NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vieux Théâtre de Vilnius

Le Vieux Théâtre de Vilnius (lituanien : Vilniaus senasis teatras), anciennement Théâtre dramatique russe de Lituanie (lituanien : Lietuvos rusų dramos teatras), est une compagnie théâtrale fondée en 1864. Le théâtre est situé au no 13 Jono Basanavičiaus gatvė à Vilnius, en Lituanie. Les représentations s'y déroulent en langue russe, accompagnées de sous-titres en lituanien. Historique Le théâtre est fondé en 1864 par Pavel Vasilyev, créant ainsi la première troupe de théâtre russe permanente résidant à Vilnius. La première saison est inaugurée le 6 décembre 1864, avec le spectacle inspiré des deux œuvres de Nikolaï Polévoï, Zapoutannoïe delo et Deduchka russkogo flota. Durant la Première Guerre mondiale, le théâtre est fermé et la troupe est dissoute. Celui-ci ne rouvre ses portes qu'en 1946. En 1986, le Théâtre déménage dans le Théâtre Poulianka (lt), anciennement occupé par l'Opéra National de Lituanie de 1948 à 1974, et le Théâtre National de Jeunesse de Lituanie entre 1966 et 1981. En septembre 2022, à la suite de l'invasion de l'Ukraine par la Russie, le ministre de la culture lituanien Simonas Kairys annonce le changement de nom du théâtre pour le "Vieux Théâtre de Vilnius". Pièces y ayant été jouées 1960 : L'ingénieur Bakhirev de Galina Nikolaïeva 2010 : L’Homme du Hasard de Yasmina Reza 2011 : Cet hiver qui s'appelait Anna, pièce tirée d'un poème de David Samoïlov Notes et références Voir aussi Théâtres situés à Vilnius : Théâtre polonais de Vilnius Théâtre national d'art dramatique de Lituanie Liens externes Site officiel Portail de la Lituanie Portail de la culture russe Portail du théâtre
Вільнюський старий театр

Вільнюський старий театр (лит. Vilniaus senasis teatras) — драматичний театр, що працює у центрі Вільнюса (Литва), на вулиці Йонаса Басанавічяуса, 13. У трупі театру 36 акторів. Ставляться вистави за класичними і сучасними п'єсами зарубіжних і литовських авторів для дорослих і дітей. Вистави йдуть переважно російською мовою (іноді з литовськими субтитрами), інколи литовською. Історія Перша постановка постійної російської театральної трупи у Вільно відбулася 6 грудня 1864 року. Під час Першої світової війни трупа розпалася. Після совєцької окупації Литви окупаційна влада 6 липня 1945 ухвалила рішення про створення російського театру у Литві. Трупа формувалася з московських та ленінградських акторів, акторів низки периферійних театрів та випускників театральних училищ. Перші дві вистави готувалися у Москві, репетиції проходили в приміщенні клубу газети «Правда». Першу виставу театр показав 19 вересня 1946 року в приміщенні Вільнюського драматичного театру на проспект Гедиміна, 6. З початку 1948 року театр працював у реконструйованій будівлі на вулиці Капсукаса, 4 (нині вулиця Йогайлос). Спочатку театр називався «Вільнюський російський драматичний театр», з 1960 року мав назву «Державний російський драматичний театр Литовської РСР». У травні 2022 року після початку широкомасштабного російського вторгнення в Україну розпочалися дискусії щодо необхідності перейменування театру. 13 вересня 2022 році наказом міністерства культури назву Литовського російського драматичного театру (ЛРДТ) було змінено на Вільнюський старий театр. Будівля Багато років будівля театру була на вулиці Йогайла, а з середини 1980-х років колектив переїхав до історичної будівлі колишнього театру на Погулянці. Це найстаріша будівля театру в Литві, збудована спеціально для театральних потреб. Збудована вона у 1912—1913 рр. для Польського драматичного театру за проєктом архітекторів Вацлава Міхневича та Олександра Парчевського за ініціативи Іполіта Корвіна-Мілевського на кошти, зібрані тодішньою польською громадою Вільнюса. У будівлі помітні риси бароко і навіть романського стилю. Його відносять до «віслянського стилю». Керівники Артем Іноземцев Михайло Євдокимов 1988—1990 Володимир Єфремов 1990—1992 В'ячеслав Кокорін 1992—1999 Лінас Маріюс Зайкаускас 1999—2002 Володимир Тарасов 2002—2008 Тетяна Рінкявічене 2008—2018 Йонас Вайткус 2018—2023 Ольга Полєвікова 2023-тепер Аудроніс Імбрасас Примітки Література Юкова И. К. Русский драматический театр Советской Литвы: Монография. — Вильнюс, Вага, 1988. ISBN 5-415-0081-X. Русский драматический театр // Литва. Краткая энциклопедия. — Вильнюс, 1989, Главная редакция энциклопедий. Танана М. Русский драматический театр Литвы 1946—1996. — Вильнюс, 1996. ISBN 9986-750-22-9. Посилання Офіційний сайт
Molenna Opieki Matki Bożej w Wilnie

Molenna Opieki Matki Bożej w Wilnie – molenna staroobrzędowców w Wilnie położona w sąsiedztwie cmentarza staroobrzędowców. Historia W 1825 kupcy wyznania staroobrzędowego Nowikow i Awidaburski zakupili działkę w celu wzniesienia na niej molenny. Miała ona zastąpić wcześniejszą, drewnianą świątynię położoną w obrębie cmentarza. Pierwszy budynek, w którym znajdowała się molenna, przypominał wyglądem zwykłą kamienicę mieszkalną, na sakralne przeznaczenie budynku wskazywał jedynie krzyż. W 1900, pod cofnięciu carskiego zakazu wznoszenia wolnostojących świątyń staroobrzędowych, kupiec Pimonow sfinansował wzniesienie nowej molenny, przypominającej wyglądem cerkiew. Architektura Wejście do budynku prowadzi przez przedsionek, nad którym wznosi się zwieńczona cebulastą, złoconą kopułą dzwonnica. Drzwi obiektu otacza malowany na błękitno portal, powyżej znajduje się płaskorzeźba z krzyżem. Poniżej dachu znajduje się rząd blend i oślich grzbietów. Ponad pomieszczeniem ołtarzowym znajduje się druga kopuła, również pokryta złotem. We wnętrzu budynku znajduje się ustawiony pod jedną ze ścian ikonostas z początku XX wieku oraz ołtarz główny. Linki zewnętrzne СВЯТО-ПОКРОВСКИЙ МОЛЕЛЬНЫЙ ДОМ СТАРООБРЯДЦЕВ. vilnius.skynet.lt. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-19)].
Cerkiew Smoleńskiej Ikony Matki Bożej w Kołajnach

Cerkiew Smoleńskiej Ikony Matki Bożej – prawosławna cerkiew parafialna w dekanacie kłajpedzkim eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew znajduje się we wsi Kołajny, w rejonie kielmskim, okręgu szawelskim. Jest to świątynia drewniana, powstała w 1940 w wyniku przebudowy domu mieszkalnego; w tym samym roku została konsekrowana. Bibliografia Opis i zdjęcia na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej. orthodoxy.lt. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-13)]. ros.
Смоленская церковь (Колайняй)

Смоленская церковь — православная церковь в селе Колайняй (Литва). Освящена во имя Смоленской иконы Божией Матери. История До семидесятых годов XIX столетия в селении Колайняй действовал костёл католического монастыря кармелитов, который в 1867 году был переустроен в православный храм в честь Преображения Господня. В 1877 году храм был значительно перестроен. В 1922 год храм возвращен Католической церкви и переделан в костёл. В 1940 году в Колайняй была перенесена деревянная православная церковь из Ионавы. 3 ноября 1940 года церковь была освящена в честь Смоленской иконы Божией Матери. В 1988—1990 годах в Колайняе настоятелем храма служил иеромонах Иларион (Алфеев), будущий митрополит Волоколамский, председатель отдела внешних церковных связей Московского патриархата. Ссылки Живой колос: ПРАВОСЛАВНЫЕ ХРАМЫ ЛИТВЫ. КОЛАЙНЯЙ. Церковь в честь иконы «Смоленская». Фотография церкви Биография митрополита Илариона (Алфеева) Архивная копия от 26 января 2012 на Wayback Machine
Monaster Świętego Ducha w Surdegach

Monaster Świętego Ducha – prawosławny męski klasztor w Surdegach, funkcjonujący między XVI stuleciem a rokiem 1917. W 1510 Bogdan Szysz-Stawicki wzniósł w Surdegach prawosławną cerkiew, zaś dwadzieścia lat później w miejscowości, według tradycji, doszło do cudownego pojawienia się Surdegskiej Ikony Matki Bożej. W 1550 Anna Szyszanka-Stawicka wzniosła w miejscowości monaster. Klasztor ten przez cały okres istnienia pozostawał w rękach prawosławnych, nie przyjął unii. Należał do grupy monasterów podległych administracyjnie wileńskiemu klasztorowi Świętego Ducha. Przechowywana w nim ikona była przedmiotem kultu nie tylko ludności prawosławnej, ale i katolików oraz staroobrzędowców. W 1812 prawosławni mieszkańcy Rygi ufundowali dla monasteru nową, murowaną cerkiew. W 1915 mnisi monasteru udali się na bieżeństwo, wywożąc Surdegską Ikonę Matki Bożej do Jarosławia; wspólnota uległa rozproszeniu w różnych rosyjskich klasztorach. Po I wojnie światowej klasztor w Surdegach nie wznowił działalności, gdyż w 1919 władze niepodległej Litwy przekazały jego obiekty Kościołowi katolickiemu. Surdegska Ikona Matki Bożej, odnaleziona w Jarosławiu przez pochodzącą z Poniewieża Lidię Omieljanowicz, została – za zgodą patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Tichona – przewieziona ponownie na Litwę i wystawiona dla kultu w cerkwi Zmartwychwstania Pańskiego w Poniewieżu. Jeszcze w 1923 arcybiskup wileński i litewski Eleuteriusz czynił starania na rzecz odzyskania majątku monasteru w Surdegach i odnowienia wspólnoty, zakończyły się one jednak niepowodzeniem. Surdegską Ikonę Matki Bożej przeniesiono w 1936 do soboru Zwiastowania w Kownie. Przypisy
Таурагское староство

Таурагское староство (лит. Tauragės seniūnija) — одно из 8 староств Таурагского района, Таурагского уезда Литвы. Административный центр — город Таураге. География Расположено на западе Литвы, в центральной и южной части Таурагского района, в Каршувской низменности и частично на Западно-Жямайтской равнине. Граничит с Лауксаргяйским староством на юго-западе, Жигайчяйским — на западе, Мажонайским — на севере, Батакяйским — на северо-востоке, Гауреским — на востоке, Вилькишкяйским староством Пагегяйского самоуправления — на юге, и Вешвильским староством Юрбаркского района — на юго-востоке. Население Таурагское староство включает в себя 61 деревню, 1 населённый пункт при железнодорожной станции и 1 хутор. Примечания
Cerkiew św. Michała Archistratega w Wilnie

Cerkiew św. Michała Archistratega – cerkiew prawosławna w Wilnie wzniesiona w 1895. Historia Cerkiew została wzniesiona w 1895 i poświęcona przez arcybiskupa wileńskiego i litewskiego Hieronima (Ekziemplarskiego). Była to pierwsza w Wilnie typowa cerkiew-szkoła (pomieszczenia liturgiczne były połączone z klasami szkolnymi i pokojami nauczycieli), zbudowana całkowicie z dobrowolnych ofiar wiernych. Wśród ofiarodawców były bractwa działające przy cerkwiach Świętego Ducha oraz św. Mikołaja Cudotwórcy. Szkoła przy cerkwi miała prawosławny charakter do lat 20. XX wieku, kiedy administracja polska nakazała wprowadzić język polski jako wykładowy i zmienić placówkę na państwową szkołę podstawową. W 1941 cerkiew zajął wileński komitet wykonawczy WKP(b). W 1947 ponownie otwarto parafię liczącą 360 wiernych, a w 1956 cerkiew została odremontowana. W latach 2021–2022 odrestaurowano cerkiewne kopuły wraz z wieńczącymi je krzyżami. Świątynia jest siedzibą parafii. Przypisy Bibliografia Szlewis G., Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6, ss. 71–76
Церковь Святого Павла (Висагинас)

Церковь Святого апостола Павла (лит. Visagino Šv. apaštalo Pauliaus bažnyčia) — католический храм в городе Висагинас Утенского уезда Литвы. Освящён во имя святого апостола Павла. Входит в состав Игналинского деканата архиепархии Вильнюса. Служба ведётся на литовском и польском языках. Официально католический приход в Висагинасе был образован в 1989 году, тогда служба велась в небольшой часовне располагавшейся в зале политехнической школы. В 1992 году часовня была перенесена в здание местного самоуправления, а в 1998 году, примерно, 300 м от северо-восточного берега Висагинского озера, была построена нынешняя церковь. Служба ведётся по: вторникам и четвергам, начиная с 18:00 (на литовском языке); средам и пятницам, начиная с 18:00 (на польском языке); воскресеньям, начиная с 10:00 (на польском языке), и с 12:00 (на литовском языке). Примечания
Cerkiew Iwerskiej Ikony Matki Bożej w Połądze

Cerkiew Iwerskiej Ikony Matki Bożej – prawosławna cerkiew parafialna w Połądze przy ulicy Sodų. Historia Parafia prawosławna w Połądze istnieje od 1995 i początkowo korzystała z wynajętych pomieszczeń w miejscowym budynku szkolnym. W 1999 władze miasta bezpłatnie przekazały działkę budowlaną dla nowej cerkwi. Została ona wzniesiona w latach 2000–2002 według projektu D. Borunowa. Do parafii należy ok. stu wiernych. Architektura Cerkiew w Połądze posiada jedną zwieńczoną krzyżem złoconą kopułę oraz strzeliście wykończoną dzwonnicę wkomponowaną w całość bryły budynku. Chociaż jest tradycyjnie trójdzielna (wyodrębnione pomieszczenie ołtarzowe, nawa i przedsionek), jej przedsionek i nawa mają oryginalny wieloboczny kształt. Okna w cerkwi są półkoliste, poza okrągłym otworem poniżej kopuły naśladującym rozetę. Na zewnątrz malowana jest na biało i zielono. We wnętrzu cerkwi znajduje się współcześnie wykonany dwurzędowy złocony ikonostas. Bibliografia Opis na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Maják ve Šventoji

Šventojský maják (litevsky Šventosios švyturys) je činný maják v přímořském letovisku Šventoji v Litvě v severní části pobřeží Baltského moře, pouhých 8 km jižně od lotyšských hranic. Maják je ve správě přístavní správy města Klaipėda. Historie Maják byl postaven v roce 1957 a původně měl dřevěnou trámovou konstrukci na půdorysu čtverce, která byla v roce 2000 nahrazena kovovou na železobetonovém základu. Maják má v horní třetině konstrukce bílé a červené lamelové kovové obložení, které slouží jako denní navigační značka. Nahoře je čtvercová plošina se zábradlím a osmiboká červená lucerna. Popis Maják je 39 metrů vysoká čtvercová věž s ochozem a červenou lucernou. Světelný zdroj je ve výšce 42 m. Jeho dosvit je 17 nm (asi 32 km). Má také nouzové světlo, které vydává jeden bílý záblesk každých devět sekund (Fl W 9s) a má dosah 8 nm (asi 15 km). Data Charakteristika světla: Fl(3) W 15s Dosvit: 17 nm Výška věže: 39 m Výška zdroje světla: 42 m n. m. Označení Admiralty: C3382 NGA: 12044 ARLHS: LIT-006 LTSA: 0001 Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Phare de Šventoji na francouzské Wikipedii. Související články Seznam majáků v Litvě Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Maják ve Šventoji na Wikimedia Commons List Of Lights In Lithuanian Waters • Baltic Sea Archivováno 24. 6. 2021 na Wayback Machine.. (PDF) In: LTSA. 2021,[cit. 2022-11-28]
Leuchtturm Šventoji

Der Leuchtturm Šventoji (litauisch Šventosios švyturys) steht in Šventoji, Litauens nördlichster Stadt an der Ostseeküste nur 8 Kilometer südlich der lettischen Grenze. Der ursprüngliche Leuchtturm wurde 1957 erbaut und bestand aus einer quadratischen Holzkonstruktion aus großen Balken. 1964 wurde am Leuchtturm ein Nautophon installiert. Die Konstruktion wurde im Jahr 2000 durch Metall auf einem Stahlbetonfundament ersetzt. Der Leuchtturm hat in der oberen Hälfte weiße und rote Metallpaneel-Verkleidungen als Tagesmarkierung. An der Spitze befindet sich eine quadratische Plattform mit Geländer und einem achteckigen roten Laternenhaus. Siehe auch Liste von Leuchttürmen in Litauen Weblinks Aleksei Nemov: Маяки Литвы. Sehenswerte Fotosammlung vieler Leuchttürme Litauens. In: newkamikaze.com. 18. September 2020; abgerufen am 1. Oktober 2020 (russisch). Bernd Claussen: Šventoji (Palakga, Palanga), Litauen. In: leuchtturm-web.de. 9. September 2009; abgerufen am 10. September 2020. Russ Rowlett: Lighthouses of Lithuania. In: ibiblio.org. 21. April 2005; abgerufen am 9. September 2020 (englisch). Lithuania – Sventoji Lighthouse – C3382. In: lightphotos.net. 1. Mai 2018; abgerufen am 10. September 2020 (englisch). Sventoji. In: leuchtturm-anke.de. Abgerufen am 10. September 2020 Einzelnachweise
Šventoji Lighthouse

Šventoji Lighthouse (Lithuanian: Šventosios švyturys) is a lighthouse located in the town of Šventoji (Lithuania's northernmost town on the Baltic coast) in Lithuania, on the coast of the Baltic Sea. The lighthouse is located 8 kilometres south from the Latvian border. Constructed in 1957, the original lighthouse was a wooden square structure made of large wooden beams, this was replaced with metal in the year 2000. The lighthouse has white and red slatted daymarks on the upper half of its structure. The light characteristic is three long flashes of white light every fifteen seconds. See also List of lighthouses in Lithuania References
Phare de Šventoji

Le phare de Šventoji (en lituanien : Šventosios švyturys) est un phare actif qui est situé dans la station balnéaire de Šventoji, au nord du littoral de la mer Baltique, en Lituanie. Il est géré par les autorités portuaires de Klaipéda Histoire Le phare a été construit en 1957, à 8 kilomètres au sud de la frontière Lettone. Le phare original était fait d'une structure en poutres de bois qui a été remplacé par une structure métallique en l'an 2000. Le phare porte des marques de jour blanches et rouges sur la moitié supérieure de sa structure. Description Le phare est une tour carrée de 39 mètres de haut, avec galerie et lanterne rouge. Son feu isophase émet, à une hauteur focale de 42 mètres, trois longs éclats blancs toutes les 15 secondes. Sa portée nominale est de 17 milles nautiques (environ 32 km). Il possède aussi une lumière de secours émettant un éclat blanc toutes les 9 secondes d'une portée de 8 milles nautiques (environ 15 km). Identifiant : ARLHS : LIT-006 ; LT-0001 - Amirauté : C-3382 - NGA : 12044 Caractéristique du Feu maritime Fréquence : 15 secondes (W-W-W) Lumière : 1.5 secondes Obscurité : 1.5 secondes Voir aussi Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Šventoji Lighthouse » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares de Lituanie Liens externes (en) Lighthouses of Lithuania Lighthouses of Lituania - The Lighthouse Directory. University of North Carolina at Chapel Hill (en) Lithuania Online List of Lights (en) Liste ARLHS - Lettonie (en) Šventoji Lithuania - Lightphotos.net - Site Lightphotos.net Šventoji Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer Baltique Portail de la Lituanie
Latarnia morska w Świętej

Latarnia morska w Świętej (lit. Šventosios švyturys) – budynek położony w dzielnicy miasta Połąga na Litwie. Latarnia ta położona jest najdalej na północ wysuniętej części litewskiego wybrzeża Bałtyku, o 8 km na południe od granicy z Łotwą. Od morza dzieli ją natomiast 780 m. Obiekt zbudowano w 1957 roku. Początkowo był wykonany z drewnianych belek, jednakże w 2000 roku zastąpiono je metalem. Latarnia w górnej części ma listwy białe i czerwone. Budowla jest niedostępna do zwiedzania, obiekt otoczono ogrodzeniem. Przypisy
Швянтойский маяк

Швянтойский (Швентойский) маяк (лит. Šventosios švyturys) — береговой маяк, расположенный в центральной части посёлка Швянтойи, недалеко от устья одноимённой реки, примерно в 780 метрах от берега Балтийского моря. Административно относится к Палангскому городскому самоуправлению Клайпедского уезда Литвы. История Швянтойский маяк был построен в 1957 году, для указания пути в Швянтойский порт. В 1964 году на маяк был установлен наутофон. Описание Представляет собой металлическую башню фермового типа на железобетонном фундаменте, на которую установлена квадратной формы площадка обнесённая перилами по периметру, и восьмиугольное помещение красного цвета с куполообразной крышей. Фермы башни окрашены в красный цвет; верхняя половина по всему периметру обшита досками, и имеет окраску в виде горизонтальных двух красных и одной белой (посередине) полос. Общая высота маяка составляет 39 метров. Излучатель находится на высоте сорока двух метров над уровнем моря. Сигнал маяка представляет собой белый свет, трёхкратно моргающий через каждые пятнадцать секунд. Световые сигналы маяка видны на расстоянии 31 километра (17 морских миль). Швянтойский маяк работает в автоматическом режиме, без постоянного обслуживающего персонала. Примечания
Шяуляйское сельское староство

Шяуляйское сельское староство (лит. Šiaulių kaimiškoji seniūnija) — одно из 11 староств Шяуляйского района, Шяуляйского уезда Литвы. Административный центр — деревня Вийоляй. География Расположено на севере Литвы, в юго-восточной и центрально-восточной части Шяуляйского района, на Жемайтской возвышенности. Граничит с Бубяйским и Кужяйским староствами на западе, Грузджяйским — на севере, Мяшкуйчяйским и Гинкунайским староствами — на северо-востоке, Кайряйским староством и Шауляйским городским самоуправлением — на востоке, Титувенайским апилинкским староством Кельмеского района — на юге, и Тируляйским староством Радвилишкского района — на юго-востоке и юге. История Шяуляйское сельское староство было образовано в 1995 году. В 2001 году северо-восточная часть Шяуляйское сельское староство была отделена и преобразована в Гинкунайское староство. С 1995 года по 2008 год административным центром староства был город Шяуляй. Население Шяуляйское сельское староство включает в себя 49 деревень и 1 хутор. Примечания
Юодкрантское староство

Ю́одкрантское староство (лит. Juodkrantės seniūnija) — одно из бывших 2 староств Нерингского самоуправления Клайпедского уезда Литвы. Административный центр — Неринга. Расположено в западной части Литвы, на Куршской косе. Администрация староства располагается на территории посёлка Юодкранте, в бывшей вилле, построенной 1881 году для суд-эксперта из Инстербурга, в которой после Второй мировой войны была размещена библиотека и дом культуры. Примечания
Maják v Juodkrantė

Maják Juodkrantė (litevsky Juodkrantės švyturys) je činný maják, který se nachází na Kurské kose na pobřeží Baltského moře v obci Juodkrantė v litevské obci Neringa v Klaipėdském kraji, přibližně 35 km jižně od Klaipėdy. Stojí v národním parku Kurská kosa. Historie Maják byl postaven v letech 1950–1953 na 53 m vysokém kopci Raganų kalnas (Kopec Čarodějnic, před instalací soch jménem Jono kalnas (Janův kopec)) 900 metrů od pobřeží. Signál je viditelný do vzdálenosti 33 km. Pod majákem se vine turistická cesta s názvem Bloks­ber­go pro­me­na­da. Provozuje ho Klaipėdos jūrų uostas (přístavní správa Klaipėda), správcem areálu je národní park Kurská kosa. Popis Maják je 20 metrů vysoký ocelový příhradový komolý jehlan na čtvercovém půdorysu s ochozem. Konstrukce věže je natřena černou barvou a ochoz je natřen červenou barvou. Maják je v horní části obložen bílými lamelami, které slouží jako denní značka. Dolní příhradová část je nekrytá. Zdroj světla je výšce 68 m n. m. Jeho dosvit je 18 nm (33 km). Charakteristika světla: LFl W 8s Světelný signál bílý, cyklus signálu: 3 sekundy svítí, 5 sekund nesvítí. Označení ARLHS: LIT-001 LT-0049 Admiralty: C3334 NGA: 11996 Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Phare de Juodkrantė na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Maják v Juodkrantė na Wikimedia Commons
Leuchtturm Juodkrantė

Der Leuchtturm Juodkrantė (litauisch Juodkrantė švyturys) steht auf der Kurischen Nehrung zwischen der Ostsee und dem Kurischen Haff, 900 Meter von der Küste entfernt. Es ist ein großer, pyramidenförmiger Stahlskelettturm mit Galerie, aber ohne Laternenhaus. Er ist schwarz lackiert, die Galerie ist rot. Das obere Drittel des Turms ist an allen vier Seiten mit einem weißen Lattenrost versehen, der aus der Ferne wie ein geschlossener Leuchtturm wirkt. Der Turm ist fast vom Wald verdeckt. Der Standort ist zugänglich, der Turm jedoch geschlossen. Der Betreiber ist die Seehafenbehörde Klaipėda. Weblinks Aleksei Nemov: Маяки Литвы. Sehenswerte Fotosammlung vieler Leuchttürme Litauens. In: newkamikaze.com. 18. September 2020, abgerufen am 1. Oktober 2020 (russisch). Russ Rowlett: Lighthouses of Lithuania. In: ibiblio.org. 21. April 2005; abgerufen am 9. September 2020 (englisch). Foghorn Publishing ... Lighthouse Explorer Database ... Juodkrante Light. In: foghornpublishing.com. Abgerufen am 9. September 2020 (englisch). Lithuania - Yuodkrante lighthouse - World of Lighthouses. In: lightphotos.net. 1. Mai 2018; abgerufen am 9. September 2020 (englisch). Der Leuchtturm von Juodkrantė. In: krastogidas.lt. Abgerufen am 10. September 2020. Dienraštis Vakaru ekspresas: Siūlo griauti Juodkrantės švyturį. In: ve.lt. 2. Februar 2010, abgerufen am 16. März 2021 (litauisch). Einzelnachweise