NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ventspils Slot

Ventspils Slot (lettisk: Ventspils Livonijas ordeņa pils; historisk tysk: Schloß Windau) er et slot i Ventspils i Letland. Det er et af de ældste og mest velbevarede liviske ordensslotte, idet den har bevaret sit oprindelige layout siden det 13. århundrede. Gennem sin 700-årige historie, har det været brugt som fæstningsværk, residens, garnison, skole, militærbase og fængsel. I 1995 blev slottets restaureret til sit 19. århundredes udseende, og blev omdannet til et museum. Historie Ventspils Slot blev bygget i anden halvdel af det 13. århundrede, og kontrolleredes af Den Liviske Orden indtil midten af det 16. århundrede. Som en del af Hertugdømmet Kurland og Semgallen blev slottet hjemsted for byens herre, men i løbet af de polsk-svenske krige blev det ødelagt. Efter genopbygningen i 1650, blev kapellet en lutheransk kirke (1706–1835) og senere en russisk-ortodokse kirke (1845–1901), mens resten af slottet stort set stod ubrugt hen. I 1832 blev tredjesalen omdannet til et fængsel, der lukkede i 1959. Efter 2. verdenskrig blev slottet brugt til forskellige administrative formål, og benyttet af Den Røde Hærs grænsepatruljer indtil 1980'erne. I 1997 blev slottet restaureret, og i 2001 åbnede den permanente udstilling fra Ventspils Museum i tårnet. I dag er slottet også vært for koncerter og kunstudstillinger. Arkitektur Den oprindelige liviske ordensborg blev bygget som en fæstning, med et tårn, defensive vægge, og en stor indre gård med garnisoner og magasiner. I første omgang havde tårnet to etager med en lagerrum for våben på loftet, men tredje-, fjerde- og femtesalen blev tilføjet med tiden. Slottet blev ødelagt i de polsk-svenske krige, og kun det fritstående tårn overlevede. Slottet blev genopbygget i 1650'erne, som den ser ud i dag, en klosterlignende bygning, med fire tilstødende fløje omkring en rektangulær indre gård. I 1798 fik tårnets taget et spir i barokstil, og senere blev en udsigtspost tilføjet. Interiøret ændredes noget i det 19. århundrede, hvor mange større indvendige rum blev gjort til mindre afdelinger for fængselsbrug. I 1997 blev slottet restaureret. I dag er førstesalen og tårnet forblevet meget som de var, mens tredjesalen er blevet ændret mest. Besøgende kan bestige tårnet til femtesalen for en panoramisk udsigt over byen. Eksterne henvisninger Ventspils Slot hos pilis.lv Arkiveret 16. juli 2011 hos Wayback Machine (engelsk) Ventspils Slot hos baltic-castles.org Arkiveret 25. juli 2011 hos Wayback Machine (engelsk)
Ventspils Castle

Ventspils Castle (German: Windau) is located in Ventspils, in the Courland region of Latvia. It is one of the oldest and most well-preserved Livonian Order castles remaining, in that it has retained its original layout since the 13th century. Through its 700-year history, it has been used as a fortress, residence, garrison, school, military base, and prison. In 1995, the castle was restored to its 19th-century appearance, and was converted into a museum. History Ventspils castle was built in the second half of the 13th century, and controlled by the Livonian Order until the mid-16th century. As a part of the Duchy of Courland, the castle was the residence of the city master, but during the Polish-Swedish War it was destroyed. After reconstruction in 1650, the chapel became a Lutheran church (1706–1835) and later a Russian Orthodox church (1845–1901), but the rest of the castle remained largely unused. In 1832 the 3rd floor was converted into a prison, which closed in 1959. After World War II, the castle was used for various administrative purposes, and occupied by the Soviet Army border patrol until the 1980s. In 1997, the castle was restored, and in 2001 the permanent exhibition of the Ventspils museum opened in the tower. Today the castle hosts concerts and art exhibitions as well. Architecture The original Order castle was built as a fortress, with a tower, defensive walls, and a large interior courtyard with garrisons and storehouses. At first, the tower had two stories with a weapons storeroom in the attic, but the 3rd, 4th, and 5th floors were added over time. The castle was destroyed in the Polish-Swedish War, and only the freestanding tower survived. The castle was rebuilt in the 1650s as it appears today, a convent-type building, with four adjoining apartments surrounding a rectangular interior courtyard. In 1798 the tower roof was given a baroque-style spire, and later a lookout post was added. The interior changed somewhat in the 19th century, when many larger interior spaces were walled off into smaller chambers for the prison, and the exterior was painted. In 1997 restoration began. Today, the 1st floor and Tower remain much as they were, while the 3rd has been altered the most. Visitors can climb the tower to the 5th floor for a panoramic view of the city. References Turlajs, Janis, ed. Latvijas Celvedis. 2nd ed. Riga, Latvia: Jana Seta, 2007. 29. Zarans, Alberts. Castles and Manors of Latvia. Riga: McAbols, 2006. 70–72. Latvijas Pilsetas. Riga, Latvia: Preses Nams, 1999. 34–37. Ventspils castle in www.pilis.lv http://www.baltic-castles.org/portal/members/?id=48 Archived 2011-07-25 at the Wayback Machine External links The Association of Castles and Museums around the Baltic Sea Media related to Ventspils Castle at Wikimedia Commons
Zamek w Windawie

Zamek w Windawie – zamek zakonu krzyżackiego w Windawie, na Łotwie. Od 2001 roku pełni funkcję muzeum. Historia Tereny obecnej Windawy zostały zajęte przez krzyżowców w połowie XIII wieku. Nie znamy dokładnej daty budowy, ale pod koniec XIII wieku w Windawie urzędował pierwszy komtur Detlev. Początkowo zbudowano kwadratową wieżę do której dobudowywano kolejne budynki. Gdy w 1559 roku po sekularyzacji inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego Windawa weszła w skład Księstwa Kurlandii i Semigalii na zamku został umieszczony garnizon wojskowy. Podczas II wojny północnej zamek został spalony i zniszczony. Po odbudowie utracił militarne znaczenie i były użytkowane tylko pomieszczenia zamkowe. Zamkową kaplicę na początku XVIII wieku przejął kościół luterański. Gdy w 1795 roku Windawa została zajęta przez wojska rosyjskie na zamku umieszczono pułk strzelców rosyjskiej armii. W kaplicy urządzono cerkiew, a w części pomieszczeń szpital. W 1827 roku na najwyższej kondygnacji znalazło się więzienie. Podczas I wojny światowej, w 1915 Niemcy, którzy zajęli Windawę w zamku umieścili obóz dla jeńców wojennych. Po wojnie, do 1959 roku zamek pełnił rolę więzienia, a później umieszczono w nim oddziały straży granicznej. Spowodowało to znaczna dewastację zamku. Po opuszczeniu go przez wojsko w 1985 roku planowano odbudować go przywracając mu średniowieczny wygląd i urządzić w nim muzeum. Odzyskanie przez Łotwę niepodległości i przejęcie zamku przez nowe państwo wstrzymało prace, ale w 1995 roku opracowano nowy projekt w którym zaplanowano przywrócenie zamkowi wyglądu z XIX wieku. Muzeum W 2001 w zamku otwarto muzeum. Udostępniono zwiedzającym wystawy na I i II piętrze zamku, wieżę zamkową, budynek więzienia i zewnętrzny dziedziniec zamku. Ekspozycja składa się z części powstałej w 1999 roku i nowej multimedialnej, która powstała w latach 2011–2012. Prezentowana jest historia zamku, Windawy i regionu. Są na niej pokazane eksponaty z wykopalisk archeologicznych takie jak: monety, kule armatnie, ceramika i inne przedmioty związane z codziennym życiem wojska i mieszkańców zamku. Prezentowana jest biżuteria: broszki, bransoletki, obrączki na szyję, wisiorki, pierścionki oraz broń. Przypisy
Вентспилсский замок

Ве́нтспилсский за́мок (латыш. Ventspils viduslaiku pils), историческое название — Виндавский замок (нем. Schloß Windau) — самый крупный и наиболее сохранившийся орденский замок на территории Латвии, расположенный в Вентспилсе. Замок отреставрирован и превращен в музей. История Замок построен в 1290 году на южном берегу реки Вента в 1 км от Балтийского моря. В замке находились резиденция комтура, запасы продовольствия и вооружения для обеспечения войск, в случае начала военных действий. В XIV веке замок приобрёл современный вид. В 1451 году гарнизон замка состоял из 7 рыцарей во главе с комтуром, не считая обслуги. Замок серьёзно пострадал в ходе польско-шведской войны (1659—1660). С 1798 по 1802 год в замке размещался русский Софийский полк мушкетёров. В 1832 году замок был превращён в тюрьму, которая просуществовала до 1959 года. В 1845 году в северо-восточном помещении замка была освящена православная церковь (закрыта в 1928 году). В 1977 году произведена реставрация замка. Архитектура Первоначально замок представлял огороженную стеной площадку 32 на 33 метра с квадратной в плане башней 10 на 10 метров. В XIV веке стена замка стала стеной двухэтажных построек со внутренним двором. Постройки замка включали капеллу, зал собраний, спальни, трапезную. В XV веке надстроен третий этаж. Башня также была достроена и превращена в маяк. См. также Список замков Латвии Примечания Ссылки Вентспилский замок Ливонского ордена Вентспилсский орденский замок
Вентспілський замок

Вентспілський замок (латис. Ventspils pils) або Віндавський замок (нім. Schloß Windau) — один із найстаріших і найкраще збережених замків Лівонського ордену, єдиним збереженим до наших днів Лівонським замком в Курляндії Розташований в Латвії, в місті Вентспілс. Замок реставрований і перетворений на музей. Історія Побудований в 1290 році на південному березі річки Вента в 1 км від Балтійського моря. У замку знаходилися резиденція комтура, запаси їжі і зброї. У XIV столітті замок набув сучасного вигляду. В 1451 році гарнізон замку складався з 7 лицарів на чолі з комтуром, не враховуючи прислуги. Замок серйозно постраждав в ході польсько-шведської війни (1659-1660). З 1798 по 1802 рік у замку розміщувався російський Софійський полк мушкетерів. У 1832 році замок був перетворений у в'язницю, яка проіснувала до 1959 року. У 1845 році в північно-східному приміщенні замку була освячена православна церква. Під час Першої Світової війни німці облаштували в замку табір для військовополонених. Після війни, до 1959 року в замку розміщувався загін прикордонників. В 1985 році розроблялися плани реставрації замку, і вже в незалежній Латвії, в 1995 році був нарешті розроблений проєкт. Музей відкрили у 2001 році. Архітектура Згідно з археологічними розкопками, перша вежа замку була побудована в кінці 13 століття із зовнішньою стіною 10х10 метрів, навколо якої виникло поселення. До початку XIV століття на місці укріпленого городища була побудована фортеця замкового типу - квадратний блок з чотирьох будівель (32,5х33,5 метри) з внутрішнім двором. У 15 столітті вежа була надбудована і з тих пір також служила орієнтиром для моряків. Пізніше всередині замку були зведені чотири стіни до рівня третього поверху і споруджений двосхилий дах. Поруч з вежею знаходилися ворота шириною близько 3 метрів. З 14 по 16 століття на першому поверсі замку розташовувалися господарські приміщення - кухня, склад, стайні. На другому поверсі розташовувалися каплиця, капітул, спальня, їдальня, кімната комтура і гостьова кімната. Третій поверх служив арсеналом. Стіни замку складені з великих цеглин з доломіту. Товщина зовнішніх стін замку і башти складає близько 2 метрів, товщина стін, що виходять у двір, - близько 1,5 метра. У замку збереглася каплиця - найстаріша збережена церква в Курляндії. Пізніше тут діяли євангелічно-лютеранська церква (1706-1835) і православна церква гарнізону Російської Імператорської армії (1845-1901). Примітки Джерела Turlajs, Janis, ed. Latvijas Celvedis. 2nd ed. Riga, Latvia: Jana Seta, 2007. 29. Zarans, Alberts. Castles and Manors of Latvia. Riga: McAbols, 2006. 70-72. Latvijas Pilsetas. Riga, Latvia: Preses Nams, 1999. 34-37. Вентспілський замок на www.pilis.lv [Архівовано 16 липня 2011 у Wayback Machine.] http://www.baltic-castles.org/portal/members/?id=48 [Архівовано 25 липня 2011 у Wayback Machine.] Вентспілський замок [Архівовано 19 червня 2017 у Wayback Machine.]
Casa Senyorial de Zemite

La Casa Senyorial de Zemīte (en letó: Zemītes muižas pils) és una mansió a la històrica regió de Semigàlia, a la parròquia de Zemīte del municipi de Kandava de Letònia. La mansió va ser construïda en l'estil Biedermeier una de les formes de construcció de l'època. Més tard, al segle xix, es va edificar una torre quadrada neorenaixentista de forma addicional. L'estructura va patir un incendi el 1905 i poc després va ser restaurada. Tot seguit, va tenir un nou incendi l'any 1931 i una vegada més va ser restaurada. En conseqüència, la decoració interior original de l'edifici no ha sobreviscut. Allotja l'escola primària Zemite. Referències Zarāns, Alberts. Latvijas pilis un muižas. Castles and manors of Latvia (en letó/anglès), 2006. ISBN 9984-785-05-X. OCLC 72358861. Vegeu també Llista de palaus i cases senyorials de Letònia
Mansión de Zemīte

La Mansión de Zemīte (en letón: Zemītes muižas pils) es una casa señorial en la parroquia de Zemīte, municipio de Tukums en la región de Curlandia de Letonia. Dañada por el fuego tanto en 1905 como en 1931, la estructura fue reparada ambas veces. Actualmente alberga la escuela primaria de Zemīte. Historia La Mansión de Zemīte (o Mansión de Caballero) es conocida desde 1437 como una finca de Štekmest y más tarde de von Butlar. La familia Butlar poseyó la finca hasta 1673, después de lo cual los propietarios fueron los von Lebel, von Mirbach, von Plettenberg y von Berrie. Entre 1790 y 1920 la mansión perteneció a la familia von Firks. La mansión fue construida en la era Biedermeier de espectaculares formas de construcción en torno a 1850. Al mismo tiempo también fue creado un parque alrededor.​ Posteriormente en el siglo XIX, una torre en estilo Neorrenacentista, cuya única función era la de afirmar la posesión del edificio, fue construida adicionalmente.​ La Mansión fue incendiada en 1905 y poco después restaurada.​ De nuevo fue incendiada en 1931 y una vez más fue restaurada.​ Como consecuencia, la decoración interior original del edificio no ha sobrevivido. En 1937, el antiguo granero de la mansión estaba en la Casa del Guardia. En 1943 varias edificios dependiente fueron incendiados. En 1945 la Mansión de Zemīte fundó un Punto de Alquiler de Coches y Caballos, y el comité ejecutivo del Consejo de Diputados de los Trabajadores de la Parroquia de Zemīte estableció ahí su cuartel. En la antigua Casa del Guardia fue estblecida la Estación de Maquinaria y Tractores. En 1951 la estación fue liquidada y entragada a Kandava RTU, y en 1962 fue establecida una nueva compañía sobre la base de esta, la Tukuma Lauktehnikas. Durante la era soviética, el palacio albergó una cafetería y apartamentos. La idea en esa tiempo era la de construir un museo en la torre del castillo. Era moderna La antigua mansión ahora es una propiedad municipal. En 2000, el Consejo Regional de Kandava invirtió en su reconstrucción y desde entonces se halla en el palacio la Escuela Elemental de Zemīte. Leyendas locales Se dice que a medianoche en la Mansión de Zemīte uno puede encontrarse la Dama Azul. En el Parque de la Mansión se halla el rostro del Guardia del Parque tallado en el tronco del tilo y en la silla del amante también.​ Referencias Enlaces externos (en letón) Zemīte Manor Zemīte Manor
Zvārtava Manor

Zvārtava Manor (Latvian: Zvārtavas muižas pils; German: Adsel-Schwartzhof) is a manor house in Gaujiena Parish, Smiltene Municipality in the historical region of Vidzeme, northern Latvia. It was built in 1881 in Tudor Neo-Gothic style. History The estate was first mentioned around 1405 under the name "Adsel-Schwarzhof". Until 1781, it was part of the Gaujiena Castle estate. The ownership of the manor changed several times in the 17th century. In the 18th century, the property belonged to the von Delvig family. From 1783 to 1825, it was property of the family of Magnus Johann Scotus (ennobled in 1788 in Vienna as Scotus von Scott) and his daughter Johanna (Jeanette). The manor was sold to Dr. Wilhelm Johann Engelbrecht von Zoeckell and later became the property of Luise von Zoeckell and her husband baronet Gottlieb von Fersen. The manor belonged to von Fersen family until World War I. In 1922, the Guard House was established in the manor house. After World War II, there was a school (until 1969), the local collective farm used the castle cellars for warehouses. The manor house became the property of the Latvian Artists Union in 1970. It hosts international artists' seminars and exhibitions. A guest house has been set up. The complex has a castle, a gardener's house, a barn, a windmill, stables with artists' workshops, and several outbuildings. The manor house was built in 1881 in neo-Gothic style. Boulder wall, two floors, steep gable roof. The text "Hic habitat Felicitas, nihil mali intret" is engraved on the stone on the threshold of the castle (from Latin: "Happiness lives here, nothing bad comes in"). See also List of palaces and manor houses in Latvia References
Parròquia de Ķekavas

La Parròquia de Ķekavas (en letó: Daugmales pagasts) és una unitat administrativa del municipi de Ķekava, Letònia. Abans de la reforma territorial administrativa de l'any 2009 pertanyia al raion de Riga. Pobles, viles i assentaments Alejas Bērzmente Dzērumi Katlakalns Ķekava (ciutat) Misas Plakanciems Rāmava Valdlauči Vimbukrogs Vegeu també Organització territorial de Letònia Localitats de Letònia Referències
Ķekava Parish

Ķekava Parish (Latvian: Ķekavas pagasts) is an administrative unit of Ķekava Municipality, Latvia. The administrative center is the town of Ķekava, which is located outside the borders of the parish. Ķekava Parish is defined by Latvian law as belonging partly to the region of Vidzeme and partly to Semigallia. Villages and settlements of Ķekava Parish Alejas Bērzmente Dzērumi Katlakalns Misas Plakanciems Rāmava Valdlauči Vimbukrogs References External links
Castell de Šlokenbeka

El Castell de Šlokenbeka (en letó: Šlokenbekas pils) és una edificació fortificada situada en la històrica regió de Zemgale, a Letònia. És l'únic exemple existent d'un centre senyorial fortificat de Letònia. Tot va començar com un castell de l'Orde Livonià abans de 1544. Història Šlokenbeka va ser construït al segle xv com un castell fortificat al poble Milzkalne. Va ser construït amb un pati trapezoïdal, que estava tancat amb murs de pedra i ulls de bou. El 1772 els sostres de l'àtic es van afegir a l'edifici. A les torres del segle xvii, acompanyats amb portals i banderoles es van aixecar, però Šlokenbeka va perdre la seva funció defensiva, sent posteriorment adaptat per a usos domèstics. Al final del segle xviii es van construir nous i vells edificis. Noves torres de la porta es van afegir als murs nord i sud. Entre 1841 i 1845, una nova mansió d'estil classicista va ser construïda en la paret nord. Vegeu també Llista de castells de Letònia Referències Bibliografia Collective of, Scientists (1987). Latvian Soviet encilopedy. 9 (en letó). Riga.
Schloss Schlockenbeck

Schloss Schlockenbeck (lettisch Šlokenbekas pils) ist ein auf eine Burg des Livländischen Ordens zurückgehendes Schloss in der lettischen Region Semgallen. Heute befindet sich in der Anlage ein Hotel und das Lettische Straßenmuseum. Geschichte Burg Schlockenbeck wurde im 15. Jahrhundert als Ordensburg des Livländischen Ordens im Stil eines Lagerkastells zur Sicherung der Straße von Riga nach Tukum erbaut. 1544 wird es in Urkunden erstmals als Festung an der beke der hörten Schloke erwähnt. Die Burg wurde vermutlich unter Ordensmeister Werner von Butlar 1484 errichtet. Im 15. Jahrhundert war Schlockenbeck im Besitz der Familie von Buttlar. Der Ordensmeister Hermann von Brüggeney entzog 1537 Dietrich Buttlar die Rechte an Schlockenbeck und beschuldigte ihn, den Öseler Aufstand unterstützt zu haben. Brüggeney belehnte 1544 Diederich von Schenking mit Schlockenbeck. Otto von Schencking, Bischof von Wenden von 1587 bis 1621, wurde in Burg Schlockenbeck geboren. Im Schwedisch-Polnischen Krieg plünderten schwedische Truppen die Burg Schlockenbeck, die daraufhin ihre militärische Bedeutung verlor. In den Jahren 1678–1701 befand sich Schlockenbeck im Besitz des Kanzlers des Herzogtums, Christoph Putkammer, der die Burg als Gutshof wiederaufbauen und in der nördlichen und südlichen Ecke Türme errichten ließ. Später gehörte das Gut Schlockenbeck den Familien von der Brüggen und Grothuß. Im Jahr 1845 wurde in den Mauern der früheren Ordensburg ein Herrenhaus erbaut. Die Torportale erhielten Elemente im klassizistischen Stil. Nachdem das Herzogtum Teil des russischen Reiches geworden war, gehörte die Burg den Familien Medem und Bulmering. In diesen Jahren wurde an der ehemaligen Südmauer der Burg ein Herrenhaus errichtet, das ab 1862 als Schul- und Pfarrhaus Verwendung fand. Im Ersten Weltkrieg fand eine Parade der deutschen Armee vor dem Herrenhaus statt. Nach der Agrarreform Lettlands im Jahr 1920 ging das Gut an die Forstwirtschaft von Tukum. Während der sowjetischen Zeit war im Schloss das 5. Straßenbauregiment untergebracht. Ab 1977 wurde das Schloss nach Plänen von E. Kalniņš restauriert. Einzelnachweise Weblinks
Šlokenbeka Castle

Šlokenbeka Castle (Latvian: Šlokenbekas pils, German: Ordensburg Schlockenbeck) is a fortified manor in the Smārde Parish of Tukums Municipality, in the Courland region of Latvia. It is the only existing example of a fortified manor centre in Latvia. It started its existence as a castle of the Livonian Order before 1544. In 1845 Šlokenbeka manor house was built inside the defensive walls of the castle. History Šlokenbeka was built in the 15th century as a fortified castle in the Milzkalne village. It was built in a trapeze-type yard, which was enclosed with stone walls and portholes. In 1772 the attic roofs were added to the building. In the seventeenth century towers with portals and weathervanes were erected, but Šlokenbeka lost its defence function, being then adapted for domestic purposes. At the end of the eighteenth century new buildings were built and old buildings were renewed. New gate towers were added at the north and south walls. Between 1841 and 1845, a new manor house in classicist style was built at the north wall. In the 1930s Šlokenbeka lost some of its buildings. During Soviet times it housed the 5th road maintenance unit. Now it contains the Latvian Road Construction History Museum and a restaurant. See also List of castles in Latvia References External links Media related to Šlokenbeka Castle at Wikimedia Commons
Castillo Šlokenbeka

El castillo Šlokenbeka (en letón: Šlokenbekas pils) es una edificación fortificada situada en la histórica región de Semigalia, en Letonia. Es el único ejemplo existente de un centro señorial fortificado de Letonia. Todo comenzó como un castillo de la Orden Livona antes de 1544.​ Historia Šlokenbeka fue construido en el siglo XV como un castillo fortificado en el pueblo Milzkalne.​ Fue construido en un patio trapezoidal, que estaba encerrado con muros de piedra y ojos de buey. En 1772 los techos del ático se añadieron al edificio. En las torres del siglo XVII, acompañados con portales y veletas se levantaron, pero Šlokenbeka perdió su función defensiva, siendo posteriormente adaptado para usos domésticos.​ Al final del siglo XVIII se construyeron nuevos y viejos edificios. Nuevas torres de la puerta se añadieron a los muros norte y sur. Entre 1841 y 1845, una nueva casa señorial de estilo clasicista fue construida en la pared norte.​ Referencias Bibliografía Collective of, Scientists (1987). Latvian Soviet encilopedy. 9 (in Latvian). Riga.
Šķirotava (stacja kolejowa)

Šķirotava (ros. Шкиротава) – rozrządowa stacja kolejowa w miejscowości Ryga, na Łotwie. Położona jest na linii Ryga – Dyneburg. Jest to największa i najważniejsza stacja rozrządowa obsługująca port morski w Rydze. Stacja rozrządowa powstała tu w 1905. Pierwsza wzmianka o zatrzymywaniu się na niej pociągów pasażerskich pochodzi z 1919. W 2016 stacja przeszła modernizację, w wyniku której została pierwszą na Łotwie w pełni zautomatyzowaną stacją rozrządową. W jej wyniku m.in. zwiększono zdolność przerobową górki rozrządowej do 3500 wagonów na dobę, obniżono poziom hałasu oraz wybudowano 5 km nowych torów. Przypisy Bibliografia Станция Шкиротава. railwayz.info. [dostęp 2021-12-13]. (ros.). Vilcienu kustības saraksts, Pasažieru vilciens, 13 czerwca 2021 .