NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Universiteit Daugavpils

De Universiteit Daugavpils (Daugavpils Universitāte) is een Letse staatsuniversiteit die zich bevindt in de stad Daugavpils. Het is het grootste openbare opleidingsinstituut van Oost-Letland. De universiteit werd in 1921 gesticht als opleidingsschool voor leerkrachten. Sinds 2001 draagt ze haar huidige naam. Faculteiten De universiteit bevat vijf faculteiten die samen 53 specifieke opleidingen aanbieden. Faculteit Letteren Faculteit Sociale Wetenschappen Faculteit Natuurwetenschappen en Wiskunde Faculteit Muziek en Kunsten Faculteit Onderwijs en Management Onderzoek De universiteit bevordert onderzoek in (voornamelijk) de volgende vakgebieden: literatuurwetenschappen, taalkunde, geschiedenis, biologie, milieuwetenschappen, fysica, economie, sociologie, psychologie, onderwijs en kunsten. Er zijn 13 onderzoekscentra. Externe link (lv) (en) Officiële website
Uniwersytet Dyneburski

Uniwersytet Dyneburski (łot. Daugavpils Universitāte, DU) – łotewska uczelnia z siedzibą w Dyneburgu, jeden z pięciu uniwersytetów istniejących na Łotwie. Historia Uniwersytet powstał w 1921 r. jako Zawodowa Szkoła Pedagogiczna. W czasach radzieckich zmieniono jej nazwę na Dyneburski Instytut Pedagogiczny. W 1993 r. uczelnię przekształcono w Dyneburski Uniwersytet Pedagogiczny, a od 2001 r. nosi ona obecną nazwę. Wydziały Nauk Humanistycznych i Społecznych Nauk Przyrodniczych i o Ochronie Zdrowia Absolwenci i wykładowcy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa uniwersytetu (łot. • ang. • ros.)
Daugavpils universitet

Daugavpils universitet (lettiska: Daugavpils Universitāte) är ett offentligt universitet i Daugavpils i sydöstra Lettland, och det näst största universitet i landet. Universitetet är den största utbildningsinstitutionen i landskapet Latgale med fem fakulteter och lite över 4 000 studerande. Universitetet grundades 1921 som lärarhögskola, och fick 1923 namnet Daugavpils statliga lärarinstitut. Omläggningar i det statliga pedagogiska systemet gjorde att skolan 1952 fick namnet Daugavpils pedagogiska institut. 1993 ändrades skolans status till universitet och fick den 13 oktober 2001 sitt nuvarande namn. Organisation Universitetet är organiserat i fem fakulteter – Humaniora, Samhällsvetenskap, Naturvetenskap och matematik, Musik och konst, samt Pedagogik och ledarskap – som tillsammans driver ett 50-tal utbildningsprogram. Forskning Universitetets forskning är främst inriktad på litteratur, lingvistik, historia, biologi, miljövetenskap, fysik, ekonomi, sociologi, psykologi, pedagogik och konstvetenskap. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, University of Daugavpils, 22 mars 2018. Noter Externa länkar Daugavpils universitets webbplats
Torre de la Pólvora

La Torre de la Pólvora (Pulvertornis en letó) està situada a Riga (Letònia) i originalment era part del sistema defensiu de la ciutat. Ha estat reconstruïda en diverses ocasions i des del segle xvii pren el nom actual a causa de la pólvora que s'hi emmagatzemava. El seu aspecte actual data de 1650. Va ser reconstruïda entre 1937 i 1940 quan va ser incorporada a l'estructura del Museu de la Guerra de Letònia segons un disseny d'A. Galindoms. Té 25.6 metres de diàmetre. Referències
Prašná věž (Riga)

Prašná věž (lotyšsky Pulvertornis) je historická věž v centru hlavního města Lotyšska, Rigy. Původně se jednalo o část opevnění Starého města. Vznikla už v roce 1330 a tehdy nesla název „Písečná věž“ (lotyšsky Smilšu Tornis). Během Polsko-švédských válek (1621–1626) byla věž téměř zcela zbořena švédskými vojsky. Zachoval se pouze suterén, na kterém byla v roce 1650 vybudována současná stavba. Následně sloužila jako skladiště střelného prachu (odtud název), později zde bylo vězení, mučírny a zbrojnice. Od roku 1919 využívá prostory věže Lotyšské válečné muzeum pro své expozice. V letech 1937–1940 byla vybudována přístavba, což bylo spojeno s rekonstrukcí. Věž je zapsaná v Lotyšském seznamu kulturních památek a je chráněná jako památka národního významu. Popis Věž se nachází v severní části Starého města na ulici Smilšu iela. Jedná se o cihlovou stavbu válcovitého tvaru zakončenou špičatou střechou. Věž je vysoká 25,6 metrů a má průměr 14,3 metrů. Vnější zdi věže jsou tlusté až tři metry. Ve zdech věže jsou zvenčí zasazeny dělové koule připomínající válečné události 17. století. Ze západu k věži přiléhá nová muzejní budova, která byla vybudována ve 30. letech 20. století podle projektu architekta A. Galindoma. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Powder Tower, Riga na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Prašná věž na Wikimedia Commons
Krudttårnet (Riga)

For alternative betydninger, se Krudttårnet (flertydig). (Se også artikler, som begynder med Krudttårnet) Krudttårnet (lettisk: Pulvertornis) er middelalderligt krudttårn i Riga i Letland, der tidligere blev brugt til at opbevare krudt i og forsvare Riga. Tårnet var et af de vigtigste led i forsvaret af Riga, da det beskyttede den vigtigste hovedvej ind til Riga. Historie Tårnet nævnes første gang i 1330, og det blev fra 1650 brugt til at opbevare krudt. Efter at Rigas forsvarsværker var blevet nedrevet i midten af det 18. århundrede, blev tårnet forladt, og en mængde duer slog sig ned i det. Tårnet var forladt indtil 1892, hvor en studenterorganisation kaldet Rubonia overtalte byrådet til at give dem tårnet. Byrådets betingelse for at give dem tårnet var, at de studerende skulle renovere tårnet og fastholde det udvendige, arkitektoniske udtryk. De studerende ryddede tårnet for dueekskrementer og solgte dem for 612 rubler, som blev brugt til at restaurere tårnet Museum I dag, (2015), er tårnet hjemsted for Letlands Krigsmuseum. Eksterne henvisninger www.riga.lv om Krudttårnet Arkiveret 6. november 2008 hos Wayback Machine (engelsk)
Pulverturm (Riga)

Der Pulverturm (lettisch: Pulvertornis) in Riga ist ein befestigtes Schießpulverlager aus dem 17. Jahrhundert und Teil der Rigaer Stadtbefestigung. An Stelle des Pulverturms stand zuvor der Sandturm, welcher im 14. Jahrhundert erbaut wurde. Der Turm sicherte damals den Weg zur Stadt über den Großen Sandweg (daher der Name). Im 17. Jahrhundert wurde der Sandturm zerstört und an gleicher Stelle der noch heute erhaltene Pulverturm errichtet. Der Pulverturm diente dem deutsch-baltischen Corps Rubonia als Conventsquartier. In den 1930er Jahren erhielt der Turm einen Anbau, in dem heute das Lettische Kriegsmuseum beheimatet ist. Seit dem 29. Oktober 1998 ist er unter der Nummer 6570 im lettischen Denkmalverzeichnis eingetragen. Weblinks Sammlung von Postkarten des Pulverturms Eintrag 6570 im lettischen Denkmalverzeichnis (lettisch)
Powder Tower, Riga

The Powder Tower (Latvian: Pulvertornis) is situated in Riga, Latvia, and originally a part of the defensive system of the town. The current Powder Tower was built in 1650 and renovated in the years 1937 to 1940 when it was added to the structure of the Latvian War Museum. History The tower was first mentioned in 1330 as the Sand Tower (the name apparently derives from the sand hills opposite the tower). The entrance to the tower was five metres (16 ft) above the ground and the building could only be entered by a narrow staircase. During the Swedish attack on Poland of 1621, the entire tower was destroyed, except the basement, on which the now visible Powder Tower was built in 1650. In horizontal cross-section, the tower was horseshoe-shaped: in some places, the three-metre (9.8 ft) thick wall of the tower faced the outskirts, while the wall on the city side was made of wood (bricks at the time were an expensive building material). The name of the powder tower dates back to the 17th century when apparently gunpowder was stored in it. There were 11 cannons in the tower, and a "bomb catcher" was installed: between the fifth and sixth floors, a meter-thick ceiling of three layers of oak and pine logs was laid. Later in the tower was a prison, and torture chambers, weapons were stored until 1883. In the walls of the tower can be seen cannonballs, which were placed in commemoration of the Second Northern War. Gallery References
Tour Poudrière de Riga

La Tour Poudrière (en letton : Pulvertornis) de Riga, en Lettonie, est située dans le centre historique de la ville. Elle faisait à l'origine partie du système défensif de la ville. La Tour Poudrière a été restructurée dans les années 1937 à 1940 lorsqu'elle a été intégrée à la structure du Musée Letton de la Guerre Histoire La Tour est construite en 1330 et ses murs atteignent 3 mètres d'épaisseur. Un plafond d'un mètre d'épaisseur, entre le 5e et le 6e étage, recouvert de poutres de chêne et de pin, est conçu pour la protéger des explosions. La Tour de Sable tire son nom des dunes qui recouvraient autrefois les environs. Au Moyen Âge, elle servait d'entrepôt de poudre. Elle abritait également une prison et des salles de torture. Des armes y furent entreposées jusqu'en 1883. La tour accueille un musée fondé en 1916 comme musée des Tirailleurs lettons dans la tour, en 1936 il s'étendait dans le bâtiment voisin. Références Portail de la Lettonie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des musées
Barutna kula u Rigi

Barutna kula (latvijski: Pulvertornis) u Rigi je jedna od kula koje su formirale nekadašnje gradsko utvrđenje. Nekada poznata kao Kula pijeska, datira iz 14. stoljeća. Nekoliko puta je obnavljana, a današnji izgled dobiva tijekom 17. stoljeća. U njoj se od tada čuvao barut, pa od toga i ime. Postavka vojnog muzeja našla je 1919. godine svoje mjesto u kuli, ali je tek 1937. godine izgrađen dodatni dio, u kojem se i danas nalazi vrlo zanimljiv i obiman izložbeni materijal. Vanjske poveznice Pulvertornis (let.) (engl.) (rus.)
Lőportorony (Riga)

A Lőportorony (lettül: Pulvertornis) Rigában, Lettország fővárosában található és eredetileg a város erődítményrendszerének a része volt. A jelenlegi Lőportorony 1650-ben épült, majd 1937 és 1940 között felújították, amikor a Lett Háborús Múzeum épületéhez csatolták. Története A tornyot először 1330-ban említik Homoktorony néven (a név a toronnyal akkor szemben lévő homokdombokról származtatható). A torony bejárata öt méterrel a föld felett volt, így az épületbe csak egy keskeny lépcsőn lehetett bejutni. A Lengyel–Litván Unió elleni 1621-es svéd támadás során az egész torony elpusztult, kivéve az alapzatot, amelyre 1650-ben épült a ma látható Lőportorony. Alaprajzát nézve a torony patkó alakú volt: egyes helyeken a torony három méter vastag fala a külváros felé nézett, míg a város felőli fal fából készült (a tégla akkoriban drága építőanyag volt). A épület neve a 17. századból származik, amikor elméletileg lőport tároltak benne. A toronyban 11 ágyú volt, és egy "bombafogó" is helyet kapott: az ötödik és a hatodik emelet között három réteg tölgy- és fenyőrönkből készült, méteres vastagságú mennyezetet alakítottak ki. Később a toronyban volt egy börtön és több kínzókamra, fegyvereket 1883-ig tároltak. A torony falában ágyúgolyók láthatók, amelyeket az északi háború emlékére helyeztek el. A város erődítményeinek lerombolása után a toronyban csak galambok éltek, és a torony bejárata nehezen megközelíthető volt, mivel 5 méterrel a föld felett volt. 1892-ben a Rubonia diákegyesület azzal a kéréssel fordult a városi tanácshoz, hogy engedélyezzék egy gyülekezőhely létrehozását a toronyban. A testület meghatározta a szükséges javítások követelményeit, és évi egy rubel jelképes bérleti díjat állapított meg. A torony takarítása közben a diákok 612 rubelért adták el a galambürüléket, ami akkoriban igen nagy összegnek számított. Hermanis Hilbig építész tervei szerint a deszkafal helyett tégla homlokzati fal épült, csúcsos tető került rá, és a torony modern külsőt kapott. Az első világháború alatt, a diákegyesületet Moszkvába költöztették a Rigai Műszaki Egyetemmel együtt, és az újonnan létrehozott Lett Lövészezred Múzeum otthona lett, amelyet 1919-ben neveztek át Lett Háborús Múzeummá. 1937-1939-ben a toronyhoz egy új múzeumi tömböt építettek Artūrs Galindoms építész vezetésével, amelynek homlokzatán neoeklektikus korinthoszi pilaszterek láthatóak. 1957-től, a szovjet időszakban az épületben a Lett Szovjet Szocialista Köztársaság Forradalmi Múzeum volt megtalálható. Képgaléria Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Powder Tower, Riga című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Kruittoren (Riga)

De Kruittoren in de Letse hoofdstad Riga (Lets: Pulvertornis, Duits: Pulverturm, Russisch: Пороховая башня) is een pulvertoren uit de 17e eeuw die op de plaats staat waar eerder een van de torens van de stadsmuur stond. De toren maakt sinds 1990 deel uit van het Letse Oorlogsmuseum. Geschiedenis In 1330 werd de Zandtoren (Duits: Sandturm), de voorloper van de Kruittoren, voor het eerst vermeld. De Zandtoren lag naast de Zandpoort, een van de toegangspoorten tot de stad, die op zijn beurt aan het einde van de Grote Zandweg lag, die Riga verbond met Pskov. De straat waaraan de Kruittoren ligt, heet nog steeds Smilšu iela (Zandstraat). In 1515 werd de toren omgebouwd tot kanontoren. Toen Zweden in 1621 Riga veroverde, werd de Zandtoren met de grond gelijkgemaakt. In 1650 werd de toren herbouwd, nu als kruittoren. De toren werd 25 meter hoog en kreeg een doorsnede van 14,5 meter. De muren waren drie meter dik. Tijdens de verovering van Riga door de Russen in de Grote Noordse Oorlog in het jaar 1710 werd de toren getroffen door negen kanonskogels, die vrijwel geen schade aanrichtten. De kogels zijn later in de muren ingemetseld. Op het eind van de 19e eeuw diende de Kruittoren als sociëteit voor de studentenvereniging Rubonia van het Polytechnicum van Riga. Bij een restauratie in 1891 kreeg de toren zijn huidige uiterlijk. In 1919 werd de Kruittoren in gebruik genomen als oorlogsmuseum. In de collectie lag de nadruk op de Letse Onafhankelijkheidsoorlog (1918-1920). In de jaren 1937-1940 werd tegen de Kruittoren aan een nieuw gebouw neergezet, bedoeld als uitbreiding van het museum. Het gebouw bleef jaren leegstaan, want na de bezetting van Letland door de Sovjet-Unie in 1940 werd het museum gesloten. In 1957 gingen de Kruittoren en de aanbouw opnieuw open voor het publiek, nu als Revolutiemuseum van de Letse Socialistische Sovjetrepubliek. Het museum behandelde de geschiedenis van de 20e eeuw in Letland vanuit Sovjetstandpunt. Vanaf 1990 werd de collectie van het revolutiemuseum omgebouwd tot de collectie van het huidige oorlogsmuseum. Het museum behandelt de oorlogen waarbij Letland betrokken is geweest, met de nadruk op de Eerste Wereldoorlog en de Letse Onafhankelijkheidsoorlog. Ook wordt aandacht besteed aan de zingende revolutie van de jaren 1988-1991, waardoor Letland zijn onafhankelijkheid herkreeg.
Baszta Prochowa w Rydze

Baszta Prochowa (łot. Pulvertornis) – baszta o wysokości 25,6 m, będąca częścią systemu fortyfikacji Rygi. Jest jedyną zachowaną do dzisiejszych czasów basztą fortyfikacyjną w Rydze, obecnie mieści się w niej Łotewskie Muzeum Wojny. Historia Pierwsza wzmianka o baszcie pochodzi z 1330 roku; nazywana była wówczas Smilšu (piaskowa). W tamtym czasie w Rydze znajdowało się 28 takich wież, z których 18 wchodziło w skład miejskich fortyfikacji i tylko ta jedna przetrwała do dziś. Była położona w strategicznym miejscu, jako że strzegła wjazdu do Rygi przy głównej drodze łączącej miasto ze Wschodem. W 1621 roku baszta została zniszczona podczas wojny polsko-szwedzkiej przez wojska szwedzkie dowodzone przez Gustawa II Adolfa, a w 1650 roku ją odbudowano. Dla upamiętnienia II wojny północnej w mury wieży wbudowano kule armatnie. Obecną nazwę baszta otrzymała w XVII wieku ze względu na to, że przechowywano w niej wówczas proch. W wieży znajdowało się 11 armat, później mieściło się w niej więzienie oraz sala tortur, a broń była tam przechowywana do 1883 roku. W 1892 roku stała się siedzibą niemieckiej korporacji akademickiej Rubonia. W latach 1920–1940 była siedzibą Łotewskiego Muzeum Wojny. W 1937 roku rozpoczęto budowę budynku przyległego do baszty. 10 maja 1940 roku z udziałem prezydenta Łotwy Kārlisa Ulmanisa uroczyście go otwarto, organizując w nim i baszcie wystawę trofeów myśliwskich. W czasach okupacji niemieckiej działał tam szpital wojenny oraz skład amunicji, po II wojnie światowej funkcjonowała w tym zespole szkoła marynarki wojennej, a w 1957 roku otwarto tu muzeum rewolucji październikowej. 15 czerwca 1990 rząd łotewski przyjął dekret o ponownym założeniu Łotewskiego Muzeum Wojny z siedzibą w baszcie. Przypisy
Барутна кула

Барутна кула у Риги је једна од кула које су формирале некадашње градско утврђење. Некада позната као Кула Песка, датира из 14. века. Неколико пута је обнављана а данашњи идентитет добија током 17. века. У њој се од тада чувао барут па одатле логично долази и име. Поставка војног музеја нашла је 1919. своје место у кули али је тек 1937. изграђен додатни део у ком се и данас налази веома занимљив и обиман изложбени материјал.
Kruttornet, Riga

Kruttornet (lettiska: Pulvertornis) är ett befäst kruthus i Riga i Lettland från 1600-talet. Tidigare fanns på platsen det på 1300-talet byggda Sandtornet (tyska: Sandturm), bredvid Sandporten, som var en av Rigas stadsportar. Sandtornet hade sitt namn efter tillfartsvägen från Pskov till staden, "Stora sandvägen", och var en del av stadens befästningar. Tornet blev 1515 ett kanontorn, vilket förstördes av svenska armén vid erövringen av Riga 1621. Ett nytt 25 meter högt torn, och med en diameter på 14,5 meter, uppfördes 1650. Dess väggar var tre meter tjocka. Vid ryssarna erövring av Riga 1710 under stora nordiska kriget slog nio kanonkulor i tornet utan att åstadkomma någon egentlig skada. I slutet av 1800-talet disponerades tornet av studentföreningen Rubonia på Rigas polytekniska institut. Det restaurerades 1891 och fick då sitt nuvarande utseende. År 1919 inrättades Lettlands krigsmuseum i Kruttornet. Mellan 1937 och 1940 gjordes en tillbyggnad, dit museet flyttade. Detta krigsmuseum stängdes 1940. Det nuvarande öppnade 1990. Fotogalleri Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från nederländskspråkiga Wikipedia, Kruittoren (Riga), 16 juli 2017. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Kruttornet, Riga.
Порохова вежа (Рига)

Порохова вежа (латис. Pulvertornis) — національна пам'ятка архітектури Латвії, в її столиці Ризі. Єдина збережена вежа ризьких мурів. Розташована в Старому місті, на розі вулиць Смілшу та Трокшню, з 1919 року тут діє Військовий музей. Діаметр башти — 14,3 м, висота — 25,5 м, товщина мурів — близько 3 м. Історія Вважають, що вежу збудували на початку 13 сторіччя. У документах вперше її згадують у 14 сторіччі під назвою Пісочна вежа. Назву пов'язують з розташуванням вежі над Пісочними воротами, через які в місто привозили пісок з дюн Даугави для будівництва. На рубежі XV—XVI ст. вежу було перебудовано та укріплено. Вежа мала підковоподібну форму, з відкритою частиною, зверненою до міста, потрапити до вежі можна було по сходах — вхід був розташований на висоті 5 м. Існують дві версії виникнення нової назви вежі у XVII ст.: за першою, у вежі зберігали порох, за другою, над вежею під час регулярних навчань клубочилися хмари диму від порохових зарядів. Вежу неодноразово обстрілювали під час польсько-шведської війни у 1621 р. та московсько-шведської війни у 1658 р., на згадку про війни в стінах вежі замуровані 12 гарматних ядер. Після Північної війни втратила своє військове значення. З XVIII до XIX ст. Порохова вежа лишалася порожньою, відкриту частину забили дошками. Наприкінці XIX ст. вежу почали відновлювати студенти Ризького політехнічного університету. Перебудовували її за проєктом архітектора Х. Хілбіга, задня частина вежі була замурована, даху надано нову загострену форму. У вежі обладнано зали для фехтування та танців, студентську пивну. З 1916 р. до 1940 р. у вежі розташовувалися приміщення Музею латиських стрільців, за часів СРСР — приміщення військово-морського училища. Див. також Порохова вежа Примітки Посилання http://www.citariga.lv/lat/rigas-apskates-vietas/vecriga/vecriga/ http://dolenkov.blogspot.com/2014/12/blog-post_20.html http://taina-lv.blogspot.com/2009/07/blog-post_6029.html
Villa Medem

Die Villa Medem wurde 1818 in Mitau (Kurland), heute Jelgava (Lettland), durch den Architekten Johann Adam Berlitz erbaut. Das Haus hatte im Anschluss an die Eigentümerin Dorothea von Kurland eine bis heute wechselhafte Geschichte. Während des Zweiten Weltkriegs brannte das Haus völlig ab, wurde danach seitens der russischen Kommandantur aufgebaut, später erneut zerstört und war schließlich eine jahrelang brach liegende Ruine in Jelgava. 2015 entdeckte der deutsche Unternehmer und Investor Carsten Oestmann das Objekt zufällig bei einem Spaziergang. Er gründete die Immobiliengesellschaft SIA Leopolds und erwarb die Ruine und den Grundbesitz. Anschließend erfolgte die jahrelange Restaurierung, die bis heute in Details andauert. Das Objekt wird teilweise privat bewohnt und andererseits der Öffentlichkeit für Veranstaltungen angeboten. Der die Villa umgebende Park wurde seitens der Stadtverwaltung im Jahr 2021 zu einem der größten Abenteuerspielplätze Lettlands ausgebaut. Weblinks Villa Medem (englisch) Einzelnachweise
Piķurga

La Piķurga, ou Piķupe, Pitjurga, Smerdele ou Ulbroka, est un cours d'eau s'écoulant à Rīga, Ropaži et Salaspils en Lettonie. Présentation La Piķurga commence dans la municipalité de Salaspils près de Piķurgām, traverse la paroisse de Stopiņi et la partie orientale de la ville de Riga puis se jette dans le lac Jugla dans le voisinage de Brekši. Piķurga serpente et coule à travers une ancienne dépression de la plaine inondable du Daugava. Les herbes aquatiques poussent dans de nombreux endroits. Les plus grands affluents de la Piķurga sont les fossés Dauguļupīte et Karātavi. Galerie Bibliographie (lv) Pēteris Jērāns, Enciklopēdija «Rīga», Rīga, 1989, 880 p. (ISBN 5-89960-002-0) Notes et références Voir aussi Articles connexes Liens externes Portail des lacs et cours d'eau Portail de la Lettonie
Kościół św. Anny w Lipawie

Kościół św. Anny w Lipawie, (łot.) Liepājas Sv. Annas baznīca – łotewska świątynia luterańska znajdująca się w Lipawie przy ulicy Kurlandzkiej 5. Historia Jest to najstarszy kościół w Lipawie. Pierwotny budynek kościoła (wzmiankowany w roku 1508) był drewniany i zlokalizowany w nieco innym miejscu. Ukończono jego budowę w 1597 roku. Wokół niego zaś chowano w grobach ówczesnych zamożnych miejskich obywateli. Kiedy kościół drewniany uległ zniszczeniu, na jego miejscu wzniesiono w 1675 roku bardziej okazały budynek ceglany. Sklepienie nowej, murowanej świątyni oparto na dwóch rzędach kolumn wykończonych pozłacanym drewnem. Wieżę kościelną dobudowano w latach 1668-93 (w roku 1798, w 130-letnią wówczas wieżę trafił piorun, została ona rozebrana w 1823, zaś odbudowana 50 lat później). Pomimo znacznego remontu dokonanego w 1786 roku, budynek popadał w ruinę (dach groził zawaleniem, znaczne rozstępy w ścianach, podłoga zakrystii pokrywała się zimą lodem). Mieszkańcy Lipawy utworzyli komitet odbudowy kościoła. Nowy budynek świątyni św. Anny został poświęcony 12 grudnia 1893 roku. Wnętrze Jednym z ciekawszych elementów kościoła jest barokowy ołtarz pochodzący z 1697 – wyrzeźbił go holenderski rzeźbiarz, Nicolai Soffrens, nadworny rzemieślnik księcia kurlandzkiego Jakuba. Przypisy Bibliografia Baister Stephen, Łotwa: przewodnik turystyczny National Geographic, Warszawa 2008