NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di San Francesco Saverio (Kaunas)

La chiesa di San Francesco Saverio (in lituano: Šv. Pranciškaus Ksavero Baznycia) è situata nel centro storico di Kaunas, in Lituania, presso la piazza del Municipio. Storia La chiesa, dedicata a san Francesco Saverio, è stata edificata su iniziativa dei gesuiti, che hanno aperto la loro prima residenza nella città nel 1642 e stabilito una cappella nella casa di Perkūnas nel 1643. La costruzione della chiesa iniziò nel 1666 e la chiesa venne consacrata nel 1722. In seguito il governo russo zarista ha affidato nel 1824 l'edificio alla chiesa ortodossa. La chiesa è stata restituita ai gesuiti solo nel 1924. Durante l'occupazione sovietica è stata quindi trasformato in una scuola tecnica e l'interno della chiesa era utilizzato come palestra della scuola. La chiesa è stata restituita di nuovo ai gesuiti nel 1989. Una ristrutturazione della chiesa è avvenuta nel 1992. Note Voci correlate Chiesa cattolica in Lituania Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Francesco Saverio Collegamenti esterni Kaunas St. Francis Xavier Church website, su vienuolynai.mch.mii.lt. URL consultato il 7 aprile 2013 (archiviato dall'url originale il 22 luglio 2011).
Franciscus Xaveriuskerk (Kaunas)

De Kerk van Sint-Franciscus Xaverius (Litouws: Šv. Pranciškaus Ksavero bažnyčia) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de historische binnenstad van Kaunas, Litouwen. Geschiedenis De aan de heilige Franciscus Xaverius gewijde kerk werd aan het Stadhuisplein gebouwd door de jezuïeten. Zij vestigden zich voor het eerst in 1642 in de stad en stichtten in 1643 een kapel in het Huis van Perkūnas. Vanaf 1666 werd er begonnen met de bouw van een nieuwe stenen kerk, die in 1722 werd geconsacreerd. Tijdens een grote brand, die het grootste deel van de stad in as legde, brandden ook de school en het klooster af en raakte de kerk eveneens beschadigd. De gereconstrueerde kerk werd in 1759 weer gewijd door bisschop Antoni Dominik Tyszkiewicz. De kloostergebouwen en het jezuïetencollege werden in de jaren 1761-1768 aan beide zijden van de kerk herbouwd. Even later werd in 1773 de orde onder druk van de koningen van Spanje, Portugal en Frankrijk door paus Clemens XIV opgeheven. Na de ontbinding van de orde werden de gebouwen overgedragen aan de Franciscanen. In 1843 ging de kerk over in handen van de Russisch-Orthodoxe Kerk, die het gebouw omdoopten tot de Alexander Nevskikathedraal. De kerk werd na de Eerste Wereldoorlog in 1924 weer overgedragen aan de jezuïeten. Na de Tweede Wereldoorlog lieten de Sovjet-autoriteiten de kerk sluiten. In de gebouwen werd een technische school gevestigd en de kerk werd als sporthal in gebruik genomen. De genationaliseerde gebouwen werden na het herstel van de onafhankelijkheid van Litouwen teruggegeven aan de jezuïeten. Op 30 augustus 1992 werd de kerk na een noodzakelijke renovatie opnieuw ingewijd. Externe links (lt) Website Sint-Franciscus Xaverius (en) Beschrijving Kerk van Franciscus Xaverius op Spottinghistory.com
Kościół św. Franciszka Ksawerego w Kownie

Kościół św. Franciszka Ksawerego w Kownie – wybudowany w latach 1666–1720 (wieże ukończono w 1725) kościół zakonu jezuitów, położony przy południowej pierzei kowieńskiego rynku, na miejscu kamienic podarowanych w 1642 Towarzystwu Jezusowemu przez braci Wojciecha, Kazimierza i Piotra Kojałowiczów. Historia Podczas pożaru, który strawił w 1732 większą część miasta, spłonął dom zakonny i szkoła jezuitów, a sam kościół również został uszkodzony. Po odbudowie poświęcony został przez żmudzkiego biskupa Antoniego D. Tyszkiewicza w roku 1759. Po zamknięciu w 1773 Towarzystwa Jezusowego ich szkoła została upaństwowiona, a później wraz z kościołem przekazana franciszkanom. Gmach klasztoru i kolegium jezuickiego dobudowano po obu stronach kościoła w latach 1761-1768. Samo kolegium zostało w 1807 przekształcone w kowieńską szkołę powiatową (świecką). Władze carskie w 1823 zamknęły kościół, a dwa lata później przekształcono go w cerkiew prawosławną. W 1923 jezuici ponownie sprowadzili się do Kowna, a 11 maja 1924 kościół św. Franciszka Ksawerego wznowił swą działalność. Po II wojnie światowej władze sowieckie kościół zamknęły, urządzając w jego budynku najpierw magazyn, a potem salę sportową dla miejscowego technikum. Znacjonalizowany w tym czasie majątek jezuitów został im zwrócony po reaktywacji niepodległej Litwy w 1990 roku, a sam kościół po niezbędnej odbudowie 30 sierpnia 1992 ponownie został poświęcony. Galeria Przypisy Bibliografia Kauno šv. Pranciškaus Ksavero (jėzuitų) rektoratas Kowno. ravfoto.strefa.pl. [dostęp 2018-02-26]. (pol.).
Костёл Святого Франциска Ксаверия

Костёл Святого Франциска Ксаверия (лит. Šv. Pranciškaus Ksavero bažnyčia) находится в Старом городе Каунаса, Литва. Он был построен на площади возле ратуши иезуитами и посвящён Святому Франциску Ксаверию. Они открыли свою первую резиденцию в Каунасе в 1649 году. Постройка храма началась в 1666 году; храм был освящён в 1722 году. Российское имперское правительство передало храм Православной церкви в 1824 году. Она была возвращена иезуитам лишь в 1924 году. После того, как Литва 1940 году была присоединена к СССР, костёл Святого Франциска Ксаверия был переоборудован в техническую школу, внутреннее пространство использовалось как спортивный зал. Храм повторно был возвращён иезуитам в 1989 году. Ремонт проводился в 1992 г. Примечания Ссылки Сайт костёла Святого Франциска Ксаверия
Church of the Holy Cross, Kaunas

Holy Cross Church, Kaunas (Lithuanian: Šv. Kryžiaus (Karmelitų) bažnyčia) is located in the Centre elderate of Kaunas, Lithuania. Overview The monks of the Order of Carmelites bought several plots of land for the monastery in Kaunas near the Nemunas river in 1706. Some years earlier, the new church was sanctified nearby in 1685. It was consecrated in 1700. The church was built in the late baroque style. It is a two tower building of Latin cross shape. The painting in the main dome represents the prophet Elijah. It was created in the second half of the 18th century. After the spread of cholera epidemic, Tsarist Russian government established the hospital on the first floor of the monastery in 1831. The church and the monastery were closed in 1845 and since when were used as a store house for carts and harness. At the same time the interior of the church was vandalized. The St. Cross Church of Kaunas was returned to the believers only in 1881. During the renovation from 1885 till 1898, five new sanctuaries were built, the pulpit, the organ, as well as three new bells were installed. Tyrolean artist John Kerle decorated the vaults of the church with the seventeen compositions in 1898. The church was renovated once more in 1925–1934. The Holy Cross Church of Kaunas was included into the Registry of Immovable Cultural Heritage Sites of the Republic of Lithuania in 1996. References External links Kaunas Church of the Holy Cross website
Iglesia de Santa Cruz (Kaunas)

La Iglesia de Santa Cruz (en lituano: Šv. Kryžiaus "Karmelitų" bažnyčia) está situada en el centro de la ciudad de Kaunas, en Lituania. Los monjes de la Orden de los Carmelitas compraron varios terrenos del monasterio en Kaunas, cerca del río Nemunas en 1706. Algunos años antes, la nueva iglesia fue santificada cerca de 1685. Fue consagrada en 1700.​ La iglesia fue construida en el estilo barroco tardío. Es un edificio de dos torres con una planta de cruz latina. Véase también Iglesia (edificio) Catedral Basílica Referencias
Église de la Sainte-Croix de Kaunas

L'Église de la Sainte-Croix de Kaunas (en lituanien : Šv. Kryžiaus (Karmelitų) bažnyčia) est située dans le centre-ville de Kaunas, en Lituanie. Histoire En 1706, les moines de l'Ordre des Carmélites achètent plusieurs parcelles de terrain pour le monastère de Kaunas, près du fleuve Niémen. Quelques années plus tôt, la nouvelle église avait été consacrée à proximité, en 1685. Elle a été consacrée en 1700. L'église a été construite dans le style baroque tardif avec deux tours. L'église et le monastère furent fermés en 1845 et depuis utilisés comme entrepôt pour les charrettes et les harnais. Egalement, l'intérieur de l'église a été vandalisé. L'église Sainte-Croix de Kaunas n'a été rendue aux fidèles qu'en 1881. Lors de la rénovation de 1885 à 1898, cinq nouveaux sanctuaires furent construits, la chaire, l'orgue, ainsi que trois nouvelles cloches furent installés. L'artiste tyrolien John Kerle a décoré les voûtes de l'église avec dix-sept compositions en 1898. L'église fut à nouveau rénovée entre 1925 et 1934. L'église Sainte-Croix de Kaunas a été inscrite au Registre du patrimoine culturel immobilier de la République de Lituanie en 1996. Références Liens externes Site Internet de l'église de la Sainte-Croix de Kaunas Source de traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Church of the Holy Cross, Kaunas » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie
Kościół Świętego Krzyża w Kownie

Kościół Karmelitów pod wezwaniem Świętego Krzyża w Kownie – świątynia barokowa powstała w 2 połowie XVII wieku. Obecnie znajduje się pod adresem Gedimino g. 1 w Kownie. Historia W 1510 roku darowano znajdujący się za ówczesnym miastem plac nad Niemnem pod budowę nowej świątyni, w związku z czym powstała kaplica zarządzana przez proboszcza parafialnego. W XVII wieku przy kościele założono parafię, a 23 lipca 1685 roku poświęcono kamień węgielny w związku z budową murowanej świątyni. W dniu 27 czerwca 1700 r. biskup wileński Konstanty Kazimierz Brzostowski poświęcił nowy kościół Św. Krzyża. Dwuwieżowy kościół na planie krzyża łacińskiego został wzniesiony w stylu dojrzałego baroku według projektu, którego autorami byli prawdopodobnie bracia Carlo Puttini i Pietro Puttini (projektanci kościoła przy klasztorze w Pożajściu). Wieże i frontony zostały uszkodzone podczas wojny północnej, w związku z czym frontony ukończono około 1830 roku, a wieże w latach 1895–1900. Od 1770 roku kościół należał do zakonu karmelitów bosych, którzy otrzymali go w zamian za przekazanie miastu domów i placów, z wyjątkiem murowanego kościoła św. Eliasza fundacji kasztelana smoleńskiego Krzysztofa Benedykta Niemirowicza-Szczytta i jego żony Anny z Kieżgajło-Zawiszów, i dopłaty w wysokości 40 tys. złotych. Od tej pory karmelici bosi posiadali w Kownie dwa kościoły: dotychczasowy pw. św. Eliasza z pocz. XVIII w. i pw. Św. Krzyża. W 1831 i 1836 roku w związku z epidemią cholery w klasztorze karmelitów mieścił się szpital. W roku 1845 Rosjanie zamknęli oba kościoły karmelitów bosych w Kownie. W kościele Św. Krzyża urządzili graciarnię, niszcząc ołtarze barokowe, ambonę, chór organowy, rzeźby i obrazy, a po 1880 roku umieszczono w nim magazyn wojskowy. Zamknięto też w 1845 roku klasztor karmelitów, w którym umieszczono do 1970 roku szpital, a potem fabrykę galanterii. Dzięki staraniom polskiego biskupa Aleksandra Kazimierza Bereśniewicza Rosjanie zwrócili kościół wiernym i do 1898 roku ustawiono nowe neoklasycystyczne organy, ambonę, chór i sfinansowano zakup trzech dzwonów. Obrazy i freski namalował Jan Kerle z Tyrolu. W bocznych nawach znajdują się ołtarze Matki Boskiej Bolesnej i św. Jana od krzyża z obrazami autorstwa Michała Andriollego. W bocznych kaplicach znajdują się obrazy Matki Bożej z Góry Karmel z końca XVII wieku czczony przez bractwo św. Szkaplerza i obraz św. Józefa. W roku 1956 namalowano na zewnętrznych ścianach kompozycję „Ukrzyżowanie” oraz „Najświętsza Maryja i św. Jan”. Przed kościołem znajduje się żeliwna neogotycka kapliczka z napisami w języku polskim. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Karmelitów – świętego Krzyża w Kownie Karmelici Bosi. Krakowska Prowincja Zakonu Karmelitów Bosych
Verkiai palads

Verkiai palads (litauisk: Verkių rūmai) er et 1700-tals nyklassicistisk palads i Verkiai, Vilnius, Litauen. Historie Indtil udgangen af 1300-tallet var området storfyrsterne af Litauens ejendom. Der var en træherregård allerede i 1200-tallet. I 1387 donerede Liauen storfyrste Jogaila padset til Vilnius biskop i anledningen af kristningen af Litauen. Verkiai var permanent sommerresidens for biskopperne indtil slutningen af 1700-tallet. Verkiai palads blev almindeligt kendt efter biskop Ignacy Jakub Massalski overtog det i 1780. Han hyrede to berømte arkitekter, Marcin Knackfus og Laurynas Gucevičius, til at genopbygge slottet i nyklassicistisk stil. Grundplanen og driftbygningerne blev tegnet af Marcin Knackfus. Hovedbygningen, staldene og flere andre bygninger blev tegnet af Gucevičius. Paladset blev kaldt "Vilnius' Versailles". Paladset havde et lille teater, stort bibliotek, og en lille pistolmuseum og var omgivet af en park. Slottet blev alvorligt beskadiget under Napoleons invasion af Rusland. Efterfølgende blev hovedbygningen revet ned på ordre fra en ny ejer, prins Ludwig Wittgenstein, der har købt Verkiai i 1839. Han beordrede også omstrukturering af de øvrige bygninger og den østlige fløj, godskontoret, blev indrettet som hovedbygning 1840'erne. De første kendte fotografier fra Litauen blev taget i 1839, da Karol Podczaszyński lavede en daguerreotypi af slottet, mens det lø i ruiner. Billederne har ikke overlevet. Se også Verkiai regionale park Eksterne henvisninger Beskrivelse på Heritage.lt Arkiveret 21. april 2006 hos Wayback Machine (litauisk) Verkiai Regionale Park Botanisk institut Arkiveret 15. juni 2006 hos Wayback Machine
Verkiai Palace

Verkiai Palace (Lithuanian: Verkių rūmai) is an 18th-century neoclassical mansion in Verkiai, Vilnius, Lithuania. History Until the end of the 14th century this place was a property of the Grand Dukes of Lithuania. There was a wooden manor even in the 13th century. In 1387 Lithuanian Grand Duke and King of Poland Jogaila, on occasion of accepting Christianity, donated this place to Vilnius' Episcopate. Verkiai served as the permanent summer residence of Vilnius bishops until the end of the 18th century. Verkiai Palace became widely known after bishop Ignacy Jakub Massalski took over it in 1780. He hired two famous architects, Marcin Knackfus and Laurynas Gucevičius, to rebuild the palace in the Neoclassical style. The general plan and maintenance buildings were designed by Marcin Knackfus. The main palace building, the stables and several other buildings were designed by Gucevičius. The building was called "the Versailles of Vilnius". The palace had a little theatre, large library, and a small gun museum and was surrounded by a park. The palace was severely damaged during Napoleon's invasion of Russia. Eventually, the central building of the palace was pulled down on the order of a new owner, prince Ludwig Wittgenstein, who bought Verkiai in 1839. He also ordered restructuring the other buildings and the east wing office house assumed the role of the palace since the 1840s. It is attested that the first known photographs in present-day Lithuania were taken there in 1839, when Karol Podczaszyński made a daguerreotype of the palace which was intended to be rebuilt. The images have not survived. In 1918, during the existence of the short-lived Kingdom of Lithuania, the palace was considered for being an official residence to the newly King-elect of Lithuania, Wilhelm Karl, Duke of Urach (Mindaugas II). After World War II, the remaining palace buildings were used as educational institutions and an art museum. Since 1960 the ensemble belongs to the Lithuanian Institute of Botany now part of the Nature Research Center. Verkiai Palace complex is an important cultural and historical landmark in Verkiai Regional Park. References External links Description on Heritage.lt Archived 2006-04-21 at the Wayback Machine (in Lithuanian) Verkiai Regional Park Institute of Botany
Palais Verkiai

Le Palais Verkiai (en lituanien : Verkių rūmai) est un manoir néoclassique du XVIIIe siècle situé à Vilnius, en Lituanie. Le complexe du palais de Verkiai est un monument culturel et historique important dans le parc régional de Verkiai. Histoire Jusqu'à la fin du XIVe siècle, un manoir en bois était la propriété des grands-ducs de Lituanie. En 1387, le grand-duc de Lituanie et roi de Pologne Jagellon, à l'occasion de sa conversion au christianisme, fit don de ce lieu à l'épiscopat de Vilnius. Verkiai servit de résidence d'été permanente aux évêques de Vilnius jusqu'à la fin du XVIIIe siècle. Le palais de Verkiai est ensuite allé à l'évêque Ignacy Jakub Massalski en 1780. Il engagea deux architectes célèbres, Marcin Knackfus et Laurynas Gucevičius, pour reconstruire le palais en style néoclassique. Le bâtiment principal du palais, les écuries et plusieurs autres bâtiments ont été conçus par Gucevičius. Le bâtiment était appelé « le Versailles de Vilnius ». Le palais possédait un petit théâtre, une bibliothèque et un petit musée d'armes à feu et était entouré d'un parc. Le palais a été gravement endommagé lors de l'invasion de la Russie par Napoléon. Finalement, le bâtiment central du palais fut démoli sur ordre d'un nouveau propriétaire, le prince Ludwig Wittgenstein, qui acheta Verkiai en 1839. Il ordonna également la restructuration des autres bâtiments et l'immeuble de bureaux de l'aile est assuma le rôle de palais à partir des années 1840. Il est attesté que les premières photographies connues dans l'actuelle Lituanie ont été prises en 1839, lorsque Karol Podczaszyński a réalisé un daguerréotype du palais qui devait être reconstruit. Les images n’ont pas survécu. En 1918, pendant l'existence éphémère du Royaume de Lituanie, le palais fut envisagé pour devenir la résidence officielle du nouveau roi élu de Lituanie, Guillaume Charles, duc d'Urach (Mindaugas II). Après la Seconde Guerre mondiale, les bâtiments restants du palais ont été utilisés comme établissements d'enseignement et comme musée d'art. Depuis 1960, l'ensemble appartient à l'Institut lituanien de Botanique et fait désormais partie du Centre de recherche sur la nature. Le parc de Verkiai (36 ha) n’est que le vestige des anciens parcs du XVIIIe siècle, qui occupaient jusqu’à 250 hectares. Notes et références Notes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Verkiai Palace » (voir la liste des auteurs). Références Liens externes Description sur Heritage.lt (in Lithuanian) Parc régional de Verkiai Institut de Botanique Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Lituanie
Вяркяйский дворец

Усадьба Верки (лит. Verkių dvaras, пол. Pałac w Werkach) — бывшая резиденция виленских епископов в окрестностях Вильнюса. Дворцовый парк ныне охраняется как Региональный парк Вяркяй. В 1387 году великий князь Ягайло предоставил селение Вяркяй (Верки) в дар католическому епископу для возведения здесь епископской резиденции. В Вяркяе был обустроен парк и построен деревянный дворец, который служил в качестве летней резиденции епископа. В 1658 году под Верками произошло сражение между русскими и польскими войсками. Во время войны деревянная резиденция сгорела. После сноса развалин в 1700 году Константин Бжостовский заложил на его месте новый каменный дворец в стиле барокко. В 1705 году дворец посетил царь Пётр I. В 1779 году Вяркяйский дворец выкупил в частную собственность виленский епископ Игнатий Масальский, который в 1780 году приступил к его капитальной перестройке. Первоначальные строительные работы возглавлял архитектор Мартин Кнакфус. В 1781 году строительство нового дворца было передано архитектору Лаврентию Гуцевичу, который изменив план стройки, стал возводить здание в стиле классицизма. Строительные работы продолжались до 1792 года и не смогли завершиться в полном объёме из-за нестабильной политической обстановки. (Сам епископ был в 1794 году растерзан толпой). Владения епископа унаследовала его племянница Елена, которая продала Верки в 1800 году маршалку виленского повята Станиславу Петру Ясеньскому. Новый владелец пытался продолжить строительство дворца, но из-за нехватки материальных средств эти планы не осуществились. В 1812 году Вяркяйский дворец значительно пострадал от наполеоновских войск. Накануне вторжения здесь побывал Александр I. Вот как об этом пишет граф Е. Ф. Комаровский: «Окрестности Вильны прелестные. Государь всякий день изволил ездить верхом с дежурным генерал-адъютантом; мне случилось показывать императору загородный дом, называемый Верки, принадлежащий одному из графов Потоцких, где я был прежде с Балашовым. Местоположение Верки единственное; на превысокой горе, у подошвы которой извивается река Вилия, окруженная зелеными лугами, с разбросанными по оной кустарниками по обоим ее берегам, это место представляло вид очаровательный. Сею прогулкою, казалось, государь был очень доволен». В 1840 году дворец был продан богатейшему в Литве князю Льву Витгенштейну, который окончательно завершил строительство современного дворца. Интерьеры были украшены в подражание различным стилям минувших столетий. После его смерти в 1866 году дворец до начала XX века несколько раз сменял своих владельцев, из-за чего постепенно стал приходить в упадок. По окончании второй мировой войны Вяркяйский дворец был национализирован советской властью. С 1959 года в нём располагалась Академия наук Литовской ССР. В настоящее время его занимает Институт ботаники Литовской Академии наук. Примечания Литература M. Baliński, T. Lipiński, Starożytna Polska pod względem historycznym, geograficznym i statystycznym opisana..., t. IV, Warszawa 1886 (wyd. II). G. Błaszczyk, Litwa współczesna, Warszawa-Poznań 1992. E. Budreika, Działalność architektoniczna W. Gucewicza, [w:] Lituano-Slavica Posnaniensia Studia Historica Artium, t. V (1991).
Cerkiew św. Jerzego w Giejsiszkach

Cerkiew św. Jerzego – prawosławna cerkiew parafialna w Giejsiszkach, wzniesiona w 1865. Historia W 1839, w czasie przymusowego nawracania unitów na prawosławie, w Giejsiszkach wyznanie zmieniło w ten sposób ok. 30 rodzin pochodzenia białoruskiego. Początkowo osoby te miały uczęszczać na nabożeństwa do cerkwi wileńskich, jednak po stłumieniu powstania styczniowego, w obawie przed asymilacją prawosławnych z otaczającą ich ludnością narodowości polskiej i wyznającej religię katolicką, władze gubernialne podjęły decyzję o wzniesieniu w Giejsiszkach cerkwi filialnej. Została ona sfinansowana przez Radę Eparchialną oraz ze środków przekazanych przez dowódcę garnizonu Wilno księcia Chowańskiego. Kamień węgielny pod budynek został położony 9 maja 1865, zaś prace budowlane trwały pięć miesięcy. 31 października 1866 cerkiew poświęcił biskup kowieński Aleksander. Poświęcenie cerkwi było wielką uroczystością religijną, w której uczestniczyli wierni z parafii w Trokach i Jewiach oraz generał gubernator wileński. Cerkiew miała być filią parafii św. Mikołaja w Wilnie, jednak ostatecznie, wobec większej niż spodziewana liczby wiernych, uczyniono ją siedzibą samodzielnej parafii. Po 1903 i przybyciu z Wołynia kolejnej grupy przesiedleńców (ich ziemię państwo zamieniło w teren wojskowy) liczba prawosławnych w Giejsiszkach jeszcze wzrosła. Cerkiew nie ucierpiała w czasie obu wojen światowych. W 1946 została zarejestrowana przez władze radzieckie jako czynna świątynia prawosławna. Jednak w latach 70. i 80. XX wieku nabożeństwa odbywały się w niej nieregularnie, a obiekt niszczał. Dopiero w latach 90. cerkiew została wyremontowana, wzniesiono wtedy nową kopułę nad nawą. Architektura Cerkiew jest wzniesiona na planie kwadratu z wysuniętymi przed główną bryłę trzema przedsionkami z wejściami do obiektu. Nad głównymi drzwiami znajduje się mozaika z wizerunkiem Chrystusa. W tondach na każdej z czterech ścian budynku znajdują się wizerunki czterech ewangelistów, obecnie trudno czytelne z braku konserwacji. Całość wieńczy kopuła ze złoconym krzyżem. Funkcję dzwonnicy cerkwi pełni brama wjazdowa na jej teren, konstrukcji słupowo-ramowej, również zakończona krzyżem. We wnętrzu świątyni znajduje się jednorzędowy ikonostas oraz dziewiętnastowieczna kopia Ikony Matki Bożej „Znak”. Sufit budynku malowany jest na niebiesko, w złote gwiazdy. Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6