NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di Ognissanti (Vilnius)

La Chiesa di Ognissanti (in lituano Visų Šventųjų bažnyčia; in polacco Kościół Wszystkich Świętych) è una chiesa in stile barocco localizzata nel centro storico di Vilnius, in Lituania. La chiesa di Ognissanti fu costruita tra il 1620 e il 1631 e fu utilizzata dai Carmelitani. Nella seconda metà del XVII secolo la struttura risultava collegata ad un monastero e dava luogo a un unico complesso. Storia Un grande monastero carmelitano era già presente in posizione adiacente a dove oggi sorge la chiesa, che fu ultimata tra il 1620 e il 1631. L'edificio principale a due piani segue la strada, mentre ci sono anche diverse strutture di epoca successiva e una casa di noviziato a due piani con un piccolo cortile alle mura della città. Nei secoli XVI-XVIII parteciparono attivamente alla vita pubblica, celebrarono feste religiose e processioni, tanto che nel 1819 i carmelitani istituirono una scuola parrocchiale nel monastero. Nel 1908 il vicario Petras Kraujalis iniziò a predicare in lingua lituana, scelta a cui si oppose il clero polacco. La Chiesa di Ognissanti è localizzata alla fine di una strada dove si trovava la porta principale del ghetto ebraico: durante la seconda guerra mondiale, si scavò un tunnel attraverso le fogne che collegava la chiesa con il ghetto. Il prete della chiesa provvedeva a recuperare del pane da portare ai semiti attraverso il tunnel, oltre a coprire talvolta la fuga di alcuni di essi. Anche alcuni lituani cristiani aiutavano a far entrare di nascosto il cibo ai litvaki. In epoca sovietica, la chiesa ospitò un museo di arte popolare dopo la ricostruzione tra il 1967 e il 1975. Architettura Il campanile è alto e massiccio e vanta elaborate decorazioni: dopo un incendio nel XVIII secolo, fu restaurato e rifinito con un tetto a cupola in stile rococò. Marcin Knackfus supervisionò il progetto per l'altare della chiesa: sopra quello maggiore si eleva un altro altare che ricorda un trono reale con baldacchino. Fu eretto un campanile, mentre le sculture all'interno risalgono al XVIII secolo. Nel 1859 si arricchì l'arredamento policromo degli interni; a est della chiesa si trova una piazza, nella quale un tempo sorgeva il convento dei carmelitani scalzi accanto a una chiesa barocca dedicata a San Giuseppe fondata nel 1638 dal vicecancelliere del Granducato di Lituania Stefano Pac. Il suo esterno richiamava la chiesa di Santa Teresa, situata sempre a Vilnius. Nel 1877 la chiesa di San Giuseppe andò demolita per ordine dello zar per essere sostituita da un mercato (attualmente è una piazza). Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Ognissanti Collegamenti esterni Sito ufficiale, su vvsventujuparapija.lt. (EN) Chiesa di Ognissanti, in GCatholic.org.
Allerheiligenkerk (Vilnius)

De Allerheiligenkerk (Litouws: Visų Šventųjų bažnyčia) is een katholieke kerk in de Litouwse hoofdstad Vilnius. De kerk is een uitstekend voorbeeld van de vroege barok in Litouwen en met het aangrenzende voormalige klooster behoort de kerk tot het Litouwse erfgoed. Geschiedenis De kerk werd samen met het klooster op de grens van de oude stad tussen 1620 en 1631 gebouwd door de Karmelieten. Na gevechten werd de kerk in 1655 gerestaureerd. In 1743 bouwde men een rococo klokkentoren in de noordwestelijke hoek van de kerk aan, maar een brand in 1748 vernietigde samen met een groot deel van de stad ook een deel van het interieur van de kerk. Een nieuwe renovatie van de kerk volgde in 1754 en de kerk werd voorzien van een nieuwe kansel, veertien nieuwe altaren en rococo galerijen. In 1812 gebruikte het leger van Napoleon de kerk gedurende enkele maanden als veldhospitaal tijdens zijn veldtocht naar Moskou en op de desastreuze aftocht even later. De kerk werd gerestaureerd in 1823. De toenmalige Russische autoriteiten verdreven in 1885 de monniken uit het klooster en lieten de gebouwen omzetten tot wooneenheden. Tijdens de Duitse bezetting hielpen de aan de kerk verbonden geestelijken de joodse bevolking van het getto. De kerk was niet ver van de hoofdpoort van het getto gelegen en via een tunnel door het riool werd de kerk verbonden met het getto. De kerk voorzag de joodse bevolking van voedsel en hielp een aantal van hen te ontsnappen. Na de Tweede Wereldoorlog werd de kerk op last van de atheïstische autoriteiten gesloten en veranderd in een opslag voor supermarktproducten. Toen men zich bewust werd van de architecturale waarde van het gebouw volgde in de jaren 1967-1975 een restauratie om er een nevenvestiging van een kunst- en folkloremuseum in te vestigen. In 1991 volgde ten slotte de teruggave van de kerk aan de gelovigen. De kerk maakt zich vooral verdienstelijk voor jongeren en kinderen zonder vast verblijfplaats.
Sanctuary of the Divine Mercy, Vilnius

The Divine Mercy Sanctuary of Vilnius or the Holy Trinity Church (Lithuanian: Vilniaus Dievo Gailestingumo šventovė) is a shrine in Vilnius dedicated to the Divine Mercy, a devotion originated by Faustina Kowalska. History On the site of the present church (Dominikonų St. 12) a Gothic single-nave church was built in the 15th century and named Holy Trinity Church. It was reconstructed after the 1748 and 1749 fires: a new presbytery and two towers were built on, and in a place of a Gothic apse a new portal was erected. The church belonged to the university; one of its deans was the university rector, Jesuit astronomer Marcin Odlanicki Poczobutt. The tsarist authorities converted it into a Russian Orthodox church in 1821, but in 1920 it was returned to the Catholics. In Soviet times the church was abandoned. On Divine Mercy Sunday, 18 April 2004 under the care of Cardinal Audrys Bačkis, the church was restored, blessed, and given the title Shrine of the Divine Mercy. The church was adapted for the display of the original Image of Merciful Jesus, painted according to the vision of Saint Faustina Kowalska by artist Eugeniusz Kazimirowski in 1934. The Shrine is also decorated with two sgraffiti made by Nijolė Vilutytė: the Virgin of Mercy of the Gate of Dawn and the prayer Jesus I trust in you in eleven languages. Image of Divine Mercy In his painting, Eugeniusz Kazimirowski depicted Jesus in the way Sister Faustina saw him in her visions. His right hand lifted to bless and two rays (symbolizing life and forgiveness) coming out of his heart. After the Image of Merciful Jesus was completed in June 1934, it was kept in the corridor of the convent of the Bernardine Sisters beside the Church of St. Michael were Blessed Michał Sopoćko was rector. Jesus, in one of Faustina's visions, had expressed to her his wish that the image be put in a place of honor, above the main altar of the church. Fittingly, the first place that the Image of Merciful Jesus was publicly venerated was at a chapel dedicated to the Virgin of Mercy, the Gate of Dawn. In April 1935, for three days leading up to the first Sunday after Easter, the image was honored by crowds of faithful people. This occasion also marked the closing of the Jubilee Year of the Redemption of the World, as it had been nineteen hundred years since the Passion, death, and resurrection of Jesus. In 1937, on the first Sunday after Easter – now Divine Mercy Sunday – the image was hung in the Church of St. Michael, Vilnius next to the main altar. See also Saint Faustina Kowalska Chaplet of the Divine Mercy Divine Mercy image Divine Mercy Sunday Divine Mercy Sanctuary (Kraków) Divine Mercy Sanctuary (Płock) References
Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Wilnie

Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Wilnie – świątynia katolicka na Starym Mieście w Wilnie (ul. Dominikonų 12) ufundowana w 1536 r. Historia kościoła św. Trójcy Kościół św. Trójcy jest niewielką świątynią włączoną w ciąg kamienic przy ulicy Dominikańskiej. Został ufundowany przez Ulryka Hozjusza, zarządcę mennicy w Wilnie, a zarazem ojca kard. Stanisława Hozjusza. Fundację wsparł także król Zygmunt Stary. Przy kościele został założony szpital i oddany w ręce dominikanów z położonego po sąsiedzku klasztoru św. Ducha. W XVII w. został przejęty przez kler diecezjalny. W 1748 i 1749 r. kościół został uszkodzony przez pożar, a następnie przebudowany. Podstawą utrzymania kościoła i szpitala były dochody z myta za przejazd przez tzw. Zielony Most prowadzący na Śnipiszki. Po III rozbiorze szpital został zlikwidowany przez Rosjan, a w 1821 zamknięto kościół. W połowie XIX w. został on przeznaczony na cerkiew prawosławną (pod wezwaniem Zwiastowania Pańskiego). Przeprowadzona wówczas przebudowa bardzo mocno zmieniła architekturę kościoła. Po I wojnie światowej do kościoła powrócili katolicy, ale w 1945 r. został on ponownie zamknięty przez władze sowieckie. Wg wspomnień Vladasa Drėmy wnętrza kościoła zostały zniszczone na polecenie litewskiego architekta Jonasa Glemžy. W 1971 został odrestaurowany. Odtworzono wówczas gotycką absydę. Po odzyskaniu niepodległości przez Litwę świątynia została odzyskana przez Kościół katolicki. 18 kwietnia 2004 została rekonsekrowana przez metropolitę wileńskiego kard. A. Bačkisa. Sanktuarium Miłosierdzia Bożego 28 września 2005 r. decyzją metropolity wileńskiego A. Bačkisa przeniesiono do kościoła św. Trójcy pierwszy obraz Miłosierdzia Bożego, namalowany w 1934 r. według osobistych wskazówek św. Faustyny, za sprawą której wyszło z Wilna w świat przesłanie Miłosierdzia Bożego. Jednocześnie utworzono w tej świątyni sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Wcześniej obraz znajdował się w znajdującym się obok polskim kościele św. Ducha. Decyzja o przeniesieniu obrazu wzbudziła liczne protesty Polaków na Litwie. Galeria Przypisy Bibliografia Jagoda Rogoża, Jarosław Swajdo, Marzena Daszewska: Wilno: barok z kamienia i obłoków: przewodnik. Kraków: Wydawnictwo Bezdroża, 2008, s. 104. ISBN 978-83-7560-009-4. Krzysztof Plebankiewicz: Wilno: przewodnik turystyczny. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1997, s. 127. ISBN 83-213-3934-4.
Santuário da Divina Misericórdia (Vilnius)

O Santuário da Divina Misericórdia ou a Igreja da Santíssima Trindade em Vilnius (em lituano: Vilniaus Dievo Gailestingumo šventovė) é um santuário dedicado à Divina Misericórdia, devoção originada por Santa Faustina Kowalska. História No local da atual igreja (Dominikonų St. 12), uma igreja gótica de nave única foi construída no século XV e chamada de Igreja da Santíssima Trindade. Foi reconstruída após os incêndios de 1748 e 1749: um novo presbitério e duas torres foram construídas, e no lugar de uma abside gótica foi erguido um novo portal. A igreja pertencia à universidade; um de seus reitores foi o reitor da universidade, o astrônomo jesuíta Marcin Odlanicki Poczobutt. As autoridades czaristas a converteram em uma igreja ortodoxa russa em 1821, mas em 1920 ela foi devolvida aos católicos. Na época soviética, a igreja foi abandonada. No Domingo da Divina Misericórdia, 18 de abril de 2004, sob os cuidados do Cardeal Audrys Bačkis, a igreja foi restaurada, abençoada e recebeu o título de Santuário da Divina Misericórdia. A igreja foi adaptada para a exibição da Imagem original de Jesus Misericordioso, pintada de acordo com a visão de Santa Faustina Kowalska pelo artista Eugeniusz Kazimirowski em 1934. O Santuário também é decorado com duas esgrafitos feitas por Nijole Vilutytė: a Virgem da Misericórdia do Portão de Dawn e a oração Jesus, eu confio em Vós em onze línguas. Imagem da Divina Misericórdia Em sua pintura, Eugeniusz Kazimirowski retratou Jesus da maneira como a irmã Faustina O via em suas visões. Sua mão direita erguida para abençoar e dois raios (simbolizando vida e perdão) saindo de Seu Coração. Após a conclusão da Imagem de Jesus Misericordioso, em junho de 1934, ela foi mantida no corredor do convento das Irmãs Bernardinas, ao lado da Igreja de São Miguel, onde o beato Michał Sopoćko era reitor. Jesus, em uma das visões de Santa Faustina, expressou a ela Seu desejo de que a imagem fosse colocada em um lugar de honra, acima do altar-mor da igreja. Apropriadamente, o primeiro lugar onde a Imagem de Jesus Misericordioso foi venerada publicamente foi na Capela de Nossa Senhora das Mercês, o Portão da Aurora. Em abril de 1935, durante três dias que antecederam o primeiro domingo após a Páscoa, a imagem foi homenageada por uma multidão de fiéis. Esta ocasião também marcou o encerramento do Ano Jubilar da Redenção do Mundo, visto que se passaram mil e novecentos anos desde a Paixão, morte e Ressurreição de Jesus. Em 1937, no primeiro domingo após a Páscoa - agora Domingo da Divina Misericórdia - a imagem foi pendurada na Igreja de São Miguel, em Vilnius, junto ao altar-mor. Referências
Church of St. Bartholomew, Vilnius

Church of St. Bartholomew (Lithuanian: Šv. apaštalo Baltramiejaus bažnyčia) is a Roman Catholic church in Užupis, Vilnius which was built in 1824. It is the only church in Vilnius where the masses are held in the Belarusian language. According to a 2011 census, 49.6% of Belarusians in Lithuania are of Roman Catholic faith. Gallery References
Église Saint-Barthélemy de Vilnius

L'église Saint-Barthélemy ou Bartholomée est une église catholique de Vilnius du XVIIe siècle, reconstruite en 1844, dont les messes sont en langues biélorusse et polonaise. Elle est située au N°17 de la rue Užupio, dans le quartier d'Užupis et dédiée à l'apôtre saint Barthélemy. Histoire Il existait sur l'autre rive de Vilnius un monastère de chanoines réguliers, dont l'Ordre mendiant avait été créé au XIIIe siècle à Cracovie en l'église Saint-Marc, sous le nom d' Ordo Canonicorum Regularium Mendicatium Sanctæ Mariæ de Metro de Pœnitentia. On les connaissait en Lituanie, sous le nom d' Augustins blancs. L'église et le monastère brûlèrent en 1655, pendant la guerre polono-russe et une chapelle fut construite en 1664 à sa place. Elle fut agrandie en 1778 par Marcin Knackfus dans le style classique. Les pères augustins firent réaménager l'église en 1823-1824 par l'architecte Karol Podczaszyński, car elle avait souffert au moment des révoltes de 1794 (veille du troisième partage de la Pologne). Le clocher fut érigé en 1881. Le monastère accueillait aussi une école polonaise de garçons. Le monastère devint après les révoltes de 1831 le monastère principal des Augustins blancs de Lituanie, après la dispersion de deux autres monastères. Il dut fermer néanmoins en 1845 et le religieux durent s'affilier à d'autres Ordres. Il fut alors donné aux Bernardins, dont l'église principale à Vilnius était Saint-François d'Assise, contre celle de Sainte-Anne. Cependant la révolte polonaise de 1863 provoqua la dispersion des Bernardins en 1864 et l'église devint alors simple succursale d'une église paroissiale. Les messes n'y seront dites régulièrement qu'une dizaine d'années plus tard, surtout après la translation en 1878 d'une icône de la Vierge, venant de l'église Saint-Jean-Baptiste-et-Saint-Jean-l'Évangéliste. Du temps de la république polonaise, entre les deux guerres (Vilnius s'appelait alors Wilno), la paroisse fut confiée aux pères rédemptoristes. Les autorités communistes de la république socialiste soviétique de Lituanie fermèrent l'église en 1949, après avoir ordonné la dispersion des Rédemptoristes du pays. Les autels furent enlevés et l'église servit d'atelier de sculpture. L'église retrouva sa fonction première en 1997 et sert désormais d'église paroissiale à la minorité biélorusse catholique de Vilnius. Notes Sources (ru) Traduction de l'article Wikipedia en russe "Mano Užupis" (community). https://www.facebook.com/manouzupis Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie
Kościół św. Bartłomieja Apostoła oo. Kanoników Regularnych od Pokuty w Wilnie

Kościół św. Bartłomieja Apostoła oo. Kanoników Regularnych od Pokuty w Wilnie – kościół położony przy ulicy Užupio 17 a(przed 1945 – Zarzecznej 25), w dzielnicy Zarzecze (lit. Užupis) na wysokiej skarpie Wilenki. Jest najmniejszym i najmłodszym z zabytkowych kościołów Wilna. Historia Ok. 1644 wybudowany został niewielki, drewniany kościół dla ojców Kanoników Regularnych od Pokuty, zwanych także markami (od wezwania ich krakowskiej świątyni św. Marka) a w Wielkim Księstwie Litewskim także – białymi augustianami. Zakon zyskał znaczną popularność na ziemi wileńskiej; miał on swoje opactwo w Widzieniszkach k. Wilna i prowadził szereg parafii. W 1788 na miejscu drewnianego kościoła zbudowano kościół murowany, który poważnie ucierpiał podczas Insurekcji kościuszkowskiej w 1794 roku. Został odbudowany w 1824 w stylu klasycystycznym według projektu Karola Podczaszyńskiego. W 1881 dobudowano do niego niewielką wieżyczkę-dzwonnicę. We wnętrzu umieszczono pięć drewnianych ołtarzy. W chwili I rozbioru Polski w 1772 w klasztorze żyło ok. 10 zakonników. W 1835, po stłumieniu powstania listopadowego, zakon uległ kasacie a parafię przejęło duchowieństwo diecezjalne. W latach 1931–1934 organistą w kościele był Antoni Szuniewicz. Po II wojnie światowej kościół został zamknięty. Mieścił się w nim skład materiałów budowlanych. Od odzyskania przez Litwę niepodległości w 1990 znów funkcjonuje jako obiekt sakralny. Jest kościołem katolickiej wspólnoty białoruskiej Wilna. W latach 1997–2014 rektorem kościoła był ks. Jan Szutkiewicz. Od 2016 r. w kościele posługują Kapucyni. 13 marca 2016 r. administratorem został o. Ariusz Małyska OFMCap. Architektura Kościół św. Bartłomieja jest jednonawową, klasycystyczną świątynią, pokrytą spadzistym dachem. Piętrową fasadę wieńczy tympanon, którego główny akcent stanowi duże, półokrągłe okno. Dwukondygnacyjna wieżyczka przykryta jest niewielkim hełmem. Do kościoła prowadzi od ulicy półkoliście sklepiona brama. Na terenie przykościelnym znajduje się figura Najświętszej Maryi Panny. Na murze przed kościołem umieszczono wstrząsające malowidło, przypominające o wywiezionych i zamordowanych na wschodzie. Na tle warszawskiego pomnika Poległym i Pomordowanym na Wschodzie znajduje się wizerunek Jezusa Miłosiernego. W pobliżu kościoła św. Bartłomieja umieszczono na kolumnie rzeźbę Anioł Zarzecza. Przypisy Bibliografia Bartłomiej Kaczorowski: Zabytki starego Wilna. Warszawa: Oficyna Wydawnicza, 1991. ISBN 83-85083-08-1. Juliusz Kłos: Wilno, przewodnik krajoznawczy. Wilno: Wydawnictwo Oddziału Wileńskiego Polsk. Tow. Krajoznawczego z zapomogi Ministerstwa W. R. i O. P., 1923. Krzysztof Plebankiewicz: Wilno: przewodnik turystyczny. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1997. ISBN 83-213-3934-4.
Vileišis Palæ

Vileišis palæ er et nybarokt palæ i Antakalnis, Vilnius, Litauen, der er bygget til Petras Vileišis. Vileišis var en fremtrædende litauisk ingeniør, politisk aktivist, udgiver og filantrop, der bestilt slottet i 1904 og overvågede dets bygning. Anlægget består af hovedbygning, et gæstehus og udhus. I øjeblikket huser palæet Institut for litauiske Litteratur og Folklore. Det blev renoveret i begyndelsen af 2000'erne. Historie Slottets arkitekt, August Klein, lavede to tegninger til palæet, en i nyklassicistisk stil og en i nybarok. Vileišis valgt nybarok stilen på grund af stedets nærhed til den barokke Skt. Peter og Skt. Paul's kirke. Arbejdet med anlægget påbegyndtes i 1904. Ifølge vidner var kalken der anvendtes I byggeriet opløst i skummetmælk i stedet for vand. Nogle materialer, der ikke sædvanligvis anvendtes på det tidspunkt blev brugt, f.eks. jernbeton. Byggematerialer blev indkøbt i Finland og Holland. Projektet blev afsluttet i 1906. Det var placeret på et halvanden ha stort område, omgivet af et smedejernshegn med et kunstfærdigt anlagt haveanlæg. Hovedbygningen har to etager. Petras Vileišis' kontor, hall, to stuer og en spisesal var placeret i stueetagen. Den store lysekrone i vestibulen var en gave fra de ansatte på Vilija-fabrikken. Familiens soveværelser lå på første sal, mens de ansatte var placeret på loftet under mansardtaget. Interiøret blev udsmykket i nyklassicistisk og rokoko stil, med stukkatur, skulpturelle elementer og pastel fliser. Overalt i palæet sås portrætter, buster, og basreliefer af litauiske litterære og kulturelle personligheder. Kompleksets gæstehus er på tre etager. Vileišis oprettede trykkeri til Vilniaus žinios, det første lovlige dagblad på litauiske trykt i Vilnius, i kælderen. Avisens redaktionelle og administrative kontorer var på første sal, mens andre kontorer var placeret på anden sal. Den 9. januar 1907 blev den første litauiske kunstudstilling afholdt i gæstehuset. Her præsenteredes kunstværker af Mikalojus Konstantinas Čiurlionis og Antanas Žmuidzinavičius. Det var den første udstilling af Čiurlionis' malerier. Kompleksets udhus er bygget i gule mursten på to etager. Denne bygning blev brugt som bogbinderi, og som beboelse for ansatte. Petras Vileišis og hans familie boede i palæet indtil 1. verdenskrig. I 1926 døde Vileišis og slottet blev arvet af hans datter, Elena Vileišytė. I 1931 solgte hun hele komplekset til den litauiske organisation "Rytas" for 55.000 dollar. Fra 1941 til 1990 husede palæet det litauiske litteratur- og sproginstitut. Siden 1990 har det huset Institut for litauiske Litteratur og Folklore. Palæet i dag Slottet gennemgik tre års renovering i begyndelsen af 2000'erne og blev genåbnet i 2007. Restaurering var hovedsagelig er kosmetisk. Under renovering blev mange betydningsfulde historiske dokumenter fundet skjult i palæets vægge. Imidlertid blev den længe savnede kopi af Litauens uafhængighedserklæring, der blev undertegnet i 1918, ikke fundet, trods en populær opfattelse, at de var blevet skjult her. Petras Vileišis' bror, Jonas Vileišis, var en af lovens underskrivere. Referencer
Palais Vileišis

Le palais de Vileišis est édifice néo-baroque de Vilnius, en Lituanie, construit pour Petras Vileišis. Vileišis était un éminent ingénieur lituanien, militant politique, éditeur et philanthrope qui a commandé le palais en 1904 et supervisé sa construction. L'ensemble se compose d'une maison principale, d'une maison d'amis et d'une dépendance. Il abrite actuellement l'Institut de littérature et de folklore lituaniens. Il a été rénové au début des années 2000. Histoire L'architecte du palais, August Klein, a créé deux plans, l'un néo-classique et l'autre néo-baroque. Vileišis a choisi le style néo-baroque, en raison de la proximité du site avec l'église baroque Saint-Pierre-et-Saint-Paul. Les travaux débutèrent en 1904 et furent achevés en 1906. Le palais principal a deux étages. L'intérieur était décoré dans des styles néoclassiques et rococo, avec des moulures couronnées, des éléments sculpturaux et des faiences pastel. Des portraits, des bustes et des bas-reliefs de personnalités littéraires et culturelles lituaniennes étaient exposés dans tout le palais. Le 9 janvier 1907, la première exposition d'art lituanien a eu lieu dans l'édifice, présentant les œuvres de Mikalojus Konstantinas Čiurlionis et Antanas Žmuidzinavičius. C'était la première exposition de peintures de Čiurlionis. Petras Vileišis et sa famille ont vécu dans le palais jusqu'à la Première Guerre mondiale. En 1926, Vileišis décède et le palais est hérité par sa fille, Elena Vileišytė. En 1931, elle vend l'ensemble à l'organisation lituanienne Rytas pour 55 000 dollars américains. De 1941 à 1990, le palais abritait les instituts de littérature et de langue lituaniennes. Depuis 1990, il abrite l'Institut de littérature et de folklore lituaniens. Le Palais aujourd'hui Le palais a subi trois années de rénovation au début des années 2000 et a rouvert en 2007. Lors de la rénovation, de nombreux documents historiques importants ont été retrouvés cachés dans les murs du palais. Cependant, les copies disparues depuis longtemps de l'Acte d'indépendance de la Lituanie, signé en 1918, n'ont pas été retrouvées, malgré la croyance populaire selon laquelle elles étaient cachées dans le palais. Le frère de Petras Vileišis, Jonas Vileišis, était l'un des signataires de l'Acte. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Vileišis Palace » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Lituanie