NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tour TV Riga

La Tour TV et Radio de Riga (Rīgas radio un televīzijas tornis) à Riga, Lettonie, est la plus grande structure des pays baltes et même de l’Union Européenne. Elle a été construite entre 1979 et 1986. La tour commença à émettre en 1986. Son plus haut point atteint les 368 m, ce qui en fait la troisième plus grande tour d'Europe et la onzième dans le monde. Construction Le projet d'architecte est développé par l'Institut des projets de communication d’État d'URSS. Le constructeur est le Trust de la construction industrielle de Riga (Rīgas Rūpniecības celtniecības trests). Description La tour est construite sur une île appelée Zaķusala au milieu de la rivière Daugava, et la base de la tour est située à une altitude de 7 m (au-dessus du niveau de la mer). Ses fondations se trouvent à 24 m-27 m de profondeur, ancrées dans la couche de dolomite. La tour est supposée être capable de tenir des vents extrêmes, à des vitesses allant à 44 m/s (160 km/h), sans pour autant remarquer la moindre variation d'amplitude. Il y a deux ascenseurs, un dans le pilier nord-est et un dans le pilier sud-est, qui montent à la vitesse de 2,5 m/s. Le troisième pilier possède des escaliers. La tour est ouverte aux visites touristiques. Il y a une plateforme d'observation à 97 m depuis laquelle la majeure partie de la ville peut être vue (et par beau temps le Golfe de Riga ainsi que les villes aux alentours). L'édifice se trouve à l'adresse Zaķusalas krastmala 1, Rīga, LV-1050 a proximité de la Tour de la télévision lettone. Considérée comme un endroit stratégique, la tour a fait objet de surveillance accrue en hiver 1991, lors des événements de janvier aux Pays baltes. Sous la direction du commandant du 19e bataillon de Zemessardze (lv) du rajons de Riga, Roberts Millers, fut menée la construction des barricades au pied du bâtiment, avec derrière une foule de défenseurs de liberté lettonne, mais les affrontements ont eu lieu ailleurs dans la capitale. Notes et références Bibliographie (en) Jānis Krastiņš, Architectural guide : Riga, DOM publishers, 2014, 399 p., livre (ISBN 978-3-869-22286-8) Voir aussi Liens externes Centre national de radiotransmission et télévision de Lettonie Articles connexes Tour de la télévision lettone Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Lettonie Portail des pays baltes
TV toranj u Rigi

TV i radio toranj u Rigi najviša je građevina u Rigi u Latviji. Najviša točka doseže 368.5 metara što ga čini trećom najvišom građevinom u Europi. Na visini od 97 metara nalazi se vidikovac s pogledom na grad i okolinu. Toranj je napravljen na otoku Zakusala, koje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 metara. Toranj može izdržati udare vjetra do 44 m/s bez potresa i vibracija. Toranj je započeo s emitiranjem 1986. Vanjske poveznice Tehničke informacije
Torre della televisione di Riga

La Torre della televisione di Riga (in lettone Rīgas radio un televīzijas tornis) è una torre utilizzata come ripetitore del segnale radiotelevisivo situato a Riga; l'edificio è il più alto della capitale lettone, con un'altezza di 368,5 metri. È la più alta torre televisiva indipendente nell'Unione europea ed è una delle più alte al mondo. Ad un'altitudine di 97 metri vi è la piattaforma panoramica, dalla quale è possibile vedere quasi l'intera città. A 137 metri c'è un'altra piattaforma di osservazione, che non è sempre aperta al pubblico. Fino a qualche tempo fa, ad un'altezza di 93 metri, c'era anche un ristorante chiamato Vēja Roze ("Windrose"). Attualmente è chiuso. Nel maggio 2019 la torre è stata chiusa al pubblico per effettuarvi dei lavori di restauro e rinnovamento. La riapertura è prevista per il 2024. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre della televisione di Riga Collegamenti esterni Sito ufficiale, su tvtornis.lv. Torre della televisione di Riga, su archINFORM. (EN) Torre della televisione di Riga, su Structurae. (EN) Torre della televisione di Riga, su Skyscraper Center. http://www.skyscraperpage.com/cities/?buildingID=836 http://de.structurae.de/structures/data/index.cfm?ID=s0012026
Radio- en televisietoren van Riga

De radio- en televisietoren van Riga (Lets: Rīgas radio un televīzijas tornis) is een zendtoren in Riga en is met 368,5 m de hoogste vrijstaande constructie in de Europese Unie. De bouw duurde van 1979 tot 1986. Op 97 m hoogte bevindt zich een uitkijkplatform met zicht op de stad en, bij goed weer, tot aan de Golf van Riga. De toren is gebouwd op het eiland Zaķusala in de rivier de Westelijke Dvina. De toren zou bestand zijn tegen windsnelheden tot 44 m/s. Er zijn twee liften, een in de noordoostelijke en een in de zuidwestelijke pilaar. De derde pilaar heeft trappen. De uitzendingen vanaf de toren begonnen in 1986. Externe links (de) (en) (lv) (ru) Officiële website (de) (en) (fr) Technische informatie op Structurae
Ryska wieża radiowo-telewizyjna

Ryska wieża radiowo-telewizyjna (łot. Rīgas radio un televīzijas tornis) – najwyższy obiekt Rygi (Łotwa), trzecia co do wysokości wieża w Europie, najwyższa w Unii Europejskiej. Historia Projektantem wieży był gruziński architekt Kim Nikuradze, a budowę rozpoczęto w 1979 roku. Całkowicie ukończona została w 1989 roku, chociaż nadawanie rozpoczęto w 1986. Pierwsza testowa transmisja z wieży miała miejsce 28 grudnia 1985 roku. Została wybudowana na rzecznej wyspie Zaķusala na Dźwinie. Charakterystyka Wysokość wieży wynosi 368,5 m. Jej konstrukcja może oprzeć się wiatrom wiejącym z szybkością do 44 metrów na sekundę bez kołysania się dzięki trzem stabilnym filarom oraz trzem dziewięciominutowym amortyzatorom zamontowanym na 198 metrach. Podstawa wieży została ustawiona na palach, wbitych na głębokość 24-27 metrów. Choć aktywność sejsmiczna jest tutaj niska, wieża została zaprojektowana, aby wytrzymać trzęsienie ziemi o sile 7,5 stopni w skali Richtera. Cała konstrukcja nośna to trzy filary, dlatego wieża ma nietypowy wygląd. Są zainstalowane dwie windy szybkobieżne – jedna w filarze północno-wschodnim, a druga w filarze południowo-zachodnim. W trzecim umieszczono schody. Jest jedną z niewielu konstrukcji wspartych tylko na trzech filarach. Przewidywana żywotność wieży wynosi 250 lat. Na wysokości około 97 metrów nad ziemią znajduje się taras widokowy, z którego można podziwiać panoramę ryskiej starówki. Przebudowa wieży W kwietniu 2017 roku minister transportu Łotwy Uldis Augulis wraz z architektem Rygi Gvido Princim i LVRTC podpisał umowę z firmą SIA Nams, która wygrała konkurs na projekt przebudowy. Plan zakłada, że powierzchnia wieży wzrośnie o 30%, a całkowita powierzchnia usługowa w wieży i budynku technicznym do 85%. Projekt budowlany przewiduje wymianę dwukierunkowych szybkich wind w obu filarach, aby zwiększyć liczbę turystów 200 000 odwiedzających rocznie. Obecnie mają oni do dyspozycji wieżę telewizyjną i platformę widokową na 97 metrach. Nowa wieża ma być o 40 metrów wyższa. Planowana jest budowa centrum nauki i innowacji oraz warsztatów z interaktywną ekspozycją dotyczącą radia i telewizji. Zobacz też Wieża Eiffla Tokyo Tower Wileńska wieża telewizyjna Petřínská rozhledna Lista najwyższych wież Lista najwyższych wolno stojących budowli Przypisy Linki zewnętrzne oficjalna strona. lvrtc.lv. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-05)].
Torre de rádio e televisão de Riga

A Torre de Rádio e Televisão de Riga foi construída entre 1979 e 1989 na cidade de Riga, Letónia, e iniciou seu uso para transmissões em 1986. Tem 368,5 m de altura e é atualmente a maior torre dentro da União Europeia, a terceira mais alta da Europa, e a 16.ª mais alta torre do mundo. É uma das únicas três torres no mundo que possui apenas 3 pilares de sustentação, e a maior de todas (as outras ficam em Belgrado e Praga, com 204 m e 216 m de altura, respetivamente). Tem elevadores ultra-rápidos em dois destes pilares, e escadas no terceiro. Foi fabricada e pré-montada em São Petersburgo, na Rússia, durante os anos de governo soviético da Letônia, projetada para durar pelo menos 250 anos, resistir a ventos de alta velocidade e terremotos de até 7,5 graus. Possuia um restaurante, "Vēja Roze", a 93 metros de altura que já não funciona atualmente, mas mantém visitação turística nos dias atuais num deck localizado a 97 metros de altura. Ver também Lista das maiores torres do mundo Referências
ТВ торањ у Риги

ТВ и радио торањ у Риги највиша је грађевина у Риги у Летонији. Највиша тачка досеже 368.5 метара што га чини трећом највишом грађевином у Европи. На висини од 97 метара налази се видиковац са погледом на град и околину. Торањ је направљен на острву Закусала, које се налази на надморској висини од 7 метара. Торањ може да издржи ударе ветра до 44 м/с без потреса и вибрација. Торањ је започео са емитовањем 1986. Спољашње везе Техничке информације
Rigas radio- och TV-torn

Rigas radio- och TV-torn är Europeiska unionens högsta byggnad, 368,5 meter hög. Den ligger i Riga i Lettland, och är 0,5 meter högre än Berlins TV-torn. Tornet byggdes mellan 1979 och 1986. Tornet är tredje högsta TV-torn i Europa. De högsta ligger i Moskva och Kiev, och ett till har börjat byggas i Moskva.[när?] Rigas TV-torn byggdes liksom de nyss nämnda i dåvarande Sovjetunionen. Tornet har tre ben. Det är hissar i två av dem, och trappor i det tredje. Utsiktsplattformen som allmänheten kan besöka är på 97 m höjd. I antenndelen finns en hiss från svenska Alimak Hek upp till 308 meter. För den återstående höjden finns en trappa inne i byggnaden.
Ризька телевежа

Ризька телевежа (латис. Rīgas radio un televīzijas tornis) — телекомунікаційна вежа заввишки 368,5 м, розташована у столиці Латвії Ризі. Найвища вежа у Європейському Союзі. Побудована протягом 1979—1989 років. Висота зі шпилем досягає 368,5 м, що робить її третьою за висотою вежею у Європі (після Останкінської, заввишки 540 м, та Київської, заввишки 385 м). Будівництво Вежа побудована за проєктом грузинського архітектора Кіма Нікурадзе. До проєкту також були залучені Микола Сергієвський та Віктор Савченко. Основним будівельним матеріалом був доломіт із Сааремаа та Карелії. Металеві конструкції виготовлені у Челябінську. Реалізацію проекту здійснив Петербурзький трест Північно-Західної Асамблеї металоконструкцій. Вежа побудована на острові Закюсала на річці Західна Двіна, а основа вежі розташована на вистоі 7 м над рівнем моря. Вежа споруджена з врахуванням опорності вітру до 44 м/с без помітних вібрацій за допомогою трьох 9,1-метричних (10-тонних) демпферів, встановлених на 198-метровому рівні. Хоча сейсмічна активність у даній місцевості незначна, вежа була спроектована, щоб витримати землетрус магнітудою 7,5. Прогнозований термін служби вежі становить 250 років. Технічні характеристики Нижня частина Опорна частина вежі піднімається на перші 88 м та включає три стовпи, що надають вежі незвичайний вигляд, і центральну будівлю, де розташовані офіси та технічні приміщення. Є два швидкісні похилі ліфти, по одному на північно-східному та південно-західному стовпах, які піднімаються на нижню секцію всього за 42 секунди. Третій стовп обладнаний сходами. Вежа є однією із трьох трьохстовпних у світі, інші — Авальська у Белграді та Жижковська у Празі. Середня частина Середня частина, у проміжку 88–222 м, містить обладнання та центральний ліфт, огороджена панелями з кортенової сталію Верхня частина Верхня частина, у проміжку 222–368 м, являє собою циліндричну конструкцію, яка підтримує і містить антени і передачаві, а зверху зі встановленим шпилем. Ліфт піднімається до технічних приміщень на рівні 308 м, а сходи піднімаються ще на 44 м. Примітки Посилання Офіційна сторінка (латис.) (англ.) (рос.) (нім.) Riga Radio & TV Tower [Архівовано 5 вересня 2018 у Wayback Machine.] на SkyscraperPage (англ.)
Lubeja Manor

Lubeja Manor (Latvian: Lubejas muižas; German: Gut Lubey, Gut Lubei) is a manor in Liezēre Parish, Madona Municipality in the Vidzeme region of Latvia. History Lubey estate was an old possession of the Tiesenhausen noble family. George Tiesenhausen Helmold's son pledged this property in 1570 to Fromhold Ungern for 2000 marks, who seemed to have ceded his right to George Tolcke Von Fromhold Tiesenhausen redeemed his widow, who was married to Johann Neutstedt in a second marriage. In 1594 Lubey estate was confiscated at the beginning of the Swedish rule along with other Tiesenhausen estates because the owner had followed the Poles. In 1625 King Gustavus Adolphus of Sweden donates an estate to Captain Gottfried Falckenberg. On 1 September 1667 the assessor Johann Gottfried von Falckenberg sold Lubey to the Landrath and Colonel Otto von Mengden, whose grandson the General Lieutenant and Landrath Carl Friedrich Baron Mengden, for 5500 Thaler Alb, sold to the Landrath Valentin Johann von Krüdener. Minister Burchard Alerius Constantin von Krüdener surrendered both estates on 7 September 1784, for 19,000 thalers to the district administrator Ludwig Wilhelm Grafen Mannteufel the Lubey united with the Gut Bersohn with which it has remained associated since then. Lubeja manor estate existed until 1866 when according to new law it was reformed into Lubeja parish. Parish was dissolved in 1949. See also List of palaces and manor houses in Latvia Vecpiebalga Castle References
Daugavpils Šķirošanas

Daugavpils Šķirošanas (dosł. Dyneburg Rozrządowy; ros. Даугавпилс-Шкирошанас) – węzłowa stacja kolejowa w miejscowości Dyneburg, na Łotwie. Leży na linii dawnej Kolei Warszawsko-Petersburskiej. Stacja powstała w XIX w. pomiędzy stacjami Kałkuny a Wyszki. Kolej Warszawsko-Petersburska łączyła się tu z kolejami Rysko-Dyneburską oraz z Dynebursko-Witebską. W dwudziestoleciu międzywojennym stacja nosiła nazwę Daugavpils II. Przypisy Bibliografia railwayz.info
Catedral ortodoxa dels Sants Boris i Gleb

La catedral dels Sants Boris i Gleb (en rus: Борисоглебский собор, en letó:Svēto Borisa un Gļeba pareizticīgo katedrāle) és una catedral ortodoxa situada a Daugavpils, a Letònia. La capacitat de la catedral és de 5.000 fidels, estant la major Església Ortodoxa del país. La catedral està situada en el barri de Jaunbūve (Novoye Stroyenie) al «turó de l'església» (Baznīckalns, Церковная горка), juntament amb l'església catòlica de la Immaculada Concepció, la Catedral de Martín Lutero i la Casa d'Oració de Daugavpils. Una església va ser construïda en el mateix emplaçament el 1866, per ordre del governador general del krai del Nord-oest, Konstantin von Kaufman per a les necessitats[de la guarnició local i va ser consagrada en honor de l'emperador Constantí I el Gran i la seva mare Helena de Constantinoble. L'església contemporània va ser construïda entre 1904 i 1905, estant els treballs de construcció finançats pels militars. Notes Referències
Chrám svatých Borise a Gleba (Daugavpils)

Chrám svatých Borise a Gleba (rusky Даугавпилсский православный кафедральный собор святых благоверных князей Бориса и Глеба, lotyšsky Svēto Borisa un Gļeba pareizticīgo katedrāle), ve městě Daugavpils, je největší pravoslavný chrám v Lotyšsku. Nachází se v regionu Latgalsko, ve kterém žije velká ruská menšina. Historie Chrám byl postaven v letech 1904 až 1905 v novoruském architektonickém stylu, který byl typický pro sakrální architekturu Ruského impéria. Vybudovaný byl podle plánů ruského architekta M. Pozarova. V roce 1922 se stal farním chrámem a v roce 1938 získal status katedrálního chrámu. V roce 1925 se začaly v chrámu konat kromě ruských bohoslužeb i bohoslužby v lotyšském jazyce. Během druhé světové války nebyl sice poškozen, ale po ní ho poškodil požár. Později přišel i o status katedrálního chrámu. Přesto nebyl během sovětské vlády zavřený. Katedrální status byl chrámu vrácen v roce 1989. Současnost Chrám prošel po roce 1990 rozsáhlými rekonstrukcemi. Největší z nich se uskutečnila v letech 2004 až 2008. Během ní získal chrám částečně svůj původní vzhled a byly pozlaceny jeho kopule. Chrám patří k typickým atributům latgalského města Daugavpils (rusky Dvinsk) a je cílem návštěv pravoslavných věřících z Latgalska, celého Lotyšska i ze zahraničí. Architektura Chrám byl vybudován v novoruském architektonickém stylu a podobá se staroruským chrámům. Jeho ozdobou je deset pozlacených kopulí, které je vidět již zdálky. Krásná je i zvonice se čtyřmi zvony, které pravidelně vyzvánějí. Ikonostas zdobí nádherné ikony patronů chrámu – svatých Borise a Gleba, ale i ikony Spasitele a Bohorodičky. Do chrámu se vejde 5 000 věřících. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chrám svätých Borisa a Gleba (Daugavpils) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám svatých Borise a Gleba na Wikimedia Commons «Даугавпилсский кафедральный собор Святых благоверных князей Бориса и Глеба отмечает свое 100-летие» «Вековой юбилей храма» Борисоглебский собор в Народном каталоге православной архитектуры
Sankt Boris og Sankt Gleb Katedral (Daugavpils)

Sankt Boris og Sankt Gleb Katedralen (russisk: Борисоглебский собор, lettisk: Svēto Borisa un Gļeba pareizticīgo katedrāle) er den centrale lettisk-ortodokse kirke i Daugavpils i det syd-østlige Letland. Kirken kan rumme 5.000 personer og er den største ortodokse kirkebygning i Letland.. Historie En tidligere kirke blev opført på stedet for katedralen i 1866 efter befaling af Konstantin von Kaufman, generalguvernøren for det Nordvestlige Kraj, for at imødekomme den lokale garnisons behov. Kirken blev konsekreret til Konstantin den Stores og hans moder Helenas ære. Kirken blev vanligvis omtalt som Jernkirken (russisk: Железная церковь, lettisk: Dzelzs baznīca) på grund af eksteriørets beklædning. Efter en beslutning om at opføre en garnisons-katedral på samme sted, blev den tidligere skilt ad og genopført i Tsargrad (i dag Jersika), hvor den stadig står. Den nuværende katedral blev opført 1904–05 og blev finansieret af militæret. Kirken blev konsekreret den 25. juli 1905 til helgenerne Boris og Gleb samt Sankt Aleksijs ære. Arkitektur Katedralen opførtes i nyrussisk stil. Det er en murstenskirke med tre gange, hvis grundplan danner en aflang firkant med et polygonalt apsis og ligner et skib. Katedralen har ti tårne med forgyldte kupler. Interiøret omfatter væg- og loftsmalerier. Det er blevet antydet, at ikonerne på ikonostaserne udført i egetræ i katedralen er kopier af Viktor Vasnetsovs værker i Vladimirkatedralen i Kyiv. Kilder Kaminska, R.; Bistere, A. (2006). Sakrālās arhitektūras un mākslas mantojums Daugavpils rajonā (lettisk, engelsk og russisk). Riga: Neputns. ISBN 9984-729-90-7. Fodnoter Kildehenvisninger Eksterne henvisninger
Boris-und-Gleb-Kathedrale (Daugavpils)

St. Boris und Gleb ist die russisch-orthodoxe Kathedrale der Diözese Daugavpils und Rezekne der lettisch-orthodoxen Kirche des Moskauer Patriarchats in der lettischen Stadt Daugavpils. Sie fasst bis zu 5.000 Personen. Das Gotteshaus befindet sich – zusammen mit der katholischen Kirche der unbefleckten Empfängnis, der evangelischen Martin-Luther-Kathedrale und dem Gebetshaus der Altgläubigen – auf dem sogenannten Kirchenhügel im Stadtteil Jaunbūve von Daugavpils. Die Kirche wurde ab 1905 für die russische Garnison im neobyzantinischen Stil errichtet. Die vom Militär finanzierte Kirche wurde am 25. Juli 1905 den Heiligen Boris und Gleb sowie dem Moskauer Metropoliten Alexius geweiht. Die dominierenden Farben sind himmelblau und weiß. Die Kuppeln der zehn Zwiebeltürme sind vergoldet. Die Ikonen der Eichen-Ikonostase sind wahrscheinlich von Wiktor Michailowitsch Wasnezow angefertigte Kopien der Wladimirkathedrale in Kiew. An der Stelle der heutigen Kirche befand sich die 1866 errichtete Vorgängerkirche, die Konstantin dem Großen und seiner Mutter Helena gewidmet war. Auch sie war bereits russische Garnisonskirche. Weblinks nasha.lv (russisch)
Ss. Boris and Gleb Cathedral, Daugavpils

The Saints Boris and Gleb Cathedral (Russian: Борисоглебский собор, Latvian: Svēto Borisa un Gļeba pareizticīgo katedrāle) is the main Orthodox church in Daugavpils, Latvia. It can hold 5,000 people, being the biggest Orthodox church in Latvia. The cathedral is situated in Jaunbūve (Novoye Stroyenie) neighbourhood on the Church hill (Baznīckalns, Церковная горка), along with the Immaculate Conception Catholic Church, the Martin Luther Lutheran Cathedral, and the House of Prayer of Daugavpils First Old Believers' Community. History A previous church on the site was built in 1866 by the order of the Governor-General of the Northwestern Krai Konstantin von Kaufman for the needs of the local garrison and was consecrated in honour of the emperor Constantine I and his mother Helena. Usually referred to as the Iron church (Железная церковь, Dzelzs baznīca) because of its external cladding, it was dismantled and rebuilt at Tsargrad (now Jersika), where it still remains, following the decision to build a new garrison cathedral at the original site. The contemporary church was built in 1904–1905, the construction work being financed by the military. It was consecrated on 25 July [O.S. 12 July] 1905 in honour of the Holy Righteous Princes and Passion-bearers Boris and Gleb and Saint Alexius, Metropolitan of Moscow. Architecture The church was built in the Neo-Russian style. It is a three-aisled masonry church, which on the plan forms an oblong rectangular with a polygonal apse and resembles a ship. The cathedral has ten towers with gilded cupolas. The interiors include murals and ceiling pieces. It has been suggested that the icons on the oak iconostasis in the cathedral are copies of works by Viktor Vasnetsov in St Volodymyr's Cathedral, Kyiv. See also List of largest Eastern Orthodox church buildings Footnotes References Literature Kaminska, R.; Bistere, A. (2006). Sakrālās arhitektūras un mākslas mantojums Daugavpils rajonā [The heritage of religious architecture and art in Daugavpils district] (in Latvian, English, and Russian). Riga: Neputns. ISBN 9984-729-90-7.
Catedral de San Boris y Gleb

La catedral de San Boris y Gleb (del ruso: Борисоглебский собор),​ en letón: Svēto Borisa un Gļeba pareizticīgo katedrāle es una catedral ortodoxa ubicada en Daugavpils, en Letonia. La capacidad de la catedral es de 5.000 fieles, siendo la mayor iglesia ortodoxa del país.​​ La catedral está situada en el barrio de Jaunbūve (Novoye Stroyenie) en la Colina de la iglesia (Baznīckalns, Церковная горка), junto con la Iglesia Católica Inmaculada Concepción, la Catedral de Martín Lutero y la Casa de Oración de Daugavpils. Una iglesia fue construida en el mismo emplazamiento en 1866​ por orden del gobernador general del krai del Noroeste Konstantin von Kaufman para las necesidades de la guarnición local y fue consagrada en honor del emperador Constantino I y su madre Helena de Constantinopla. La iglesia contemporánea fue construida entre 1904 y 1905, siendo los trabajos de construcción financiados por los militares. Notas Referencias