NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Church of St. Anthony of Padua, Ukrinai

Church of St. Anthony of Padua (Lithuanian: Šv. Antano Paduviečio bažnyčia, Samogitian: Šv. Ontana Padovėitė bažninčė) is a Roman Catholic church in Ukrinai, Lithuania. History The first church in Ukrinai was consecrated in 1784. Its construction was probably funded by a nobleman Laurynas Pilsudskis. The nobility of Ukrinai and Bukončiai built a new church in 1803, however it burnt down after around half a century. Current wooden church was built in 1857 and in 1913 it was enlarged. Since 1853 Ukrinai has been a filial of Židikai parish. Architecture The church is rectangle, with two small towers. There are four altars. It reflects the characteristics of Lithuanian vernacular architecture. The main altar is a vernacular interpretation of Baroque External links mke.lt Info at the webpage of the Diocese of Telšiai References
Unguryszki

Unguryszki (lit. Unguriškės) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Sużany. Historia Pod zaborami zaścianek szlachecki; w II Rzeczypospolitej parcele. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim. W 1892 miejscowość liczyła 17 mieszkańców, zamieszkałych w 2 budynkach, wyłącznie katolików. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Niemenczyn. W 1931 miejscowość liczyła 31 mieszkańców, zamieszkałych w 5 budynkach. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy Bibliografia Unguryszki, pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 800 . Mapa WIG Orniany. [dostęp 2025-08-17]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-08-17]. (lit. • ang.).
Hauptschule Upninkai

Die Hauptschule Upninkai (lit. Upninkų pagrindinė mokykla) war eine allgemeinbildende Schule (Hauptschule, 10 Klassen) mit Vorschulerziehung im litauischen Dorf Upninkai der Rajongemeinde Jonava im Bezirk Kaunas der mittellitauischen Region Aukštaitija. Geschichte Die erste Schule in Upninkai, die seit dem 18. Jahrhundert aktiv war, war eine Pfarrgemeindeschule. Ein Organist unterrichtete die Kinder im Lesen und Schreiben. Die Zahl der Schüler reichte von 3 bis 19. Die Unterrichtssprache war Polnisch. Die Schule war von November bis März geöffnet. Die Grundschule Upninkai wurde im Jahr 1900 mit 37 Schülern im damaligen zaristischen Russland eröffnet. Die Schule bestand aus vier Stufen. Im Juli 1944, als sich die Front des Zweiten Weltkriegs zurückzog, wurde die Schule niedergebrannt. Da es im Dorf Upnininkai keine geeigneten Räumlichkeiten gab, wurde die Schule im Dorf Aukštakaimis im Haus von Tomas Morkūnas untergebracht. 1949 wurde die Schule in das Dorf Gudoniai in das Haus von Pranas Slepeika verlegt (beide wurden später nach Sibirien verbannt). Von 1949 bis 1950 wurde ein Progymnasium im damaligen Sowjetlitauen eröffnet. Die meisten Schüler besuchten vier Klassen. Es gab mehr als 30 Fünftklässler. Im Jahr 1964, als sich die Siedlung Upninkai zu entwickeln begann, wurde ein neues Schulgebäude gebaut und eine achtjährige Schule eingerichtet. Neben der Schule wurde ein Schülerheim gebaut, in dem etwa 20 Schüler wohnten. Zu dieser Zeit war Jonas Ertmanas der Schulleiter. Ab 1987 gab es in Upninkai eine Sekundarschule mit Abitur. Stanislavas Bernikas war der Leiter der Schule. Von 1988 bis 1989 lernten 268 Schüler. 1990 machte der erste Absolventenjahrgang der Abiturienten seinen Abschluss. Am 1. September 2001 wurde die Sekundarschule in eine Hauptschule umgewandelt. 2002 wurde ein Museum über die Geschichte der Schule eröffnet. 2012 wurde die Schule renoviert. 2013 erweiterte man die Schule um die Kinderkrippe und den Upninkai-Kindergarten. 2015 lehrte man neben den Fremdsprachen Englisch und Russisch auch Wirtschaftskunde sowie Sicherheit des Menschen, es gab eine Ganztagsschule. Im Jahr 2019 wurde sie mit der Lietavos-Hauptschule Jonava zusammengelegt und als juristische Person aufgelöst. Derzeit gibt es die Abteilung Upninkai dieser Schule. In der Abteilung lernen etwa 60 Schüler und 19 Kinder in der Vorschulbildung (Stand: 2025). Die Zweigstelle Upninkai arbeitet aktiv mit dem Kulturzentrum Upninkai, der Dorfbibliothek Upninkai, der Verwaltung von Amtsbezirk Upninkai und der örtlichen Gemeinde zusammen. Absolventen 1981: Laimutis Alechnavičius (* 1966), Jurist, Richter am Obersten Verwaltungsgericht Litauens Weblinks Historische Website der Schule Unterseite der Abteilung Upninkai auf der Webseite der Lietavos-Schule Jonava Einzelnachweise
Utenos Alus

Utenos Alus is een Litouwse brouwerij in Utena. Sinds 2001 maakt de brouwerij deel uit van Švyturys-Utenos Alus AB. Geschiedenis De brouwerij werd ten tijde van het Sovjetregime in de jaren 1970 gebouwd met hulp van technici van de Tsjechische firma TechnoExport, onder leiding van Jerzy Tomášek. Gediminas Jackevičius werd de eerste manager en bleef dit tot aan zijn dood in 1993. Op 14 januari 1977 werd het eerste Žigulinis-bier gebrouwen. Er werden ook frisdranken zoals Citrina, Sajanai, Tarchūnas en Šaltukas gebotteld in de fabriek. Na de val van het communisme en de onafhankelijkheid van Litouwen in 1990 werd de brouwerij geprivatiseerd en veranderde de naam in Utenos Gėrimai AB. Vanaf 1991 werden er een aantal nieuwe bieren gebrouwen zoals Lietuviškas, Aukštaitijos, Studentiškas, Gaudeamus, Sartų, Bočių, Baltų, Utenos, Utenos Premium, GJ, Turbo en Porteris. In 1997 werd een samenwerking gestart met de Baltic Beverages Holding (BBH). In 2001 BBH fuseerde BBH de brouwerijen Švyturys en Utenos Alus in een naamloze vennootschap genaamd Švyturys-Utenos Alus AB. Sinds 2008 behoort BBH tot de Deense Carlsberggroep. Producten Bieren Utenos Andere dranken D-Light Kiss (cider) Somersby (cider) Vichy (mineraalwater & frisdrank) Zie ook Bier in Litouwen Externe link Officiële website
Utenos alus

Utenos alus (рус. Уте́нос а́лус)— литовский пивоваренный завод, расположен в городе Утена. Входит в состав группы Švyturys-utenos alus, которая в свою очередь входит в Carlsberg Group. История 1970 — принято решение о строительстве пивоваренного завода в Утене. Строительством предприятия, а впоследствии и самим пивоваренным заводом руководил Гядиминас Яцкявичюс. 1977 — на пивоваренном заводе Utenos alus разлита первая партия пива Žigulinis. 1980 — пивоваренный завод Utenos alus поставляет прохладительные напитки для Московской олимпиады. 1985 — название завода изменено на Utenos nealkoholinių gėrimų kombinatas. 1992 — пивоваренный завод реорганизован в государственное акционерное предприятие Utenos gėrimai, затем — в акционерное общество, начата его модернизация. 1997 — 50 процентов акций пивоваренного завода приобретено предприятием из шведско-норвежско-финской компанией Baltic Beverages Holding (BBH) и эстонским предприятием Hansa Investments. 2000 — в Утене начато производство питьевой воды Vichy Classique, сидра Kiss, также было обновлено и пиво Utenos alus 2001 — предприятия Utenos alus и Švyturys объединены в одну компанию Švyturys-Utenos alus. Адрес её регистрации — Утена, ул. Прамонес, 12.. 2004 — компанией Utenos alus проведена общественная акция Laisvė Joninėms («Свободу Иванову дню»), в результате чего 24 июня было провозглашено выходным днем в Литве. 2008 — пивоваренный завод Utenos alus стал частью одной из крупнейших в мире пивоваренных групп Carlsberg Group. Статистика В 2012 году пивоваренным заводом Utenos alus было сварено 102 млн литров пива и 31 млн литров других напитков. Сваренное в Утене пиво экспортируется более чем в 20 стран мира, оно не раз было удостоено дипломов и медалей. Внедренная на пивоваренном заводе система управления качеством и защитой окружающей среды претворяется в жизнь на основании двух стандартов: стандарта качества ISO 9001 и стандарта защиты окружающей среды ISO 14000. Пивоваренный завод Utenos alus учрежден в одном из самых чистых регионов Литвы — рядом с Аукштайтийским национальным парком. Вода для пива добывается из собственной скважины пивоваренного завода Utenos alus глубиной 207 метров. Пивоваренный завод очень заботится о чистоте и благоустройстве этого края, претворяет в жизнь экологическую программу «Край озёр». Товарные знаки «Utenos Utenos», «Utenos Auksinis Special», «Utenos Auksinis», «Utenos Pilsener», «Utenos Dark», «Utenos Porteris», «Utenos Kvietinis», «Utenos Classic», «Utenos Radler Cola», «Utenos Radler Lemon», «Utenos Radler Orange», «D-Light», «Kiss», «Somersby», «Vichy Classique», «Vichy Fresh», «Vichy Juicy», «Vichy Classique Vivasport». Продукция Utenos Utenos (Pale Lager, 5,0%); Utenos Auksinis (Premium Lager, 5,0%); Utenos Auksinis Special (Premium Lager, 5,2%); Utenos Pilsener (Pilsner, 4,6%); Utenos Dark (Dunkel, 4,2%); Utenos Porteris (BalticPorter, 6,8%); Utenos Radler Lemon (пивной коктейль, 2%); D-Light (пивные коктейли); Kiss, Somersby (сидр); Vichy Classique (питьевая вода); Vichy Classique Vivafresh (прохладительные напитки); Vichy Classique Vivasport (прохладительные напитки). См. также Литовское пиво Примечания
Eighth Fort

Kaunas Eighth Fort (Lithuanian: VIII Kauno fortas), also known as Linkuva, is a former military fort in Šilainiai elderate, Kaunas, Lithuania. Built in 1889–1890, it is part of Kaunas Fortress, which was constructed by the Russian Empire. The Eighth Fort was the first element of Kaunas Fortress to use concrete. The structure is currently abandoned and semi-flooded. The slopes of the fort have been used since the interwar period as a community garden. History The construction of the Eighth Fort began in 1889, after the first seven forts of Kaunas Fortress had already been designed and constructed. The earlier forts did not form a fully enclosed defensive ring around the city of Kaunas, and so the Eighth Fort was built to protect against attacks from the northwest. Although the earlier forts were constructed in red brick, the Eighth Fort is made from concrete and covered in soil. It was also the first fort of Kaunas Fortress to be equipped with electricity, which was provided via an oil-powered generator. However the fort was compromised by its position, which was not the highest point in the area, and so it was superseded four years later by the Ninth Fort. For this reason, the Eighth Fort was used only as barracks and later an armoury. During World War I, the fort's crew detonated the ammunition remaining in storage before retreating. The blast severely damaged the fort and its drainage system, resulting in the flooding of much of the structure. In the 21st century, the fort was designated as a protected area for bat hibernation under the European bat conservation agreement. The fort was also added to the Lithuanian Register of Cultural Property (Kultūros Vertybių Registras) in 2002. Cultural events have taken place in the fort, including a sound and light installation, photography exhibition, pyrotechnic acrobatics show and a peer learning programme about bees. Gardens Since the interwar period, the earthworks leading up to the fort have been used by the residents of Šilainiai to grow vegetables. In addition to the produce grown in beds, there are a range of native trees, including oak, birch, apple and plum. In 2018 stakeholders and members of the community formalised the gardens under the name Šilainių Sodai (Šilainiai Gardens), with the aim of preserving the living history of the community garden as part of the historic military site. References External links Kauno Tvirtovės Parkas [Kaunas Fortress Projects]
Fuerte Octavo

El fuerte Octavo de Kaunas (en lituano: VIII Kauno fortas), también conocido como Linkuva, es un antiguo fuerte militar situado en Šilainiai elderate, Kaunas, Lituania. Construido en 1889-1890, forma parte de la fortaleza de Kaunas, construida por el Imperio ruso. El fuerte Octavo fue el primer elemento de la Fortaleza de Kaunas que utilizó hormigón.[cita requerida] En la actualidad, la estructura está abandonada y semi-inundada. Las laderas del fuerte se utilizan desde el periodo de entreguerras como jardín comunitario. Historia La construcción del Octavo Fuerte comenzó en 1889, después de que los siete primeros fuertes de la Fortaleza de Kaunas ya hubieran sido diseñados y construidos. Los primeros fuertes no formaban un anillo defensivo completamente cerrado alrededor de la ciudad de Kaunas, por lo que el Octavo Fuerte se construyó para protegerla de los ataques desde el noroeste. Aunque los primeros fuertes se construyeron con ladrillo rojo, el Octavo Fuerte es de hormigón y está cubierto de tierra. También fue el primer fuerte de la Fortaleza de Kaunas equipado con electricidad, que se suministraba a través de un generador alimentado por petróleo[1]. Sin embargo, el fuerte se vio comprometido por su posición, que no era el punto más alto de la zona, por lo que fue sustituido cuatro años más tarde por el Noveno Fuerte. Por este motivo, el Octavo Fuerte se utilizó únicamente como cuartel y, más tarde, como arsenal.​ Durante la Primera Guerra Mundial, la tripulación del fuerte detonó la munición que quedaba almacenada antes de retirarse. La explosión dañó gravemente el fuerte y su sistema de drenaje, lo que provocó la inundación de gran parte de la estructura.​ En el siglo XXI, el fuerte fue designado zona protegida para la hibernación de murciélagos en virtud del acuerdo europeo de conservación de murciélagos.​ El fuerte también fue incluido en el Registro Lituano de Bienes Culturales (Kultūros Vertybių Registras) en 2002.​ En el fuerte se han celebrado actos culturales, como una instalación de luz y sonido, una exposición fotográfica, un espectáculo de acrobacia pirotécnica y un programa de aprendizaje entre iguales sobre las abejas.​​ Jardines Desde el periodo de entreguerras, los residentes de Šilainiai han utilizado los terraplenes que conducen al fuerte para cultivar hortalizas. Además de los productos cultivados en bancales, hay una serie de árboles autóctonos, como robles, abedules, manzanos y ciruelos. En 2018, las partes interesadas y los miembros de la comunidad formalizaron los huertos con el nombre de Šilainių Sodai (Jardines de Šilainiai), con el objetivo de preservar la historia viva del huerto comunitario como parte del emplazamiento militar histórico.​ Referencias
Ottavo forte

L'Ottavo forte di Kaunas o Forte VIII (in lituano: VIII Kauno fortas), noto anche come Linkuva, è un ex struttura militare costruita nel microdistretto di Šilainiai a Kaunas, in Lituania. Edificato nel 1889–1890, fa parte della fortezza cittadina costruita dall'Impero russo: l'ottavo forte è stato il primo a essere stato realizzato in cemento. La struttura è attualmente abbandonata e semi-allagata: le parti più elevate del forte sono state utilizzate sin dal periodo interbellico come orto botanico. Storia La costruzione dell'ottavo forte iniziò nel 1889, dopo che i primi sette della fortezza di Kaunas erano già stati progettati e costruiti. Le strutture precedenti non formavano un anello difensivo completamente circolare intorno alla città di Kaunas, per cui l'ottavo forte fu costruito per proteggersi dagli attacchi da nord-ovest. Sebbene le prime fortificazioni difensive fossero state costruite in mattoni rossi, quella nuova venne realizzata in cemento e fu inoltre la prima del complesso ad essere dotata di elettricità, la quale veniva fornita tramite un generatore a petrolio. Tuttavia, la posizione non si rivelò delle migliori perché non inglobava il punto più sopraelevato della zona, ragion per cui, quattro anni più tardi, venne realizzato il Nono forte. Per questo motivo, l'ottavo fu utilizzato solo come caserma e, in seguito, come arsenale. Durante la prima guerra mondiale, la guarnigione del forte fece esplodere le munizioni rimaste in deposito prima di ritirarsi. Lo scoppio danneggiò in maniera grave il forte e il suo sistema di drenaggio, provocando l'allagamento di gran parte della struttura. Nel XXI secolo, il forte divenne un'area protetta per il letargo dei pipistrelli ai sensi dell'accordo europeo per la conservazione dei roditori volanti. Il forte è stato altresì aggiunto al registro lituano dei beni culturali (Kultūros Vertybių Registras) nel 2002. Nella struttura si sono svolti eventi culturali, tra cui l'installazione di un percorso pedonale con tanto di suoni e luci, una mostra fotografica, uno spettacolo di acrobazie pirotecniche e un programma di apprendimento sull'apicoltura. Giardini Dal periodo interbellico, i lavori di sterro attivati al forte sono stati utilizzati dagli abitanti di Šilainiai per coltivare ortaggi. Oltre ai prodotti coltivati nei letti, è stata piantata una serie di alberi autoctoni, tra cui querce, betulle, meli e prugni. Nel 2018 le parti interessate e i membri della comunità hanno battezzato i giardini con il nome di Šilainių Sodai (Giardini di Šilainiai), con l'obiettivo di preservare la tradizione dell'orto comunitario come parte del sito militare storico. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ottavo forte
Kościół Nawrócenia św. Apostoła Pawła w Wojdatach

Kościół Nawrócenia Św. Apostoła Pawła w Wojdatach – rzymskokatolicki kościół w Wojdatach. Msze odprawiane są w języku polskim i litewskim. Fundatorem kościoła był hrabia Hilary Łęski herbu Ostoja. Ważniejsze daty W 1907 roku – poświęcenie fundamentu; W 1910 roku – poświęcenie kościoła; W 1921 roku – powstanie parafii; W 1927 roku – powstała dzwonnica; W 2010 roku – 100-lecie parafii. Linki zewnętrzne Zdjęcia obiektu
Wybranciszki

Wybranciszki (lit. Vibrantiškės) – wieś na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie wileńskim, w gminie Podbrzezie. Współcześnie w skład miejscowości wchodzą także dawny zaścianek Jarzynowo i folwark Magazynek Wybranciski. Historia W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim, w gminie Podbrzezie. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 11 kwietnia 1922 leżały w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Podbrzezie. W 1931 miejscowości liczyły: Wybranciszki – 81 mieszkańców, zamieszkałych w 17 budynkach, Jarzynowo – 5 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, Magazynek Wybranciski – 16 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. Uwagi Przypisy Bibliografia Wybranciszki, pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 71 . Mapa WIG Mejszagoła. [dostęp 2025-04-14]. (pol.). geoportal.lt. [dostęp 2025-04-14]. (lit. • ang.).
Kościół św. Krzyża w Widuklach

Kościół św. Krzyża w Widuklach – katolicki kościół w Widuklach (Litwa, okręg kowieński, rejon rosieński). Kościół ufundowany przez Józefa Arnulfa Giedroycia zbudowano w 1806 z drewna. Kościół halowy, na planie prostokąta, ma dwie zakrystie i pięciobocznie zamknięte prezbiterium. Fasada kościoła ozdobiona jest wąskimi pilastrami i trójkątnym frontonem. W przedniej części dachu zbudowano, w początkach XX wieku, dwukondygnacyjną, wieloboczną wieżyczkę w stylu neogotyckim. Obok kościoła stoi drewniana, dwukondygnacyjna dzwonnica z 1842. Dzwon odlano w 1644. Kościół jest otoczony ogrodzeniem z arkadową bramą, zbudowanym w latach 1842-1845. Wnętrze kościoła w stylu neoklasycystycznym. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, s. 318-319. ISBN 83-87654-07-8.
Церква Ісуса Христа в Відуклі

Церква Ісуса Христа — католицька церква в містечку Відукля (Литва,Каунаський повіт, Расейняйський район). Церква побудована Юзефом Гедройцом у 1806 році. Зальний храм, має прямокутну форму, в церкві є дві ризниці та закрита вівтарня. Фасад церкви прикрашений вузькими пілястрами і трикутним фронтоном.На передній частині даху була побудована на початку XX ст. двоповерхова багатокутна вежа в неоготичному стилі. Поруч із церквою знаходиться дерев'яна двоповерхова дзвіниця, з 1842 року. Дзвін був відлитий у 1644 році. Церква оточена парканом з арочним ворота, побудованими в 1842—1845 рр. Інтер'єр церкви оздоблений у неокласичному стилі. Джерела Grzegorz Rąkowski: Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Litwie. Warszawa: Burchard Edition, 1999-10-16, ss. 318-319. ISBN 83-87654-07-8.
Jüdischer Friedhof Vilijampolė

Der Jüdische Friedhof Vilijampolė (lit. Vilijampolės žydų kapinės) ist ein jüdischer Friedhof in Vilijampolė, einem Stadtteil von Kaunas in Litauen. Der im 18. Jahrhundert angelegte Friedhof ist 0,7 Hektar groß und befindet sich am Kinderrehabilitationskrankenhaus „Lopšelis“, der Filiale von KMUK. Siehe auch Liste jüdischer Friedhöfe in Litauen Jüdischer Friedhof Aleksotas Weblinks Vilijampolės žydų kapinės Litvakų kapinių sąraše Kauno žydų istorija: žydų kapinės Kaune
Vilkaviškis Manor

Vilkaviškis Manor is a former residential manor in Vilkaviškis, Vilkaviškis District Municipality, Lithuania. Currently it is partially reconstructed. The manor was founded after 1744 – on 25 January 1776 in the list of taxpayers of the area of Kaunas it is indicated that in Vilkaviškis parish there is Vilkaviškis manor managed by the Ogiński family, in the city of Vilkaviškis – 39 agricultural yards and 96 yards in plots. Vilkaviškis parish priest Lachovskis had 5 yards in gardens and a hospital. In 1812 on 19–24 June, Napoleon's army passed along Vilkaviškis. In the notes of cleric (later prelate) Butkevičius, it is recorded that on 21 June Napoleon himself arrived and settled in the Vilkaviškis manor. (Other sources mention a tent near the manor). In the vicinity of the manor, on 21 June Marshal Louis-Alexandre Berthier, Chief of the Army General Staff, issued a recall signed by Napoleon which was effectively a declaration of war against Russia. From 1864 till 1904 a Russian army general lived in the manor, during World War I – the Germans. Later, the manor with 80 hectares was bought from the state by priest P. Karalius, after which the Vilkaviškis diocese's curia settled there, bishops Antanas Karosas and Mečislovas Reinys lived here. The manor was liquidated in 1940, during the Soviet campaign of 1940 – on 5 August the land reform law was passed. During World War II, the palace building was empty, after the war the administration of the Vilkaviškis Sovkhoz was located in it. References
Johannes-Paul-II.-Progymnasium Vilnius

Das Johannes-Paul-II.-Progymnasium Vilnius (litauisch Vilniaus Jono Pauliaus II progimnazija) ist eine allgemeinbildende polnischsprachige Schule in der litauischen Hauptstadt Vilnius, im Stadtteil Viršuliškės. Unterrichtssprache des Progymnasiums ist Polnisch. Litauisch ist als Amtssprache des Landes ein Pflichtfach. Geschichte Im Jahr 1990 wollten die Vertreter der polnischen Minderheit von Vilnius, dass ihre Kinder Polnisch lernen. Viele der polnischen Schulen waren damals in russischen Schulen und Kindergärten untergebracht und arbeiteten im Zweischichtbetrieb. 1992 wurde eine Organisation gegründet, die den Bau einer neuen polnischen Schule in Vilnius unterstützen sollte. Die Mitglieder (darunter auch Rechtsanwalt Czesław Okińczyc) haben Geld für den Bau einer Schule eingeworben. Viele Polen aus der ganzen Welt haben geholfen. Der Senat der Republik Polen steuerte den größten Betrag bei (344.000 USD), mit Hilfe von J. Borovski, E. Smoktunowicz, dem polnischen Botschafter Jan Widacki und dem Generalkonsul D. Rzenieševski. Auch die Eltern der künftigen Schüler unterstützten die Bauarbeiten. 1994 wurde die Schule von der litauischen Firma „Vilprim“ gebaut. Die Schule hatte eine Kapazität von 900 Schülern. Das Gebäude war aber zu klein. 1995 lernten dort 1772 Schüler und 1997 sogar 2250 Schüler. Die Primarstufen 1 und 2 waren auf sechs Kindergärten verteilt. 2002 wurden zwei Schulen gegründet: die Johannes-Paul-II.-Hauptschule in Viršuliškės (Rygos-Straße 10) und die Johannes-Paul-II.-Sekundarschule in Karoliniškės (V. Druskio-Straße 11/7), die seit 2004 ein Gymnasium ist. 2011 wurde die Hauptschule zum Progymnasium. 2024 arbeiteten dort 129 Mitarbeiter. Weblinks Einzelnachweise