NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Katedra Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Szawlach

Katedra Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Szawlach (lit. Šiaulių Šv. apaštalų Petro ir Pauliaus katedra) – kościół rzymskokatolicki położony przy Aušros takas 3 w Szawlach. Zbudowany w 1 połowie XVII wieku w stylu manierystycznym, przebudowany w niewielkim stopniu na przełomie XIX/XX wieku. Podniesiony do roli katedry w 1997. Historia Pomiędzy rokiem 1610 a 1616 zapadła decyzją o wzniesieniu obecnego kościoła, podjęta wspólnie przez starostę szawelskiego Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła „Sierotkę” oraz biskupa wileńskiego Mikołaja Paca. Po śmierci „Sierotki” budowie patronował Hieronim Wołłowicz, na co wskazuje herb na portalu prowadzącym do zakrystii. Kościół został zbudowany najpewniej niedługo przed 1634 rokiem, w którym został poświęcony przez biskupa żmudzkiego Jerzego Tyszkiewicza (według innych źródeł kościół powstał w: 1595, 1617, 1625). Wzorem dla kościoła mogła być kaplica grobowa w Château d’Anet pod Paryżem, którą przed 1566 rokiem zaprojektował Claude de Foucque. O obronnym charakterze kościoła w Szawlach decyduje obecność wąskich okienek strzelniczych umieszczonych w poszczególnych elewacjach i sześć nadwieszonych wieżyczek na rzucie okręgu wyposażone w otwory strzelnicze. W końcu XIX wieku nastąpiła niewielka przebudowa podczas której podwyższono wieżę, dodając ostatnią kondygnację oraz wymieniono hełmy na wieży i na wieżyczkach. Do obiegającego trzecią kondygnację fryzu arkadkowego dodano pilastry. W latach 1911–1912 przebudowano oba aneksy dodając wieloboczne zamknięcia, a w roku 1924 obie kaplice boczne, w tym jedną, od strony północnej, na miejscu wcześniejszej kruchty. Po zniszczeniach II wojny światowej odbudowany w latach 1951–1953. Kościół charakteryzuje się ponad 70–metrową ośmioboczną wieżą zakończoną szpicem widoczną z każdego punktu miasta. W świątyni znajduje się cudowny obraz Matki Boskiej oraz XVIII-wieczne organy przeniesionymi tu z kościoła św. Trójcy w Kownie. Przypisy Bibliografia Aleksandra Szymanowicz-Hren, Ecclesia parochialis in oppido Szaule murata, tituli SS. Petri et Pauli apostolorum, habens omnem decorem, Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego Kowalczyk, J., Sebastian Serlio a sztuka polska, o roli włoskich traktatów architektonicznych w dobie nowożytnej, Wrocław: Zakład Narod. im. Ossolińskich, 1973. Baranowski, A. J., Między Rzymem a Wilnem. Magnackie fundacje sakralne w Wielkim Księstwie Litewskim w czasach kontrreformacji na tle polityki Dynastycznej w Europie Środkowej, Warszawa: IS PAN, 2006 Tarwoynia, P., Przywitanie wesołe <...> na szczęśliwy przyjazd do Szawel <...> Georgii Tyszkiewicz <...> Episcopi Samogitiae <...> na <...> Kościoła Szawelskiego poświęcenie. Roku Pańskiego 1634, Wilno, 1634.(Biblioteka Naukowa Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk w Krakowie. BPAU, st. dr. 3903)
Собор Святых Петра и Павла (Шяуляй)

Собор святых Петра и Павла (лит. Šiaulių Šv. apaštalų Petro ir Pauliaus katedra) — католическая церковь, находящаяся в городе Шяуляй, Литва. Храм является кафедральным собором Шяуляйской епархии. Это одно из самых крупных в Литве строений эпохи ренессанса, сохранившее архитектурную цельность несмотря на позднейшие реконструкции. История Церковь святых апостолов Петра и Павла была построена в Шяуляе в период между 1617 и 1637 годами (по другим данным — между 1595 и 1625 годами). Исторические источники свидетельствуют, что жемайтский епископ Ежи Тышкевич освятил храм 8 октября 1634 года. Предположительно, архитектурный облик здания окончательно сформировался в середине XVII века. В июле 1880 года деревянная башня храма сгорела после удара молнии, были уничтожены механические часы. Башня была восстановлена, но утратила свою первоначальную форму. Более значительные повреждения храм получил во время Второй мировой войны, когда во время боёв в городе в 1944 году церковь была разрушена. Все внутреннее убранство было утрачено. Восстановительные работы под руководством инженера В. Крикщюнаса (лит. V. Krikščiūnas) и архитектора С. Рамуниса (лит. S. Ramunis) начались в 1945 году. В 1951—1956 гг. произведен второй этап реставрации, работы проводились Вильнюсской реставрационной мастерской. В 1974—1975 гг. по проекту архитектора А. Кунигелиса (лит. A. Kunigėlis) был построен большой алтарь, а также два боковых алтаря. В 1997 году после учреждения епархии Шяуляя храм стал кафедральным собором. Описание Церковь однонефная с трансептом и восьмигранной башней впереди, высотой около 70 м. В плане здание имеет форму латинского креста. Просторный неф перекрыт декорированным цилиндрическим сводом. Характерной особенностью церкви являются двойные окна. Верхние круглые окна служат для освещения внутренней галереи, которая опоясывает все здание. Фронтоны на торцах трансепта раньше были богато украшены в характере северного Ренессанса. Боковые стены расчленены пилястрами с двойными арками в верхней части. Главный портал башни декорирован колоннами, которые соединены арочным навершием. По краям западного фасада расположены башенки-эркеры, свидетельствующие об оборонительном характере церкви в позднем средневековье. Ранее эркеры располагались на большинстве средневековых литовских храмов. В настоящее время этот храмовый элемент сохранился только на шяуляйском храме святых Петра и Павла. На южной стороне собора находятся солнечные часы. В храме находится орган XVIII века, который был перенесён из каунасской церкви Пресвятой Троицы. Примечания Литература Даугудис В., Мардоса Й., Жемайтите З. и др. 300 памятников культуры / Сост. З. Жемайтите. — Вильнюс: Минтис, 1984. — 270 с. История искусства народов СССР: Искусство XIV-XVII веков / Под ред. Н. А. Езерской и О. И. Сопоцинского. — М.: Изобразительное искусство, 1974. — Т. 3. — 439 с. Ссылки Официальный сайт прихода (лит.) История храма (англ.) Панорама храма
Собор Святих Петра і Павла (Шяуляй)

Собор святих Петра і Павла (лит. Šiaulių Šv. apaštalų Petro ir Pauliaus katedra) — католицька церква, що знаходиться в місті Шяуляй, Литва. Храм є кафедральним собором Шяуляйської єпархії. Історія Церква святих апостолів Петра і Павла була побудована в Шяуляї в період між 1617 і 1637 роками (за іншими даними — між 1594 і 1625 роками). У 1880 році храм постраждав від пожежі і незабаром був відновлений. Більш значні пошкодження храм отримав під час Другої світової війни, коли під час боїв у місті в 1944 році церква зазнала руйнувань. Храм був поступово відновлений в радянський час. Після заснування єпархії Шяуляя храм в 1997 році храм став кафедральним собором. Опис Висота вежі становить близько 70 метрів. На вежі розташовані еркери, що свідчать про оборонний характер церкви в пізньому середньовіччі. Раніше еркери розташовувалися на більшості середньовічних литовських храмів. В даний час цей храмовий елемент зберігся тільки на шяуляйському храмі святих Петра і Павла. На південній стороні будівлі знаходиться сонячний годинник. У храмі знаходиться орган XVIII століття, який був перенесений з каунаської церкви Пресвятої Трійці. Посилання Офіційний сайт приходу (лит.) Історія храму [Архівовано 1 жовтня 2020 у Wayback Machine.] (англ.)
Catedral de la Mare de Déu de Vílnius

La Catedral de la Mare de Déu de Vílnius és la principal església ortodoxa cristiana de Lituània. La catedral va ser construïda durant el regnat del Gran Duc de Lituània Algirdas, per la seva esposa ortodoxa Maria de Vitebsk el 1346. Va ser edificada per arquitectes de Kíev amb la benedicció de sant Aleix de Moscou, patriarca de Kíev i tota Rússia, el 1348. Història La catedral de la Mare de Déu és una de les esglésies més antigues de Vílnius, construïda abans de la cristianització de Lituània quan el Gran Ducat de Lituània va ser l'últim estat pagà d'Europa. Es va convertir en un important centre espiritual per a la creixent població cristiana del Ducat. L'any 1495 el matrimoni entre el Gran Duc de Lituània Alexandre Jagelló i Helena de Moscou, filla d'Ivan III de Moscou es va realitzar a la catedral, en presència de sant Macari. Va ser allà on Helena va ser enterrada el 1513. Després de la conversió de Lituània al catolicisme romà, la catedral ortodoxa va ser protegida pels prínceps Konstanty Ostrogski i Konstanty Wasyl Ostrogski, qui la va restaurar després de l'enfonsament de la cúpula el 1506. Després de la seva mort, la catedral va ser presa per l'església grecocatòlica el 1609 i va ser reconstruïda en un estil típic de la regió. El 1748, va ser abandonada després d'un gran incendi i l'edifici va ser utilitzat per a diversos fins. Va ser reconstruïda en estil barroc el 1785. La catedral va ser destruïda novament per l'exèrcit rus durant la revolta de Kosciuszko. El 1808, un prelat local, va vendre l'edifici abandonat a la Universitat de Vílnius, que va tenir l'edifici completament modernitzat el 1822 en estil neoclàssic per Karol Podczaszyński. Després d'això, l'edifici va acollir un teatre anatòmic, una biblioteca i d'altres instal·lacions de la universitat durant mig segle. L'antiga catedral ortodoxa va ser confiscada i traslladada a l'Església Ortodoxa Russa per iniciativa del comte Mijaíl Muravyov i el seu germà durant la campanya de russificació. L'arquitecte rus Nikolai Chagin es va encarregar de la seva reconstrucció a partir de 1865 fins a 1868 en un estil medieval imitant l'arquitectura georgiana. La catedral de la Mare de Déu va ser danyada durant la Segona Guerra Mundial, però va ser restaurada el 1948, encara que les seves reformes no es van completar fins a 1957. Avui la catedral pertany a l'Església Ortodoxa Russa i va ser novament renovada el 1998. Els seus serveis són atesos en la seva majoria per l'ètnia russa i belarussa que habiten a Vílnius. Referències Enllaços externs Història de la catedral (rus)
Katedrála Nanebevzetí Panny Marie (Vilnius)

Katedrála Nanebevzetí Panny Marie ve Vilniusu se nachází ve Starém městě na břehu řeky Neris, nedaleko od kostela sv. Anny. V současné době slouží pravoslavné církvi. Je to jeden z nejstarších křesťanských chrámů ve Vilniusu, založený v roce 1346 za vlády litevského knížete Algirdase, syna Gediminasova. Pamětní deska o založení chrámu se nachází u jeho vchodu. V únoru 1495 se zde konala svatba dcery Ivana Velikého (její hrob se nachází v chrámu) s litevským knížetem Alexandrem. Dějiny Chrám byl postaven podle vzoru Chrámu sv. Sofie v Kyjevě a na Algirdasovo pozvání byl vysvěcen Vladimírem Alexejem (kyjevským metropolitou). Za vlády knížete Vytautase se tento chrám stal katedrálním chrámem Vilniusu. Později začal chrám upadat. Během tohoto období ho zrekonstruoval na vlastní náklady podporovatel pravoslaví ve velkolitevském knížectví – Konstantin Ivanovič Ostrožský (1511–1522). Od roku 1609 patřil uniatské církvi. Mnohokrát vyhořel a postupně ztrácel původní půdorys chrámu. Po roce 1748 se v něm nekonaly bohoslužby, protože chrám vyhořel a zůstal opuštěný. V roce 1808 budovu koupila Vilniuská univerzita. Po velké přestavbě architekta Michaila Schultze v duchu klasicismu se z chrámu stal divadelně-kulturní komplex s místem pro výuku studentů. V roce 1841, kdy vznikla medicínsko-chirurgická fakulta, musela univerzita malé prostory v budově opustit. Nahradily ji kasárna, městský archiv, obchodní a obytné prostory a kovárna. Z podnětu Michaila Nikolajeviče Muravjeva (1845–1900) se v roce 1864 znovu začalo uvažovat o obnovení původního úmyslu, pro který byla stavba postavena. V letech 1865–1868 chrám prošel velkou rekonstrukcí podle projektu architektů Alexandra Ivanoviče Rezanova a Nikolaje Michajloviče Chagina. Obnovený chrám byl znovu vysvěcen v říjnu roku 1868 (dle gregoriánského kalendáře v listopadu 1868). V chrámu se nachází velký ikonostas s 73 ikonami od Ivana Petroviče Trutneva. V letech 1949–1957 chrám prošel velkou rekonstrukcí, která byla dokončena až v 80. letech 20. století. Poslední rekonstrukce byla v roce 1998. Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Пречистенский кафедральный собор (Вильнюс) na ruské Wikipedii a Katedrála Nanebovzatia Panny Márie (Vilnius) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála Nanebevzetí Panny Marie na Wikimedia Commons
Kathedrale der Himmelfahrt der Gottesmutter

Die Kathedrale der Himmelfahrt der Gottesmutter (lit. Dievo Motinos Ėmimo į Dangų katedra; russ. Кафедральный собор во имя Успения Пречистой Божией Матери) in Vilnius ist die Hauptkirche der orthodoxen Christen in Litauen. Geschichte Die Kathedrale wurde 1346 unter Großfürst Algirdas errichtet. Sie wurde von Kiewer Architekten erbaut und war ursprünglich St. Alexius geweiht. Die Marienkathedrale ist eine der ältesten Kirchen des Landes und wurde noch vor der Christianisierung Litauens errichtet. Sie wurde zu einem der bedeutendsten geistigen Zentren im Großherzogtum, was durch die Hochzeit von Aleksandras Jogailaitis und Helena Iwanowna Moskiewska zum Ausdruck kam. Helena wurde 1513 in der Kirche bestattet. Nach der Katholisierung des Landes stellten die Fürsten Konstantin Iwanowitsch Ostroschski und Konstanty Wasyl Ostrogski die Kirche unter Schutz. Sie übernahmen auch die Instandsetzungskosten nach dem Einsturz der Kuppel 1606. Nach ihrem Tod wurde die Kathedrale 1609 der griechisch-katholischen Kirche überstellt. Sie wurde in einem für die Region typischen Stil wieder aufgebaut. Nach dem großen Brand in der Stadt 1748 wurde die Kathedrale nicht mehr für kirchliche Zwecke genutzt und fand anderweitig Verwendung. Bereits 1785 wurde sie in barockem Stil wieder aufgebaut und von der russischen Armee während des Kościuszko-Aufstands erneut zerstört. Das schwer beschädigte Gebäude wurde 1808 an die Universität Vilnius verkauft. Sie modernisierte das Bauwerk unter Karol Podczaszyński im klassizistischen Stil. Für ein halbes Jahrhundert wurde die Kirche als anatomisches Theater, Bibliothek und für andere universitäre Einrichtungen genutzt. Die alte orthodoxe Kirche wurde auf Initiative von Michail Nikolajewitsch Murawjow-Wilenski während der Russifizierungsperiode zurück in eine russisch-orthodoxe Kirche umgewandelt. Für den Wiederaufbau zeichnete Nikolai Tschagin verantwortlich. Der Wiederaufbau erfolgte 1865 bis 1868 im georgischen Stil. Warum dieser Stil Verwendung fand, ist unklar. Während des Zweiten Weltkriegs wurde die Marienkathedrale schwer beschädigt. Obwohl mit der Restaurierung bereits 1948 begonnen wurde, zog sich die Wiedereröffnung bis 1957 hin. Bis heute gehört die 1998 letztmals restaurierte Kirche zur russisch-orthodoxen Gemeinde. Die Gottesdienste werden heute hauptsächlich von der russischen und belarussischen Minderheit der Einwohner von Vilnius besucht. Siehe auch Gotik in Litauen Schwesterprojekte Weblinks triposo.com (englisch) bratstvoprav.narod.ru (russisch)
Kathedraal van de Ontslapenis van de Moeder Gods (Vilnius)

De Kathedraal van de Ontslapenis van de Moeder Gods in Vilnius is de belangrijkste orthodoxe kerk van Litouwen. Geschiedenis De kathedraal werd gebouwd tijdens het bewind van de grootvorst Algirdas voor zijn orthodoxe echtgenote Maria van Vitebsk in 1346. Het betreft een van de oudste kerken in de stad en werd nog voor de kerstening van Litouwen gebouwd, toen het groothertogdom nog de laatste heidense staat in Europa was. De kerk werd een belangrijk spiritueel centrum voor de groeiende christelijke bevolking van het hertogdom. In 1495 werd het huwelijk tussen groothertog Alexander van Litouwen en Helena van Moskou, dochter van Ivan III, gesloten in de kathedraal in de aanwezigheid van de heilige Macarius van Moskou. In 1513 werd Helena er begraven. Na de bekering van Litouwen tot het Rooms-katholicisme werd de kathedraal beschermd door de prinsen Konstanty Ostrogski en Konstanty Wasyl Ostrogski, die de koepel van de kerk lieten herstellen na de ineenstorting in 1506. Na hun dood werd de kathedraal in 1609 overgenomen door de Grieks-katholieke kerk en herbouwd in een stijl die typisch was voor de streek. Na een grote brand in 1748 werd de kathedraal niet meer gebruikt voor de eredienst. Het gebouw kreeg diverse bestemmingen, totdat er in 1758 een herbouw plaatsvond in de barokke stijl. Tijdens de Kościuszko-opstand werd de kerk verwoest door het Russische leger. In 1808 verkocht een prelaat het verwaarloosde gebouw aan de Universiteit van Vilnius, die het gebouw in 1822 grondig liet moderniseren in neoclassicistische stijl. Vervolgens kreeg het gebouw gedurende een halve eeuw universitaire bestemmingen als anatomisch theater en bibliotheek. Het huidige aanzien van de kerk is te danken aan de architect Nikolaj Tsjagin, die het gebouw in de jaren 1865-1869 in de stijl van de middeleeuwse Georgische kerkenarchitectuur reconstrueerde nadat de kerk op initiatief van graaf Michail Nikolajevitsj Moeravyov was toegewezen aan de Russisch-orthodoxe Kerk. De latere patriarch van Moskou en heel Rusland, Tichon van Moskou, bestuurde als aartsbisschop van Litouwen tussen 1913 en 1915. Bij de bezetting van het land door Duitse troepen in de Eerste Wereldoorlog in Litouwen trok een groot deel van de geestelijkheid zich samen met het Russische leger terug uit het land. In de Tweede Wereldoorlog werd de kerk beschadigd maar hersteld in 1948, al duurden de renovatiewerken nog tot 1957. Tegenwoordig behoort de kathedraal nog steeds tot de Russisch-orthodoxe Kerk. Het gebouw werd opnieuw gerenoveerd in 1998. De diensten worden voornamelijk bijgewoond door Russische en Wit-Russische inwoners van Vilnius.
Sobór Przeczystej Bogurodzicy w Wilnie

Sobór Przeczystej Bogurodzicy – sobór katedralny prawosławnej eparchii wileńskiej i litewskiej, wybudowany w stylu nawiązującym do sztuki gruzińskiej, usytuowany w Wilnie przy ulicy Maironio (św. Anny). Siedziba parafii. Pierwsza świątynia prawosławna w tym miejscu została zbudowana w 1346 r. przez wielkiego księcia Olgierda, według tradycji z inicjatywy jego żony Julianny. Obecnie stojący budynek zawiera fragmenty gotyckich murów wzniesionych na koszt hetmana Konstantego Iwanowicza Ostrogskiego w XVI wieku. W 1513 r. w soborze została pochowana Helena Moskiewska, żona króla polskiego i wielkiego księcia litewskiego Aleksandra Jagiellończyka. W latach 1607–1794 była unickim soborem metropolitarnym. W 1748 r. cerkiew spłonęła. W 1785 r. została odbudowana w stylu barokowym. Cerkiew została zbombardowana przez wojska rosyjskie podczas insurekcji kościuszkowskiej. Zaniedbana cerkiew została w 1808 r. kupiona przez Uniwersytet Wileński, który po klasycystycznej przebudowie w 1822 r. według projektu Karola Podczaszyńskiego umieścił w jej wnętrzach anatomicum, audytorium oraz bibliotekę. Po zlikwidowaniu uniwersytetu w ramach represji po powstaniu listopadowym, budynek otrzymała Akademia Duchowna, a po przeniesieniu jej do Petersburga w 1842 r. budynek przeznaczono na rosyjskie koszary wojskowe, mieszkania i bibliotekę. Z inicjatywy rosyjskiego gubernatora Michaiła Murawjowa, według projektu Aleksandra Riazanowa i Nikołaja Czagina powstała w latach 1865–1868 obecna cerkiew w stylu gruzińskim. Przy jej budowie częściowo wykorzystano zachowane fragmenty murów z XVI wieku ufundowanych przez hetmana Ostrogskiego. We wnętrzu znajdują się tablice pamiątkowe żołnierzy rosyjskich poległych w powstaniu styczniowym. Przypisy Bibliografia Tomas Venclova: Wilno. Przewodnik. Wilno: R. Paknio Leidykla, 2002. ISBN 9986-830-47-8.
Kirche der Geburt der Allerheiligsten Jungfrau Maria (Žeimiai)

Die Kirche der Geburt der Allerheiligsten Jungfrau Maria (litauisch Žeimių Švč. Mergelės Marijos Gimimo bažnyčia) ist eine römisch-katholische Kirche im Städtchen Žeimiai in der Rajongemeinde Jonava. Sie wurde 1906 gebaut und liegt an der Landstraße von Jonava nach Šėta. Geschichte Bis 1522 baute A. Zaviša eine Kirche. Von 1565 bis 1631 gehörte sie zur Evangelisch-reformierten Kirche. 1720 baute man eine neue Kirche. Ab 1777 gab es eine Gemeindeschule. Ende des 18. Jahrhunderts gab es Predigten auf Litauisch und Polnisch und ab 1851 nur auf Polnisch, manchmal auch Litauisch. 1842 wurde die Holzkirche umgebaut. 1893 geriet die Kirche in Brand. Ingenieur Vaclovas Michnevičius projektierte die heutige neugotische Hallenkirche aus Backstein. Kapellen Neben der Kirche gibt es drei kleine Kapellen. In zweien davon wurden die Grafen Kossakowski begraben. Die dritte im neogotischen Stil ist leer. Weblinks Kirche Žeimiai, Artikel (litauisch)
Kirche des Heiligen Apostels Jakobus (Jonava)

Kirche des Heiligen Apostels Jakobus (lit. Jonavos Šv. apaštalo Jokūbo bažnyčia) ist eine katholische klassizistische Kirche in Jonava (Bezirk Kaunas), am rechten Ufer der Neris, gebaut 1793. Der Gründer war Joseph Kasimir Kossakowski (1738–1794), Bischof von Livonien. Adresse: Vilniaus Str. 13, neben dem Kloster Jonava (Vilniaus Str. 11). Geschichte 1750 wurde die hölzerne Kirche in Jonava von Marija Kosakovskienė (Zabielaitė) (1711–1776) gebaut, die aber später verbrannte. Etwa um 1775 wurde das Marianer-Kloster gegründet. Bis 1782 gründeten die Marianer eine Gemeindeschule. Statt Marianer wurden die Trinitarier in Jonava 1791 eingeladen. Von 1791 bis 1793 wurde die Kirche und das Kloster erbaut sowie erweitert (vermutlich, nach dem Entwurf des litauischen Architekten Laurynas Gucevičius). Die Kirche bekam drei Schiffe. 1830 predigte man in der Kirche meistens Polnisch und manchmal auch Litauisch. 1827 wurden die Trinitarier aus Jonava von der Regierung vertrieben. 1832 wurde das Kloster formal geschlossen. Im Kloster ließen sich die Soldaten bis 1894 nieder. Nach dem großen Brand 1904 im Städtchen Jonava, der auch die Kirche gefährdete, wurde 1908 das Klostergebäude an die Kirchengemeinde verkauft. 1905 gab es jeden 2. Sonntag auch die litauische Messe. Ab 1927 an war Petras Vaitiekūnas (1891–1946), Lizenziat des kanonischen Rechts, Pfarrer der Gemeinde. Er wurde 1937 zum Bürgermeister von Jonava gewählt und übte dieses Amt bis zur ersten Besetzung Litauens durch die Sowjetunion 1940 aus. Mausoleum Im Untergeschoss der Kirche sind u. a. beigesetzt: Joseph Kasimir Kossakowski (1738–1794), Bischof von Livonien und Koadjutor von Vilnius, Gründer der St. Apostel-Jacobus-Kirche in Jonava, Dichter, Dramatiker, Übersetzer und Teilnehmer der Konföderation von Bar und Konföderation von Targowica Simon Kossakowski (1741–1794), der letzte litauischer Großhetman, Generalleutnant im Dienste des zaristischen Russlands, Anhänger der Konföderation von Bar und der Konföderation von Targowica Joseph Korwin-Kossakowski (1772–1842), ein litauischer General, Adjutant von Napoleon, Offizier der französischen Armee und Anhänger von Tadeusz Kościuszko während der polnisch-litauischen Aufstände im 19. Jahrhundert Weblinks Geschichte (Memento vom 10. Februar 2012 im Internet Archive) (litauisch) Website der Pfarrgemeinde (Memento vom 10. Juni 2013 im Webarchiv archive.today) (litauisch) Einzelnachweise
Vilniaus universiteto ligoninė Santaros klinikos

Die Santaros-Kliniken (seit 2017 litauisch VšĮ Vilniaus universiteto ligoninė Santaros klinikos) in Vilnius sind das Universitätsklinikum der Universität Vilnius in Santariškės. Sie sind die größte medizinische Einrichtung der Stadt. In der Gruppe der Kliniken arbeiten 5168 Mitarbeiter, davon 1269 Ärzte und 1944 Pfleger. Bis 2017 war der Name Santariškių klinikos. Filialen Kinderkrankenhaus Vilnius, lit. Vaikų ligoninė Staatliches Pathologiezentrum, Valstybinis patologijos centras Krankenhaus für Infektionskrankheiten und Tuberkulose, Infekcinių ligų ir tuberkuliozės ligoninė Mitarbeiter bis 2015: Valmantas Budrys (1958–2015), Neurologe und Professor 2009–2013: Jadvyga Zinkevičiūtė (* 1949), Politikerin, Vizeministerin Weblinks Website (englisch, russisch, litauisch) Einzelnachweise