NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum Historii Żydów im. Gaona Wileńskiego

Muzeum Historii Żydów im. Gaona Wileńskiego, Państwowe Muzeum Żydowskie im. Gaona Wileńskiego (lit. Vilniaus Gaono žydų istorijos muziejus) – muzeum w Wilnie otwarte w 1989 roku, poświęcone historii Żydów na Litwie oraz Holocaustowi. Historia i współczesność Państwowe Muzeum Historii Żydowskiej im. Gaona w Wilnie jest republikańską instytucją budżetową, która gromadzi, chroni, bada, restauruje i eksponuje historyczne, materialne i duchowe dziedzictwo litewskich Żydów, obiekty tradycyjnej i współczesnej sztuki żydowskiej, a także dokumenty i przedmioty związane z Holocaustem. Tradycje żydowskiego muzealnictwa w Wilnie sięgają 1913 roku. Muzeum Żydowskie działało także w stolicy Litewskiej SRR po II wojnie światowej. Muzeum im. Gaona powstało z inicjatywy żydowskiej inteligencji mieszkającej w Wilnie, m.in. braci Emanuela i Marka Zingerisów. Oficjalnie decyzję o utworzeniu placówki podjęła Rada Ministrów Litewskiej SRR w dniu 6 września 1989 roku. W 1991 roku Muzeum Sztuki im. Mikalojusa Konstantinasa Čiurlionisa w Kownie przekazało wileńskiemu muzeum ocalałe eksponaty istniejącego w przeszłości Żydowskiego Towarzystwa Historii i Etnografii w Kownie. Stanowiły one podstawę zbiorów muzealnych. W 1997 roku, z okazji 200. rocznicy śmierci Gaona Wileńskiego, muzeum otrzymało jego imię. Obecnie muzeum posiada trzy oddziały: Muzeum Samuela Baka (adres: Naugarduko g. 10), ekspozycję poświęconą Holocaustowi (Pamėnkalnio g. 12) oraz Memoriał w Ponarach (Agrastų g. 15). Planowane są także dwa dodatkowe oddziały: Muzeum Kultury i Tożsamości Żydów Litewskich (Pylimo g. 4) oraz Muzeum Pamięci Jacques’a Lipchitza w Druskienikach (Šv. Jokūbo 17, Druskininkai). Muzeum jest utrzymywane przez państwo litewskie. Dyrektorzy muzeum Emanuelis Zingeris (1989–2004) Markas Zingeris (2005–2019) Kamilė Rupeikaitė-Mariniuk (2019–2022) dr Simonas Strelcovas (od 2023–2025) p.o. Ieva Šadzevičienė (od 2025) Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona muzeum (lit. • ang.)
Державний єврейський музей Віленського Ґаона

Державний єврейський музей Віленського Ґаона — єврейський музей у литовському Вільнюсі (Вільно), з експозиціями, розміщеними в чотирьох різних будинках. Відновлений у 1989 році єврейський музей, згодом названий ім'ям Віленського Ґаона в зв'язку з 200-річчям від дня смерті видатного мислителя, яке відзначалося 1997 року. Філії Музей має п'ять філій Центр толерантності в будівлі довоєнного єврейського театру на вулиці Наугардуко (Naugarduko g.10 / 2) з постійними експозиціями (історія євреїв, сакрального, традиційного і сучасного мистецтва) і тимчасовими. Експозиція, присвячена Голокосту, в семи кімнатах невеликого дерев'яного будинку на вулиці Паменкальнё (Pamėnkalnio g. 12). Історичні експозиції та меморіальні кімнати на вул. Пиляємо (Pylimo g. 4) в будівлі колишнього прибуткового будинку, побудованого за проектом Тадуша Ростворовського. Паняряйский меморіал в 16 км від центру Вілна в місці масового знищення євреїв в роки Другої світової війни. Меморіальний музей Жака Ліпшиця (в м. Друскінінкай). Див. також Єврейський музей Національний музей Литви Віленський Ґаон Примітки Посилання сайт музею [Архівовано 9 грудня 2006 у Wayback Machine.](лит.)(англ.)
Museu de la història de la medicina i farmàcia lituana

El Museu de la història de la medicina i farmàcia lituana (en lituà:Lietuvos medicinos ir farmacijos istorijos muziejus) es troba en un edifici restaurat del segle xvi a la plaça de l'ajuntament, al barri antic de Kaunas, a Lituània. Es va traslladar a la seva ubicació actual el 1987, encara que la seva història es remunta a 1936, Alfonsas Kaikaris (1922-1997), professor de farmàcia, és reconegut com el fundador del museu. La seva col·lecció personal va formar la base de les seves possessions. Els farmacèutics lituans van treballar per recollir més materials també. Està patrocinat per la Universitat de Medicina de Kaunas. Referències
Museo de la historia de la medicina y farmacia lituana

El Museo de la Historia de la Medicina y Farmacia Lituana​ (en lituano: Lietuvos medicinos ir farmacijos istorijos muziejus ) se encuentra en un edificio restaurado del siglo XVI en la plaza del ayuntamiento, en el casco antiguo de Kaunas (Lituania). Se trasladó a su ubicación actual en 1987, aunque su historia se remonta a 1936. Alfonsas Kaikaris (1922-1997), profesor de farmacia, es reconocido como el fundador del museo. Su colección personal formó la base de sus posesiones.​ Los farmacéuticos lituanos trabajaron para recoger más materiales también. Está patrocinado por la Universidad de Ciencias de la Salud de Lituania. La colección permanente del museo consiste en las pertenencias de médicos, farmacéuticos y hospitales lituanos, junto con instrumentos médicos y farmacéuticos y documentos varios. Las exposiciones temporales conmemoran aniversarios prominentes de médicos y farmacéuticos locales. Las exposiciones incluyen equipo dental junto con muestras de medicamentos arcaicos como "Erektosan" (una versión a base de hierbas del Viagra), «pociones de amor», "Poción de pelo Venus", y "Caput Mortuum" (un medicamento de vitalidad masculina medieval y tratamiento de epilepsia compuesto de Cabezas de muertos)​​ En lugar se pueden apreciar diversas escenas de la prehistoria de la medicina y de la farmacia con stands de exhibición dispuestos con inventiva y autenticidad, presentando modelos como un «chamán» curando a un bebé, así como a una «hechicera» lituana. Véase también Museo Nacional de Arte Mikalojus Konstantinas Čiurlionis Museo Žmuidzinavičius Referencias Enlaces externos
Fermentas

Fermentas was a biotechnology company specializing in the discovery and production of molecular biology products for life science research and diagnostics. Since 2010, Fermentas has been part of Thermo Fisher Scientific. Corporate profile In 2003, Fermentas consolidated its international business and set up a controlling enterprise, Fermentas International in Canada. Fermentas International became the shareholder of Fermentas in Vilnius, Lithuania, and its joint ventures in the United States, Canada and Germany (as well as Fermentas China established in 2009). In 2010, Fermentas International was acquired by Thermo Fisher Scientific. Fermentas, and all of its enterprises, became part of the Analytical Technology segment of the Thermo Fisher. Fermentas has principal manufacturing operations in Vilnius, Lithuania. More than 99% of production was destined for export markets. Products Fermentas is a producer of molecular biology products and is known for its restriction enzymes and DNA ladders and molecular weight markers. Main products are FastDigest and conventional restriction enzymes, DNA/RNA modifying enzymes, transfection reagents, nucleotides and primers, products of PCR and RT-PCR, molecular cloning, nucleic acid purification, in vitro transcription, molecular labeling and detection, DNA, RNA, protein electrophoresis. All Fermentas’ products are produced in Class D clean-room facilities, qualified and certified as per EU directives and International Society for Pharmaceutical Engineering (ISPE) guidelines, which are prerequisite for GMP manufacturing. The company is operating under ISO9001, ISO13485 quality and ISO14001 environmental management systems. References External links Thermo Fisher Scientific Official Site Thermo Fisher Scientific Vilnius Site (UAB Fermentas) Official Site
Valakampiai-Brücke

Valakampiai-Brücke (litauisch: Valakampių tiltas) ist eine 1972 erbaute Straßenbrücke in der litauischen Hauptstadt Vilnius. Sie ist die längste Brücke in Vilnius. Sie verbindet die Stadtteile Žirmūnai und Valakampiai sowie Antakalnis und überquert dabei den Fluss Neris. Die Brücke ist Teil des nördlichen Verkehrsnetzes der Stadt und dient sowohl dem motorisierten Verkehr als auch Fußgängern und Radfahrern. Lage Die Valakampiai‑Brücke befindet sich im Nordosten von Vilnius. Sie verbindet den dicht besiedelten Stadtteil Žirmūnai mit dem waldreichen und von Erholungsgebieten geprägten Stadtteil Valakampiai. In unmittelbarer Nähe liegen die Strände von Valakampiai sowie Naherholungszonen entlang der Neris. Geschichte Die Brücke mit den kastenförmigen Spannbetonbalken wurde in der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts errichtet, um die Verkehrsanbindung zwischen den nördlichen Stadtteilen zu verbessern. Mit dem Wachstum von Vilnius gewann die Verbindung zunehmend an Bedeutung, insbesondere für den Pendelverkehr zwischen Wohngebieten und dem Stadtzentrum. Im Dezember 2025 wurde die Rekonstruktion der Brücke abgeschlossen. Zusätzlich wurden neue Fußgängerbarrieren installiert. Konstruktion Die Valakampiai‑Brücke ist eine Spannbetonbrücke mit zwei Fahrspuren in jeder Richtung. Zusätzlich verfügt sie über getrennte Geh- und Radwege. Die Konstruktion ist funktional ausgelegt und entspricht dem typischen Brückenbau der sowjetischen Nachkriegszeit. Bedeutung Die Brücke spielt eine wichtige Rolle im Verkehrsnetz von Vilnius. Sie entlastet die zentralen Brücken der Stadt und bietet eine direkte Verbindung zu den Erholungsgebieten von Valakampiai, die besonders im Sommer stark frequentiert werden. Darüber hinaus ist sie Teil mehrerer öffentlicher Verkehrsverbindungen. Siehe auch Žirmūnai-Brücke Šilo-Brücke Einzelnachweise
Valakampiai Bridge

Valakampiai Bridge (Lithuanian: Valakampių tiltas) also known as Valakupiai Bridge (Lithuanian: Valakupių tiltas) is a bridge across Neris River, that connects Žirmūnai and Antakalnis districts of Vilnius. Built in 1972. As of 2007, it is the longest bridge in Vilnius, 341.5 metres long and approximately 21.0 metres wide. The bridge has six spans: the major one, 100.0 metres long is over the river, the second one is on the left bank and four-span viaduct is on the right bank. It is made of ferroconcrete blocks, connected by wire fibers into inseparable ferroconcrete beams. References
Pont de Valakupiai

Le pont de Valakampiai (en lituanien : Valakampių tiltas) ou pont de Valakupiai (Valakupių tiltas) est un pont routier à poutres qui franchit le Néris, et relie la seniūnija de Žirmūnai à celle d'Antakalnis, à Vilnius, la capitale de la Lituanie. Le pont a été ouvert à la circulation en 1972. Il mesure 341,5 mètres de long et 23,0 mètres de large. Notes et références Portail de la Lituanie Portail des ponts
Most Valakampiai

Most Valakampiai (litewski: Valakampių tiltas) – most na Wilii w Wilnie, na Litwie. Łączy Żyrmuny z Antokolem. Zbudowany został w 1972 roku i pozostaje najdłuższym mostem w Wilnie – ma 341,5 m długości i 21 m szerokości. Most ma sześć przęseł: najdłuższe ma 100 m długości i rozpięte jest nad rzeką. Jedno przęsło jest na lewym brzegu i cztery na prawym. Most ma konstrukcję kablobetonową. Bibliografia "Lietuvos TSR kultūros ir paminklų sąvadas", Vilnius, Vyriausioji enciklopedijų redakcija,1988, p. 72
Валакампяйский мост

Валакампяйский мост (лит. Valakampių tiltas или Valakupių tiltas) — автодорожный железобетонный рамный мост через реку Нярис в Вильнюсе, Литва. Соединяет левобережный район Валакампяй (северная часть Антакальниса) с районом Жирмунай на правом берегу. Самый длинный мост в городе (333,5 м). Расположение Мост расположен в створе улицы Карейвю, соединяя её с улицей Оскаро Милашяус. Ниже по течению находится мост Шило. История Сооружён в 1972 году (по другим сведениям в 1973 году), реконструировался в 2007 году. Состоит из шести пролётов. Самый длинный из них в 100 м пролегает над рекой, один пролёт на левом берегу, четыре — на правом. Длина моста составляет 333,5 м, ширина — 23 м. Примечания Литература V. Balčiūnas. Žirmūnai // Lietuvos TSR istorijos ir kultūros paminklų sąvadas (лит.). — Vilnius: Vyriausioji enciklopedijų redakcija, 1988. — Т. 1: Vilnius. — С. 73. — 592 с. — 20 000 экз.
Palau de Gel d'Elektrėnai

El Palau de Gel d'Elektrėnai (en lituà: Elektrėnų ledo rumai) és un edifici cobert per a hoquei sobre gel a la ciutat d'Elektrėnai, Lituània. Té capacitat per a 2.000 persones. És la seu del club SC Energija. Quan va ser construït el 1977, va ser la primera pista de gel coberta a Lituània. Enllaços externs Palau de Gel d'Elektrėnai - Lloc web oficial
Elektrenai Ledo Rumai

L'Elektrenai Ledo Rumai (Palais de glace d'Elektrenai en lituanien) est une patinoire situé à Elektrėnai, en Lituanie. Elle dispose de 2 000 places assises. Le Ledo Rumai accueille les matchs du SC Energija. Notes et références Liens externes Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du hockey sur glace Portail de la Lituanie
Elektrėnų ledo rūmai

Elektrėnų ledo rūmai – kryte lodowisko w Elektrenach, na Litwie. Zostało otwarte w 1976 roku. Może pomieścić 2000 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim hokeiści klubu SC Energija. Obiekt został otwarty w 1976 roku jako pierwsze kryte lodowisko na Litwie (wówczas Litewska SRR). W tym samym roku powstał zespół hokejowy SC Energija, który rozgrywa na arenie swoje spotkania. W 2012 roku hala została wyremontowana. Wewnątrz budynku lodowiska znajduje się m.in. muzeum hokeja. Przypisy
Посольство России в Литве

Посольство России в Литве — официальное дипломатическое представительство Российской Федерации в Литовской Республике, расположенное в столице государства — Вильнюсе. Находится в районе Жверинас на улице Героев Украины (лит. Ukrainos didvyrių), дом 2 (до 2022 года — Латвю, 53). В настоящее время посол в ранге Чрезвычайного и полномочного посла Исаков Алексей Викторович (с 16 октября 2020 года). 4 апреля 2022 года Литва приняла решение о понижении дипломатических отношений, «реагируя на непрекращающиеся агрессивные действия России на Украине». Посол России Исаков должен будет покинуть Литву, посол Литвы в России Баярунас отозван из Москвы. Послы Структура посольства В состав посольства входят: Отдел социального обеспечения Консульский отдел Здание Посольство располагается в здании бывшего сельскохозяйственного техникума, построенном в 1954 году. См. также Посольство Литвы в России Примечания
Sapieha Slot

Sapieha Slot (litauisk: Sapiegų rūmai, også kendt som Sapiega Slot) er et barokslot i Sapiegos gatvė, Antakalnis, Vilnius, Litauen. Det er det eneste bevarede af flere slottet, der tidligere tilhørte Sapiehafamilien i byen. Slottet er opført af Litauens øverste hétman (dansk: ~ øverste militære leder) Jan Kazimierz Sapieha den Yngre i barokstil i 1691 – 1697 i stedet for et tidligere træpalæ, der var opført af Lew Sapieha. Slottet blev tegnet af Giovanni Pietro Perti og dekoreret med freskoer af Michelangelo Palloni. Piano nobile (repræsentationsrummene) har oprindelig været dekoreret med Hollandske kakler og mosaik, der viste våbenskjold, kirker, slotte og paladser bygget eller ejet af Sapiehafamilien. Oprindeligt havde slottet arkader i flere etager. De blev senere lukket for at få mere plads inde i bygningen. I 1809 blev slottet overtaget af den russiske regering og i 1843 ombygget til militærhospital. En stor del af det rige interiør blev ødelagt i løbet af 1800-tallet. Exteriøret blev restaureret i 1927-1928 og bygningen husede Vilnius Universitets studier af øjensygedomme (oftalmologi) indtil 2. verdenskrig. Efter krigen blev slottet igen brugt som militærhospital og forfaldt. I dag huser komplekset Sapiega Hospital (litauisk: Sapiegos ligoninė). På den anden side af gaden findes resterne af 1600-tallets parkanlæg med parterre, damme og alleer. De imponerende barokporte mod Antakalnis gatvė og i den anden ende af parken er begge for nylig blevet restaureret. Galleri Kilder Se også Sapieha Palads, Warsaw Slushko palæet Eksterne henvisninger Billeder af komplekset
Palais Sapieha (Vilnius)

Le palais Sapieha est un palais baroque situé dans le quartier d'Antokol (ou Antakalnis en lituanien) de Vilnius. C'est le seul des nombreux palais de la famille princière des Sapieha qui subsistent encore à Vilnius. Histoire Le palais Sapieha fut commandé par le grand-Hetman du grand-duché de Lituanie, Jean-Casimir Sapieha le Jeune, à l'architecte tessinois Pietro Perti (en) et sa construction se déroula entre 1691 et 1697, à la place d'une ancienne demeure de bois ayant appartenu à Léon Sapieha. L'intérieur était décoré de fresques de Michelangelo Palloni. Le piano nobile était aussi orné de carreaux de faïence hollandaise et de mosaïques représentant des blasons, des paysages, des églises et des châteaux, appartenant ou construits par la famille Sapieha. Les autorités impériales russes (Vilnius, sous le nom de Vilna appartenait depuis le partage de la Pologne à l'Empire russe) l'achetèrent en 1809 et en firent un hôpital militaire en 1843. Ses richesses intérieures disparurent. À l'époque de la nouvelle république polonaise entre les deux guerres (Vilnius s'appelait alors Wilno), les autorités polonaises en firent un institut d'ophtalmologie. Du temps de la république socialiste soviétique de Lituanie, le palais redevint un hôpital militaire, et subit de graves dommages. Il est entouré d'un parc qui s'ouvre sur un magnifique portail baroque récemment restauré. Voir aussi Église Saint-Michel de Vilnius, nécropole des Sapieha Palais Sapieha (Varsovie) Portail du baroque Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Lituanie
Pałac Sapiehów w Wilnie

Pałac Sapiehów w Wilnie – pałac w Wilnie, na Antokolu, barokowy, wzniesiony w latach 1691–1697 według projektu Pietro Pertiego dla Kazimierza Jana Sapiehy. Historia W 1700 pałac został zniszczony przez skonfederowaną szlachtę po bitwie pod Olkienikami w czasie wojny domowej na Litwie, prowadzonej przeciwko Sapiehom. W 1720 pałac odziedziczył Aleksander Paweł Sapieha. W 1809 pałac został zakupiony przez rząd rosyjski i przebudowany na szpital. W latach 1844–1848 w parku pałacowym wzniesiono zespół budynków szpitalnych. W latach 1919–1939 w pałacu mieścił się Szpital Uniwersytecki w Wilnie; od 1927 mieściła się tam klinika okulistyczna. Zobacz też architektura barokowa w Polsce nowożytna architektura rezydencjonalna w Polsce Przypisy
Church of St. Gertrude, Kaunas

Church of St. Gertrude (Lithuanian: Šv. Gertrūdos bažnyčia) is located in the Old Town of Kaunas and is one of the oldest Brick Gothic churches and buildings of Gothic architecture in Lithuania. Located just off Laisvės alėja (Freedom Avenue), the church is somewhat hidden away and can be accessed from Laisves aleja through a gate at a hotel which is located nearby the Court building on Laisves alėja. The exact date when the church was built is unknown, but it must have been in the late 15th century or early 16th century. It was built as a churchyard chapel in the location of the former burial-ground nearby the city border near the road leading to Vilnius. In 1503, Grand Duke of Lithuania and King of Poland Alexander designated the church as a parish church of Kaunas. In the middle of the 16th century a bell tower was attached. The church was damaged in 1655 during the Russo-Polish War (1654–1667). It was rebuilt only around 1680. Around 1750 a wooden hospital was attached to the church. In 1782, it was abandoned for a long time, and at the time there were 5 monks from order of St. Roch residing. In 1796, the church was renovated, organs installed, and living quarters for a parson established. The church was consecrated in 1794. In 1812 Kaunas suffered from a major fire, which also damaged the church. The hospital was abandoned, and in 1824 transferred to the sister order of Caritas. The monastery was closed in 1864 after the January Uprising. The old hospital was demolished in 1880. In 1921 the church was assigned to the Congregation of Marian Fathers and a monastery was built nearby. In 1920, the church was daubed. In 1992 a complex renovation of the church and monastery took place. Since 1991 the Mass is held in the church again, and the Marianites monastery has been returned to the monks. References "Kauno buvęs Rokitų (vėliau - Šaričių, dabar - Marijonų) vienuolynas ir Šv. Gertrūdos bažnyčia". Lietuvos vienuolynai (in Lithuanian). Vilniaus dailės akademijos leidykla. Archived from the original on 2007-09-21. Retrieved 2007-09-21.
Église Sainte-Gertrude de Kaunas

L'église Sainte-Gertrude est l'une des églises gothiques en briques les plus anciennes de Lituanie. Cette église du XIVe siècle est située dans la vieille ville de Kaunas (ex-Kovno). Elle est construite comme église paroissiale en 1503 sous le règne d'Alexandre Ier Jagellon et un clocher lui est adjoint quelques années plus tard. L'église, dédiée à sainte Gertrude, est restaurée en 1680, après les guerres russo-polonaises. Elle dessert un hôpital au XVIIIe siècle et cinq religieux de l'Ordre de saint Roch y officient. L'église est restaurée et consacrée à nouveau à la fin du XVIIIe siècle, tandis qu'elle acquiert un orgue. Elle est endommagée dans un incendie en 1812 et doit être à nouveau réparée. En 1824, l'hôpital est confié au Sœurs de la Charité. Les religieux sont dispersés après l'insurrection polonaise de 1863. L'ancien hôpital, devenu vétuste, est démoli en 1880. Pendant le régime de la nouvelle république lituanienne, l'église est donnée aux Marianites de Sainte-Croix, congrégation active fondée en France à la fin du XIXe siècle qui construisent leur maison à proximité. Fermée pendant la période de la république socialiste soviétique de Lituanie, l'église a rouvert depuis l'indépendance et les messes y sont à nouveau célébrées avec le retour des Marianites. Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie
Chiesa di Santa Gertrude (Kaunas)

La chiesa di Santa Gertrude (in lituano: Šv. Gertrūdos bažnyčia) si erge nella parte vecchia della città di Kaunas ed è una delle più antiche chiese gotiche della Lituania costruita in mattoni. Storia Non si conosce con certezza quando venne innalzata; si pensa che sia stata costruita nel Quattrocento. A metà del Cinquecento al corpo principale della chiesa venne aggiunta la torre campanaria. Durante la guerra russo-polacca (1654-1667) la chiesa venne danneggiata e venne restaurata solo nel 1680. Nel 1782 la chiesa fu abbandonata fino al 1796, anno in cui fu rinnovata e al suo interno venne installato un organo. Danneggiata nuovamente dal fuoco nel 1812, la chiesa venne affidata all'ordine della Sorelle della Carità fino al 1864. Alterne vicende fecero seguito finché con l'occupazione Sovietica questo luogo di culto fu chiuso. Nel 1992 la chiesa di Santa Gertrude venne riaperta con un annesso monastero. Note Voci correlate Chiesa cattolica in Lituania Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Santa Gertrude
Kościół Świętej Gertrudy w Kownie

Kościół Świętej Gertrudy (lit. Šv. Gertrūdos bažnyčia) powstał prawdopodobnie w XV wieku i jest jednym z najstarszych kościołów na Litwie. Historia Kościół ten został w 1503 roku wyznaczony przez Aleksandra Jagiellończyka na kościół parafialny w Kownie. W połowie XVI wieku ukończono budowę dzwonnicy. Kościół został uszkodzony w 1655 podczas wojny polsko-rosyjskiej (1654-1667). Odbudowano go około 1680 roku. Około 1750 roku dobudowano do niego drewniany szpital. W 1782 roku kościół został opuszczony, jednak w latach 90. XVIII wieku wyremontowano go, zainstalowano organy i urządzono siedzibę mieszkalną dla proboszcza. Kościół został konsekrowany w 1794 roku. W 1812 roku podczas pożaru miasta kościół także został uszkodzony. W 1824 roku szpital został opuszczony i przeniesiony do sióstr Caritas. Klasztor został zamknięty przez Rosjan w 1864 roku po Powstaniu Styczniowym. Budynek starego szpitala został zburzony w 1880 roku. W 1921 roku niedaleko został zbudowany nowy klasztor. Architektura Nawa zbliżona jest do kwadratu (9,2 x 9,16 m) z wąskim prezbiterium i absydą. Północna część ściany jest pozbawiona okien. Przypisy Linki zewnętrzne Opis kościoła w j.litewskim