NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zoološki vrt u Kaunasu

Zoološki vrt u Kaunasu je jedini zoološki vrt-park u Litvi. Nalazi se u hrastovoj šumici u jugozapadnom dijelu Kaunasa. U njemu se nalazi dvije tisuće jedinaka od skoro 270 vrsta životinja. Utemeljio ga je 1938. slavni litvanski zoolog Tadas Ivanauskas. Vanjske poveznice Stranice zoološkog vrta (na litvanskom)
Ogród Zoologiczny w Kownie

Litewski Ogród Zoologiczny w Kownie (lit. Lietuvos zoologijos sodas) – najstarszy litewski ogród zoologiczny utworzony w 1935 roku w ówczesnej stolicy Litwy. Ogród powstał z inicjatywy litewskiego zoologa i botanika, profesora Uniwersytetu Witolda Wielkiego, Tadasa Ivanauskasa. Uroczystego otwarcia dokonano 1 lipca 1938 roku - w pierwszym roku działalności można było podziwiać 40 gatunków zwierząt, wśród nich wielbłądy, osły, dingo, zebry, kapucynki, żubry, bażanty i papugi. Obecnie znajduje się tu ponad dwa tysiące osobników reprezentujących prawie 270 gatunków. W okresie międzywojennym działało też niewielkie Zoo w Wilnie. Linki zewnętrzne Oficjalna strona ogrodu. zoosodas.lt. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-09)].
Литовский зоопарк

Литовский зоопарк, прежде известный как Каунасский зоопарк — зоопарк в Литве. Расположен в парке Ажуолинас на юго-западе староства Жалиакалнис Каунаса. Территория зоопарка составляет 15,9 га. Зоопарк был основан в 1935 году литовским зоологом Тадасом Иванаускасом и открыт 1 июля 1938 года с 40 животными. По данным 2009 год, в зоопарке содержалось более 2800 насекомых, рыб, амфибий, пресмыкающихся, птиц и млекопитающих. В 2020 году зоопарк в Каунасе был закрыт на реконструкцию, продлившуюся до 13 ноября 2023. В ходе реконструкции в зоопарке была построена ветеринарная клиника. Примечания Ссылки Сайт зоопарка (лит.)
Литовський зоопарк

Литовський зоологічний сад (лит. Lietuvos zoologijos sodas), раніше відомий як Каунаський зоологічний сад, (Kauno zoologijos sodas) — найстаріший науковий зоопарк Литви. Він розташований у парку дубових гаїв Ąžuolynas на південному заході Каунаського приходу Жалякальніс. Територія зоопарку становить 15.66 гектарів. Історія Зоопарк був започаткований у 1935 році відомим литовським зоологом Тадасом Іванаускасом і відкритий 1 липня 1938 року з 40 тваринами. Ці істоти або особисто належали Т. Іванускасу, або були подарунками інших зоопарків. Протягом одного року кількість зросла до 150. В даний час в зоопарку налічується 2166 тварин, і він класифікується як зоопарк середнього розміру відповідно до європейських стандартів зоопарку. У 2000-х рр. він відчував труднощі з фінансуванням. У кіно 2016 р. у листопаді в зоопарку був знятий художній фільм - історична драма «Совинний пагорб» (режисер Адріус Юзенас) . Див. також Талліннський зоопарк Примітки Посилання Офіційний сайт (литов.) Литовський зоопарк у TripAdvisor [Архівовано 24 квітня 2021 у Wayback Machine.] Литовський зоопарк у додатку [Архівовано 3 квітня 2017 у Wayback Machine.] Каунаський зоопарк [Архівовано 31 липня 2017 у Wayback Machine.] Модернізація литовського зоопарку в Каунасі [Архівовано 15 серпня 2017 у Wayback Machine.] Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Литовський зоопарк
Tadas-Ivanauskas-Zoomuseum Kaunas

Tadas-Ivanauskas-Zoomuseum Kaunas (Kauno Tado Ivanausko zoologijos muziejus, T. Ivanausko zoologijos muziejus) ist ein zoologisches Museum in Kaunas, Laisvės al.-Str. 106. Es wurde 1919 auf Initiative von Tadas Ivanauskas (1882–1970) gegründet. Es gibt 15.000 Exponate in der Ausstellung und 200.000 im wissenschaftlichen Fundus. Die Ausstellung umfasst sieben Säle (2488 m²). Seit 1994 ist das Museum dem Umweltministerium Litauens untergeordnet. Es gibt 79 Mitarbeiter. Literatur Kauno Tado Ivanausko zoologijos muziejus: 1919–1999 (sud. Elena Gaidienė). Vilnius: Aldorija, 1999, ISBN 9986-820-04-9. Lietuvos Kauno Tado Ivanausko zoologijos muziejus: bibliografinė rodyklė: 1919-2009 (sud. Elena Gaidienė). Kaunas: Lututė, 2010. 56 p. ISBN 978-9955-37-116-8. Visuotinė lietuvių enciklopedija, IX tomas. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidykla, 2006. Weblinks Homepage
Tadas Ivanauskas Zoological Museum

The Tadas Ivanauskas Zoological Museum (Lithuanian: Kauno Tado Ivanausko zoologijos muziejus) is a museum of zoology, established in Kaunas, Lithuania, in 1919 by Tadas Ivanauskas (1882–1970). The museum collects and exhibits various animals: hunting trophies, stuffed animals, insect collections, skeletons, and dissections. It is also an educational and research institution that has four branches: bird ringing stations in Ventė Cape and Juodkrantė, nature reserves in Čepkeliai Marsh and Lake Žuvintas. History The museum was established on 15 July 1919 together with the Natural Research Station in Kaunas, Vilnius Street. It began with a zoological collection belonging to the head of the station, Tadas Ivanauskas, which was brought from the Lebiodka manor of Ivanauskas noble family in the Lida region. A few years later, the Nature Research Station was transferred to the newly established Vytautas Magnus University and became the Department of Zoology and Comparative Anatomy. The museum served as a teaching facility for students and a repository for scientific collections. In 1929 it was moved to new premises in K. Donelaitis Street, where it was possible to set up an exhibition open to the public. During the first Soviet occupation in 1940, the Department of Zoology and Comparative Anatomy was moved to Vilnius University, while the museum remained in Kaunas. In 1945, the Institute of Biology of the Lithuanian Academy of Sciences became the Museum's administrator. This gave rise to an independent institution - the Kaunas Zoological Museum. In 1948, it was moved to the premises of a former bank at 106 Laisvės Avenue, where it currently operates. In 1963, the Museum was transferred to the Committee for Nature Conservation under the Council of Ministers of the LSSR and remained under this jurisdiction throughout the complex development of this institution until it was transferred to the Ministry of Environment of the Republic of Lithuania. In 1975-82, the museum building was reconstructed and a new exposition was built. In 1970, the museum was named after the founder and long-time coordinator Tadas Ivanauskas. References External links Official website (in Lithuanian)
Museo Zoológico Tadas Ivanauskas

El Museo Zoológico Tadas Ivanauskas fue fundado en Kaunas, Lituania, en 1919 por Tadas Ivanauskas (1882–1970). El museo colecciona y exhibe varios animales: trofeos de caza, animales taxidermizados, colecciones de insectos, esqueletos, disecciones.​ También es una institución educativa y de investigación que tiene cuatro sucursales: estaciones de anillamiento de aves en el cabo Ventė y Juodkrantė, reservas naturales en el pantano de Čepkeliai y el lago Žuvintas.​ Referencias Enlaces externos Sitio web oficial
Zoološki muzej "Tadas Ivanauskas"

Zoološki muzej "Tadas Ivanauskas" se nalazi u Kaunasu u Litvi. Osnovan je 1918. godine, nakon što je Tadas Ivanauskas preselio svoju zbirku lovačkih trofeja u Kaunas. U njemu se nalaze tisuće taksidermično konzerviranih životinja u objektu na četiri velika kata. Nalazi se na 54°53'53" sjeverne zemljopisne širine i 23°54'15" istočne zemljopisne dužine.
Muzeum Zoologiczne Tadasa Ivanauskasa w Kownie

Muzeum Zoologiczne Tadasa Ivanauskasa w Kownie (lit. Kauno Tado Ivanausko zoologijos muziejus) – placówka muzealna założona w 1918 roku w Kownie, prezentująca zwierzęta żyjące u progu XX wieku w lasach Litwy i Żmudzi. Muzeum powstało w 1918 roku w wyniku przekazania mu przez Tadasa Ivanauskasa – przyszłego profesora Uniwersytetu Kowieńskiego i założyciela Zoo – liczącej ponad 2 tys. egzemplarzy kolekcji swoich trofeów. Uroczystego otwarcia dokonano 1 lipca 1919 roku. Zobacz też Ogród Zoologiczny w Kownie
Kirche des Erzengels Michael (Kaunas)

Die Kirche des Heiligen Erzengels Michael (litauisch Įgulos bažnyčia) auf dem Unabhängigkeitsplatz an der Laisvės alėja der litauischen Stadt Kaunas ist ein römisch-katholisches Kirchengebäude. Sie wurde ursprünglich als russisch-orthodoxe Kirche (im Russischen Kaiserreich) erbaut, was auch den für katholische Kirchen untypischen Baustil erklärt. Hier finden unterschiedliche Veranstaltungen, Konzerte, Musikfestivals (wie Pažaislis-Festival) statt. Geschichte Der Kirchenbau wurde 1891 bis 1895 als orthodoxe Militärkathedrale für die russischen Soldaten, finanziert vom russischen Zarenhaus, im neobyzantinischen Stil erbaut und war den Heiligen Peter und Paul geweiht. Jedoch wurden auch korinthische Säulen verwendet, was auch nicht gerade typisch für orthodoxe Kirchen ist. Für den Entwurf zeichnete K. H. Lymarenko verantwortlich, seine Pläne wurden jedoch später von David Grimm verändert. Die Erzengelkirche ist in die Festung Kaunas integriert, welche auf Anordnung Zar Alexanders II. errichtet wurde. Während des Ersten Weltkriegs wurden hier auch lutherische Gottesdienste für deutsche Soldaten abgehalten. Bereits am Ende des Krieges wurde die Kirche an die (katholische) litauische Armee übergeben. Nach dem Ersten Weltkrieg wurde die Kirche katholisch. Vor dem Abzug der deutschen Truppen im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche geschlossen, die Glocken nach Deutschland abtransportiert. Ab 1962 diente die Kirche, jetzt unter sowjetischer Herrschaft, als Kunstgalerie, konnte aber nach der Unabhängigkeit Litauens wieder als Kirche eröffnet werden. Die Kuppel aus Stahlbeton ist mit 16,3 Meter im Durchmesser die größte Kuppel Litauens. Ihre maximale Höhe erreicht sie bei 50 Metern. Über dem Altar befinden sich Gemälde von zwei Erzengeln oder Evangelisten. Der Altar selbst besteht aus Glas und stellt auf einer Glasmalerei Gott an der Himmelstür dar. Der Innenraum war bis 1985 mit 122 griechischen Ikonen geschmückt. In den vier Seitenkuppeln befinden sich insgesamt 12 Glocken. Ausgelegt ist die Kirche auf etwa 2.000 Besucher. Insgesamt finden sich in der Kirche 266 große und kleine Säulen und Pilaster. Diese Vermischung von korinthischen Säulen und neobyzantinischer Architektur fand Anklang in der Fachwelt, war in der Bevölkerung aber nie wirklich beliebt. Als Baumaterial dienten Sandstein, Lehm für die Hohlräume und Granit. Am 10. August 1996 ernannte der Erzbischof von Kaunas und Metropolit Sigitas Tamkevičius die Kirche für die Bedürfnisse der Kaunas-Einheite der litauischen Streitkräfte. Galerie Weblinks way2lithuania.com (englisch) Einzelnachweise
Iglesia de San Miguel Arcángel (Kaunas)

La Iglesia de San Miguel Arcángel (en lituano: Kauno Šv. arkangelo Mykolo "Įgulos" bažnyčia) es una iglesia católica en la ciudad de Kaunas, Lituania, que cierra la perspectiva de la Alėja Laisvės, la calle peatonal principal. Fue construida entre 1891 y 1895 cuando Kaunas era parte del imperio ruso, en estilo neo-bizantino en gran parte para el uso de la guarnición rusa ortodoxa de la fortaleza de Kaunas.​ Durante la ocupación soviética, fue utilizada como galería de arte. Hoy en día sirve como una iglesia católica. El otro nombre popular de la iglesia es el de Soboras. Galería Véase también Arquitectura neobizantina en el Imperio ruso Anexo:Iglesias ortodoxas más altas del mundo Referencias
Église Saint-Michel-Archange de Kaunas

L'église Saint-Michel-Archange, ou église de la Garnison, est une église de style néo-byzantin à cinq coupoles située à Kaunas, en Lituanie. Historique Elle fut construite par l'architecte Constantin Lymarenko entre 1891 et 1895 pour la garnison russe et la communauté russe orthodoxe de Kovno (nom que portait alors Kaunas, quand la Lituanie appartenait à l'Empire russe), jusqu'en 1915, lorsque le pays est occupé par l'armée de l'Empire allemand. Elle est alors vouée au patronage des saints Pierre et Paul. Elle peut contenir deux mille personnes. Le financement de l'église fut assuré par le ministère de la guerre, et pour moitié (fait rare) par des donations privées des militaires. L'église est fermée entre 1915 et 1919, pendant l'occupation allemande. Les Allemands emportent les cloches lorsqu'ils quittent la ville et la garnison devient lituanienne. L'église russe est donnée à l'Église catholique et conserve son statut d'église de garnison, cette fois-ci lituanienne sous le nom de Saint-Michel-Archange, patron des soldats. Kaunas devient après la guerre civile polono-lituanienne la capitale de la nouvelle république lituanienne. Après la Seconde Guerre mondiale, les nouvelles autorités municipales de la République socialiste soviétique de Lituanie transforment l'église en salle d'exposition de tableaux. Depuis l'indépendance, cette église a été transférée à la communauté catholique et est devenue église paroissiale. Galerie Voir aussi Architecture néo-byzantine en Russie impériale Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie
Crkva sv. Mihovila Arhanđela u Kaunasu

Crkva sv. Mihovila Arhanđela ili Garnizonska crkva (lit.: "Įgulos bažnyčia") je rimokatolička crkva u Kaunasu u Litvi. Zemljopisni položaj Nalazi se na 54°53'49 sjeverne zemljopisne širine i 23°55'16 istočne zemljopisne dužine. Smještena je u glavnoj šetnici u Kaunasu, Laisveškoj aleji, zatvarajući perspektivu. Povijest Sagrađena je 1893. u neobizantskom stilu za posadu u tvrđave u Kaunasu. Koristili su je rimokatolički vojaci kao vojnu crkvu za vrijeme međuraća. Za vrijeme sovjetske okupacije (u Litvi se sovjetska vlast smatra okupacijskom, op.č.), koristilo ju se kao umjetničku galeriju, a danas služi kao rimokatolička crkva. Drugo popularno ime za ovu crkvu je Soboras. Kod ulaza u crkvu, ali s unutarnje strane na desno je ulaz u katakombe, kojeg se otvara posjetiteljima na njihovu zamolbu. Galerija
Aartsengel Michaëlkerk (Kaunas)

De Kerk van de Aartsengel Michaël is een rooms-katholieke kerk in de Litouwse stad Kaunas. De neobyzantijnse kerk werd tussen 1891 en 1895 als garnizoenskerk gebouwd, toen Kaunas deel uitmaakte van het Keizerrijk Rusland. Geschiedenis De bouw van orthodoxe garnizoenskerken werd geïnitieerd door de Russische overheid in het voormalige Pools-Litouwse Gemenebest na het neerslaan van de Januari-opstand in 1861 en bereikte het hoogtepunt tijdens de regering van tsaar Alexander III. Oorspronkelijk was de bouwlocatie toegewezen voor de bouw van een katholieke kerk, maar de plannen werden na de opstand herzien. De kerk werd in 1890 door K.H. Lymarenko ontworpen als de aan de heilige apostelen Petrus en Paulus gewijde russisch-orthodoxe kathedraal voor het in de vesting gelegerde garnizoen. De bouwtekeningen werden echter later door de Russische architect David Ivanovitsj Grimm aangepast. De bouw kostte vier jaar en op 17 september 1895 werd de kerk ingewijd. Met de bouw van de kerk werd veel meer de bevestiging van de Russische dominantie over Litouwen beoogd dan het voorzien van een kerkgebouw voor orthodoxe christenen. In de Eerste Wereldoorlog werden er in de kerk voor Duitse soldaten lutherse diensten gevierd. Bij de aftocht van de Duitse troepen werden de kerk gesloten en de klokken verwijderd om te worden vervoerd naar Duitsland. De kerk bleef tot 1919 gesloten. Tijdens het interbellum werd de kathedraal een rooms-katholiek kerkgebouw voor het Litouwse garnizoen in Kaunas. Veel waardering voor de architecturale waarde van het gebouw bestond er destijds nog niet en er werd zelfs geopperd om de kerk af te breken. Gedurende de Sovjet-periode werd de kerk ontheiligd en als kunstgalerie in gebruik genomen. Tegenwoordig is het weer een katholiek kerkgebouw. De koepel van staalbeton is met een doorsnee van 16,3 meter de grootste koepel van het land. De hoogte van de koepel is 50 meter. Galerij
Kościół Świętego Michała Archanioła w Kownie

Kościół Świętego Michała Archanioła (lit. "Šv. arkangelo Mykolo bažnyčia", zwany również Garnizonowym - "Įgulos bažnyčia") – dawny kowieński sobór prawosławny zbudowany w 1893 roku, w Litwie międzywojennej kościół garnizonowy, a po 1991 roku siedziba parafii rzymskokatolickiej. Kowieński sobór (lit. Kauno Soboras) wzniesiono na Nowym Mieście w stylu neobizantyjskim według projektu Konstantina Limarenki (1891–93) przy współpracy D. Grimma. Został pomyślany jako budynek zamykający perspektywę Prospektu Aleksandryjskiego w Kownie (ob. Aleja Wolności, Laisvės alėja), do dziś dominuje w zabudowie dzielnicy Nowe Miasto w Kownie, co miało podkreślać dominację kultury bizantyńskiej w tej części Europy. Wnętrze obiektu zdobiła polichromia wykonana przez zespół malarzy przybyłych z Petersburga. Od 1919 budynek był użytkowany jako garnizonowy kościół katolicki. W 1960 został zamknięty dla celów kultowych, zaś pięć lat później zamieniony na galerię sztuki. Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości w 1991 roku został zwrócony parafii rzymskokatolickiej. Budowla wzniesiona jest na planie kwadratu, z wysuniętym przedsionkiem i półkolistą absydą. Całość wieńczy pięć kopuł położonych na wielobocznych bębnach. Trzy wejścia do świątyni (główne i dwa boczne) dekorowane są portykami i łukami. Boczne fasady obiektu zdobią rzędy pilastrów, lizeny, gzymsy oraz płaskorzeźby z motywami geometrycznymi. Galeria Przypisy
Den helige ärkeängeln Mikaels kyrka, Kaunas

Den helige ärkeängeln Mikaels kyrka (litauiska: Šv. arkangelo Mykolo bažnyčia) (ryska: Церковь Святого Михаила Архангела) (engelska: St. Michael the Archangel Church) är en romersk-katolsk kyrka i Kaunas i Litauen. Kyrkan är belägen i centrala Kaunas, vid den östra änden av gågatan Laisvės alėja. Den byggdes mellan 1891 och 1895 i Neo-bysantinsk stil, när Kaunas var en del av kejsardömet Ryssland. Kyrkan kallas även Soboras. Galleri Se även Den helige ärkeängeln Mikaels kyrka – flera Sankt Mikaels kyrka – flera Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, St. Michael the Archangel Church, Kaunas, 22 maj 2017. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ärkeängeln sankt Mikaels kyrka.﻿
Vilnius-3 kraftværk

Vilnius-3 kraftværk er et varmekraftværk udenfor hovedstaden Vilnius i Litauen. Det har en installeret produktionskapacitet på 603 MW varme samt 360 MW el fordelt på to lige store turbiner. Anlægget blev installeret i 1982-1985. Brændselskilden er naturgas eller olie. Det er det 3. største og det mest forurenene kraftværk i Litauen. Det er derfor planlagt, at lukke værket i 2016. Operatøren af kraftværket er Vilniaus energija UAB der er datterselskab af Veolia Energi. Kilder Eksterne henvisninger IndustCards Arkiveret 17. februar 2010 hos Wayback Machine
Vilnius Combined Heat and Power Plant

Vilnius Combined Heat and Power Plant or Vilnius Power Plant-3 was a power plant in Vilnius, Lithuania. Vilnius Combined Heat and Power Plant has a capacity of 603 MW heating power and 360 MW electric power. It was considered the most polluting electric power plant in Lithuania. As a consequence, Vilnius Combined Heat and Power Plant was closed in 2016. In 2016 a new waste-to-energy Vilnius Biofuel Power Plant was built next to the CHP plant. In July 2024, equipment from Vilnius Power Plant-3 was transferred to Ukraine to aid rebuilding energy infrastructure in war-torn regions. See also List of power stations in Lithuania References
Centrale énergétique Vilnius-3

La centrale thermique Vilnius-3 est une centrale thermique produisant de l'électricité et de la chaleur en Lituanie. Elle a été créée pour générer 603 MW pour le réseau de chaleur et 360 MW d’électricité. Jugée obsolète elle ferme en 2016 pour être remplacée par une nouvelle centrale qui est construite sur le site et fonctionne au gaz et produit 88 MW d'électricité avec 227 MW de chaleur, elle est équipée d'une turbine à gaz 9FB. Guerre russo-ukrainienne En juillet 2024, la centrale Vilnius-3 doit être transférée en Ukraine pour soutenir le réseau de production. Notes et références Portail de l'industrie Portail des énergies fossiles Portail de la Lituanie
Rasos-kirkegården

Rasos-kirkegården (litauisk Rasų kapinės, polsk cmentarz Na Rossie w Wilnie) er den ældste og mest berømte kirkegård i Vilnius, hovedstaden i Litauen. Kirkegåden er navngivet efter Rasos bydel, hvor den ligger. Den er skilt i to dele, den gamle og den nye kirkegård af den smalle gade Sukilėliai. Det totale areal er 10,8 ha. Siden 1990 har nye bisættelser kun været tilladt i familiegravsteder. Galleri Eksterne henvisninger Turistbrochure om kirkegården Arkiveret 27. september 2006 hos Wayback Machine Fotografier fra kirkegården
Cementerio de Rasos

El Cementerio de Rasos​ (en lituano: Rasų kapinės) es el cementerio más antiguo y más famoso en la ciudad de Vilna, la capital de Lituania. Lleva el nombre de la zona de Rasos donde se encuentra. Está dividido en dos partes, el antiguo y el nuevo cementerio, separados por una estrecha calle llamada Sukilėliai. La superficie total es de 10,8 hectáreas. Desde 1990 sólo se permiten sepulturas en tumbas familiares. El año 1769 es ampliamente citado en muchas fuentes como la fecha en la cual el cementerio fue fundado. Sin embargo, algunos historiadores creen que es un error y la verdadera fecha debía ser 1796. Véase también Monumento funerario Panteón Necrópolis Referencias
Cimitero di Rasos

Il cimitero di Rasos (in lituano Rasų kapinės; in polacco cmentarz Na Rossie; in bielorusso Могілкі Росы?) si trova a Vilnius, in Lituania. Il cimitero occupa le colline di Ribiškės, nel quartiere di Rasos; una strada divide il vecchio cimitero di Rasos da quello più recente. Nel cimitero di Rasos sono sepolte numerose personalità di spicco lituane, polacche e bielorusse. Storia Il cimitero di Rasos è uno dei più antichi della Lituania. Stando alle fonti, il suo anno di fondazione sarebbe il 1769. Tuttavia, secondo alcuni storici, esso risalirebbe in realtà al 1796 in quanto la sopracitata data sarebbe stata riportata così in seguito a un errore di battitura. Nel 1800 la parrocchia di San Giuseppe e Nicodemo venne rimpiazzata dalla Chiesa missionaria. L'area nuova del cimitero di Rasos venne santificata l'aprile 1801. All'epoca della sua fondazione, il cimitero aveva due colombari. Entrambi verranno demoliti rispettivamente nel 1937 e nel 1957. Nel 1847 il clero ortodosso occupò un'area nelle vicinanze del cimitero dove vennero sepolti i soldati caduti nell'Ospedale militare. Nel 1920 venne inaugurato, vicino all'ingresso del cimitero di Rasos, un camposanto dedicato ai soldati polacchi morti a Vilnius durante la guerra sovietico-polacca e la guerra polacco-lituana. Negli anni 1980, i sovietici tentarono di distruggere l'intero cimitero di Rasos per fare spazio a un'autostrada, progetto poi abbandonato. Dopo che la Lituania ottenne l'indipendenza nel 1990, le autorità lituane e polacche fecero restaurare il cimitero di Rasos. A partire dallo stesso anno, il cimitero non accoglie nuove salme, eccezion fatta di quelle dei familiari di coloro che sono sepolti nel luogo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul cimitero di Rasos