NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Остра брама (Вільнюс)

Остра брама, або Ворота світанку (лит. Aušros Vartai [Аушрос Вартай] — Ворота світанку) – міська брама в Старому місті у Вільнюсі, в готичному стилі, побудована у 1503–1514 роках. Разом з прилеглим до неї фрагментом оборонного муру становить єдиний залишок старих фортифікацій міста, є кінцем Остробрамської вулиці. З внутрішньої сторони брами знаходиться збудована у 1829 році класицистична Остробрамська каплиця з Остробрамською іконою Божої Матері. Архітектура Острої брами Ворота були побудовані в стилі пізньої готики між 1503 і 1514 роками. Це була майже квадратна в плані будівля (11,2 × 10,8 м) з товщиною стін до 2 метрів. У цокольному поверсі розміщений прохід з хрестоподібними склепіннями, відкритий на північ і на південь отворами, котрі закриті сегментарними арками. Внутрішня частина воріт перекриттям розділена на два поверхи. Верхній ярус воріт вінчає високий аттик, прикрашений тинькованим рельєфним фризом, побудований з елементами зачищеного нідерландського орнаменту. Аттик прикрашає овальний медальйон з рельєфним гербом Погоня, підтримуваний грифонами. Остробрамська каплиця Північна стіна воріт спочатку була нижчою. У 1671 чи у 1672 році завдяки зусиллям отця Карла від Святого Духа була добудована дерев'яна каплиця на північному боці. Вона згоріла в 1711 році, і в наступному році була відбудована в цеглі. Точно не відомо, коли в неї був поміщений чудотворний образ Богородиці. У 1789-1793 роках в передній частині каплиці для потреб молільників була побудована класицистична галерея. У 1829-1830 роках відбулася реставрація каплиці. Наступні реставрації проводилися у 1927-1932 роках та в 1993 році, перед візитом Папи Іоанна Павла II. На початку 2010 року розпочато ще один ремонт каплиці в Острій брамі, незабаром відзначений як шкідливий. Під час реконструкції, серед іншого, демонтовані старовинні двері, пошкоджено керамічну плитку з 1932 року через розташування на них нової підлоги, замінено поручні, а понад 100-річні сходи замінені новими з імітацією граніту. Наприкінці лютого Департамент з охорони пам'яток при Міністерстві культури Литви вимагав припинення ремонтних робіт і призначив спеціальну комісію, яка повинна була стежити за відновленням зруйнованого, а також визначити, хто має право на проведення такого ремонту. Державна комісія з культурної спадщини зі свого боку направила лист міністру культури Ремігійюсу Вількайтісу і митрополиту Вільнюському кардиналу Аудрісу Бачкісу із закликом належним чином дбати про сакральні об'єкти. Остробрамська ікона Божої Матері Примітки Джерела Kałamajska-Saeed M. Ostra Brama w Wilnie. — Warszawa : Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990. — S. 11—12. — ISBN 83-01-10077-X. (пол.) Plebankiewicz K. Wilno: przewodnik turystyczny. — Warszawa : arkady, 1997. — S. 147. — ISBN 83-213-3934-4. (пол.) Посилання Віртуальна панорама Остробрамської каплиці (лит.)
Kostel svaté Anny (Vilnius)

Kostel svaté Anny (litevsky Šv. Onos bažnyčia) ve Vilniusu je chrámem vybudovaným ve stylu litevské gotiky. Je dominantou v komplexu budov kostela a kláštera bernardinů. Dějiny První dřevěný kostel zde stál od 14. století. Později v letech 1495–1500 františkánští mniši na tomto místě postavili kamenný kostel, který po přestavbě v roce 1582 získal současný půdorys kostela. Na jeho výstavbu bylo použito 33 různých druhů tašek. Dalo se tedy experimentovat a vytvářet tak různé barevné obrázky na střeše kostela. O kostele sv. Anny existuje historka. Když Napoleon Bonaparte uviděl krásu tohoto kostela, byl jí natolik unesen, že ho chtěl přesunout do Paříže. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kostol svätej Anny (Vilnius) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svaté Anny na Wikimedia Commons Kostel sv. Anny(rusky)
St. Anna (Vilnius)

Die römisch-katholische Annenkirche (litauisch Šv. Onos bažnyčia; offiziell St. Anne und Bernhardine) ist eine gotische Kirche der litauischen Hauptstadt Vilnius. Sie ersetzte eine Holzkirche, welche bei einem Feuer 1419 zerstört wurde. Der Bau der heutigen Kirche geht auf den Großfürsten Alexander Jagiellon zurück. Die Kirche ist ein seltenes Beispiel der Gotik in Litauen, hier sogar im Stil der „flammenden“ Gotik. Besonders an der Hauptfassade, aber auch an den Seiten findet sich eine Kombination aus geraden und geschwungenen Linien. Pilaster, Vierbündel, schlanke Stäbe, durchbrochene Türme und drei verschiedene Arten von Bögen (rund, spitz und geschweift) bestimmen die Fassadengestaltung. Möglicherweise symbolisiert die Fassadengestaltung die Säulen des Gediminas, eines der ältesten bekannten litauischen Symbole. Trotz mehrerer Renovierungen blieb die äußere Gestalt der roten Backsteinkirche seit dem 15. Jahrhundert praktisch unverändert. Die Baudaten sind nicht genau bekannt, konnten jedoch in die Zeit zwischen 1495 und 1500 datiert werden. Der leitende Architekt war der Böhme Benedikt Ried, der auch Teile der Prager Burg schuf. Der Außenbau besteht aus 33 verschiedenen Backsteinarten und gilt als das Meisterwerk der litauischen Gotik. Während das Äußere sehr ausdrucksstark ist, zeigt sich der Innenraum einfacher. Grund für das schmucklose Innenleben der Kirche sind Plünderungen und Verwüstungen während der napoleonischen Zeit. Der recht schlichte, einschiffige Innenraum ist mit barocken Seitenaltären geschmückt. Die Gewölbe tragen die Handschrift des 20. Jahrhunderts. Höhepunkt im Innenraum bilden die farbigen Fenster. Zum Kirchenensemble gehören der frei stehende neogotische Glockenturm von Nikolai Tschagin aus dem 19. Jahrhundert und die barocke Kapelle der heiligen Stiege aus dem 17. Jahrhundert. Die Kapelle gehört eher zur Bernhardinerkirche (offiziell St. Franziskus und Bernhard). Sie ist eine der größten gotischen Kirchen der Stadt, welche barock ergänzt wurde, und bildet daher ein spannungsreiches Ensemble aus drei Kirchen. Zusammen mit dem Rest der Altstadt gehört die Kirche seit 1994 zum Weltkulturerbe der UNESCO. Restaurierungen erfolgten 1902–1909 und 1960–1970. Seit 2009 werden Dach, Fassadenelemente und die Seitentürmchen erneut restauriert. Rezeption siehe auch: Église St. Anne, Gemälde von Marianne v. Werefkin (1913/14) Weblinks sightseeing-vilnius.com (deutsch) inyourpocket.com (englisch)
Église Sainte-Anne de Vilnius

L'église Sainte-Anne est une église catholique, située dans la vieille ville de Vilnius, rue Mairono. De style gothique tardif, elle constitue l'un des monuments les plus représentatifs du centre historique. Elle est ouverte tous les jours de mai à septembre, sauf le lundi, de 10 h à 18 h, et d'octobre à avril une demi-heure avant les messes. Celles-ci ont lieu à 17 h 30 en semaine et les dimanches et jours de fête à 9 h et 11 h, en langue lituanienne. Histoire Il est fait mention en 1394 d'une première église de bois dédiée à sainte Anne, mère de la Vierge, et patronne de la première épouse de Vytautas le Grand. On construit une nouvelle église de pierre entre 1495 et 1500 qui est consacrée en 1501. Elle abrite les pères bernardins lorsque leur église est démolie en 1502, puis redevient église paroissiale, sous la protection du grand-duc Alexandre Ier Jagellon (1560-1506). L'on pense, sans en être certain, que l'architecte de l'église est Nicolai Eckinger, natif de Dantzig qui construit aussi le monastère des Bernardins. Une autre hypothèse donne celle de Benedikt Reit, architecte de la cathédrale de Prague. Cette église est typique de l'influence de l'architecture gothique en brique, qui s'est répandue autour de la mer Baltique à partir des villes hanséatiques. La Lituanie a peu de monuments d'influence allemande, et la christianisation fut très tardive (elle ne devient importante qu'à partir de 1386), ce pays ne comporte pas de véritable ville hanséatique allemande ni de château de l'ordre Teutonique, contrairement à la Lettonie et l'Estonie. Cependant Vilnius et Kaunas ont été régies par le droit de Magdebourg et sont donc marquées par cette influence. Les rares monuments gothiques de Lituanie relèvent donc d'une forme tardive et assez originale du gothique en brique. Elle est rénovée, après un sérieux incendie en 1564, et consacrée à nouveau en 1581 et placée sous la protection du prince Nicolas Radziwill le Noir. L'extérieur demeure inchangé depuis et l'intérieur est ensuite décoré de stucs et d'ornements baroques, dont le majestueux maître-autel. Pendant la campagne de Russie de 1812, Napoléon se serait exclamé à la vue de cette église qu'il était dommage qu'il ne pût la rapporter à Paris, mais les troupes françaises s'en servant comme d'une écurie, brûlent l'intérieur. L'église prend son aspect actuel, lors des restaurations des années 1840, quand la pierre est recouverte pour imiter la brique. Son clocher, édifié en 1746 et rénové en 1802, est abattu en 1872 pour élargir la rue. L'architecte russe Tchaguine en reconstruit un autre de côté, en néo-gothique. L'église est renforcée de structures métalliques au début du XXe siècle. L'église Sainte-Anne ne ferme pas après la Seconde Guerre mondiale, les autorités municipales communistes permettent le culte, contrairement à d'autres églises, dont la cathédrale Saint-Stanislas, transformée en galerie de peintures et l'église des Bernardins contiguë. Références Voir aussi église Saint-Nicolas de Vilnius église des Bernardins Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie
Crkva sv. Ane u Vilniusu

Crkva sv. Ane u Vilniusu remek-djelo je kasne gotike. Nalazi se u kompleksu crkve i samostana sv. Bernarda u glavnom gradu Litve - Vilniusu. Prva drvena crkva stajala je na tom mjestu od 14. stoljeća. Kasnije u razdoblju od 1495. do 1500. franjevci su sagradili kamenu crkvu, koja je dograđena 1582. i poprimila današnji oblik. U gradnji crkve korišteno je 33 različitih vrsta pločica. Stoga se moglo eksperimentirati i koristiti različite boje i slike na krovu crkve. Povijesno središte Vilniusa u kojem se crkva sv. Ane nalazi, upisano je na listu svjetske baštine UNESCO-a. Prema legendi, kada je Napoleon Bonaparte vidio ovu crkvu, toliko mu se svidjela, da je razmišljao da je prenese u Pariz.
Chiesa di Sant'Anna (Vilnius)

La chiesa di Sant'Anna (in lituano: Šv. Onos bažnyčia) è una chiesa cattolica romana nel centro storico di Vilnius, sulla riva destra della Vilna. È un esempio prominente di stile gotico fiammeggiante e gotico baltico. La chiesa è un importante punto di riferimento nel centro storico di Vilnius che ha permesso al distretto di essere incluso nella lista dei siti patrimonio mondiale dell'UNESCO, ed è uno degli esempi più interessanti di architettura gotica in Lituania. Storia La prima chiesa in questo luogo, costruita in legno, fu costruita per volontà di Anna, Granduchessa della Lituania, la prima moglie di Vytautas il Grande. Originariamente destinato all'uso di cattolici tedeschi e di altri cattolici in visita, fu distrutto da un incendio nel 1419. L'attuale chiesa in mattoni fu costruita su iniziativa del re di Polonia e del Granduca di Lituania Alessandro Jagellone nel 1495- 1500; l'esterno della chiesa è rimasto quasi invariato da allora. Una ricostruzione della chiesa, finanziata da Mikołaj "il Nero" Radziwiłł e Jerzy Radziwiłł, fu eseguita a seguito di gravi danni da fuoco, nel 1582. Abraomas Kulvietis predicò nella chiesa tra il 1538 e il 1541. Nel 1747, la chiesa subì una riparazione sotto supervisione di Johann Christoph Glaubitz. Nel 1762, gli archi laterali del portale principale furono nascosti per rafforzare il supporto per la facciata. Secondo una famosa leggenda, l'imperatore Napoleone, dopo aver visto la chiesa durante la Campagna di Russia nel 1812 , espresse il desiderio di portare la chiesa a casa con lui a Parigi "nel palmo della sua mano". La chiesa fu sistemata nel 1902-1909 quando gli archi laterali furono scoperti e le mura furono rinforzate con ferro e ancora nel 1960-1970 quando furono restaurate le torri in cattive condizioni. Il 23 agosto 1987 la Lega della Libertà di Lituania ha tenuto una manifestazione in una piazza vicino alla chiesa e il monumento di Adam Mickiewicz per protestare contro l'occupazione sovietica in corso, che è stata demolita dalla milizia. La ricostruzione più recente è stata seguita nel 2009: la copertura è stata sostituita, gli elementi della facciata sono stati rinforzati e le guglie laterali sono state ricostruite. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Sant'Anna Collegamenti esterni Sito ufficiale, su onosbaznycia.lt. (EN) Chiesa di Sant'Anna, in GCatholic.org.
Sint-Annakerk (Vilnius)

De Sint-Annakerk (Litouws: Šv. Onos Baznycia) is een rooms-katholieke kerk in de oude stad van Vilnius, Litouwen. Het is een belangrijk voorbeeld van zowel de flamboyante gotiek als de baksteengotiek. Samen met de rest van de oude historische binnenstad behoort de kerk sinds 1994 tot het werelderfgoed van UNESCO. Geschiedenis De eerste kerk op deze plek betrof een houten gebouw en werd gebouwd voor Anna, groothertogin van Litouwen, de eerste vrouw van Vytautas de Grote. Het kerkgebouw was oorspronkelijk bedoeld voor katholieke Duitsers en andere katholieke gasten en werd verwoest door een brand in 1419. De huidige bakstenen kerk werd gebouwd op initiatief van groothertog Alexander in de periode 1495-1500. Sinds de bouw is het exterieur vrijwel onveranderd gebleven. Tussen 1538 en 1541 preekt in de Annakerk de bekende Pools-Litouwse jurist en protestantse theoloog Abraham Culvensis (ook: Abraomas Kulvietis, Abraham Kulvietis). Na ernstige brandschade in 1582 werd een reconstructie van de kerk uitgevoerd, gefinancierd door grootkanselier Mikołaj Czarny Radziwiłł en bisschop Jerzy Radziwiłł. In 1747 onderging de kerk een renovatie onder toezicht van de uit Silezië afkomstige architect Johann Christoph Glaubitz. Om de ondersteuning aan de gevel te versterken werden in 1762 de zijbogen van het hoofdportaal dichtgemetseld. Volgens de overlevering zou Napoleon bij het aanschouwen van de kerk tijdens zijn veldtocht in 1812 de wens hebben geuit om de kerk in de palm van zijn hand mee te nemen naar Parijs. Een restauratie van de kerk volgde in de jaren 1902-1909, toen de zijportalen weer werden opengebroken en de muren werden versterkt met ijzer. Een volgend herstel vond plaats in de periode 1960-1970, toen de torens zich in slechte staat bevonden. Op 23 augustus 1987 vormde het plein bij de kerk en het monument voor Adam Mickiewicz het toneel van protesten tegen de Sovjet-bezetting, die door de politie werden neergeslagen. Bij de meest recente restauratie in 2009 werden de dakbedekking vervangen, maatregelen getroffen om de gevel te versterken en de lang ontbrekende torentjes op de zijkant van de kerk herbouwd. Architectuur Het ontwerp van het kerkgebouw wordt toegeschreven aan ofwel Michael Enkinger, de architect van een kerk met dezelfde naam in Warschau, of aan de Boheemse architect Benedict Reijt, bouwer van de Sint-Barbarakerk in Kutná Hora. Deze aannames worden echter niet ondersteund door schriftelijke bronnen. De Sint-Annakerk vormt een onderdeel van een religieus ensemble, bestaande uit de veel grotere gotische Franciscus- en Bernardinuskerk en een klooster. De Annakerk kent één schip en twee torens. Het werd gebouwd van 33 verschillende soorten bakstenen en in een rode kleur geschilderd. Het interieur is ingericht in de barokke stijl. Bij de kerk staat de vrijstaande neogotische klokkentoren van Nikolaj Tsjagin uit de 19e eeuw en de barokke Kapel van de Heilige Trap uit de 17e eeuw. Externe links (en) Beschrijving op Inyourpocket.com (de) Beschrijving op Sightseeing-vilnius.com
Kościół św. Anny w Wilnie

Kościół św. Anny w Wilnie − kościół usytuowany w stolicy Litwy (Wilnie), przy ulicy Maironio (dawniej św. Anny) 8, tuż przy brzegu rzeki Wilejki. Wybudowany w stylu późnego gotyku gdańskiego. Powstał na przełomie XV i XVI wieku, z fundacji wielkiego księcia litewskiego i późniejszego króla polskiego Aleksandra Jagiellończyka, jako kaplica św. Anny przy znajdującym się na tyłach zespole klasztornym bernardynów. Architektem był najpewniej budowniczy miejski z Gdańska, Michał Enkinger, przysłany tu przez radę miejską Gdańska na prośbę króla. Po pożarze w roku 1563 odbudowano zwalone sklepienia, a w 1581 roku świątynia została wyświęcona w obecności biskupa krakowskiego i wileńskiego Jerzego Radziwiłła i późniejszego arcybiskupa lwowskiego Jana Solikowskiego. W 1747 roku Jan Krzysztof Glaubitz wzniósł w kościele trzy nowe ołtarze. Świątynia remontowana była jeszcze kilkakrotnie; gruntownie w latach 1900-1904 (po kolejnym pożarze) pod kierunkiem Józefa Piusa Dziekońskiego i Sławomira Odrzywolskiego. Według opowiadań, Napoleonowi podczas wyprawy na Moskwę tak się spodobał kościół św. Anny, że z chęcią przeniósłby go do Paryża. W 1812 roku na kilka lat kościół zamieniono na magazyn wojskowy. W literaturze często mylony jest z renesansowym, nieistniejącym kościołem św. Anny i św. Barbary przy wileńskim Dolnym Zamku, zbudowanym z inicjatywy króla i wielkiego księcia Zygmunta II Augusta jako mauzoleum jego dwóch żon. Świątynia posiada efektowną, koronkową fasadę, dekorowaną 33 rodzajami ceglanych kształtek. Podobną maswerkową dekorację mają szczyty kościoła franciszkanów św. Trójcy i znajdującej się przy nim kaplicy św. Anny w Gdańsku oraz dom kupców hanzeatyckich (tzw. Dom Perkuna) w Kownie. Wyposażenie kościoła jest neogotyckie, z XIX wieku, jedynie późnobarokowe ołtarze (główny i dwa boczne), zaprojektowane przez Jana Krzysztofa Glaubitza, pochodzą z XVIII wieku. W ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Anny Samotrzeć. Obok kościoła stoi neogotycka dzwonnica z roku 1874 (arch. Nikołaj Czagin), nawiązująca stylem do późnego gotyku. Tuż obok kościoła znajdują się pomnik Adama Mickiewicza i kościół Bernardynów. Galeria Przypisy Bibliografia Władysław Zahorski, Kościół św. Anny w Wilnie, Wilno 1905 (dostępne na: kpbc.umk.pl). Architektura gotycka w Polsce, Warszawa 1995, t. II, s. 256-257. Lietuvos Architekturos Istorija, t.I, Vilnius 1987, s. 140nn. Robert Kunkel, Fundacje Aleksandra Jagiellończyka w Wilnie i Krakowie [w:] Sztuka około 1500, Warszawa 1997, s. 129-143. Bernard Newman, Rowerem przez Polskę w ruinie, Znak Horyzont, Kraków 2022. str. 80. ISBN: 978-83-240-8783-9 Linki zewnętrzne Kościół św. Anny w Wilnie na pocztówkach z lat 1900–1939 – kolekcja w bibliotece Polona Gotyckie maleństwo: kościół św. Anny w Wilnie | Architecture is a good idea (YouTube)
Willa Kiersnowskich w Druskienikach

Willa Kiersnowskich w Druskienikach, zwana Wesołą (lit. vila "Linksma") – zabytkowy dom znajdujący się w Druskienikach przy ul. Čiurlionio 59, jeden z bardziej charakterystycznych budynków miasta, obecnie siedziba Muzeum Miejskiego w Druskienikach. Willa została zbudowana na początku XX wieku przez druskienicką rodzinę Lipchitzów, od której odkupili ją przed I wojną światową Kiersnowscy. Elementem charakterystycznym jednopiętrowego domu jest narożna trójkondygnacyjna ośmioboczna wieża dominująca nad korpusem głównym, a także tralkowe balustrady umieszczone na dachu oraz znajdująca się na parterze loggia. Po II wojnie światowej dom mieścił Urząd Stanu Cywilnego. Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości w willi ulokowano archiwum i siedzibę władz Sajudisu. Na początku XXI wieku willę przekształcono w siedzibę Muzeum Miejskiego w Druskienikach. Bibliografia Siedlecka Jadwiga, "Druskienniki nad Niemnem: przewodnik turystyczny", Warszawa 1997, ISBN 83-86095-15-6 AlicjaA. Hirsch-Tabis AlicjaA., Polacy w Druskiennikach na Litwie, Jelenia Góra: Wydawnictwo „Ad Rem”, 2007, ISBN 978-83-89863-65-2, OCLC 233496468 . Linki zewnętrzne Oficjalna strona Muzeum Miejskiego w Druskienikach
Wydział Prawa Uniwersytetu Witolda Wielkiego

Wydział Prawa Uniwersytetu Witolda Wielkiego (lit. Vytauto Didžiojo universiteto Teisės fakultetas) – wydział prawa na litewskim Uniwersytecie Witolda Wielkiego (VDU) z siedzibą przy ul. Elizy Orzeszkowej 18 w Kownie. Historia Początek historii wydziału to 1930. Wśród osób związanych z nim był m.in. Michał Pius Römer (Mykolas Römeris). W styczniu 1940 Wydział Prawa oraz Wydział Humanistyczny zostały przeniesione do Wilna. W 1949 zamknięto całą uczelnię (reaktywowano ją dopiero w 1989), a w październiku 1950 na jej bazie powołano Kowieński Instytut Politechniczny oraz Kowieński Instytut Medyczny. Od 1997 jednostka funkcjonowała jako Instytut Prawa i Nauk Politycznych, od 1999 Instytut Prawa istniejący niezależnie od Instytutu Nauk Politycznych. Od 2008 ponownie Wydział Prawa. Studia na nim trwają 5 lat. Dziekani od 2000: Tadas Klimas 2006-2008: Stasys Šedbaras od 2008: prof. Julija Kiršienė Linki zewnętrzne Oficjalna strona wydziału
St. Kasimir (Naujoji Vilnia)

Hl. Kazimieras-Kirche Naujoji Vilnia ist eine katholische historistische Kirche in der litauischen Hauptstadt Vilnius, im Stadtteil Naujoji Vilnia. Die Messe wird polnisch und litauisch gehalten. Geschichte Man vermutet, dass eine Kirche bis 1542 in Rokantiškės, am linken Fluss der Vilnia gebaut wurde. 1588 wurden ihr neun Dörfer geschenkt. 1621 wurden diese nationalisiert. 1906 erlaubte man, eine neue Kirche zu bauen. 1909 wurde das Projekt korrigiert. Von 1908 bis 1911 baute man die heutige Kirche. Der Bautechniker war Severinas Govaltas und ab 1909 Ingenieur Kazimieras Dobošinskas. Weblinks Gemeinde
Église Saint-Casimir de Naujoji Vilnia

L'église Saint-Casimir est une église de style historiciste située dans l'ancienne ville de Naujoji Vilnia, désormais un quartier de Vilnius, en Lituanie. L'église dans sa forme actuelle a été érigée en 1911, et est l'une des plus hautes églises de Vilnius. Notes et références Notes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Church of St. Casimir, Naujoji Vilnia » (voir la liste des auteurs). Références Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lituanie
Kościół św. Kazimierza w Nowej Wilejce

Kościół św. Kazimierza w Nowej Wilejce – jeden z dwu kościołów katolickich pod wezwaniem św. Kazimierza w Wilnie. Historia Po złagodzeniu rygorów dotyczących traktowania Polaków i katolików po rewolucji 1905 r. miejscowa wspólnota dynamicznie rozwijającego się węzła kolejowego podjęła w 1906 r. inicjatywę budowy świątyni na wysokim prawym brzegu Wilejki, która została wyświęcona w październiku 1911 r. Powstała piękna neogotycka budowla, która jasną, strzelistą bryłą góruje nad Nową Wilejką. Jej głównym architektem był Antoni Adam Filipowicz-Dubownik (Antonas Filipovičius-Dubrownikas). Obecnie kościół jest ogrzewany geotermicznie, a jego główne elementy architektoniczne zostały wyeksponowane przez podświetlenie. Przez 90 lat była to jedyna parafia w miasteczku Nowa Wilejka, a później w dzielnicy Wilna. Msze święte w kościele odbywają się w języku polskim. Architektura Kościół jest zbudowany na planie krzyża, trójnawowy, przy czym, co jest zagadkowe, boczne ołtarze Matki Bożej Ostrobramskiej i św. Antoniego są bardziej okazałe od ołtarza głównego i swymi wieżyczkami sięgają sklepienia. Nawy boczne oddzielone są od głównej kolumnami. Nad głównym ołtarzem znajduje się obraz przedstawiający św. Kazimierza modlącego się przed zamkniętymi drzwiami kościoła. Ze składanych w ciągu wieku historii wotów polskich parafian część tylko się zachowała w związku z burzliwą historią tej ziemi. Przypisy Bibliografia T. Worobiej, Miasto kolejarzy i św. Kazimierza, w: „Tygodnik Wileńszczyzny” 2011.