NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bazylika św. Michała Archanioła w Mariampolu

Bazylika św. Michała Archanioła w Mariampolu (lit. Marijampolės Šv. arkangelo Mykolo mažoji bazilika) – rzymskokatolicki kościół kościół parafialny z 1824 roku w Mariampolu w diecezji wyłkowyskiej, pełnił przez kilkanaście lat rolę prokatedry, od 1992 roku bazylika mniejsza; sanktuarium – miejsce przechowywania relikwii bł. Jerzego Matulewicza – patrona Litwy; cel pielgrzymek krajowych i zagranicznych. Historia Osada Staropole, która dała początek miejscowości Mariampol (lokacja miasta w 1693 roku) powstała przez wykarczowanie fragmentu lasu na stylu Puszcz Kowieńskiej i Preńskiej. Starościna preńska, Franciszka z Butlerów Szczukowa, ufundowała pierwszy kościół św. Michała Archanioła (wzniesiony w 1765 roku) i klasztor Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny (zbudowany w 2. połowie XVIII wieku). Świątynia została wzniesiona w latach 1818–1824 przez marianina Michała Pietera (ur. 1763, zm. 1850) po pożarze pierwotnego drewnianego kościoła w 1809 roku. Po powstaniu styczniowym klasztor został zamknięty. W czasach sowieckich klasztor został zlikwidowany, a mienie kościelne wywłaszczone. W klasztorze podczas II wojny światowej był więziony ks. Romuald Jałbrzykowski. Kościół został przebudowany w 1914 roku, powiększono go o dwie kaplice. W nawie bocznej umieszczono w 1934 roku relikwie bł. Jerzego Matulewicza, jednego z patronów Litwy. Od tego czasu świątynia stała się celem pielgrzymek krajowych i zagranicznych. Odpust ku czci bł. Jerzego Matulewicza odbywa się w lipcu i trwa 8 dni, wówczas codziennie jest odmawiany różaniec. Po II wojnie światowej katedra Najświętszej Marii Panny w Wyłkowyszkach uległa zniszczeniu i ostatecznie rozebraniu, przez co kościół św. Michała Archanioła w Mariampolu był prokatedrą od 1944 do 1949 roku i od 1989 do 1998 roku. W 1992 roku kościołowi został nadany tytuł bazyliki mniejszej. Architektura Jeden z największych kościołów w diecezji wyłkowyskiej. Świątynia eklektyczna, z elementami stylu neobarokowego i empire, na planie krzyża łacińskiego z absydą i dwoma trzykondygnacyjnymi wieżami. Kościół trójnawowy, z sześcioma ołtarzami. Przy kościele znajduje się ogrodzony cmentarz. Galeria Przypisy
Sankt Franciskus av Assisi-kyrkan, Mažeikiai

Sankt Franciskus av Assisi-kyrkan (litauiska: Mažeikių šv. Pranciškaus Asyžiečio bažnyčia) är en romersk-katolsk kyrka Mažeikiai i stiftet Telšiai. År 1992 bestämde sig en grupp att uppföra en andra katolsk kyrka i staden Mažeikiai och året därpå valdes en plats för kyrkan. Den första mässan firades av Antanas Vaičius, biskop av Telšiai. Källor
Historisches Museum Kleinlitauens

Das Historische Museum Kleinlitauens (litauisch Mažosios Lietuvos istorijos muziejus) ist ein Heimatmuseum in Klaipėda, Litauen. Es hat Ausstellungsstücke zur Geschichte von Kleinlitauen und der Region Klaipėda (Stadtgemeinde Klaipėda, Rajongemeinde Klaipėda etc.). Es wurde von Adomas Brakas und vom Verein Klaipėdos krašto muziejaus draugija 1924 errichtet. Seit dem 17. Juni 1988 befindet sich das Museum in der Altstadt von Klaipėda. Direktoren Bronė Elertienė seit 1992: Jonas Genys Siehe auch Schmiedemuseum in Klaipėda Literatur Zita Genienė. Mažosios Lietuvos istorijos muziejus. Visuotinė lietuvių enciklopedija, T. XIV (Magdalena-México). – Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, 2008. 521 psl. Vakarų baltų istorija ir kultūra, 1995 Mažosios Lietuvos istorijos paminklai, 2004 Weblinks Geschichte
Muzeum Historii Małej Litwy

Muzeum Historii Małej Litwy, Muzeum Historyczne Małej Litwy, Muzeum Historyczne Pruskiej Litwy (lit. Mažosios Lietuvos istorijos muziejus) – muzeum w Kłajpedzie założone w 1924 roku. Dyrektorem muzeum od 1992 roku jest Jonas Genys. Muzeum powstało 20 czerwca 1924 roku jako Muzeum Ziemi Kłajpedzkiej (lit. Klaipėdos krašto muziejus). W 1939 roku działalność obiektu została przerwana, a większość eksponatów zginęła. Po II wojnie światowej muzeum odnowiono i otwarto ponownie 5 lutego 1949 roku jako Muzeum Krajoznawcze w Kłajpedzie (lit. Klaipėdos kraštotyros muziejus). W 1966 roku w Nidzie utworzono filię muzeum, nazwaną Muzeum Historycznym Neryngi (Neringos istorijos muziejus) lub Muzeum Krajoznawczym Mierzei Kurońskiej (Kuršių nerijos kraštotyros muziejus), która od 1987 roku jest niezależną instytucją. Rok później w muzeum otwarto dział morski, który później przekształcił się w Litewskie Muzeum Morskie. Od 17 czerwca 1988 roku muzeum nosi obecną nazwę. W 2023 roku w zasobach muzeum znajdowało się ponad 140 tys. eksponatów, m.in. szczegółowe mapy dawnych Prus, stroje regionalne z obszaru Małej Litwy, pogański zegar astrologiczny, ikony, monety, prasę, pocztówki, obrazy (głównie przedstawiające Mierzeję Kurońską i Zalew Kuroński). Muzeum organizuje wyprawy archeologiczne, prowadzi regionalny rejestr zabytków archeologicznych, zajmuje się działalnością edukacyjną, organizuje imprezy związane z historią Kłajpedy, a także wydaje książki o kulturze i historii miasta oraz regionu. Muzeum ma także kilka oddziałów: muzeum kowalstwa, eksponujące narzędzia kowalskie z regionu (od 1992), muzeum zamkowe w Kłajpedzie (od 2002), a także park rzeźby im. Martynasa Mažvydasa (od 1975). W 2022 roku muzeum odwiedziło 48,6 tys. turystów. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona muzeum (lit. • ang.)
Музей истории Малой Литвы

Музей истории Малой Литвы (лит. Mažosios Lietuvos istorijos muziejus) — музей в Клайпеде, основанный в 1924 году. Директором музея с 1992 года является Йонас Генис. Музей был основан 20 июня 1924 года под названием Музей Клайпедского края (лит. Klaipėdos krašto muziejus). В 1939 году его деятельность прекратилась, а большинство экспонатов пропало. После второй мировой войны музей был возобновлен и открыт вновь 5 февраля 1949 года как Краеведческий музей Клайпеды (лит. Klaipėdos kraštotyros muziejus). 17 июня 1988 года музей получил сегодняшнее название. В 2020 году в музее находилось свыше 143 тыс. экспонатов, в том числе карты Пруссии, монеты и археологические находки. Музей состоит из нескольких филиалов: музей кузнечного дела (с 1992 года), музей-замок в Клайпеде (с 2002 года), Парк скульптур в Клайпеде (с 1975 года). В 2019 году музей посетило 47 тыс. туристов, в 2022 г. — 48,6 тыс. туристов. Примечания Ссылки Официальный сайт музея (лит.). mlimuziejus.lt. Дата обращения: 19 декабря 2021.
Schule für Grenzschützer Medininkai

Die Schule für Grenzschützer Medininkai (litauisch: Medininkų pasieniečių mokykla) ist die einzige Schule für Grenzschutz-Beamte in Litauen. Sie bereitet die Grenzschützer für den Litauischen Grenzschutz vor. Die Schule wird seit 2007 von Oberst Vytautas Strolia geleitet. Sie befindet sich in Medininkai in der Rajongemeinde Vilnius. Leitung 1991–1992: Pranas Dragūnaitis 1992–1994: Alfonsas Jonas Baravykas 1994–1999: Virginijus Andrius Bukauskas 1999: Astijus Rutkauskas November–Dezember 1999: Ričardas Petrauskas Seit 1999: Vytautas Strolia Geschichte Oktober 1991 wurde das Schulzentrum der Behörde Pasienio apsaugos tarnyba in Sniečkus gegründet. 2001 wurde es zur Schule für Grenzschützer Visaginas (Visagino pasieniečių mokykla). Die erste Absolventenreihe gab es 2001. Seit Herbst 2007 befindet sich die Schule in einem modernen Komplex in Medininkai bei Vilnius. Die Schulung dauert 18 Monate. Danach wird bei Wunsch zum 2. Studienjahr (zum 3. Semester) im Bachelorstudium an der Mykolo Romerio universitetas zugelassen. Absolventen Kęstutis Smirnovas (* 1976), Politiker, Mitglied des Seimas und Kampfsportler Weblinks Webseite der Schule
PLC MEGA

PLC MEGA ist das größte Einkaufs- und Freizeitzentrum in Mittellitauen. Es befindet sich an der Fernstraße Magistralinis kelias A1 in Kaunas, Litauen. Die Fläche beträgt 121.901 Quadratmeter. Der Verwalter ist litauisches Unternehmen Baltic RED UAB. Geschäfte In der neuen Einkaufsstraße von PLC „Mega“ sind Geschäfte von Modemarken H&M, „Mango“, "Massimo Dutti", Marc O’Polo, United Colors of Benetton, Esprit, Springfield, Elsbach, Napapijri, Intimissimi, Calzedonia, Laura Ashley und viele andere. Aquarium Im Gebäude befindet sich das Kaunasser Aquarium. Dieses Meeresaquarium ist das höchste Aquarium im Baltikum und gehört zu den zehn größten Aquarien der Welt. Hier gibt es tropische Fische von 30 verschiedenen Arten aus dem Atlantik, Indischen und Pazifischen Ozean, dem Roten und Mittelmeer und der Karibik. Die Fütterung erfolgt jeden Tag. Geschichte Es wurde von der litauischen Firma AB „Baltic Shopping Centers“ (Inhaber Augustinas Rakauskas) 2005 gebaut. Am 16. Dezember 2016 wurde das Einkaufs- und Freizeitzentrum nach der Erneuerung wieder eröffnet. 2016 wurde ein mehrstöckiges Parkhaus wurde errichtet. Die Investmentgesellschaft AB Baltic Shopping Centres investierte 47 Millionen Euro. Das neue Projekt wurde von der Immobilienentwicklungs- und Verwaltungsgesellschaft „Baltic RED“ umgesetzt. Siehe auch PC Mega, Klaipėda Weblinks Website (litauisch, englisch) Einzelnachweise
PLC Mega

PLC Mega is the second largest shopping mall in the Baltics 102,000 m2 (1,100,000 sq ft). Mega is in Kaunas, Lithuania. It was built by the Lithuanian company AB "Baltic Shopping Centers" in 2005. The building has a marine aquarium. It is the highest aquarium in the Baltic States. The aquarium has a volume of 170,000 litres (45,000 US gal) and you'll find tropical fish of 30 different species from the Atlantic, Indian and Pacific Oceans, the Red Sea and Mediterranean and the Caribbean. The mall was renovated in 2016, with expansion. See also List of shopping malls in Lithuania External links Website (lt, en) References
Winkelcentrum MEGA Kaunas

Winkelcentrum MEGA Kaunas is een winkelcentrum in het westelijk deel van de stad Kaunas in Litouwen. Het winkelcentrum is geopend in 2005. Winkels Het winkelcentrum bevat meer dan 200 winkels en entertainmentdiensten waaronder een bioscoop, een zwembad, een sportcentrum van 7500 m², een bowlingcentrum, een entertainmentclub voor kinderen en een lasergamehal. Ook heeft het winkelcentrum meer dan 19 restaurants. Tevens heeft MEGA de grootste bouwmarkt van Litouwen, een filiaal van Senukai. In het najaar van 2016 is MEGA grondig verbouwd, en vergroot naar 102.000 m².
Michaliszki (rejon wileński)

Michaliszki (lit. Mikališkės) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Suderwa, nad Wilią. Częściowo położone są na terenie Wilejskiego Parku Regionalnego. Historia Pod zaborami wieś i zaścianek szlachecki; w II Rzeczypospolitej wieś, folwark i grupa zaścianków. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Mejszagoła. W 1931 miejscowość liczyła: folwark Michaliszki – 6 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, wieś Michaliszki – 79 mieszkańców, zamieszkałych w 16 budynkach, zaścianki: Michaliszki I – 15 mieszkańców, zamieszkałych w 3 budynkach, Michaliszki II – 10 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, Michaliszki III – 11 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, Michaliszki IV – 8 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, Michaliszki V – 14 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, Michaliszki VI (hist. Wybernia) – 4 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy Bibliografia Michaliszki (5, 6), pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 296 . Mapa WIG Mejszagoła. [dostęp 2025-07-07]. (pol.). Mapa WIG Wilno. [dostęp 2025-07-07]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-07-07]. (lit. • ang.).
Gimnazjum im. Konstantego Parczewskiego w Niemenczynie

Gimnazjum im. Konstantego Parczewskiego w Niemenczynie (lit. Nemenčinės Konstanto Parčevskio gimnazija) – polskojęzyczna szkoła średnia w Niemenczynie. Szkołę w Niemenczynie założono w 1865 roku jako szkołę rosyjskojęzyczną, w której Polakom zabroniono mówić po polsku. Pierwszy gmach powstał 12 lat później. Potem placówka zmieniała swoją nazwę. Była Progimnazjum im. Józefa Piłsudskiego i Szkołą Średnią nr 1. Od roku 1919 nauczano po polsku. W 1936 r. powstał nowy drewniany budynek szkoły w ramach akcji 100 szkół im. Józefa Piłsudskiego na Wileńszczyźnie. Od 1947 r. auczanie znów prowadzone było po rosyjsku. Po protestach rodziców w 1951 r. pozwolono jednak na naukę w języku polskim obok języka rosyjskiego. Szkoła otrzymała status gimnazjum w 2005 r., jako pierwsza szkoła w rejonie wileńskim. Patronem został także w 2005 roku Konstanty Parczewski. Szkoła mieści się w trzech budynkach przy ulicy Adama Mickiewicza 20. Uczęszcza do niej 525 uczniów a naucza 65 pedagogów. Dyrektorem jest Tadeusz Grygorowicz. W 2017 r. w kompleksie szkolnym powstało boisko sportowe, zaś w 2019 r. wyremontowano główny budynek gimnazjum. W 2024 r. zdecydowano o budowie nowego budynku, w którym znajdą się sale koncertowe. Znani absolwenci Robert Duchniewicz Artur Ludkowski Przypisy Linki zewnętrzne Gimnazjum im. Konstantego Parczewskiego w Niemenczynie (strona oficjalna). [dostęp: 2024-11-09.
Zespół pałacowy w Niemieży

Po majątku ziemskim w Niemieży pozostało kilka zabudowań w słabo zachowanym parku dworskim. Pałac – zbudowany w stylu późnoklasycystycznym w latach 1830-1836 przez Benedykta Emanuela Tyszkiewicza (1801-1866). Budynek parterowy z wysokimi suterenami, na planie prostokąta. Środkowa część podwyższona o jedno piętro. Przed wejściem frontowym znajduje się szeroki taras, na który z poziomu gruntu wiodą szerokie schody o kilkunastu stopniach. Wejście akcentuje czterokolumnowy portyk z trójkątnym frontonem. W centrum elewacji ogrodowej znajduje się ryzalit z pilastrami. Dawniej przed ryzalitem znajdował się niski portyk z balkonem, lecz nie zachował się do współczesnych czasów. Oficyna w pobliżu pałacu, parterowa, na planie prostokąta, z czterospadowym dachem, ozdobiona gzymsami. Stajnia – zbudowana w latach 1850–1856. Parterowy budynek na planie prostokąta z centralnym ryzalitem tworzącym dwupiętrową wieżę z zegarem w półkolistym szczycie ozdobionym pilastrami. Elewacje stajni ozdobione są lizenami, listwami i płycinami. Dekoracyjne są też oprawy półkolistych okien. Spichrz z XIX wieku. Zbudowany na planie prostokąta, z wysokim dachem naczółkowym i czterosłupowym podcieniem. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 181. ISBN 83-87654-07-8. Linki zewnętrzne Archiwalne widoki pałacu w bibliotece Polona
Novaraistis

Novaraistis este o arie protejată (arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Lituania întinsă pe o suprafață de 837,21 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Novaraistis este situat la coordonatele 54.9447°N 23.4086°E﻿ ()54.9447; 23.4086. Înființare Situl Novaraistis a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică în aprilie 2004 pentru a proteja 5 specii de animale. Biodiversitate Situată în ecoregiunea boreală, aria protejată nu include niciun habitat protejat. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate de păsări (5): buhai de baltă (Botaurus stellaris), lebădă de iarnă (Cygnus cygnus), cocor (Grus grus), chiră de baltă (Sterna hirundo), fluierar de mlaștină (Tringa glareola). Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Lituania
Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża w Podbrodziu

Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża – prawosławna cerkiew parafialna w Podbrodziu. Należy do dekanatu wileńskiego okręgowego eparchii wileńskiej i litewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Położenie Świątynia znajduje się przy ulicy Bažnyčios (Kościelnej) 20. Historia Cerkiew (początkowo pod wezwaniem św. Pantelejmona) została wzniesiona w 1910 z inicjatywy Zarządu Kolei Warszawsko-Petersburskiej; budowę wsparł również car Mikołaj II kwotą 5000 rubli. Na początku I wojny światowej cerkiew zamknięto, a jej wyposażenie zostało wywiezione w głąb Rosji. W 1915, po zajęciu Podbrodzia przez wojska niemieckie, w budynku cerkwi urządzono kaplicę luterańską. W okresie międzywojennym, po przyłączeniu Wileńszczyzny do Polski cerkiew została przejęta przez rzymskich katolików i wyświęcona w 1927 jako kościół św. Jozafata Kuncewicza. Po II wojnie światowej, władze Litewskiej SRR odmówiły (1946) przekazania obiektu społeczności prawosławnej. W 1991 obok świątyni ustawiono dębowy krzyż, upamiętniający ofiary stalinizmu. W 2007, w związku ze zbudowaniem w Podbrodziu nowego kościoła rzymskokatolickiego (pod wezwaniem Matki Boskiej Królowej Rodzin), dawna cerkiew została zwrócona prawosławnym. Świątynia otrzymała wezwanie św. Sergiusza z Radoneża; 6 stycznia 2008 odprawiono w niej pierwsze od ponad 90 lat nabożeństwo prawosławne. Oficjalne przekazanie obiektu nastąpiło 30 grudnia 2009 w prawosławnej kurii arcybiskupiej w Wilnie; w czasie uroczystej ceremonii kardynał wileński Audrys Bačkis wręczył metropolicie wileńskiemu i litewskiemu Chryzostomowi akt wieczystego użytkowania cerkwi w Podbrodziu. Architektura Budowla murowana, z żółtej cegły, wzniesiona na planie krzyża, w stylu neobizantyjskim. Bibliografia Opis na stronie eparchii wileńskiej i litewskiej ros.
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Pogromonciach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Pogromonciach – kościół w Pogromonciach (Litwa). Zbudowany w 1774 z fundacji biskupa Jana Dominika Łopacińskiego, właściciela miejscowych dóbr. Kościół drewniany, na planie krzyża, z szerokim transeptem. Budynek nakryty wysokim dachem, na którym znajdują się dwie niewielkie wieżyczki (jedna w przedniej części dachu, druga nad skrzyżowaniem nawy i transeptu). Wewnątrz znajduje się barokowy ołtarz pochodzący z czasów budowy kościoła. Obok kościoła znajduje się wolnostojąca, drewniana dzwonnica, zbudowana w 1821 roku. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 202. ISBN 83-87654-07-8.
Pagryžuvys Manor

Pagryžuvys Manor is a former residential manor in Pagryžuvys village, Kelmė District Municipality, Lithuania, on the right shore of Gryžuva. The manor belongs to the noble family of Šemeta (Semeta). Yet to be returned to family following soviet land-grab. The family is well known in Lithuanian churches and monasteries history - the Vilnius Cathedral, Pazaislis monastery (Pacas and Semeta). This particular manor, same as many in other locations, were forcefully taken away by the soviet regime. They were fully furnished with expensive furniture, art collection, jewelry, family portraits, books, clothes and other personal belongings. The family was being persecuted by the brutal soviet regime, because the owner is the founder of Lithuanian military. Russians tried to erase the family and all links to Lithuanian heritage for many years. Semeta, together with Radziwiłł family, were participating in a partisan movement to restore independence. Soviets used various forms of aggression and propaganda. Killing at home or deporting to Siberia. Only few survived. Most common propaganda - all anti-Christian values, such as stealing, perversion, non-noble behavior - everything to justify genocide and taking family homes with treasures. Gallery References Further information on stolen heritage and Russian war crimes Stolen Art, Artifacts and Diamonds |
Pojaniszki

Pojaniszki (lit. Pajoniškė) – kolonia na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Podbrzezie. Historia Pod zaborami i w II Rzeczypospolitej zaścianek szlachecki. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Podbrzezie. W 1931 miejscowość liczyła: Pojaniszki I – 5 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, Pojaniszki II – 4 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy Bibliografia Pojaniszki (2), pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 532 . Mapa WIG Mejszagoła. [dostęp 2025-03-27]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-03-27]. (lit. • ang.).
Pokirnie

Pokirnie (lit. Pakirniai; pol. hist. Pokirnia) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Sużany, nad jeziorem Oświe. Częściowo położona jest na terenie Oświeskiego Parku Regionalnego. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim, w gminie Niemenczyn. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Niemenczyn. W 1931 miejscowość liczyła 61 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach. 3 października 1943 miały tu miejsce walki 3 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej z kolaboracyjną policją litewską. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy Bibliografia Pokirnia al. Pokirnie, pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 539 . Mapa WIG Orniany. [dostęp 2025-08-07]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-08-07]. (lit. • ang.).
St. Johannes der Täufer (Pakruojis)

St. Johannes der Täufer ist eine katholische Kirche in Pakruojis in Litauen am rechten Ufer der Kruoja. Geschichte 1613 oder 1630 wurde die erste Kirche gebaut. Jonas Zabiela, Inhaber des Gutshofs Pakruojis, ließ 1750 die zuvor abgebrannte Kirche wiedererrichten. Im 19. Jahrhundert gab es eine Pfarrschule. 1890 wurde eine neue Kirche von Bischof Mečislovas Paliulionis geweiht. Während der Bodenreform 1922 bekam die Kirche 8 Hektar Land. Von 1933 bis 1950 war der Schriftsteller Mikalojus Šeižys-Dagilėlis (1874–1950) als Pfarrer tätig. Weblinks Orgel Kirche
Church of St. Anthony of Padua, Pakutuvėnai

The present day Pakutuvėnai church was built between 1941–1943 on the initiative of two of the residents of Pakutuvėnai Village, the brother and sister Justina and Juozapas Stropai, and the Plungė parish priest, Prelate Povilas Pukis. History In 1941, the Kretinga district engineer, Jonas Zubkus, prepared the church drawings. The Plungė kommandatura provided 600 bags of cement for the floor of the church, while the Plungė burgomaster, Edvardas Misevičius, following a request from the parish priest, granted 1200 bags of cement left behind by the Russians and 27 iron beams to the church. The Pakutuvėnai church is laid out in a rectangular shape that is 24 metres long and 12 metres wide. On 26 September 1943, the Telšiai Diocesan Bishop Vincentas Borisevičius solemnly consecrated the church. At first three altars were installed, but only one presently remains. The church has Classical characteristics. At this time, the church is managed by the Franciscan monks. Gallery References