NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Rogowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Rogowie – katolicki kościół w Rogowie (Litwa, rejon poniewieski). W 1816 roku w Rogowie zbudowano drewniany kościół w stylu klasycystycznym na miejscu poprzedniego, który spłonął w pożarze. Kościół przebudowano w 1887. Remontowany w 1930 oraz (po zniszczeniach wojennych) w 1944. Budynek na planie krzyża. Fasadę tworzy czterokolumnowy portyk, nad którym znajduje się trójkątny fronton. Całość fasady wieńczy niewielka, czworoboczna wieżyczka. Wewnątrz kościoła znajduje się kilka cennych obrazów z XVII i XVIII wieku. Przy kościele stoi trójkondygnacyjna, murowana dzwonnica z przełomu XVIII i XIX wieku, o elewacjach ozdobionych pilastrami, niszami, trójkątnymi frontonami oraz fryzem tryglifowym. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 240. ISBN 83-87654-07-8.
Kościół św. Szczepana w Rogówku

Kościół św. Szczepana w Rogówku – katolicki kościół w Rogówku (Raguvėlė), (Litwa). Ufundowany przez Józefa Komara, właściciela miejscowego majątku, drewniany kościół postawiono w 1796. Klasycystyczny budynek, zbudowany na planie prostokąta ma trzy nawy. Z zewnątrz zastosowano zdobienia w formie kolumn przyściennych oraz fryzu tryglifowego. Nad fasadą znajduje się trójkątny fronton, otoczony gzymsem kostkowym. Nad przednią częścią dachu zbudowano czworokątną wieżyczkę o śpiczastym dachu. Przed świątynią, w rogach ogrodzenia znajdują się dwie murowane dzwonnice na planie kwadratu, dwukondygnacyjne, klasycystyczne. W wyposażeniu wnętrza kościoła wyróżnia się bogato zdobiony prospekt organowy z 1795 oraz kilka obrazów (najstarsze z XVIII wieku). Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 240-241. ISBN 83-87654-07-8.
Рачкунай

Рачкунай (также Рачкуны, лит. Račkūnai, пол. Raczkuny) — деревня в Лентварском старостве, в Тракайском районе Вильнюсского уезда Литвы. Располагается в 2 км на юго-западе от Лентвариса. Физико-географическая характеристика Располагается в 2 км на юго-западе от Лентвариса. Возле деревни есть Лентварское кладбище, старая часовня 1929 года, ветеринарная клиника. История В 1953–1993 годах в Рачкунах располагалась 466 зенитная ракетная бригада ПВО советской армии (воинская часть № 36839), в 1993–1994 гг. была окончательно ликвидирована. Некоторые постройки бывшей военной базы сегодня используются и сегодня, например, в бывших казармах сегодня располагается ветеринарная клиника, в бывших жилых домах военного руководства была проведена реновация, сегодня в них оборудованы жилые квартиры, а в гаражах была открыта автомастерская. После ликвидации военной базы Рачкуны были присоединены к соседнему Лентварису. В 2009 году Рачкунай были воссозданы, теперь деревня включала в себя территорию бывшей военной базы и участки бывших коллективных садов. В 2011 были подтверждены новые названия для улиц Рачкун. В период с 2011 по 2013 год в состав Рачкунай частично вошли некоторые улицы из Лентвариса. С 2010-х юго-восточная часть деревни, состоящая только из полей, входит в состав Вильнюса. За последние 10 лет население Рачкунай увеличилось практически в 10 раз, в первую очередь за счёт большого количества новых построенных жилых домов, строившиеся на бывших содовых участках. Население Примечания
Rimkai Lake

The Rimkai is a lake in Krakės Eldership, Kėdainiai District Municipality, central Lithuania. It is located 4 kilometres (2.5 mi) to the north from Krakės town, next to Jaugiliai village and Jaugiliai Lake, at a place of former Rimkai village. It belongs to the Smilga basin (part of the Nevėžis basin). Coasts of the lake are flat, covered by reed beds. The name Rimkai comes from the village name Rimkai. References
Psychiatrisches Krankenhaus Rokiškis

Das Psychiatrische Krankenhaus Rokiškis (litauisch Rokiškio psichiatrijos ligoninė; Abk. RPL) ist eine Psychiatrische Klinik in der Rajongemeinde Rokiškis, im Bezirk Panevėžys, Litauen. Der Träger ist das Gesundheitsministerium Litauens. Das psychiatrische Krankenhaus hat ein großes (mehr als 7 Hektar) Gebiet mit Bereichen für Rehabilitation, Erholung, Beschäftigung, Berufsbildung und andere Zwecke. Die durchschnittliche Dauer der Behandlung der Patienten beträgt etwa 2 Jahre. 2013 wurden 1112 Patienten hospitalisiert, 1090 ausgeschrieben und 241 rehospitalisiert. Geschichte 1974 errichtete man die sowjetlitauische psychiatrische Klinik in der Stadt Rokiškis. Der erste Chefarzt von 1974 bis 1978 war A. Judickas. Am 17. Dezember 1991 gründete man eine Sonderabteilung für Behandlung der Straftäter aufgrund Verordnung der Regierung Litauens („Dėl specialiojo psichiatrijos skyriaus įsteigimo“). Im Jahr 2002 wurde beschlossen, alle unfreiwilligen Patienten Litauens im Psychiatrischen Krankenhaus Rokiškis zu konzentrieren. Zu diesem Zweck wurde ein Investitionsprojekt für den Wiederaufbau des Krankenhauses ausgearbeitet, das den Bau einer modernen Einrichtung mit 270 Betten ermöglichen wird. 2003 wurde mit dem Wiederaufbau des Krankenhauses begonnen. Am 16. Dezember 2014 weihte Lionginas Virbalas, katholischer Bischof von Panevėžys, eine Kapelle ein. Einzelnachweise
Kościół Najświętszej Marii Panny w Rozalinie (Litwa)

Kościół Najświętszej Marii Panny – kościół w Rozalinie (Litwa, okręg szawelski). Ufundowany przez Adama Drobisza, starostę pojezierskiego i jego żonę, Rozalię. Zbudowany w 1794. Kościół drewniany, na planie krzyża, z transeptem. Prezbiterium pięcioboczne. Fasada z dwiema czworobocznymi wieżami po bokach i sygnaturką pośrodku, nad wejściem. Wyposażenie wnętrza barokowe, w tym zespół ołtarzy i 23 cenne rzeźby. Obraz w ołtarzu głównym, przedstawiający Matkę Boską z Dzieciątkiem otoczony jest kultem. Obok kościoła znajduje się dzwonnica zbudowana po 1945 oraz drewniana ośmioboczna kaplica. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 245. ISBN 83-87654-07-8.
St. Theresia vom Kinde Jesu (Sangrūda)

Die Kirche St. Theresia vom Kinde Jesu Sangrūda (litauisch Sangrūdos Šv. Kūdikėlio Jėzaus Teresės bažnyčia) ist eine römisch-katholische Theresienkirche im Dorf Sangrūda der Gemeinde Kalvarija (Dekanat Marijampolė, Bistum Vilkaviškis, Litauen), zehn Kilometer südlich von Kalvarija und vier Kilometer nordöstlich der polnischen Grenze. Es stehen zwei Kirchen nebeneinander, die alte hölzerne und die neue. Geschichte Die Pfarrgemeinde entstand, als die litauisch-polnische Demarkationslinie die Wolost Punsk in zwei Teile teilte. Im Jahr 1924 bei der Teilung des Gutshofs Sangrūda wurde sein Zentrum mit 8 ha Garten und Hütten der neu gegründeten Gemeinde übergeben, ein Hektar Land wurde für den Friedhof zugeteilt. Im Jahr 1924 gründete man die Pfarrgemeinde. Im Getreidespeicher des Herrenhauses wurde eine provisorische Kirche errichtet. 1925 kaufte man die Steinpflasterung des Herrenhauses und errichtete auf seinen Fundamenten eine Holzkirche mit zwei Türmen. Ein Pfarrhaus und Nebengebäude wurden auch gebaut. 1929 wurde die Kirche geweiht. 1930 wurde ein neues Pfarrhaus gebaut. 1971 brannte die Kirche ab. Aus dem ehemaligen Pfarrhaus baute man 1973 eine neue Kirche (sie wurde um drei Meter verlängert und umgebaut). 1999 wurde eine neue Kirche moderner Formensprache gebaut (Architekten D. Čeponis, A. Boruta). Die Gelder und Materialien für den Bau wurden von der Dorfgemeinschaft gespendet. Weblinks Info zur Kirche St. Theresia vom Kinde Jesu
Park Santaka

Park Santaka, litevsky Santakos parkas, je městský park u soutoku řek Nemunas a Neris, ve čtvrti Senamiestis (Staré město) krajského města Kaunas v Litvě. Další informace Park Santaka má přibližný tvar trojúhelníku a nachází se poblíž významných historických objektů, kterými jsou hrad Kaunas (Kauno pilis) a kostel sv. Jiřího mučedníka (Šv. Jurgio Kankinio bažnyčia) s přilehlým klášterem. Litevské slovo santaka znamená soutok a odkazuje tak na blízký soutok největšich a nejdelších litevských řek Nemunas (Němen) a Neris. Údajně je to také „rodiště“ Kaunasu a stála zde pohanská svatyně. Park byl ustanoven 11. května 1993 a v roce 2022 prošel renovací. Ve výsadbách parku převažují listnaté dřeviny, z nichž památným stromem je vrba Santaka (Santakos gluosnis). Park má také svůj malý kopec, kterým je Popiežiaus kalnelis (Papežův vrch). Je to populární místo mezi místními i turisty. Jsou zde louky, řeky, hřiště, stadion, dětská hřiště, místa pro pikniky, inline trať, skatepark, amfiteátr, památníky, sochy, turistická trasa, cyklostezka, bludné balvany a souvky aj. V roce 1993 zde zavítal papež Jan Pavel II. a v roce 2018 papež František, který zde sloužil mši. Občasně či pravidelně jsou zde také pořádané různé sportovní, kulturní aj. akce. Místo je celoročně volně přístupné. Galerie Reference Související články Památník bitvy u Grunwaldu – bludný balvan s kovovým reliéfem. Památník papeže Jana Pavla II. – socha Soutoku řek Nemunas a Neris – soutok největších litevských řek. Vrba Santaka – památná strom. Žmogus-kankorėžis – humorná plastika. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Park Santaka na Wikimedia Commons
Franz-von-Assisi-Kirche (Subačius)

Die Franziskuskirche Subačius (litauisch Subačiaus Šv. Pranciškaus Asyžiečio bažnyčia) ist eine katholische Kirche in Subačius, Litauen. Sie steht ein Kilometer nördlich vom Bahnhof an der Viešinta und ihrem rechten Nebenfluss Kumponas. Der im Stil der Romantik errichtete Bau ist 24 Meter lang. 1940 wurde die Kirche geweiht. 1941 wurde eine Pfarrgemeinde daneben gegründet. Weblinks Pfarrgemeinde
Kapelle Žeimiai

Die Kapelle Žeimiai (lit. Sukilėlių koplytėlė, dt. „Aufständischen-Kapelle“) ist eine Kapelle im Städtchen Žeimiai in der Rajongemeinde Jonava, im Dekanat Jonava, Erzbistum Kaunas, Litauen. Sie befindet sich nördlich vom Ortszentrum, an der linken Seite der Kauno-Straße, an der Fernstraße KK232 (Vilijampolė–Žeimiai–Šėta). Sie gehört zum Ensemble des Gutshof Žeimiai. Die Kapelle wurde im 18. Jahrhundert aus Mauerwerk erbaut. 2014 wurde sie renoviert. Weblinks Geschichte
Kościół św. Michała Archanioła w Świadościach

Kościół św. Michała Archanioła w Świadościach – katolicki kościół w Świadościach (Litwa). Z fundacji Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła zbudowano w 1574 w Świadościach nieduży kościół murowany. W latach 1794–1799 dobudowano do niego część drewnianą. Dawny kościół stał się lewym z ramion transeptu. Kościół odnawiano w 1930. Po przebudowie kościół jest trzynawowy z transeptem, na planie krzyża z pięciobocznym prezbiterium oraz zakrystią. Nad wejściem znajduje się niewielka ośmioboczna wieżyczka z kopułą w stylu bizantyjskim. We wnętrzu główny ołtarz z 1794, drewniany, polichromowany, w stylu barokowo-klasycystycznym i kilka obrazów z XVIII-XIX wieku. Przy kościele murowana dzwonnica z 1863 i neogotycka kaplica grobowa z 1848. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 286. ISBN 83-87654-07-8. Svėdasų Šv. arkangelo Mykolo parapija. Panevėžio vyskupijos kurija. [dostęp 2015-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-29)]. (lit.).
Kościół św. Michała Archanioła w Taboryszkach

Kościół św. Michała Archanioła w Taboryszkach – katolicki kościół w Taboryszkach (Litwa). Ufundowany przez Michała Skarbek-Ważyńskiego, właściciela miejscowego majątku, drewniany kościół postawiono w 1770. Budynek, zbudowany na planie prostokąta jest bazyliką trójnawową, z prezbiterium zamkniętym pięciobocznie. Kościół ma dwie zakrystie. Boczne nawy są dużo niższe od głównej i cofnięte w stosunku do niej. Wysoki dach kościoła ma dwie niewielkie wieżyczki na krańcach. Szczyt przedniej fasady kościoła ozdobiony jest krzywoliniowym, barokowym frontonem. We wnętrzu świątyni znajdują się barokowe, bogato rzeźbione ołtarze z drugiej połowy XVIII wieku (3 ołtarze w prezbiterium i po jednym w bocznych nawach) oraz rokokowa ambona i takiż prospekt organowy. Na wyposażeniu są też 3 obrazy z XVIII wieku, 5 barokowych relikwiarzy, naczynie na wodę święconą oraz 3 jedwabne ornaty. Przed świątynią, na jej osi znajduje się dzwonnica, będąca jednocześnie bramą na teren kościelny. Dzwonnica drewniana, dwukondygnacyjna, nakryta czterospadowym dachem z ośmioboczną wieżyczką. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 288-289. ISBN 83-87654-07-8.
Музей прикладного искусства (Вильнюс)

Музе́й декоративно-прикладно́го иску́сства и дизайна (лит. Taikomosios dailės ir dizaino muziejus) — музей в Вильнюсе, подразделение Литовского художественного музея. Располагается по адресу улица Арсенало 3а (Arsenalo g. 3a). Музей размещается в отстроенном ренессансном здании Старого арсенала XVI века, который составлял часть комплекса Нижнего замка. В Музее экспонируется прикладное искусство Литвы и зарубежных стран XIII—XX веков. Здесь проводятся национальные и международные выставки, а также презентационные и культурные мероприятия, проходят концерты классической музыки. Музей открыт со вторника до субботы с 10:00 до 18:00. По воскресеньям и перед государственными праздниками с 11:00 до 16:00. Не работает по понедельникам и в дни государственных праздников. Цена билета — 6 евро. История Вильнюсский арсенал был возведён на остатках деревянных зданий, настилов и оборонительных стен Нижнего замка XII—XIV веков. В середине XVI века он был самым крупным арсеналом в Речи Посполитой. Реконструкция Арсенала и его приспособление для музейных нужд были осуществлены по проекту архитектора Эвалдаса Пурлиса. В ходе работ по восстановлению была воссоздана пространственная структура поздней готики XVI века и ренессансные фасады начала XVII века. В подвале Старого арсенала действует экспозиция, представляющая фрагменты ранних культурных слоев города. Основанный в 1987 году Музей прикладного искусства разместился в реконструированном здании Старого арсенала Нижнего замка. Примечания Ссылки Museum of Applied Art Музей прикладного искусства Музей прикладного искусства
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Towianach

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Towianach – katolicki kościół w Towianach na Litwie w rejonie wiłkomierskim. Klasycystyczny, murowany kościół zbudowany w latach 1824-1858 według projektu architekta Szuryna. Budowę zaczął Benedykt Morykoni, właściciel miejscowego majątku, dokończył ją kolejny właściciel, Konstanty Radziwiłł. Kościół jest jednonawowy, na planie prostokąta. Fasadę, nawiązująca do fasady katedry w Wilnie, tworzy czterokolumnowy portyk ze szczytem ozdobionym gzymsem kostkowym. Nad frontonem stoją 3 rzeźby. Nad środkiem figura Chrystusa, po bokach, na skraju dachu, dwie figury świętych. Ozdobę elewacji bocznych stanowią pilastry. Witraże, pochodzące z warsztatów warszawskich, wykonane w 1900, pokazują sceny znalezienia Krzyża Świętego. We wnętrzu kościoła znajdują się, między innymi, marmurowe rzeźby świętych z XIX wieku oraz obrazy z tego okresu. Obok kościoła zbudowano, w 1858, czworoboczną dzwonnicę, której ściany zdobią pilastry. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 294. ISBN 83-87654-07-8.
Friedhofskapelle Jonava

Die Friedhofskapelle Jonava (litauisch Tremtinių koplyčia, dt. Deportiertenkapelle) ist eine Friedhofskapelle im Friedhof Jonava, im Dorf Šmatai, an der Landstraße KK144, Jonava-Šeduva (im Dorf Šmatai, Amtsbezirk Kulva, Rajongemeinde Jonava). Die Kapelle wurde auf Initiative der Litauischen Union der politischen Gefangenen und Deportierten gebaut und am 14. Juni 1992 eingeweiht. Architekten waren Vytautas Juraška und Lina Preišiogalavičienė (Projektautorin). Die Maler waren S. Savickas und Antanas Krištopaitis, der Schmied Kostas Šimkus. Im Inneren befinden sich neben den Kirchenbänken ein Beichtstuhl und einige Gemälde des Künstlers Pawlow Zenski. Im Dachreiter sind Glocken untergebracht. Einzelnachweise
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Twereczu

Kościół Świętej Trójcy w Twereczu – kościół parafialny w Twereczu. Historia W 1501 roku zbudowano murowany kościół pod wezwaniem Trójcy Świętej. W latach 1501–1832 w Twereczu działał klasztor Kanoników Regularnych od Pokuty, zwanych "białymi augustianami". W 1662 roku wojewoda trocki Mikołaj Stefan Pac zbudował nowy murowany kościół oraz klasztor. W 1852 zbudowano nowy, drewniany kościół, na miejsce starego pochodzącego z 1501 roku. W 1862 roku odbudowano kościół po pożarze. Dzięki staraniom proboszcza ks. Jana Burby w 1884 roku zaprojektowano nowy kościół, jednak władze nie wyraziły zgody na jego budowę. W 1898 roku, kiedy na budowę kościoła już nie była potrzebna zgoda władz, inżynier B. Kokijevskis-Kozėla zaprojektował nowy, murowany kościół. W 1901 roku zburzono stary kościół, a nabożeństwa odprawiano na plebanii. W 1905 roku ks. Antoni Słabszyński (lit. Antanas Slapšys-Slapšinskas) rozpoczął budowę nowego, murowanego kościoła, którego budowę ukończono w 1906 roku. Podczas I wojny światowej uszkodzone zostały wieże kościoła. Remont trwał do 1925 roku. Na placu przy kościele rośnie stary dąb — zabytek przyrody; znajduje się też 8 zabytków sztuki. Architektura Kościół jest w stylu neogotyckim, na planie prostokąta, z dwiema wieżami i niższą apsydą. Wnętrze bazylikowe, trójnawowe. Linki zewnętrzne Kościół św. Trójcy na stronie internetowej welcometo.lt. pl.welcometo.lt. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-25)]. Kościół św. Trójcy na stronie internetowej radzima.net
Kościół Aniołów Stróżów w Ubiszkach

Kościół Aniołów Stróżów w Ubiszkach – katolicki kościół w Ubiszkach (Ubiškė), (Litwa). Drewniany kościół postawiono w 1851 w miejscu starszego kościoła, zbudowanego w 1784. Klasycystyczny budynek, zbudowany na planie prostokąta ma dwie zakrystie i pięciobocznie zamknięte prezbiterium. Fasadę kościoła tworzy wgłębny portyk z trapezoidalnym szczytem oraz czterema kolumienkami. W 1896 nad szczytem dobudowano ośmioboczną wieżyczkę o dwóch kondygnacjach, ozdobioną czterema pinaklami Obok kościoła stoi dzwonnica zbudowana w 1835. W wyposażeniu kościoła wyróżnia się neogotycki ołtarz i zdobiona ambona w stylu klasycystycznym. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 310. ISBN 83-87654-07-8.
Große Synagoge (Ukmergė)

Die Große Synagoge in Ukmergė, einer Stadt in Litauen, wurde im 18. Jahrhundert gebaut. Sie wurde 1953 in eine Sporthalle umgewandelt. Geschichte Erstmals ist eine Synagoge an der Stelle, wo heute die Synagoge steht, im Jahr 1773 erwähnt; diese wurde aber wahrscheinlich noch früher erbaut. Andere Quellen gehen von 1789 aus. 1849–1851 wurde sie umgebaut und 1877 bei einem Feuer schwer beschädigt. 1878 wurde dann der Plan für den folgenden Wiederaufbau erstellt. Dieses Jahr wird daher auch oft als Baujahr des Gebäudes angegeben, obwohl die Außenmauern und die Struktur erhalten geblieben waren und nicht alle Neubaupläne verwirklicht wurden, sodass im Wesentlichen nur das Innere und Anbauten völlig neu sind. Nachdem im Zweiten Weltkrieg die jüdische Bevölkerung ermordet worden war, wurde das Gebäude 1953 zu einer Sporthalle umgebaut. Architektur Das große, längliche Gebäude war durch Pilaster auf allen Seiten in drei Felder unterteilt. Dabei hatte jedes Feld zwei hohe, rechteckige Fenster; im Süden (und wohl auch im Norden) waren zum Westen hin darunter noch zwei kleinere quadratische Fenster. Der Eingang war im Westen, hier gab es einen dreistöckigen Anbau im mittleren Drittel und kleinere Anbauten rechts und links davon. Das Gebäude hatte ein Giebeldach; der Anbau ein Walmdach. Die Form des Giebels war durch das Feuer nicht zerstört und war im geschwungenen Stil des Barocks, wobei der ursprüngliche Entwurf des Architekten einen Dreiecksgiebel vorgesehen hatte. Die Giebel hatten auch noch halbkreisförmige Fensteröffnungen. Durch den Anbau gelangte man in das Vestibül und von dort in die mehrere Stufen tieferliegende Haupthalle. In deren Mitte stützten vier massive, quadratische Säulen die Decke und teilten diese in neun nahezu gleich große Felder; ein Baustil, der zur Mitte des 17. Jahrhunderts in Galizien aufkam und als Neun-Felder-Synagoge bekannt ist. Zwischen den Säulen stand die achteckige Bima, die von einer hölzernen Balustrade umgeben war. Der Toraschrein befand sich in einer flachen Nische in der Ostwand. Die Gebetsräume der Frauen waren über dem Vestibül im Westen und wurden durch sechs Säulen gestützt. Beim Umbau zu einer Sporthalle 1953 blieb das Äußere weitgehend erhalten; allerdings wurden unter anderem die geschwungenen Giebel durch einfachere dreieckige Giebel ersetzt und im Norden und Osten weitere Türen eingefügt. Im Inneren wurden die Säulen abgerissen und weitere Veränderungen vorgenommen. Siehe auch Liste von Synagogen in Litauen Einzelnachweise Weblinks Center for Jewish Art Bilder von 2017. Abgerufen am 7. Dezember 2020. Center for Jewish Art Zwei alte Bilder. Abgerufen am 7. Dezember 2020. https://radzima.org/eng/photo/39903.html Bild vor 1940. Abgerufen am 7. Dezember 2020.
Church of St. Peter and St. Paul, Ukmergė

The Church of St. Peter and St. Paul (Lithuanian: Šv. apaštalų Petro ir Povilo bažnyčia) is a Catholic church in Ukmergė, Lithuania. The construction of the church was funded by donations of the parishioners and lasted for twenty years (1800–1820) on the site of an earlier parish church. The church was rebuilt in the years 1894–1896 and 1931–1939 by Wacław Michniewicz. It is a three-aisled, towerless structure built of fieldstone. Gallery References
Kościół śś. Piotra i Pawła w Wiłkomierzu

Kościół śś. Piotra i Pawła w Wiłkomierzu (lit. Ukmergės šv. apaštalų Petro ir Povilo bažnyčia) – rzymskokatolicka świątynia znajdująca się w Wiłkomierzu, na Litwie. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w latach 1800-1820 na miejscu wcześniejszej świątyni parafialnej. Ważniejsze przebudowy przeprowadzono w latach 1894-1896 oraz 1931-1939 według projektu Wacława Michniewicza. Po II wojnie światowej część gruntów i budynków kościelnych została znacjonalizowana. Od 1985 roku budynek jest ogrzewany, natomiast w 1991 roku pod kościołem wykopano piwnicę, w której urządzono salę parafialną. Kościół zbudowany jest w stylu klasycystycznym, z cechami barokowymi. Jest to budynek wzniesiony na planie prostokąta, trójnawowy, bezwieżowy. Ściany świątyni wzniesiono z kamienia polnego, który został zestawiony z elementami otynkowanymi. W fasadzie dominuje portyk o dwóch parach kolumn, dźwigających belkowanie i spłaszczony trójkątny fronton zwieńczony figurą Chrystusa z krzyżem. Nad drzwiami kościoła, w półokrągłej wnęce, w technice mozaikowej wtopiony jest wizerunek Chrystusa. Narożniki fasady zdobią sparowane pilastry. Malowniczości świątyni nadają ozdobne wazy, figury aniołów i posągi świętych Piotra i Pawła. Wnętrze kościoła ozdabia polichromia z końca XIX w. Malowidła sklepienia nawy głównej ukazują w medalionach 12 Apostołów. Skromna dekoracja stiukowa powstała w latach 30. XX w. Ołtarze w świątyni są drewniane. W głównym znajduje się obraz „Spotkanie św. Piotra i św. Pawła”, który stanowi kopię wizerunku znajdującego się w kościele pw. śś. Piotra i Pawła na Antokolu w Wilnie autorstwa Franciszka Smuglewicza. Dwa boczne ołtarze poświęcone zostały Chrystusowi Ukrzyżowanemu oraz Matce Boskiej. W świątyni zachowały się także obrazy, pochodzące z wcześniejszego kościoła, w tym osiemnastowieczne wizerunki Chrystusa u słupa i Matki Boskiej Łaskawej. Wcześniejszy jest natomiast niewielki obraz ukazujący w półpostaci Maryję z Dzieciątkiem Jezus. Obraz ten zakrywa sukienka. Cmentarz kościelny zdobi dwukondygnacyjna dzwonnica z kamienia, z drewnianą galerią, nakryta czterospadowym dachem. Wzniesiono ją na początku XIX w. i ozdobiono klasycystycznym detalem. Galeria Przypisy