovské oblasti na Ukrajině. Než byla čočka v roce 1874 instalována do majáku, byla vystavena na světové výstavě v Paříži ve Francii, kde získala ocenění. V roce 1958 byla instalována nová optika. V roce 1964 byl maják elektrifikován. Jako zdroj světla sloužil systém šesti žárovek, z nichž jedna svítila a pokud vyhořela, automaticky ji nahradila druhá. Na konci roku 2016 byla tato soustava nahrazena jednou LED optikou EMB-930M. Charakteristika světla je Fl(2) W 5,8s (to je 2 krátké záblesky každých 5,8 sekund) Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Nidos švyturys na litevské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu maják Nida na Wikimedia Commons
Nida Lighthouse

Nida Lighthouse (Lithuanian: Nidos švyturys) is located in Nida, on the Curonian Spit in between the Curonian Lagoon (to the east) and the Baltic Sea (to the west). History The original lighthouse in Nida was constructed in the 1860s and 1870s during the German Unification. Twenty-seven metres high and built of red brick, it had 200 steps, which have survived to this day. It was planned to be 51.4 metres high, on raised ground, and built by prisoners. It was first lit on October 24, 1874. In 1944, at the end of the Second World War, German soldiers blasted the lighthouse, destroying it. It was rebuilt in 1945 and renovated in 1953. The current lighthouse is built of reinforced concrete with horizontal red and white stripes. See also List of lighthouses in Lithuania References