NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Prison de Kaunas

Kaunas Prison (en lituanien : Kauno tardymo izoliatorius) est une prison située au centre de Kaunas, la deuxième plus grande ville de Lituanie. Depuis 2007, elle héberge environ 300 prisonniers et emploie environ 230 gardiens de prison. La plupart des prisonniers y sont en détention provisoire en attendant une décision de justice ou leur transfert vers d'autres centres de détention. Historique La prison de Kaunas est achevée en 1864, juste après le soulèvement de janvier à l’époque de l’Empire russe. C'est à l'époque l'une des prisons les plus modernes de toute la région. Il y a de la place pour 300 prisonniers, une chapelle, des locaux administratifs et des appartements pour les employés sont également prévus. Plus tard, le nombre de prisonniers pouvant être hébergés passe à 550. La prison de Kaunas est visible de loin depuis le centre de Kaunas, et suscite la terreur chez tout le monde. Parfois, on l’appelle même la "Bastille de Kaunas". Durant la Révolution de 1905, la prison est surpeuplée de prisonniers politiques. Une branche de la prison de Kaunas est créée dans le neuvième fort de la forteresse de Kaunas (en) en 1924. Pendant la Seconde Guerre mondiale, en juin 1941, lors de l’invasion allemande de l’Union soviétique, la majorité des détenus de la prison de Kaunas sont juifs. La plupart d'entre eux sont exécutés au Neuvième Fort. La plupart des prisonniers détenus à la prison de Kaunas sont également interrogés. En raison du manque de nourriture et de soins médicaux, du travail épuisant et des coups, le taux de mortalité des prisonniers est plutôt élevé. La prison de Kaunas est complètement détruite en 1960. Le centre de recherche scientifique de l'Institut polytechnique de Kaunas est construit à la place de l'ancienne prison de Kaunas. En raison du manque d'espaces permettant aux personnes en détention provisoire d'attendre les décisions de justice et leur transfert vers d'autres lieux de détention, la maison d'arrêt de Kaunas doit être reconstruite en vertu de la résolution adoptée par le gouvernement lituanien en 1993. Après sa reconstruction, la maison d'arrêt de Kaunas est la prison la plus moderne de Lituanie. Prisonniers notables Michał Elwiro Andriolli, peintre et architecte polonais Leonas Bistras (en), ancien Premier ministre de Lituanie Félix Dzerjinski, homme d'État soviétique et fondateur de la Tchéka Antanas Mackevičius (en), prêtre lituanien et leader du soulèvement de janvier Vytautas Petrulis, ancien Premier ministre de Lituanie Augustinas Povilaitis (en), capitaine de l'armée lituanienne et directeur du Département de la sécurité de l'État Kazys Skučas (en), homme politique lituanien et général de l'armée lituanienne Antanas Sniečkus, leader communiste lituanien Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Kaunas Prison » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Portail de la prison Portail de la Lituanie
Orthodoxe Kirche (Druskininkai)

Die Kirche der Gottesmutterikone „Freude für alle Bekümmerten“ ist eine russisch-orthodoxe Holzkirche in der litauischen Stadt Druskininkai. Sie wurde zwischen 1861 und 1865 erbaut, nachdem der Ort ein bekannter Kurort für Russen geworden war. Der Hauptspender für den Kirchenbau war Michail Illarionowitsch Kutusow. Seine Enkelin Iekaterina sponserte die Ikonostase. Die Region wurde während des Ersten Weltkriegs von den Polen besetzt und entwickelte sich zum Zentrum für weißrussische Emigranten. Die Kirche wurde 1944 von der Sowjetunion geschlossen, aber bereits 1947 wiedereröffnet und bereits zehn Jahre später renoviert. Ende der 1980er Jahre, in der Sowjetzeit, wurde sie erneut renoviert. Die Kirche ist außen blau gestrichen. Diverse Ikonen und religiöse Bilder unterstreichen den prachtvollen Innenraum der Kirche. Weblinks inyourpocket.com (englisch)
Joy of All Who Sorrow Church, Druskininkai

Joy of all who Sorrow Church is an Eastern Orthodox church in Druskininkai, Lithuania, belonging to the Russian Orthodox Diocese of Lithuania.. It is dedicated to the icon of the Joy of All Who Sorrow. The church was built in 1865, after Druskininkai become a highly popular spa town visited by many wealthy Russians. The vice-governor of Grodno, Yakov Rozhnov, announced a collection of funds in the whole country. Among the contributors, there was the granddaughter of general Mikhail Ilarionovich Kutuzov, Iekaterina, who offered the sum needed for the construction of the iconostasis. Rozhnov himself also donated ten thousand rubles. The church was built between 1861 and 1865. Up from 1890, the Orthodox parish in Druskininkai also ran a school for girls of different confessions. In 1915, when World War I started, most of the Russian Orthodox inhabitants of Druskininkai left the town. However, after the Vilnius region was annexed by Poland, the town - and so the parish - become a local center of White Russian emigration. Because of that, the church was closed in 1944, after Red Army entered Druskininkai. At this time there was around 350 Orthodox Christians in Druskininkai and the Soviet government agreed to reopen the parish in 1947. In addition, ten years later, the church was renovated. It still houses a parish, although the number of the parishioners has been falling since the 1970s. Sources G. Shlevis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6 External links
Orthodoxe kerk van Druskininkai

De Kerk van het Moeder Gods-icoon "Vreugde van Allen die bedroefd zijn" is een Russisch-orthodox kerkgebouw in Druskininkai, Litouwen Geschiedenis De kerk werd gebouwd in 1865, nadat Druskininkai uitgegroeide tot een populair kuuroord dat werd bezocht door veel rijke Russen. De vice-gouverneur van Grodno kondigde voor de bouw een geldinzamelingsactie aan in het hele land. Onder de weldoeners bevond zich de kleindochter van generaal Michail Koetoezov, die een bedrag schonk waarmee de iconostase kon worden gebouwd. Ook de gouverneur zelf droeg met een bedrag van 10.000 roebel royaal bij aan de bouw. De bouw van de kerk vond plaats tussen 1861 en 1865. Vanaf 1890 had de parochie ook een school voor meisjes van verschillende kerkelijke gezindten. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1915 vertrok het grootste deel van de russisch-orthodoxe inwoners uit Druskininkai. Echter nadat de regio Vilnius werd geannexeerd door Polen, werd de stad, en daarmee de parochiekerk, een centrum van immigratie van Wit-Russen. De kerk bleef geopend tot 1944, toen het Rode Leger de stad binnentrok. Rond deze tijd woonden er circa 350 orthodoxe christenen in de stad en de Sovjet-autoriteiten stonden later een heropening van de kerk in 1947 toe. Tien jaar later werd de kerk gerenoveerd. Alhoewel het aantal parochianen sinds de jaren 1970 is afgenomen, is het gebouw nog altijd de russisch-orthodoxe parochiekerk.
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” w Druskienikach

Cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” – drewniana parafialna cerkiew prawosławna w Druskienikach, wzniesiona w 1865. Historia Pierwsza cerkiew prawosławna w Druskienikach powstała w 1865 z inicjatywy wicegubernatora Grodna Jakowa Rożnowa, na potrzeby przyjeżdżających do miasteczka kuracjuszy. Ikonostas dla świątyni ufundowała Jekatierina Kutuzowa, wnuczka Michaiła Kutuzowa. Do 1895 przy cerkwi istniała szkoła. Po zajęciu Druskienik przez Armię Czerwoną cerkiew została czasowo zamknięta, jej ponowne otwarcie nastąpiło dopiero w 1947, kiedy została zarejestrowana jako siedziba parafii liczącej 350 wiernych. W latach 1957 i 1978 obiekt był remontowany. Architektura Drewniana, malowana na niebiesko i biało niewielka cerkiew posiada cztery kopuły oraz wkomponowaną w całość dzwonnicę zwieńczoną mniejszą kopułką na hełmie. Jest bogato dekorowana motywami oślich grzbietów oraz doryckimi pilastrami symetrycznie rozmieszczonymi wokół okien i drzwi. Każde okno jest dodatkowo obramowane. Do cerkwi prowadzi troje drzwi, każde z namalowanym czarnym krzyżem. Przedsionek i pomieszczenie ołtarzowe nie są wyraźnie wyodrębnione. We wnętrzu zachował się oryginalny ikonostas oraz dekoracja malarska: jasnoczerwone ściany, wizerunek Matki Bożej na suficie cerkwi. Poza ołtarzem głównym cerkiew posiada dwa ołtarze boczne. Przypisy Bibliografia Opis na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Church of the Holy Trinity in Trinapolis, Vilnius

Church of the Holy Trinity (Lithuanian: Švč. Trejybės bažnyčia) is a Roman Catholic church in Trinapolis, one of the parts of Lithuania's capital Vilnius. The church was built in 1715–1721 and consecrated in 1722. However, its towers were completed only in 1772. The monastery closed in 1832 and in 1846 was given to the newly-established (1839) Russian Orthodox Diocese of Lithuania. It was returned to the Catholic Church after World War I. Near the church there is a former Trinitarians monastery complex, who were invited to the area by Konstanty Kazimierz Brzostowski in 1700. Since then the area was called after the Trinitarians. Gallery References
Iglesia de la Santísima Trinidad (Trinopol)

La iglesia de la Santísima Trinidad (en lituano: Švč. Trejybės bažnyčia) es un edificio religioso católico que localizado en el distrito de Trinopol de Vilna, Lituania.​​ Historia La iglesia fue construida entre 1715 y 1721 y consagrada en 1722.​​​​ Sin embargo, sus torres no se completaron hasta 1772.​Cerca de la iglesia hay un antiguo complejo monástico de los trinitarios, que fueron invitados a la zona por Konstanty Kazimierz Brzostowski en 1700.​​ Desde entonces, la zona recibió el nombre de los trinitarios.​ En 1832, las autoridades rusas disolvieron la orden, cuando el monasterio era la sede del metropolitano uniata lituano Józef Siemaszko, quien en 1839, en el sínodo de Połock, apoyó la conexión de toda la Iglesia greco-católica con la Iglesia ortodoxa.​ Durante su mandato, el Metropolitano renovó y equipó el monasterio. En 1864, la iglesia confiscada por las autoridades zaristas se convirtió en una iglesia ortodoxa y en 1866 el monasterio se convirtió en residencia de verano para el alto clero ortodoxo. El monasterio cerró en 1832 y en 1846 fue cedido a la recién creada eparquía de Vilna y Lituania de la iglesia ortodoxa rusa. Fue devuelto a la iglesia católica después de la Primera Guerra Mundial. En los años 1919-39 el monasterio albergó un hospital universitario. Después de la Segunda Guerra Mundial, la iglesia fue cerrada. En 1992, la iglesia fue devuelta a los fieles y el monasterio pasó al seminario de Vilna. Desde 2023 también se celebran en la iglesia servicios religiosos ortodoxos que reúnen a la comunidad que opera bajo la jurisdicción de la iglesia ortodoxa lituana del Patriarcado de Constantinopla.​ Arquitectura La iglesia es un edificio de estilo barroco de Vilna. La fachada rococó de tres pisos, dividida horizontalmente por cornisas prominentes, está coronada con un frontón triangular flanqueado por torres. La fachada y las torres están decoradas con pilastras. Se colocaron tímpanos triangulares sobre el portal y la ventana central del segundo piso. Galería Referencias Enlaces externos
Kościół Świętej Trójcy i klasztor Trynitarzy w Trynopolu

Kościół Świętej Trójcy i klasztor Trynitarzy w Trynopolu – kościół rzymskokatolicki położony w północnej dzielnicy administracyjnej Wilna, Werkach na historycznym terenie zwanym Trynopol. Historia Trynitarze przybyli do Wilna około 1700 i osiedlili się w wiosce pod miastem, nazwanej od nich Trynopolem, gdzie w 1703 biskup wileński Konstanty Kazimierz Brzostowski ufundował dla nich kościół i klasztor. Założenie powstało w I. ćwierci XVIII w. Kościół został przebudowany w latach 1750-1760 w stylu rokokowym. W 1832 władze rosyjskie skasowały zakon. W klasztorze miał wówczas siedzibę unicki metropolita litewski Józef Siemaszko, który w 1839 na synodzie w Połocku opowiedział się za przyłączeniem całego kościoła greckokatolickiego do cerkwi prawosławnej. Metropolita w czasie swego urzędowania odnowił i wyposażył klasztor. W 1864 skonfiskowany przez władze carskie kościół został zamieniony na cerkiew, a w klasztorze w 1866 urządzono letnią rezydencję wyższego duchowieństwa prawosławnego. W 1917 kompleks kościelno-klasztorny został zwrócony katolikom i odrestaurowany. W klasztorze latach 1919-39 mieścił się szpital uniwersytecki. Po drugiej wojnie światowej kościół został zamknięty. W 1992 kościół zwrócono wiernym, a klasztor przekazano wileńskiemu seminarium duchownemu. Od 2023 r. w kościele odbywają się również nabożeństwa prawosławne - gromadzi się na nich wspólnota działająca w jurysdykcji Egzarchatu Litewskiego Patriarchatu Konstantynopolitańskiego. Architektura Położony nad brzegiem Wilii kościół jest budowlą w stylu baroku wileńskiego. Rokokową, trzykondygnacyjną fasadę podzieloną poziomo wydatnymi gzymsami wieńczy trójkątny szczyt flankowany przez wieże. Fasadę i wieże zdobią pilastry. Nad portalem i środkowym oknem drugiej kondygnacji umieszczono trójkątne tympanony. Przypisy Bibliografia Krzysztof Plebankiewicz: Wilno: przewodnik turystyczny. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1997, s. 186-187. ISBN 83-213-3934-4. Przemysław Włodek: Wilno. Przewodnik. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2005, s. 220-221. ISBN 83-89188-36-8. Linki zewnętrzne Vilniaus Arkivyskupija (Archidiecezja wileńska): Vilniaus Švč. Trejybės (Trinapolio) bažnyčia (Wileński kościół Świętej Trójcy (w Trynopolu)). [dostęp 2010-09-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-11)]. (lit.). Radzima.org: Kościół Świętej Trójcy i klasztor trynitarzy w Trynopolu. [dostęp 2012-03-12]. (pol.).
Veterinärakademie der Litauischen Universität für Gesundheitswissenschaften

Die Veterinärakademie der Universität für Gesundheitswissenschaften Litauens (früher die Litauische Veterinärakademie; lit. Lietuvos veterinarijos akademija, LVA) ist eine Bildungseinrichtung mit universitärem Rang in Kaunas, Litauen. Das Hauptgebäude ist im Stadtteil Vilijampolė. Geschichte Die Geschichte der Akademie beginnt 1922 mit der Gründung einer Veterinärabteilung an der Universität Litauens. 1936 wurde die Veterinärakademie als eigenständige Bildungseinrichtung ausgegliedert. 1960 wurde das Litauische Veterinärforschungsinstitut (Lietuvos veterinarijos mokslinio tyrimo institutas) in Kaišiadorys gegründet. Im selben Jahr errichtete man die Abteilung für infektiöse Infektionskrankheiten von landwirtschaftlichen Tieren und Vögeln (Žemės ūkio gyvulių ir paukščių užkrečiamųjų ligų skyrius). Später wurde an dieser Abteilung das Labor für Tierwachstumskrankheiten (Gyvulių prieauglio ligų laboratorija) eingerichtet. Dem Institut standen 4 multidisziplinäre Versuchsfarmen zur Verfügung: in Baisogala, Šeduva, Vėriškiai (alle im Rajon Radviliškis) und Merkys-Farm in Paluknys (Rajon Trakai). 2001 wurden die bis dato selbständigen wissenschaftlichen Institute für Viehzucht in Baisogala und das Veterinärinstitut in Kaišiadorys der Akademie angeschlossen. Jetzt gibt es LSMU-Institut für Tierwissenschaften. Absolventen Zenonas Petras Adomaitis (1945–2016), Politiker, Mitglied des Seimas Tautvydas Barštys (* 1958), Manager und Unternehmer, Politiker von Kaunas Mindaugas Bastys (* 1965), Politiker, Seimas-Mitglied Rimantas Diliūnas (* 1953), Politiker, Bürgermeister von Kėdainiai Stanislovas Giedraitis (* 1947), Politiker Kęstutis Juknis (* 1959), Politiker Edvardas Karečka (* 1942), Politiker, Mitglied des Seimas Edmundas Zenonas Malūkas (* 1945), Autor und Politiker, Bürgermeister von Trakai Vygandas Paulikas (* 1940), Veterinärmediziner und Helmintologe, Professor Alfredas Pekeliūnas (* 1948), Agrarunternehmer und Politiker, Parlamentsvizepräsident (2004–2008) Balys Vilimas (* 1944), Politiker, Bürgermeister der Rajongemeinde Zarasai Weblinks Veterinärakademie der Litauischen Universität für Gesundheitswissenschaften Institut für Viehzucht in Baisogala Einzelnachweise
Vilnius City Municipality Building

Vilnius City Municipality Building (Lithuanian: Vilniaus miesto savivaldybės pastatas) is located in Vilnius CBD on Konstitucijos Avenue, Vilnius. The building was completed and opened in 2004. In the past, Municipal Departments and Divisions were scattered throughout the capital. Now they are concentrated in the new center of the Municipality, which has improved the service of the city residents and the working conditions of the municipal employees. See also Town Hall, Vilnius References
Ministeri de Defensa Nacional de Lituània

El Ministeri de Defensa Nacional de Lituània (en lituà: Lietuvos Respublikos Krasto apsaugos ministerija) és un dels 14 ministeris del Govern de Lituània. Té la seu a la capital Vílnius. Va ser establert el 1990. La seva missió, consisteix en: "Aplicació de la política conjunta amb l'OTAN, la cooperació amb els països estrangers al sector de defensa, representació de Lituània per la coordinació del dret internacional humanitari, la gestió de la defensa nacional i els recursos de seguretat financera, la provisió de l'exèrcit amb armament, equip i d'altres recursos, la implementació de la política de gestió de personal, la preparació de la reserva militar, l'administració del servei obligatori, preparació de la societat per a la resistència civil i la planificació de la mobilització nacional". L'actual ministre responsable des del 13 de desembre de 2012 és Juozas Olekas del Partit Socialdemòcrata de Lituània. Llista de ministres Vegeu també Govern de Lituània Referències Institutions Controlled by the Ministry of Justice. Ministry of Justice of the Republic of Lithuania Arxivat 2013-12-11 a Wayback Machine.
Ministerio de Defensa Nacional de Lituania

El Ministerio de Defensa Nacional de Lituania (en lituano: Lietuvos Respublikos Krasto apsaugos ministerija) es uno de los 14 ministerios del Gobierno de Lituania. Tiene su sede en la capital Vilna y fue establecido el 1990.​ Su misión, consiste en la «aplicación de la política conjunta con la OTAN, la cooperación con los países extranjeros al sector de defensa, representación de Lituania por la coordinación del derecho internacional humanitario, la gestión de la defensa nacional y los recursos de seguridad financiera, la provisión del ejército con armamento, equipo y otros recursos, la implementación de la política de gestión de personal, la preparación de la reserva militar, la administración del servicio obligatorio, preparación de la sociedad para la resistencia civil y la planificación de la movilización nacional».​ El actual ministro responsable desde el 13 de diciembre de 2012 es Raimondas Karoblis en calidad de independiente. Lista de ministros Véase también Gobierno de Lituania Referencias
Ministero della difesa nazionale (Lituania)

Il Ministero della difesa nazionale (in lituano Krašto apsaugos ministerija, in acronimo KAM) è un dicastero del governo lituano responsabile della politica di difesa nazionale della Lituania nonché della gestione delle Forze armate lituane. Il ministro in carica nel governo Ruginienė è Robertas Kaunas dall’11 novembre 2025. Storia Un primo dicastero della difesa nacque nel 1918 nel governo di Augustinas Voldemaras, che fu contemporaneamente primo Ministro presidente e primo Ministro della difesa della Repubblica di Lituania; contestualmente furono istituite le Forze armate lituane. Dopo la Restaurazione dello Stato lituano nel 1990, il governo propose come Ministro della difesa Vidmantas Povilionis ma la sua nomina fu particolarmente osteggiata da diverse fazioni; per questa ragione il governo optò per la creazione di un Dipartimento della difesa nazionale, che fu sostituito nel 1991 dal Ministero della difesa nazionale. Elenco dei ministri Note Collegamenti esterni (LT, EN) Sito ufficiale, su kam.lt. KrastoApsauga (canale), su YouTube.
Ministerstwo Obrony Narodowej Republiki Litewskiej

Ministerstwo Obrony Narodowej Republiki Litewskiej (lit.: Lietuvos Respublikos Krasto apsaugos ministerija) – urząd administracji rządowej na Litwie podlegający ministrowi właściwemu do spraw obrony narodowej, powstały w 1990 roku. Obszary działania Wdrażanie litewskiej polityki obronnej poprzez przygotowanie armii zdolnej do zapewnienia suwerenności Republiki Litewskiej i bezpieczeństwa jej obywateli, przyczynianie się do polityki globalnej i regionalnej, rozwój systemu obrony narodowej, administrowanie działalnością instytucji wywiadowczych i kontrwywiadowczych, zarządzanie personelem wojskowym i służbą wojskową, budowanie współpracy między siłami zbrojnymi a instytucjami cywilnymi, Związkiem Strzelców Litewskich i innymi stowarzyszeniami i organami publicznymi bezpośrednio przyczyniającymi się do wzmocnienia obronności państwa. Lista ministrów Przypisy
Вилнюски университет

Вилнюският университет (на литовски: Vilniaus universitetas) е най-старото висше учебно заведение в Литва. В Източна Европа е хронологично трети по ред сформиран след Кьонигсбергския унивреситет (1544) и Острожката академия (1576). Преобразуван в университет на основата на създаденото през 1570 г. Йезуитско училище – за духовно противодействие на реформацията в западноруските /литовски/ земи по това време (в хода на контрареформацията). С акт на крал Стефан Батори от 1 април 1579 г. йезуитското училище е преобразувано в университет. Вилнюският университет е в основата на формираната специфична униатска култура в Жеч Посполита след брестката уния (1596). До 1755 г., когато е основан Московския университет, или до времето на руското просвещение от XVIII век, Вилнюският университет е най-източния университет в Европа. Първоначално е имал два факултета – по философия и теология. През 1641 г. са създадени и юридически и медицински факултет, които реално започват да обучават студенти през 1644 г. – юридическия, а медицинския – чак през 1781 г. Източници Официален сайт
Universitat de Vílnius

La Universitat de Vílnius, (lituà: Vilniaus universitetas) és una universitat pública d'investigació, la universitat més antiga dels estats bàltics i una de les més antigues i famoses del nord d'Europa. Fundada per Esteve Bathory I i jesuïtes espanyols el 1579, la universitat va esdevenir un dels més grans centres científics i culturals de la regió bàltica i el més important al Gran Ducat de Lituània. Història L'acte de confirmació del Col·legi Imperial va ser signat el 4 d'abril de 1803, pel tsar Alexandre I de Rússia, va establir que l'antiga «Universitat de Vilna», fundada el 1578 i reorganitzada el 1781 com una institució secular per la Comissió d'Educació Nacional sota el nom polonès de l'«Escola central de Lituània» (Szkoła Główna Litewska, Schola Princeps Magni Ducatus Lituaniae) va prendre el nom de la «Universitat Imperial de Vilna» (Императорский Виленский университет). La dura repressió després de la insurrecció polonesa de 1830 va provocar la clausura de la universitat, símbol del nacionalisme polonès i lituà. Els estudiants van ser obligats a exiliar-se per continuar els seus estudis en institucions d'Estònia, Ucraïna i d'altres ciutats russes. La universitat va reobrir en 1919 com una universitat polonesa, prenent el nom Uniwersytet Stefana Batorego. Els professors polonesos van haver de sortir als anys 1944-1946, i van ser substituïts per lituans o russos. Després que Lituània va recuperar la seva independència el 1990, després de la dissolució de la Unió Soviètica, que va reprendre el seu estatus com una de les més destacades universitats de Lituània: Universitat de Vílnius. Organització Té catorze facultats: La universitat compta amb 5 instituts: Institut de Recerca Aplicada. Institut de Física Teòrica i Astronomia. Institut de Bioquímica. Institut de Biotecnologia. Institut de Matemàtica i Informàtica. Hi ha 4 centres d'estudi i recerca: Centre d'Estudis Orientals. Centre d'Estudis Religiosos i Recerca. Esports i el Centre de Salut. Centre d'Estudis de Gènere. Altres divisions: Centre de Carrera. Centre de Desenvolupament de Tecnologies de la Informació. Centre Cultural. E-learning i el Centre d'Examen. Biblioteca. Editorial. Enllaços externs Pàgina oficial