NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Svencelės pelkė

Svencelės pelkė este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Lituania întinsă pe o suprafață de 1.348,04 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Svencelės pelkė este situat la coordonatele 55.4802°N 21.2933°E﻿ ()55.4802; 21.2933. Înființare Situl Svencelės pelkė a fost declarat sit de importanță comunitară în ianuarie 2004 pentru a proteja un număr necunoscut de specii din flora spontană și fauna sălbatică aflate în arealul zonei. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în august 2020. Biodiversitate Situată în ecoregiunea boreală, aria protejată conține 4 habitate naturale: Lacuri și iazuri distrofice naturale, Turbării active, Mlaștini oligotrofe degradate, capabile încă de regenerare naturală, Mlaștini împădurite. La baza desemnării sitului se află un număr nedeclarat de specii protejate. Pe lângă speciile protejate, pe teritoriul sitului au mai fost identificate 1 specie de plante, 16 specii de păsări, 1 specie de nevertebrate. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Lituania
Воздвиженская церковь (Перелазы)

Воздвиженская церковь (Перелазский Свято-Воздвиженский древлеправославный кафолический восточный храм) — старообрядческая моленная старопоморского согласия, расположенная в деревне Перелазы, староство Упнинкай, Йонавского района, в Литве. Первый камень моленной заложен в 1694 году. Памятник архитектуры местного значения. Есть старообрядческое кладбище. История Перелазская община появилась в XVIII веке. В конце XIX века часть прихожан приняла единоверие, но большая часть осталась староверами. В 1870 году из-за удара молнии сгорела крыша храма. В начале XX века в общине было около 500 человек. Сначала староверы были федосевцами, но в конце XIX века перешли в поморское согласие. В 1905 году на средства прихожан был отстроен храм. Во время Первой мировой войны большая часть прихожан были в эвакуации, но вскоре вернулись. В 1923 году в деревне Перелазы насчитывалось 37 староверских хозяйств (225 жителей). В 1937 община насчитывала 793 старообрядца. Во время Второй мировой войны немцы увезли собой церковные колокола. После войны многие староверы переселились в города. В 1984 году община лешилась регистрации. Примечания
Contemporary Art Centre (Vilnius)

Contemporary Art Centre (CAC, Lithuanian: Šiuolaikinio meno centras) – art institution, established in 1992 by Lithuanian Ministry of Culture. CAC has replaced the Arts Exhibition Palace (Lithuanian: Dailės parodų rūmai) and took over its building in Vilnius, 2 Vokiečių street. CAC contains five exposition rooms (total area exceeds 2000 sq. m) and a cinema hall. In 1997 FLUXUS cabinet of George Maciunas was opened, housing a permanent exhibition of fluxus artworks, assembled from private collection of Gilbert and Lila Silverman. Since 2005 CAC the periodic journal "ŠMC/CAC Interviu" is issued by CAC. Links Official website References
Cerkiew Trójcy Świętej w Mariampolu

Cerkiew Trójcy Świętej – zabytkowa murowana cerkiew prawosławna w Mariampolu. Świątynia parafialna. Należy do dekanatu kowieńskiego eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się w pobliżu centrum Mariampola, na cmentarzu miejskim, przy ulicy P. Armino 38A. Cerkiew została zbudowana w 1894, poświęcona w 1901. Gruntownie wyremontowana w 1949. Decyzją władz radzieckich zamknięta w 1959; od tego czasu budynek świątyni był wykorzystywany jako pomieszczenie gospodarcze cmentarza. W późniejszym okresie cerkiew przeznaczono do rozbiórki, jednak tych planów nie zrealizowano. Świątynia została odzyskana przez prawosławnych w 1992. Obiekt całkowicie odrestaurowano (przy wydatnej pomocy władz Mariampola); ostatnie prace ukończono w 2008. 26 marca 2006 odprawiono w cerkwi pierwsze nabożeństwo od czasu jej zamknięcia. Ponownej konsekracji świątyni dokonał 18 września 2011 arcybiskup wileński i litewski Innocenty. Nabożeństwa w cerkwi odbywają się raz w miesiącu. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 27 maja 2011. Przypisy Bibliografia Opis na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Church of Our Lady of the Sign, Vilnius

Our Lady of the Sign Church (Russian: Знаменская церковь; Lithuanian: Dievo Motinos ikonos „Ženklas iš dangaus“ cerkvė) is an Eastern Orthodox church in the Žvėrynas district of Vilnius, built in 1903, belonging to the Russian Orthodox Diocese of Lithuania. The idea of building a new Orthodox church in Vilnius came from Orthodox Brotherhood of the Holy Spirit, which also organised a collection of funds in the whole Russian Empire. The church, constructed in the most popular Neo-Byzantine style, was consecrated in 1903 by Iuvenaliy, the Orthodox archbishop of Vilnius. He also opened a school for poor children and a library which were to be run by the church's clergy. In order to commemorate the day, he granted to the newly established parish a copy of Our Lady of Kursk icon. Unlike many other Orthodox churches in Vilnius, the church was not closed during World War I, nor during World War II. The Soviet government agreed to register it as a parish church in 1948. Before 1956, the church was robbed a few times, losing part of the icons from the original iconostasis which had to be replaced by a far humbler one. The church was fully restored inside and outside in 2009. Gallery See also Neo-Byzantine architecture in the Russian Empire Churches in Vilnius References Sources G. Shlevis, Православные храмы Литвы, Vilnius 2006
Église Notre-Dame-du-Signe de Vilnius

L'Église Notre-Dame du Signe (en russe : Знаменская церковь ; en lituanien : Dievo Motinos ikonos „Ženklas iš dangaus“ cerkvė) est une église orthodoxe de Vilnius, construite en 1903 appartenant au diocèse orthodoxe russe de Lituanie. Histoire L'idée de construire une nouvelle église orthodoxe à Vilnius est venue de la Confrérie orthodoxe du Saint-Esprit, qui a également organisé une collecte de fonds dans tout l'Empire russe. L'église, construite dans le style néo-byzantin le plus populaire, a été consacrée en 1903 par l'archevêque orthodoxe de Vilnius. Il ouvrit également une école pour les enfants pauvres et une bibliothèque qui devaient être gérées par le clergé de l'église. Afin de commémorer ce jour, il a offert à la paroisse nouvellement établie une copie de l'icône de Notre-Dame du Signe de Koursk. Contrairement à de nombreuses autres églises orthodoxes de Vilnius, l'église n'a pas été fermée pendant la Première Guerre mondiale, ni pendant la Seconde Guerre mondiale. Le gouvernement soviétique a accepté de l'enregistrer comme église paroissiale en 1948. Avant 1956, l'église fut pillée à plusieurs reprises, perdant une partie des icônes de l'iconostase originale qui dut être remplacée par une autre plus simple. L'église a été entièrement restaurée à l'intérieur et à l'extérieur en 2009. Galerie Voir aussi L'architecture néo-byzantine dans l'Empire russe Notes et références Notes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Church of Our Lady of the Sign, Vilnius » (voir la liste des auteurs). Références G. Shlevis, Православные храмы Литвы, Vilnius 2006 Portail du christianisme orthodoxe Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie
Kerk van het Icoon van de Moeder Gods van het teken

De orthodoxe Kerk van het Icoon van de Moeder Gods van het teken is een russisch-orthodoxe parochiekerk in het district Žvėrynas van de Litouwse hoofdstad Vilnius. Geschiedenis De kerk werd in de jaren 1899-1903 gebouwd naar een ontwerp van Michail Prozorov. Het initiatief om de nieuwe orthodoxe kerk te bouwen in Vilnius te bouwen was afkomstig van de Orthodoxe Broederschap van de Heilige Geest, die voor het doel geld inzamelde in het hele Russische Rijk. De kerk werd gebouwd in de destijds zeer populaire Russisch-byzantijnse stijl en werd gewijd in 1903 door de orthodoxe aartsbisschop van Vilnius. Hij opende eveneens een school voor arme kinderen en een bibliotheek die door de geestelijkheid van de kerk werd geëxploiteerd. Ter nagedachtenis aan deze dag schonk hij de nieuwe parochiekerk een kopie van het icoon van de Moeder Gods van het teken. In tegenstelling tot de andere orthodoxe kerken in Vilnius werd de kerk niet in de Eerste Wereldoorlog gesloten en evenmin in de Tweede Wereldoorlog. Ook na de Tweede Wereldoorlog bleef de kerk open, het Sovjet-bewind ging er in 1948 mee akkoord dat de kerk als parochiekerk werd geregistreerd. De kerk werd voor 1956 enkele malen geplunderd, waarbij een aantal iconen uit de oorspronkelijke iconostase werden geroofd. Hierdoor moest de iconostase worden vervangen door één met veel bescheidener afmetingen. Zowel het exterieur als het interieur van de kerk werden in de periode 2007-2010 geheel gerestaureerd. Externe link (lt) Website van de kerk
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” w Wilnie

Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak”, potocznie Znamieńska – wzniesiona w 1903 cerkiew prawosławna położona przy wileńskiej ulicy Vytauto. Siedziba parafii, w dekanacie wileńskim miejskim eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Cerkiew została wzniesiona w 1903 z inicjatywy Bractwa Świętego Ducha, działającego przy monasterze pod tym samym wezwaniem. Część gruntu pod nową świątynię przekazał właściciel ziemski Wasilij Martinson, w kosztach partycypowało wielu prywatnych ofiarodawców z Imperium Rosyjskiego. Miejsce pod budowę świątyni zostało wybrane celowo, miała zamykać wizualnie Gieorgijewski Prospiekt, jedną z głównych ulic miasta i zdominować stojącą przy niej katedrę katolicką. Gotową cerkiew poświęcił arcybiskup wileński Juwenaliusz (Połowcew) i przekazał dla niego jeden z wariantów cudownej Kursko-Korzennej Ikony Matki Bożej „Znak”. Przy budynku funkcjonowała szkoła dla ubogich dzieci oraz biblioteka. Szkoła pozostała czynna także w czasach I wojny światowej, uczyły się w niej dzieci wyznania prawosławnego i katolickiego. W 1944 podczas próby zdetonowania pobliskiego mostu świątynia została częściowo uszkodzona. Przez cały okres stalinowski cerkiew była czynna, choć ulegała kilka razy dewastacji – zaginęła część ikon z ikonostasu. W 1948 na stałe uczęszczało do niej ok. 400 parafian. W 1956 cerkiew przeszła generalny remont. Obecnie na nowo działa przy niej szkółka niedzielna oraz centrum muzyki cerkiewnej. Architektura Cerkiew reprezentuje styl bizantyjsko-rosyjski. Posiada dziewięć kopuł zwieńczonych krzyżami zgrupowanych dookoła centralnej. Wzniesiona z kolorowej cegły, dekorowana zewnątrz mozaikami. Wszystkie jej okna mają kształt półkolisty i są położone w rzędach poniżej kopuł. Znajdują się w niej trzy ołtarze – główny i dwa boczne oraz ikonostas, w którym oryginalne ikony zostały zastąpione kopiami. Wnętrze jest pomalowane na niebiesko (sufit), żółto i czerwono. Dzwonnica cerkiewna łączy się przez przedsionek z nawą, również jest zwieńczona cebulastą kopułą. Przypisy Bibliografia Opis na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Church of St. Alexander Nevsky, Vilnius

Saint Alexander Nevsky Church (Lithuanian: Šv. Aleksandro Neviškio cerkvė; Russian: Церковь Святого Александра Невского) is an Eastern Orthodox church in the Naujininkai district of Vilnius dedicated to patron saint Alexander Nevsky. It was built in 1898 and closed by the Soviet government in 1959. After the dissolution of the Soviet Union in 1991, it was given back to the Russian Orthodox Church, but due to the destruction of the interior of the building during the period of closure, it was not reopened as a church until 2012. It belongs to the Russian Orthodox Diocese of Lithuania. History In 1895, the Orthodox Brotherhood of the Holy Spirit appealed to the local government to build a new Orthodox parish church in the southern districts of Vilnius. Next year, the architect M. Prozorov prepared its project, which included a Neo-Byzantine brick church and a parish school with separate classrooms for boys and girls. The building was ready in October 1898 and was consecrated in the same month by Orthodox Archbishop of Vilnius and all of Lithuania, Yuvenalis (Polovstsev). The church remained active during the First World War, when most of the Orthodox churches in Vilnius were closed. The school, however, was closed in 1915. In 1937 its buildings were rebuilt in order to house an Orthodox female monastery of Saint Mary Magdalene. The nuns, supported by the local congregation, organised a general renovation of the church and also built a garden next to it. In 1944, during the bombing of Vilnius, the church was almost entirely destroyed. However, the nuns managed to rebuild the church once again and in 1951 it was reconsecrated. In June 1959, the Soviet government announced that both the monastery and Saint Alexander Nevsky church were to be closed. The parishioners addressed a letter to Nikita Khrushchev, asking him not to liquidate the only Orthodox church in the southern part of the city but the request was rejected. The last nuns moved out of the monastery in August 1960 and the empty church was turned into a warehouse. In 1990, Saint Alexander Nevsky church was given back to the Vilnius diocese of the Russian Orthodox Church and registered as a parish church. However, due to the lack of funds for renovation and the complete destruction of the interior of the church, no service has been held there. Before 2012, the renovation works were finally achieved and the church was reopened on its patron day, in December 2012. Now, it is again a parish church. References G. Shlevis, Православные храмы Литвы, Vilnius 2006
Église Saint-Alexandre-Nevski de Vilnius

L'Église Saint Alexandre Nevski (en lituanien : Šv. Aleksandro Neviškio cerkvė ; en russe : Церковь Святого Александра Невского) est une église orthodoxe de Vilnius. Dédiée au saint Alexandre Nevski, elle a été construite en 1898 et fermée par le gouvernement soviétique en 1959. Après la dissolution de l'Union soviétique en 1991, elle a été rendue à l'Église orthodoxe russe, mais l'intérieur du bâtiment ayant été détruit, elle n'a rouvert comme église qu'en 2012. Elle appartient à la Métropole orthodoxe russe de Lituanie. Histoire En 1895, la Confrérie orthodoxe du Saint-Esprit a fait appel au gouvernement local pour construire une nouvelle église paroissiale orthodoxe dans les quartiers sud de Vilnius. L'année suivante, l'architecte M. Prozorov a mis en oeuvre son projet, une église néo-byzantine en briques et une école paroissiale avec des classes séparées pour les garçons et les filles. Le bâtiment, achevé en octobre 1898, fut consacré le même mois par l'archevêque orthodoxe de Vilnius et de toute la Lituanie. L'église est restée active pendant la Première Guerre mondiale, lorsque la plupart des églises orthodoxes de Vilnius étaient fermées. L'école fut cependant fermée en 1915. En 1937, ses bâtiments furent reconstruits pour abriter un monastère féminin orthodoxe de Sainte-Marie-Madeleine. Les religieuses, soutenues par la congrégation locale, organisèrent une rénovation générale de l'église et construisirent également un jardin à côté. En 1944, lors du bombardement de Vilnius, l'église fut presque entièrement détruite. Cependant, les religieuses réussirent à reconstruire l'église et elle fut reconsacrée en 1951. En juin 1959, le gouvernement soviétique annonça la fermeture du monastère et de l'église Saint-Alexandre-Nevski. Les paroissiens adressèrent une lettre à Nikita Khrouchtchev, lui demandant de ne pas liquider la seule église orthodoxe du sud de la ville, mais la demande fut rejetée. Les dernières religieuses quittèrent le monastère en août 1960 et l'église vide fut transformée en entrepôt. En 1990, l'église Saint-Alexandre-Nevski a été restituée au diocèse de Vilnius de l'Église orthodoxe russe et enregistrée comme église paroissiale. Cependant, en raison du manque de fonds pour la rénovation et de la destruction complète de l'intérieur de l'église, aucun service n'y a été célébré. En 2012, les travaux de rénovation furent enfin terminés et l'église a rouvert le jour de sa fête patronale, en décembre 2012. Aujourd'hui, c'est à nouveau une église paroissiale. Notes et références Notes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Church of St. Alexander Nevsky, Vilnius » (voir la liste des auteurs). Références Portail du christianisme orthodoxe Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie
Alexander Nevskikerk (Vilnius)

De Kerk van de Heilige grootvorst Alexander Nevski is een orthodoxe kerk in het district Naujinnikai van de Litouwse hoofdstad Vilnius. De kerk werd gebouwd in de jaren 1896-1898 en gesloten door het atheïstische regime van de Sovjet-Unie in 1959. Na de teloorgang van de Sovjet-Unie werd het gebouw in 1990 teruggeven aan de Russisch-orthodoxe Kerk, maar vanwege de vernietiging van het interieur tijdens de sluiting van de kerk werd de kerk pas officieel heropend op 6 december 2012. De kerk staat op een hoog punt in de stad en is in de verre omtrek te zien. Geschiedenis In 1895 diende de Orthodoxe Broederschap van de Heilige Geest een verzoek bij de lokale overheid in om een nieuwe orthodoxe parochie kerk te bouwen in de zuidelijke wijken van Vilnius. Het jaar daarop begon de Russische architect Michail Prozorov met de voorbereiding van de bouwplannen, die voorzagen in een bakstenen kerk en een parochieschool met gescheiden lokalen voor jongens en meisjes. Het gebouw kwam in oktober 1898 gereed en werd in dezelfde maand ingewijd door de orthodoxe aartsbisschop van Vilnius en heel Litouwen, Iuvenalius (Polovstsev). De kerk bleef tijdens de Eerste Wereldoorlog in functie, toen vrijwel alle orthodoxe kerken in Vilnius werden gesloten. De school echter werd wel gesloten in 1915. In 1937 werden de schoolgebouwen herbouwd om er een orthodox vrouwenklooster te kunnen huisvesten. De nonnen coördineerden samen met de parochie een renovatie van de kerk en legden naast de kerk een tuin aan. In 1944 liepen de kerk en het klooster tijdens de bombardement op de stad grote beschadigingen op. De nonnen echter slaagden er met ondersteuning van de parochie in de kerk te herbouwen en in 1951 werd het kerkgebouw opnieuw ingewijd. Sluiting In juni 1959 verordonneerde de Sovjet-regering de sluiting van zowel het klooster als de Alexander Nevskikerk. De gelovigen zonden een brief aan Nikita Chroesjtsjov met het verzoek om de enige orthodoxe kerk in het zuidelijke deel van de stad niet te sluiten, maar het verzoek werd afgewezen. De laatste nonnen verhuisden uit het klooster in augustus 1960. De lege kerk werd in beslag genomen door het Ministerie van Cultuur van de Litouwse SSR en omgezet in een pakhuis en in het klooster werd een internaat voor moeilijk opvoedbare tienermeisjes ondergebracht. Teruggave en heropening In 1990 werd de kerk teruggegeven aan het Russisch-orthodoxe bisdom Vilnius en geregistreerd als parochiekerk. Vanwege het gebrek aan middelen voor de renovatie en de volledige vernietiging van het interieur van de kerk kon men echter geen diensten in de kerk vieren. Net voor 2012 werden de renovatiewerkzaamheden eindelijk afgerond. De heropening vond plaats op de feestdag van de kerkpatroon, in december 2012. De kerk is tegenwoordig weer een parochiekerk. Enkele weken later werd in de kerk voor het eerst na 52 jaar weer een doopplechtigheid gevierd.
Church of the Sacred Heart of Jesus, Vilnius

Church of the Sacred Heart of Jesus (Lithuanian: Švč. Jėzaus Širdies bažnyčia) is a Roman Catholic church in the Vilnius Old Town, which was built in 1694–1756 and consecrated in 1756. Initially, it was part of the Order of the Visitation of Holy Mary's monastery complex. Later it was part of the Vilnius Correctional Institution complex. However, in 2007 the church and monastery were returned to the Lithuanian Catholic Church and in 2012 nuns established a hospice. Gallery References
Iglesia del Sagrado Corazón de Jesús (Vilna)

La iglesia del Sagrado Corazón de Jesús (en lituano: Švč. Jėzaus Širdies bažnyčia) es un edificio religioso católico que localizado en Vilna, Lituania.​​ Historia Las visitandinas llegaron a Wilno en 1694 y construyeron este convento bajo la protección de Augusto II de Polonia, durante la primera mitad del siglo XVIII. La iglesia fue parte del complejo del monasterio de la Orden de la Visitación de Santa María.​​ En 1772 había veinte monjas, y fue la primera iglesia en Mancomunidad polaco-lituana dedicada al Sagrado Corazón de Jesús. El convento fue cerrado en 1863 por las autoridades imperiales rusas tras el levantamiento de Enero y entregado en 1865 a la iglesia ortodoxa, que trajo monjas de Moscú. Estos tenían la iglesia dedicada a Santa María Magdalena y su interior fue rediseñado para satisfacer las necesidades de la liturgia ortodoxa, con elementos neobizantinos. La orden de la Visitación regresó a Wilno en 1919 y las monjas restauraron el convento y la iglesia. Fueron expulsados por las autoridades de la República Socialista Soviética de Lituania después de la Segunda Guerra Mundial. Más tarde fue parte del complejo de la Institución Correccional de Vilna.​ Sin embargo, en 2007 la iglesia y el monasterio fueron devueltos a la Iglesia católica lituana y en 2012 las monjas establecieron un hospicio, cuando los edificios estaban ya en malas condiciones.​ Galería Referencias Enlaces externos
Église du Sacré-Cœur-de-Jésus de Vilnius

L’église du Sacré-Cœur-de-Jésus est l’église de l’ancien couvent de la Visitation de Vilnius en Lituanie. Les Visitandines ont fait construire leur couvent et leur église en style baroque tardif de 1717 à 1756. Histoire Les Visitandines sont arrivées à Wilno (nom officiel de Vilnius, ville polonaise à l’époque) en 1694 et ont construit ce couvent sous la protection d’Auguste le Fort, roi de Pologne, pendant la première moitié du XVIIIe siècle. Elles étaient vingt religieuses en 1772. C’est la première église de Pologne et de Lituanie à être consacrée au Sacré-Cœur de Jésus. Le couvent est fermé en 1863 par les autorités impériales russes, après les mouvements insurrectionnels de Pologne, et donné en 1865 à l’Église orthodoxe qui fait venir de Moscou des moniales. Celles-ci font consacrer l’église à sainte Marie-Madeleine et son intérieur est réaménagé pour satisfaire aux besoins de la liturgie orthodoxe, avec des éléments russo-byzantins. L’ordre de la Visitation revient à Wilno en 1919 et les religieuses restaurent le couvent et l’église. Elles sont expulsées par les autorités de la république socialiste soviétique de Lituanie après la guerre. Les bâtiments, en fort mauvais état, ont été restitués à l’archidiocèse de Vilnius en 2007. Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Kościół Serca Jezusowego w Wilnie » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du baroque Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie