NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Turība (przystanek kolejowy)

Turība (łot. Stacija Turība) – przystanek kolejowy w Rydze, w dzielnicy Atgāzene, na Łotwie. Znajduje się na 6 km linii Ryga – Jełgawa. Historia Przystanek został otwarty 29 sierpnia 2003 o godz. 14:00 i znajduje się obok Szkoły Biznesowej „Turība”. Turiba to najnowszy przystanek w kraju i jedyna stacja kolejowa na Łotwie, zbudowana po uzyskaniu niepodległości. Linie kolejowe Ryga – Jełgawa Przypisy
Бизнеса Аугстскола Туриба

Би́знеса А́угстскола Ту́риба (латыш. Biznesa Augstskola Turība — «Высшая школа бизнеса „Достаток“») — железнодорожный остановочный пункт в рижском микрорайоне Зиепниеккалнс, на электрифицированной линии Рига — Елгава. Описание Платформа расположена в 6 км от центрального вокзала города — станции Рига-Пассажирская, на границе микрорайонов Биерини и Атгазене, недалеко от городской черты. Остановочный пункт был построен на средства вуза, от которого получил своё название, в 2003 году. Примечания Ссылки Страничка станции на сайте railwayz.info (рус.)
Стропы (озеро)

Стро́пы или Лие́лайс-Стро́пу (устар. Стропъ; латыш. Lielais Stropu ezers, Stropu ezers) — озеро на северо-востоке города Даугавпилс (Латвия). Озеро находится на высоте 110 м над уровнем моря. Длина озера 2,1 км, ширина 1,7 км. Площадь занимает 417,9 га, средняя глубина озера 3,6 м, максимальная 6 (6,3) м. Водится рыба — щука, лещ, окунь, линь, плотва. Соединяется каналом с озером Мазайс-Стропу, небольшая речка Стропе, вытекая из озера на северо-востоке, выносит избыток воды в Ликсну (правый приток Западной Двины). Примечания
Бродайжас

Бро́дайжас (латыш. Brodaižas ezers, латг. Brodaižys azars) — озеро в Латвии, в Пилдской волости Лудзенского края. Берега наклонные и крутые, дно илистое. Регулярное цветение воды. Вытекающие реки: Рубежнейца и Илжу. Рыба: плотва, щука, окунь, карп, лещ, линь, краснопёрка, карась. Примечания Литература Enciklopēdija «Latvijas daba» (латыш.). — Preses nams, 1998. — ISBN 9984-00-312-4.
Валгума

Ва́лгума (устар. Валгун, Валгум-Эзерс, Валгум; латыш. Valguma ezers) — эвтрофное озеро субгляциального происхождения на северо-западной окраине Среднелатвийской низменности, располагается на территории Смардской волости Тукумского края (до 1 июля 2021 года — Энгурского края) Латвии. Площадь озера около 60,3 га (по другим данным — 50 га или 53,3 га). Глубина до 27 м, средняя — 10,4 м. Площадь водосборного бассейна — 198 км². С юга на северо-восток озеро пересекает нижнее течение реки Слоцене. В окрестностях озера на горе Лустужкалнс располагался охотничий дом герцога Якоба. Примечания Литература Путеводитель по Латвийской ССР (рус.). — Рига, 1958.
Винная гора

Винная гора (Винакалнс — латыш. Vīna kalns) — виноградные насаждения в городе Сабиле в Латвии. Площадь виноградников — около 1,5 гектара. Вершина горы находится примерно в 34 метрах над уровнем реки Абавы. Винная гора в Сабиле занесена в Книгу рекордов Гиннесса как самый северный виноградник в мире (при соблюдении двух критериев: виноградник растет до сих пор и выращивается под открытым небом). Сабильские виноградники на Винной горе первоначально созданы немцами в XIV—XVI веках и играли важную роль для региона, но в начале XVIII века сильно пострадали в ходе Северной войны и впоследствии пришли в упадок. В 1936—1938 гг. по распоряжению президента Латвии Карлиса Ульманиса виноградный холм был восстановлен, на южном склоне были сооружены террасы общей длиной 2800 метров и посажены 1350 лоз, а на вершине холма был устроен бассейн объёмом 110 кубометров для орошения террас (не сохранился); планировалось также возведение обзорного павильона. По замыслу Ульманиса виноградник должен был привлекать в регион туристов; первый урожай сабильского винограда был представлен в 1939 году на Латвийской сельскохозяйственной выставке в Елгаве. Реставрацию виноградника после Второй мировой войны проводила агроном Сподра Берзиня (латыш. Spodra Bērziņa; 1921—1995), занимавшаяся Винным холмом в 1945—1967 гг. и высадившая в первые десять лет работы более 1500 саженцев; затем, однако, виноградник снова постепенно был заброшен. Новый этап его восстановления начался на рубеже 1980—1990-х гг.; в 2003 году Винный холм перешёл в собственность Сабильского муниципалитета. С 1999 года в Сабиле проводится ежегодный Винный праздник. Ссылки Сабильская Винная гора Sabiles Vīna kalns
Rigas tekniske universitet

Rigas tekniske universitet (lettisk: Rīgas Tehniskā universitāte, forkortet RTU) ligger i Riga, Letland og blev stiftet i 1862, som Rigas Polyteksniske institut, mens Letland var en del af det russiske tsardømme. Wilhelm Ostwald, nobelprisvinder i kemi, var ved fakultetet ved skolen i 1881-1887. Det polytekniske institut blev i 1919 nedlagt, mens aktiviteterne blev videreført som Letlands universitet. I 1958 blev det polyteksniske institut genskabt ved af udskille ingeniørdelene fra universitetet. Instituttet blev i 1990 omdøbt til dets nuværende navn. Fodnoter Eksterne links Officielle hjemmeside (engelsk) (lettisk)
Universidad Técnica de Riga

La Universidad Técnica de Riga (RTU) (en letón: Rīgas Tehniskā universitāte) es la universidad técnica más antigua en el Báltico establecida el 14 de octubre de 1862. Está localizada en Riga, Letonia y anteriormente era el Instituto Politécnico de Riga y el Politécnico Riga. Instituto Politécnico de Riga, 1862–1918 El Politécnico de Riga fue el primero establecido en 1862 y primer instituto politécnico en Rusia Imperial. Ofrecía grados en agricultura, química, ingeniería, mecánica, comercio y arquitectura, con educación en alemán. En 1896, fue rebautizado Instituto Politécnico de Riga, y la lengua de instrucción se cambió al ruso. En 1914, con la Primera Guerra Mundial, el Instituto Politécnico fue evacuado a Moscú y trabajó allí hasta 1918. Después de aquello, parte de la facultad regresó a Letonia y se unió a la Universidad nuevamente establecida de Letonia. Otros quedaron en Rusia y enseñaron en universidades allí. Universidad Técnica de Riga, 1958 al presente El Instituto Politécnico de Riga fue restablecido en 1958 al dividirse los Departamentos de ingeniería de la Universidad Estatal de Letonia. En 1990, se rebautizó como Universidad Técnica de Riga. La universidad actualmente consta de 8 facultades: Facultad de Arquitectura y planificación Urbana Facultad de Construcciones e Ingeniería civil Facultad de Informática y Tecnología de la información Facultad de Electrónica y Telecomunicaciones Facultad de Ingeniería económica Facultad de Ciencia de materiales y Química Aplicada Facultad de Potencia e Ingeniería eléctrica Facultad de Transporte e Ingeniería mecánica En 2003, tenía 17.281 estudiantes. Escuela empresarial de Riga La Escuela Empresarial de Riga es una institución de educación de empresas dentro de la Universidad Técnica de Riga. Se fundó en 1991, en cooperación cercana con la Universidad Estatal de Nueva York en Búfalo (EE. UU.) y la Universidad de Ottawa (Canadá), y fue la primera institución educativa más alta en los Estados Bálticos ofreciedno Maestrías de Administración Empresarial (MBA) programas en inglés.​ La escuela actualmente tiene más de 800 MBA licenciados, mayoritariamente medios- y directores de nivel de nivel superior tanto en Letonia como en el extranjero. Los estándares de educación y la estructura están adoptados al estilo estadounidense MBA, el cual contiene estudios de caso, trabajando en grupos, y participación activa en aulas. Ranking La Universidad Técnica ha sido ranqueada 64.º entre EECA (universidades de Europa Oriental y Asia Central) siendo el segundo más altos ranking universidad en Letonia (detrás de la Universidad de Letonia) y 7ª en los Estados Bálticos.​ El Webometrics ranking también coloca a la RTU segunda universidad mejor de Letonia después de UoL.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Universidad Técnica de Riga. La versión inglesa del sitio de web del RTU
Rigai Műszaki Egyetem

A Rigai Műszaki Egyetem, röviden RTU (lettül: Rīgas Tehniskā universitāte) a Baltikum legrégebbi és legnagyobb műszaki felsőoktatási intézménye, amelyet 1862-ben alapítottak. Az egyetemnek több mint 13 000 hallgatója van. Az oktatás nyelve lett, de külföldi hallgatóknak lehetőségük van speciális angol nyelvű kurzusok látogatására. Az egyetem különböző fakultásai és épületei Riga különböző pontjain helyezkednek el, a főépület a Daugava partján, Riga történelmi központjában található. Története Rigai Politechnikum (Rīgas Politehniskā augstskola) 1862–1896 A Rigai Műszaki egyetem elődje a Rigai Politechnikum 1862. október 14-én nyitotta meg kapuit, mint az Orosz Birodalom első több fakultással rendelkező műszaki főiskolája. Az egyetemet a Livóniai kormányzóság nobilitásainak (elsődlegesen német kereskedő családoknak) az adományaiból hozták létre, a kor modern német műszaki főiskoláinak mintájára. A Rigai Politechnikum magán főiskola volt, az oktatás nyelve német, és a hallgatók tandíjat voltak kötelesek fizetni. Alapításakor a Rigai Politechnikumnak 6 fakultása volt: mérnöki tudományok kémiai tudományok mezőgazdasági tudományok mechanikai tudományok kereskedelem építészet Rigai Műszaki Főiskola (Rīgas Politehniskais institūts) 1896–1919 1896-ban a Rigai Politechnikumot átszervezték és az Orosz Birodalom hivatalos állami felsőoktatási intézményévé vált. Ez a korszak volt a Rigai Műszaki Egyetem egyik legjelentősebb korszaka, itt tanított például Wilhelm Ostwald, aki 1909-ben kapott kémiai Nobel-díjat. Az első világháború alatt az egyetemet Moszkvába evakuálták. A Lett Állami Egyetem Műszaki kara (Tehniskās fakultātes, Latvijas Valsts universitātes sastāvā) 1919–1958 1919-ben az önálló Lett Köztársaságban annak kikiáltását követően a felsőoktatás a Rigai Műszaki Főiskola 5 fakultásán indult újra. A köztársaság megszilárdulását követően 1919. szeptember 28-án alakult meg hivatalosan a Lett Állami Egyetem 9 fakultással. Az eredeti 6 fakultásból 5 mint az egyetem műszaki kara működött. A kereskedelmi fakultás megszűnt. Rigai Műszaki Főiskola (Rīgas Politehniskais institūts) 1958–1990 1958-ban a műszaki oktatás kivált a Lett Állami Egyetemből és helyreállították az önálló Rigai Műszaki Főiskolát. Ekkor az újraszervezett intézménynek 3000 hallgatója volt. Ez a szám gyorsan megsokszorozódott 1980-ra a fakultások száma 11-re emelkedett. Az oktatás kétnyelvű (orosz és lett) volt Rigai Műszaki Egyetem (Rīgas Tehniskā universitāte) 1990-től Rigai Műszaki Főiskola 1990. március 19-én alakult át egyetemmé. Ettől a dátumtól kezdve hivatalos neve Rigai Műszaki Egyetem. Az egyetem komoly átalakításokon esett át, hogy megfeleljen az Európai szabványoknak és sikeresen vehessen részt a bolognai folyamatban. Az oktatás nyelve lett. Jelenleg a Rigai Műszaki Egyetemnek 8 kara van: Építőmérnöki Kar Számítástudományi Kar Általánosmérnöki Kar Villamosmérnöki Kar Elektronikai és Telekommunikációs Kar Mérnök-közgazdász Kar Anyagtudományok és Vegyészmérnöki Kar Közlekedés- és Gépészmérnöki Kar. További információk Rigai Műszaki Egyetem
Università tecnica di Riga

L'Università tecnica di Riga (in lettone Rīgas Tehniskā universitāte) è la più antica università tecnica della Lettonia, fondata il 14 ottobre 1862. È situata a Riga, in Lettonia. Istituto politecnico di Riga, 1862–1918 Il Politecnico di Riga fu fondato nel 1862 e fu il primo istituto politecnico dell'Impero Russo. Offriva diplomi di agricoltura, chimica, ingegneria, meccanica, commercio e architettura, con corsi in lingua tedesca. Nel 1896 fu rinominata Istituto politecnico di Riga e la lingua d'insegnamento divenne il russo. All'inizio della prima guerra mondiale nel 1914 l'università fu trasferita a Mosca e fu attiva lì fino al 1918, quando tornò in Lettonia e si unì alla neonata Università della Lettonia. Università tecnica di Riga, 1958–oggi L'Istituto politecnico di Riga fu ricreato nel 1958 scorporando i dipartimenti di ingegneria dell'Università statale della Lettonia. Nel 1990 fu rinominata Università tecnica di Riga. L'università oggi ha 8 facoltà: Facoltà di Architettura e Urbanistica Facoltà di Costruzioni e Ingegneria civile Facoltà di Informatica e Information Technology Facoltà di Elettronica e Telecomunicazioni Facoltà di Ingegneria economica Facoltà di Scienza dei materiali e Chimica applicata Facoltà di Ingegneria Elettrica Facoltà di Trasporto e Ingegneria meccanica Al 2003 contava 17 281 studenti. Riga Business School Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Università tecnica di Riga Collegamenti esterni (LV, EN) Sito ufficiale, su rtu.lv.
Technische Universiteit Riga

De Technische Universiteit Riga (Lets: Rīgas Tehniskā universitāte, RTU) is een universiteit in de Letse hoofdstad Riga. De geschiedenis van de instelling gaat terug tot 1862. Polytechnicum van Riga, 1862-1918 Het Baltische Polytechnikum werd opgericht in 1862 op initiatief van kooplieden uit Riga, die het ook financierden. Het was een van de eerste polytechnische instituten in het Keizerrijk Rusland. Er werden opleidingen aangeboden op het gebied van landbouw, scheikunde, techniek, mechanica, handel en architectuur. Hoorcolleges werden in het Duits gegeven. Wilhelm Ostwald werd er in 1882 hoogleraar. In 1896 werd het polytechnicum een staatsinstelling kreeg het de naam Polytechnisch Instituut Riga. De colleges werden vanaf toen in het Russisch gegeven. Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, verhuisde het instituut naar Moskou. Daar bleef het tot 1918. Sommige hoogleraren bleven vervolgens in Moskou, terwijl anderen terugkeerden naar Letland, waar de instelling opging in de nieuw opgerichte Universiteit van Letland. Technische Universiteit Riga, 1958-heden Het Polytechnisch Instituut Riga (Rīgas Politehniskais institūts) werd heropgericht in 1958, als afsplitsing van de Universiteit van Letland. In 1990 werd het tot Technische Universiteit Riga hernoemd. De universiteit telt anno 2020 negen faculteiten: Faculteit Architectuur Faculteit Civiele techniek Faculteit Informatica en informatietechnologie Faculteit Elektronica en Telecommunicatie Faculteit Technische Economie en Management Faculteit Materiaalkunde en Toegepaste Scheikunde Faculteit Elektrotechniek en Milieutechniek Faculteit Werktuigbouwkunde, Transport en Ruimevaart Faculteit E-learningtechnologie en Geesteswetenschappen Internationaal is de universiteit actief in het universitair CESAER-samenwerkingsverband van Europese ingenieursonderzoeksinstellingen.
Universidade Técnica de Riga

O Instituto Politécnico de Riga ou Universidade Técnica de Riga (em letão: Rīgas Tehniskā universitāte) é um Instituto politécnico fundado em 1862 e localizado em Riga, Letónia. Notáveis do Instituto Politécnico de Riga Wilhelm Ostwald (Nobel de Química 1909) - professor de 1881 a 1887. El Lissitzky (arquitecto) - aluno. Mikhail Eisenstein (arquiteto) Referências Ligações externas «Site da Universidade Técnica de Riga» (em letão)
Rigas tekniska universitet

Rigas tekniska universitet (lettiska: Rīgas Tehniskā universitāte, kort RTU) är ett statligt tekniskt universitet i Lettlands huvudstad Riga. RTU har totalt 16 000 studenter. Rigas tekniska universitet startade 1862 som Polytechnikum Riga och var då det första polytekniska institutet i Ryssland och undervisade på tyska. 1896 gick det namnet Rigas polytekniska institut och undervisningen skedde på ryska. Under första världskriget flyttade verksamheten till Moskva. 1918 kom delar av fakulteten tillbaka och blev då en del av det nygrundade Lettlands universitet med Paul Walden som rektor. 1958 blev det åter en egen organisation. Bland tidigare studenter återfinns bland andra rymdpionjären Friedrich Zander, arkitekten Moisej Ginzburg, konstnären El Lisitskij, arkitekten Eižens Laube, Polens president Ignacy Mościcki och den polska generalen Władysław Anders. Nobelpristagaren Wilhelm Ostwald och Carl Friedrich Glasenapp arbetade på skolan. Bildgalleri Externa länkar Rigas tekniska universitets webbplats
Ризький технічний університет

Ризький технічний університет (латис. Rīgas Tehniskā universitāte, RTU) — найстаріший універсальний технічний університет у Латвії, 9 факультетів якого пропонують повний спектр технічної освіти в галузі інженерних наук. Сьогодні РТУ має 9 факультетів і є найбільшим технічно орієнтованим університетом Латвії. 2022 року в рейтингу QS EECA University Rankings РТУ посів 57 місце серед найкращих університетів Східної Європи та Центральної Азії. Факультети Архітектурний факультет Факультет електроніки та телекомунікацій Факультет технологій електронного навчання та гуманітарних наук Факультет електротехніки та інженерії навколишнього середовища Факультет комп'ютерних наук та інформаційних технологій Інженерно-будівельний факультет Факультет інженерної економіки та менеджменту Факультет матеріалознавства та прикладної хімії Факультет машинобудування, транспорту та авіації Філії Даугавпілська філія Лієпайська філія Вентспілська філія Цесиська філія Історія 1862–1896 — Ризький політехнікум 1896–1919 — Ризький політехнічний інститут (РПІ) 1919–1958 — Технічний факультет Латвійського державного університету 1958–1990 — Ризький політехнічний інститут (РПІ) Джерела Посилання Офіційний сайт РТУ [Архівовано 20 жовтня 2010 у Wayback Machine.] (латис.)(англ.)
Ворзовас

Во́рзовас (латыш. Vorzovas ezers, Varzovas ezers; латг. Vuorzovys azars) или Клу́мстовас (латыш. Klumstovas ezers) — небольшое проточное озеро, расположенное в восточной Латвии на территории Рунденской волости Лудзенского края. Относится к бассейну Великой, располагаясь на водораздельной территории бассейнов Лжи и Сарьянки. Соединяется протоками с двумя соседними озёрами: с располагающимся в 600 метрах севернее Бродайжас и безымянным озером в 150 метрах юго-западнее. Менее чем в километре юго-восточнее находится еще одно озеро — Ауделю. У озера располагается деревня Клумстова, рядом проходит местная автодорога V522 (Вецслабада — Рундены — Зейлева). Примечания
Natuurreservaat Grīnis

Het Natuurreservaat Grīnis (Lets: Grīņu dabas rezervāts) is een natuurreservaat in het zuidwestelijke deel van de regio Koerland van Letland. Het ligt in de kustvlakte van Pāvilostas novads in de pagast Saka tussen Pāvilosta en Ziemupe, tien kilometer van de Oostzeekust. Het is vernoemd naar het in het Lets grīnis genoemde vegetatietype gevormd door open naaldhout en heide op arme zandgronden, meestal ontstaan na bosbranden. In de lente en herfst zijn deze nat en drassig, in de zomer droog. Hierdoor ontstaat een specifieke resistente begroeiing met heide-achtigen en verspreid dennen, berken en elzen. Dit type omvat slechts 0,3% van het totale bosgebied van Letland. Het natuurgebied werd in 1936 opgericht met als doel de gewone dophei (Lets: grīņa sārtene) te beschermen, waarvan dit de oostelijke grens van haar verspreidingsgebied vormt. Geschiedenis Het natuurreservaat heeft in haar geschiedenis een aantal veranderingen gezien in omvang en status. Oorspronkelijk vielen de toenmalige 750 ha van het reservaat onder het zemes fondā ("landfonds"), later onder het departement van bosbouw. Na 1945 werd het geclassificeerd als bos van de eerste categorie, en in 1957 werd de status van strikt natuurreservaat toegekend. In 1986 werd het gebied uitgebreid tot 1.472 ha, tegenwoordig omvat het 1.454,9 ha. Sinds 1979 valt het natuurreservaat Grīnis administratief onder het Nationaal park Slītere. Flora Hoewel het reservaat klein is en de bodem arm, groeien er veel zeldzame en beschermde plantensoorten, opgenomen in de Letse rode lijst. Naast de al genoemde dophei groeien in het reservaat de beschermde soorten vetblad, Karels scepter, Siberische lis (Iris sibirica), zaagblad, kleine zonnedauw, verscheidene orchideën zoals Baltische orchis (Dactylorhiza majalis subsp. baltica), gevlekte orchis, bosorchis en vleeskleurige orchis, welriekende nachtorchis en bergnachtorchis, uit de wolfsklauwfamilie de grote wolfsklauw en moeraswolfsklauw. Fauna De fauna van het reservaat is nog weinig opderzocht. Van de grote bosdieren komen edelherten, elanden, reeën, wilde zwijnen, hazen, dassen en bevers voor, minder vaak ook wolven en elanden. Onder de vogels vindt men er hoendervogels zoals korhoen en hazelhoen, zangvogels van het bos en moerasland, en de witte en zwarte ooievaar. Ook de zeldzame en in de Letse rode lijst opgenomen slangenarend komt voor.
Rezerwat przyrody „Grīņu”

Rezerwat przyrody „Grīņu” (łot. Grīņu dabas rezervāts) – rezerwat przyrody położony w zachodniej Łotwie, w Kurlandii, na terenie Kurlandii Południowej. Historia Rezerwat został założony w 1936 roku w celu ochrony specyficznego typu nadmorskiego wrzosowiska, które rozwija się na ubogich, piaszczystych glebach, oraz zachowania naturalnych stanowisk wrzośca bagiennego (Erica tetralix), który na Łotwie występuje tylko na tym obszarze. Geografia i siedliska Rezerwat zajmuje powierzchnię 1454,9 ha (14,549 km²). Dominującym siedliskiem jest tzw. grīnis – unikalny typ wrzosowiska przejściowego między torfowiskiem wysokim a suchym borem sosnowym, charakteryzujący się specyficznym składem gatunkowym i strukturą. Gleby są tu ubogie, piaszczyste i kwaśne. Oprócz wrzosowisk występują tu również suche bory sosnowe oraz niewielkie obszary torfowisk. Flora i fauna Najcenniejszym gatunkiem flory rezerwatu jest wrzosiec bagienny, która ma tu swoje jedyne naturalne stanowiska na Łotwie i jedno z najdalej na wschód wysuniętych w Europie. Innymi cennymi rolinami chronionymi w rezerwacie są woskownica europejska (Myrica gale), Bażyna czarna (Empetrum nigrum), wrzos zwyczajny (Calluna vulgaris) oraz różne gatunki trzęślic. W borach sosnowych rośnie głównie sosna zwyczajna. Fauna rezerwatu nie jest szczególnie bogata, ale obejmuje gatunki typowe dla wrzosowisk i borów. Ochrona Rezerwat Grīņu posiada najwyższą kategorię ochrony IUCN – Ia, co oznacza ścisły rezerwat przyrody. Wstęp na teren rezerwatu jest ograniczony i wymaga zezwolenia administracji. Celem ochrony jest zachowanie naturalnych procesów zachodzących w ekosystemie grīnis oraz ochrona populacji wrzośca bagiennego. Obszar jest również częścią sieci Natura 2000 (kod obszaru: LV0302300). Zarządcą jest łotewski Urząd Ochrony Przyrody (Dabas aizsardzības pārvalde). Przypisy
Grinu dabas rezervats

Grinu dabas rezervats este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI, arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Letonia întinsă pe o suprafață de 1.504,75 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Grinu dabas rezervats este situat la coordonatele 56.7961°N 21.1993°E﻿ ()56.7961; 21.1993. Înființare Situl Grinu dabas rezervats a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică în octombrie 2002 pentru a proteja 15 specii de animale. Alte tipuri de protecție: sit de importanță comunitară (în mai 2004) arie specială de conservare (în mai 2004) Biodiversitate Situată în ecoregiunea boreală, aria protejată conține 10 habitate naturale: Lacuri și iazuri distrofice naturale, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Pajiști fino-scandinave uscate până la mezice, bogate în specii de altitudine mică, Turbării active, Mlaștini turboase de tranziție și turbării mișcătoare, Depresiuni pe substraturi de turbă de Rhynchosporion, Mlaștini alcaline, Taiga vestică, Mlaștini împădurite. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: păsări (12): cocoșul de mesteacăn (Bonasa bonasia), caprimulg (Caprimulgus europaeus), barză albă (Ciconia ciconia), ciocănitoare neagră (Dryocopus martius), muscar (Ficedula parva), cocor (Grus grus), sfrâncioc roșiatic (Lanius collurio), ciocârlie de pădure (Lullula arborea), vultur pescar (Pandion haliaetus), viespar (Pernis apivorus), cocoșul de mesteacăn (Tetrao tetrix tetrix), cocoș de munte (Tetrao urogallus) mamifere (1): vidră de râu (Lutra lutra) nevertebrate (1): fluturele purpuriu (Lycaena dispar) pești (1): zglăvoacă (Cottus gobio) Pe lângă speciile protejate, pe teritoriul sitului au mai fost identificate 19 specii de plante, 2 specii de păsări, 1 specie de amfibieni, 5 specii de mamifere, 3 specii de nevertebrate. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Letonia