NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palácio Vileišis

Palácio Vileišis é uma construção de estilo arquitetônico neobarroco em Vilnius, Lituânia, construído para Petras Vileišis. Vileišis, um proeminente engenheiro, político e publicador lituano, comissionou o palácio em 1904 e supervisionou sua construção. A construção consiste de um palácio, e uma casa de hóspedes, e um prédio exterior, e atualmente abriga o Instituto de Literatura e Folclore Lituano. Foi renovado durante o começo dos anos 2000.
Franziskuskirche (Vilnius)

Die Franziskuskirche ist eine ursprünglich gotische, heute barocke römisch-katholische Kirche in Vilnius. Geschichte Die Kirche wurde 1469–1500 im gotischen Stil errichtet. Die Arbeiten leitete zum Schluss der Danziger Baumeister Michael Enkinger. 1560 und 1564 wurde sie durch Brände beschädigt und im Stil der Renaissance restauriert. In der Kirche und ihren Seitenkapellen wurden zahlreiche bedeutende Persönlichkeiten Polen-Litauens bestattet, u. a. Familienangehörige der Radziwiłł. Die Innenausstattung ist barock bzw. im Stil des Rokoko. In den 1940er Jahren wurde die Kirche als Lagerhalle genutzt. Seit 1994 dient sie wieder als Kirche. Literatur Bartłomiej Kaczorowski: Zabytki starego Wilna. Warszawa: Oficyna Wydawnicza, 1991. ISBN 83-85083-08-1 Weblinks
Cerkev sv. Frančiška in Bernardina, Vilna

Cerkev sv. Frančiška in sv. Bernardina (znana tudi kot Bernardinska cerkev) je rimskokatoliška cerkev v starem mestnem jedru Vilne v Litvi. Stoji ob cerkvi sv. Ane. Posvečena svetnikoma Frančišku Asiškemu in Bernardinu Sienskemu je pomemben primer gotske arhitekture v Litvi. Zgodovina Po prihodu v Vilno so menihi bernardinci v drugi polovici 15. stoletja zgradili leseno cerkev, konec istega stoletja pa še opečno. V začetku 16. stoletja je bila rekonstruirana, očitno s sodelovanjem mojstra iz Gdanska Mihaela Enkingerja. V začetku 16. stoletja je bila cerkev vključena v gradnjo obrambnega zidu Vilne, zato so v njenem obzidju odprtine za streljanje. Potem je bila večkrat obnovljena, zlasti po vojni z Moskvo 1655–61, ko so kozaki opustošili cerkev in ubili menihe in državljane, ki so se tja zatekli. V času sovjetske okupacije so jo zaprli in predali Umetniškemu inštitutu. Leta 1994 so se bratje svetega Frančiška vrnili v cerkev. Po legendi so menihi bernardinci tako dobro pridigali, da so jih prihajale poslušat množice. Zato je cerkev tako velika. Arhitektura Cerkev in samostan sta med največjimi sakralnimi zgradbami v Vilni, čeprav sta v 17. in 18. stoletju dobili renesančne in baročne poteze. Ker je veliko večja in bolj arhaična od cerkve sv. Ane, s slednjo tvori zanimiv in edinstven ansambel. Na fasadi izstopajo gotska okna s konicami in oporniki. Nad njimi se dviga pediment z dvema osmerokotnima stolpoma na straneh in fresko z razpelom v srednji niši. Gotski prezbiterij je najstarejši del cerkve. Osem visokih stebrov deli notranjost cerkve na tri ladje. V bernardinski cerkvi je veliko dragocenih stenskih slik iz 16. stoletja in najstarejša znana umetniška litovska skulptura iz 15. stoletja. Stene ladij so okrašene z gotskimi barvnimi freskami, delno odkritimi leta 1981 - dinamičnimi, barvitimi figuralnimi kompozicijami na biblijske in hagiografske teme, z občasnimi napisi v gotskih značilnostih, rastlinskimi okraski, heraldičnimi oznakami itd. Te poslikave izhajajo iz začetka 16. stoletja in veljajo za edinstvene na svetu: njihova sestava in vrsta predstavitve predmeta pripada renesansi, stilistika pa gotskemu slogu. Bernardinski samostan severno od cerkve, zgrajen hkrati s cerkvijo, je bil večkrat obnovljen in rekonstruiran. Od ustanovitve sta pri samostanu delovala noviciat in semenišče, nakopičila se je bogata knjižnica in deloval skriptorij. Med menihi so bili umetniki, obrtniki in organisti. Samostan je bil zaprt leta 1864, v stavbi pa vojašnica. Leta 1919 je bila dana umetniški fakulteti univerze, kasneje - Umetniškemu inštitutu (danes Umetniška akademija). Sklici in viri Prof. Tomas Venclova. VILNIUS; R. Paknys Publishing House, ISBN 9986-830-48-6 Zunanje povezave
Castell de Kaunas

Castell de Kaunas (en lituà: Kauno pilis) es troba en Kaunas, una ciutat del país europeu de Lituània a 100 km de la capital Vílnius. L'evidència arqueològica suggereix que va ser construït originàriament a la meitat del segle xiv, en l'estil gòtic. La seva ubicació és estratègica perquè està en una elevació a les ribes del riu Nemunas a prop de la seva confluència amb el riu Neris. A començaments del segle xxi, prop d'un terç del castell estava encara dempeus. Avui dia la torre rodona del castell de Kaunas alberga una galeria d'art. El castell està obert al turisme, i allotja festivals ocasionals. Les principals obres de reconstrucció es van iniciar l'any 2010. En 1508, durant la Revolta de Glinskis fou atacat per intentar alliberar Xaikh Ahmad, qui havia estat Kan de la Gran Horda. Referències Bibliografia Kauno istorijos metraštis. Kaunas, V tomas, 2004 S. Thurnbull. Crusader Castles Of The Teutonic Knights. Osprey Publishing, 2003 R. Jasas. Vygandas Marburgietis. Naujoji Prūsijos kronika. Vilnius, 1999 Vegeu també Història de Lituània Llista de castells de Lituània
Hrad Kaunas

Kaunas (litevsky Kauno pilis) je částečně dochovaný hradu a muzeum v městské čtvrti Senamiestis (Staré město) krajského města Kaunas v Kaunaském kraji v Litvě. Další informace Hrad Kaunas využíval blízkého soutoku řek Nemunas a Neris jako součást své obrany. Hrad pochází ze 12. až 13. století a jeho gotická podoba ze 14. století. Byl několikrát poničen, dobyt a opraven. Řád německých rytířů dobyl hrad v roce 1362 a pak v roce 1384 a ve stejném roce byl opět dobyt zpět Litevci. Po bitvě u Grunwaldu ztratil hrad postupně svůj strategický a vojenský význam a později se využíval jako administrativní a rezidenční budova a nakonec byl opuštěn. Jeho rekonstrukce začala v roce 1930 a pokračovala v padesátých letech 20. století. Pozůstatky hradu jsou renovované, ve věži je vyhlídka a je zde zřízena pobočka Městského muzea v Kaunasu. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrad Kaunas na Wikimedia Commons
Burg Kaunas

Die Burg Kaunas ist die älteste steinerne Burg in Litauen. Sie befindet sich in der zweitgrößten litauischen Stadt Kaunas am Zusammenfluss der Memel und der Neris, in der Altstadt Kaunas. Hier finden Konzerte, Festivals (zum Beispiel, Pažaislis-Festival und „Operetė Kauno pilyje“) statt. Geschichte Die Burg wurde 1361 erstmals urkundlich erwähnt. Sie hatte eine wichtige strategische Position, da sie den Kreuzzug gegen den Einbruch in Litauen und in die Hauptstadt Vilnius blockierte. Aus diesem Grund wurde die Burg mehrmals von den Kreuzrittern des Deutschen Ordens überfallen. Wigand von Marburg, ein Diplomat des Kreuzritterordens in Preußen, schrieb in einer Chronik, dass die Burg Kaunas aus Ziegeln bestand, hohe Mauern hatte, starke Türme in der äußeren Verteidigungsmauer und von Deichen und Gräben umgeben war. Die Burg Kaunas wurde von einer großen Zahl gut bewaffneter litauischer Kämpfer verteidigt, die von Vaidotas, dem Sohn des Fürsten Kęstutis, angeführt wurden. Die Kreuzritter besetzten die Burg erst nach heftigen Kämpfen, die fast einen Monat andauerten. Die Ruinen der Burg sind staatlich geschützt. Siehe auch Festung Kowno Literatur Kauno pilis. Visuotinė lietuvių enciklopedija, T. IX (Juocevičius-Khiva). – Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, 2006 Einzelnachweise
Castillo de Kaunas

Castillo de Kaunas (en lituano: Kauno pilis) se encuentra en Kaunas, una ciudad del país europeo de Lituania. La evidencia arqueológica sugiere que fue construido originalmente en la mitad del siglo catorce, en el estilo gótico. Su ubicación es estratégica pues esta en una elevación a las orillas del río Nemunas cerca de su confluencia con el río Neris. A principios del siglo XXI, alrededor de un tercio del castillo estaba todavía de pie. Hoy en día la torre redonda del castillo de Kaunas alberga una galería de arte. El castillo está abierto al turismo, y alberga festivales ocasionales. Las principales obras de reconstrucción se iniciaron en 2010. Véase también Castillo Historia de Lituania Referencias Kauno istorijos metraštis. Kaunas, V tomas, 2004 S. Thurnbull. Crusader Castles Of The Teutonic Knights. Osprey Publishing, 2003 R. Jasas. Vygandas Marburgietis. Naujoji Prūsijos kronika. Vilnius, 1999
Castello di Kaunas

Il castello di Kaunas (Kauno Pilis), si trova nella città omonima lituana. Scavi archeologici suggeriscono che esso venne edificato durante la metà del XIV secolo in stile gotico. La sua locazione è strategica, esso infatti si innalza sulle rive del fiume Nemunas nei pressi della sua confluenza con il fiume Neris. All'inizio del XXI secolo, circa un terzo del castello è ancora in piedi. Storia La data precisa della sua costruzione è ignota. Alcuni scavi archeologici mostrano che un castello in pietra venne edificato intorno alla metà del XIV secolo. Situato sopra una sponda elevata del fiume Nemunas a circa 100 km dalla capitale Vilnius, esso aveva lo scopo di avamposto strategico per la protezione delle cittadine vicine quanto vie di commercio. Un documento risalente al 1361, testimonia la richiesta del Gran Maestro dell'Ordine Teutonico di raccogliere informazioni riguardo al castello, soprattutto riguardo allo spessore delle sue mura, in preparazione di un assalto. Nel 1362 il castello in effetti subì un assedio da parte dell'Ordine Teutonico, che durò circa tre settimane. Durante l'attacco i Cavalieri Teutonici costruirono una torre d'assedio e una macchina da guerra per la perforazione delle mura, probabilmente si fece uso di rudimentali armi da fuoco in quanto la polvere da sparo stava emergendo allora come strumento di guerra in tutta Europa. Secondo Wigand di Marburgo la guarnigione del castello era composta da 400 soldati Lituani, comandati da Kęstutis, figlio di Vaidotas. Dopo tre settimane gli assedianti riuscirono a fare una breccia nelle mura ed il castello venne subito preso. La domenica di Pasqua i Cavalieri Teutonici celebrarono una messa per festeggiare la presa del castello. Sembra che dei 400 uomini della guarnigione solo 36 sopravvissero. Alcuni dubbi rimangono sull'assenza di soccorsi agli assediati dall'esterno. Ad ogni modo, Kęstutis riuscì a riconquistare molto presto il castello, ma esso rimase un motivo di conflitto per lungo tempo tra i Lituani e i Cavalieri Teutonici. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kauno Pilis Collegamenti esterni Sito ufficiale, su kaunomuziejus.lt.
Каунаський замок

Каунаський замок (лит. Kauno Pilis, пол. Zamek w Kownie) — середньовічний замок у литовському місті Каунас. Розташований біля місця впадіння річки Няріс у річку Німан. Історія Для захисту Вільнюса і Тракаю від нападів хрестоносців був споруджений литовцями замок у формі неправильного чотирьохкутника з подвійним муром і 2 брамами. Великий магістр Вінріх фон Кніпроде 1361 року в кореспонденції дізнавався про вигляд замку, висоту і товщину мурів. У березні 1362 взяли замок в облогу, атакуючи його за допомогою катапульт, облогових веж. За 3 тижні вони захопили зруйнований замок. Здобуття замку вони відсвяткували у його дворі нічним Великодним богослужінням. Після їхнього відходу литовці спорудили земляне укріплення. Великий магістр Конрад Целльнер фон Ротенштайн 1383 року знову захопив укріплення, на місці якого розпочав мурувати прямокутний замок Ritterswerde з 4 наріжними вежами і квадратною надбрамною. Із замку 1391 року хрестоносці виступили в похід на Литву, тут 1396-го Конрад фон Юнгінген і Вітовт підписали перемир'я. За Салінським договором кордон пройшов по ріці Невежис і замок дістався Литві. Тут 1404 року Вітовт зустрівся з фон Юнгінгеном, якому жмудини склали обітниці. 6 січня 1408 за посередництвом Вітовта тут зустрілись фон Юнгінген, ландмейстер з Лівонії з Владиславом II Ягайло, який ще декілька разів перебував тут, приймаючи послів. Замок посилили у XVI ст., добудувавши південно-східну бастею (1560/80). У 1611 замок пошкодила повінь на ріці (обвалилась вежа), а 1655 при штурмі його спалило московське військо. Після їхнього відходу замок використовували як в'язницю, а після поділу Речі Посполитої 1795 був даний дозвіл на будівництво на його території будинків. Під час повеней 1611, 1730-х років вода підмила берег, через що завалилось північне прясло муру з 2 вежами. У 1930-х роках провели перші археологічні дослідження замку. 1954 було законсервовано і надбудовано мури, вежу покрито дахом. З 2010 розпочато реконструкцію вежі. У замку діє музей. Джерела Karolis Mekas. Kauno pilis // Mokslas ir gyvenimas. 1960 m., Nr. 4 (лит.) Karolis Mekas. Lietuvos pilys / Kauno pilis. — V.: Mintis, 1971 (лит.) Посилання Kauno pilis [Архівовано 11 листопада 2014 у Wayback Machine.] (лит.) Kauno pilis [Архівовано 11 листопада 2014 у Wayback Machine.] (лит.) Kauno pilis [Архівовано 23 вересня 2015 у Wayback Machine.] (лит.) Kauno pilis vakar, šiandien ir rytoj… [Архівовано 8 травня 2013 у Wayback Machine.] (лит.) Kaunas Castle. Kaunas City Museum Department [Архівовано 11 листопада 2014 у Wayback Machine.] (англ.) Kaunas Castle [Архівовано 11 листопада 2014 у Wayback Machine.] (англ.) Джерела Список замків Пруссії
Jüdischer Friedhof (Veisiejai)

Der jüdische Friedhof Veisiejai liegt in Veisiejai, einer Stadt in der Rajongemeinde Lazdijai im Bezirk Alytus im äußersten Südwesten Litauens. Der jüdische Friedhof befindet sich im Stadtzentrum. Siehe auch Liste jüdischer Friedhöfe in Litauen Geschichte der Juden in Litauen Weblinks
Verklärungskathedrale (Kaišiadorys)

Die Verklärungskathedrale (litauisch Kaišiadorių Kristaus Atsimainymo katedra) in der litauischen Stadt Kaišiadorys ist die katholische Bischofskirche des Bistums Kaišiadorys. Sie ist die Pfarrkirche und die Dekanatskirche im Dekanat Kaišiadorys. Glockenturm Im Glockenturm hängen drei Glocken. Die älteste, eine Eisenglocke von 1665, wird zwar nicht mehr betätigt, dient jedoch als Monument von nationaler Bedeutung. Geschichte Mit der Gründung des Bistums Kaišiadorys 1926 wurde die Christuskirche in den Rang einer Kathedrale erhoben. Die rote der Neogotik verpflichtete Backsteinkirche wurde 1931 fertiggestellt und 1936 geweiht. Die sechs Altäre, die Kanzel, das Holzgestühl, die neobarocken Beichtstühle, das Chorgestühl und die Kathedra wurde zwischen 1928 und 1933 in die Kirche eingebaut. Weblinks verslas.Kaišiadorys.lt (englisch)
Kaišiadorys Cathedral

The Cathedral of the Transfiguration of Our Lord (Lithuanian: Kristaus Atsimainymo katedra) also called Kaišiadorys Cathedral is the name given to a Catholic religious building that serves as the Cathedral of Kaišiadorys, a city of the European country of Lithuania, and the seat of the Diocese of Kaišiadorys. In 1906 a committee for the construction of the church was created. In the following years three different projects for the construction of the structure were developed. Only in 1914 it was adopted the final, made by Wacław Michniewicz. In 1932 the church was finally built and in 1934 became the headquarters of the curia. On 10 May 1936 the church was elevated to the cathedral and this time Pope Pius XI sent a gift for safekeeping. In 1944 the cathedral was severely damaged as a result of World War II, and during the period of Soviet occupation was closed to worship and destined for another use, until 1987, when Lithuania regained its independence and religious events were reestablished. The crypt of the cathedral contains the remains of Blessed Teofilius Matulionis, bishop of Kaišiadorys from 1943 to 1962, interred near the remains of his predecessor Juozapas Kukta. A statue of Matulionis stands in the square before the main entrance to the cathedral. See also Cathedral of the Transfiguration of Our Lord, Atyrau Catholic Church in Lithuania Transfiguration of Our Lord References
Catedral de la Transfiguración del Señor (Kaišiadorys)

La Catedral de la Transfiguración del Señor ​ o simplemente Catedral de Kaišiadorys​ (en lituano: Kaišiadorių Kristaus Atsimainymo katedra) es el nombre que recibe un edificio religioso católico que sirve como la catedral de Kaišiadorys,​ una localidad del país europeo de Lituania,​ y la sede de la diócesis de Kaišiadorys. En 1906 se creó un comité para la construcción de la iglesia. En los años siguientes se elaboraron tres proyectos diferentes para la construcción de la estructura. Sólo en 1914 se adoptó el definitivo, hecho por Vaclovas Michnevičius. En 1932 la iglesia fue finalmente construida y en 1934 se convirtió en la sede de la curia. El 10 de mayo de 1936 la iglesia fue elevada a la catedral y en esta ocasión el Papa Pío XI envió un regalo para su custodia. En 1944 la catedral sufrió graves daños como consecuencia de la Segunda Guerra Mundial, y en el período de la ocupación soviética fue cerrada al culto y destinado a otro uso, hasta 1987, cuando Lituania recuperó su independencia y se reestablecieron los eventos religiosos. Véase también Iglesia católica Catedral de la Transfiguración del Señor Referencias
Cattedrale della Trasfigurazione del Signore (Kaišiadorys)

La cattedrale della Trasfigurazione del Signore (in lituano: Kaišiadorių Kristaus Atsimainymo katedra) è la cattedrale cattolica di Kaišiadorys, in Lituania, e sede della diocesi di Kaišiadorys. Storia Nel 1906 venne creato un comitato per la costruzione della chiesa. Negli anni successivi vennero redatti tre diversi progetti per la realizzazione della chiesa. Solo nel 1914 venne adottato quello definitivo, realizzato da Vaclovas Michnevičius. Nel 1932 fu finalmente costruita la chiesa e nel 1934 la sede della curia. Il 10 maggio del 1936 la chiesa è stata elevata a cattedrale ed in questa occasione Papa Pio XI ha inviato un regalo un ostensorio. Nel 1944 la cattedrale ha subito gravi danni in conseguenza della seconda guerra mondiale e nel periodo sovietico è stata chiusa al culto e destinata ad altro uso, fino al 1987, quando la Lituania riacquistò l'indipendenza. Note Voci correlate Cattedrali in Lituania Diocesi di Kaišiadorys Chiesa cattolica in Lituania Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale della Trasfigurazione del Signore Collegamenti esterni (EN) Cattedrale della Trasfigurazione del Signore, in GCatholic.org.
Transfiguratiekathedraal (Kaišiadorys)

De Kathedraal van de Transfiguratie van de Heer (Litouws: Kaisiadoriu Kristaus Atsimainymo Katedra) is een katholieke kerk in Kaišiadorys, Litouwen. Het kerkgebouw is de bisschopskerk van het bisdom Kaišiadorys. Geschiedenis De bouw van de neogotieke kerk van rode baksteen werd in 1931 voltooid. De wijding vond plaats in 1936. De zes altaren, de kansel, de houten kerkbanken, de neobarokke biechtstoelen, het koorgestoelte en de cathedra dateren uit de periode 1928-1933. In de toren hangen drie klokken. De oudste klok dateert uit 1665. De klok wordt weliswaar niet meer geluid, maar wordt als monument van nationaal belang erkend. Omdat tot het einde van het Sovjet-bewind in 1990 het vieren van heilige missen in de kerk verboden was. Pas na het herstel van de Litouwse onafhankelijkheid kon de katholieke kerk in de stad weer aan invloed winnen. Externe link (lt) Website van de kathedraal
Katedra Przemienienia Pańskiego w Koszedarach

Katedra Przemienienia Pańskiego w Koszedarach (lit. Kaišiadorių Kristaus Atsimainymo katedra) – główna świątynia rzymskokatolickiej diecezji koszedarskiej na Litwie. Mieści się w Koszedarach, przy ulicy T. Brazio. Została wybudowana w stylu neogotyckim w 1932 roku. Posiada trzy nawy, oddzielone filarami, wysoką wieżę centralną i trzy narożne wieżyczki oraz apsydę. W krypcie biskupiej katedry znajduje się grób arcybiskupa Teofiliusa Matulionisa, wieloletniego więźnia łagrów sowieckich, błogosławionego Kościoła katolickiego, beatyfikowanego w 2017. Linki zewnętrzne Informacje o katedrze
Собор Преображения Господня (Кайшядорис)

Собор Преображения Господня (лит. Kaišiadorių Kristaus Atsimainymo katedra) — католическая церковь, находящаяся в городе Кайшядорис, Литва. Храм является кафедральным собором епархии Кайшядориса. История Костёл в неоготическом стиле был построен в 1932 году. В 1934 году возле храма было построено здание епархиального управления. 10 мая 1936 года состоялось освящение храма, которое совершил епископ Иосиф Кутка. По случаю освящения храма Римский папа Пий XI подарил приходу дарохранительницу. В 1944 году храм значительно пострадал во время боёв — были разрушены две башни, которые были восстановлены после войны. На колокольне находятся три колокола. Самый старый колокол, являющийся памятником национального значения, датируется 1665 годом и уже не действует. Ссылки История храма (лит.)
Utenos Arena

Die Utenos Arena ist ein Mehrzweckhalle in der litauischen Stadt Utena. Die Sportarena befindet sich in der Straße K. Donelaičio g. 30 (LT-28141) und ist 4700 m² groß. Es ist die Heimspielstätte der Basketballmannschaft Utenos Juventus (LKL). Der Hauptsaal (44 m × 22 m) ist für Basketball, Handball u. a. geeignet. Der Betreiber ist eine kommunale Einrichtung, Multifunktionales Sportzentrum Utena (litauisch Biudžetinė įstaiga „Utenos daugiafunkcis sporto centras“). Weblinks Website des Sportzentrums Utena utenosjuventus.lt: Utenos Arena auf der Website des Vereins (litauisch) Einzelnachweise
Utena Arena

A Utena Arena (em lituano: Utenos daugiafunkcis sporto centras; em português: Centro multi-funcional esportivo Utena) é um recinto coberto dedicado à praticas desportivas e culturais na cidade de Utena, Lituânia. A arena possui capacidade para 1.707 pessoas e é utilizado pelo Juventus Utena em partidas como mandante na LKL. Referências Artigos Relacionados Liga Lituana de Basquetebol Ligações Externas Sítio oficial da arena Página da arena no sítio do Juventus Utena
Žirmūnai-Brücke

Die Brücke Žirmūnai (lit. Žirmūnų tiltas) ist eine Brücke in der litauischen Hauptstadt Vilnius. Sie ist eine Auslegerbrücke und befindet sich in den Stadtteilen Antakalnis und Žirmūnai, bei der St.-Peter-und-Paul-Kirche. Die Länge der Brücke beträgt 210,4 m, die Breite 20,8 m und die Höhe 18 m. Die Brücke ist in drei Teile geteilt, der zentrale Teil ist 100 Meter lang. Die Brücke hat sechs Transportspuren und zwei Gehsteige und wird auch von Fußgängern benutzt. Der Fluss Neris macht an diesem Ort einen starken Bogen und das rechte Ufer ist acht Meter höher, deshalb wurde die asymmetrische Konstruktion entworfen. Geschichte Die 1966 erbaute Brücke wurde vom sowjetischen Leningrad-Institut „Lenpromtransprojekt“ im Auftrag der Brückenbauverwaltung Vilnius (Vilniaus tiltų statybos valdyba) in Sowjetlitauen projektiert. 1971 wurden Autoren und Bauherren für das Brückenprojekt mit dem Preis des Ministerrates der UdSSR ausgezeichnet. Seit 1996 wird die Brücke als ein Kulturdenkmal vom Staat geschützt. 2010 wurde die hängende Skulptur „Royal Apple“ (Autor K. Vildžiūnas) unter der Brücke einmontiert. Weblinks Beschreibung
Žirmūnai Bridge

Žirmūnai Bridge (Lithuanian: Žirmūnų tiltas) is a bridge across Neris River, that connects Žirmūnai and Antakalnis districts of Vilnius. This is a pier ferroconcrete bridge 181 meters (594 ft) long. It has three spans and four piers. The width between handrails is 20 meters (66 ft). The bridge is a 1964 project by an institute in Leningrad. It was built in 1965 by the Second Vilnius Bridge Construction Administration. In 2016, a sculpture called "Royal Apple" (Lithuanian: Karališkas obuolys) was placed under the bridge. References
Pont de Žirmūnai

Le pont Žirmūnai (en lituanien Žirmūnų tiltas) est un pont routier à béquilles qui franchit le Néris, et relie la seniūnija de Žirmūnai à celle d'Antakalnis, à Vilnius, la capitale de la Lituanie. Le pont a été construit à partir de 1965 d'après un projet de l'institut Promtransniiproject de Leningrad. Inauguré en 1971, il mesure 181 mètres de long et 20 mètres de large. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de la Lituanie Portail des ponts