NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Конституційний суд Литви

Конституційний Суд Литовської Республіки (лит. Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas) — орган конституційного контролю в Литві, створений Конституцією Литовської Республіки 1992; рокозпочав свою діяльність після прийняття Закону про Конституційний Суд Литовської Республіки 3 лютого 1993 року. З моменту свого заснування Суд розташований у місті Вільнюс, на проспекті Гедиміна . Основним завданням суду є судовий розгляд. Тому він може визнати акти Сейму неконституційними і зробити їх недійсними. Таким чином, він дуже схожий на Конституційний Суд України за своїми функціями та повноваженнями. Його юрисдикція зосереджена на конституційних питаннях, цілісності Конституції. Крім того, він приймає рішення щодо відповідності актів Уряду Литовської Республіки законам, відповідності Конституції міжнародних угод, а також їх ратифікації, та приймає остаточне рішення щодо порушень при голосуванні. Діяльність Суд відіграв значну роль у розвитку правової системи Литви, визнавши ряд національних законів неконституційними. 31 березня 2004 року він видав постанову про визнання порушення присяги президентом Роландасом Паксасом. Він був відсторонений Сеймом Литовської Республіки від посади після імпічменту 6 квітня 2004 року; це був перший успішний випадок імпічменту глави держави в історії Європи. У постанові Конституція трактується як така, що забороняє особі, яка визнана винною у порушенні присяги, вступати на будь-яку майбутню посаду на державній службі, що вимагає складання присяги. Склад До складу суду входять дев'ять суддів, обраних Сеймом на дев'ятирічний термін без можливості поновлення посади в майбутньому. Право на призначення мають лише громадяни Литви з бездоганною репутацією, які мають юридичну освіту та прослужили щонайменше 10 років у юридичній професії або у сфері юридичної освіти. Зазвичай на цю посаду претендують відомі вчені-юристи та висококваліфіковані судді. Кандидати висуваються Головою Сейму, Президентом Литви та Головою Верховного Суду Литовської Республіки, по 3 особи кожен. Сейм призначає Голову Суду з числа суддів за поданням Президента держави. Примітки
Acadèmia de Belles Arts de Vílnius

L'Acadèmia de Belles Arts de Vílnius (en lituà: Vilniaus dailės akademija, anteriorment Institut Estatal d'Art de Lituània) està situada a Vílnius, és l'escola d'art més important de Lituània. La seva fundació data de l'any 1793 amb l'obertura de la Facultat d'Arquitectura a la Universitat de Vílnius. Fins al 1832 es van anar creant els departaments de Pintura i Dibuix (1797), Escultura i Història de l'Art (1803) i Gravat i Arts gràfiques (1805). L'acadèmia es va crear com una entitat separada de la universitat el 1940. Durant l'ocupació alemanya de Lituània va romandre tancada, i es va tornar a obrir el 1944. El 1951 es va organitzar en els següents departaments: Pintura (incloent frescs, mosaics, i el disseny teatral) Disseny gràfic Escultura Arquitectura Ceràmica i tèxtils. L'acadèmia va començar a treballar amb la UNESCO l'any 2002. Té un paper important en la protecció dels monuments de Lituània. Referències Enllaços externs Kunstakademie Vilnius Museu de l'Acadèmia de Vílnius
Vilnius Academy of Arts

The Vilnius Academy of Arts (Lithuanian: Vilniaus dailės akademija, previously State Art Institute of Lithuania) in Vilnius, Lithuania, grants a variety of degrees in the arts. History The Academy traces its roots back to the creation of the Architecture Department at Vilnius University in the former Grand Duchy of Lithuania in 1793. The Department of Painting and Drawing was established in 1797, followed by the Department of Graphics (Engraving), and in 1805 – the Departments of Sculpture and History of art. In 1832, the university was closed, and reopened in 1919 with departments of Painting, Sculpture and Graphic Art. In 1940, the art studies in Lithuania were united under Vilnius Art Institute and Kaunas Art School. Later, the Academy saw several re-organisations, and in 1990 the name of Vilnius Academy of Arts was reinstated. The academy began working with UNESCO in 2000, when the UNESCO department of culture management and culture policy was created. The museum of the Academy holds about 12,000 pieces, ranging from the 16th century to the works of its most recent students and graduates. Alumni Kristina Ališauskaitė Danas Andriulionis, Lithuanian artist Rūta Jokubonienė Arūnas Rutkus Vytautas Tomaševičius Gražina Didelytė Algis Uždavinys Jurga Ivanauskaitė Kristina Sabaliauskaitė Andrius Zakarauskas References
Academia de Bellas Artes de Vilna

La Academia de Bellas Artes de Vilna (en idioma lituano: Vilniaus dailės akademija, anteriormente Instituto Estatal de Arte de Lituania) es la escuela artística más importante de Lituania, con un papel fundamental en la protección de monumentos lituanos. Trabaja con la UNESCO desde 2002. Se fundó en 1793 cuando se abrió la facultad de arquitectura en la Universidad de Vilna, de la que se separó en 1940. Se cerró durante la ocupación alemana durante la Segunda Guerra Mundial reabriéndose en 1944​ Desde 1951 se organiza en los siguientes departamentos: Pintura Diseño gráfico Escultura Arquitectura Cerámica y textiles Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Academia de Bellas Artes de Vilna.
Académie des arts de Vilnius

L'Académie des arts de Vilnius (lituanien : Vilniaus dailės akademija, anciennement Institut national de l'art de Lituanie) est une école d'art lituanienne. Histoire Fondée en 1793 en tant que département d'architecture de l'université de Vilnius, l'école fonctionna jusqu'à la fermeture de l'université par le gouvernement du tsar en 1832. Ce cycle est connu sous le nom de Vilniaus meno mokyla. L'établissement ouvrit de nouveau ses portes en 1919 avant d'être transféré à Kaunas de 1922 à 1940. Il fut fermé durant l'occupation nazie et rouvrit en 1944, fusionnant avec l'Institut d'Art de Kaunas et devenant l'Institut national de l'art de la République socialiste soviétique de Lituanie. Ce n'est qu'en 1990 qu'elle prit son nom d'Académie des arts de Vilnius. Structure L'Académie des arts de Vilnius comprend : Faculté de Vilnius (BA et MA) : départements d'architecture ; d'histoire, de théorie et de critique de l'art ; stylisme ; dessin ; design ; dessin graphique ; graphisme ; décoration d'intérieur ; restauration ; art monumental et scénographie ; peinture ; photographie et médias ; sculpture ; textile ; politique et management culturel UNESCO. Cycle postgrade : départements d'architecture ; d'histoire, de théorie et de critique de l'art ; stylisme ; dessin ; design ; dessin graphique ; graphisme ; décoration d'intérieur ; restauration ; art monumental et scénographie ; peinture ; photographie et médias ; sculpture ; textile ; politique et management culturel UNESCO. Faculté de Kaunas : architecture ; design ; graphisme ; céramique ; verre ; textile ; arts visuels ; sculpture ; peinture ; dessin Département de Klaipėda : design visuel ; initiation à l'art Faculté de Telšiai : design ; métal et plastique ; initiation à l'art et à la théorie de l'art L'Académie comprend aussi un musée qui regroupe 12 000 œuvres environ. Chiffres Nombres d'étudiants pour l'année 2010-2011 : BA : 1602 MA : 294 PhD :20 PHD Post-Graduate : 4 Post-Graduate of Arts : 8 Total : 1 928 Anciens étudiants Gintaras Karosas Michel Kikoine (1892-1968), élève à partir de 1912 Pinchus Krémègne Herkus Kunčius Chaïm Soutine Notes et références Source de la traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Vilnius Academy of Arts » (voir la liste des auteurs). Portail de l’éducation Portail des arts Portail des universités Portail de la Lituanie
Kunstacademie van Vilnius

De Kunstacademie van Vilnius (Litouws: Vilniaus dailės akademija, VDA) is een hogeronderwijsinstelling voor kunst, design en architectuur in de Litouwse hoofdstad Vilnius, met filialen in drie andere steden. De academie heeft de status van universiteit. De instelling gaat terug op de architectuurafdeling van de universiteit van Vilnius, die in 1793, vlak voor de derde Poolse Deling, werd opgericht. Niet veel later kwamen er afdelingen schilder- en tekenkunst (1797), beeldhouwkunst en kunstgeschiedenis (1803) en grafische kunst (1805) bij. In 1832 werd de universiteit in de nasleep van de Novemberopstand echter door de Russische autoriteiten gesloten. In 1919 werd de universiteit als Poolse instelling heropgericht, inclusief een kunstafdeling waaraan schilderkunst, beeldhouwkunst en grafische kunst werden gedoceerd. Toen Vilnius in 1940 in (Sovjet-)Litouwen was komen te liggen, werd de kunstafdeling van de universiteit afgesplitst. Vanaf 1944 heette de kunstinstelling Kunstinstituut van Vilnius (Vilniaus dailės institutas) en vanaf 1951, toen ze samenging met het instituut voor toegepaste kunst in Kaunas, Staats-Kunstinstituut van de Litouwse SSR (LTSR Valstybinis dailes institutas, LDI). In 1990 kreeg de academie haar huidige naam. De academie is onderverdeeld in vier faculteiten: een faculteit Kaunas, een faculteit Klaipėda, een faculteit Telšiai en een faculteit Vilnius. In Vilnius bevinden zich het rectoraat, de centrale bibliotheek en ook het museum van de VDA.
Akademia Sztuk Pięknych w Wilnie

Akademia Sztuk Pięknych w Wilnie (lit. Vilniaus dailės akademija) – litewska uczelnia artystyczna. Za datę powstania uczelni uważa się rok 1793, w którym na Uniwersytecie Wileńskim został utworzony Wydział Architektury. W późniejszych latach na uniwersytecie tworzono kolejne wydziały artystyczne: Wydział Malarstwa i Rysunku (1797), Wydział Grafiki (1803), Wydział Rzeźby i Historii Sztuki (1805). Zostały one później połączone w Wydział Literatury i Sztuk Wyzwolonych. Po zamknięciu Uniwersytetu Wileńskiego przez władze carskie, tradycje edukacji artystycznej były kontynuowane przez Wileńską Szkołę Rysunku (1866-1915), a następnie na ponownie otwartym Uniwersytecie Stefana Batorego. W 1940 roku, po powstaniu Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej Wydział Artystyczny Uniwersytetu Stefana Batorego został wydzielony z uczelni i przemianowany na Wileńską Szkołę Sztuk Pięknych, a w 1944 roku w Wileński Narodowy Instytut Sztuki. Równocześnie zreorganizowano Kowieńską Szkołę Artystyczną, działającą od 1922 roku – została ona przekształcona w Kowieńską Szkołę Sztuk Użytkowych, a rok później w Kowieński Instytut Sztuk Użytkowych i Dekoracyjnych. W 1951 roku połączono oba Instytuty tworząc Państwowy Instytut Sztuki Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. W 1991 roku, po uzyskaniu niepodległości przez Litwę instytut został przemianowany na Akademię Sztuk Pięknych. W skład uczelni wchodzą następujące jednostki organizacyjne: Wydział Sztuki Stosowanej Wydział Architektury i Wzornictwa Wydział Sztuki w Kownie Wydział Sztuki w Telszach Wydział Nauk Humanistycznych i Społecznych Wydział Sztuk Wizualnych i Stosowanych Przypisy
Atminimo-Park

Der Atminimo-Park (lit. Atminimo parkas, dt. 'Erinnerungspark') ist ein Park in der Stadt Jonava, Bezirk Kaunas, Litauen. Er liegt an der Eisenbahnstraße Jonava-Gaižiūnai, an der Paneriai-, Fabriko- und Jonas-Basanavičius-Straßen, unweit von der Siedlung des Forstamts Jonava. Hier wachsen Eichen, Birken, Ahorn, Pappeln, Wacholder, gewöhnliche Robinien, Rosen, verschiedene Büsche. Seit 1989 steht im Park ein Schützen-Holzkreuz. An der Paneriai-Straßenseite befindet sich ein Vytis-Kreuz, das zugemauerte Steinen-"Puzzle", gemacht von der ehemaligen Sibirien-Deportierten Aldona Rutkauskienė. Geschichte Den Park gründeten die Forstingenieure des Forstamts Jonava Antanas Jakštas (1918–1999) und Stasė Mazgelienė (1944–2015). Der Park ist ein Andenken an die Kämpfer für die Unabhängigkeit Litauens. Die ersten Arbeiten gab es 1990, nachdem die Erlaubnis vom Vorsitzenden des Ausführungskomitees der Rajongemeinde Jonava erteilt wurde. Die Bäume pflanzten die Mitarbeiter des Forstbetriebs und Vertreter der verschiedenen Organisationen der Rajongemeinde. 1994 wurden (meistens) die Eichen zum Andenken der litauischen Partisanen wie Juozas Lukša-Daumantas (1921–1951), Jonas Žemaitis-Vytautas (1909–1954), Adolfas Ramanauskas-Vanagas (1918–1957) gepflanzt. Holzkreuz 1928 wollte die Schützenunion (Šaulių sąjunga) das Jahrzehnt der Unabhängigkeit Litauens verewigen und beschloss, ein nationales Denkmal am Rande von Jonava zu bauen. Den Bau organisierten Schützen-Gruppenführer Justinas Vareikis und ein Grundschullehrer. Sie wurden von Pfarrer Petras Vaitiekūnas unterstützt. Projektautor war Künstler Adomas Varnas (1879–1979). Der Meister war Dominikas Leparskis (1902–1993), der das Kreuz noch mit kunstvollen Schnitzereien verzierte. Teile des Kreuzes wurden mit einem Eichenlaub und Eicheln verziert und bemalt. Das Eichenlaub war aus Bronze und der Boden farbig (weiß, grün und rot). Leparskis hat auch Heiligenstatuen geschnitzt. Am 14. Oktober 1928 wurde das Kreuz geweiht. Am Fest nahmen Generalleutnant Vladas Nagevičius (1880–1954), Künstler Antanas Žmuidzinavičius (1876–1966), Schützen-Chor (Dirigent N. Martinionis) und das Orchester vom Militärmuseum Kaunas teil. Das Holzkreuz wurde in der Sowjetzeit zerstört und nach der Erlangung der Unabhängigkeit Litauens wieder gebaut. 1990 wurde es vom Kreisdechant Vincas Algirdas Pranckietis (1923–2016) geweiht. Literatur Jonavos miškų ūkio istorija // Jonavos miškininkų darbai. Vytautas Daukševičius, Stasė Mazgelienė, Gediminas Migauskas. Redakt. Juozas Šalčius. UAB „Rinkos aikštė“ (Kėdainiai), 2003. P. 27–28. Leparskis Domininkas // Jonavos krašto žmonės. – Jonava: Linotipas, 2000. – P. 107–108. Atminimo laukas // Regina Kasperavičiūtė-Karaliūnienė. Jonavos krašto kryždirbystė ir kryždirbiai. Atgimimo paminklai. – Jonava: Linotipas, 2006. – 66 [1] p. ISBN 9955-415-19-3 Quelle
Jonušas-Radvila-Fakultät Kėdainiai des Kollegs Kaunas

Jonušas-Radvila-Fakultät Kėdainiai des Kollegiums Kaunas ist eine Fakultät am Kollegium Kaunas, ehemalige höhere Schule und Kollegium in Kėdainiai. Sie trägt den Namen von Jonušas Radvila (1612–1655), einem litauischen Adeligen, Magnaten, Feldherrn und Reichsfürst im Heiligen Römischen Reich. An der Fakultät lehrt man im außeruniversitären Studium Fremdsprachenlehrer, Übersetzer, Sozialpädagogen. Die Fakultät ist in der Basanavičius-Str., in der Nähe des Park Kėdainiai, an der Dotnuvėlė. Lehrstühle Lehrstuhl für Edukologie Lehrstuhl für Philologie Geschichte Am 1. Juli 1993 wurde Kėdainių Jonušo Radvilos kolegija gegründet. 2000 bekam sie den Status der höheren Schule. 2003 wurde sie zum Studienzentrum reorganisiert. Seit 2007 ist das Zentrum als Fakultät eine strukturelle Einheit des Kollegium Kaunas. Leitung Dekanin: Jolanta Bareikienė Prodekanin: Doz. Dr. Rima Jasnauskaitė Literatur Jonušo Radvilos fakultete – nauji vėjai 2008 m. rugsėjo 11 d., Kėdainių rajono laikraštis „Rinkos aikštė“ Weblinks @1@2Vorlage:Toter Link/www.kauko.ltWebsite der Fakultät Kėdainiai (Seite nicht mehr abrufbar, festgestellt im Mai 2021. Suche im Internet Archive) Quellen
St. Anna (Karmėlava)

Die St.-Annenkirche Karmėlava (lit. Karmėlavos Šv. Onos bažnyčia) ist eine römisch-katholische Kirche in Karmėlava (Erzbistum Kaunas), an der A6 in Litauen. Das Umfriedungstor ist ein Architekturdenkmal. Geschichte 1521 wurde die erste Kirche in Karmėlava gebaut. Jurgis Andriuškevičius schenkte ihr 1531 den Gutshof Andruškoniai jenseits der Neris. 1663 wurde die Gemeindeschule erwähnt. 1655 wurde die Kirche von russischen Truppen zerstört. Erst 1768 wurde eine neue Kirche gebaut, die 1909 geschlossen wurde. 1945 wurde die hölzerne Kirche gebaut. Siehe auch Liste der Hallenkirchen in Litauen Weblinks Kirche (litauisch) Information (Erzbistum Kaunas, litauisch)
Sporthalle Kaunas

Die Sporthalle Kaunas (litauisch Kauno sporto halė, KSH) ist eine Basketball-Sporthalle und ein Veranstaltungsort in der litauischen zweitgrößten Stadt Kaunas, im Stadtteil Žaliakalnis. Sie war die erste ihrer Art in Europa und bietet bis zu 11.000 Plätze bei 3.500 Sitzplätzen. Die Sporthalle ist 62,8 Meter lang, 61 Meter breit und 15,2 Meter (in der Mitte der Halle) hoch. Hier finden der internationale Sporttanzwettbewerb „Amber Couple“, Musikkonzerte, Schülerwettbewerbe, Ausstellungen, Zirkusvorstellungen, Treffen mit berühmten Persönlichkeiten sowie Tagungen und Kongresse verschiedener Organisationen statt. Geschichte Der Bau der Sporthalle Kaunas begann am 5. Dezember 1938 und dauerte bis zum 10. Mai 1939. Die Baukosten lagen bei 400.000 LTL (220.000 Litas wurden durch Obligationen gedeckt). Die Basketballhalle wurde mit der Basketball-Europameisterschaft 1939 am 21. Mai des Jahres eröffnet. Die Halle wurde errichtet, nachdem die litauische Basketballnationalmannschaft bei der Europameisterschaft 1937 im lettischen Riga ihren ersten EM-Titel errang. Bei der EM 1939 konnten die Litauer den Titel vor eigenem Publikum verteidigen. Seit 1983 bildet die Sporthalle Kaunas mit dem S.Dariaus-und-S.Girėno-Stadion (litauisch S. Dariaus ir S. Girėno stadionas) einen Sportkomplex. Dieser Komplex wurde 1993 in das Darius-und-Girėnas-Sportzentrum (litauisch S. Dariaus ir S. Girėno sporto centras) umbenannt. Seit dem 24. Mai 2007 gehört sie zum Kulturgut Litauens. Sie war bis zum Umzug 2011 in die Mehrzweckhalle Žalgirio Arena, mit bis zu 15.000 Plätzen, die Spielstätte der Basketballmannschaft von Žalgiris Kaunas. Weblinks sportohale.lt: Website des Sportkomplexes (litauisch) Einzelnachweise
Kauno sporto halė

Le Kauno sporto halė est une salle omnisports située à Kaunas en Lituanie. Histoire L'enceinte fut l'hôte du Championnat d'Europe de basket-ball de 1939. Évènements Championnat d'Europe de basket-ball 1939 Notes et références Voir aussi Articles connexes Žalgiris Kaunas Kauno Arena Liens externes (lt) Site officiel du Kauno sporto halė Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du basket-ball Portail de la Lituanie
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Mereczu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Mereczu – katolicki kościół w Mereczu (Litwa). Kościół w Mereczu ufundował Władysław Jagiełło w pierwszej połowie XV wieku w stylu gotyckim. W 1648 kościół przebudowano na koszt Władysława IV w stylu renesansowym. W 1884 dobudowano przedsionek. Kościół na planie prostokąta ma trzy równe nawy (kościół halowy), pięciobocznie zamknięte prezbiterium i jedną zakrystię oraz przedsionek. Okna mają zamknięcia łukowe. Ściany kościoła wzmacniane są schodkowymi szkarpami. Nad fasadą zbudowano trójkondygnacyjny fronton, który zdobią pilastry, gzymsy, woluty, pinakle i wnęki. Podobny fronton jest nad fasadą przedsionka. We wnętrzu kościoła znajduje się 5 barokowych ołtarzy z XVIII i XIX wieku i obrazy z XVII wieku. W XIX wieku kościół otoczono murem z kamieni polnych z dwukondygnacyjną dzwonnicą bramną. Zobacz też Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Mereczu Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 172-173. ISBN 83-87654-07-8.
Костёл Успения Пресвятой Девы Марии (Меркине)

Костёл Успения Пресвятой Девы Марии — католический храм в городе Меркине (Меречь) Варенского района Литвы. Это синтез готики и барокко . История Построен в 1443 году в городе Меречь в технике готической кладки на фундаменте Ягайла 1434 года. В 1648 году его вид был изменён в связи с пристройкой к главному фасаду притвора, завершающегося барочным фронтоном . Тогда, видимо, фасады и оштукатурили впервые. Работы выполнены по заказу и на средства Владислава IV Вазы . Один из следующих ремонтов был проведен в 1884 году . Архитектура Церковь состоит из основного объёма, прямоугольного в плане, той же высоты, что и пресвитерий, который завершается многоугольной апсидой . Молитвенный зал разделен четырьмя 6-гранными столпами на 3 равновеликих нефа, перекрытых крестовыми сводами . Пространственно пресвитерий и основной объём соединены 3 стрельчатыми арками . К северной стене вимы примыкает ризница, которая была увеличена в длину, по-видимому, в XVII веке. В толще восточной торцевой стены и юго-западного угла выполнены спиралевидные отверстия . В церковь ведут дверные проемы главного фасада и южной стены пресвитерия. Стены укреплены многоступенчатыми контрфорсами . Церковь покрыта двускатной крышей . Это синтез готики и барокко . Литература Кушнярэвіч А. Мерацкі касцёл // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; маст. З. Э. Герасімовіч. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 2: Кадэцкі корпус — Яцкевіч. — 792 с. — ISBN 985-11-0378-0 (т. 2), ISBN 985-11-0315-2. Ссылки Медиафайлы по теме Костёл Успения Пресвятой Девы Марии (Меркине) на Викискладе
Baublys

The Baublys (or Antežeriai Lake) is a lake in Krakės Eldership, Kėdainiai District Municipality, central Lithuania. This is the largest lake of Kėdainiai District Municipality. It is located 7 kilometres (4.3 mi) to the west from Krakės town and 1 kilometre (0.62 mi) from Pašušvys village. It belongs to the Šušvė basin (part of the Nevėžis basin). On the northern coast Antežeriai village is located. The Baublys Lake and its close surroundings (reed beds) are declared an ornithological sanctuary. It covers an area of 15 hectares (37 acres). The nesting places of Eurasian bittern, spotted crake and other water birds are protected here. The name Baublys comes from the same Lithuanian word which means 'bittern'. References
Dauksze (rejon wileński)

Dauksze (lit. Daukšiai) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Sużany, nad Jeziorem Grzybiańskim. Historia Pod zaborami wieś; w II Rzeczypospolitej wieś i zaścianek. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Niemenczyn. W 1931 miejscowość liczyła: wieś – 116 mieszkańców, zamieszkałych w 17 budynkach, zaścianek – 4 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Ludzie związani z miejscowością Bronisław Kulesza – rolnik z Daukszów, poseł na Sejm Litwy Środkowej oraz na Sejm Ustawodawczy Uwagi Przypisy Bibliografia Dauksze (4), pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 913 . Mapa WIG Niemenczyn. [dostęp 2025-07-21]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-07-21]. (lit. • ang.).
Kowalczuki

Kowalczuki (lit. Kalveliai) − wieś na Litwie, w rejonie wileńskim, 25 km na wschód od Wilna, zamieszkana przez 1.592 ludzi. Przed II wojną światową w Polsce, w powiecie wileńsko-trockim województwa wileńskiego. Znajduje tu się powstała w XIX w. stacja kolejowa Kiena, położona na linii Wilno - Mińsk. Od upadku Związku Sowieckiego jest litewską stacją graniczną na granicy z Białorusią. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Szumsk. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy