NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Świątynia Bachusa w Baalbeku

Świątynia Bachusa – starożytna świątynia znajdująca się w libańskim Baalbeku (antyczne Heliopolis). Znajduje się tuż obok olbrzymiej świątyni Jowisza, od której jest znacznie mniejsza. W przeciwieństwie do swojej sąsiadki zachowała się jednak w bardzo dobrym stanie. Jej powstanie datuje się na czasy panowania Antonina Piusa. Oryginalna dedykacja świątyni pozostaje nieznana, na podstawie znalezionych w niej płaskorzeźb ze scenami bachanaliów identyfikuje się ją tradycyjnie jako miejsce kultu Bachusa. Na teren świątyni wchodziło się poprzez okazałą bramę wysoką na 13 i długą na 6 metrów, za którą rozciągał się dziedziniec. Sama świątynia, posadowiona na podium o wysokości 4,76 metra, miała wymiary 65,3×36,15 m. Nadano jej formę perypteralnego oktostylosu: na krótszych bokach liczyła po osiem kolumn, na dłuższych po piętnaście. Pomiędzy kolumnadą a ścianą świątyni zachowały się unikatowe zdobienia sufitu: kasetony z wizerunkami bóstw (Marsa, Diany, Wiktorii, Bachusa i Cerery), które przedzielała dekoracja z motywami roślinnymi. Wewnętrzne ściany celli przedzielono korynckimi półkolumnami, umieszczając w interkolumniach ulokowane na dwóch poziomach nisze z posągami bóstw. Na samym końcu celli wchodziło się schodkami na podium, gdzie znajdował się adyton. Adyton nakryty był dachem w formie arkady zwieńczonej przyczółkiem wspierającym się na czterech zespołach kolumn, w jego bocznej ścianie znajdowało się natomiast okno, przez które wpadały promienie światła oświetlające posąg bóstwa. Stopniami umieszczonymi po bokach celli można było zejść do położonej pod adytonem krypty. Przypisy
Храм Юпитера (Баальбек)

Храм Юпитера — храм в Баальбеке, Ливан. Самая известная достопримечательность города. Представляет собой большое сооружение: некоторые блоки (трилитон Баальбека) весят 800—1000 тонн. Известно, что возведение храма было завершено древними римлянами около 60 года нашей эры. Группа итальянских ученых в своем исследовании доказывает, что строительство подвала храма было начато около 15 года до нашей эры, при Ироде Великом. Примечания
Phoenicia University

Phoenicia University (PU; Arabic: جامعة فينيسيا) is a private non-sectarian institution of higher education with its main campus located in Daoudiye, the district of Zahrani, Southern Governorate of Lebanon. It was founded in 2012 under Decree No. 9089 as Phoenicia University International. History Phoenicia University was founded in 2012. Construction finished in the summer of 2015, and the first 5 of the university's 6 schools began teaching. In the university's first year, it accepted 450 students from 1,200 applications. Colleges The University is licensed to operate six colleges with a total of 17 degree programs. The colleges of Engineering, Business Administration, Law and Political Science, Arts and Sciences, and Public Health began operating in the university's first year. The college of Architecture began teaching in September 2016. References
Baaltis

Baaltis, també anomenada Dione, era una deessa de la mitologia fenícia. En un llibre sobre la història de Fenícia, atribuït a Sancuniató, s'esmenta una filla d'Úranos (el cel) i Gaia (la Terra), anomenada Baaltis i de vegades Dione. Era germana d'Elus (un déu equiparat a Cronos en la mitologia grega) amb qui es va casar després que el seu pare l'enviés juntament amb altres germanes per matar-lo. Elus va regalar la ciutat de Biblos a Dione. L'origen d'aquest relat no és clar i podria ser un intent de Sancuniató per unificar la religió fenícia amb els relats de la mitologia grega, en què es parla de la dea anomenada Dione de l'època dels titans. Per l'associació de Baaltis amb la ciutat de Biblos, podria referir-se a la deessa venerada des de molt antic en aquella ciutat amb el títol de Ba`alat Gebal ('Senyora de Biblos'). Alguns autors han proposat que es tracta de la dea Aixera i que Sancuniató només fa servir la paraula Dione com a traducció d'un epítet d'Aixera, que la relaciona amb Elat. Referències
Baaltis

Baaltis, Baalat o Baalat Gebal, en la mitología de Oriente Medio, es el nombre que recibe una divinidad femenina que acompañaba a Baal. Era considerada por los fenicios y los sirios como la hermana, la esposa o la hermana y esposa de Baal. Como Ba'alat Gebal o "Señora de Biblos", era la diosa de la ciudad de Biblos, Fenicia en la antigüedad. Para los griegos era conocida además de como Baaltis, como Atargatis.​​ Fue identificada generalmente con la diosa pan-semita 'Ashtart (Astarté) y al igual que ella, equiparada a la diosa Afrodita - Venus o Diana y a veces, como esposa de Saturno y se le calificaba como la señora de la vida. Para el fenicio Sanjuniatón sería la hermana de Astarté y Astarot y la llama Dione, lo que significa que la identificó tanto con Astarot como con la madre de la griega Afrodita, la diosa titana Dione. Para Sanjuniatón, Baaltis/Dione, como Astarot y Astarté, era hermana y esposa de 'El y puntualiza que dio a luz a las hijas de El y que fue El quien la dio la ciudad de Biblos. Iconográficamente se la representa como Astarté o con aspectos de ella o diosas similares con dos altas plumas verticales en su tocado. El templo de Baalat en Biblos fue construido alrededor de 2700 a. C. Empiezan a aparecer dedicatorias egipcias desde la segunda a la sexta dinastías egipcias. Dos de estas inscripciones equiparan a Baalat con la diosa egipcia Hathor, una de ellas en una esfinge encontrada en Serabit el-Jadim, en el Sinaí, donde en escritura sinaítica se descifra "amado de Baalat", equivalente a "amado de Hathor", aunque da también la referencia a Qudšu (Qadesh), que es Astarot.​ Bibliografía Jean-Pierre Thiollet (2005). Je m'appelle Byblos. H & D. ISBN 2 914 266 04 9. Referencias
Baâlat

Baâlat est le doublet féminin du dieu Baâl et joue un rôle effacé. D'origine sémitique, elle est vénérée à Byblos où en tant que maîtresse de la cité elle porte le nom de « Dame de Byblos ». Son iconographie la relie à Hathor-Isis. Les documents nous indiquent qu’elle était la protectrice du roi et la garante du pouvoir. Bibliographie Jean-Pierre Thiollet, Je m'appelle Byblos, H & D, 2005 (ISBN 2 914 266 04 9). Portail de la mythologie égyptienne
Baälat

De Baälat was in de Mesopotamische, Kanaänitische en pre-dynastieke beschaving van het oude Egypte de titel van de vrouwelijke 'Baäl', zij die heerst, de gezagvoerster. Het woord beduidde de menselijke vertegenwoordigster van de godin wier cultus centraal stond in de tempelhuishouding. De Godin zelf was in het algemeen een gelijknamige van Ishtar (Astarte, Hathor). De hogepriesteres nam er samen met haar Baäl, die aanvankelijk in een gedelegeerde rang stond, het beheer van het centrale paleis of tempelcomplex met omliggende landerijen waar. Schrijfwijze en uitspraak van deze titel kon enigszins verschillen al naargelang de plaats. Zo was het in Ebla de 'Belatu'. Ook de titel 'Baäl' onderging gelijkaardige wijzigingen tot bijvoorbeeld 'Bel'. Het achtervoegsel .t na een woord diende om een vrouwelijke vorm aan te geven (zoals .u vaak op een meervoudsvorm duidde). Na de invoering van de mannelijke godheid El werd diens vrouwelijke pendant Elat of gewoon Lat genoemd. Zij werd als 'de godin' vereerd, dat wil zeggen als haar incarnatie of plaatswaarneemster op aarde. Later werd de naam van de functie, in het algemeen door niet-begrijpende buitenstaanders, gelijkgesteld met de naam van de godheid die zij vertegenwoordigde. En nog later werd deze nieuwe naam als een onwezen gedemoniseerd en beklad, samen met haar mannelijke tegenhanger, voornamelijk om politieke motieven eerder dan puur religieuze. De Grieken noemden haar Baaltis. In Byblos heette zij Ba‘alat Gebal of Baälat Gebel. (Gebel was de plaatsaanduiding voor Byblos). Daar en op andere plaatsen werd zij onderscheiden in de iconografie van Ashtart en vergelijkbare godinnen door het dragen van twee grote rechtopstaande veren in de haartooi. De tempel van de stadsgodin Baälat Gubla in Byblos is waarschijnlijk al rond 2800 v.Chr. gesticht en werd geleidelijk uitgebreid. Het heiligdom is tot in de Romeinse tijd in gebruik gebleven. De contacten met het Oude Egypte waren ook al vroeg van belang. Er zijn scherven van vazen van Menkaura, Unas en zowel Pepi I als Pepi II gevonden. Een inscriptie van Sneferu verklaart de Egyptische aanwezigheid: het cederhout van de Libanon. Zo werd de Baälat in Egypte ook met de godin Hathor vereenzelvigd, maar eveneens vanwege de associatie met seks en tempelprostitutie. In Dendera werd Hathor zelfs beschreven als residerend in Byblos. In de kleine Hathortempel te Serabit el-Khadim in de Sinaï droeg een sfinx in zandsteen zowel de naam van Hathor in hiërogliefen als de naam van Baälat in vroeg Semitisch alfabetisch schrift. De verering van Baälat kan teruggaan tot de 3e dynastie van Egypte onder farao Sneferu. Maar de assimilatie met Hathor wijst erop dat zij zelden als een individuele godheid werd aangezien. Waarschijnlijk hechtten vooral Egyptenaren die in de handel met de Libanon betrokken waren het meeste belang aan haar. Literatuur Wilkinson, Richard H.The complete Gods and Goddesses of Ancient Egypt, Thames & Hudson, London, 2003, ISBN 0500051208, p. 139 Zie ook Kanaänitische mythologie Egyptische mythologie
Collège Mont La Salle

Collège Mont La Salle (MLS) is a French international school in Ain Saadeh, Lebanon. It serves from toute petite section through terminale (final year of lycée or senior high school/sixth form college). History The Collège des Frères Mont La Salle (MLS) is located in the Metn coastline. The complex opened its doors on October 10, 1972, to accommodate 1,972 students, from the 4th grade classes to the Terminale (senior high-school), from the 3 colleges of the Brothers of the region: Sacred Heart Gemmayze, Notre-Dame Furn el Chebbak and the Ecole Sainte Marie Beit-Mery. During the tragic civil war events experienced by Lebanon, the college was targeted by both sides. In October 1991, the school opened the Institute of Electronics, with financial assistance from the European Community. The Collège des Frères Mont La Salle is a school institution founded according to the Lebanese ministerial decree N ° 4004 of September 25, 1972. It is an "open institution" because, while displaying as a Catholic establishment, faithful to its origins, it welcomes the young people from all walks of life and from all faiths. While being trilingual, teaching is rooted particularly in the Arab and French cultures. The Collège des Frères Mont La Salle is approved by the French Ministry of National Education, Higher Education and Research. Today, it runs all courses up to Lebanese and French baccalaureate, as well as technical education in electronics, computer science and accounting, with 250 teachers and 2,800 students. References External links Collège Mont La Salle (in French)
Collège Protestant Français

Collège Protestant Français (CPF) is a French Protestant Christian international school in Chouran, Beirut, Lebanon. It serves levels petite section through terminale (final year of lycée, or senior high school/sixth form college). The school was founded after World War I, in application of the treaty of Versailles, when the German Protestant orphanage college called the Diakonissen von Kaiserswerth, which was founded in 1862, was handed over to Protestant Federation of France. The school opened its doors in 1927, to 100 students, and the principal Louise Wegmann, from the Alsace-Lorraine region of France. Wegmann ran the school for more than 30 years. CPF was originally located in downtown Beirut in what later became the STARCO. In 1956, it relocated to the district of Chouran in Ras Beirut, on Rue Madame Curie, where a facility was erected designed by the architects Michel Ecochard and Claude Lecoeur. CPF was a school where children from all different religions and creeds were welcomed, and diversity was encouraged and protected. As of 2017, CPF had 1,725 students. References External links Collège Protestant Français (in French)
Governació del Líban-Sud

La governació o muhàfadha del Sud (àrab: محافظة الجنوب, muḥāfaẓat al-Janūb) és una de les governacions del Líban. Té uns 360.000 habitants i la seva capital és Sidó. És una regió agrícola famosa per les seves plantacions de plàtan i cítrics. Districtes Com les altres governacions del Líban, està organitzada per districtes o qadàs: Sidó Jazzin Tir Ciutats Sidó Jazzin Tir El Kfeir Sarafand Kfar Melki Grups religiosos Musulmans shií 60,08% Cristians 23,88% Musulmans sunní 15,89% Drusos 0,15% Enllaços externs http://www.yasour.org/ Pàgina sobre Tir (en àrab) http://www.saidon.com/ Pàgina sobre Sidó (en anglès)
Gouvernement Süd-Libanon

Das Gouvernement Süd-Libanon (arabisch الجنوب al-Dschanub, DMG al-Ǧanūb) ist eines von inzwischen acht Gouvernements im Libanon mit einer Einwohnerschaft von etwa 350.000 Menschen. Der Verwaltungssitz ist Sidon. Geographie Das Gouvernement Süd-Libanon bedeckt eine Fläche von etwa 2000 km². Die niedrigste Erhebung ist der Meeresspiegel des Mittelmeeres, die höchste Erhebung ist etwa 1000 m hoch. Die Einwohner setzen sich aus Schiiten, Sunniten, Orthodoxen, Katholiken, Armeniern und Protestanten zusammen. Die Temperaturen sinken bis auf 4 °C im Winter, während dessen es viel regnet und in den höheren Lagen auch schneit. Die trockenen Sommer bringen Temperaturen bis zu 30 °C in den Küstengebieten. Flüsse, die das Gouvernement durchfließen, sind Litani (der auf seinen Lauf westwärts auch Qasmiye genannt wird), Zahrani, Naqura, Awali und Hasbani. Wirtschaft Die Region lebt von der Erzeugung von Zitrusfrüchten, Tabak, Bananen und dem Tourismus, vor allem in der Gegend von Tyros. Touristische Anziehungspunkte sind die Sandstrände südlich von Tyros, die antiken phönizischen und römischen Ruinen bei Sidon und Tyros, sowie ein Kulturfestival in Tyros. Geschichte Ein südlichste Teil des Gouvernements ist seit Beginn des Libanonkriegs 2026 von der israelischen Armee besetzt und von dieser als „Gelbe-Linie“-Zone ausgewiesen. Die im Zuge von Evakuierungsbefehlen vertriebene Zivilbevölkerung darf in diesem Gebiet nicht in ihr Zuhause zurückkehren. Israel führt in der Zone umfangreiche Zerstörungen von Wohnhäusern und Infrastruktur durch. In al-Qlailah gab es vom 2. März bis 24. April 2026 insgesamt 42 israelische Luft- und Artillerieeinschläge. In Marwahin wurde ein großes Sekundarschul-Gebäude gesprengt, mit der Begründung, es sei von der bewaffneten schiitischen Partei Hisbollah benutzt worden. Die libanesische NGO Legal Agenda entgegnete, dort gefundene Waffen seinen von den Lokalbehörden beschlagnahmte Jagdgewehre gewesen. Eine erste Auswertung von Satellitenbildern legt nahe, dass Israel eine entvölkerte „Pufferzone“ errichten will. Gliederung Das Gouvernement besteht aus 3 Distrikten: Sidon (Hauptstadt: Sidon) Jezzine (Hauptstadt: Jezzine) Tyros (Hauptstadt: Tyros) Städte Sidon Jezzine Tyros El-Kfeir (Kufayr az Zayt) Sarafand Kfarmelki Srayra Weblinks Einzelnachweise
South Governorate

South Governorate (Arabic: محافظة الجنوب, romanized: muḥāfaẓat al-Janūb, or simply الجنوب) is one of the governorates of Lebanon, with a population of 590,000 inhabitants and an area of 929.6 km2. The capital is Sidon. The lowest elevation is sea-level; the highest is 1,000 meters. The local population is religiously diverse and includes Shia and Sunni Muslims, Druze, Eastern Orthodox, Maronite, Protestant, and Greek Catholic Christians. Temperatures can drop to 4 °C during winter with much rain and snow on the higher ground. In the humid summer, temperatures can rise to 30 °C in the coastal areas. The governorate has several rivers: the Litani, Deir El Zahrani, Naqoura, Awali, Qasmiye, and Hasbani. The area is famous for its citrus and banana farms. Its main cities are Sidon, Tyre and Jezzine. Districts The governorate is divided into three districts (Aqdiya, singular qadaa) containing 181 municipalities. The capitals are in brackets: Jezzine (Jezzine) – 56 municipalities Sidon (Sidon) – 53 municipalities Tyre (Tyre) – 72 municipalities Demographics According to registered voters in 2014: Shias make up the majority of the governorate and are the main residents of the Zahrani Tyre districts. Sunnis are the main residents of Sidon the capital of the governorate and the third largest city in Lebanon after Beirut and Tripoli. Christians are mainly residents of the Jezzine district and form a small community in the cities of Tyre, which is the fourth-most-populous city in Lebanon. Cities, towns and villages This list includes all cities, towns and villages with more than 6,000 registered voters in 2014: Local attractions and events The area offers a great number of attractions, including pristine white sandy beaches south of Tyre, and the opportunity to snorkel or dive among submerged Phoenician and Roman ruins near the ancient cities of Sidon and Tyre. There are a number of Ottoman-era pazars and seafood restaurants overlooking the Mediterranean Sea. Southern Lebanon also hosts the Tyre festival, which attracts thousands of tourists each year. Districts Jezzine Sidon Tyre See also Southern Lebanon References
Gobernación de Líbano Sur

La gobernación de Líbano-Sur o gobernación del Sur (en árabe: الجنوب‎) es una de las ocho gobernaciones en las que se subdivide la República Libanesa. Junto con la gobernación de Nabatiye conforma la región del Sur de Líbano. Su capital es Sidón. Geografía Las temperaturas pueden caerse a 4 °C durante el invierno con muchas lluvias y puede nevar sobre las tierras altas. En el verano, húmedo, las temperaturas pueden elevarse a 30 °C en las áreas costeras. Esta gobernación tiene varios ríos: el Litani, Zahrani, Naqura, Awali, Qasmiye, y Hasbani. El área es famosa por su producción de cítricos y granjas de plátano. Población y territorio Sur tiene una población de 725 340 habitantes en 2015 y un área de 929,1 km². Densidad poblacional: 780,7 pobladores por kilómetro cuadrado.​ La capital es Sidón, una de las ciudades más importantes del Líbano. La elevación sobre el nivel del mar más alta es de mil metros. Los habitantes son una mezcla de chiitas (60 %), sunitas (16 %), judíos, cristianos (24 %). Distritos La gobernación de Líbano Sur consta de tres distritos.​ Referencias Enlaces externos Página sobre Tiro (en árabe). Página sobre Sidón (en inglés).
Gouvernorat du Liban-Sud

Le gouvernorat du Liban-Sud (arabe : Al Janoub « le Sud ») est une subdivision administrative située au Liban du Sud. Sa population est de 360 000 habitants (23,5 % chrétiens), pour une superficie de 2 000 km2. Sa capitale est la ville Sidon. Présentation Le gouvernorat est divisé en trois districts : District de Sidon District de Jezzine District de Tyr Notes et références Voir aussi Liens externes (fr + ar + en) Fiche de la Mohafazah (gouvernorat) du Liban-Sud - Localiban Portail du Liban
Dél kormányzóság

Dél kormányzóság (arabul محافظة الجنوب [Muḥāfaẓat al-Ǧanūb]) Libanon hat kormányzóságának egyike. Az ország délnyugati részén fekszik. Északon Libanon-hegy kormányzóság, északkeleten Bekaa kormányzóság, keleten en-Nabatijja kormányzóság, délen Izrael, nyugaton pedig a Földközi-tenger határolja. Székhelye Szidón (arabul Szajda) városa. Népessége (a szomszédos Nabatijjával együtt) a 2007-es adatok szerint 659 718 fő (az összlakosság 17,6%-a). Közigazgatási beosztása Területe három körzetre (kadá) oszlik (Dzsezzín, Szidón [Szajda], Türosz [Szúr]). Hivatkozások Források Országismertető a Libanoni Statisztikai Hivatal honlapján A demográfiai helyzet Libanonban (A Libanoni Statisztikai Hivatal kiadványa)
Governatorato del Sud Libano

Il governatorato del Sud Libano (in arabo محافظة الجنوب‎?, Muḥāfaẓat al-Janūb) è un governatorato del Libano che si trova nel sud-ovest del paese. La superficie e di circa 929,6 km² ed ha una popolazione di circa 542 639 abitanti. Il capoluogo è Sidone. Distretti Il governatorato è organizzato in 3 distretti, da nord a sud: Distretto di Jezzin Distretto di Sidone Distretto di Tiro Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su governatorato del Sud Libano
Zuid (Libanon)

Het Gouvernement Zuid (الجنوب; al-Janub) is een van de gouvernementen van Libanon. Zuid Libanon heeft een bevolking van ruim 540.000 en een oppervlakte van 929 km². De hoofdstad is Sidon. Er stromen verschillende rivieren: de Litani, Zahrani, Naqura, Awali, Qasmiye en Hasbani. Lokale attracties en evenementen Het gebied biedt een groot aantal attracties, inclusief witte zandstranden ten zuiden van Tyrus, en de kans om te snorkelen of duiken tussen de Fenicische en Romeinse ruïnes onder het wateroppervlak dicht bij de oude steden Sidon en Tyrus. Ook wordt er het Tyrus festival gehouden, dat elk jaar duizenden toeristen aantrekt. Districten Sidon Jezzine Tyrus Steden Sidon of Saida Tyrus Jezzine
Южный Ливан

Южный Ливан или Юг (араб. الجنوب‎ — el-Jenūb) — одна из мухафаз Ливана. Административный центр мухафазы — город Сидон (Сайда). Население мухафазы составляет около 314 200 человек. Районы Мухафаза разделена на 3 района: Сайда Джеззин Сур (Тир) Примечания
Mohafazat Liban-Sud

Mohafazat Liban-Sud (arabiska: محافظة لبنان الجنوبي) är ett guvernement i Libanon. Det ligger i den sydvästra delen av landet, 50 kilometer söder om huvudstaden Beirut. Antalet invånare är 500 000. Arean är 930 kvadratkilometer. Terrängen i Mohafazat Liban-Sud är varierad. Mohafazat Liban-Sud delas in i: Caza de Tyr Caza de Jezzîne Caza de Saida Följande samhällen finns i Mohafazat Liban-Sud: Sayda Tyros Jezzîne En Nâqoûra Maghdouche Chehoûr Trakten runt Mohafazat Liban-Sud består till största delen av jordbruksmark. Runt Mohafazat Liban-Sud är det tätbefolkat, med 442 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Mohafazat Liban-Sud.
Південний Ліван (провінція)

Південний Ліван або Південь (араб. الجنوب — el-Jenūb) — одна з мухафаз (провінцій) Лівану. Адміністративний центр провінції — місто Сидон (Сайда). Населення становить близько 590 000 осіб, площа ― 929,6 км2. Місцеве населення є релігійно різноманітним і включає мусульман-шиїтів і сунітів, друзів, православних, маронітів, протестантів і греко-католиків. Взимку температура може опускатися до 4 °C, а на височинах випадає багато дощу і снігу. Влітку, у вологій погожій місцевості, температура може підніматися до 30 °C у прибережних районах. У провінції протікає кілька річок: Літані, Дейр-ель-Захрані, Накура, Авалі, Касміє і Хасбані. Район відомий своїми цитрусовими та банановими фермами. Райони Провінція складається з трьох районів: Сидон Джеззін Тір
Mu'allaq Mosque (Tripoli)

The Mu'allaq Mosque (Arabic: المسجد المعلق) is a mosque, located in Tripoli, in the North Governorate of Lebanon. Overview It was commissioned by the Ottoman governor of Tripoli Mahmud Lutfi al-Za'im and constructed in 1559 in the early time of Ottoman Syria under Suleiman the Magnificent. Its name means "hanging mosque" originating in the location of the mosque in the first floor of a structure partly roofing a street. Steps lead up to the entrance of the mosque. Above the door, a foundation inscription on stone is installed mentioning the completion of the mosque in Rabi' al-Awwal of AH 969 (November/December 1561). The inscription reads: بسم الله الرحمن الرحيم انما يعمر مساجد الله من امن بالله واليوم الاخر واقام الصلاة واتى الزكاة ولم يخش الا الله فعسى اوليك ان يكونوا من المهتدين انشا هذا الجامع المبارك العبد الفقير محمود ابن المرحوم لطفي الزعيم رحمه الله وكان تمام انشائه في شهر ربيع الاول من شهور سنة تسع وستين وتسعميه. The mosque has an octagonal minaret that is decorated by two bands of black stone. The minaret is crowned by two levels having a balcony each, the eight windows of the lower balcony are roofed by pointed arches. Next to the mosque, there is a garden that can be reached by steps. Gallery See also Islam in Lebanon List of mosques in Lebanon References External links Media related to Mu'allaq Mosque (Tripoli) at Wikimedia Commons