NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grande fiume artificiale

Il grande fiume artificiale (o GMR, acronimo della traduzione inglese Great Man-made River, in arabo النهر الصناعي العظيم) è un acquedotto libico che preleva acqua dolce di origine fossile dal Sahara libico per condurlo ai paesi della costa dello stato africano. Storia L'opera idraulica è stata voluta da Muʿammar Gheddafi per portare acqua potabile alle città costiere del proprio Paese. Per fare ciò ha sfruttato l'enorme quantità di acqua fossile, 35 000 km³, presente a grande profondità nel Sahara libico, trasportandola per centinaia di chilometri verso le città costiere di Tripoli, Bengasi, Sirte, Tobruch, dove risiede il 70 per cento della popolazione. Tale idea nacque negli anni ottanta e il progetto fu redatto dalla società americana Brown and Rooth. La realizzazione dell'opera venne affidata all'impresa sudcoreana Dong Ha. Il 22 luglio 2011 lo stabilimento di Brega, uno degli stabilimenti dedicati alla produzione dei tubi impiegati nel progetto, fu colpito da bombardamenti della NATO. Nella successiva conferenza stampa del 26 luglio la NATO dichiarò che l'impianto veniva usato come deposito di materiale bellico e come base per il lancio di missili. Il 10 aprile 2020, un gruppo armato sconosciuto ha sequestrato una stazione che controllava l'approvvigionamento idrico di Tripoli e delle città limitrofe. L'approvvigionamento idrico di oltre due milioni di persone è stato interrotto e l'attacco è stato condannato dalle Nazioni Unite per motivi umanitari. Dati tecnici Tale opera idraulica, che risulta essere l'acquedotto più grande al mondo, è composta da 4000 km di condutture di calcestruzzo precompresso aventi un diametro di quattro metri. L'acquedotto è sepolto nella sabbia e ha una portata complessiva di sei milioni di metri cubi di acqua al giorno. Prime città servite 11 settembre 1989: Agedabia. 28 settembre 1989: Bacino Grand Omar Muktar. 4 settembre 1991: Al Gardabiya. 28 agosto 1996: Tripoli. 28 settembre 2007: Garian. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Grande fiume artificiale Collegamenti esterni (EN) Great Man-Made River, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Informazioni sul progetto, su water-technology.net. The Man Made River, Libia, su galenfrysinger.com. Great Man-Made River Authority, su gmmra.org. URL consultato il 10 novembre 2009 (archiviato dall'url originale il 31 gennaio 2016).
Great Man-made River

De Great Man-made River (GMR, النهر الصناعي العظيم) is een netwerk van leidingen dat water vanuit het Libische deel van de Sahara zandwoestijn brengt naar de bevolkingscentra aan de kust van de Middellandse Zee. Het water is afkomstig uit de Nubische zandsteenaquifer, de grootste aquifer ter wereld. GMR is het grootste kunstmatige zoetwaterirrigatieproject ter wereld. Geschiedenis Libië kent weinig neerslag en heeft nauwelijks meren en rivieren. De neerslag varieert tussen de 10mm en 500mm per jaar en op niet meer dan 5% van de totale oppervlakte valt meer dan 100mm. Vanwege de hoge temperaturen is de verdamping hoog; tussen de 1.700mm in het noorden van Libië tot 6.000mm in het zuiden van het land. In 1953 waren veel oliemaatschappijen op zoek naar aardolie en aardgas in het land. Bij het boren werd ook op grote schaal zoet water in de ondergrond aangetroffen. Onder het zand van zuidwest Egypte, zuidoost Libië, en het noorden van Tsjaad en Soedan werd een gigantische aquifer ontdekt, de Nubische zandsteenaquifer, met een oppervlakte van circa 2 miljoen km2 en 375.000 km³ zoet water. De boorputten werden afgesloten en pas in de jaren zestig werden de eerste plannen gemaakt om dit water te gaan gebruiken. Op 3 oktober 1983 nam de Libische regering het besluit het project uit te gaan voeren en in 1984 werd daadwerkelijk een start gemaakt met het Great Man-made River Project (GMRP). Doel was zes miljoen m³ water per dag, gelijk aan 2.100 miljoen m³ per jaar, aan de aquifer te onttrekken en te transporteren naar het noorden van het land. Van het water zal 70% worden gebruikt voor landbouwdoeleinden; hiermee kan circa 130.000 hectare land worden bevloeid. Technische details Om het water naar boven te krijgen zijn 1.300 boorgaten noodzakelijk met een gemiddelde lengte van 500 meter. Eind 2009 waren ruim 1.100 boorgaten klaar, waarvan 476 bij Tazerbo en 300 in Kufra. Het water wordt via een buizennetwerk van 4.000 kilometer lengte naar de plaats van bestemming vervoerd. De buizen van beton hebben een diameter van 4 meter, zijn 7,5 meter lang en wegen 86 ton per stuk. Voor de fabricage van de buizen werd een speciale fabriek in Brega gebouwd; deze werd door Moammar al-Qadhafi op 28 augustus 1986 officieel in gebruik genomen. Een tweede fabriek werd gebouwd bij Sarir. Eind 2008 waren er ongeveer een half miljoen van deze buizen geproduceerd. Bij de kust zijn vijf grote waterreservoirs aangelegd met een totale capaciteit van 55 miljoen m³. Deze reservoirs zijn buffers in geval van calamiteiten bij de aanvoer en dienen ook als distributiepunten naar de uiteindelijke gebruikers. Externe links (en) IAEA organistaie: Nubian Sandstone Aquifer System Project (en) Watertechnology.net Great Man-made River Project Info (en) The Man Made River, Libië
Wielka Sztuczna Rzeka

Wielka Sztuczna Rzeka (arab. النهر الصناعي العظيم; ang. Great Man-made River) – projekt hydrotechniczny w Libii składający się z sieci rurociągów oraz studni; dostarczający wodę pitną z podziemnych warstw wodonośnych na Saharze do miast na wybrzeżu kraju. Opis Wielka Sztuczna Rzeka jest uważana za największą na świecie podziemną sieć rurociągów i największy projekt inżynieryjny, jaki kiedykolwiek został zrealizowany. Składa się na nią 1300 studni o głębokości od 80 do 400 metrów, które dostarczają dziennie łącznie ok. 3 milionów m³ wody pitnej do Trypolisu, Bengazi, Syrty i innych miast Libii. Mu’ammar al-Kaddafi określił projekt mianem ósmego cudu świata. Segmenty, z których jest zbudowany rurociąg, mają średnicę 4 i długość 7 metrów. Rury składają się z warstw betonu i stalowych płyt. Władze Libii twierdzą, że woda przy zużyciu jak w roku 2007 wystarczy na tysiąc lat, jednak według niezależnych ekspertów okres ten wynosi zaledwie od 60 do 100 lat. Historia Odwierty prowadzone w 1970 r. w południowo-wschodniej Libii w poszukiwaniu ropy naftowej doprowadziły do odkrycia olbrzymich ilości wód głębinowych, których wiek szacuje się w większości na 14–38 tys. lat. Część z nich jest młodsza i w niektórych przypadkach ma zaledwie 7 tys.). Idea Wielkiej Sztucznej Rzeki zrodziła się, gdy pod koniec lat siedemdziesiątych XX w. roku źródła wody pitnej miasta Bengazi (drugiego co do wielkości w Libii) zostały zanieczyszczone przez wodę morską i nie były już zdatne do picia. Znalezienie nowych źródeł stało się wtedy kwestią priorytetową. Zaczęto więc rozważać czerpanie jej z pokładów znajdujących się pod Saharą lub importowanie z Europy. Wybrano pierwszą opcję jako najtańszą. Prace projektowe rozpoczęto w 1984. Realizację projektu podzielono na pięć faz. Pierwszą z nich, która wymagała m.in. usunięcia 85 milionów m³ urobku, rozpoczęto 28 sierpnia 1991. Faza druga (nazwana mianem Pierwsza woda dla Trypolisu) została zakończona 1 września 1996. Koszty projektu szacowane na ponad 25 miliardów dolarów pokrywane miały być w całości przez rząd libijski, a władze tego kraju zapewniały, że zostanie on zrealizowany w założonym terminie bez finansowego wsparcia oraz pożyczek ze strony innych krajów. Od 1990 szkolenia inżynierów i techników pracujących przy realizacji projektu prowadzi UNESCO. 22 lipca 2011 siły powietrzne NATO zbombardowały fabrykę w Marsa al-Burajka, produkującą elementy rurociągu. Jak wyjaśniano, powodem miała być obecność wyrzutni rakiet na terenie zakładu. Kalendarium 3 października 1983: Powszechny Kongres Ludowy podczas nadzwyczajnej sesji zadecydował, że poprze i sfinansuje projekt. 28 sierpnia 1984: Mu’ammar al-Kaddafi położył kamień węgielny pod fabrykę w miejscowości Marsa al-Burajka. 28 sierpnia 1986: Kaddafi otworzył fabrykę w Marsa al-Burajka 26 sierpnia 1989: Kaddafi położył kamień węgielny pod drugi etap projektu Pierwsze dostawy wody 11 września 1989: do zbiornika Adżdabiji 28 września 1989: do zbiornika Grand Omar Muktar 4 września 1991: do zbiornika w Syrcie 28 sierpnia 1996: do Trypolisu 28 września 2007: do Gharyan Przypisy
Marele Râu Artificial

Marele Râu Artificial (în arabă النهر الصناعي العظيم) este un sistem hidrotehnic în curs de realizare în Libia. El captează apele fosile existente sub deșertul Sahara și le conduce printr-un sistem de conducte și canale spre orașele de pe coasta Mării Mediterane pentru alimentarea lor cu apă. Proiectul de alimentare cu apă GMR (Great Man-Made River) este cea mai mare întreprindere inginerească din lume, fiind numit de către Muammar al-Gaddafi „a opta minune a lumii”. Curiozități În 2008, Guinness World Records a recunoscut Marele Râu Artificial drept cel mai mare proiect irigațional din lume. Costul total al proiectului după unele prognozări va depăși 25 miliarde dolari, finalizarea planificată a construcției - nu mai devreme de 20 de ani. Din 1990, de instruirea inginerilor și a tehnicienilor se ocupă un proiect inițiat de UNESCO. Schema Marelui Râu Artificial este disponibil pe dinarul libian de douăzeci. Note
Stora konstgjorda floden

Stora konstgjorda floden (arabiska: النهر الصناعي العظيم; al-Nehr al-Ṣnā‘ī al-‘Ẓīm; engelska: Great Man-Made River) är ett nätverk av pipelines för vatten som går från Nubiska sandstensakviferen till olika delar av den libyska delen av Saharaöknen. Det räknas som världens största bevattningsprojekt. Historik Försöken att finna olja i södra Libyen ledde 1953 till upptäckten av stora kvantiteter färskvatten under mark. Projektet att ta tillvara vattnet började planeras i slutet av 1960-talet, och startade i praktiskt utförande år 1984. För att samla vatten som inte behövs under vissa tider byggdes ett stort vattenmagasin vid vägen mellan Tripoli och Benghazi. Ledningen består av rör som är 7,5 meter långa, 73 ton tunga och som har en diameter av 4 meter. De når Libyen genom en specialhamn och leveransen organiseras av ett sydkoreanskt företag som har flera gästarbetare från Filippinerna på plats. Den totala längden på tunnlarna är nästan 3 000 kilometer. Det räknas ibland som världens största bevattningsprojekt. Efter Lockerbieattentatet inrättades en handelsbojkott mot landet och projektets utveckling stagnerade. Målet att färdigställa projektet under 1990-talet uppnåddes inte. Efter Gaddafis fall är utvecklingen inte lika snabb som före 1988. Referenser Externa länkar GMRA Project Official Website (engelska) Nubian Sandstone Aquifer System Project Joint project of IAEA UNDP and GEF about the Great Manmade River logistics. (engelska) Great Manmade River Project Info (engelska)
Benghazi War Cemetery

Der Benghazi War Cemetery ist eine Kriegsgräberstätte der Commonwealth War Grave Commission in der Hafenstadt Bengasi an der Küste von Libyen. Auf dem Friedhof wurden im Zweiten Weltkrieg 1214 Soldaten des Commonwealth beerdigt, 163 davon sind namentlich unbekannt. Außerdem liegen hier 25 Nicht-Commonwealth-Bürger, davon einer ein griechischer Soldat, begraben. Zwischen 1942 und 1943 gab es mehrere Gefechte, in denen viele Briten, Australier, Neuseeländer, Kanadier, Südafrikaner und Inder ums Leben kamen und dann hier beerdigt wurden. 2012 und 2013 wurden bei Vandalismus durch Islamisten mehrere Grabsteine zerstört. Die Pflege der Begräbnisstätte findet aufgrund des Bürgerkriegs in Libyen nur eingeschränkt statt. Weblinks Einzelnachweise
Kathedrale von Bengasi

Die Kathedrale von Bengasi (italienisch Cattedrale di Bengasi) ist eine heute verlassene und dem Verfall preisgegebene römisch-katholische Kathedrale in der ostlibyschen Stadt Bengasi, die von 1929 bis 1939 während der italienischen Kolonialzeit von den Architekten Ottavio Cabiati und Guido Ferrazza im neoklassizistischen Stil errichtet wurde. Sie war die drittgrößte Kathedrale Nordafrikas. Die Kathedrale unterstand dem Apostolischen Vikariat Bengasi. Nach dem Militärputsch von Muammar al-Gaddafi wurde die Kathedrale zeitweise als Sitz der Arabischen Sozialistischen Union genutzt. Die Katholiken der Stadt mussten in eine kleine Kirche ausweichen. Danach wurde sie dem Verfall preisgegeben. Das Innere des Baues mit zwei Kuppeln wurde durch einen Brand zerstört und die Türen des Raums, in dem die Kunstwerke der Kathedrale aufbewahrt sind, sind offen und somit für jedermann zugänglich. Die Kathedrale gilt als Symbol für die Vernachlässigung von Bengasi unter dem Gaddafi-Regime. Weblinks Abandoned cathedral a reminder of Gadhafi's neglect. Abgerufen am 19. Februar 2015. Einzelnachweise
Excatedral de Bengasi

La Catedral de Bengasi fue una catedral en la ciudad de Bengasi, Libia. Se encuentra en el centro de la ciudad y se encuentra actualmente en desuso y sometida a trabajos de renovación. Se sitúa en el Distrito Italiano. Historia La Catedral de Bengasi fue construida entre 1929 y 1939, y fue una de las iglesias más grandes en el norte de África. El edificio fue utilizado posteriormente como Congreso de la República Árabe Libia. Más tarde quedó vacante y en desuso, llegando a presentar un decepcionante aspecto. A partir de 2009, la catedral y su sitio completo están actualmente en proceso de renovación por una empresa italiana. Características Arquitectónicas El edificio es un buen ejemplo de arquitectura neoclásica, y fue diseñado por los arquitectos italianos Guido Ottavo y Ferrazza Cabiati. La estructura de la catedral, se basa en la de una basílica. La entrada tiene un pórtico con seis columnas dóricas. Sus dos cúpulas características cubren los tramos de la nave, mientras que una serie de óculos proporcionan la iluminación natural de la catedral. El edificio está muy inspirado en la arquitectura religiosa italiana. Los planos originales muestran que la catedral no se completó según lo previsto, los dibujos incluyen una torre-campanario de tres pisos que nunca llegó a construirse. Sin embargo, es una de las iglesias más grandes en el norte de África.
Cathédrale de Benghazi

L'ancienne cathédrale de Benghazi est un ancien sanctuaire catholique érigé entre 1929 et 1939 durant la période coloniale italienne. Aujourd'hui désaffectée, elle doit son architecture néo-classique aux architectes italiens Ottavo Cabiati et Guido Ferrazza. Architecture Basée sur un plan basilical, la cathédrale est précédée d'un portique comportant six colonnes doriques. Deux coupoles surhaussées couvrent les deux travées de la nef, conférant au sanctuaire une allure orientale, tandis qu'une série d'oculi assurent l'éclairage du vaisseau. Cet édifice fortement inspiré par l'architecture religieuse italienne demeure toutefois inachevé, les plans originaux comprenant un campanile à trois niveaux. Ses dimensions en font néanmoins l'une des plus grandes églises d'Afrique du Nord. Cet ancien sanctuaire est aujourd'hui désaffecté. Il a servi de siège à l'Union socialiste arabe et est aujourd'hui en attente de restauration. L'ancien palais épiscopal borde la place de la cathédrale. La cathédrale pourrait être transformée en mosquée, ce qui en ferait la plus grande mosquée de Cyrénaïque. Notes et références Voir aussi Article connexe Vicariat apostolique de Benghazi Liens externes Projet architectural Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Libye
Cattedrale di Bengasi

La cattedrale di Bengasi era la cattedrale cattolica della città di Bengasi. La chiesa, attualmente in disuso, era una delle più grandi del Nordafrica. La cattedrale venne costruita tra il 1929 e il 1939 su progetto degli architetti italiani Ottavio Cabiati e Guido Ferrazza; fu dedicata al Santissimo Nome di Gesù. L'edificio fu utilizzato anche come quartier generale dell'Unione socialista araba prima di cadere in disuso. A partire dal 2009 la chiesa è sottoposta all'opera di restauro di una società italiana. L'entrata della chiesa è costituita da un portico con sei colonne doriche. Le due cupole che la sovrastano le danno un aspetto orientale mentre una serie di oculi le forniscono l'illuminazione necessaria. L'edificio, ispirato all'architettura religiosa italiana, rimane tuttavia incompiuto in quanto nel progetto originale era previsto anche un campanile a tre livelli. Note Voci correlate Cattedrale di Addis Abeba Chiesa della Beata Vergine del Rosario (Asmara) Cattedrale di Mogadiscio Cattedrale di Rodi Cattedrale di Tripoli Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Bengasi
Catedral de Bengasi

A Catedral de Bengasi (em árabe: كاتدرائية بنغازي) é uma antiga igreja católica romana na cidade de Bengasi, na Líbia. Está localizada no centro da cidade. História A Catedral de Bengasi, dedicada ao Santo Nome de Jesus, foi construída entre 1929 e 1939 em terras anteriormente ocupadas por árabes e foi uma das maiores igrejas do Norte da África. Foi projetada pelos arquitetos italianos Ottavio Cabiati e Guido Ferrazza. Foi levemente danificada quando Benghazi foi capturada pela Wehrmacht durante a Operação Sonnenblume. Logo após o rei Idris assumir o poder em 1951, o edifício foi lentamente abandonado devido à falta de manutenção. Depois que Muammar Gaddafi assumiu o poder e suprimiu a Igreja da Líbia, planos foram feitos para converter o edifício em uma mesquita, como com a Catedral de Trípoli, mas a posição da catedral impediu que os imãs ficassem de frente para Meca, e os planos foram descartados. O edifício foi posteriormente usado como sede da União Socialista Árabe. A sede já havia sido abandonada na época da Guerra Civil Líbia, após vários esforços de restauração malsucedidos. A catedral sobreviveu à Batalha de Bengasi sem grandes danos estruturais. Em 2022, as obras de restauração da catedral começaram. Embora as autoridades municipais tenham declarado que as obras de restauração estavam sendo realizadas em conexão com o status da catedral como um sítio histórico, a sinalização nos andaimes da catedral indicava que a catedral estava, de fato, sendo convertida em uma mesquita dedicada ao imame Maleque ibne Anas . Os moradores alegaram que a conversão estava sendo realizada pela Autoridade Wqaf da cidade. Características arquitetônicas O edifício é um exemplo da arquitetura neoclássica e fascista italiana. A forma da catedral é a de uma basílica. A entrada tem um pórtico com quatro colunas dóricas e dois pilares laterais. Suas duas cúpulas características cobrem ambos os vãos da nave, enquanto uma série de óculos fornecem a iluminação da catedral. Os planos originais mostram que a catedral não foi concluída conforme o planejado; os projetos incluíam uma torre sineira de três andares e uma decoração suntuosa no teto, nenhuma das quais foi construída. É uma das maiores igrejas do Norte da África.[carece de fontes?] Referências
Собор Бенгази

Собор в Бенгази (араб. ‎ كاتدرائية بنغازي, итал. Cattedrale di Bengasi) — бывшая католическая церковь, находящаяся в городе Бенгази, Ливия. Храм являлся кафедральным собором апостольского викариата Бенгази. История Строительство храма началось в 1929 году, когда Ливия была колонией Италии и завершилось в 1939 году. Церковь в стиле неоклассицизма спроектировали итальянские архитекторы Оттавио Кабьяти и Гвидо Феррацци. После обретения независимости собор был национализирован и использовался в качестве штаб-квартиры Арабского социалистического союза. В настоящее время церковь заброшена. Архитектура Храм построен в форме базилики площадью 65 на 30 метров. Фасад обрамляют две квадратные башни, каждая из которых увенчана небольшими куполами. Главный купол, находящийся над апсидой, окружён восемью шпилями. Внутренне помещение разделяется тремя нефамии, которые разделены арками, украшенные лепниной в стиле арабеска. Витражи также украшены арабесками. Колокол церкви весит около 6 тонн. Источник Alexandre Pons, La nouvelle Église d’Afrique ou le catholicisme en Algérie, en Tunisie et au Maroc depuis 1830. ed. Librairie Louis Namura, Tunis, 1930 Ссылки BENGHAZI:Former cathedral
Stolnica v Bengaziju

Stolnica v Bengaziju (arabsko كاتدرائية بنغازي) je nekdanja rimskokatoliška cerkev v mestu Bengazi v Libiji. Stoji v centru mesta. Zgodovina Stolnica v Bengaziju, posvečena Jezusovemu svetemu imenu, je bila zgrajena med letoma 1929 in 1939 na zemlji, ki so jo prej zasedali Arabci, in je bila ena največjih cerkva v severni Afriki. Zasnovala sta jo italijanska arhitekta Ottavio Cabiati in Guido Ferrazza. Ko je Wehrmacht med operacijo Sonnenblume zavzel Bengazi, je bila rahlo poškodovana. Kmalu po pristopu kralja Idrisa na oblast leta 1951 je bila stavba zaradi nevzdrževanja počasi opuščena. Potem, ko je Moamer Gadafi prevzel oblast in zatrl libijsko cerkev, so bili izdelani načrti za pretvorbo stavbe v mošejo, tako kot pri stolnici v Tripoliju, vendar je položaj stolnice imamom preprečil, da bi se poravnali z Meko, in načrti so bili opuščeni. Stavba je bila kasneje uporabljena kot sedež Arabske socialistične unije. Poveljstvo je bilo že zapuščeno v času libijske državljanske vojne po več neuspešnih obnovitvenih prizadevanjih. Stavba je preživela bitko pri Bengaziju (2014–2017) brez večjih strukturnih poškodb. Leta 2022 so se začela obnovitvena dela. Medtem ko so občinske oblasti izjavile, da potekajo obnovitvena dela v povezavi s statusom stolnice kot zgodovinskega mesta, so oznake na gradbenih odrih pokazale, da se stolnica dejansko spreminja v mošejo, posvečeno imamu Maliku ibn Anasu. Domačini so trdili, da je pretvorbo izvedla mestna oblast Avkaf. Arhitekturne značilnosti Stavba je primer neoklasicistične in italijanske fašistične arhitekture. Ima obliko bazilike. Vhod ima portik s štirimi dorskimi stebri in dvema stranskima stebroma. Njeni dve značilni kupoli pokrivata oba razpona ladje, niz okulusov pa osvetljuje notranjost. Prvotni načrti kažejo, da stolnica ni bila dokončana, kot je bilo načrtovano; načrti so vključevali trinadstropni zvonik in razkošno stropno dekoracijo, nič od tega ni bilo izvedeno. Kljub temu je ena največjih cerkva v severni Afriki. Sklici Zunanje povezave
Tripoli Zoo

Tripoli Zoo (Arabic: حديقة حيوان طرابلس) is a zoological garden and botanical garden in Tripoli, Libya. Located south of Tripoli's city center adjacent to Tarabulus Zoo Park, it is a large reserve of plants, trees and open green spaces. It is the country's biggest zoo. Libyan Civil War The zoo was forced to shut for safety reasons due to the Libyan Civil War, with many animals becoming more and more traumatised and distressed. After the overthrow of Muammar Gaddafi, the BBC published a short news film detailing the problems the zoo now faced, from a lack of money to feed the animals, to a fragile security system. The animals, the BBC said, were recovering slowly and returning to normal. In 2013, parts of the zoo were transformed into a detention center for immigrants, who were reported in several cases to be arbitrarily arrested and tortured in the zoo. Immigrants were also locked up in cages. As of March 2025, the zoo was still closed, but "planned to reopen under new management". Following armed clashes in May 2025, various zoo animals including lions and antelopes were slaughtered or stolen. As of late 2025, Due to the death of an influential leader going by the name of Abdelghani Al-Kikli, the Zoo was reopened under new management. Though missing a few animals, the Zoo remains in operation and currently also serves as one of Abu Salim's local and tourist attractions. References
Зоолошки врт Триполи

Зоолошки врт Триполи је зоолошки врт и ботаничка башта у Триполију, Либија. Смештен је јужно од градског центра Триполија и одмах поред Тарабулус Зоо парка, то је велики резерват биљака, дрвећа и отворених зелених површина и највећи је зоолошки врт у земљи. Либијски грађански рат Зоолошки врт је морао да буде затворен из безбедносних разлога услед Рата у Либији, како су многе животиње све више и више биле трауматизоване и узнемирене. Након свргавања са власти Муамера Гадафија, Би-Би-Си је објавио кратак филм у којем су детаљно приказани проблеми са којима се зоо врт сада суочава, са недостатком новца за исхрану животиња, крхким системом безбедности. Како Би-Би-Си тврди, животиње су полако почеле да се опорављају и враћају у нормалу. Референце