NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Калкунская волость

Калку́нская волость (латыш. Kalkūnes pagasts) — одна из волостей Аугшдаугавского края Латвии. Административным центром волости является село Калкуны. Примечания Ссылки Kałkuny // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich (пол.) / pod redakcyą Filipa Sulimierskiego, Bronisława Chlebowskiego, Władysława Walewskiego. — Warszawa: Druk «Wieku», 1882. — Т. III. — 960 s. — S. 719.
Leuchttürme Ragaciems

Die beiden Leuchttürme Ragaciems (lettisch Ragaciema bākas) befinden sich am nördlichen Rand von Ragaciems, Region Vidzeme in Lettland. Das Leuchtfeuer wird von der Rigaer Hafenbehörde verwaltet. Der neue Leuchtturm wurde 1960 gebaut. Es ersetzte das alte Leuchtfeuer (), einen 5 m hohen quadratischen Betonturm, der jetzt am Strand steht. Der aktive Leuchtturm ist ein 30 Meter hoher quadratischer Metallfachwerkturm, der sich etwas hinter Bäumen versteckt. Das Oberteil ist mit roten Lamellen verkleidet, die als Tageslichtmarke dienen. Siehe auch Liste von Leuchttürmen in Lettland Weblinks Ragaciems Baka. In: leuchtturm-anke.de. Abgerufen am 29. August 2020. Bernd Claussen: Ragaciems, Westküste des Golf von Riga, Lettland. In: leuchtturm-web.de. 9. September 2009, abgerufen am 29. August 2020. Online List of Lights -> C3502. In: listoflights.org. Abgerufen am 29. August 2020. Ragaciems - Leuchtzeichendetails –. In: AIS Marine Traffic. Abgerufen am 3. September 2020. Lettisches Leuchtfeuerverzeichnis. Login als Gast erforderlich! In: ANONSCADA. 2020, abgerufen am 3. September 2020 (englisch). ARLHS World List of Lights (WLOL). List of the world's lighthouses by the Amateur Radio Lighthouse Society. In: ARLHS.arlhs.com. Abgerufen am 3. September 2020. Russ Rowlett: Lighthouses of Eastern Latvia. University of North Carolina, 25. April 2005, abgerufen am 3. September 2020 (englisch). Latvijas Jūras administrācija: List of Aids to Navigation in te Waters of the Republic of Latvia. (PDF) In: Latvijas Jūras administrācija Hidrogrāfijas dienests. Hidrogrāfijas dienests, 2009, abgerufen am 3. September 2020 (englisch). Einzelnachweise
Phare de Ragaciems

Le nouveau phare de Ragaciems (en letton : Ragaciema bāka) est un phare actif qui est situé à Ragaciems dans la région de Vidzeme en Lettonie. Il est géré par les autorités portuaires de Riga. Histoire Le nouveau phare a été construit en 1960, à l'ouest de Riga, sur le golfe de Riga. Il a remplacé l'ancienne balise, une tourelle carrée en béton de 5 m de haut qui se trouve désormais sur la plage. Description Le phare en activité est une tour carrée métallique à claire-voie de 30 mètres de haut qui se trouve en retrait de la plage derrière les arbres. Le haut est recouvert de lattes rouges qui servent de balise de jour. Son feu isophase émet à une hauteur focale de 37 mètres, un éclat blanc toutes les 2 secondes. Sa portée nominale est de 16 milles nautiques (environ 30 km). Identifiant : ARLHS : LAT-025 - Amirauté : C-3502 - NGA : 12252 - Numéro Lettonie : UZ-335 . Caractéristique du Feu maritime Fréquence : 2 secondes (W) Lumière : 1 seconde Obscurité : 1 seconde Voir aussi Notes et références Lien connexe Liste des phares de Lettonie Liens externes (en) Lighthouses of Latvia - The Lighthouse Directory. University of North Carolina at Chapel Hill (en) Lighthouses in Latvia - Site Latvijas Bakas (en) Online List of Lights - Latvia (en) Liste ARLHS - Lettonie (en) Ragaciems Light Latvia - Site Lightphotos.net Portail des phares Portail de la mer Baltique Portail de la Lettonie
Gran Cementiri de Riga

El Gran Cementiri de Riga 1 (en letó: Lielie kapi; en alemany:Grosser Friedhof) va ser el cementiri principal de Riga a Letònia, establert l'any 1773, era el cementiri oficial dels germanobàltics a Letònia. Va patir danys considerables i l'eliminació de moltes làpides i tombes per part de les autoritats soviètiques que van controlar la República Socialista Soviètica de Letònia després de 1945, el que va portar a la suspensió dels enterraments i a la conversió del cementiri en un parc públic. Malgrat això, un gran nombre de tombes antigues han sobreviscut fins als nostres dies. El terreny de 22 hectàrees és actualment propietat de l'Església Evangèlica Luterana de Letònia. Orígens Entre 1771 i 1772, Caterina la Gran, emperadriu de l'Imperi Rus, va decretar que a partir d'aquesta data en endavant ningú, independentment de la seva situació o del seu origen social, seria enterrat en una cripta o en un cementiri de cap església; tots els enterraments havien de tenir lloc als nous cementiris que es construirien al llarg de tot l'Imperi Rus, i que s'havien de construir fora dels límits de la ciutat. Aquestes mesures es van ordenar per superar la congestió de les criptes de les esglésies urbanes i cementiris, i van ser impulsades per una sèrie de brots de malalties altament contagioses vinculades a pràctiques inadequades de sepultura a les zones urbanes, especialment la pesta negra que havien provocat la plaga Riot a Moscou el 1771. En aquest context el Gran cementiri de Riga va ser fundat el 1773. Va servir com a cementiri durant més de 170 anys per a quasi tots els germanobàltics que van morir a la ciutat entre 1773 i 1944. A més a més, nombrosos letons d'estatus social superior hi van ser enterrats. El cementiri tenia tres seccions: luterana, catòlica romana, i ortodoxa. Un dels primers de ser-hi reenterrats va ser el fundador de la ciutat, el bisbe Albert de Buxhövden, les restes del qual van ser exhumades d'una de les principals esglésies de la ciutat i traslladades al cementiri el 1773. Els enterraments al cementiri es van reduir dràsticament després que Hitler donés ordre del trasllat forçós -en el marc del Pacte Molotov-Ribbentrop- de desenes de milers d'alemanys bàltics de Letònia a la fi de 1939 per a les zones ocupades a l'oest de Polònia. Els enterraments hi van continuar en una escala molt de petita fins a 1944, principalment pels germanobàltics que no havien respost a la trucada de Hitler per abandonar la regió. Situació després de 1944 Centenars de làpides i tombes van ser retirades o destruïdes per les autoritats soviètiques durant la reocupació soviètica de Letònia. El 1957, el cementiri va ser tancat per a qualsevol enterraments i en va començar la decadència. Entre 1967 i 1969, l'ajuntament va decidir arrasar grans seccions del cementiri per a transformar-lo en parc públic. La secció ortodoxa russa del cementiri, és l'única zona que no es va agregar al territori del parc i, per tant, l'única que roman ben conservada, anomenada Cementiri de Pokrov. Vegeu també Cementiri de Pokrov Heinrich Scheel Referències
Gran Cementerio de Riga

El Gran Cementerio de Riga​ (en letón: Lielie kapi) era el cementerio principal de Riga en Letonia, establecido en 1773. Fue el principal cementerio de los alemanes del Báltico en Letonia. Sufrió un Daño considerable y la eliminación de muchas lápidas y tumbas por parte de las autoridades soviéticas que controlaron la RSS de Letonia después de 1945 lo que llevó a la suspensión de los entierros y a la eventual conversión del cementerio en un parque público. A pesar de ello, un gran número de tumbas antiguas han sobrevivido hasta nuestros días. La propiedad de 22 hectáreas es actualmente propiedad de la Iglesia Evangélica Luterana de Letonia. Véase también Cementerio del Bosque de Riga Cementerio de los Hermanos Referencias
Cmentarz Wielki w Rydze

Cmentarz Wielki w Rydze (łot. Lielie kapi, niem. Großer Friedhof in Riga) – najstarszy cmentarz na Łotwie położony na przedmieściach Rygi, będący kompozycją architektoniczną o charakterze zabytkowym. Historia Został założony w 1773, gdy cesarzowa Katarzyna II wydała ukaz o przeniesieniu cmentarzy znajdujących się w obrębie miast na ich przedmieścia. Aż do 1944 chowano tu głównie niemieckich mieszkańców Rygi. Został tu pochowany Albert von Buxhövden – założyciel Rygi, którego szczątki przeniesiono z jednego z kościołów staromiejskich. Po II wojnie światowej znaczna część cmentarza została zniszczona, po tym jak zamieniono go w park miejski, jednak ocalało stosunkowo wiele nagrobków, m.in. Krišjānisa Baronsa (1777) i Krišjānisa Valdemārsa. Sławni ryżanie pochowani na cmentarzu Albert von Buxhövden – założyciel Rygi. Christoph Haberland – architekt miejski. Johann Christoph Brotze – nauczyciel i etnograf. Krišjānis Barons – łotewski etnograf. Krišjānis Valdemārs – pisarz, naukowiec i foklorysta. George Armitstead – burmistrz Rygi (1901–1912) Zobacz też Cmentarz Braterski w Rydze
Grande Cemitério de Riga

O Grande Cemitério (em letão: Lielie kapi; em alemão: Großer Friedhof) foi o principal cemitério de Riga, Letônia, estabelecido em 1773. Foi o principal local de sepultamento de Germano-bálticos na Letônia. Extensos danos e remoção de diversas pedras sepulcrais e sepulturas pelas autoridades governantes da União Soviética durante a vigência da República Socialista Soviética da Letônia depois de 1945 levaram à suspensão dos sepultamentos e eventual conversão de sua área em um parque público. Apesar disso um número significativo de antigas sepulturas foi preservado. Sepultamentos notáveis Albert de Riga, fundador da cidade Christoph Haberland, um dos arquitetos chefe de Riga Johann Christoph Brotze, pedagogo e etnógrafo Krišjānis Barons, folclorista da Letônia Jānis Frīdrihs Baumanis, arquiteto da Letônia Andrejs Pumpurs, poeta e escritor da Letônia Johann Daniel Felsko, arquiteto Jāzeps Grosvalds, pintor da Letônia Kārlis Mīlenbahs, linguista e lexicógrafo da Letônia Wilhelm Ostwald, Nobel de Química Heinrich Scheel, arquiteto Georg August Schweinfurth, botânico Krišjānis Valdemārs George Armitstead, engenheiro Referências Bibliografia History of the cemetery (in Latvian) Brief history of the cemetery (in Latvian) Ligações externas Pastors' memorial Photos of memorial to German and Latvian pastors killed by communists in 1919 at sites-of-memory.de
Велике кладовище (Рига)

Велике кладовище (латис. Lielie kapi) — одне з найдавніших і найбільших історичних кладовищ Риги, важливий некрополь балтійсько-німецької, латвійської та російської міської еліти XVIII—XIX століть. Історія Кладовище було засноване у 1773 році після заборони поховань у межах міста з санітарних міркувань. Воно стало першим великим позаміським некрополем Риги. Первісно Велике кладовище складалося з окремих конфесійних ділянок — лютеранської, православної та католицької. У XVIII—XIX століттях кладовище було головним місцем поховання мешканців Риги, зокрема представників балтійсько-німецької аристократії, купецтва, духовенства та чиновництва. Тут формувався своєрідний «пантеон» міської еліти. У XX столітті, особливо в радянський період, кладовище зазнало значних руйнувань. У 1960-ті роки більшу частину надгробків було знищено, а територію перетворено на парк. Поховання фактично припинилися, а історичний характер некрополя було значною мірою втрачено. Відомі поховання На Великому кладовищі були поховані: діячі балтійсько-німецької громади Риги представники латвійської інтелігенції XVIII—XIX століть православне духовенство та російські чиновники Ризької губернії Більшість історичних могил не збереглася. Характеристика Велике кладовище вирізнялося монументальністю надгробків, родинними склепами та розвиненою поховальною архітектурою у стилях класицизму та історизму. Сьогодні територія функціонує переважно як зелена зона та меморіальний простір. Примітки
Arkādijas Have

Arkādijas Have (også Arkādija Park; lettisk: Arkādijas dārzs) er én af de typiske landskabshaver i Riga, hovedstaden i Letland. Haven ligger i bydelen Torņakalns og omfatter et areal på 6,92 hektar. I 1808 oprettedes på dette sted en privat have. Med henblik på kommerciel drift opførtes i 1885 et teater i haven; en boldspilbane indrettedes også og parken omdannedes til fornøjelsessted, som Rigas Byråd købte i 1896 og navngav Torņakalna Park. I 1905 udvidedes haven, og nye planter og grønne områder tilplantedes, et gartnerhus opførtes og bækken Mārupītes forløb ændredes til at gå gennem haven. I bækkens tidligere forløb anlagdes damme, vandfald, broer samt nye stier. I 1911 afsluttedes havens udbygning og omdøbtes til Arkādija Park. I 1927 opførtes en musikestrade efter et projekt af arkitekt Pauls Kundziņš, som langt senere nedbrændte og nu er nedrevet.. En del af haven udlejedes for at finansiere havens drift, og lejeren opførte en restaurant som i 1958 ombyggedes til biograf. Nordvestligt for Arkādijas Have befinder sig den i 1950 etablerede, 1,45 hektar store Lille Arkādijas Have (lettisk: Mazais Arkādijas dārzs). Kildehenvisninger Eksterne henvisninger Arkādijas Have hos portalen citariga.lv Arkiveret 4. maj 2012 hos Wayback Machine (lettisk)
Parc d'Arcadie

Le parc d'Arcadie (Arkādijas parks) est un parc public de Riga en Lettonie situé sur la rive gauche de la Daugava, dans le voisinage de Torņakalns. C'est l'un des espaces verts les plus anciens de la ville. Il s'étend sur 6,92 ha. Historique Le parc est créé au milieu du XIXe siècle au temps où Riga était la capitale du gouvernement de Livonie, territoire de l'Empire russe. L'administration de la municipalité de l'époque décide d'aménager le territoire du faubourg de Mitau qui se trouve sur les berges. On construit donc en 1852 des orangeries et des serres à palmiers et à plantes exotiques pour le plaisir de la bourgeoisie de la ville qui s'y promène. En 1885 on y ouvre un théâtre ainsi que le « Kegelbahn » (terrain de jeu de quilles). En 1900, l'administration de la ville décide de réaménager le parc - qui s'appelle alors parc Thorensberg, nom allemande de Torņakalns - sous la direction de Georg Kuphaldt. Celui-ci détourne la petite rivière Mārupīte, qui désormais traverse le parc pour le plaisir de l'œil, et aménage des cascades et des petites chutes d'eau, avec des ponts. Il fait construire une maison de jardinier et dessiner des jardins. Cependant par manque de moyens tous les projets ne sont pas réalisés et une partie du parc est même donnée en location. Les concessionnaires y construisent un restaurant luxueux et un tir aux pigeons, ainsi qu'un pavillon de musique. C'est en 1911 que le parc reçoit son nom de « parc d'Arcadie ». Le parc est réaménagé en 1926 et en 1927. L'ancien pavillon de musique, qui était conçu pour de la musique orchestrale, est remplacé par une estrade, afin de présenter des spectacles folkloriques à un public devenu plus populaire et on installe un petit parc à jeux pour enfants. Du temps de la république socialiste soviétique de Lettonie, le théâtre est transformé en cinéma en 1958 qui est détruit par un incendie une trentaine d'années plus tard. Ses ruines sont démolies en l'an 2000 et l'estrade finit de s'écrouler. Flore Le parc demeure encore aujourd'hui un lieu de promenade apprécié des citadins de Riga. On y remarque des essences acclimatées comme le tilleul de Crimée ou l'aubépine flabelliforme crataegus flabellata, originaire du Canada. Voir aussi Liens externes Parc d'Arcadie sur le portail de Rīga Portail des espaces verts Portail de la Lettonie
Ambasada RP w Rydze

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Rydze (łot. Polijas Republikas vēstniecība Rīgā) – polska misja dyplomatyczna w stolicy Łotwy. Struktura placówki Referat Polityczno-Ekonomiczny Wydział Konsularny i Polonii Referat Administracyjno-Finansowy Attaché Obrony Historia W okresie międzywojennym Stosunki dyplomatyczne nawiązano de facto w 1919. Za nieoficjalną datę nawiązania stosunków dyplomatycznych pomiędzy Polską a Łotwą uznaje się 27 stycznia 1921. Nota o uznaniu Republiki Łotewskiej de iure jest datowana na 31 grudnia 1920, ale została przedłożona w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Łotwy 27 stycznia 1921. Pierwsza siedziba poselstwa mieściła przy ul. Elizabetes 41–43, od kwietnia 1931 w budynku z 1913 (proj. Henrihs Pirangs), który zakupił Rząd Polski przy ul. Mednieku 6b. W październiku 1939 nastąpiła ewakuacja Poselstwa do Sztokholmu, zaś nieruchomość została przekazana pod zarząd reprezentującego Rząd RP na Łotwie, Poselstwa Wielkiej Brytanii, przy którym, zgodnie z zawartym porozumieniem, do wiosny 1940 działała Polska Sekcja Konsularna (kier. Jan Szembek). W okresie okupacji niemieckiej w budynku mieściło się miejscowe dowództwo Wehrmachtu (Wehrmachtsbefehlshaber Ostland) (1941–), w okresie ZSRR przychodnia pediatryczna. Poselstwu podlegały – Konsulat RP w Dyneburgu (1920–1939) oraz Konsulat RP w Lipawie (1919–1931). Współcześnie Po odzyskaniu niepodległości przez Łotwę, relacje dyplomatyczne zostały wznowione 30 sierpnia 1991. Ambasada RP w Rydze została otwarta 12 listopada 1991. Ambasada Republiki Łotewskiej w Warszawie rozpoczęła działalność w 1993. Pierwsza siedziba placówki mieściła się przy ul. Elizabetes 2 (1996). Przywrócenie prawa własności do budynku, który zajmowało Poselstwo RP w okresie międzywojennym nastąpiło w 1992. Następnie w 1996 wpisano do ksiąg wieczystych, w 1999 podjęto prace remontowe, a uroczystego otwarcia ambasady dokonano w 2003. Kierownicy placówki Zobacz też Ambasada Łotwy w Warszawie Polacy na Łotwie historia mniejszości polskiej na Łotwie przedstawiciele dyplomatyczni Polski na Łotwie Przypisy Bibliografia Marek Głuszko: Historia nieruchomości przy Mednieku 6b w Rydze w krótkim zarysie, Polak na Łotwie, Nr 1 (95) 2011 KazimierzK. Kleina KazimierzK., PiotrP. Świątecki PiotrP. (red.), Polska, Łotwa razem, Warszawa: Kancelaria Senatu RP, 2014, s. 83, ISBN 978-83-63220-10-5, OCLC 890408915 . Linki zewnętrzne Oficjalna strona Ambasady Archiwalna strona Ambasady Kronika Ambasady RP w Rydze 1931–1997 by Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Poland [online], issuu.com [dostęp 2023-02-07] (pol. • ang. • łot.).
Посольство Польши в Латвии

Посольство Республики Польша в Латвии (пол. Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Łotewskiej z siedzibą w Rydze; латыш. Polijas Republikas vēstniecība Rīgā) — польское дипломатическое представительство, расположенное в Риге, Латвия. В консульский округ Посольства входит вся территория Латвии. Структура Чрезвычайный и Полномочный Посол — руководитель представительства; Консул; Политико-экономический отдел; Консульский отдел; Административно-финансовый отдел; Военный атташат. История Дипломатические отношения между Польшей и Латвией были установлены 27 января 1921 года. В августе 1991 года, после восстановления независимости Латвии, дипломатические отношения между странами были возобновлены. Посольство Польши в Латвии было открыто 12 ноября 1991 года. Посольство Латвии в Польше действует с 1993 года. Примечания Литература Kazimierz Kleina, Piotr Świątecki. Polska, Łotwa, razem (пол.). — Warszawa: Senat Rzeczypospolitej Polskiej, 2014. — 82 с. См. также Посольство Латвии в Польше
Pont de Vanšu

El Pont de Vanšu (en letó:Vanšu tilts) és una estructura que es localitza a Riga capital de Letònia. Es tracta d'un pont atirantat que creua el riu Daugava, un dels cinc ponts d'aquest riu a la ciutat de Riga, i té 625 metres de longitud. Va ser construït durant el període soviètic i es va obrir a l'ús públic el 1981 amb el nom de pont de Gorky (en letó: Gorkija tiltu) a causa de la proximitat amb el carrer Maxim Gorky. Galeria Referències
Vanšu tilts

Vanšu tilts (v překladu Lanový most) je zavěšený most přes řeku Daugavu v Rize. Jeho délka je 595 metrů a do provozu byl uveden v roce 1981, kdy nesl jméno Gorkého most. Most je jedním z pěti mostů v Rize, které vedou přes Daugavu. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vanšu tilts na Wikimedia Commons
Vanšubroen

Vanšubroen (lettisk: Vanšu tilts), tidligere kaldet Gorkijbroen, er en skråstagsbro over floden Daugava i Riga, hovedstaden i Letland. Broen åbnedes for trafik den 21. juli 1981 og er 312 meter lang i det længste spænd, 560 meter lang i samlet længde, 109 meter høj på det højeste punkt og 28,4 meter bred. Vanšubroen er opført ved siden af det sted, hvor der i 1945 opførtes en midlertidig bro udført i tømmer, også kaldet Valdemarbroen. I forbindelse med åbningen af Stenbroen i 1957, flyttedes den hidtidige midlertidige pontonbro fra Stenbroens nuværende placering, hen ved siden af Valdemarbroen. Valdemarbroen blev demonteret i 1964, hvorefter pontonbroen fungerede frem til 1981, hvor Vanšubroen indviedes. Kildehenvisninger Eksterne henvisninger
Vanšu-Brücke

Die Vanšu-Brücke (lettisch Vanšu tilts, Schrägseilbrücke, früherer Name: Gorki-Brücke, nach Maxim Gorki) ist eine Schrägseilbrücke in Riga, der Hauptstadt Lettlands. Das Bauwerk wurde während der Sowjetzeit errichtet, die Bauarbeiten begannen 1979. Am 17. Juli 1981 wurde die Brücke eröffnet. Sie war zu diesem Zeitpunkt mit 625 Metern die längste Schrägseilbrücke Europas. Die Vanšu-Brücke überspannt als eine von insgesamt fünf Brücken den nördlichen Teil der Düna (Daugava). Auf Grund ihres 109 Meter hohen Pylon gehört sie zu den markantesten Landmarken Rigas. Sie verbindet die Valdemāra-Straße mit der Kalnciema-Straße. Weblinks Einzelnachweise
Vanšu Bridge

The Vanšu Bridge (Latvian: Vanšu tilts) in Riga is a cable-stayed bridge that crosses the Daugava river in Riga, the capital of Latvia. The word vanšu refers to the cables suspending its deck, comparing them to nautical rigging also known as shrouds in English; thus a direct translation of the name is Shroud Bridge. 595 meters in length, it is one of five bridges crossing the Daugava in Riga and passes over Ķīpsala island. It was built during the Soviet period and opened to public use on 21 July 1981 as the Gorky Bridge (Latvian: Gorkija tilts) after Maxim Gorky street, today renamed Krišjānis Valdemārs street, which it extends across the river. In the last decade there have been more than 10 instances of people attempting to climb the cables. The only one with lethal consequences was on 7 June 2012, when a man committed suicide by jumping down from the bridge's cables. After the incident Riga City Council ordered for barbed wire entanglements to be installed on the cables. In 2013 a beach with a playground and volleyball field was opened next to the Vanšu bridge in Ķīpsala. Gallery References
Puente Vanšu

El Puente Vanšu (en letón: Vanšu tilts)​ es una estructura que se localiza en Riga, se trata de un puente atirantado que cruza el río Daugava en la capital de Letonia. Es uno de los cinco puentes que cruzan Daugava en Riga, posee 595 metros de largo, fue construido durante el período soviético y se abrió al uso público en 1981 como el puente de Gorky (letón: Gorkija tiltu) debido a la calle Maxim Gorky. Véase también Puente Puentes más largos del mundo Puentes más altos del mundo Referencias
Pont Vanšu (Rīga)

Le pont Vanšu (en letton : Vanšu tilts) anciennement pont Gorki (en letton : Gorkija tilts) est un pont qui traverse la rivière Daugava à Riga, capitale de la Lettonie. Présentation Le pont Vansu est un pont à haubans enjambant le fleuve Daugava à Riga, sa longueur est de 312 mètres. Le pont Vanšu est l'un des cinq ponts qui enjambent la partie nord du Daugava. Grâce à son pylône de 109 mètres de haut, c'est l'un des monuments les plus marquants de Riga. Il relie la rue Krišjāņa Valdemāra iela à la rue Kalnciema iela. A sa construction, il s'agisait du pont à haubans coplanaire à haubans à pylône unique le plus long au monde. Le pont est le passage le plus au nord du Daugava. Histoire Le pont à haubans Vansu a été construit à côté de l'endroit où se trouvait autrefois le pont temporaire en bois, appelé pont de Valdemar, construit en 1945 sur le Daugava. Le pont Valdemar a fonctionné jusqu'à la fin des années 1950. En raison de l'ouverture du nouvel pont d’Octobre (aujourd'hui Pont de pierre) en 1957, le pont flottant, qui assurait jusqu'alors la circulation sur le Daugava à l'endroit où se trouve le pont de pierre, a été déplacé à côté du pont de Valdemar. Les vestiges du pont de Valdemar ont existé jusqu'en 1964, date à laquelle il a été progressivement démantelé. La structure a été construite pendant l'ère soviétique et la construction a commencé en 1979. Le pont a été inauguré le 17 juillet 1981 ou selon d'autres sources le 21 juillet sous le nom de pont Gorki. À cette époque, c'était le pont à haubans le plus long d'Europe avec 625 mètres. Galerie Références Voir aussi Articles connexes Banlieue de Zemgale Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Pont Vanšu Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des ponts Portail de la Lettonie