NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew św. Aleksandra Newskiego w Rydze

Cerkiew św. Aleksandra Newskiego – prawosławna cerkiew parafialna w Rydze, w dekanacie ryskim eparchii ryskiej Łotewskiego Kościoła Prawosławnego. Położona jest przy ulicy Wolności (Brīvības iela) 56. Historia W XVIII w. w pobliżu współczesnej cerkwi św. Aleksandra Newskiego znajdowała się cerkiew Ikony Matki Bożej „Życiodajne Źródło”, którą spaliły w 1812 wojska napoleońskie. Członkowie istniejącej przy niej parafii natychmiast po wycofaniu się armii francuskiej z Rygi rozpoczęli zbiórkę pieniędzy na budowę nowej świątyni. Po ostatecznym zwycięstwie Rosji nad Napoleonem postanowili uczynić jej patronem św. Aleksandra Newskiego, który był również patronem wojska rosyjskiego. W 1820 położony został kamień węgielny pod budowę świątyni, którą poświęcono po pięciu latach, 31 października 1825. W 1845 do świątyni dobudowano boczny ołtarz pod wezwaniem Świętego Spotkania. W 1863 w bezpośrednim sąsiedztwie cerkwi zbudowano dzwonnicę. W dniu jubileuszu 180 lat nieprzerwanego działania cerkwi św. Aleksandra Newskiego została do niej wstawiona kopia Poczajowskiej Ikony Matki Bożej oraz ikona z cząstką relikwii świętego nowomęczennika, metropolity ryskiego i całej Łotwy Jana, którą przekazał zwierzchnik autonomicznego Łotewskiego Kościoła Prawosławnego metropolita Aleksander (Kudriaszow). Architektura Cerkiew św. Aleksandra Newskiego w Rydze została wzniesiona w stylu klasycystycznym. Wejście do niej prowadzi przez wysunięty przedsionek z tympanonem i rzędem pilastrów. Ponad drzwiami znajduje się ikona. Główna nawa cerkwi ma formę rotundy z jedną kaplicą boczną Świętego Spotkania. Okna w nawie są prostokątne, poza trzema półkolistymi oknami poniżej dachu nawy, zwieńczonej złoconym krzyżem na błękitnej podstawie. Dzwonnica jest konstrukcją wolno stojącą, położoną za prezbiterium świątyni. Znajduje się na niej kilka dzwonów, z których największy waży dwie tony. Przypisy Bibliografia Храм святого благоверного великого князя Александра Невского
Mare de Déu dels Dolors (Riga)

L'Església de la Mare de Déu dels Dolors (en letó: Sāpju Dievmātes Romas katoļu baznīca) és una església catòlica romana a la ciutat de Riga, capital de Letònia. L'església està situada en el Carrer Pils 5. Aquesta és la primera església catòlica que es va construir a Riga després de la Reforma protestant. Està dedicada a la Mare de Déu dels Dolors. L'església precedent data de 1765 temps en el qual la ciutat va ser la capital del govern de Livònia en l'Imperi Rus, on la ciutat estava oberta des de principis de segle per a la població no alemanya i va substituir una petita capella de fusta per als soldats polonesos. Va servir originàriament per als polonesos i lituans de la ciutat. Referències
Iglesia de Nuestra Señora de los Dolores (Riga)

La Iglesia de Nuestra Señora de los Dolores (en letón: Sāpju Dievmātes Romas katoļu baznīca) es una iglesia católica en la ciudad de Riga, capital de Letonia. La iglesia está situada en la Calle 5 Pils.​ Esta es la primera iglesia católica que se construyó en Riga después de la Reforma protestante. Está dedicada a Nuestra Señora de los Dolores. La iglesia precedente data de 1765 tiempo en que la ciudad fue la capital del gobierno de Livonia en el Imperio Ruso, donde la ciudad estaba abierta desde principios de siglo para la población no alemana y sustituyó una pequeña capilla de madera para los soldados polacos. Sirvió originalmente a polacos y lituanos de la ciudad. Galería de imágenes Véase también Iglesia Catedral Basílica Referencias
Église Notre-Dame-des-Douleurs de Riga

L'église Notre-Dame-des-Douleurs (letton : Rīgas Sāpju Dievmātes baznīca), est une église catholique de Riga, capitale de la Lettonie. C'est la première église catholique à avoir été construite à Riga, après la Réforme protestante. Elle est dédiée à la Vierge des Douleurs. Historique L'église précédente date de 1765 du temps où la ville était capitale du gouvernement de Livonie au sein de l'Empire russe et où la ville s'était ouverte depuis le début du siècle aux populations non-germanophones et remplace une petite chapelle de bois pour les soldats polonais. Elle desservait principalement les communautés polonaises et lituaniennes de la ville. Son destin change lorsque l'archiduc Joseph, quelques mois avant sa montée au trône impérial, visite l'église et s'étonne de sa modestie et de son peu d'attrait, voire de sa laideur. Piqués au vif, les magistrats de la ville décident d'une nouvelle souscription (à laquelle participe Stanislas-Auguste Poniatowski), et la seconde église, plus grande, est bâtie entre 1783 et 1785 en style néoclassique avec des éléments baroques. Un premier réaménagement a lieu au milieu du XIXe siècle qui lui donne un aspect néogothique romantique. C'était la seule église catholique de Riga, jusqu'en 1885. Elle est dominée par un clocher néogothique. Elle est agrandie à la fin du XIXe siècle. L'église sert aujourd'hui d'église paroissiale du quartier du château de la vieille ville. Elle a une capacité de deux mille places. Elle se trouve place du château. Références Bibliographie (lv) Jānis Broks, Katolicisms Latvijā 800 Gados : 1186-1986, Vēsturisks Atskats [« Le catholicisme en Lettonie pendant 800 années : 1186-1986, une rétrospective historique »], 2002, 407 p. (ISBN 9984-619-40-0) (lv + de + en + ru) Vita Banga et Marina Levina, Rīgas dievnami : Arhitektūra un māksla. Riga's Churches. Architecture and Art, Riga, Zinātne, Apgads Mantojums, 2007 (ISBN 978-9984-823-00-3) Voir aussi Liens externes Site officiel Articles connexes Cathédrale Saint-Jacques de Riga Église Sainte-Marie-Madeleine de Riga Portail du catholicisme Portail de la Lettonie Portail de l’architecture chrétienne
Церква Матері Божої Скорботної (Рига)

Церква Матері Божої Скорботної (латис. Rīgas Sāpju Dievmātes baznīca) — римо-католицький храм у місті Рига, столиці Латвії. Належить до Католицької церкви в Латвії та є однією з найстаріших і найважливіших католицьких святинь міста. Історія Заснування та будівництво Першу дерев’яну каплицю на цьому місці було зведено наприкінці XVIII століття. Кам’яний храм у сучасному вигляді був побудований у 1785 році за дозволом влади Російської імперії, що на той час контролювала територію Ліфляндії. Будівництво стало важливою подією для католицької громади Риги, яка впродовж тривалого часу зазнавала обмежень. Храм було посвячено на честь Пресвятої Діви Марії під титулом Матері Божої Скорботної. XIX — початок XX століття У XIX столітті церква неодноразово перебудовувалася та розширювалася у зв’язку зі зростанням кількості вірян. Було змінено інтер’єр, оновлено вівтар та зведено вежу. Храм став одним із головних осередків католицизму в Ризі та відігравав важливу роль у релігійному житті латиської, польської та литовської громад міста. Радянський період Після включення Латвії до складу СРСР церква, на відміну від багатьох інших культових споруд, не була закрита й продовжувала функціонувати, хоча її діяльність перебувала під суворим державним контролем. Вона залишалася одним із небагатьох діючих католицьких храмів у Ризі протягом радянського періоду. Після відновлення незалежності Після 1991 року, з відновленням незалежності Латвії, церква Матері Божої Скорботної отримала новий імпульс розвитку. Було проведено реставраційні роботи, оновлено інтер’єр і фасади, а також активізовано парафіяльне життя. Храм і сьогодні є важливим духовним центром римо-католицької громади столиці. Архітектура Церква поєднує риси бароко та класицизму, характерні для сакральної архітектури кінця XVIII — початку XIX століття. Будівля має видовжену наву з напівкруглою апсидою та вежу над головним входом. Фасад вирізняється стриманим декором, симетричною композицією та вертикальними акцентами. Інтер’єр прикрашений вівтарями, скульптурними елементами та іконами, присвяченими Діві Марії. Див. також Католицька церква в Латвії Релігія в Латвії Рига Примітки Посилання Вікісховище: Rīgas Sāpju Dievmātes baznīca Вікідані: Rīgas Sāpju Dievmātes baznīca
Església Vella de Santa Gertrudis

L'Església Vella de Santa Gertrudis (en letó: Vecā Svētās Ģertrūdes evaņģēliski luteriskā baznīca) és una església luterana a la ciutat de Riga, capital de Letònia, està situada al carrer Ģertrūdes, 6. És una església parroquial de l'Església Evangèlica Luterana de Letònia. Té una llarga associació amb la comunitat ètnica alemanya de Riga, i el culte a la congregació es realitza en alemany. Situació L'església està situada en un barri de Riga, històricament fora dels murs principals de la ciutat i, per tant, sense protecció en temps de guerra o de setge. Història Set esglésies dedicades a santa Gertrudis han estat situades en el mateix lloc o en un de proper a l'actual. La primera edificació, amb data de la construcció desconeguda, però amb notícies de la seva existència el 1418 va ser edificada en pedra, i posteriorment demolida. Entre 1589 a 1591 va ser reconstruïda. Destruïda novament el 1605 per l'exèrcit suec assetjant Riga en aquest any. L'església reconstruïda no va patir danys durant el setge rus de Riga de 1656, encara que les seves campanes i orgues van ser robats i portats a Rússia. El 1700 l'església va ser destruïda novament, com a part dels combats de la Gran Guerra del Nord. De 1743 a 1744 es va reconstruir l'església, en fusta. Entre 1753 al 1754 l'església va ser reconstruïda novament, per tal d'ampliar-la, i va ser moblada novament amb campanes i un orgue. Una més gran expansió va portar a una reconstrucció entre els anys 1778-1779, i un canvi d'ubicació novament al lloc exacte de l'església de pedra original. Es va fer amb intenció per construir en pedra, però va ser rebutjat per l'ajuntament -les estructures de pedra només es permetien a l'interior de les muralles de la ciutat-, així que una altra església de fusta va ser construïda. Aquest edifici va ser destruït durant la invasió francesa de 1812. L'església fou reconstruïda novament entre 1814 i 1817. Finalment el 1866-1869 la present església de pedra i maó va ser construïda per reemplaçar l'edifici de fusta. Referències Enllaços externs Església Vella de Santa Gertrudis - Lloc web oficial
St.-Gertrud-Kirche (Riga)

Die St.-Gertrud-Kirche (lettisch Svētā Ģertrūdes baznīca) ist eine heute evangelisch-lutherische Kirche in der lettischen Hauptstadt Riga. Sie gehört zur Evangelisch-Lutherischen Kirche Lettlands. Zur Unterscheidung von der Neuen St.-Gertrud-Kirche trägt sie auch den Namen Alte St.-Gertrud-Kirche. Lage Sie befindet sich im Rigaer Stadtteil Vidzemes priekšpilsēta als Insel auf der Kreuzung Ģertrūdes iela und Baznīcas iela; die Adresse lautet Ģertrūdes iela 8. Ausstattung und Geschichte Eine erste urkundliche Erwähnung einer Kirche an dieser Stelle ist aus dem Jahr 1413 überliefert. In unmittelbarer Nähe der Hauptausfallstraße von Riga in nordöstlicher Richtung gelegen, wurde hier die Heilige Gertrud als Schutzpatronin der Reisenden und Wanderer verehrt. 1589 wurde die Kirche neu erbaut, jedoch bereits 1605 während der Belagerung Rigas durch den schwedischen König Karl IX. zerstört. Ein 1743 errichtetes Provisorium wurde 1781 durch einen neuen Kirchenbau ersetzt, der allerdings 1812 wegen des vermeintlich drohenden Angriffs durch Napoleon Bonaparte gemeinsam mit sämtlichen Rigaer Vorstädten geplant in Flammen aufging. Nachdem 1814 wiederum ein provisorischer Neubau errichtet worden war, baute man von 1865 bis 1869 schließlich die noch heute bestehende Backsteinkirche im neogotischen Stil. Entgegen der üblichen Ost-West-Ausrichtung von Kirchenbauten ist die St.-Gertrud-Kirche nach Südosten ausgerichtet, so dass ihr markanter Turm die mehrere Kilometer lange Sichtachse der Ģertrūdes iela dominiert. Seit dem 29. Oktober 1998 ist die Ģertrūdes baznīca unter der Nummer 6653 im lettischen Denkmalverzeichnis eingetragen. Literatur Karl Woldemar von Löwis of Menar, Riga, Verlag von Joneck & Poliewsky, Riga 1918, Seite 24 f. Führer durch Lettland, Buchdruckerei W. F. Häcker, Riga 1929, Seite 45 f. Weblinks Internetseite der Kirchengemeinde (lettisch) Eintrag 6653 im lettischen Denkmalverzeichnis (lettisch)
Stary kościół św. Gertrudy w Rydze

Stary kościół ewangelicko-augsburski im. św. Gertrudy (łot. Rīgas Vecā Sv. Ģertrūdes evaņģēliski luteriskā baznīca) – ryska świątynia luterańska znajdująca się przy ul. Ģertrūdes 8, zbudowana w latach 1864–1894. Historia Wzniesiony w latach 1864–1894 według projektu ryskiego architekta J. D. Felsko (1813–1902) kościół został poświęcony 2 marca 1896. Architekt nadał mu kształt eklektyczny, jednak nawiązujący do neogotyku (wysoka wieża, mierząca 63 m i wieżyczki po bokach, ostrołukowe okna, witraże). Po obu stronach ołtarza, którego centrum jest krucyfiks, znajdują się rzeźby św. św. Piotra i Jana. Ozdobne witraże zostały wykonane w II połowie XIX wieku i w 1907 w pracowni E. Todta. Dzwon o wymiarze 0,97 metra (odlany z brązu u ryskich ludwisarzy V.T. Donātsa i J.C. Švens) został wywieziony w 1915 w głąb Rosji, jednak władze sowieckie zwróciły go w 1923 miastu. Uznawane za jedne z najbardziej melodyjnych organów w mieście powstały w 1906 w pracowni W. Sauera we Frankfurcie nad Odrą. Kościół był świątynią niemiecką (jeszcze w latach 20. i 30. parafia wydawała pisma ewangelickie "Ev.-luth. Kirchenblatt" i "St. Gertrud-Bote"), jednak modlili się w nim również Łotysze. Po II wojnie światowej nadal służy wiernym, w większości Łotyszom. Zobacz też Nowy kościół św. Gertrudy w Rydze Przypisy Bibliografia Daina Priedola-Lāce, Rīgas Vecā Sv. Ģertrūdes baznīca, Rīga 2000 Historia kościoła i parafii. gertrude.lv. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-02)]. (łot.) Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii (łot.)
Patinoire du centre sportif de Brocēni

La patinoire du centre sportif de Brocēni, également appelée Wolkswagen ledus halle (anciennement Cemex ledus halle), est une patinoire située à Brocēni, en Lettonie. Cette patinoire ne dispose pas de places assises fixes, mais il est possible d’assister aux matchs de hockey depuis le café. Elle a été mise en service en 2005. Histoire La construction de la patinoire a commencé et s’est achevée en 2005. À son ouverture, elle portait le nom de patinoire Cemex. Aujourd’hui Depuis sa construction, la patinoire est un lieu populaire auprès des habitants et des visiteurs de la ville pour pratiquer le hockey. Elle abrite les équipes du centre de hockey pour enfants et jeunes, bien qu’aucune équipe professionnelle adulte n’y joue. Événements passés La patinoire accueille les matchs du Championnat letton de hockey sur glace junior disputés par l’équipe Brocēnu BJSS. Des matchs amicaux et le "Tournoi Volkswagen de hockey" y ont également eu lieu. Accès à la patinoire Bus Le transport en commun entre Saldus, le centre de Brocēni et les quartiers environnants est assuré par l’entreprise SIA "Sabiedriskais transports" via les lignes de bus Brocēni-Saldus. Le trajet jusqu’au centre-ville de Saldus dure environ 10 minutes. L’arrêt de bus se trouve à 500 mètres de la patinoire. Parking Un parking gratuit est disponible juste à côté de la patinoire. Liens externes Site officiel de la patinoire du Centre sportif de Brocēni Site officiel de la Fédération lettone de hockey Portail de la Lettonie Portail du patinage
Teatre de Liepāja

El Teatre de Liepāja (en letó, Liepājas teātris) és un teatre professional de Letònia fundat el 1907. Està situat a la ciutat de Liepāja i consta d'una única sala amb capacitat per a 600 espectadors. Les actuacions es realitzen en letó. Història El teatre va ser inaugurat l'11 de març de 1907 amb l'obra L'oncle Vània d'Anton Txékhov. A partir de 1912, també s'hi van muntar espectacles musicals. El 1915 es va acabar la nova construcció actual de l'edifici del teatre en estil neoclàssic. Durant l'ocupació alemanya s'hi van representar actuacions en alemany; després de la rendició alemanya el teatre va reprendre les seves activitats normals. Sota l'ocupació soviètica del 3 de novembre de 1940, als seus locals es va realitzar la cerimònia dels primers escolars pioners de Jelgava. Durant la Segona Guerra Mundial, el 1944 l'edifici va ser destruït per un incendi i restaurat immediatament. L'establiment ha estat conegut per diversos noms diferents; l'actual li va ser donat el 1998. La companyia del teatre ha participat en diversos festivals d'art dramàtic, com la Màscara d'Or a Moscou (2011i 2013), el Festival de Viena i el Festival de Kontakt a Polònia el 2014. Molts dels seus actors i directors han rebut premis del festival letó Spēlmaņu nakts. A partir de l'any 2000, el teatre va sofrir greus problemes econòmics per falta de subvencions, que el van posar en perill de tancament. El 2014 el teatre va haver d'interrompre la cooperació amb el director rus Bogomólov. El director a càrrec del teatre, Herbert Laukšteins, s'ha dirigit algunes vegades als mitjans de comunicació de Letònia per fer conèixer el problema. Referències
Théâtre de Liepāja

Le Théâtre de Liepāja (en letton : Liepājas teātris) est un théâtre professionnel en Lettonie fondé en 1907. Le théâtre se situe au numéro 4, rue Teātra, à Liepāja. Il s'agit du plus ancien théâtre professionnel en Lettonie. Les représentations se déroulent en langue lettone. Histoire Le théâtre a été inauguré le 11 mars 1907 avec la pièce d'Anton Tchekhov Oncle Vania. À partir de 1912, on y montait également les comédies musicales. En 1915, fut achevé la construction du nouveau bâtiment rue Hagedorna, aujourd'hui rue Teātra dans le style néo-classique. Lors de l'occupation allemande sur la scène de théâtre se donnaient les représentations en allemand, mais le théâtre en tant que tel n'existait plus. Après la capitulation allemande le théâtre a repris ses activités. Sous occupation soviétique, le 3 novembre 1940, dans ses locaux s'est déroulée la première cérémonie d'engagement des écoliers de Jelgava dans les pionniers. Lors de la Deuxième Guerre mondiale, en 1944, l'intérieur du bâtiment a été détruit par un incendie, mais fut vite restauré. De 1944 à 1950, le théâtre s’appelait Théâtre dramatique et musical. L'établissement, au fil du temps, a porté plusieurs noms différents, son nom actuel lui fut attribué en 1998. La troupe de théâtre a participé à plusieurs festivals d'art dramatique comme le Masque d'or à Moscou en 2011 et 2013, le Festival de Vienne et le festival "Kontakt" en Pologne en 2014. Plusieurs de ses acteurs et metteurs en scène ont également reçu les récompenses du festival letton Spēlmaņu nakts. En 2008, la direction du théâtre est confiée à Herberts Laukšteins qui occupe ce poste jusqu'en 2023. Depuis la fin des années 2000, le théâtre connait de graves difficultés financières dues au manque de subventions. Les menaces de fermeture ont été évoqués. En 2014, le théâtre a du interrompre la collaboration avec le metteur en scène russe, Konstantin Bogomolov. Le directeur, Herberts Laukšteins, s'est adressé à plusieurs reprises aux médias et à la radio lettonne afin de faire connaitre le problème. Notes et références Voir aussi Liens externes Site officiel Ressources relatives au spectacle : Carthalia European Theatre Architecture Articles connexes Lieux et monuments de Liepāja Portail du théâtre Portail de la Lettonie
Площадь Земитана

Пло́щадь Зе́митана (латыш. Zemitāna laukums) — центральная площадь исторического района Тейка в восточной части Риги. Площадь расположена на Бривибас гатве при примыкании к ней улиц Лиелвардес и Таливалжа. Размер площади — 11 260 м². Носит имя одного из героев борьбы за независимость Латвии Йоргиса Земитанса, памятник которому установлен в сквере в центре площади. История Площадь сформирована в 1929 году по решению Рижской городской думы, по проекту архитектора Петериса Берзкалнса. Своё нынешнее название она получила уже в 1930 году, однако в 1941 году, после присоединения Латвии к СССР, площадь была переименована в «площадь 21 июля» (дата провозглашения Латвийской ССР в 1940 году). В годы немецкой оккупации площадь была переименована в Berliner Platz, а с 1942 года — Exerzier Platz. С восстановлением советской власти, было возвращено название площадь 21 июля. В 1990 году площадь была переименована в площадь Тейки (латыш. Teikas laukums), а в 1994 году восстановлено её первоначальное название. Планировка Застройка западной и южной части площади сложилась в 1930-е годы; восточная сторона площади сформирована в 1950-е годы. Центральную часть занимает сквер прямоугольной формы с памятником Й. Земитансу работы скульптора Гунты Земите, установленный в 1995 году. Наиболее примечательным зданием на площади является дом № 2 (построен в 1933), в котором располагался кинотеатр «Тейка» (открыт в 1937, архитектор Т. Хермановский). Примечания
Parc naturel de la Kuja

Le parc naturel de la Kuja (en letton : Dabas parks “Kuja“) est un parc naturel en Lettonie situé en Vidzeme dans la municipalité de Madona. Le site s'étend sur 107,88 km2 sur 19,6 km le long de la rivière Kuja et fait l'objet d'une protection depuis 2004. Il abrite plusieurs types de paysages, des prairies, des forêts mixtes sarmatiques ainsi que des forêts alluviales. Le parc naturel appartient au réseau Natura 2000 qui rassemble des sites naturels ou semi-naturels de l'Union européenne ayant une grande valeur patrimoniale. Une réserve ornithologique La création du parc naturel a été motivée par la protection des oiseaux. Son territoire regroupe plusieurs habitats pour une très grande diversité d'espèces d'oiseaux et de populations d'importance internationale de la directive Oiseaux ainsi que des espèces protégées en Lettonie. Au total, 29 espèces d'oiseaux protégées ont été identifiées dans la zone, dont la plus importante densité de nidification en Lettonie d'aigles pomarins (90 sites de nidification répertoriés au sein du parc) ainsi que des cigognes noires, des bécassines doubles, des râles des genêts, des busards des roseaux, des cygnes chanteurs ou encore des hiboux des marais. Autres espèces protégées Plusieurs espèces protégées ont été identifiées au sein du parc naturel dont 9 espèces de mammifères menacées, 7 invertébrés, 9 plantes, 5 mousses et 14 lichens. Notes et références Portail de la conservation de la nature Portail de la Lettonie
Natuurpark Kurjanovas ezers

Natuurpark Kurjanovas ezers (Lets: Kurjanovas ezera dabas parks) is een natuurpark in Letland. Het werd opgericht in 2004 en is 2,58 vierkante kilometer groot. Het park omvat het Kurjanovas-meer en bossen. Het park is Natura 2000-gebied. Externe link Officiële website
Kurjanovas ezers

Kurjanovas ezers este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI, arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Letonia întinsă pe o suprafață de 262,9 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Kurjanovas ezers este situat la coordonatele 56.5308°N 27.9852°E﻿ ()56.5308; 27.9852. Înființare Situl Kurjanovas ezers a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică în decembrie 2003 pentru a proteja 2 specii de plante și 1 specie de animale. Alte tipuri de protecție: sit de importanță comunitară (în mai 2004) arie specială de conservare (în mai 2004) Biodiversitate Situată în ecoregiunea boreală, aria protejată conține 9 habitate naturale: Lacuri eutrofice naturale cu vegetație de tip Magnopotamion sau Hydrocharition, Pajiști uscate seminaturale și facies de acoperire cu tufișuri pe substraturi calcaroase (Festuco-Brometalia) (* situri importante pentru orhidee), Mlaștini turboase de tranziție și turbării mișcătoare, Taiga vestică, Păduri caducifoliate bătrâne naturale hemiboreale fino-scandinave (Quercus, Tilia, Acer, Fraxinus sau Ulmus) bogate în specii epifite, Păduri de conifere pe eskere fluvioglaciare sau legate la acestea, Păduri caducifoliate de mlaștină fino-scandinave, Păduri pe pante, grohotișuri și ravene de Tilio-Acerion, Mlaștini împădurite. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: plante (2): moșișoare (Liparis loeselii), Najas flexilis mamifere (1): liliac de iaz (Myotis dasycneme) Pe lângă speciile protejate, pe teritoriul sitului au mai fost identificate 5 specii de plante. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Letonia