NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lázeňský park Ķemeri

Lázeňský park Ķemeri, lotyšsky Ķemeru kūrorta parks, je lázeňský městský park. Nachází se v severovýchodní části Ķemeri (čtvrti města Jūrmala) na obou březích říčky Vēršupīte ve Vidzeme v Lotyšsku. Další informace Lázeňský park Ķemeri se začal budovat v roce 1839 rižským zahradníkem Karl Heinrich Wagnerem (Kārlis Heinrihs Vāgners). Je cennou historickou památkou a je protkán sítí klikatých chodníků a zajímavých mostů podél říčky Vēršupīte. V srpnu 2021 byla dokončena renovace a rekonstrukce parku, jeho památek, budov, zeleně, stezek a laviček. Nejvyšší budovou parku je Vodárenská věž Ķemeri, která je funkční vodárnou a zárověň rozhlednou i muzeem. V parku jsou také umělecká díla, pravoslavný kostel (Sv. Pētera – Pāvila pareizticīgo baznīca) z roku 1893, Ostrůvek lásky (Mīlestības salliņa) s rotundou, sirný pramen Ķirzaciņa s pavilonem aj. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lázeňský park Ķemeri na Wikimedia Commons
Pozorovatelna ptáků I Kaņieris

Pozorovatelna ptáků I Kaņieris, lotyšsky Putnu vērošanas tornis l, je pozorovatelnou ptáků či rozhlednou u jezera Kaņieris v Lotyšsku. Nachází se v Národním parku Ķemeri v kraji Tukums v Kurzeme. Další informace Pozorovatelna ptáků I Kaņieris, tvoří společně s nedalekou Pozorovatelna ptáků II Kaņieris, vhodná místa k pozorování ptactva a přírody na okružní turistické trase Kaņiera niedrāja taka. Pozorovatelna ptáků I Kaņieris je dřevěná příhradová zastřešená stavba, která byla dána do provozu 3. října 2009. Výstup na pozorovací plošinu je po dřevěných schodech. Pozorovatelna je celoročně volně přístupná. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu pozorovatelna ptáků I Kaņieris na Wikimedia Commons
Dannensternhaus

Das Dannensternhaus (lettisch Dannenšterna nams) ist ein historischer Gebäudekomplex in Riga und als Architekturdenkmal eingetragen. Der reiche Kaufmann Ernst Metsue von Dannenstern ließ sich das nach ihm benannte Haus im Jahr 1696 im barocken Stil errichten. Es gilt als „ein hervorragendes Barockdenkmal“. Geschichte und Architektur Bei dem Gebäudekomplex in der historischen Altstadt, an der Adresse Marstallstraße (Mārstaļu iela) 21, in unmittelbarer Nähe zur einstigen Hafenanlage vor der Rigaer Stadtmauer und späteren Marstall-Bastion handelt es sich um eine Mischung aus Repräsentationsgebäude und Speicher. Im Erdgeschoss lag ein großer Saal und das Kontor mit dem Büro und Geschäftsräumen. Ein Empfangssaal war den prominenten Gästen des Besitzers gewidmet, dieser befand sich mit den Privaträumen des Besitzers im Hauptgeschoss. Die Innenräume sind mit Stuck, Schnitzereien und Delfter Kacheln prunkvoll ausgestattet. Zum Anwesen gehörten auch ein mit Tonnengewölben ausgestattetes Kellergeschoss und zwei Hinterhofgebäude. Die Fassadengliederung des Vorderhauses erfolgt durch Pilaster. Das Erdgeschoss wurde mit großformatigen Kalksteinplatten verblendet; dies gilt als eine typische Zierde für Hansehäuser des 17. Jahrhunderts, die man auch noch in Tallinn findet. Teile der Bauplastik der Fassade konnten dem Baumeister D. Walter zugeschrieben werden. Dienten die beiden unteren Stockwerke des Vorderhauses als Wohn- und Geschäftsräume, so wurden die darüber liegenden fünf deutlich niedrigeren Stockwerke unter dem Steildach als Warenlager genutzt. Zum Transport waren in den Geschossen Luken vorhanden und eine Aufzugsanlage aus zwei Blockwinden eingebaut. Im September 2010 begannen Arbeiter mit der Restaurierung am Eingangsbereich. Letzte dokumentierte Umbauten erfolgten schon in den Jahren 1933 bis 1936. Literatur Jochen Könnecke, Vladislav Rubzov: Lettland. In: DuMont Kunstreiseführer. DuMont Reiseverlag, Ostfildern 2005, ISBN 3-7701-6386-9, Riga, Altstadt, S. 133–134. Marianne Mehling (Hrsg.): Knaurs Kulturführer in Farbe. Estland, Lettland, Litauen. Droemer Knaur, München 1993, ISBN 3-426-26608-3, Lettland, Riga, S. 74–75. Weblinks Einzelnachweise
Dannenstern House

The Dannenstern House (Latvian: Dannenšterna nams) is a historical building in the Old town of Riga, Latvia. The house was built by and is named after Ernst Metsue von Dannenstern, a wealthy merchant. It dates from 1696 and is considered one of the finest examples of Baroque architecture in Riga. It was designed by German architect and chief architect of Riga Rupert Bindenschu. The street facade, in limestone, has giant order Corinthian pilasters and two elaborate entrance portals, created by sculptor D. Walter. The building also contains fragments of an earlier, medieval building. References External links Media related to Dannenstern House at Wikimedia Commons Information about Dannenstern House from Riga Municipality Archived 2011-11-06 at the Wayback Machine
Cmentarz św. Iwana w Rydze

Cmentarz św. Iwana w Rydze (łot. Ivana kapi) – cmentarz prawosławny znajdujący się w Rydze przy ul. Kalna 19 na Moskiewskim Przedmieściu. Historia Nekropolia została założona w XIX wieku. Chowano tu głównie mieszkających w Rydze Rosjan oraz ludność wyznania prawosławnego.
Іванівський цвинтар (Рига)

Іванівський цвинтар (латис. Ivana kapi) — цвинтар у Ризі, на вулиці Кална, 19. Розташоване між вулицями Кална, Даугавпілс, Екабпілс і залізницею. Територія становить 16,6 га. Історія Точна дата заснування кладовища невідома. Старі поховання в цьому районі були біля Всіхсвятської церкви. На плані Риги 1650 року католицький цвинтар вказано на території від Західної Двіни (Даугави) в районі нинішньої вулиці Католю. При цьому цвинтарі була католицька каплиця. У першій половині XVII століття до наявної території було приєднано додаткові ділянки для облаштування старообрядницького та православного кладовищ. Тут 1777 року було збудовано каплицю Всіх Святих, 1815 року перебудовану на дерев'яну Всіхсвятську церкву Благовіщенської (Микільської) парафії. За церквою православний цвинтар став іменуватися Всіхсвятським. На вулиці Католю збереглася цвинтарна сторожка (ХІХ століття?). 1851 року цвинтарна Всіхсвятська церква стала парафіяльною. У зв'язку з переповненістю старого цвинтаря поблизу Всіхсвятської церкви біля Іванівських воріт було відведено нову велику ділянку землі для нового цвинтаря, який дістав назву Іоанівського. 1866 року на цвинтарі було побудовано дерев'яну каплицю Іоанна Предтечі. 1882 року за проєктом архітектора Яніса Бауманіса було зведено нову цегляну Всіхсвятську церкву, а стару дерев'яну перенесено на нове Іванівське кладовище. Перенесення церкви було здійснено на пожертви власників і робітників Кузнецовської порцелянової фабрики, які проживали тут. У 1889 році за проєктом Я. Бауманіса був побудований будинок причту і підпірна стіна вздовж вулиці, у 1892—1902 роках за проєктами А. Едельсона і Г. Девендруса — сторожок і паркан з воротами. З 1913 року за проєктом архітектора Володимира Лунського велося будівництво нового кам'яного храму, будівництво переривалося Першою світовою війною, революцією і було завершене тільки 1934 року архітектором Володимиром Шервинським. З 1921 року настоятелем Іоаннівської парафії був протоієрей Миколай Шалфєєв. Після кровопролитних боїв 30 червня — 1 липня 1941 року на Московському форштадті о. Миколі вдалося отримати дозвіл поховати вбитих солдатів-червоноармійців у двох братських могилах, близько 150 осіб на православній частині Іоанівського кладовища, близько 800 осіб на новому старообрядницькому кладовищі біля залізниці. На могилах поставили гранітні обеліски з восьмикутними хрестами (архітектор В. Шервинський). О. Миколай був заарештований наприкінці 1941 року гестапо і, випущений за три дні до смерті, помер 28 грудня 1941 року. На цвинтарі поховані також загиблі під час визволення Риги в 1944 році, а також померлі в Ризі від ран і хвороб у 1944–1945 роках, близько 1000 могил. Примітки
Cmentarz św. Michała w Rydze

Cmentarz św. Michała w Rydze (łot. Miķeļa kapi) – cmentarz rzymskokatolicki znajdujący się w Rydze w dawnym lasku Schreienbusch (łot. Čiekurkalns) przy ul. Gaujas 4 opodal skrzyżowania z ul. Aizsaules. Historia Decyzję o jego utworzeniu podjęto 21 grudnia 1879. 26 sierpnia 1882 odbyło się uroczyste poświęcenie cmentarza z udziałem ks. Karola Marcinkiewicza. Nekropolia składa się z czterech kwadratów przedzielonych alejkami. W części centralnej przy głównej alei zbudowano kaplicę gotycką z klinkierowej cegły, którą poświęcono w dniu św. Michała 29 września 1885. Cmentarz zajmuje powierzchnię niespełna 18 ha, obejmuje teren pagórkowaty, obsadzony drzewami i krzewami. Pochowani zostali na tym cmentarzu: Antonio Zecchini (1864–1935) – nuncjusz apostolski na Łotwie (1921–1935), arcybiskup tytularny Miry. Antonijs Springovičs (1875–1958) – arcybiskup i metropolita Rygi (1924–1958). Ita Kozakiewicz (1955–1990) – łotewska działaczka polityczna polskiego pochodzenia. Michał Bartuszewicz (1913–2009) – polski dziennikarz i działacz społeczny na Łotwie. W nekropolii znajdują się dwa grobowce ryskich Polaków: rodziny Wielichowskich i Puzynów z Kozielska. Pierwszy z nich znajduje się w stanie całkowitej ruiny, drugi jest odremontowany. Zobacz też Cmentarz Rzymskokatolicki w Dyneburgu Cmentarz Wielki w Rydze Bibliografia Nekropolie polskie na Łotwie (część pierwsza), Ryga 1996, wyd. przez Ambasadę Rzeczypospolitej Polskiej w Rydze
Reformierte Kirche (Riga)

Die Reformierte Kirche (lettisch Rīgas Reformātu baznīca) ist eine heute evangelisch-lutherische Kirche in der lettischen Hauptstadt Riga. Sie gehört zur Evangelisch-Lutherischen Kirche Lettlands. Lage Sie befindet sich in der Rigaer Altstadt auf der südöstlichen Seite der Marstallstraße (Mārstaļu iela) an der Adresse Marstallstraße 10. Ausstattung und Geschichte Die Kirche entstand von 1727 bis 1733 als reformierte Kirche im Stil der deutschen Spätrenaissance. Die reformierte Gemeinde hatte 1721 die Erlaubnis zum Bau einer Kirche erhalten. An der Westseite der Kirche besteht ein prächtig gestaltetes Portal und ein kleiner Turm auf quadratischem Grundriss. Er ist von einer Haube bedeckt, die von einer achteckigen Laterne bekrönt wird. 1940 kam das Kirchengebäude zur evangelisch-lutherischen Kirche, als deren Jugendzentrum es seit 2010 genutzt wird. Seit dem 29. Oktober 1998 ist es unter der Nummer 6588 im lettischen Denkmalverzeichnis eingetragen. Literatur Karl Woldemar von Löwis of Menar, Riga, Verlag von Joneck & Poliewsky, Riga 1918, Seite 25. Führer durch Lettland, Buchdruckerei W. F. Häcker, Riga 1929, Seite 42. Weblinks Internetseite des Jugendzentrums (lettisch) Eintrag 6588 im lettischen Denkmalverzeichnis (lettisch)
Église réformée de Riga

L'église réformée de Riga (en letton : Rīgas Reformātu baznīca) est une ancienne église réformée (calviniste) située dans le vieux Riga. Actuellement, le bâtiment appartient à l'Église évangélique luthérienne de Lettonie et le Centre de jeunesse LELB y a été installé. L'édifice est un monument architectural d'importance nationale. Il s'agit d'un bâtiment baroque couronné par une petite tourelle avec un dôme et une galerie. La façade est divisée en rythme par des pilastres placés sur un socle élevé, tandis que l'étoile du matin est située au sommet de la tour. Le portail d'entrée en grès a été réalisé à Brême et installé en 1737. L'autel combiné à la chaire et à l'orgue ont été construits en 1805 dans le style classiciste. Histoire La construction de la première église réformée a commencé en 1727 et s'est achevée en 1733. Les membres et partisans de l'Église étaient principalement des familles réformées allemandes et néerlandaises vivant à Riga. Après la Première Guerre mondiale, la congrégation réformée de Riga a su attirer un clergé de formation académique. À partir de 1923 jusqu'en 1928 Ernests Gelderbloms était le pasteur de la paroisse de Riga, dont l'art de la prédication était également salué dans la presse lettone. En 2010, la paroisse réformée de Riga comptait environ 1 000 fidèles. Au début de la Seconde Guerre mondiale, il y a eu un exode des Allemands baltes et le bâtiment de l'église a été cédé à l'Église luthérienne de Lettonie. Cependant, les services réformés dans l'Église réformée de Riga se sont poursuivis même après la fermeture officielle de la congrégation, car le conseil exécutif de l'Église luthérienne leur a permis d'organiser des services en allemand dans l'Église réformée. Après que la Lettonie ait retrouvé son indépendance, le bâtiment fut cédé à l'Église évangélique luthérienne de Lettonie. En 2011, le Centre de Jeunesse LELB a été créé dans ces locaux. Le Centre de Jeunesse LELB utilise les locaux pour jouer des instruments de musique, des troupes de théâtre et des cours de chorale gospel pour les jeunes. Ils accueillent également des séminaires et des conférences chrétiennes destinés aux jeunes ou liés au travail de jeunesse, des soirées de jeunesse chrétienne et des concerts. Galerie Notes et références (lv) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en letton intitulé « Rīgas Reformātu baznīca » (voir la liste des auteurs). Bibliographie Ivars Aboliņš. La tour penchée de Pise ne représente aucune menace (pour la tour de l'église réformée de Riga). // Jour. No 246 (20 octobre 2003), 5. p. ISSN 1407-1290 Portail du christianisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de la Lettonie
Kościół ewangelicko-reformowany w Rydze

Kościół ewangelicko-reformowany w Rydze (łot. Reformātu baznīca Rīgā) – dawna świątynia kalwińska znajdująca się w Rydze przy ul. Mārstaļu 10. Parafia kalwińska w Rydze powstała jako druga po Mitawie parafia reformowana na terenie współczesnej Łotwy. Projekt kościoła wykonał architekt Christopher Meinert. Budowa świątyni została ukończona w 1733. Początkowo kościół był odwiedzany głównie przez niemieckie i holenderskie rodziny mieszkające w Rydze. W 1938 ryska parafia kalwińska liczyła ok. 1000 wiernych, w większości niemieckiego pochodzenia. Na początku II wojny światowej budynek kościoła został przekazany przez władze miejskie luteranom na skutek opuszczenia miasta przez lokalną społeczność kalwińską. W czasach radzieckich w świątyni modlili się bracia morawscy dopóki budynek nie został im odebrany przez państwo w 1964. Przypisy Bibliografia Krótka historia na stronach Ryskiej Encyklopedii Historycznej (łot.)
Państwowe Gimnazjum Polskie im. Józefa Piłsudskiego w Dyneburgu

Państwowe Gimnazjum Polskie im. Józefa Piłsudskiego w Dyneburgu (łot. J.Pilsudska Daugavpils valsts poļu ģimnāzija) – szkoła średnia w Dyneburgu na Łotwie, jedyna polska szkoła w tym mieście. W gimnazjum, liczącym 12 klas, obok przedmiotów ogólnokształcących, wykładany jest także język polski i literatura polska. Szkoła otwarta została w roku 1991 pod nazwą Polska Szkoła Średnia im. J. Piłsudskiego; obecna siedziba szkoły, uroczyście oddana do użytku (równocześnie z oficjalną zmianą jej nazwy na gimnazjum) 7 listopada 2008 r. zlokalizowana jest w centrum miasta, przy ul. Warszawskiej nr 2, w bezpośrednim sąsiedztwie soboru śś. Borysa i Gleba. Zobacz też Prywatne Gimnazjum Polskie im. Platerów w Dyneburgu Linki zewnętrzne Strona internetowa gimnazjum (łot. • pol.)
Durbeské jezero

Durbeské jezero (lotyšsky Durbes ezers, v češtině někdy neporozuměním Durbes) je jezero v Lotyšsku, v historické zemi Kuronsko (Kurzeme), severovýchodně od města Liepāja. Má rozlohu 6,7 km², délku 5,2 km, šířku 1,6 km a hloubku 2,3 m. Vodní režim Ústí do něj řeky Lāņupe a Trumpe a odtéká z něj řeka Durbe, která je zdrojnicí Saky, jež ústí do Baltského moře. Historie V bitvě u jezera porazilo 13. července 1260 vojsko litevského kmene Žemaitů (Žmuďanů) spojené síly Teutonského a Livonského řádu. Literatura V tomto článku byly použity informace z Velké sovětské encyklopedie, heslo „Дурбе“. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Durbeské jezero na Wikimedia Commons (lotyšsky) jezero Durbe
Дурбес

Ду́рбес или Ду́рбе (латыш. Durbes ezers, Dorbes ezers) — озеро на западе Латвии, располагается на территории Тадайкской, Дурбской и Дуналкской волостей Южно-Курземского края. Исток реки Дурбе. Озеро находится на высоте 23 м над уровнем моря. Площадь водной поверхности — 670 га. Наибольшая глубина — 2,3 м, средняя — 1,5 м. Обитает 12 видов рыб. В северо-восточной части озера в 2004 году основан заказник «Durbes ezera pļavas» (с латыш. — «Луга озера Дурбес») площадью 596 га. Примечания
Turmantas railway station

Turmantas railway station (Lithuanian: Turmanto geležinkelio stotis) is a railway passenger and cargo station serving the town of Turmantas in Zarasai district, Lithuania. The station is located on the Lithuanian-Latvian border, at the end of railway line Vilnius - Turmantas. Closest railway stations are situated in Visaginas to the south and Daugavpils (Lithuanian: Daugpilis) to the north. Turmantas's coat of arms features two steel horses, which are the symbols of railways. History Turmantas railway station was built as a fourth-class railway station and opened in 1862 while building Saint Petersburg–Warsaw Railway. It was built between Dūkštas and Kalkuny (Russian: Калкуны, currently named Daugavpils) stations, approximately half-way on the railway line. During the tsarist era the station was called Novoaleksandrovsk (Russian: Новоалександровск, currently named Zarasai), then Turmont. During World War II retaliating Nazi army, among other stations on this railway line, destroyed the passenger hall. It was rebuilt between 1945 and 1960. Services Currently it is a terminus for a train passenger service Vilnius - Ignalina - Turmantas. In 2015, service through Turmantas on the route Vilnius - Daugavpils - St. Petersburg was canceled, which was the oldest train service in Lithuania since the opening of the Saint Petersburg–Warsaw Railway, also passing through this station. Until 2018, a route Vilnius - Turmantas - Daugavpils was also stopping at this station, when all services along Turmantas - Daugavpils were cancelled. LTG Link is considering reopening this link once Latvia completes repairs. See also List of railway stations in Lithuania Rail transport in Lithuania Transport in Lithuania References Citations Bibliography External links (in Lithuanian and English) Lietuvos geležinkeliai (LTG) – the national state-owned railway company of Lithuania
Gare de Turmantas

La gare de Turmantas (en lituanien : Turmanto geležinkelio stotis) est une gare ferroviaire de la ville de Zarasai en Lituanie. Situation ferroviaire Histoire La gare, alors dénommée Novoaleksandrovsko stotimi, est construite, avant 1862, sur la ligne du Chemin de fer Saint-Pétersbourg-Varsovie. Service des voyageurs Accueil Desserte Intermodalité Service des marchandises Notes et références Voir aussi Articles connexes Transport ferroviaire en Lituanie. Liste de gares en Lituanie. Lien externe (lt) « KurLINK keliausite šiandien? ». Portail du chemin de fer Portail de la Lituanie
Turmont (stacja kolejowa)

Turmont (lit. Turmantas, Turmanto geležinkelio stotis, ros. Турмантас) – graniczna stacja kolejowa w miejscowości Turmont, w rejonie jezioroskim, na Litwie. Leży na linii dawnej Kolei Warszawsko-Petersburskiej. Stacja powstała w XIX w. pomiędzy stacjami Dukszty a Kałkuny, w przybliżeniu w połowie drogi pomiędzy Warszawą a Petersburgiem. W czasach carskich nosiła nazwy Nowoaleksandrowsk (od miasta powiatowego), a następnie Turmont. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce. Była wówczas stacją graniczną na granicy z Łotwą. Stacją graniczną po stronie łotewskiej były Zemgale. Było to jedyne polsko-łotewskie kolejowe przejście graniczne. Przekraczały tu granicę pociągi z Warszawy przez Wilno do Rygi i Tallinna. Po II wojnie światowej stacja straciła nadgraniczny charakter. Ponownie została stacją graniczną na granicy z Łotwą, tym razem litewską, po upadku Związku Sowieckiego. Przypisy Bibliografia Фотолинии
Kuldīgas stenbro

Kuldīgas stenbro (lettisk: Kuldīgas ķieģeļu tilts) er en buebro over floden Venta i Kuldīga i Letland, og står cirka 200 meter efter Ventas vandfald. Siden 1998 har broen haft status af statsligt arkitektonisk mindesmærke. Broen åbnede for trafik den 2. november 1874, og er Europas længste når det kommer til en buebro opført i sten, der ikke benyttes til jernbanetransport. Broens buedele er opført efter et projekt af ingeniør Frīdrihs Staprāns, mens broens øvrige dele er opført efter efter tegninger af arkitekten Otto Dietze. Broens samlede længde er på 164 meter, og kørebanens bredde er på 11 meter. Referencer
Pont en briques de Kuldīga

Le pont en brique de Kuldīga sur la rivière Venta est l'un des symboles de la ville de Kuldīga, en Lettonie. Depuis 1998 c'est un monument architectural d'importance nationale. Le pont est le troisième plus long pont en brique d'Europe et le deuxième plus ancien pont en arc en brique de Lettonie. Il a été construit de 1873 à 1874 et a coûté 120 000 roubles. Histoire Le pont en brique sur la Venta est en service depuis 1874. Le pont en arc en maçonnerie de briques à sept travées de 164 m de long était non seulement le plus grand et le plus luxueux de Lettonie, mais aussi l'un des plus modernes d'Europe. Le pont était éclairé par des lanternes placées dans 6 lampadaires décoratifs en fonte dont les bases étaient en forme de poisson. La largeur du pont était suffisante pour que deux voitures se dirigeant l'une vers l'autre puissent s'y déplacer en même temps. Pendant la Première Guerre mondiale, en 1915, deux travées du pont ont été détruites. Elles ont été restaurées en 1926 en béton armé. En 1958, le revêtement de pierre du pont a été recouvert d'asphalte. Références Source de traduction (lv) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en letton intitulé « Kuldīgas ķieģeļu tilts » (voir la liste des auteurs). Portail des ponts Portail de la Lettonie
Кулдигский кирпичный мост

Ку́лдигский кирпичный мост (латыш. Kuldīgas ķieģeļu tilts) — арочный мост через реку Вента в Кулдиге, Латвия. Один из символов города. Расположен примерно в 200 м вниз по течению от водопада Вентас румба и является продолжением автодорог P108 и P120 (улица Стендес). Является вторым по длине среди мостов с кирпичными сводами в Латвии и третьим в Европе. История Мост был построен в 1873—1874 годах по дорожным стандартам XIX века и обошёлся в большую по тем временам сумму — 120 тысяч рублей. Мост длиной 164 м с семью пролётами со сводами из кирпичной кладки и опорами на валунах был не только самым большим и самым роскошным на территории Латвии, но и одним из самых современных в Европе. Мост освещали 6 декоративных фонарей чугунного литья с основаниями в форме рыб. Ширины моста было достаточно, чтобы на нём могли разъехаться две кареты. Во время Первой мировой войны в 1915 году два пролёта моста на правом берегу были уничтожены. В 1926 году они были восстановлены из железобетона. В 1958 году булыжная мостовая была покрыта асфальтом. Реставрация С 1998 года Кулдигский мост является памятником архитектуры государственного значения. В августе 2007 года по заказу Кулдигской городской Думы были начаты реставрационные работы. По согласованному проекту была проведена реконструкция строительных конструкций и инженерных коммуникаций для укрепления грузоподъёмности, а также частично восстановлена внешняя отделка моста. 28 августа 2008 года, по завершении реставрационных работ, мост был вновь официально открыт. Примечания
Mežapark friluftsscene

Mežapark friluftsscene (lettisk: Mežaparka Lielā estrāde) er en stor friluftsscene i bydelen Mežaparks i den nordlige del af Riga, hovedstaden i Letland. Siden 1955 afholdes de lettiske sang- og dansfestivaler på Mežapark friluftsscene. Historie Friluftsscenen opførtes i 1950 efter et projekt af arkitekt og ingeniør Vladimir Sjnitnijkov (russisk: Владимир Шнитников) i den nordlige del af Mežaparks, som på det tidspunkt ikke var bebygget og kun bestod af fyrreskov. Friluftsscenens scenedel opførtes beliggende i retning mod nordvest, og der blev bygget lange bænke i vingeforme med plads til 30.000 tilskuere – selvom der ved sang- og dansfestivalen i 1988 var op til 200.000 tilskuere. Friluftsscenen gennemgik en renovation i den tidlige begyndelse af 1990'erne, hvor scenens bredde udvidedes fra 85 til 146 meter for at kunne rumme op til 13.000 sangere. Kilder Grauzdiņa, Ilma (2004). Dziesmu svētku mazā enciklopēdija (lettisk). Riga: Musica Baltica. s. 224-226. ISBN 9984588300. OCLC 56980370.