NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
IX форт (Каунас)

IX форт — один з фортів Ковенської фортеці. Після першої світової війни був в'язницею МВС Литви, а потім НКВС СРСР. У часи нацистської Німеччини — місце масових вбивств, здебільшого євреїв. Зараз в цьому місці засновано музей. Історія В кінці XIX століття оборона Каунаса була посилена і в 1890 році він був оточений вісьмома фортами й дев'ятьма артилерійськими батареями. Початок будівництва дев'ятого форту, також званого «Великий форт у фільварку Кумпе» було розпочато в 1902 році і закінчилося з початком Першої світової війни. З 1924 році IX форт був переданий Міністерству внутрішніх справ Литовської республіки та використовувався як філія Каунаської в'язниці, проте його оборонне значення на випадок війни зберігалося. У 1940—1941 роках дев'ятий форт використовував НКВС для тимчасового розміщення політв'язнів по дорозі в табори Гулагу. З червня 1941 року по літо 1944 року тут нацистами було вбито понад 50 000 осіб, переважно євреїв Каунасу і євреїв, депортованих з Німеччини. У 1944 році була зроблена спроба знищити останки розстріляних людей спалюванням трупів. З того часу дев'ятий форт відомий як «форт Смерті». З 1948 по 1958 рік фортом користувалися сільськогосподарські організації. У 1958 році тут заснували музей. У 1959 році в чотирьох камерах була підготовлена перша експозиція про гітлерівські злочини на території Литви. У 1960 році розпочато дослідження місць масових вбивств, були зібрані експонати, які поповнили музей. При цьому слово «єврей» в експозиції не згадувалося. Примітки
Église de la Divine Providence de Vilnius

L'église de la Divine Providence est une église catholique de Vilnius, construite par les Pères salésiens en 1913-1917 dans le quartier de Vilkpede. Histoire Les Pères salésiens, à l'époque où Vilnius était sous le nom de Vilna chef-lieu du Gouvernement de Vilna appartenant à l'Empire russe, commencent la construction de leur église dans un quartier populaire. Deux ans plus tard la ville est occupée par l'armée allemande et l'agitation populaire des communautés polonaise (la plus importante numériquement), lituanienne (qui représente 2 % des habitants de la ville, mais la moitié des paysans des environs et qui est soutenue plus tard par les bolchéviques) et biélorusse, éclate à la fin de l'année 1918 et plonge la région dans une guerre qui va durer plus de deux ans, jusqu'à ce que Vilnius, sous son nom polonais de Wilno, entre dans la nouvelle république de Pologne en 1922. Elle sera prise par les soviétiques en 1940, par les Allemands l'année suivante et à nouveau par l'Armée rouge en 1945 qui chasse les nazis et la fait entrer dans la république socialiste soviétique de Lituanie. Les Polonais sont expulsés dans les années qui suivent. Tout cela explique le destin tourmenté de cette église, comme tant d'autres à Vilnius. Les Salésiens font appel à l'architecte Antoni Wiwulski (pl) qui adopte un style néo-gothique, et l'église est consacrée en 1917 avec pour patronage principal celui de la Providence divine et pour patronage secondaire celui du Sacré-Cœur de Jésus. L'église est sécularisée en 1948 par les autorités communistes et transformée en magasin, c'est-à-dire entrepôt, des costumes et décors du théâtre dramatique de Vilnius. L'église rouvre pourtant au culte à la fin de l'année 1961 et en 1964 l'icône de Notre-Dame qui se trouvait dans l'église du Sacré-Cœur jamais terminée lui est confiée. L'église est rénovée en 1982-1983. Les offices sont célébrés en polonais et en lituanien. Galerie Liens externes (lt) Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Lituanie
Kościół Opatrzności Bożej i Serca Jezusowego w Wilnie

Kościół Opatrzności Bożej i Serca Jezusowego w Wilnie – kościół w Wilnie, na Wilczej Łapie, neogotycki, wzniesiony w latach 1913–1917. Historia Kościół Opatrzności Bożej, zbudowany z inicjatywy ks. Karola Lubiańca. W 1917 kościół był ukończony, a od 1925 opiekę nad nim przejęli księża Salezjanie, którzy nieopodal, przy ul. Dobrej Rady prowadzili od 1905 Zakład Wychowawczy dla chłopców. W 1948 kościół został zamknięty przez władze komunistyczne i przekazany rok później w użytkowanie państwowemu teatrowi dramatycznemu jako magazyn dekoracji. W 1961 kościół został zwrócony wiernym. Gdy w 1964 zapadła decyzja o wyburzeniu niedokończonego kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa, postanowiono przenieść do kościoła Opatrzności Bożej część jego wyposażenia, w tym cudowną figurę Matki Boskiej Królowej Świata, którą ustawiono w głównym ołtarzu. W latach 1982–1983 została ona poddana renowacji. Na pamiątkę po zburzonym kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa kościół Opatrzności Bożej przejął jago wezwanie i ma od tamtego czasu wezwanie podwójne. Msze św. w kościele Opatrzności Bożej i Serca Jezusowego odprawiane są po polsku i po litewsku. Architektura Kościół Opatrzności Bożej i Serca Jezusowego jest niewielką budowlą wzniesioną w stylu neogotyckim, jednonawową z kruchtą i prezbiterium, przykrytą dwuspadowym dachem, zwieńczonym sygnaturką. Z wyposażenia wnętrza na uwagę zasługuje biały, drewniany neogotycki ołtarz główny. Przypisy
Костёл Божия Провидения (Вильнюс)

Костёл Бо́жия Провиде́ния (лит. Dievo Apvaizdos bažnyčia, пол. Kościół Opatrzności Bożej) — католический приходской храм в юго-западной части Вильнюса, в районе Вилкпеде по адресу улица Гяросёс-Вильтес 17 (Gerosios Vilties g. 17). Службы отправляются на польском и литовском языках. Храм является охраняемым государством объектом культурного наследия регионального значения; код в Регистре культурных ценностей Литовской Республики 22800. История Костёл был заложен в тогдашнем предместье Волчья Лапа (лит. Vilkpėdė, пол. Wilcza Łapa) на улице Доброй Рады (ulica Dobrej Rady, ныне Gerosios Vilties gatvė) по инициативе священника Кароля Любянца . Начатое в 1913 году возведение храма по проекту архитектора Августа Клейна (по другим сведениям, архитектором был Антоний Вивульский) было завершено после Первой мировой войны. Первоначально храм строился не как приходской костёл, но как часовня для детей и обслуживающего персонала располагавшегося на улице Доброй Рады детского дома (в 1918 году здесь жило около 500 детей). Освящён костёл был в 1923 году. По другим сведениям, храм был построен и освящён в 1913 году. С 1925 года храм принадлежал салезианскому братству. После Второй мировой войны костёл был закрыт (1948). Государственный драматический театр, которому было передано здание, использовал его как склад декораций. В 1960 году костёл был возвращён верующим, с 1961 года возобновились богослужения. Когда в 1964 году власти решили закрыть недостроенный костёл Пресвятого Сердца Иисуса (на месте которого был возведён Дворец культуры строителей), церковная утварь и чудотворная статуя Пресвятой Девы Марии Королевы Мира были перенесены в Костёл Божия Провидения. Архитектура Небольшой по размерам храм построен в неоготическом стиле, однонефный, в плане прямоугольный. Апсида ниже и уже основного корпуса. Достопримечательности В этом костёле находится чудотворная статуя Пресвятой Девы Марии Королевы Мира, перенесённая из недостроенного костёла Сердца Иисуса (на месте которого был построен Дворец культуры строителей). Обновлённая статуя с начала 1980-х годов украшает алтарь костёла Божия Провидения. В ограде костёла близ входа располагается скульптурная группа, изображающая Христа и коленопреклонённого пожарного. Галерея См. также Храм Провидения Божия (Варшава) Церковь Божьего Провидения (Слободка) Примечания Ссылки Dievo Apvaizdos bažnyčia (лит.). Kultūros vertybių registras. Kultūros paveldo departamentas prie Kultūros ministerijos. Дата обращения: 11 июня 2020. Parapijos istorija (лит.). Dievo apvaizdos bažnyčia. Dievo apvaizdos bažnyčia. Дата обращения: 11 июня 2020. Костел Божия Провидения Vilniaus Švč. Jėzaus Širdies parapija
Lyduvėnai híd

A Lyduvėnai vasúti híd (litvánul: Lyduvėnų tiltas) Litvánia leghosszabb és legmagasabb hídja, amely Lyduvėnai közelében található. A híd a Radviliškis–Pagėgiai-vasútvonal 50,7-es kilométerénél épült. A Dubysa folyót és annak völgyét íveli át. Története A fából készült vasúti állványhidat 1916-ban német utászok építették. Ez volt Európa egyik legnagyobb fahídja. 1918-ban a megszálló német egységek egy acélhidat építettek. A hídon Otto von Bismarck német kancellár szobra állt. A második világháború előtt, naponta 5–12 ezer utas utazott a Radviliškis–Pagėgiai-vasútvonalon, amely abban az időben soknak számított. A hidat 1944-ben a visszavonuló német katonák felrobbantották, de szovjet mérnökök, német hadifoglyok segítségével építettek egy ideiglenes fahidat. 1951-ben a megszálló Szovjet Hadsereg műszaki alakulatai elkezdtek egy új acél- és vasbetonhidat építeni. Az új hidat 1952. május 1-jén adták át. A híd 2001–2005 között javítási munkálatokon esett át, amelyek során megerősítették, egyes elemeket átépítettek, létrákat szereltek fel az ellenőrzéshez és újrafestették. 2008. február 13-án, a Litván Köztársaság kormányának 155. számú rendelete a Lyduvėnai hidat műemlékké nyilvánította. Jellemzők A Lyduvėnai vasúti híd fém gerendavázas kiépítésű vasúti híd. A híd nyolc vasbeton pillérrel és kilenc nyílással rendelkezik. Teljes hossza 599 m, szélessége 4,5 m, maximális magassága 42 m. A hídon a Radviliškis–Pagėgiai-vasútvonal egyetlen vonala megy át, amely viszont a Dubysa folyó völgye felett és a 3516. számú út felett megy át. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Podul Lyduvėnai című román Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Most kolejowy w Lidowianach

Most kolejowy w Lidowianach (lit. Lyduvėnų Geležinkelio tiltas) – jeden z najdłuższych mostów kolejowych na Litwie. Znajduje się na linii z Szawli do Pojegów. Most nad rzeką Dubissą zlokalizowany jest w miejscowości Lidowiany (lit. Lyduvėnai). Oddany został do użytku w 1951. Ma długość 599 metrów, szerokość 4,5 metra, a wysokość 42,5 metra. Pierwszy drewniany most w tym miejscu został zbudowany w latach 1915 - 1916 przez wojska niemieckie. Ten sam inwestor zastąpił obiekt betonowym w roku 1918. Obok postawiono figurę Paula von Hindenburga. Po zniszczeniach wojennych władze litewskie odbudowały most w latach 1926 - 1928, już bez pomnika niemieckiego feldmarszałka. Obiekt wysadzono w 1944. W 1951 otwarto obecną przeprawę. Przypisy
Gimnazjum im. św. Jana Pawła II w Wilnie

Gimnazjum im. św. Jana Pawła II w Wilnie (lit. Vilniaus šv. Jono Pauliaus II gimnazija) – polskojęzyczna szkoła średnia na terenie Wilna. 4 listopada 1994 roku w obecności wileńskiego nuncjusza Justo Mullora Garcii dokonano aktu poświęcenia szkoły. Jego pierwszym dyrektorem został Adam Błaszkiewicz. Nazwę im. Jana Pawła II szkoła otrzymała w 2002 roku, natomiast w 2004 szkoła otrzymała status gimnazjum. Zobacz też Wileńska Szkoła Średnia im. Joachima Lelewela Bibliografia Jackiewicz Mieczysław (red.), "Wileńska encyklopedia 1939-2005", Warszawa 2007, ISBN 978-83-89913-95-1 Linki zewnętrzne Oficjalna strona gimnazjum
Meteliai Regional Park

Meteliai Regional Park (Metelių regioninis parkas) is a natural and cultural reserve in southern Lithuania. It is located near the city of Lazdijai in Lazdijai district. Established in 1992, the park covers an area of 17,721 ha (43,790 acres). It incorporates several lakes, and serves as a sanctuary for several protected species. Geography The Meteliai Regional Park is a protected area located near the city of Lazdijai in Lazdijai district. The park covers an area of 17,720 ha (43,800 acres), and was established in 1992. It is located on the north-western part of the Dzūkų uplands. The region is characterized by the presence of multiple lakes interspersed with cultivated lands, small mounts with river valleys, glacial moraines, and wetlands. Large lakes in the park include Lake Metelys, and Lake Dusia. The park incorporates a number of villages and heritage sites. Protected areas The park has been classified into two strict natural reserves, and nine reserves. The strict natural reserves include Obelytė, which includes several protected flora, and Trakas, which protects Sessile oak forests and nesting sites of lesser spotted eagles. The nine reserves are classified into four landscape reserves, and one each of geomorphological, hydrographical, botanical, zoological, and botanical-zoological reserves. The landscape reserves include Barčiai that protects morainic landforms, lake terraces, and dunes along the Dusia Lake, Kalniškė that protects the morainic mounds, lakes and valleys of the Dzūkija region, Meteliai that includes the Meteliai, Obelija and Maušelis lakes and their surrounding lands, valleys, forests, and wetlands, and Teizai that incorporates a large morainic hill on the southern slope of the Sūduva upland and Verstaminai hills. The Žagariai Geomorphological Reserve consists of distinct morainic landforms, and street villages. The Dusia Hydrographical Reserve was established to protect the lake Dusia, the largest lake in southern Lithuania and its associated flora and fauna. The Rinkotai Botanical Reserve is a protected area for deciduous forests. The Juodabalė Zoological Reserve was established to protect the endangered pond turtles. The Trakas Botanical-Zoological Reserve was established to protect the wetland trees along with its fauna. Flora and fauna The sessile oak and pond turtles are found only in this region in Lithuania. Plant species found include Cypripedium calceolus, Corydalis cava, Corydalis intermedia, Poa remota, and Carex brizoides. Wetland forest trees include sessile oak, linden, hornbeam, pine, fir, and black alder. The region plays host to a large number of migratory birds during the migratory season in October-November. Birds include red-throated diver, black-throated diver, white-tailed eagle, white-backed woodpecker, European golden plover, northern lapwing, and other fowl such as grebes, gulls, and egrets. Gallery References
Metelių regioninis parkas

Metelių regioninis parkas este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Lituania întinsă pe o suprafață de 17.004,79 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Metelių regioninis parkas este situat la coordonatele 54.2853°N 23.7097°E﻿ ()54.2853; 23.7097. Înființare Situl Metelių regioninis parkas a fost declarat sit de importanță comunitară în februarie 2004 pentru a proteja 3 specii de plante și 11 specii de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în iunie 2021. Biodiversitate Situată în ecoregiunea boreală, aria protejată conține 17 habitate naturale: Ape puternic oligomezotrofe cu vegetație bentonică cu Chara spp., Lacuri eutrofice naturale cu vegetație de tip Magnopotamion sau Hydrocharition, Lacuri și iazuri distrofice naturale, Pajiști calcaroase din nisipuri xerice, Pajiști uscate seminaturale și facies de acoperire cu tufișuri pe substraturi calcaroase (Festuco-Brometalia) (* situri importante pentru orhidee), Pajiști fino-scandinave uscate până la mezice, bogate în specii de altitudine mică, Pajiști aluvionare boreale nordice, Fânețe de joasă altitudine (Alopecurus pratensis, Sanguisorba officinalis), Pajiști din zone de pădure fino-scandinave, Turbării active, Mlaștini turboase de tranziție și turbării mișcătoare, Păduri fino-scandinave bogate în ierburi cu Picea abies, Păduri caducifoliate de mlaștină fino-scandinave, Păduri de stejar sau de stejar și carpen sub-atlantice și medio-europene de Carpinion betuli, Păduri pe pante, grohotișuri și ravene de Tilio-Acerion, Mlaștini împădurite, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: plante (3): papucul doamnei (Cypripedium calceolus), o specie rară de mușchi (Drepanocladus vernicosus), Thesium ebracteatum amfibieni (2): buhai de baltă cu burta roșie (Bombina bombina), triton cu creastă (Triturus cristatus) mamifere (2): vidră de râu (Lutra lutra), liliac de iaz (Myotis dasycneme) nevertebrate (5): libelule (Leucorrhinia pectoralis), fluturele purpuriu (Lycaena dispar), Osmoderma eremita, Vertigo angustior, Vertigo moulinsiana pești (1): zvârluga (Cobitis taenia) reptile (1): țestoasa de baltă (Emys orbicularis) Pe lângă speciile protejate, pe teritoriul sitului au mai fost identificate 8 specii de plante, 32 de specii de păsări. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Lituania
Kalnapilio Arena

Die Kalnapilio Arena ist eine Mehrzweckhalle in der litauischen Stadt Panevėžys, im Norden des Landes. Die Kalnapilio Arena befindet sich in der Straße Parko g. 12 (LT-35001). Geschichte Die mit EU-Förderung (47,9 Mio. Lt bzw. 13,88 Mio. €). gebaute Halle ist die Heimspielstätte des Basketballvereins Lietkabelis Panevėžys und verfügt über eine 250 Meter lange Radrennbahn. Sie ist die einzige überdachte, international taugliche Bahn in den baltischen Staaten. Entworfen wurde sie vom Münsteraner Architekten Ralph Schürmann. 2010 fand der Litauische Jugendtag mit über 6.000 Teilnehmern in der Arena statt. Im Jahr 2011 wurden in der Arena Spiele der Basketball-Europameisterschaft der Männer ausgetragen. Im Jahr 2012 war sie der Ort der Bahnrad-Europameisterschaften. Der Name bezieht sich auf einen Hersteller von Erfrischungsgetränken, der Namenssponsor der Halle ist die Kalnapilio-Tauro-Gruppe. Am 4. Januar 2024 wurde das Spiel Fenerbahçe Beko Istanbul gegen Maccabi Playtika Tel Aviv (109:74) der EuroLeague 2023/24 in der Kalnapilio Arena ausgetragen. Die EuroLeague verlegte das Spiel, nach Empfehlungen der israelischen und der türkischen Regierung, von Istanbul nach Panevėžys. Weblinks Website der Kalnapilio Arena (litauisch, englisch) Einzelnachweise
Kalnapilio Arena

Kalnapilis Arena, formerly Cido Arena, is the largest multifunctional arena in Panevėžys, Lithuania. It generally hosts track cycling events, as well as basketball games and concerts. History The basketball club BC Lietkabelis, which currently competes in the domestic LKL league, uses the facility for all of its LKL home fixtures. It was opened on October 24, 2008. It replaced Sports Palace Aukštaitija as the home of BC Lietkabelis. The arena boasts an indoor 250 m long Olympic cycling track, the only one in the Baltic States. The arena hosted the FIBA EuroBasket 2011 Group A matches and the European Track Championships. In 2021 Velodrome hosted the second stage of inaugural 2021 UCI Track Champions League. See also List of cycling tracks and velodromes List of indoor arenas in Lithuania References External links Official website
Cido Arena

Cido Arena es un velódromo-pabellón para la práctica de deportes y entretenimiento ubicado en la ciudad de Panevėžys, Lituania. Tiene capacidad hasta para 7000 espectadores. El pabellón es local para el equipo de baloncesto de BC Lietkabelis, que participa en las competiciones de LKL y BBL. En él se disputarán los partidos del Grupo A del EuroBasket 2011. Enlaces Web ofial
Cido arena

La Cido arena est une salle omnisports située à Panevėžys en Lituanie. Histoire Événements Championnat d'Europe de basket-ball masculin 2011 Championnats d'Europe de cyclisme sur piste élites 2012 Notes et références Voir aussi Articles connexes Panevėžio Techasas Championnat d'Europe de basket-ball 2011 Liens externes (lt) Site officiel de la Cido arena Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du basket-ball Portail du cyclisme Portail des arts du spectacle Portail de la Lituanie
Cido Arena

Cido Arena – wielofunkcyjna hala widowiskowo-sportowa w Poniewieżu, na Litwie. Została otwarta w 2008 roku. Jej pojemność wynosi 5 656 widzów. Wyposażona jest w 250-metrowy tor kolarski. Na co dzień swoje mecze rozgrywa na niej koszykarska drużyna Techasas Poniewież. Obiekt był jedną z aren koszykarskich Mistrzostw Europy 2011. Odbyły się na nim również Mistrzostwa Europy w kolarstwie torowym 2012. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Cido Areny
Cido Arena

A Cido Arena é um recinto coberto dedicado à praticas desportivas e culturais na cidade de Panevėžys, Lituânia. A arena possui capacidade para 5.5656 pessoas e é utilizado pelo Lietkabelis em partidas como mandante na LKL. Referências Artigos Relacionados Liga Lituana de Basquetebol Ligações Externas Sítio oficial da arena Página da arena no sítio do Lietkabelis
Цидо арена

Цидо арена (лит. Cido Arena) је највећи мултифункционална арена у Паневежису, Литванија. Обично је домаћин бициклиатичких догађаја, као и кошаркашких утакмица, али и концерата. Кошаркашки клуб Текасас, који се тренутно такмичи у домаћој лиги, користи овај објекат за све његове домаћинске утакмице. Арена је отворена 24. октобра 2008. и поседује 250 м дугу олимпијску бициклистичку стазу, једину у Балтичким државама. Арена ће бити домаћин неким утакмицама на Европском првенству у кошарци које се 2011. године одржава у Литванији. Види још Европско првенство у кошарци 2011. Спољашње везе Званичан сајт арене
National Football Academy of Lithuania

Nacionalinė Futbolo Akademija (National Football Academy), commonly referred to as NFA, was the national association football centre of Lithuania; Established in Kaunas with help of UEFA in 2006 until it was shut down in 2019. Only the best players from the country trained there, it has produced some high class players. Scouts from clubs like Arsenal, Liverpool, Milan and Lazio were constantly watching academy's players. The main point of this centre was to produce players for national team, Lithuania'a U-19 team was formed mainly from members of the academy, it has 15 players playing abroad. In 2019 the activity was transferred to "Be1SC" sports club. The academy changed its name to "Be1 National Football Academy". And it’s no longer part of Lithuanian Football Federation. See also Lithuania national football team Lithuania national under-21 football team Lithuania national under-19 football team References External links Lithuanian Football Federation website Article about the academy on UEFA.com
St.-Anna-Kirche (Skaruliai)

Die St.-Annen-Kirche Skaruliai (litauisch Skarulių Šv. Onos bažnyčia) steht in Skaruliai am linken Ufer der Neris, heute Stadtteil von Jonava in der gleichnamigen Rajongemeinde. Sie ist ein Renaissancebau mit Resten von Gotik. Die römisch-katholische St.-Annen-Kirche gehört zum Dekanat Jonava des Erzbistums Kaunas. Die Hallenkirche aus Backstein wurde 1622 gebaut. In ihren Proportionen entspricht sie noch stark Werken der Backsteingotik in der näheren und weiteren Umgebung. Ihre in verputzte Rundbogenblenden gefassten Fenster sind noch spitzbogig. Die Kreuzrippengewölbe im Inneren sind überwiegend rundbogig und ihnen fehlen die Schlusssteine. Der Kirche ist von einem Friedhof umgeben, dessen ältester Teil heute nicht mehr zu Begräbnissen, sondern als Park genutzt wird. An der Grenze von altem und neuem Friedhof steht ein neugotischer Backstein-Glockenturm, gebaut 1898. Ab 1777 gab es eine Pfarrgemeindeschule. Siehe auch Liste der Hallenkirchen in Litauen Weblinks Kirche Einzelnachweise