NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Krzyża w Polepiu

Kościół św. Krzyża w Polepiu – katolicki kościół w Polepiu (Litwa). Historia Drewniany kościół zbudowano w 1750. Przebudowany został w 1840. Architektura Kościół w Polepiu jest jednonawowy, zbudowany na planie prostokąta. Budynek ma prezbiterium zamknięte pięciobocznie i dwie małe zakrystie po bokach głównego korpusu. Wejście do kościoła prowadzi przez portyk z czterema kolumnami. Na dachu znajduje się sygnaturka. Otoczenie Przy kościele znajduje się wolnostojąca dzwonnica z drewna o trzech kondygnacjach. Przypisy
Kościół św. Jozafata w Połuszach

Kościół św. Jozafata w Połuszach – katolicki kościół w Połuszach (Litwa). Drewniany kościół zbudowano w latach 1747–1757. Remonty przeprowadzono w latach 1815–1830, 1883–1894, 1956 i 1971 roku. Kościół na planie prostokąta ma 3 nawy, prezbiterium zamknięte pięciobocznie i dwie zakrystie. Wejście prowadzi przez przedsionek z trójkątnym frontonem. Dach kryty gontem, z ośmioboczną wieżyczką nad częścią ołtarzową. Ściany z zewnątrz oszalowane i ozdobione pionowymi listewkami. Na drzwiach wejściowych ozdobny układ deszczułek. Przed kościołem stoi dzwonnica, pochodząca z okresu budowy kościoła. Dzwonnica jest zbudowana z drewna, ośmioboczna, o dwóch kondygnacjach. Górna z kondygnacji jest odkrytą galerią arkadową. Nad dzwonnicą dach namiotowy, kryty gontem. Na dziedzińcu kościelnym, otoczonym drewnianym ogrodzeniem z drewnianą bramą, znajdują się dwie kapliczki z XIX wieku, drewniana i murowana. W wyposażeniu kościoła 3 ołtarze w stylu barokowym, polichromowane i bogato rzeźbione, barokowy prospekt organowy, kilka obrazów z XVII i XVIII wieku oraz rzeźby z XIX wieku. Przypisy
Kościół Jezusa Ukrzyżowanego w Poniewieżyku

Kościół Jezusa Ukrzyżowanego w Poniewieżyku – katolicki kościół w Poniewieżyku (Panevėžiukas) (Litwa, rejon kowieński). Kościół zbudowano w 1747, w stylu barokowym za pieniądze Szymona Surycia (ówczesnego kasztelana witebskiego). W pierwszej połowie XIX wieku miała miejsce przebudowa kościoła. Kościół o nietypowym kształcie, bowiem zbudowany jest na planie trójkąta, z głównym ołtarzem w narożniku. Po bokach fasady znajdują się dwie wieże. Między wieżami jest trójkątny szczyt. We wnętrzu znajdują się trzy ołtarze, w głównym rzeźbiony krucyfiks. Dzwon kościelny pochodzi z 1639. Przy kościele znajduje się cmentarz z nagrobkami lokalnych księży oraz okolicznych ziemian, a także budynek przytułku (z pierwszej połowy XIX wieku) i ogrodzenie z bramą z 1872. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 221. ISBN 83-87654-07-8.
Pozalesie (rejon wileński)

Pozalesie (lit. Pazaliesė) – kolonia na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Sużany, nad Żejmianą. Historia W dwudziestoleciu międzywojennym zaścianek leżący w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Niemenczyn. W 1931 miejscowość liczyła 7 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy Bibliografia Mapa WIG Niemenczyn. [dostęp 2025-08-09]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-08-09]. (lit. • ang.).
Pažaislio šilas

Pažaislio šilas är en park i Litauen. Den ligger i länet Kaunas län, i den centrala delen av landet, 80 km väster om huvudstaden Vilnius. Pažaislio šilas ligger 76 meter över havet. Terrängen runt Pažaislio šilas är platt. Runt Pažaislio šilas är det ganska tätbefolkat, med 56 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Kaunas, 7,9 km väster om Pažaislio šilas. Kommentarer Källor
Purwiniszki (rejon święciański)

Purwiniszki (lit. Purviniškiai) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie święciańskim, w gminie Sory. Historia W czasach zaborów wieś w gminie Janiszki, w powiecie wileńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku wieś liczyła 76 mieszkańców, 103 dziesięciny. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie święciańskim, w gminie Podbrodzie. W 1931 w 19 domach zamieszkiwało 138 osób. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Sużanach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Święcianach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Podbrodziu. W 1938 roku wieś należała do gromady Purwiniszki, gminy Podbrodzie. Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś została zajęta przez Armię Czerwoną i włączona do BSRR, a w 1940 do LSRR. W latach 1941–1944 pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w LSRR. Od 1991 roku w Republice Litewskiej. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Rosieniach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Rosieniach – katolicki kościół w Rosieniach (Litwa). Pierwszy kościół w Rosieniach został zbudowany w 1421, a ufundował go książę Witold. Był on jednym z pierwszych kościołów na Żmudzi. Do czasów obecnych dotrwała nowsza budowla, ufundowana przez Jerzego Tyszkiewicza, której budowę ukończono w 1663. Barokowy kościół ma niski i krótki transept oraz dwie zakrystie. Po bokach szerokiej fasady, ozdobionej pilastrami, stoją dwie niskie wieże. W centrum fasady barokowy szczyt, wyższy od wież. Na tylnej fasadzie oraz na szczytach transeptu znajdują się ozdobne frontony. Przy kościele znajduje się zespół klasztoru dominikanów. Ufundowany w 1645 przez braci Stankiewicz-Billewiczów, Adama (ciwuna twerskiego) i Mikołaja, (ciwuna ejaragolskiego i pisarza Wielkiego Księstwa Litewskiego). Klasztor zbudowany w 1645, przebudowany w latach 1742-1778 jest w stylu renesansowo-barokowym. Zobacz też Cerkiew Świętej Trójcy w Rosieniach Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 243-244. ISBN 83-87654-07-8.
Church of St. Matthew the Apostle and Evangelist, Rokiškis

The Church of St. Matthew the Apostle and Evangelist (Lithuanian: Šv. apaštalo evangelisto Mato bažnyčia) is a Roman Catholic church in Rokiškis, Lithuania. The construction of the church began in 1866 with the funding by count Rajnold Tyzenhauz and his sister Maria and was completed in 1885. The church has 150 objects treasury, part of which are exhibited in the museum in Rokiškis. Gallery References
Костёл Божией Матери Доброго совета (Рудамина)

Костёл Божией Матери Доброго совета, костёл Божией Матери Доброй советчицы (лит. Rudaminos Švč. Mergelės Marijos, Gerosios Patarėjos, bažnyčia, пол. Kościół Matki Boskiej Dobrej Rady) — католический приходской храм в деревне Рудамина Вильнюсского района, в 12 км к югу от Вильнюса. Богослужения проводятся на литовском и польском языках. История Католический приход образовался в Рудамине до 1500 года; тогда был построен первый приходской храм. В 1525 году его ректором стал Ян Домановский, в 1528 году рудаминский костёл был присоединён к вильнюсскому костёлу Святых Иоаннов. Его настоятель Юзеф Маршевский в 1730 году на месте старого костёла построил новый храм. В 1781 году упоминалась действовавшая при храме приходская школа. В 1832 году костёл был отремонтирован на средства графа Михала Тышкевича. Около 1835 года в окрестностях Рудамины поселилось несколько православных семей. В 1866 году 603 католика было записано православными и храм был превращён в православную церковь Преображения Господня. Спустя восемь лет она была разобрана, чтобы из её материалов построить более крупную размерами приходскую церковь. Храм был возведён в 1876 году. Он пострадал во время Первой мировой войны. После выхода в 1905 году Указа об укреплении начал веротерпимости жители Рудамины начали предпринимать усилия к строительству нового костёла. В 1907 году было получено разрешение и началось строительство по проекту архитектора Михала Дубовика. Для постройки было собрано свыше 10 тысяч рублей пожертвований. В 1909 году нынешний деревянный костёл был построен. 23 декабря 1909 года администратором виленской епархии ксендзом Казимиром Михалькевичем и назначенного настоятелем ксендзом Юлианом Рачковским храм был освящён во имя Божией Матери Доброго совета. Архитектура и убранство По описанию 1921 года, храм длиной 37 м и 44 см, шириной 15 м и 84 см, высотой 10 м. Он построен в стиле историзма, с чертами неоготики и неоклассицизма. Здание крестового плана, с двумя башнями разной высоты и с трёхстенной апсидой. Внутри храма три нефа, отделённых колоннами, и три алтаря. В главном алтаре располагается образ Матери Божией Доброго Совета. Двор окружён каменной оградой. Примечания Ссылки Rudaminos Švč. Mergelės Marijos, Gerosios Patarėjos, bažnyčia (лит.). Lttvirtovė.lt. Lttvirtovė.lt. Дата обращения: 18 апреля 2020. Jan Lewicki. Pod wezwaniem Matki Bożej Dobrej Rady (пол.). Tygodnik Wileńszczyzny. ZSA „Rejspa” (2009). Дата обращения: 18 апреля 2020. Mirosław Gajewski. Rudomińskie notatki (пол.). Nasza Gazeta. Дата обращения: 18 апреля 2020.
Kościół Świętej Trójcy w Urdominie

Kościół Świętej Trójcy w Urdominie – świątynia katolicka w Urdominie (Litwa). Kościół, zbudowany w 1592 ufundowali Grzegorz i Maria Massalscy. W latach 1754–1765 kościół przebudowano na koszt Mikołaja Turczynowicza Suszyckiego, nadając mu styl barokowo – klasycystyczny. Murowany kościół ma kształt trzynawowej bazyliki (dwie nawy boczne niższe od środkowej) na planie krzyża z transeptem. Wejście prowadzi przez niski, wieloboczny przedsionek. Po bokach fasady stoją dwie czworoboczne wieże przykryte kopułami z latarniami. Wieżyczka z sygnaturką umieszczona jest nad częścią ołtarzową. We wnętrzu barokowe ołtarze i ambona. Koło kościoła znajduje się klasycystyczna plebania z XIX wieku oraz drewniany spichlerz. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 314. ISBN 83-87654-07-8.
Evangelische Kirche Rucken

Die evangelische Kirche Rucken (heute als litauisch Rukų evangelikų liuteronų bažnyčia zur Evangelisch-Lutherischen Kirche in Litauen gehörig) befindet sich in Rukai im vormaligen Memelland. Sie stammt von 1886. Geschichte Rucken, bis 1918 Teil des äußersten Nordostens Preußens, gehörte zur Gemeinde Coadjuthen der Kirchenprovinz Ostpreußen, doch der 13 km lange Weg war im Winter oft unpassierbar. Deshalb wurde von 1885 bis 1886 im Ort eine eigene Kirche erbaut. Zum Kirchspiel gehörten Rucken, Annuschen, Jecksterken, Kaszemeken, Kowgirren, Maszeiten, Mikut-Krauleiden, Mohlgirren, Pakamonen, Schillgallen, Dorf und Forst und Gut, Gut Aley-Meschkeitm Skerswethen, Spingen, Steppon, Rödszen, Stonischken, Stumbragirren, Tutteln, Uszhaminen, Forstereien Jecksterken und Paul-Beistrauch. Anfang des 20. Jahrhunderts schenkte der Frauenverein Rucken eine Altarbekleidung. Die Kirche wurde mit schwarzen und weißen Fliesen ausgelegt. Rucken hatte in preußischer Zeit neben dieser damals unierten auch eine evangelische Kirche Augsburgischen Bekenntnisses. Dieser Bau existiert aber nicht mehr. Bauwerk Der Bau in Ost-West-Richtung hat einen 30 m hohen stumpfen Turm. In der Apsis befinden sich drei bleiverglaste Fenster. Das Hauptportal befindet sich im Turm. Das Kirchenschiff ist zweiteilig und trägt eine Flachdecke. Entlang der beiden Längsseiten ziehen sich Emporen. Auf der Westempore steht die Orgel. Die Kanzel links vom Altar ist von der Sakristei aus zugänglich. Quellen Walter Kubat: 110 Jahre evangelische Kirche in Rucken. In: Memeler Dampfboot. Oktober 1996 ([1] [PDF]).
Jüdischer Friedhof (Salantai)

Der jüdische Friedhof Salantai liegt in Salantai, einer Kleinstadt im Nordosten der Rajongemeinde Kretinga im Nordwesten Litauens. Der jüdische Friedhof befindet sich am südlichen Stadtrand unweit der östlich fließenden Alkupis, westlich fließt der Salantos. Siehe auch Liste jüdischer Friedhöfe in Litauen Geschichte der Juden in Litauen Weblinks
Friedhof Saltoniškės

Der Friedhof Saltoniškės (lit. Saltoniškių kapinės) ist ein Friedhof in der litauischen Hauptstadt Vilnius, im Stadtteil Saltoniškės und Šeškinė, an der Kreuzung von Ąžuolyno- und Ozo gatvė. 1962 wurde ein Teil der Grabdenkmäler aus dem Evangeliken-Friedhof dort abgebaut und hier wieder aufgebaut. Beim Bau der Mindaugas-Brücke wurden Überreste von jüdischen Gräbern hierher verlegt. Gräber Konstantinas Bogdanas (1926–2011), Bildhauer Julius Juzeliūnas (1916–2001), Komponist und Musikpädagoge Weblinks Einzelnachweise
Sapieżyszki (okręg wileński)

Sapieżyszki (lit. Sapiegiškės) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Sużany, nad Żejmianą. Historia Pod zaborami i w II Rzeczypospolitej zaścianek. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim, w gminie Niemenczyn. W 1889 miejscowość liczyła 7 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, wyłącznie katolików. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Niemenczyn. W 1931 miejscowość liczyła 23 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy Bibliografia Sapieżyszki (2), pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 305 . Mapa WIG Niemenczyn. [dostęp 2025-08-13]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-08-13]. (lit. • ang.).
Kościół św. Jerzego w Smilgie

Kościół św. Jerzego w Smilgie – katolicki kościół w Smilgie (Litwa, okręg poniewieski, rejon poniewieski). Drewniany kościół w stylu barokowym wybudowano w 1764 z fundacji Flemingów. W 1858 kościół odnowiono i przebudowano. Kościół jest świątynią trójnawową, na planie krzyża, z transeptem. Budynek ma pięciobocznie zamknięte prezbiterium oraz dwie zakrystie. Fasada zwieńczona jest krzywoliniowym szczytem attykowym. Po bokach fasady znajdują się dwie wieże, nakryte kopułami na ośmiobocznych bębnach. Wieże są wysunięte przed lico ściany frontowej. Ściany zewnętrzne kościoła ozdobiono przez obicie ich wąskimi, pionowymi listewkami. W wyposażeniu kościoła cenne rokokowe ołtarze oraz wyrzeźbiona przez miejscowego artystę ludowego figura Chrystusa, pochodząca z XIX wieku. Koło kościoła stoi drewniana, ośmioboczna, czterokondygnacyjna dzwonnica. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 255-256. ISBN 83-87654-07-8.
Spragielino

Spragielino (lit. Spragiliniai) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Bezdany, nad Wilią. Historia Pod zaborami i w II Rzeczypospolitej zaścianek. W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżało w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Niemenczyn. W 1931 miejscowość liczyła 32 mieszkańców, zamieszkałych w 10 budynkach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy Bibliografia Spragielino, pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 147 . Mapa WIG Niemenczyn. [dostęp 2024-10-28]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2024-10-28]. (lit. • ang.).
Kościół św. Trójcy w Stokliszkach

Kościół św. Trójcy w Stokliszkach – katolicki kościół w Stokliszkach (Litwa). Kościół katolicki ufundowany przez Józefa Teodora Bouffała zbudowano w latach 1765-1776. Barokowy kościół jednonawowy, na planie krzyża, z transeptem. Do głównej bryły przylega wieloboczne prezbiterium i dwie zakrystie. Fasada mocno udekorowana i urozmaicona, z trójkątnymi i krzywoliniowymi frontonami, wolutowymi spływami, pilastrami, przyściennymi kolumnami, gzymsami i wnękami. Po bokach fasady stoją dwie wieże, czworoboczne, czterokondygnacyjne, wysunięte poza obręb budynku. Wnętrze, ze sklepieniem kolebkowym zawiera cenne wyposażenie (ołtarze, ambona oraz prospekt organowy, przypisywany Mikołajowi Jansonowi. Teren kościoła otacza mur z bramą z 1776. Na dziedzińcu znajduje się kapliczka z XVIII wieku. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 262-263. ISBN 83-87654-07-8.
Kościół św. Wawrzyńca w Stačiūnai

Kościół św. Wawrzyńca w Stačiūnai – katolicki kościół w Staczunach (Litwa, okręg szawelski, rejon pokrojski). We wsi stał dawniejszy kościół, zbudowany w 1668. Nowy kościół, drewniany, zbudowano w tym samym miejscu w 1811. Kościół jest budowlą na planie prostokąta, trójnawową. Wysoki dach z barokową wieżyczką w przedniej części. We wnętrzu znajduje się barokowy ołtarz główny. Sufit ozdobiony polichromią. Na wyposażeniu kościoła znajduje się kilka obrazów, w tym Św. Marek Ewangelista oraz Św. Łukasz Ewangelista przypisywane Janowi Krzysztofowi Damelowi. Koło kościoła stoi drewniana, czworoboczna dzwonnica. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 260. ISBN 83-87654-07-8.
Kościół Świętej Trójcy w Suderwie

Kościół św. Trójcy w Suderwie – kościół w Suderwie (Litwa). Ufundowany przez W. Wołczackiego, biskupa tomaseńskiego i który był miejscowym proboszczem. Projekt sporządził dominikanin Wawrzyniec Bortkiewicz (według niektórych źródeł, projektantem był Wawrzyniec Gucewicz, zmarły w 1798). Budowę rozpoczętą w 1803 ukończył w 1822 Hipolit Wołk-Łaniewski, spadkobierca Wołczackiego. Budynek ma formę rotundy. Dach stanowi spłaszczona kopuła na niskim bębnie zwieńczona latarnią. Przednią połowę obwodu stanowi kolumnada składająca się z 6 okazałych kolumn. Pomiędzy kolumnami znajdują się nisze, w których stoją drewniane rzeźby, wykonane w latach 1817-1820 przez Ignacego Pulmana. Elewacja ozdobiona pilastrami, gzymsami i szerokim belkowaniem. Wewnątrz kościoła znajdują się dwa obrazy z XVIII wieku, prospekt organowy w stylu klasycystycznym (początek XIX wieku). Obok kościoła znajduje się dzwonnica, murowana z kamienia polnego, nakryta stromym dachem z sygnaturką. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 264-265. ISBN 83-87654-07-8.
Tauragė Castle

Tauragė Castle (Lithuanian: Tauragės pilis) is a 19th-century masonry building in Tauragė, near the Baltic Coast. It was originally built between 1844 and 1847 to serve as a customs building. History A major fire devastated Tauragė in 1836. Consequently, the Tsarist authorities issued an order to prepare a new project for the city's construction that included a customs house that later became Tauragė Castle. The initial two-story customs building was completed in 1847. The initial building also served as a prison for smugglers and illegal immigrants. The compound was expanded in the late 19th century with a bathhouse, sauna, water well, several auxiliary buildings and stone wall with corner towers. The compound was later expanded twice – new buildings were added in 1971 and 1986. Since the 1900s, this castle has been repurposed multiple times and has housed psychiatric hospital, county hospital, military barracks and commerce school. It has also housed a middle school and a restaurant. In modern times Tauragė Castle houses a museum and children's library. The castle also hosts various exhibitions, events and celebrations. Gallery See also List of castles in Lithuania References External links Official website Media related to Tauragė Castle at Wikimedia Commons
Château de Tauragė

Le château de Tauragė est un bâtiment en maçonnerie du XIXe siècle situé à Tauragė, près de la côte baltique. Il a été construit à l'origine entre 1844 et 1847 pour servir de bâtiment des douanes. Notes et références Portail des châteaux Portail de la Lituanie
Zamek w Taurogach

Zamek w Taurogach (lit. Tauragės pilis) – zespół architektoniczny o charakterze romantycznego zamku renesansowego, znajdujący się w centrum Taurogów na Litwie. Pierwotnie wybudowany jako budynek celny Imperium Rosyjskiego w latach 1844–1847, obecnie pełni funkcję muzeum. Historia Budowa i pierwotne przeznaczenie Projekt budynku celnego został opracowany w 1844 roku przez władze Imperium Rosyjskiego. W 1847 roku ukończono budowę dwupiętrowego murowanego budynku, który przeznaczony był dla aresztowanych na granicy. Budynek celny w Taurogach pełnił również funkcję więzienia granicznego, w którym tymczasowo przetrzymywano zatrzymanych przemytników. Przebudowy W 1852 roku budynek został otoczony murem, na dziedzińcu wybudowano łaźnię, budynki gospodarcze oraz wykopano studnię. Znacząca przebudowa miała miejsce w 1866 roku, kiedy cały zespół został przekształcony w więzienie zamkowe. W wyniku tej przebudowy powstały narożne wieże oraz strzelnice, a całemu zespołowi architektonicznemu nadano charakter romantycznego zamku renesansowego. W drugiej połowie XIX wieku kompleks został dodatkowo rozbudowany – terytorium otoczono murem z cegły, na dziedzińcu wybudowano saunę i nowe budynki gospodarcze. W XX wieku zespół zamkowy został rozbudowany o dwa dodatkowe budynki, które wzniesiono na dziedzińcu zamkowym w 1971 i 1986 roku. Architektura Zamek w Taurogach stanowi zespół architektoniczny wykazujący cechy stylu romantycznego zamku renesansowego. Główny budynek jest dwupiętrową murowaną konstrukcją. Charakterystycznymi elementami zespołu są narożne wieże oraz strzelnice, które powstały podczas przebudowy w 1866 roku. Całość otoczona jest murem obronnym, a na dziedzińcu znajdują się budynki pomocnicze, w tym łaźnia i budynki gospodarcze. Stan obecny We wrześniu 2019 roku zamek w Taurogach został otwarty jako przestrzeń muzealna z odnowionymi ekspozycjami historycznymi, etnograficznymi i przyrodniczymi. Muzeum zostało wzbogacone o nowoczesne technologie, w tym całoroczne drzewo z zielonymi jabłkami, magnetyczne puzzle, ekrany dotykowe z grami edukacyjnymi oraz inne atrakcje. Przypisy
Tauragė slott

Tauragė slott (litauiska: Tauragės pilis) är en 1800-talsbyggnad i Tauragė i Litauen, nära Östersjökusten. Den byggdes mellan 1844 och 1847 som tullbyggnad. Bilder Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Tauragė slott.
Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Upynie

Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny (lit. Švč. Mergelės Marijos Vardo bažnyčia) – rzymskokatolicka świątynia parafialna znajdująca się w litewskim miasteczku Upyna. Historia Wzniesiony w Upynie kościół spłonął w 1705 roku, odbudowano go rok później. Obecną świątynię wybudowano w latach 1835-1836, za wstawiennictwem ks. Pranciškusa Stankevičiusa, po pożarze z 28 sierpnia 1834. Dzwony przewieszono z zamkniętego klasztoru karmelitów w Rosieniach. Obiekt rozbudowano w 1913 roku, a w 1926 erygowano parafię. W 1998 świątynię odrestaurowano. Architektura Wygląd kościoła nawiązuje do architektury typowej wiejskiej chaty. Posiada elementy klasycystyczne. Podzielone na trzy nawy wnętrze zdobią trzy barokowe ołtarze. Świątynia otoczona jest murowanym ogrodzeniem, na terenie dawnego cmentarza stoi niewysoka, XIX-wieczna dzwonnica. Galeria Przypisy