NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cathédrale Saint-Boris-et-Saint-Gleb de Daugavpils

La cathédrale Saint-Boris-et-Saint-Gleb est la cathédrale orthodoxe de Daugavpils, ville de Lettonie à majorité russophone. Histoire Une église orthodoxe de garnison avait déjà été construite à cet emplacement en 1866 sous le gouvernorat du général von Kaufmann à Dunabourg (le nom de la ville à l'époque). Surnommée l'église de fer à cause de sa décoration, elle est transportée en 1903 à Tsarygrad (aujourd'hui Jersika, à 165 km au sud-ouest de Riga), tandis que l'on décide d'en construire une plus grande à sa place. La cathédrale est donc édifiée entre 1904 et 1905 sur la colline des églises du quartier de Jaunbūve (Novoïe Stroïenie) de ce qui était alors Dvinsk, faisant partie de l'Empire russe. Elle se trouve à côté de l'église Martin Luther, construite en style néo-gothique pour la communauté germano-balte luthérienne, de l'église de l'Immaculée-Conception, construite en style néo-baroque pour la communauté catholique polonaise et de l'église des Vieux-Croyants. La cathédrale est la plus grande église orthodoxe de Lettonie, puisqu'elle peut accueillir 5 000 fidèles. Elle mesure 40 mètres de long sur 20 mètres de largeur. Elle est de style néo-russe et sa plus haute tour mesure 56 mètres de hauteur. L'église est restaurée en 1922 et 1923, car elle avait souffert de vols et de dommages pendant la Première Guerre mondiale. Une nouvelle toiture est installée en 1927 et l'intérieur est réaménagé en 1930 et 1931. Deux communautés paroissiales s'y côtoient, l'une priant en slavon, l'autre en letton. La cathédrale, contrairement à d'autres, n'est pas fermée par les autorités communistes lettonnes après la Seconde Guerre mondiale, mais souffre de deux incendies. L'église est rénovée entre 2004 et 2008 avec une nouvelle coupole. Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lettonie Portail du christianisme orthodoxe
Cattedrale dei Santi Boris e Gleb

La cattedrale dei Santi Boris e Gleb (in lettone: Svēto Borisa un Gļeba pareizticīgo katedrāle) di Daugavpils, in Lettonia, è la chiesa madre della chiesa ortodossa lettone e sede dell'eparchia di Daugavpils. La cattedrale si trova nel quartiere di Jaunbūve (Novoe Stroenie) quartiere sulla Collina delle Chiese (in lettone: Baznīckalns, in russo Церковная горка?, Cerkovnaja gorka), insieme con la Chiesa cattolica dell'Immacolata Concezione, la Cattedrale luterana di Martin Lutero e la Casa di Preghiera della Comunità dei Vecchi Credenti. Storia Una chiesa precedente è stata costruita sul sito dell'attuale cattedrale nel 1866 per ordine del governatore generale del Kraj Nord-Occidentale Konstantin von Kaufman per le esigenze della locale guarnigione e fu consacrata in onore dell'imperatore Costantino I e sua madre Elena. Solitamente indicata come la chiesa di ferro (in russo Железная церковь?, Železnaja cerkov', in lettone: Dzelzs baznīca) a causa del suo rivestimento esterno, è stata smantellata per far posto alla nuova cattedrale. La chiesa moderna fu costruita nel 1904-1905 in stile neo-russo, i lavori di costruzione finanziati dai militari. Fu consacrata il 25 luglio del 1905 in onore dei Principi Giusti Santi Boris e Gleb e di Sant'Alessio, metropolita di Mosca. Note Voci correlate Cattedrali in Lettonia Cattedrali nel mondo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale dei Santi Boris e Gleb Collegamenti esterni Sito ufficiale della chiesa ortodossa lettone, su pravoslavie.lv.
Sobór Świętych Borysa i Gleba w Dyneburgu

Sobór Świętych Borysa i Gleba (Даугавпилсский православный кафедральный собор святых благоверных князей Бориса и Глеба) – sobór prawosławny w Dyneburgu, wzniesiony w 1905 w stylu neoruskim. Historia W 1866 Konstantin Kaufman, gubernator Północno-Zachodniego Kraju zarządził budowę cerkwi dla stacjonujących w Dyneburgu wojsk rosyjskich. Wzniesiono wówczas niewielką świątynię nazwaną „żelazną”, pod wezwaniem św. cesarza Konstantyna i jego matki Heleny. W 1903 hierarchowie eparchii połockiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, ówcześnie mającej w swojej jurysdykcji obszar Łatgalii, postanowili wybudować okazalszą cerkiew i wybrali jej patronów – Świętych Borysa i Gleba. W 1904 „żelazna cerkiew” została przeniesiona do miasteczka Jersika (ówczesny Cargrad), zaś nowy budynek został ukończony i poświęcony w rok później. W budowie finansowo pomogły siły zbrojne. W czasie I wojny światowej obiekt był czynny, jednak dopiero w 1922 uzyskał status parafialnego i został wyremontowany (wymieniono część uszkodzonych ikon i fresków). Kolejny remont został przeprowadzony w latach 1926–1927, kiedy zmieniono właściwie całą dekorację wnętrza. Od 1925 w cerkwi równolegle działała parafia rosyjsko- i łotewskojęzyczna. W 1938 wzniesiono nowy dom proboszcza parafii, a cerkiew uzyskała status katedralnej. W czasie II wojny światowej cerkiew nie poniosła strat, jednak już po zakończeniu działań wojennych dwukrotnie padła ofiarą pożaru. Straciła również miano katedry, odzyskane dopiero w 1989. W latach 2004–2008 sobór był remontowany, odzyskując częściowo pierwotny wygląd. Architektura Budynek ma 40 metrów długości i 20 metrów szerokości. Sobór jest trójnawowy, z wyraźnie wyższą nawą środkową. Całość wsparta jest na 14 filarach i przykryta dziesięcioma złoconymi kopułami różnej wielkości, zwieńczonymi krzyżami. W dzwonnicy cerkiewnej znajdują się cztery dzwony. Cerkiew jest bogato zdobiona zewnętrznie, malowana na biało, żółto i niebiesko. Wokół półkolistych okien wykonano obramowania z motywami geometrycznymi. Nad wejściem do przedsionka znajduje się mozaika z wizerunkiem Chrystusa. We wnętrzu zachował się dębowy trzyrzędowy ikonostas oraz ołtarze: główny z ikoną Świętych Książąt Borysa i Gleba oraz boczne – św. Aleksieja metropolity Moskwy i Zaśnięcia Bogurodzicy. Część ikon w soborze, napisanych przez Wiktora Wasniecowa, stanowi kopie podobnych wizerunków w soborze św. Włodzimierza w Kijowie. Przypisy Bibliografia Artykuł w serwisie sobory.ru ros.
Mikrotik

„Микротиклс“ (Mikrotīkls Ltd.), известна също като „Микротик“ (MikroTik), е компания в Рига, Латвия. Тя е производител на оборудване за компютърни мрежи. Външни препратки Официален сайт на компанията mikrotik-bg.net – български форум mikrotik-bg.com – български форум MikroTik Архив на оригинала от 2012-10-15 в Wayback Machine. – грузински сайт MikroTik академия при УниБИТ Архив на оригинала от 2014-07-14 в Wayback Machine. mikrotik.vetriks.ru – Много добро руско wiki
MikroTik

MikroTik o també Mikrotīkls Ltd és una companyia de Letònia proveïdora de tecnologia de maquinari i programari per a la creació de xarxes. Es dedica principalment a la venda de productes de maquinari de xarxa com encaminadors denominats routerboards i commutadors també coneguts pel nom del programari que executen, denominats RouterOS i SwOS, respectivament. La companyia va ser fundada el 1995, aprofitant l'emergent mercat de la tecnologia sense fil. El 2007, tenia més de 70 empleats. La divisió de maquinari de la marca MikroTik inclou el seu sistema operatiu RouterOS per defecte i actualitzacions per a tota la vida. Referències Enllaços externs MikroTik - Lloc web oficial (anglès)
MikroTik

Společnost MikroTīkls (tīkls = síť; ve světě známá zejména jako MikroTik) byla založena v roce 1996 k vývoji a prodeji bezdrátových systémů zejména pro ISP. Nyní poskytuje bezdrátové systémy pro internetovou konektivitu v mnoha zemích po celém světě. Společnost se nachází v Lotyšsku. MikroTik je známý zejména díky svému operačnímu systému MikroTik RouterOS, který je oblíbený pro svou robustnost, konfigurovatelnost a především výkon. Nabízí ale také jiné produkty a řešení. Mezi u nás nejznámější patří řada RouterBoard, která nabízí ucelené řešení HW pro WISP, a to jak indoorové, tak i outdoorové jednotky a ucelené integrované řešení včetně krytů a antén. Produkty MikroTik RouterOS – operační systém pro routery na bázi Linuxu, je vyvíjen pro různé platformy (jako open-source) MikroTik RouterBOARD – kombinace HW společnosti MikroTik a MikroTik RouterOS vyvíjený zejména pro ISP střední velikosti The Dude – monitorovací SW pro platformu Microsoft Windows, slouží pro monitorování stavu dostupnosti síťových služeb Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu MikroTik na Wikimedia Commons
MikroTik

MikroTik ist ein lettisches Unternehmen, das Netzwerkhardware und das proprietäre Betriebssystem RouterOS herstellt. Die Produktpalette reicht von Geräten für den Heimgebrauch über SoHo-Router bis hin zu Geräten für große Unternehmen wie Access-Points, Core-Routern, Switches und Richtfunk-Lösungen. 2023 hatte das Unternehmen mehr als 280 Angestellte. Die Montagewerke heißen HansaMatrix und befinden sich in Ogre und Ventspils. MikroTik wurde 1996 von dem Amerikaner John Tully und dem Letten Arnis Riekstiņš gegründet. RouterOS Das Kernprodukt des Unternehmens ist RouterOS, ein Betriebssystem auf Basis des Linux-Kernels. Standardmäßig ist es auf der Hardware von MikroTik vorinstalliert. Es besteht aber auch die Möglichkeit RouterOS auf gewöhnlichen Computern (x86-Plattform) zu installieren und diese so als Router zu verwenden. RouterOS wird in verschiedenen Lizenzleveln angeboten. Diese reichen aktuell von Level 0 („Demo“) bis Level 6 („Controller“). Die Level unterscheiden sich sowohl durch Preis als auch das jeweilige Feature-Set. Beispielsweise können RouterOS-Geräte mit Lizenz-Level 3 als Wi-Fi-CPE dienen, nicht jedoch als Access-Point, der mindestens Lizenz-Level 4 erfordert. Funktionen RouterOS unterstützt alle gängigen, auch von anderen großen Netzwerkausrüstern bekannten, Funktionen: Routing OSPF IS-IS BGP MPLS OpenFlow QoS Queues zur Bandbreitenbegrenzung VPN IPSec OpenVPN L2TP PPTP SSTP WireGuard (ab Version RouterOS 7) Firewall DNS-Cache/Resolver DHCP-Server und Client HTTP-Proxy RouterBOARD Neben RouterOS und klassischer Netzwerkhardware wie Router, Switches und Accesspoints, stellt MikroTik auch Hardware her, die ohne Gehäuse und unter dem Namen RouterBOARD, zum Einbau in eigene Installationen, vertrieben wird. Sicherheitslücken Im Dezember 2018 wurde bekannt, dass in den 2017 auf WikiLeaks als Vault 7 veröffentlichten Dokumenten der CIA auch Schwachstellen für MikroTik enthalten waren und diese von Unbekannten zum Krypto-Mining ausgenutzt wurden. MikroTik hatte im August 2018 Version 6.42.7 von RouterOS veröffentlicht, in der die Sicherheitslücken geschlossen wurden, allerdings musste das Update vom Benutzer manuell angestoßen werden. Ab Version 7.12.1 sind Updates automatisierbar. Betrieb mit freier Firmware Die Open-Source-Firmware OpenWRT unterstützt eine breite Vielfalt von MikroTik-Geräten, darunter RouterBOARDs, Access-Points und Richtfunkantennen. Einzelnachweise
MikroTik

A Mikrotīkls, amely MikroTik néven is ismert, egy lettországi hálózati eszközöket és szoftvert gyártó cég. A társaság vezeték-nélküli termékeket, elsősorban routereket és hozzákapcsolódó szoftvert értékesít. A termékeit és szolgáltatásait különböző szektorokban hasznosítják, mint például a távközlés, a kormányzati szervek, az oktatási intézmények és a különböző méretű vállalkozások. A társaságot 1996-ban alapította meg John Tully és Arnis Riekstiņš. Napjainkban a cég több, mint 280 alkalmazottal rendelkezik. Fő termékük a RouterOS hálózati szoftver, melynek funkciói közé tartozik a tűzfalszabályok beállítása, VPN-szerver és klienskezelés, sávszélesség-szabályozás, vezeték nélküli hozzáférési pont, valamint egyéb routolt és kapcsolt hálózatok adminisztrálása. Hivatkozások Mikrotik Mikrotik Wiki
MikroTik

Mikrotikls (letonski: Mikrotīkls), takođe poznat kao Mikrotik, je letonski proizvođač mrežne opreme. Bavi se proizvodnjom i prodajom opreme za bežične mreže i softvera RouterOS™. Kompanija je osnovana 1995. sa namerom da uđe na tržište opreme za bežične mreže. Tokom 2005. godine, kompanija je brojala 50 zaposlenih. Glavni proizvod RouterOS omogućava da se bilo koji PC pretvori u ruter sa mnogo mogućnosti kao sto su firewall, VPN Server i klijent, kontrola protoka, bežična pristupna tačka i druge često korišćene opcije oko rutiranja. RouterOS, u kombinaciji sa njihovim proizvodom poznatim kao RouterBOARD, je postao veoma popularan među provajderima bežičnog interneta koji svoje pristupne tačke imaju na nepristupačnim mestima kao sto su silosi i visoke zgrade. Reference Spoljašnje veze Zvaničan sajt kompanije Uputstva za podešavanje i korišćenje Mikrotik rutera (srpski jezik) na sajtu nekomercijalne mreže wireless.uzice.net Forum o Mikrotik OS u okviru wireless.uzice.net (srpski jezik) Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (9. фебруар 2009)
MikroTik

Mikrotīkls Ltd. (з латис. mikro tīkls означає «мікро-мережі»), відомий як MikroTik — латвійський виробник мережевого устаткування. Компанія розробляє і продає Ethernet та бездротове мережеве обладнання, зокрема маршрутизатори, мережеві комутатори (світчі), точки доступу, а також програмне забезпечення — операційну систему RouterOS, та допоміжне ПЗ. Компанія була заснована в 1996 році з метою продажу обладнання на ринках, що розвиваються. Станом на 2019 рік, в компанії працювало понад 280 співробітників. RouterOS RouterOS — мережева операційна система на базі Linux, розроблена латвійською компанією MikroTik і призначена для установки на маршрутизатори RouterBoard виробництва тієї ж однойменної фірми. Існує можливість установки даної системи на ПК, що дозволить наділити ПК деякими функціями маршрутизатора («перетворення» в брандмауер, VPN — сервер / клієнт, QoS, точку доступу і т. д.). Система також може служити в якості CaPtive — порталу на основі бездротового доступу. В 1997 році MikroTik створила власне ПЗ — систему RouterOS, що забезпечує розширену стабільність, контроль і гнучкість для всіх типів інтерфейсів передачі даних і маршрутизації. У 2002 році компанія випускає своє чергове дітище — обладнання RouterBOARD. Сьогодні апаратне і програмне забезпечення MikroTik використовують більшість країн по всьому світу для підключення до Інтернету. Компанія має мінімум одного клієнта практично в кожній країні. Особливості Кілька рівнів ліцензії; Підтримка безлічі протоколів і мережевих сервісів; Можливість графічної настройки для системного адміністратора, завдяки спеціальній програмі WinBox; Гнучкість, обумовлена величезним числом можливих мережевих функцій, доступних, завдяки даному ПЗ; Низька вартість (лідер в своїй ціновій категорії); Надійність і стабільність (кількість «багів» при грамотному налаштуванні зводиться до мінімуму; вбудована скриптова мова; технологія Watchdog); Доступність оновлень і документації (завантажити образ RouterOS можна на офіційному сайті, навіть без авторизації); Єдність операційної системи на будь-якому обладнанні RouterBOARD; Ядро системи базується на Linux; Відсутність постійної підтримки з боку виробника, як наслідок — висока популярність практики настройки RouterOS в інтернеті. Примітки Посилання Офіційний вебсайт компанії MikroTik [Архівовано 19 січня 2015 у Wayback Machine.](англ.) Домашня сторінка RouterBOARD [Архівовано 18 січня 2015 у Wayback Machine.](англ.) FAQ по налаштуванню маршрутизаторів MikroTik [Архівовано 4 грудня 2016 у Wayback Machine.]
Cerkiew Świętego Mikołaja w Windawie

Cerkiew Świętego Mikołaja (łot. Ventspils Sv. Nikolaja pareizticīgo baznīca) – cerkiew prawosławna w Windawie, wzniesiona w latach 1888–1901. Świątynia parafialna; należy do dekanatu lipawskiego eparchii ryskiej Łotewskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Pierwsza cerkiew prawosławna, nosząca wezwanie Wszystkich Świętych, w Windawie powstała w latach 1842–1845 na potrzeby stacjonującego tam garnizonu rosyjskiego w obrębie zamku w Windawie. Jednym z fundatorów budynku był car Mikołaj I. W drugiej połowie XIX wieku ilość Łotyszy przechodzących na prawosławie poważnie wzrosła, co sprawiło, że budowa nowej cerkwi parafialnej stała się nieodzowna. Prace nad obiektem rozpoczęto we wrześniu 1888, zakończono w 1901, kiedy też obiekt poświęcił Agatangel, biskup ryski i mitawski. Mimo otwarcia nowej cerkwi nie zamknięto starej. W czasie I wojny światowej całe duchowieństwo prawosławne z Windawy wyjechało z miasta, a Niemcy zamienili obiekt na stajnię, wywożąc część cennego wyposażenia, jednak pastor luterański z miasta, Teodor Grinbergs, uratował wszystkie znajdujące się w cerkwi ikony. W 1928 na nowo znalazły się one w odnowionej cerkwi. Cerkiew była czynna przez cały okres przynależności ziem łotewskich do ZSRR. Architektura Wejście do cerkwi prowadzi przez przedsionek, nad którym wznosi się trójkondygnacyjna wieża-dzwonnica z dachem malowanym na zielono i złoconą kopułą. Nawa świątyni zbudowana jest na planie prostokąta, zwieńczona pięcioma kopułami zgrupowanymi wokół największej, centralnej. Całość otacza fryz. Z zewnątrz cerkiew malowana jest na biało i bogato dekorowana płaskorzeźbami, jej okna, ozdobnie obramowane, mają kształt półkolisty. Przypisy Bibliografia Opis i zdjęcie na oficjalnej stronie Łotewskiego Kościoła Prawosławnego
Inbox.lv ledus halle

Die inbox.lv ledus halle ist eine Eissporthalle in Piņķi, Bezirk Mārupe, westlich der lettischen Hauptstadt Riga. Sie verfügt über 1000 Zuschauerplätze und ist seit 2022 die Heimspielstätte der Eishockeyklubs Dinamo Riga. Geschichte Im Herbst 2003 war die Eissporthalle Austragungsort der Gruppe E der ersten Runde des IIHF Continental Cups. In seiner Geschichte war die Eishalle bisher zweimal ausverkauft, jeweils bei Spielen des HK Riga 2000 der Saison 2005/06 der belarussischen Extraliga. Bis März 2008 war der Siemens-Konzern Namenssponsor der Eishalle, die dementsprechend Siemens ledus halle hieß. Seit dem 14. März 2008 hält der lettische Internetdienstanbieter inbox.lv der neue Namensgeber. Nach Auflösung des HK Riga 2000 im Jahr 2009 zogen die Dinamo-Juniors Riga in die Eishalle um, die ihre Heimspiele der belarussischen Extraliga in dieser austrugen. Ein Jahr später wurden die Juniors in HK Riga umbenannt und trugen einige Spiele der MHL, der sie zwischen 2010 und 2022 angehörten, in der Arena Riga aus. Seit 2022 ist die Eissporthalle Heimspielstätte von Dinamo Riga. Weblinks inboxledushalle.lv: Offizielle Website (letisch, englisch, russisch) hockeyarenas.net: Inbox.lv ledus halle Einzelnachweise
Inbox.lv (ледовая арена)

Ледо́вая аре́на «Inbox.lv» (латыш. Inbox.lv ledus halle) — спортивное сооружение в селе Пиньки, Бабитской волости Бабитского края Латвии, вместимостью 2 000 человек. До 15 марта 2008 года арена называлась Ледовая арена «Siemens» (латыш. Siemens ledus halle). Открытие ледовой арены «Siemens» состоялось 31 мая 2003 года, во время которого на арене был проведён праздник хоккея, длившейся целый день. После окончания договора о праве владения названием ледовой арены, спонсор хоккейного клуба «Рига 2000», который свои домашние матчи проводила на этой арене, компания «Inbox.lv» заключил контракт, сроком на пять лет, о владении названием арены. Официально ледовая арена сменила своё название на «Inbox.lv» 15 марта 2008 года, событие, которое сопутствовало хоккейному матчу между командами «Рига 2000» и «АСК Огре». Примечания Ссылки Официальный сайт (латыш.)
Synagoge (Kuldīga)

Die Synagoge in Kuldīga (deutsch Goldingen), einer Stadt im Westen Lettlands, wurde 1875/76 errichtet. Die profanierte Synagoge hat die Adresse 1905 gada, 6. Durch den Überfall auf die Sowjetunion vom 22. Juni 1941 kam das gesamte Gebiet Lettlands bis zum 8. Juli 1941 in den Machtbereich des nationalsozialistischen Deutschlands. Damit begann die Vernichtung fast der kompletten dort ansässigen jüdischen Bevölkerung. Das Synagogengebäude wurde nach dem Zweiten Weltkrieg als Lagerhaus genutzt und 1958 zu einem Kino umgebaut. Die ehemalige Synagoge wurde in den letzten Jahren renoviert und darin die Stadtbibliothek eingerichtet. Siehe auch Geschichte der Juden in Lettland Weblinks Juden in Kuldīga (abgerufen am 3. Januar 2017) Geschichte der jüdischen Gemeinde Kuldīga (englisch, abgerufen am 3. Januar 2017)
Synagogue de Kuldīga

La synagogue de Kuldīga (en letton : Kuldīgas sinagoga) est une synagogue située dans la ville de Kuldīga, dans la région de Courlande en Lettonie. La synagogue a été construite en 1876 avec la permission d'Alexandre II. Pendant la Seconde Guerre mondiale, après l'entrée des troupes allemandes à Kuldīga en 1941, la synagogue fut dévastée. Le bâtiment de la synagogue a été utilisé comme entrepôt après la Seconde Guerre mondiale et transformé en cinéma en 1958. Elle a été rénovée ces dernières années et sert désormais de bibliothèque municipale. Références Source de traduction (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Synagoga w Kuldydze » (voir la liste des auteurs). Liens externes Juden in Kuldīga (en allemand, consulté le 3 janvier 2017) Geschichte der jüdischen Gemeinde Kuldīga (en anglais, consulté le 3 janvier 2017) Histoire de la synagogue (en letton) Portail du judaïsme Portail de la Lettonie
Synagoge Cietokšņa 38 (Daugavpils)

Die Synagoge mit der Adresse Cietokšņa 38 in Daugavpils, der zweitgrößten Stadt in Lettland, wurde 1850 errichtet. Die heute wieder als Gotteshaus genutzte Synagoge ist ein geschütztes Baudenkmal. Durch den Überfall auf die Sowjetunion vom 22. Juni 1941 kam das gesamte Gebiet Lettlands bis zum 8. Juli 1941 in den Machtbereich des nationalsozialistischen Deutschlands. Damit begann die Vernichtung fast der kompletten dort ansässigen jüdischen Bevölkerung. Mit finanzieller Unterstützung der Kinder des Malers Mark Rothko konnte das Synagogengebäude 2005/06 renoviert werden. Im Gebäude wurde auch ein Museum zur jüdischen Geschichte der Stadt Daugavpils eingerichtet. Siehe auch Geschichte der Juden in Lettland Weblinks Geschichte der jüdischen Gemeinde Daugavpils (englisch)
Sinagoga Kaddish di Daugavpils

La sinagoga Kaddish di Daugavpils, inaugurata nel 1850 e sopravvissuta alle distruzioni dell'Olocausto, è oggi l'unica sinagoga esistente a Daugavpils in Lettonia. Storia e descrizione Prima dell'Olocausto Daugavpils era uno dei principali centri ebraici della Lettonia; agli inizi del Novecento in città si contavano oltre 50,000 ebrei e 40 sinagoghe. La sinagoga Kaddish fu costruita nel 1850. La tradizione orale dice che fu eretta da un ebreo locale in memoria del fratello prematuramente scomparso. La prima guerra mondiale causò gravi distruzione e un generale depopolamento della città ma i danni poterono essere riparati negli anni Venti. Nel 1941 con l'arrivo delle truppe naziste tutte le sinagoghe della città furono chiuse, danneggiate o distrutte. L'intera popolazione ebraica fu sterminata. Nel dopoguerra, un gruppo di ebrei sopravvissuti chiese nel 1946 al Consiglio Comunale di poter riprendere uso dell'edificio, che pur danneggiato, era ancora sufficientemente integro. Dopo lavori di restauro e ricostruzione, la sinagoga poté essere riaperta nel 1947 e divenne così, ora unica sinagoga in città, il centro della rinata vita ebraica locale. Nel 2003, in occasione del centesimo anniversario della nascita di Mark Rothko, artista statunitense di origine ebraica, nato appunto a Daugavpils, la sua famiglia decise di concedere un contributo finanziario per il restauro della sinagoga. I lavori iniziarono nel 2003 e durarono tre anni, riportando l'edificio alla sua forma originaria. La cerimonia di riapertura, l'11 aprile 2006, avvenne alla presenza del Presidente della Lettonia Vaira Vīķe-Freiberga, delle autorità civili e religiose della città e della figlia dell'artista, Kate Rothko. La sinagoga continua oggi le sue attività al servizio della locale comunità ebraica. Ospita anche un piccolo museo (Ebreji Daugavpilī un Latgalē) dedicato alla vita, alla storia e alle tradizioni degli ebrei della regione. Note Voci correlate Daugavpils Storia degli ebrei in Lettonia Lista delle sinagoghe d'Europa Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sinagoga Kaddish di Daugavpils Collegamenti esterni Daugavpils Today, su rumbula.org. URL consultato il 12 ottobre 2013 (archiviato dall'url originale il 14 ottobre 2013). Daugavpils Synagogue (video), su youtube.com.