NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Museu Nacional de Lituània

El Museu Nacional de Lituània (en lituà:Lietuvos nacionalinis muziejus), establert el 1952 a la ciutat de Vílnius, és un museu històric patrocinat per l'estat, que abasta diverses estructures importants i una àmplia col·lecció de materials i documents escrits. També organitza excavacions arqueològiques a Lituània. Història El «Museu d'Antiguitats de Vilnius», fundat per Eustachy Tyszkiewicz el 1855, va ser el precursor del museu d'avui. En els seus inicis, el museu va estar centrat en la cultura i la història del Gran Ducat de Lituània. Compost, a la seva majoria, per col·leccions privades de Polònia, va ser molt popular i va rebre molts visitants. Després de l'revolta de gener de 1863, l'Imperi Rus va traslladar gran part de la col·lecció a Moscou; les col·leccions restants es van reorganitzar i es van incorporar a la Llibreria Pública de Vilnius. Entre 1866 i 1914, el museu i la biblioteca van funcionar plegats. El 1915, quan el Front Oriental de la Primera Guerra Mundial s'acostava a Vílnius, d'altres col·leccions van ser portades a Rússia. Després de la independència de Lituània es va establir el 1918, el Museu d'Història i Etnografia que es va fundar basant-se en les col·leccions del Museu d'Antiguitats i la Societat Científica de Lituània. El seu director va ser Jonas Basanavičius, un dels signants de la Declaració d'Independència de Lituània. A partir de 1919, Vílnius va esdevenir part de Polònia, i l'organització es va incorporar a la Universitat de Vílnius. El 1941, l'Acadèmia de Ciències va adquirir les col·leccions de tots els museus de Vilnius. El museu es va convertir novament en una entitat independent el 1952 sota la direcció de l'historiador Vincas Žilėnas. El 1967, el museu va establir la seva seu al Nou Arsenal pertanyent al Complex de Castells de Vílnius. El museu va organitzar una important exposició el 1968. Durant els anys 1970 i 1980 els materials històrics de tot el país es van anar reunint. El 1992, després que Lituània va restablir la seva independència, va passar a nomenar-se Museu Nacional de Lituània formant part del Ministeri de Cultura. Organització El museu compta amb cinc departaments principals: Història, arqueologia, etnografia, numismàtica, i la iconografia, que conté un total de 800.000 articles. Les col·leccions es troben a: Nou Arsenal al Complex de Castells de Vílnius Antic Arsenal al Complex de Castells de Vílnius Torre de Gediminas a Vílnius Bastió de Vílnius Barrera defensiva Casa-museu de Kazys Varnelis Casa dels Signataris a Vílnius Museu de Vinques Kudirka al districte Šakiai Casa de naixement de Jonas Basanavičius al districte Vilkaviškis Memorial de la granja de Jonas Šliūpas a Palanga Altres departaments que pertanyen a la institució són el Departament d'Informació i Educació, el Departament de Registre i Conservació del departament de Restauració i el Departament de Publicacions. Referències Pàgina web oficial del museu Museus de Lituània
Litevské národní muzeum

Litevské národní muzeum (litevsky: Lietuvos nacionalinis muziejus) je historické a archeologické muzeum v litevském hlavním městě Vilniusu. Schraňuje více než 800 000 položek. Podléhá ministerstva kultury. Je též vědeckou institucí, organizuje archeologické vykopávky v Litvě. Založeno bylo roku 1952. Jeho kořeny však sahají až do roku 1855, kdy Eustachy Tyszkiewicz ve Vilniusu založil Muzeum starožitností (polsky: Muzeum Starożytności, litevsky: Senienų muziejus), nejstarší muzeum v zemi. Zpočátku bylo tvořené převážně z polských soukromých sbírek. Po lednovém povstání roku 1863 přesunulo Ruské impérium velkou část sbírky do Moskvy. Zbývající část byla reorganizována a začleněny do Vilniuské veřejné knihovny. V roce 1915, kdy se východní fronta první světové války přiblížila k Vilniusu, byla většina exponátů převezena do Ruska. Po ustavení nezávislosti Litvy v roce 1918 bylo založeno Muzeum historie a etnografie, které absorbovalo sbírky Muzea starožitností a Litevské vědecké společnosti. Jeho ředitelem byl Jonas Basanavičius. Po roce 1919 se Vilnius stal součástí Polska a muzeum bylo začleněno do Vilniuské univerzity. V roce 1941 získala sbírky všech muzeí ve Vilniusu Akademie věd. Muzeum se opět stalo samostatným subjektem až v roce 1952 pod vedením historika Vincase Žilėnase. V roce 1967 se usadilo v Novém arzenálu vilniuského hradního komplexu. (Nový arzenál nechal postavit král Zikmund II. August.) V roce 1992, poté co Litva obnovila svou nezávislost, bylo přejmenováno na Národní muzeum. Krom Nového a Starého arzenálu ve vilniuském hradním komplexu spravuje též Gediminasovu věž stojící nad muzeem, bastionové opevnění Vilniusu, Muzeum Kazyse Varnelise, Dům signatářů (kde byl roku 1918 vypracován zákon o nezávislosti Litvy), Muzeum Vincase Kudirky, rodný dům Jonase Basanavičiuse nebo usedlost Jonase Šliūpase v Palanze. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku National Museum of Lithuania na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Litevské národní muzeum na Wikimedia Commons
Litauisches Nationalmuseum

Lietuvos nacionalinis muziejus, das Litauische Nationalmuseum, ist ein 1855 gegründetes, staatlich finanziertes historisches Museum in Vilnius, Litauen, das mehrere bedeutende Bauten umfasst und dessen Bestände zahlreiche Gegenstände und schriftliche Dokumente beinhalten. Das Museum organisiert und koordiniert archäologische Ausgrabungen in Litauen. Geschichte Das Antiquitätenmuseum von Wilna (polnisch: Muzeum Starożytności w Wilnie) wurde 1855 von Eustachy Tyszkiewicz gegründet und war eine Vorläuferinstitution des heutigen Museums. Zu Beginn legte das Museum seinen Sammlungsschwerpunkt auf die Kultur und Geschichte des Großfürstentums Litauen. Es war recht bekannt und zog große Besucherzahlen an. Nach dem Januaraufstand von 1863 lagerten die Behörden des Russischen Reichs einen großen Teil der Sammlung nach Moskau aus, der verbleibende Rest wurde neu zusammengestellt und der Öffentlichen Bibliothek Vilnius einverleibt. Von 1866 bis 1914 arbeiteten Museum und Bibliothek zusammen. Als sich die Ostfront des Ersten Weltkriegs 1915 Vilnius näherte, wurden weitere Teile der Ausstellung nach Russland gebracht. Nach der Unabhängigkeit Litauens 1918 wurde das Museum für Geschichte und Volkskunde gegründet, das aus den restlichen Beständen des Antiquitätenmuseums und denen der Litauischen Wissenschaftlichen Gesellschaft zusammengestellt wurde. Sein Direktor war Jonas Basanavičius, einer der Unterzeichner der Litauischen Unabhängigkeitserklärung. Nach 1919 wurde Vilnius zu einem Teil der Zweiten polnischen Republik, das Museum wurde der Universität Vilnius angeschlossen. 1941 übernahm die Akademie der Wissenschaften die Sammlungen aller Museen der Stadt. 1952 erlangte das Museum unter der Direktion des Geschichtswissenschaftlers Vincas Žilėnas wieder seine Unabhängigkeit. 1967 bezog es neue Räumlichkeiten im Neuen Arsenal des Burgkomplexes von Vilnius. In den beiden folgenden Jahrzehnten erwarb das Museum historische Materialien aus dem ganzen Land. 1992 erhielt es seinen heutigen Namen, es ist nun dem Kultusministerium unterstellt. Organisation Das Museum besteht aus fünf Hauptabteilungen (Geschichte und Zeitgeschichte, Archäologie, Volkskunde, Numismatik und Ikonographie) und besitzt etwa 800.000 Einzelstücke. Zur Sammlung gehören: Das Alte Arsenal des Burgkomplexes Das Neue Arsenal des Burgkomplexes Den Gediminas-Turm auf dem Burgberg Haus und Museum von Kazys Varnelis Das Haus der Unterzeichner Die Bastion des Verteidigungswalls (alle in Vilnius) Der Gutshof von Dr. Jonas Šliūpas in Palanga Das Museum von Dr. Vincas Kudirka im Bezirk Šakiai Daneben gibt es eine Abteilung für Information und Ausbildung, eine Abteilung für die Verzeichnung und Erhaltung von Ausstellungsgegenständen, eine Abteilung für Restauration und eine Abteilung für Veröffentlichungen. Quellen Museum official website (lit.) Museums of Lithuania (engl.)
National Museum of Lithuania

The National Museum of Lithuania (Lithuanian: Lietuvos nacionalinis muziejus), established in 1952, is a state-sponsored historical museum that encompasses several significant structures and a wide collection of written materials and artifacts. It also organizes archeological digs in Lithuania. History The Museum of Antiquities in Vilnius, founded by Eustachy Tyszkiewicz in 1855, was the forerunner of today's museum. At its inception, the museum focused on the culture and history of the Lithuanian Grand Duchy. Made up mostly of Polish private collections, it was quite popular and received many visitors. After the January Uprising of 1863, the Russian Empire moved much of the collection to Moscow; the remaining collections were re-organized and were incorporated into the Vilnius Public Library. From 1866 to 1914, the museum and the library operated together. In 1915, when the Eastern Front of World War I approached Vilnius, more of the exhibits was taken to Russia. After Lithuanian independence was established in 1918, the Museum of History and Ethnography was founded, based on the collections in the Museum of Antiquities and the Lithuanian Scientific Society. Its director was Jonas Basanavičius, one of the signatories to the Act of Independence of Lithuania. After 1919, Vilnius became part of Poland, and the organization was incorporated into Vilnius University. In 1941, the Academy of Sciences acquired the collections of all the museums in Vilnius. The museum again became a separate entity in 1952 under the direction of the historian Vincas Žilėnas. In 1967, the museum established itself at the Vilnius Castle Complex's New Arsenal. The museum hosted a major exposition in 1968. During the 1970s and 1980s historic materials from across the country were gathered. In 1992, after Lithuania re-established its independence, it was renamed the National Museum of Lithuania. It is now part of the Ministry of Culture. Organization The museum has five main departments: History and Latest History, Archaeology, Ethnography, Numismatics, and Iconography, containing a total of 800,000 items. The collections are housed at: New Arsenal at the Vilnius Castle Complex Old Arsenal at the Vilnius Castle Complex Gediminas Tower in Vilnius Bastion of Vilnius Defensive Wall Kazys Varnelis House-Museum House of the Signatories in Vilnius Vincas Kudirka Museum in the Šakiai district Jonas Basanavičius Birthplace in the Vilkaviškis district Memorial Homestead of Jonas Šliūpas in Palanga Additional departments belonging to the institution are the Department of Information and Education, the Department for Displays Registration and Preservation, the Département for Restoration and the Department of Publishing. References Museum official website Museums of Lithuania
Museo Nacional de Lituania

El Museo Nacional de Lituania (en lituano: Lietuvos nacionalinis muziejus), establecido en 1952, es un museo estatal histórico, ubicado en el Nuevo arsenal del complejo de castillos de Vilna, capital de Lituania. Abarca estructuras significativas y una amplia colección de artefactos y materiales escritos, a la vez que organiza excavaciones arqueológicas en el país. Historia El Museo de Antigüedades de Vilna, fundado por Eustachy Tyszkiewicz en 1855, fue el predecesor del Museo Nacional. En su origen, el museo se centraba en la cultura e historia del Gran Ducado de Lituania. Compuesto mayoritariamente de colecciones privadas polacas, fue bastante popular y recibió muchos visitantes. Después del Levantamiento de enero de 1863, el Imperio ruso trasladó gran parte de la colección a Moscú; las colecciones restantes se reorganizaron y se incorporaron a la Biblioteca Pública de Vilna. Entre 1866 y 1914, el museo y la biblioteca operaron juntos. En 1915, cuando el Frente Oriental de la Primera Guerra Mundial se acercó a Vilna, más colecciones se trasladaron de nuevo a Rusia.​ Tras el establecimiento de la independencia lituana en 1918, se fundó el Museo de Historia y Etnografía, basado en las colecciones en el Museo de Antigüedades y la Sociedad Científica Lituana. Su director fue Jonas Basanavičius, uno de los firmantes del Acto de Independencia de Lituania. Tras 1919, Vilna se incorporó a Polonia, y la organización se integró a la Universidad de Vilna.​ En 1941, la Academia de Ciencias adquirió las colecciones de todos los museos en Vilna. El museo volvió a convertirse en una entidad independiente en 1952 bajo la dirección del historiador Vincas Žilėnas. En 1967, el museo se estableció en el nuevo arsenal del complejo de castillos de Vilna.​ El museo acogió una importante exposición en 1968. Durante las décadas de 1970 y 1980, se reunieron materiales históricos provenientes de todo el país. En 1992, después de que Lituania restableciera su independencia, se le renombró como Museo Nacional de Lituania. Actualmente forma parte del Ministerio de Cultura.​ Organización El museo tiene cinco departamentos principales: Historia e Historia Tardía, Arqueología, Etnografía, Numismática, e Iconografía, conteniendo un total de 800.000 elementos. Las colecciones están divididas entre las siguientes sedes:​ Arsenal nuevo en el complejo de castillos de Vilna. Arsenal viejo en el complejo de castillos de Vilna. Torre Gediminas en Vilna. Bastión de Vilna Muro Defensivo. Casa-Museo Kazys Varnelis. Casa de los Firmantes en Vilna. Museo Vincas Kudirka en el distrito Šakiai. Casa natal de Jonas Basanavičius en el distrito Vilkaviškis. Cortijo conmemorativo de Jonas Šliūpas en Palanga. Otros departamentos adicionales que pertenecen a la institución son el Departamento de Información y Educación, el Departamento para Inscripción de Exhibiciones y Preservación, el Departamento para la Restauración y el Departamento de Editorial. Referencias
Nationaal Museum van Litouwen

Het Nationaal Museum van Litouwen (Litouws: Lietuvos nacionalinis muziejus) is een museum in het Litouwse Vilnius, gesticht in 1952. Het museum bevindt zich in het oude en nieuwe arsenaal van het kasteelcomplex; er zijn ook dependances in onder andere de Gediminastoren. De collectie bestaat uit 800.000 objecten. Er zijn vijf departementen: geschiedenis en recente geschiedenis, archeologie, etnografie, numismatiek, iconografie. Externe link Officiële website
Litewskie Muzeum Narodowe w Wilnie

Litewskie Muzeum Narodowe w Wilnie, muzeum historyczne w Wilnie, założone w 1952 jako Muzeum Historyczno-Etnograficzne w Wilnie w oparciu o zbiory miejscowych muzeów polskich przejęte przez Litewską Akademię Nauk w 1941; litewska narodowa instytucja kultury, dokumentuje historię Wielkiego Księstwa Litewskiego i Litwy. Zobacz też Biblioteka Wróblewskich w Wilnie grabież polskich dóbr kultury w czasie II wojny światowej Muzeum Starożytności w Wilnie Przypisy
Національний музей Литви

Національний музей Литви (лит. Lietuvos nacionalinis muziejus) — державний історичний музей у Вільнюсі, заснований в 1952 році. Музей містить найважливіші музейні предмети і друковані матеріали, присвячені історії Литви. Також музей організовує археологічні розкопки на території країни. Історія Попередником нинішнього музею вважається Віленський музей старожитностей, заснований Євстафієм Тишкевичем в 1855 році. З самого початку музей був зосереджений на культурі та історії Великого князівства Литовського. Експонати музею походили з приватних колекцій. Наприкінці XIX століття у фондах музею було більше 12 000 експонатів, у тому числі великі колекції бронзових виробів з різних країн, гербів міст ВКЛ, графіки, єгипетських мумій і статуеток богів, зброї, гобеленів, місцевих археологічних знахідок, портретів іменитих родів (Радзивіллів, Тишкевичів, Ходкевичів, Хрептовичів, Сапегів), рідкісних видань XV–XVIII століть, скульптур, слуцьких поясів, древніх рукописів, порцеляни, етруських ваз, японських, італійських та китайських тканин. Також у фондах знаходилися кам'яні ідоли з Слуцька, стародавні речі з Колозької церкви тощо. Після повстання 1863 року більша частина музейних предметів була перевезена в Москву, частина колекції що залишилася була розміщена в Віленській громадській бібліотеці. З 1866 по 1914 рік музей і бібліотека працювали в одній будівлі. В 1915 році, коли Східний фронт Першої світової війни підійшов до Вільно, більша частина експонатів знову була доставлена ​​в Росію. Після отримання Литвою незалежності в 1918 році на основі колекцій Музею старожитностей і Литовського Наукового Товариства було створено Музей історії та етнографії. Його директором був Йонас Басанавічюс, один із підписавших Акт незалежності Литви. Після 1919 року Вільнюс став частиною Другої Речі Посполитої, а організація була включена в Віленський університет. 1941 року Академія наук прийняла колекції всіх музеїв Вільнюса. Музей знову стає окремою організацією лише в 1952 році під керівництвом історика Вінцаса Жіленаса. В 1967 музей розмістився в будівлі Нового арсеналу Вільнюського замкового комплексу. Музей розмістив основну експозицію в 1968. У 1970-х і 1980-х роках по всій країні були зібрані безліч історичних матеріалів. 1992 року, коли Литва оголосила незалежність, він був перейменований в Національний музей Литви. Зараз належить Міністерству культури. Структура Музей складається з п'яти основних підрозділів: історії та новітньої історії, археології, етнографії, нумізматики та іконографії, що містять в цілому 800 тисяч предметів. Колекції розміщені в будинках: Новий Арсенал Вільнюського замкового комплексу Старий Арсенал Вільнюського замкового комплексу Вежа Гедиміна у Вільнюсі Бастіон Вільнюської оборонної стіни Будинок-музей Казіса Варнеліса Будинок сигнаторів у Вільнюсі Музей Вінцаса Кудирка в Шакяйському районі Місце народження Йонаса Басанавічюса в Вілкавішкському районі Меморіальна садиба Йонаса Шлюпаса в Паланзі Примітки Посилання Офіційний сайт музею (лит.) (англ.) Музеї Литви (англ.)
Kunstgymnasium Kaunas

Das Kunstgymnasium Kaunas (lit. Kauno dailės gimnazija) ist ein staatliches Gymnasium mit Fachrichtung der Kunst (Skulptur, Malerei und Grafik) in Kaunas, der zweitgrößten Stadt Litauens. Geschichte Am 4. Februar 1946 wurde die Kunstschule Kaunas aufgrund einer Verordnung des Leiters des Amts für Kunstangelegenheiten gegründet. Der Maler Česlovas Kontrimas wurde erster Direktor. 1947 gab es den ersten Jahrgang von Abiturienten. Im selben Jahr wurde die Schule zur Kunstmittelschule Kaunas umbenannt. 1969 erfolgte eine weitere Umbenennung in Juozas-Naujalis-Schule. 1994 wurde sie ein Gymnasium. Direktor 1946: Česlovas Kontrimas; 1950: Janina Stankūnavičiūtė; 1950: Aleksandras Pancerovas; 1951: Algirdas Dūda; 1955: Boleslovas Klova; 1956: Algirdas Dūda; 1979: Raimundas Šurka; 1984: Aveniras Ūsas; 1990: Dalia Palukaitienė; 2003: Neringa Šiupinskienė. Schüler 24. Jahrgang (1988–1993): Henrikas Žukauskas (* 1951), Architekt und Politiker, ehemaliger Umweltminister 1957–1962: Antanas Visockis (* 1941), Maler und Kunstpädagoge, Professor Weblinks @1@2Vorlage:Toter Link/www.daile.kaunas.lm.ltWebsite (Seite nicht mehr abrufbar, festgestellt im November 2022. Suche im Internet Archive)
Lietuvos rytas

Lietuvos rytas (lit. für Litauens Morgen) ist die nach Leserzahl größte Tageszeitung in Litauen. Im März 2002 erreichte eine Ausgabe 25,22 Prozent der Leserschaft (703.240 Leser, Menschen im Alter von 15 bis 75 Jahren). Die Auflage variiert nach Wochentag und reicht von 65.000 am Montag bis 165.000 am Samstag. Sonntags erscheint die Zeitung nicht. Sie wird vom UAB „Lietuvos rytas“ herausgegeben. Die Zeitung erscheint seit 1990 unter dem heutigen Namen als direkter Nachfolger der Komjaunimo tiesa, der litauischen Version der Komsomolskaja Prawda, herausgegeben in der Sowjetunion. 2000 beschäftigte UAB Lietuvos rytas 1092 Mitarbeiter. Chefredakteur ist Gedvydas Vainauskas. Ehemalige Mitarbeiter Gintautas Iešmantas (1930–2016), Politiker und Schriftsteller Mečys Laurinkus (* 1951), Diplomat Linas Antanas Linkevičius (* 1961), Politiker und Diplomat Vytautas Antanas Matulevičius (* 1952), Journalist Alvydas Medalinskas (* 1963), Politiker und Journalist Marijonas Mikutavičius (* 1971), Sänger, Musiker und Songwriter Rimvydas Valatka, stellvertretender Chefredakteur, Chefredakteur von Lrytas.lt (Onlineversion der Tageszeitung) Valdas Vasiliauskas (* 1951), Journalist Domininkas Velička (1940–2022), Önologe Siehe auch Lietuvos ryto Arena BC Lietuvos rytas Vilnius Weblinks Onlineversion der Tageszeitung (litauisch) Einzelnachweise
Lietuvos rytas

Lietuvos rytas (lit. 'Morning of Lithuania') is a Lithuanian daily newspaper. History and profile "Lietuvos rytas" was established in 1990 on a basis of newspaper "Komjaunimo tiesa". The paper is printed in Vilnius on Tuesday, Thursday and Saturday. It has a liberal political leaning. "Lietuvos rytas" is part of "Lietuvos rytas" media group. Additionally to the daily newspaper come the supplements "Rytai-Vakarai", "Sostinė", "Laikinoji Sostinė", magazines "Stilius", "Savaitgalis" (with "TV Antena") and "Stilius Plius". The online version of the paper was started in 2005. Its circulation was 55.700 copies in 2021. References External links Lietuvos rytas online (in Lithuanian) Today's Lietuvos rytas front page at the Freedom Forum website
Lietuvos rytas (journal)

Lietuvos Rytas (Le Matin de Lituanie) est un quotidien lituanien, imprimé à Vilnius. C'est le titre de la « presse de qualité », par opposition aux tabloïdes, le plus important du pays ; son principal concurrent est le quotidien Respublika. Le journal est le sponsor du club de basket-ball homonyme Lietuvos Rytas. Lien externe Lietuvos Rytas en ligne. Portail de la presse écrite Portail de la Lituanie
Lietuvos rytas

Lietuvos rytas (pol. „Litewski Poranek”) – największy pod względem nakładu dziennik ukazujący się na Litwie od 1990 roku. Gazeta znalazła się w kioskach po raz pierwszy 1 stycznia 1990 roku jako bezpośrednia kontynuatorka „Komjaunimo tiesa” – litewskiej wersji Prawdy Komsomolskiej. Zobacz też Lietuvos aidas Lietuvos Rytas Wilno Linki zewnętrzne Oficjalna strona pisma (lit.)
Lietuvos rytas

«Летувос ритас» (лит. Lietuvos rytas, «Утро Литвы») — общественно-политическая ежедневная общенациональная газета Литвы, выходящая с 1990 года в Вильнюсе. Издаёт общество „Lietuvos ryto bendrovė“. Сначала выходила пять дней в неделю, с 2004 года — шесть раз в неделю. Освещает вопросы экономики, политики, спорта, искусства, культурной жизни в Литве и за рубежом. В 1990—1996 годах выходил еженедельный вариант газеты на русском языке под названием «Летувос ритас» (с 1995 года два раза в неделю; редактор Владимир Иванов). В качестве приложений выходят издания „Mes“ (с 1995 года), „TV antena“ и „Stilius“ (с 1997 года), „Krepšinis“ (с 1998 года). Имеется интернетный вариант lrytas.lt (редактор Л. Дапкус). В газете работает 180 журналистов, в том числе штатные корреспонденты в Берлине, Варшаве, Москве, Париже, Риме. Редактор и один из учредителей общества Гедвидас Вайнаускас. Тираж 54 700 экземпляров, по субботам 160 000 экземпляров (2007). См. также Ритас — баскетбольный клуб из Вильнюса, в 1998—2018 годах носивший название Lietuvos rytas Lietuvos rytas TV Примечания Ссылки Rimvydas Valatka. „Lietuvos rytas“ (лит.) (недоступная ссылка — история). Visuotinė lietuvių enciklopedija. Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras (30 июня 2008). Дата обращения: 4 декабря 2017.