NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nationaal park Slītere

Het Nationaal park Slītere (Lets: Slīteres nacionālais parks), opgericht in 2000, is het kleinste van de vier nationale parken in Letland. Het gebied behoort tot het Europese Natura 2000-netwerk. Het gebied ligt aan de noordelijke kust van Koerland nabij Kaap Kolka. Het omvat 163,6 km² land- en 101,3 km² zeeoppervlak (tot de 10m dieptelijn in de Oostzee). Het nationale park werd opgericht op basis van het al bestaande 11-hectare grote natuurgebied Slītere. De bossen hiervan waren sinds 1921 onberoerd gebleven. In 1957 werd het reservaat tot 78,6 km², en in 1977 tot 148,8 km² vergroot. Grote delen waren in de Sovjet-periode als militair spergebied aan de natuur overgelaten. In het zuiden van het nationale park bevinden zich de Blauwe Bergen (Zilie kalni), 20-30 m hoge heuvels die tijdens de laatste periode van het Weichselien aan de kust van het Baltisch IJsmeer gevormd werden. Vanaf een in 1849 gebouwde vuurtoren, ongeveer 5,3 km landinwaarts, heeft men een goed uitzicht over de Blauwe Bergen, de flanken met natuurlijk loofbos, het ervoor gelegen moerasgebied dat doorkruist wordt door meerdere evenwijdige, met naaldbossen begroeide duinenrijen, en de kustlijn met zandstranden. Het nationale park is ingedeeld in verschillende beschermingszones. Sommige delen zijn niet toegankelijk voor bezoekers. Er zijn echter ook verschillende fiets- en wandelroutes door het park. Flora en fauna Vanwege de verschillende habitats is er een diverse flora en fauna, met vele planten, paddenstoelen en dieren, vaak uniek in Letland. Er zijn 128 mossen, 195 korstmossen en meer dan 700 zwammen gedocumenteerd. De hellingen van de Blauwe Bergen zijn begroeid met daslook, taxus, Baltische klimop (Hedera helix baltica) bosereprijs en naaldvarens. In Letland zijn de bosgerst en paddenrus alleen in dit nationale park te vinden. In de dennenbossen leeft de grootste binnenlandse kever van Letland, de grote timmerman, wiens larven zich met dood hout voeden. De in Letland met uitsterven bedreigde rimpelige gouden tor kan in het nationale park gevonden worden in het natuurlijke gemengd loofbos met haar vele oude bomen en als broedplaats geschikt dood hout. De volwassen kevers voeden zich met bedektzadigen, in het bijzonder de moerasspirea. Beschermde amfibieën en reptielen zijn de rugstreeppad, de Europese moerasschildpad en de gladde slang. 125 soorten vogels broeden hier, met inbegrip van het auerhoen, korhoen en de zwarte ooievaar, evenals visarend, slangenarend, steenarend en oehoe. Het gebied ligt op de route van vele trekvogels. Bij Kaap Kolka concentreerd zich de doortocht: in lente en herfst vliegen hier soms tienduizenden vogels per uur voorbij. Er zijn 40 soorten zoogdieren in het nationale park aangetoond, waaronder wolf, lynx en eland. Kleine zoogdieren zijn onder meer de berkenmuis, de hazelmuis en de waterspitsmuis. De veelvuldig in het nationaal Park voorkomende bever vormt met de bouw van zijn dammen het landschap. Lijfse kust Het nationale park omvat het noordelijke deel van de Lijfse kust. In de kustplaatsen zoals Kolka, Mazirbe, Sīkrags en Saunags heeft zich de taal en cultuur van de Lijven nog lang stand kunnen houden.
Слитере (национальный парк)

Сли́тере (лат.: Slīteres nacionālais parks) — национальный парк в Талсинском районе в области Курземе, на западном побережье Латвии. История В 1910 году Рижское общество естествоиспытателей ходатайствовало перед Главным управлением землеустройства Российской империи о создании заповедника на острове Морица (или Морицсала). Разрешение было получено и, таким образом, остров Морица (площадью 80 гектаров) на озере Усмас в Виндавском уезде Курляндской губернии стал первым государственным заповедником Российской империи. Он был старейшим заповедником и в Латвийской республике, и в СССР. Вторым Латвийским заповедником был «Залие Кални» (Зеленые холмы), организованный в 1921 году в окрестностях города Дундага на площади 717 гектаров. Позднее на основе «Залие Кални» в Талсинском районе Латвийской ССР был создан заповедник «Слитере» площадью 15 060 га, которому административно были подчинены меньшие по размеру заповедники «Морицсала» в Вентспилсском районе (в тот момент имевший площадь 818 га) и «Грини» в Лиепайском районе (площадью 1076 га). В 2000 году на основе бывшего заповедника учреждён национальный парк «Слитере». В настоящее время Площадь национального парка «Слитере» 265 км2 (из них 101 км2 на Балтийском море). «Слитере» самый маленький национальный парк в Латвии. Национальный парк славится своими широколиственными лесами, покрывающих древнюю береговую линию и уникальный комплекс дюн (так называемые kangari по-латышски) и междюнные понижения (vigas), частично занятые болотами. Большая часть широколиственных лесов расположена на «Залие Кални» (или Зелёных холмах), которые с точки зрения геологии являются одной из самых известных достопримечательностей парка. Тысячи лет назад «Залие Кални» являлись древней береговой линией Балтийского ледникового озера. Около 30% площади парка покрыта хвойными лесами. Флора парка насчитывает сотни видов высших растений и мхов. 29 видов из них не встречаются больше нигде в Латвии. Национальный парк «Слитере» лежит вдоль Балтийского пути миграций птиц. Благодаря этому парк — одно из самых лучших мест в Латвии для наблюдения за птицами. Практически все виды птиц, найденные в Латвии были обнаружены и в «Слитере». Во время весенних и осенних миграций удаётся наблюдать до 60 тысяч мигрирующих птиц в час. Из крупных млекопитающих в национальном парке обитают волк, рысь и лось. В национальном парке обнаружено много редких видов насекомых и наземных моллюсков, что связано с высоким разнообразием растительности и местообитаний. На побережье Балтийского моря возможны встречи серого тюленя, и иногда там отмечают редкую кольчатую нерпу. Национальный парк «Слитере» охраняет значительную часть Ливского берега (Līvõd Rānda), защищая во имя будущего исторические ливонские деревни. См Колкасрагс и деревни Вайде, Саунагс, Питрагс. Ссылки Northern Kurzeme https://web.archive.org/web/20081030060805/http://www.slitere.gov.lv/en_territories_fauna.htm Official Latvian Tourism Portal . Архивировано из оригинала 28 апреля 2012 года. Примечания
Narodni park Slītere

Narodni park Slītere (latvijsko Slīteres nacionālais parks) je narodni park v mestni občini Talsi v Kurlandiji na zahodu Latvije. Ustanovljen je bil leta 2000 na ozemlju prejšnjega naravnega rezervata, enega od najstarejših v Baltskih državah. Je najmanjši narodni park v Latviji. Geografija Park se nahaja na Kurlandskem polotoku na rtu Kolka na južni strani ožine Irbe, južni poti iz Riškega zaliva. Njegova površina, vključno s 101 km² Baltskega morja, meri 265 km². Ena od najbolj prepoznavnih geoloških značilnosti parka so "Zilie Kalni" ali "Modri griči". Pred tisočletji so Zilie Kalni tvorili obalo Baltskega ledenega jezera. Pred 40 milijoni let je bilo podnebje na Baltiku subtropsko. Jantar, fosilizirano drevesno smolo iz tistega časa, se še vedno najde ob morski obali, potem ko močno neurje pretrese usedline na morskem dnu. V narodnem parku Slītere se v Baltik izliva rečica Irbe, ki teče vzporedno z morsko obalo in stalno premika peščine v svojem izlivu. Pozno jeseni se v reki drstijo rjave postrvi. Flora Narodni park Slītere je znan po listnatih gozdovih in edinstvenem kompleksu sipin, imenovanih kengari, depresij, imenovanih vigas, in močvirij med sipinami. Večina listnatega gozda je na Zilie Kalni ali Modrih gričih. 30 % parka pokriva iglast gozd. V parku je na stotine vrst rastlin in briofitov (mahov), od katerih jih 29 vrst raste samo v Latviji. Favna Narodni park Slītere leži vzdolž baltskih selitvenih poti ptic, zato je eden od najboljših krajev v Latviji za opazovanje ptic. Njegova morska obala je v pozni jeseni postaja črnorepega kljunača na njegovi poti iz severnih tunder proti jugu. Sem se pozmi iz Rusije preseli velika siva sova. V Slītereju so opazili skoraj vse vrste ptic, ki se najdejo v Latviji. Med spomladansko in jesensko selitvijo so opazili več kot 60.000 ptic selivk na uro. V Slītereju živi sivi volk, evrazijski ris in los in zaradi velike rastlinske in biotske raznolikosti veliko redkih vrst žuželk in polžev. Ob baltski obali pozimi ustanavljajo svoje kolonije sivi tjulnji. Obala je najjužnejša točka njihovega življenjskega prostora. Občasno se na obali pojavijo tudi redkejši obročasti tjulnji. Človeška naselja Slītere ščiti velik del Līvõd Rãnda - Livonske obale. Na rtu Kolka so vasi Vajde, Saunags in Pitrags. Sklici Zunanje povezave Severni Kurzeme Uradni latvijski turistični portal
Slītere nationalpark

Slītere nationalpark (lettiska: Slīteres nacionālais parks) är en nationalpark i Talsi kommun, Kurland, på Lettlands västkust. Trots att den formellt grundades år 2000, är den baserad på det tidigare Slītere naturreservat, ett av de äldsta naturreservaten i Baltikum. Det är den minsta nationalparken i Lettland. Geografi Parken ligger på Kurlandshalvön, vid Kolka, som markerar slutet av Svorbesundet, den södra vägen ut ur Rigabukten. Den täcker ett område på 265 km2 (inklusive 101 km2 i Östersjön), vilket gör den till den minsta nationalparken i Lettland. "Zilie Kalni" eller "Blå kullar" är ett av parkens mest igenkännliga geologiska kännetecken. För tusentals år sedan bildade Zilie Kalni den gamla stranden av Baltiska issjön. Längre tillbaka i tiden, för 40 miljoner år sedan, var klimatet subtropiskt; fossiliserad bärnstenn från den perioden finns fortfarande vid havsstranden efter att kraftiga stormar har rört om sedimenten på havsbottnen. Den lilla floden Irbe rinner sydväst/nordost, följer kustlinjen av Svorbesundet mot Östersjön och når havet inom Slītere nationalpark. Dess bruna hedvatten flyttar ständigt sandbankarna i dess mynning. På senhösten simmar öringen uppför floden för att nå sina lekplatser. Flora Slītere nationalpark är känd för lövskogarna som täcker den tidigare linjen och för det unika komplexet av sanddyner (kallade kängurier på lettiska) och fördjupningar (vigor) med myrar mellan sanddynerna. Merparten av lövskogen ligger på "Zilie Kalni" eller "Blå kullarna". Ytterligare 30% av parken är täckt av barrskog. Parken är värd för hundratals arter av växter och mossor, varav 29 arter inte finns någon annanstans i Lettland. Fauna Slītere nationalpark ligger längs Östersjöns fågelflyttvägar, vilket gör Slītere till en av de bästa platserna i Lettland för fågelskådning. Till exempel är dess havsstrand rastplats sent på hösten för myrspoven på väg söderut från den norra tundran; den stora lappugglan migrerar hit från Ryssland på vintern. Praktiskt taget alla fågelarter som finns i Lettland har observerats i Slītere, med så många som 60 000 fåglar per timme som har observerats flygande över under vår- och höstflyttningarna. Varg, lodjur och älg kan alla hittas i Slītere. Nationalparken har många sällsynta arter av insekter och sniglar på grund av sin höga växt- och biomdiversitet. Längs kusten etablerar östersjögråsälar sina barnkammare under det istäckta havet på vintern; detta är deras sydligaste plats i världen. Den mer sällsynta vikaren ses ibland. Mänskliga bosättningar Slītere skyddar en stor del av Līvõd Rãnda - den livländska kusten, med livländska byar. Se Kap Kolka och byarna Vaide, Saunags, Pitrags. Galleri Se även Lista över nationalparker i Baltikum Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Slītere National Park, 24 februari 2026. Noter
Latvijas Finieris

JSC Latvijas Finieris is a Latvian manufacturer of veneer, plywood and related products. Other significant activities of the group include the sale of board materials, forestry and logging, as well as the production of synthetic resins and phenol-formaldehyde resin films. Plywood products are exported to more than 50 countries under the Riga Wood brand. Production sites History The origins of "Latvijas Finieris" can be traced back to the Latvijas Bērzs factory, founded in 1873, where plywood production began in Latvia for the first time with the installation of a hydraulic press in 1909. With the rapid development of industry, the companies Furniers and Lignums, established in later years, became the most modern manufacturers of birch veneer and plywood products of their time and were recognized in many countries around the world. During the Soviet occupation, all three factories were merged in 1975 to form the state-owned company Latvijas finieru ražošanas apvienība (Latvian Plywood Production Association). As the collapse of the USSR approached, production volumes declined rapidly, and the plywood industry in Latvia only experienced new development after 1992, when many factory workers joined forces to establish the closed joint-stock company Latvijas Finieris. On November 9, 2021, the company introduced a new export brand for its products, Riga Wood. On June 14, 2024, Latvijas Finieris opened a new veneer production facility, Kuldīgas fabrika, in Kuldīga. The investment in the production building, equipment, technology and site improvement was approximately €16 million. The facility uses a hybrid veneer peeling machine that can peel veneer logs down to a 25 mm core, allowing smaller-diameter birch roundwood to be used for veneer production. The plant was expected to eventually employ up to 30 specialists. Employees and structure The Group employs more than 2,400 people in over 250 different professions. The company's structure includes several factories, processing and sales companies, logistics and timber businesses, forming a complete chain from forest to finished product. University patron Latvijas Finieris is a bronze patron of the University of Latvia Foundation. In 2001, it donated to the installation of a memorial stone to the patron of the University of Latvia Kristaps Morbergs in Bukaiši, in his native house "Lielstrikaiši". References External links Official website
Latvijas Finieris

«Latvijas Finieris» — ведущий производитель фанеры и изделий из него в странах Балтии. Другими важными направлениями деятельности группы являются продажа плитных материалов, лесное хозяйство и лесозаготовки, а также производство синтетических смол и фенольных пленок. История Истоки «Latvijas Finieris» восходят к основанной в 1873 году фабрике «Latvijas Bērzs», где с установкой гидравлического пресса в 1909 году впервые в Латвии началось производство фанеры. Благодаря быстрому развитию отрасли, основанные в последующие годы компании «Furniers» и «Lignums» становятся самыми современными и признанными производителями березового шпона и изделий из фанеры во многих странах мира. В 1975 году все три фабрики были объединены, в результате чего было создано государственное предприятие «Латвийское объединение производства фанеры». По мере приближения распада СССР объемы производства стремительно сокращаются, и фанерная промышленность в Латвии получает новое развитие только после 1992 года, когда многие работники предприятия объединились и создали закрытое акционерное общество «Latvijas Finieris». Заводы Пожертвования «Latvijas Finieris» — бронзовый меценат Фонда Латвийского университета . В 2001 году предприятие пожертвовало средства на установку мемориального камня в Букайши, покровителю Латвийского университета Кристапу Морбергсу, в его родном доме «Лиелстрикайши». Ссылки
Ventspils Gymnasium No.1

Ventspils State Gymnasium No.1 (Latvian: Ventspils Valsts 1. ģimnāzija) is a secondary school located in Ventspils, Latvia. History Ventspils Gymnasium No.1 was founded in December 9, 1918, thus being the first secondary school founded in independent Latvia. Over the years its name has been changed many times mostly because of the regime change in the country, for example, when Latvia was a part of the USSR it was named after Janis Fabricius, a military commander of the Red Army. In 1996 it received status of Gymnasium, meaning that it provides advanced secondary education. Renovation Since 2004 the school's building has been experiencing a lot of improvements. The Government of Latvia and Ventspils City Council invested more than one million euro to build a new sports hall, proving a new place for students to do sports. Subsequently, communication technology and natural science equipment was installed to accommodate the needs of increasing numbers of young graduates deciding to study IT and natural sciences in universities. For example, among graduates in 2012 almost 40% decided to pursue studies in one of these subjects. Notable people Head Teachers Teodors Grīnbergs (1918 - 1932) Atis Jaunzemis (1932 - 1939) Jānis Gulbis (1939 - 1941) Herberts Vikmanis (during the occupation of Nazi Germany) Jānis Miza (1945 - 1949) Elfrīda Grīnberga (1949 - 1950) Rita Ceikele (1951 - 1962) Alberts Pukjans (1962 - 1967) Jāzeps Marnauza (1967 - 1969) Voldemārs Kalniņš (1969 - 1975) Inese Vītola (1975 - 1988) Maruta Koha (1989 - 1994) Pārsla Kopmane (1994 - 2023) Ieva Jurova (2023) Alumni Ģirts Valdis Kristovskis (b. 1962), politician Ēriks Rags (b. 1975), javelin thrower Ansis Brūns (b. 1976), javelin thrower Gatis Gūts (b. 1976), former Latvian bobsleigh pilot Jānis Geste (b. 1983), journalist Lauma Grīva (b. 1984), athlete Jānis Strēlnieks (b. 1989), basketball player References
Kathedrale zu Karosta

Die Nikolaus-Kathedrale (Liepājas Svētā Nikolaja pareizticīgo Jūras katedrāle) im Stadtteil Karosta der lettischen Stadt Liepāja ist eine russisch-orthodoxe Kathedrale. Der Bau der Kirche begann 1901, die Weihe erfolgte 1903 durch Zar Nikolaus II. persönlich. Sie wurde dem Heiligen der Seefahrer, dem Heiligen Nikolaus geweiht. Die Bauart lehnt sich an russisch-orthodoxe Kirchen des 17. Jahrhunderts an. Die Bauleitung hatten die Petersburger Architekten Sergei Gelensowski und Wassili Kossjakow inne. Der Bau wurde teilweise vom russischen Zarenhaus unterstützt, die Herrscherfamilie war bei dem ersten Gottesdienst in der Kirche auch anwesend. Sie besitzt eine goldene Haupt- und vier goldene Seitenkuppeln, welche Jesus und vier Apostel symbolisieren. Während des Ersten Weltkriegs wurden die wertvollsten Gegenstände, wie die Glocken und die Ikonostase, nach Russland ausgelagert. Während der Sowjetzeit wurde die Kirche als Sporthalle und später als Kinosaal genutzt, wobei ein Großteil der Inneneinrichtung ruiniert wurde. Erst nach Wiedererlangung der lettischen Unabhängigkeit wurde St. Nikolaus wieder als Kirche geweiht. Die Restaurierung begann 1994 und ist heute zum Großteil abgeschlossen. Referenzen karostacietum.lv (Memento vom 23. August 2014 im Internet Archive) (englisch)
St. Nicholas Naval Cathedral, Karosta

The St. Nicholas Naval Cathedral (Latvian: Sv. Nikolaja Jūras katedrāle) (Russian: Свято-Николаевский морской собор) is a Russian Orthodox cathedral church located in Karosta in the north of Liepāja, Latvia. Construction The cathedral was built in the style of 17th century traditional Russian churches with a central dome representing Christ with 4 smaller domes representing the four evangelists on designs made by Vasily Kosyakov. It was built to serve as the cathedral church of the Russian navy stationed in Karosta. The cornerstone was laid in the presence of a number of dignitaries including Tsar Nicholas II of Russia. The cathedral was completed two years later in 1903 and was formally consecrated and dedicated to the patron saint of seafarers in the presence of the Tsar himself. WWI The cathedral's belongings, including bells and icons, were transported to Russia during the outbreak of WWI, for safe keeping. The rest of the items were stolen by the Germans who invaded Latvia. After independence in 1918, the church was converted into a Lutheran church to serve the Latvian navy personnel. Soviet Occupation The cathedral continued to function as place of worship until the Soviet re-occupation of Latvia in 1944. The Soviets prohibited anyone entering the Karosta area which was turned into a secret Soviet navy territory. Consequently, the cathedral was converted into a gymnasium, a cinema and a recreation and entertainment room, referred to as the 'red corner' for the needs of sailors and soldiers. The interior of the central dome was closed to eliminate the acoustics which made it difficult for navy personnel to hear movies in the cinema. Independence After Latvia's independence from the Soviet Union in 1991, the cathedral was given back to the Latvian Orthodox Church under the authority of the Russian Orthodox Church with the first service taking place that same year in December. Mosaics and Paintings The mosaics were designed by V. Frolov, while the wood carvings and gilding of the iconostas were made by P. Abosimov. The paintings of the central and the right-side altar spheres were made by F. Railyan and the frescoes of the left-side altar spheres were painted by M. Vasilyev. References External links
Cathédrale navale Saint-Nicolas de Liepaja

La cathédrale navale Saint-Nicolas (en russe : Свято-Никольский морской собор ; en letton : Svētā Nikolaja pareizticīgo Jūras katedrāle) est une église russe orthodoxe située en Lettonie sur les bords de la mer Baltique dans la ville portuaire de Liepaja (quartier de Karosta, autrefois Port-Alexandre-III). Elle dépend de l'archidiocèse orthodoxe de Riga. Historique La cathédrale navale, consacrée à saint Nicolas, patron des marins, est construite entre 1900 et 1903. Elle a été bâtie par le ministère de la Guerre de l'Empire russe dans le nouveau port militaire Alexandre-III, quartier récent de la ville de Libau, aujourd'hui Liepaja. Elle est prévue pour subvenir aux besoins cultuels des marins et des officiers basés à Port-Alexandre-III. La consécration a lieu en présence de l'empereur Nicolas II et de sa famille. L'architecte en est le Pétersbourgeois Vassili Kossiakov, auteur de nombre d'églises. Elle est en style néo-russe. Entre 1915 et 1918, Libau est occupée par l'armée impériale allemande et l'intérieur souffre de dommages. À partir des années 1920, les tensions s'apaisent entre la communauté russe restée sur place, ainsi que les émigrés fuyant l'athéisme de la Russie soviétique, avec les Lettons ayant gagné leur indépendance. Des cérémonies liturgiques se tiennent de temps à autre. Mais une grande partie des icônes et du mobilier intérieur disparait, volée ou détruite. D'autres sont dispersées dans d'autres églises orthodoxes du pays. Le port est occupé par les armées allemandes entre 1941 et 1945. La Wehrmacht installe un site de lutte anti-aérienne dans l'église, toutes les cloches de bronze sont fondues. Après la victoire de l'Armée rouge, en mai 1945, l'église est transformée en club de matelots et rien ne reste de son décor passé. À la fin des années 1980, pendant la péréstroïka et le retour à une certaine tolérance envers les religions, des associations locales demandent que l'église soit rendue au culte. La marine rend les clés aux croyants en septembre 1991. L'église est en piteux état. Les services religieux s'y tiennent régulièrement à partir de 1992. L'église est en constante restauration aujourd'hui. Galerie Notes et références Voir aussi Liens externes Site officiel de la cathédrale Saint-Nicolas Page de Saint-Nicolas sur le site des orthodoxes de Lettonie. Articles connexes Lieux et monuments de Liepāja Cathédrale navale Saint-Nicolas de Kronstadt Portail de la Lettonie Portail de l’architecture chrétienne Portail du christianisme orthodoxe