NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Litewski Narodowy Teatr Dramatyczny

Litewski Narodowy Teatr Dramatyczny (litewski: Lietuvos nacionalinis dramos teatras) – teatr znajdujący się na Prospekcie Giedymina w Wilnie, jest jednym z największych teatrów na Litwie. Pierwotnie teatr mieścił się w budynku przy ul. Basanaviciusa 13 (przed wojną Wielka Pohulianka). W obecnym budynku na prospekcie Giedymina teatr działa od 1951 roku. Od momentu powstania w 1940 roku zrealizował ponad 200 przedstawień. Aktualny repertuar teatru jest mieszanką klasycznego i współczesnego teatru (Sofoklesa, Szekspira, Federico García Lorca, Bernarda-Marie Koltesa, Samuela Becketta, Ronalda Harwooda, B. Strauss, Fiodora Dostojewskiego) z materiałem współczesnych litewskich dramaturgów (Sigitas Parulskis, Herkus Kunčius i innych). Teatr otrzymał prawo do obecnej nazwy w 1998 roku, wcześniej był znany jako akademicki teatr. W 2001 roku Litewski Narodowy Teatr Dramatyczny stał się członkiem Europejskiej Konwencji Teatralnej. W 2012 roku teatr ze spektaklem „Chaos” wystąpił na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Demoludy” w Olsztynie. W czerwcu 2013 w ramach Spotkań Teatrów Narodowych w Warszawie w Teatrze Narodowym teatr występuje ze spektaklem „Wygnanie” (Išvarymas) według Mariusa Ivaškevičiusa w reżyserii Oskarasa Koršunovasa. Przypisy
Литовский национальный театр драмы

Литовский национа́льный драматический театр (лит. Lietuvos nacionalinis dramos teatras) — театр драмы в столице Литвы, Вильнюсе, основан в 1940 году. Располагается по адресу проспект Гедиминаса 4 (Gedimino pr. 4). Символом театра является скульптурная композиция «Праздник муз» (лит. Mūzų šventė) работы скульптора Станисловаса Кузмы и архитекторов Альгимантаса Насвитиса и Витаутаса Насвитиса, установленная в 1981 году над главным входом в театр. История Основан в 1940 году, открылся 6 октября 1940 года спектаклем «Надежда» (или «Гибель „Надежды“») по пьесе Г. Гейерманса в постановке режиссёра Р. Юкнявичюса. Первоначально театр располагался в здании по адресу Басанавичяус 13. На своём нынешнем месте, на проспекте Гедиминаса, театр располагается с 1951 года, современное его здание построено в 1981 году на месте старого театра по проекту архитекторов Альгимантаса и Витаутаса Насвитисов и инженера Янины Марозене. В 1983 году им была присуждена Государственная премия СССР. Во время Второй мировой войны театр действовал как Вильнюсский городской театр. В 1944—1947 гг. — Вильнюсский государственный театр драмы (Vilniaus valstybinis dramos teatras). В 1947—1955 гг. — Литовский государственный театр драмы (Lietuvos valstybinis dramos teatras). 1955—1988 гг. — Литовский государственный академический театр драмы (Lietuvos valstybinis akademinis dramos teatras). С 2005 года Литовским национальным драматическим театром руководит (генеральный директор) Адольфас Вечерскис (Adolfas Večerskis). Литовский драматический театр ставит рождественские спектакли для детей, а также успешно участвует в международных фестивалях и конкурсах. В его репертуар входят как произведения классиков (Софокл, Шекспир, Достоевский, Чехов, Лорка, Беккет), так и работы современных драматургов, включая литовских авторов. В 2001 году Литовский национальный драматический театр вошёл в состав Европейской Театральной Конвенции. В работе театра появилось несколько новых направлений. Больше стало постановок по произведениям литовских авторов. Во многих новых спектаклях театра ощущается поиск, эксперимент с новыми формами, режиссёры больше обращаются к современной драматургии («Стоп машина» Хармса, «Гость» Шмитта, «Поругание публики» Хандке). В правилах специально оговорено: в помещениях театра курение запрещено. См. также Персоналии:Национальный драматический театр Литвы Примечания Ссылки Официальный сайт театра (лит.) (англ.)
Литовський національний драматичний театр

Литовський національний драматичний театр (лит. Lietuvos nacionalinis dramos teatras) — театр драми в столиці Литви, Вільнюсі, заснований в 1940. Розташовується за адресою проспект Гедімінаса 4 (лит. Gedimino pr. 4). Символом театру є скульптурна композиція «Три музи» авторства Станісловаса Кузма. Історія Заснований у 1940, відкрився 6 жовтня 1940 виставою «Надія» (або «Загибель „Надії“») за п'єсою Германа Геєрманса в постановці режисера Р. Юкнявічюса. Спочатку театр розташовувався в будівлі за адресою Басанавічяуса 13. У нинішній будівлі, на проспекті Гедімінаса, театр розташовується з 1951. Під час Другої світової війни театр діяв як Вільнюський міський театр. У 1944-1947 — Вільнюський державний театр драми (Vilniaus valstybinis dramos teatras). У 1947-1955 — Литовський державний театр драми (Lietuvos valstybinis dramos teatras). 1955-1988 — Литовський державний академічний театр драми (Lietuvos valstybinis akademinis dramos teatras). З 2005 Литовським національним драматичним театром керує (генеральний директор) Адольфас Вечерскіс (Adolfas Večerskis). Литовський драматичний театр здійснює різдвяні постановки для дітей, а також успішно бере участь в міжнародних фестивалях і конкурсах. У його репертуар входять як твори класиків (Софокл, Шекспір, Достоєвський, Чехов, Лорка, Беккет), так і роботи сучасних драматургів, включаючи литовських авторів. У 2001 Литовський національний драматичний театр увійшов до складу Європейської Театральній Конвенції. У роботі театру з'явилося кілька нових напрямків. Стало більше постановок за творами литовських авторів. У багатьох нових виставах театру відчувається пошук, експеримент з новими формами, режисери більше звертаються до сучасної драматургії («Стоп машина» Хармса, «Гість» Шмітта). У правилах спеціально обумовлено: у приміщеннях театру куріння заборонено. Посилання Официальный сайт театра [Архівовано 19 листопада 2016 у Wayback Machine.] (лит.)(англ.)
Jesuitengymnasium Kaunas

Das Jesuitengymnasium Kaunas (litauisch Kauno jėzuitų gimnazija) mit Sitz in Kaunas ist eine von Jesuiten geführte höhere Bildungsanstalt für Jungen und Mädchen. Geschichte Das Jesuitengymnasium Kaunas wurde bereits 1649 von Jesuiten gegründet. In den folgenden Jahrhunderten wurde es im Zusammenhang mit politisch-nationalen oder ideologischen Unterdrückungsmaßnahmen, die sich gegen die litauische Identität oder den christlichen Glauben richteten, wiederholt geschlossen. In Sowjetlitauen wurde sie zur 9. Sekundarschule Kaunas. Die letzte Wiedereröffnung des Jesuitengymnasiums Kaunas erfolgte 1991. Seit 1992 besteht ein regelmäßiger Schüleraustausch mit dem Willibald-Gymnasium in Eichstätt (Bayern). Das Jesuitengymnasium Kaunas sieht sich in der jesuitischen Bildungstradition. Architektonisch bildet es zusammen mit der unmittelbar benachbarten Jesuitenkirche den südlichen Abschluss des historischen Rathausplatzes in der Altstadt von Kaunas. Schüler Vincentas Sladkevičius (1920–2000), Kardinal, Erzbischof von Kaunas Vladas Michelevičius (1924–2008), Weihbischof in Kaunas und Vilkaviškis Vaidotas Antanaitis (1928–2018), Forstwissenschaftler, Forstminister Pranas Juozas Žilinskas (* 1942), Physiker, Professor Giedrius Donatas Ašmys (* 1946), Politiker, Bürgermeister von Kaunas Vitalija Vonžutaitė (* 1980), Politikerin, Mitglied des Seimas Rugilė Andziukevičiūtė-Buzė (* 1984), Wirtschaftspolitikerin, Vizeministerin Marius Grigonis (* 1994), Basketballspieler Siehe auch Jesuitengymnasium Vilnius Weblinks Website des Jesuitengymnasiums Kaunas. Abgerufen am 20. November 2022 Literatur Kauno jėzuitų gimnazija. – Kaunas: Naujasis lankas, 2004. – 200 p.: iliustr. – ISBN 9955-03-256-1 Vyšniauskas M., Adomo Mickevičiaus namelis Kaune // Kauno istorijos metraštis 13 t., 2013 m. Einzelnachweise
Kaunas Jesuit Gymnasium

Kaunas Jesuit High School is a private Catholic primary and secondary high school, located in Kaunas, Lithuania. Established in 1649, the school is operated by the Society of Jesus and offers an education from primary to the International Baccalaureate. Notable alumni Vladas Michelevičius (1924–2008), bishop Juozas Miltinis (1907–1994), theater director, actor, Panevezys Drama Theatre founder Zenonas Puzinauskas (1920–1995), 1937 and 1939 European Men's Basketball Champion Vincentas Sladkevičius (1920–2000), Cardinal, Archbishop of Kaunas Arūnas Krygeris, Bishop of Kaunas Donatas Markevičius, Pastor of Kaunas See also Education in Lithuania List of Jesuit schools Vilnius Jesuit High School References Kaunas Jesuit High School. - Kaunas: new bow, 2004. - 200 p .: pictures. - ISBN 9955-03-256-1 Vysniauskas M., Adam Mickiewicz hut Kaunas // Kaunas History Yearbook 13 t., In 2013.
Barysiai Airport

Barysiai Airport (Lithuanian: Barysių aerodromas) (ICAO: EYSB) is an airport in Barysiai, a village in the Joniškis district municipality of Šiauliai County in northern Lithuania. From 1959 to 1992 it was a civil airport serving the city of Šiauliai. Facilities The airport resides at an elevation of 270 feet (82 m) above mean sea level. It has one runway designated 10/28 with an asphalt surface measuring 1,000 by 30 metres (3,281 ft × 98 ft). See also Šiauliai International Airport (IATA: SQQ, ICAO: EYSA) References
Port lotniczy Barysiai

Port lotniczy Barysiai (kod ICAO: EYSB, kod IATA HLJ) – port lotniczy zlokalizowany w miejscowości Barysiai (Litwa). Historia Wybudowane w latach 1957–1959 we wschodniej części wsi Barysiai. W latach 1959–1992 r. funkcjonowało jako cywilne lotnisko dla miasta Szawle. Bibliografia Informacje na stronie Great Circle Mapper
Aeroportul Barysiai

Aeroportul Barysiai (IATA: HLJ, ICAO: EYSB) este un aeroport din Barysiai⁠(d), Joniškio rajono savivaldybė⁠(d), Lituania ce deservește zona Šiauliai. Situat la o altitudine de 82 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Barysių aerodromas

Barysių aerodromas är en flygplats i Litauen. Den ligger i länet Šiauliai län, i den centrala delen av landet, 190 km nordväst om huvudstaden Vilnius. Barysių aerodromas ligger 77 meter över havet. Terrängen runt Barysių aerodromas är mycket platt. Runt Barysių aerodromas är det ganska glesbefolkat, med 23 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Joniškis, 19,2 km norr om Barysių aerodromas. Trakten runt Barysių aerodromas består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor
Maironis-Universitätsgymnasium Kaunas

Das Maironis-Universitätsgymnasium Kaunas (litauisch Kauno Maironio universitetinė gimnazija) ist ein staatliches Gymnasium in Kaunas, der zweitgrößten Stadt Litauens. Es wird von den Hochschulen Kaunas' betreut. Geschichte Nachdem man Gouvernement Kowno gründete, wurde 1843 das Kollegium aus Kražiai nach Kaunas (zum Zentrum des Gouvernements) übersiedelt. Es hatte den Status eines Gouvernementsgymnasiums. 1909 wurde die dritte Etage der Schule aufgebaut. Während des Ersten Weltkriegs wurde das Gymnasium geschlossen. Die Kanzlei befand sich in Smolensk. 1920 war Das Gymnasium ein Sitzungsort des litauischen Parlaments (Steigiamasis Seimas). Von 1920 bis 1922 wurden die „Hochkurse“ (lit. Aukštieji kursai) im Gebäude organisiert. Daraus entstanden einige Hochschulen in der damaligen Hauptstadt Kaunas. Im September 1927 wurde das „Aušros“-Mädchengymnasium im Gebäude untergebracht. Es gab 14 Klassen mit 573 Schülerinnen. 8 Klassen hatten den Bildungschwerpunkt Geisteswissenschaften und 6 Klassen Kommerz. Man lehrte Buchführung, Maschinenschreiben und andere wirtschaftliche Sachen. Die humanitären Klassen hatten die verbesserte sprachliche, literarische und historische Bildung. 1940 wurde ein Teil des Gymnasiums zur ersten Mittelschule Kaunas übersiedelt. Das alte Gymnasium wurde zur zweiten Mittelschule Kaunas, hier lernten auch die Jungen (aus der 1. Mittelschule Kaunas). 1989 bekam sie Maironis-Namen. 2010 begann die Partnerschaft mit den Hochschulen Kaunas': Kauno medicinos universitetas, Lietuvos veterinarijos akademija, Kauno technologijos universitetas, Lietuvos kūno kultūros akademija, Lietuvos žemės ūkio universitetas und Vytauto Didžiojo universitetas. Direktor Schüler 1927–1940: Marija Gimbutienė (1921–1994), litauische Archäologin Hermann Minkowski (1864–1909), deutscher Mathematiker und Physiker Oskar Minkowski (1858–1931), deutscher Mediziner Jackus Sondeckis (1893–1989), Bürgermeister von Šiauliai Weblinks Website des Maironis-Universitätsgymnasium Kaunas. Abgerufen am 1. Mai 2021 Einzelnachweise
Kaunas Maironis University Gymnasium

Kaunas Maironis Academic Gymnasium (Lithuanian: Kauno Maironio universitetinė gimnazija), previously the Constituent Assembly Palace (Lithuanian: Steigiamojo Seimo rūmai), is an historical building in Kaunas, Lithuania. The building was completed in 1862 and in 1863 the gymnasium was moved into it, but the building gained its greatest significance between 1920 and 1927 when the Constituent Assembly of Lithuania met there, as well as the interwar Seimas for its first three electoral periods. The Seimas was later moved to the newly built Palace of Justice and the Seimas. The Kaunas Maironis Academic Gymnasium is the oldest operational school in Kaunas and celebrated its 150th anniversary in 2023. Gallery References
Gimnazjum Maironisa w Kownie

Gimnazjum Maironisa w Kownie (lit. Kauno Maironio gimnazija) - najstarsza litewska szkoła średnia w Kownie, mieszcząca się przy ul. Gimnazijos 3. Gimnazjum powstało w 1843 roku na bazie szkoły przeniesionej z Krożów. Od 1863 roku mieści się w obecnym budynku. Znani absolwenci Edmundas Frykas Hermann Minkowski Oskar Minkowski
Kretinga Museum

The Kretinga Museum (Lithuanian: Kretingos muziejus), also known as Kretinga Manor, is located near the Baltic Sea in Kretinga, Lithuania. Originally a private estate, it was converted to a museum in 1992, and now contains a number of archeological finds, fine and applied art collections, folk art, and ethnographic exhibits, as well as a restored orangery. Nearby is a sculpture garden featuring a reconstruction of a Lithuanian solar calendar. The museum is operated by the Kretinga district municipality. History The manor's location had always provided shelter from maritime winds in the area. Its modern history is said to have begun when the bishop of Vilnius, Ignacy Jakub Massalski, planted fruit trees there in the late 18th century. In 1874 the land was purchased in an auction by Count Tyszkiewicz (Tiškevičiai). In the course of creating a family manor, he converted the existing residence into a palace, built the orangery, now known as the Winter Garden (Lithuanian: Žiemos sodas), and re-landscaped the grounds. The landscaping included cascading ponds, a waterfall, arbors, fountains, sculptures, and parterres. The idea of turning the manor into a museum is credited to Juozas Žilvitis (1903–1975); the Kretinga Museum Committee was established in 1935. The garden was completely destroyed during World War II. In 1940 the museum became a branch of the Kaunas State Museum (now the Vytautas the Great War Museum). In 1987 the greenhouse was rebuilt; since 1998 the Kretinga Estate Park Friends Club has been a co-sponsor. Exhibits and expositions The exhibits portraying the life of the Tyszkiewicz family occupy seven halls, and contain family portraits, furniture, photographs, household objects, and paintings. The folk art exhibits contain textile art and works of Lithuanian cross crafters. Household articles include tools and furniture used during various eras. Recent exhibitions have featured jewelry, ceramics, printed matter of historic interest, and folk costumes. The gardens and the orangery, which contains a cafe, are frequently updated. The museum sponsors concerts, scientific and research projects, holiday specials, a "Tree Feast", and folk dance presentations. References Museum website Museums of Lithuania Samogitian Cultural Association Museum history and exhibitions Photos of a modern solar calendar near the museum
Château Tyszkiewicz (Kretinga)

Le château Tyszkiewicz (en lituanien: Tiškievičų rūmai, en polonais Pałac Tyszkiewiczów) est un château néorenaissance situé à Kretinga en Lituanie. Il abrite aujourd'hui le musée ethnographique de la ville. Historique Le château a été construit en style néorenaissance pour le comte Joseph Tyszkiewicz en 1875. Son architecture évoque l'architecture Renaissance de l'ancien grand-duché de Lituanie. Le dernier descendant du comte à y demeurer fut le comte Alexandre Tyszkiewicz (1864-1945) qui a été déporté en Sibérie en 1940, lorsque la Lituanie a été intégrée (jusqu'en 1941) à l'URSS, avant son occupation par l'armée allemande, puis son annexion à nouveau en 1945 dans la république socialiste soviétique de Lituanie. Le château devient une école d'agriculture et l'on installe une salle de réunion communale (club) dans l'orangerie, tandis que l'on construit un complexe sportif dans le parc. Il est rénové dans les années 1980 pour en faire un musée ethnographique. Voir aussi Famille Tyszkiewicz Château Tyszkiewicz (Palanga) Portail des châteaux Portail de la Lituanie
Pałac Tyszkiewiczów w Kretyndze

Pałac Tyszkiewiczów w Kretyndze – pałac należący do rodziny Tyszkiewiczów zbudowany w 1875, obecnie Muzeum Etnograficzno-Krajoznawcze w Kretyndze. Historia Pałac zbudował w 1875 nowy właściciel należącej wcześniej do Zubowów Kretyngi hr. Józef Tyszkiewicz, przebudowując dwa istniejące dotąd budynki. W czasie I wojny światowej częściowo zniszczony zachował swój charakter w międzywojennej Litwie. Rezydował w nim potomek Józefa Tyszkiewicza Aleksander Tyszkiewicz (1864-1945) wywieziony po aneksji Litwy w 1940 przez władze radzieckie na Sybir. Pałac jest budowlą zbudowaną na planie prostokąta z niskim portykiem od frontu. Łączy się z nim zbudowana z trzech kondygnacji oranżeria – Józef Tyszkiewicz urządził w niej słynny ogród zimowy obejmujący m.in. połączone kanałami sadzawki, groty i wodospad. W 1940 władze Litewskiej SRR umieściły w oranżerii kasyno, później mieściła ona m.in. halę sportową. Sam pałac został zamieniony na szkołę rolniczą. Niegdyś w budynku znajdowała się obszerna kolekcja dzieł sztuki zgromadzonych przez Tyszkiewiczów, obecnie jej część można obejrzeć w muzeum. W latach 80. przeprowadzono gruntowną renowację pałacu urządzając w nim muzeum. Do stanu użytkowania przywrócono również oranżerię z jej ogrodem zimowym – obecnie można w niej podziwiać ponad 130 gatunków roślin. Już w niepodległej Litwie w pałacu powstała restauracja "U Hrabiego". Kretynżski pałac otoczony jest parkiem krajobrazowym zaprojektowanym w XIX wieku przez ogrodnika z Austrii Hajduka. Pierwotnie obejmował on 300 ha powierzchni. Rosną w nim trzy dęby, które według legendy mają pochodzić z czasów hetmana Chodkiewicza. Przypisy Bibliografia MieczysławM. Jackiewicz MieczysławM., Litwa podróż sentymentalna, Warszawa: Ex Libris Galeria Polskiej Książki, 2006, ISBN 83-89913-79-8, OCLC 69275428 .
Château Tyszkiewicz (Palanga)

Le château Tyszkiewicz (en lituanien: Tiškevičių rūmai) est un château néorenaissance situé à Palanga (anciennement Połąga) en Lituanie. Historique Ce château a été construit pour servir de résidence d'été à la famille Tyszkiewicz, famille de la haute aristocratie polonaise, qui demeurait à Varsovie, dans une partie du pays sous l'autorité de l'Empire russe. Il est bâti de 1893 à 1897 en style néorenaissance italienne, avec certains éléments néoclassiques ou baroques. Le comte Feliks Tyszkiewicz fait appel à l'architecte allemand Franz Heinrich Schwechten pour remplacer l'ancien manoir de bois qui se trouvait au bord de la rivière Raze. Le bâtiment à un étage supérieur en forme d'arc ouvre sur une terrasse décorée de sculptures venant de France. La sculpture de Jésus-Christ bénissant est élevée par le comte Feliks Tyszkiewicz en action de grâces pour le rétablissement de son épouse Antonina, après un accouchement difficile et la naissance de leur fils Stanislas en 1907. Cette statue est semble-t-il l'œuvre du Danois Bertel Thorvaldsen ou de son atelier. Elle a été détruite en 1948 sur ordre des autorités communistes et reconstruite en 1993 d'après des photographies. De même, la chapelle à côté, bâtie par Schwechten, a été reconstruite au début du XXIe siècle. Le parc est dessiné par Édouard André (1840-1911), paysagiste français, ainsi que par son fils. En 1916, des travaux débutent pour agrandir le château, mais ils sont interrompus par la révolution de 1917. Le château est endommagé par des bombardements allemands à la fin de la Première Guerre mondiale. Après la Seconde Guerre mondiale, la famille Tyszkiewicz est expropriée par les nouvelles autorités communistes lituaniennes. Le château souffre d'abandon pendant une dizaine d'années. Les travaux de restauration débutent en 1957, sous l'autorité de l'architecte Alfredas Brukodas., le château étant affecté à l'union des artistes de la république socialiste soviétique de Lituanie. Il abrite le musée de l'ambre depuis les années 1960. Le château appartient aujourd'hui à la municipalité de Palanga. Son parc est devenu un jardin botanique ouvert également au public. Illustrations Voir aussi Famille Tyszkiewicz Château Tyszkiewicz (Kretinga) Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Tiškevičiai Palace, Palanga » (voir la liste des auteurs). Portail des châteaux Portail de la Lituanie
Pałac Tyszkiewiczów w Połądze

Pałac Tyszkiewiczów (lit. Palangos dvaras) – pałac wzniesiony pod koniec XIX wieku w stylu neorenesansowym dla rodziny Tyszkiewiczów, od 1963 mieści Muzeum Bursztynu w Połądze. Historia Rezydencja została zbudowana w stylu neorenesansu z elementami klasycyzmu i baroku w latach 1893–1897 przez Franza Heinricha Schwechtena na zlecenie hrabiego Feliksa Tyszkiewicza– zastąpiła drewniany pałacyk położony nad brzegiem rzeki Rąžė. W 1900 roku obok pałacu postawiono figurę Jezusa Chrystusa (według niektórych autorstwa samego Bertela Thorvaldsena), która do dziś jest charakterystycznym elementem pałacowego krajobrazu, mimo że w czasach Związku Radzieckiego została zburzona (ponownie ustawiono ją w 1993 roku). Na początku XX wieku obok pałacu powstała mała kapliczka, również zaprojektowana przez Schwechtena. Pałacowe ogrody rozplanował francuski architekt Édouard André wraz z synem – część starych drzew wycięto, by zasadzić nowe, często zupełnie egzotyczne plantacje. Nie obyło się bez kontrowersji, bo na Żmudzi stare drzewostany uważane były za świętość. Planom rozbudowy założenia pałacowego stanął na drodze wybuch I wojny światowej - w wyniku niemieckiego nalotu bombowego zostało zniszczone główne skrzydło budynku. Po aneksji Litwy do Związku Radzieckiego w 1945 roku pałac upaństwowiono, z roku na rok popadał w ruinę. W 1957 roku przeprowadzono prace konserwatorskie pod kierunkiem Alfredasa Brusokasa, przeznaczając budynek na dom sztuki. W 1963 roku ulokowano tu Muzeum Bursztynu, w którego kolekcji znajduje się 28 tys. bursztynów. Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości pałac odzyskał Alfred Tyszkiewicz, który zrzekł się swoich praw do nieruchomości na rzecz miasta. W 1997 roku otrzymał za to honorowe obywatelstwo Połągi. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki pałacu w bibliotece Polona