NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Languedoc-Roussillon

Languedoc-Roussillon a fost una dintre cele 26 regiuni ale Franței de până la reorganizarea teritorială din anul 2014. Capitala regiunii era orașul Montpellier, iar regiunea cuprindea 5 departamente. La 1 ianuarie 2016 Languedoc-Roussillon și regiunea vecină Midi-Pirinei au devenit o singură entitate teritorială, numită Occitania. Istoric Regiunea a fost locuită de triburi celtice în antichitate, iar în 118 î.Hr. romanii înființează prima colonie de pe teritoriul Galiei numită Narbo Martius în jurul căreia ia ființă provincia Gallia Narbonensis. Iulius Cezar a fost proconsul al regiunii și a inițiat cucerirea Galiei de aici. La începutul secolului al V-lea regiunea este ocupată de vandali și ulterior de vizigoți care formează un regat în zonă. În secolul VIII regiunea este cucerită de către mauri și ulterior Carol cel Mare o cucerește și o include în Regatul Aquitaniei sub administrarea Conților de Toulouse. În restul Evului Mediu, regiunea este influențată de conții de Roussillon, vorbitori de limba catalană iar în 1271 provincia Languedoc este incorporată în Regatul Franței. În 1659, prin Tratatul Pirineilor, regiunea Roussillon este atașată Regatului Franței. După Revoluția Franceză din 1789, are loc organizarea în departamente, iar în anii 60 se înființează regiunea actuală. Inițial această construcție administrativă părea fragilă deoarece departamentele erau mai atașate de alte orașe ca Marsilia și Toulouse, însă odată cu venirea a peste 25.000 de repatriați din Algeria franceză importanța reședinței regiunii a crescut semnificativ. Geografia Două elemente sunt caracteristice regiunii: o zonă litorală de-a lungul Mării Mediterane și o zonă muntoasă în partea de vest și nord ce cuprinde Munții Pirinei și Masivul Central. Economia Datorită climatului însorit, economia se bazează foarte mult pe turism și pe agricultură.
Лангедок-Руссильон

Лангедо́к-Руссильо́н (фр. Languedoc-Roussillon, окс. Lengadòc-Rosselhon, кат. Llenguadoc-Rosselló) — бывший регион на юге Франции. С 1 января 2016 года является частью региона Окситания. Главный город — Монпелье. Население — 2 670 046 человек (9-е место среди регионов, оценка 2011 г.). География Площадь территории — 27 376 км². Через него протекают реки Эро, Рона. История В результате Альбигойских войн (1209—1229 гг.) Тулузское графство попадает в зависимость от королевства Франция. После смерти последнего графа Тулузского Раймунда VII (1249 г.) управление территориями переходит к его дочери Жанне и её мужу Альфонсу де Пуатье — брату французского короля Людовика IX. Поскольку они умерли бездетными (1271 г.), власть над землями полностью сосредоточилась в руках французских королей. Административное деление Регион включает департаменты Од, Гар, Эро, Лозер, Пиренеи Восточные. Население В Средние века регион был центром окситано-романских языков. Хотя население постепенно перешло большей частью на французский язык, символика региона основана на флагах окситанского и каталанского национальных движений. Экономика Лангедок-Русийон является крупнейшим винодельческим регионом Франции. В плане виноделия регион разделен на 2 части — Лангедок и Руссильон. Наибольшее распространение имеют сорта винограда мурведр, гренаш, кариньян и сира. Примечания Ссылки Languedoc-Roussillon sur Wikivoyage Site officiel du conseil régional Languedoc-Roussillon Préfecture Languedoc-Roussillon Paysages et découverte de la Lozère-Gévaudan en photos ! Environnement en Languedoc-Roussillon ! Languedoc-Roussillon Guide The Languedoc for visitors
Лангдок-Русијон

Лангдок-Русијон (фр. Languedoc-Roussillon, окситански: Lengadòc-Rosselhon; каталонски: Lenguadoc-Rosselló) је бивши регион у Француској који се састојао од пет департмана. Регион је обједињавао департмане који су настали из старих историјских провинција Лангдок и Русијон. Историја Ово подручје су Римљани покорили у првом веку п. н. е. У петом веку то подручје су заузели прво Вандали, а касније Визиготи. Визиготи су владали тим подручјем као и деловима Шпаније до напада Мавара 719. године. Регион Лангдок је променио више владара у 500 годишњем периоду, да би коначно био прикључен краљевини Француској 1271. године. Пиринејским уговором Русијон је прикључен Француској 1659. године. У средњем веку ово подручје је било велико бојиште верских ратова. Администрација Од локалних избора 2004. године на власти је Социјалистичка партија на челу са Жорж Фрешом (Georges Frêche) која има 43 посланичких места у регионалном већу. Унија за народни покрет (Union pour un mouvement populaire) има 16 посланичких места, а екстремно десни ФН 8 места. Политика Политика у региону Лангдок-Русијон је дуги низ година обележена супарништвом између две особе: Жак Бланса (Jacques Blanc, који је председавао регионалним парламентом осамнаест година) и Жорж Фреша (Georges Frêche), његовог противника из Социјалистичке партије, који га је наследио 2004. године. Регион је доживео велике промене од ступања Жоржа Фреша на власт. Застава и грб који су симболизовали старе провинције су промењени. Нова власт је покренула и кампању мењања имена региона из Лангдок-Русијон у Септеманија (Septimanie), како би се уклонило дугогодишње супарништво између Лангдока и Русијона и јаче ујединио регион. Име Септеманија је кориштено за ово подручје још за вријеме Римског царства. Тешко је установити хоће ли до ове промене доћи, јер ово име није кориштено још од 9. века. У русијонском делу региона је врло изражен каталонски национализам, чије се присталице боре за осамостаљивање департмана Источни Пиринеји у самостални регион Француске. Нови регион би се највероватније звала Сјеверна Каталонија (каталонски: Catalunya Nord), али вероватноћа да се ово оствари је врло мала. Географија Регион се на југу граничи са Шпанијом и Средоземним морем (Лионски залив), и са следећим француским регионима: Прованса-Алпи-Азурна обала, Рона-Алпи, Оверња, Средишњи Пиринеји. Регион је географски веома разноврстан: у њему се налазе Пиринеји, а протиче и река Рона. Економија Две најважније економске гране у региону су туризам и пољопривреда. Становништво По природном прираштају овој је врло јак регион у Француској, процјењује се да ће 2030. године овај регион имати 3.100.000 становника, што је пораст од 34% у односу на 2000. годину. Овом броју увелико доприносе унутрашње миграције у Француској. Референце Спољашње везе Званични веб-сајт Званични веб-сајт Природа региона (језик: француски)
Languedoc-Roussillon

Languedoc-Roussillon (occitanska: Lengadòc-Rosselhon; katalanska: Llenguadoc-Rosselló) är en tidigare fransk administrativ region belägen vid Frankrikes sydkust, mot Medelhavet, som sedan 2016 är en del av regionen Occitanien. Den består av större delen av den historiska provinsen Languedoc, Frankrikes katalanska områden, däribland den äldre provinsen Roussillon, och större delen av Gévaudan. Regionhuvudstad var Montpellier. Geografi Languedoc-Roussillons södra gräns går längs Östpyrenéerna där regionen har gräns mot Spanien och Andorra. I sydöst ligger Medelhavet (Golfe du Lion), i nordöst regionerna Provence-Alpes-Côte d'Azur och Rhône-Alpes, i norr Auvergne, och i väster Midi-Pyrénées. Canal du Midi löper tvärs genom regionen, vilken förbinder Medelhavet med Atlanten. I nordöst ligger Cévennes. De flesta av regionens städer ligger längs kusten: Perpignan, Narbonne, Béziers, Sète, och regionhuvudstaden Montpellier. Carcassonne ligger dock vid Canal du Midi, och Nîmes och Arles en bit in i landet, mot Rhônedalen. Vid kusten finns laguner och där finns långa sandstränder. Inlandet utgörs i stor utsträckning av låga platåer som bildats av kalksten. Historia Större delen av regionen utgörs av Languedoc, och dess historia sammanfaller till stora delar med dennas. Romarna kallade området Septimania, ett namn som ännu användes under tidig medeltid. Namnet Languedoc kommer från språket lange d'oc. Olika delar av regionen tillhörde under medeltiden olika statsbildningar, intogs av visigoter och franker, ingick därefter i bland annat Aragonien (Roussillon) och hertigdömet Toulouse; Languedoc hamnade under franska kronan 1271. Under religionskrigen flyttade många hugenotter till regionen. Roussillon blev franskt 1659, och var en provins under ancien régime som omfattade de katalanska områdena. Ekonomi Languedoc-Roussillon har tre gånger så stora vinodlingar som Bordeaux, och regionen står för en mycket stor andel av världens totala vinproduktion, se Languedoc-Roussillon-viner. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Languedoc-Roussillon, 8 maj 2008. Bonniers lexikon, band 1-24, red. L. Ahlgren, Stockholm 1997
Лангедок-Русійон

Лангедок-Русійон (фр. Languedoc-Roussillon, кат. Llenguadoc-Rosselló) — історичний регіон на півдні Франції з 1 січня 2016 у складі регіону Окситанія. Головне місто Монпельє. Населення 2,46 млн осіб (10-е місце серед регіонів, оцінка 2004 р.). Географія Площа території 27 376 км². Регіон включає департаменти Од, Ґар, Еро, Лозер, Східні Піренеї. Через нього протікають річки Еро, Рона. Історія В 1271 р. регіон був приєднаний до Франції в результаті Альбігойських війн. Посилання Site officiel du conseil régional Languedoc-Roussillon. Архів оригіналу за 15 вересня 2008. Site officiel Tourisme Languedoc-Roussillon. Préfecture Languedoc-Roussillon. Paysages et découverte de la Lozère–Gévaudan en photos. Environnement en Languedoc-Roussillon. Languedoc-Roussillon Guide. The Languedoc for visitors. La SeptimaNO — Platform against Septimania denomination. Архів оригіналу за 12 грудня 2005.
Elne Cathedral

Elne Cathedral (French: Cathédrale Sainte-Eulalie-et-Sainte-Julie d'Elne, Catalan: Catedral de Santa Eulàlia d'Elna) is a Roman Catholic church and former cathedral located in the town of Elne in the County of Roussillon, France. It was the seat of the former Bishopric of Elne, which was transferred to the Bishopric and cathedral of Perpignan in 1601. It also had a tight room with a design inspired from cathedral of Tolouse, Saint Stephen's Cathedral where guilty people were locked away for 48 hours, until they calmed down. The cathedral was consecrated in 1069. In 1285, during the Aragonese Crusade, French troops sacked the town and massacred the townspeople who had taken refuge in the cathedral. Gallery External links Media related to Elne Cathedral at Wikimedia Commons Location of the cathedral
Catedral de Santa Eulalia y Santa Julia (Elna)

La catedral de Santa Eulalia y Santa Julia de Elna, se encuentra en el municipio francés de Elna, en la región del Languedoc-Rosellón. Románica de los siglos XI - XIII con elementos góticos. Sede episcopal fundada en el siglo VI, su primer obispo fue Domne (571-586), según consta en las actas de los concilios de Toledo y Narbona. Tuvo los territorios del Conflent, del Rosellón y del Vallespir a partir del siglo IX. En el año 1801 fue suprimida y fusionada con el obispado de Carcasona hasta el 1817 que se constituyó el obispado de Perpiñán. El edificio Planta basilical de tres naves, la central con bóveda de cañón y de unos 8 metros de anchura y las laterales con cuarto de esfera, con tres ábsides. La fachada principal es de arco de medio punto, sin decoración, se conserva un campanario de los dos que tenía; para sustituirlo, se construyó una torre de ladrillos de cuatro pisos con cuatro arcos en cada lado y decoración en las arquivoltas de basalto negro en el primer piso. Exteriormente el ábside mayor está reforzado por dos contrafuertes y con una serie de arcos ciegos y lesenas (listón decorativo sin molduras). Claustro El claustro se construyó entre los siglos XII y XIV. Es de planta cuadrangular irregular, comunicándose con los actuales museos de historia y arqueología. La galería sur es la única de la época románica el resto de galerías son góticas. En su construcción se empleó mármol de la población de Ceret. Las esculturas que se encuentran son de temas de flora y animales y alguna escena historiada. Del escultor Ramón de Bianya hay dos sepulcros: el del obispo Ramón de Vilallonga (1216) y el de Ferran del Soler (1203), un tercer sepulcro, el del obispo Guillem Jordá (1186) no se conoce su autor. Véase también Arte románico de Cataluña Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de Santa Eulalia y Santa Julia. Información e imágenes
Kathedraal van Elne

De Kathedraal van Elne (Frans: Cathedrale Sainte-Eulalie-et-Sainte-Julie d'Elne) is een voormalige rooms-katholieke kathedraal en een nationaal monument van Frankrijk gelegen in het centrum van Elne in het voormalige graafschap Roussillon. Het was de zetel van het voormalige bisdom Elne dat bestond van de 6e tot de 17e eeuw. De kathedraal werd gebouwd tussen de 11e en de 13e eeuw en werd ingewijd in 1069. In 1285, tijdens de Aragonese Kruistocht, plunderden Franse troepen de stad en vermoordden ze de stedelingen, die hun toevlucht hadden gezocht in de kathedraal. Externe link (en) Locatie van de kathedraal
Cantó de Ceret

El cantó de Ceret és una antiga divisió administrativa francesa, situada a la Catalunya del Nord, al departament dels Pirineus Orientals. Des del 2014 és ja una divisió administrativa obsoleta. Composició El Cantó de Ceret estava compost per catorze comunes del Vallespir i del Rosselló: Del Vallespir: Ceret (cap del cantó) L'Albera Les Cluses Morellàs i les Illes El Pertús Sant Joan Pla de Corts Reiners Del Rosselló: Banyuls dels Aspres Calmella Montoriol Oms Tellet Vivers El Voló Formen part de la Comunitat de Comunes del Vallespir. Història El cantó de Ceret fou creat el 1790 dins del districte de Ceret. La comuna de les Cluses fou separada del Cantó de La Roca per tal de ser integrada al Cantó de Ceret el 1801. Després de nombroses irregularitats, les eleccions del 1858 s'invaliden per una sentència del Consell d'Estat de data 24 de maig del 1859. Aleshores fou elegit un nou conseller general. La comuna de l'Albera fou separada del Cantó d'Argelers per a ser incorporada al cantó de Ceret el 13 de maig del 1947. El 2014 fou remodelat l'esquema cantonal de la Catalunya del Nord, i el Cantó de Ceret fou suprimit, per tal de donar pas, amb alguns canvis, al Cantó de Vallespir-Albera, que entrà en vigor el 2015. Els pobles de Reiners i de Tellet s'incorporaren al Cantó del Canigó. Consellers generals Referències
Kanton Céret

Kanton Céret (fr. Canton de Céret) je francouzský kanton v departementu Pyrénées-Orientales v regionu Languedoc-Roussillon. Skládá se ze 14 obcí. Obce kantonu Céret Le Boulou Maureillas-las-Illas Saint-Jean-Pla-de-Corts Reynès Banyuls-dels-Aspres Le Perthus Oms Les Cluses Montauriol Vivès Taillet L'Albère Calmeilles Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kanton Céret na Wikimedia Commons
Céret (kanton)

Céret var en fransk kanton fra 1790 til 2015 beliggende i departementet Pyrénées-Orientales i regionen Languedoc-Roussillon. Kantonen blev nedlagt i forbindelse med en reform, der reducerede antallet af kantoner i Frankrig. Céret bestod af 14 kommuner i 2015: Céret (hovedby) Le Boulou Maureillas-las-Illas Saint-Jean-Pla-de-Corts Reynès Banyuls-dels-Aspres Le Perthus Oms Les Cluses Montauriol Vivès Taillet L'Albère Calmeilles Kilder
Kanton Céret

Der Kanton Céret war on 1790 bis 2015 ein französischer Wahlkreis im Arrondissement Céret im Département Pyrénées-Orientales und in der Region Languedoc-Roussillon. Sein Hauptort war Céret. Der Kanton war 237,31 km² groß und hatte 33.772 Einwohner (Stand 1. Januar 2023). Gemeinden Der Kanton bestand aus 14 Gemeinden: Bevölkerungsentwicklung
Canton of Céret

The Canton of Céret is a French former canton of Pyrénées-Orientales department, in Languedoc-Roussillon. It had 22,167 inhabitants (2012). It was disbanded following the French canton reorganisation which came into effect in March 2015. History The canton of Céret was created in 1790 as part of the district of Céret, and then of the arrondissement of Céret. The commune of Les Cluses was separated from the canton of Laroque and attached to the canton of Céret in 1801. Following various incidents the elections of 1858 for the canton of Céret were cancelled in 1859 and a new councillor was then elected. The commune of L'Albère was separated from the canton of Argelès-sur-Mer and attached to the canton of Céret in 1947. Composition The canton comprised the following communes: References
Cantón de Céret

El cantón de Céret era una división administrativa francesa, que estaba situada en el departamento de Pirineos Orientales y la región de Languedoc-Rosellón.​ Composición El cantón estaba formado por catorce comunas: Banyuls-dels-Aspres Calmeilles Céret L'Albère Le Boulou Le Perthus Les Cluses Maureillas-las-Illas Montauriol Oms Reynès Saint-Jean-Pla-de-Corts Taillet Vivès Supresión del cantón de Céret En aplicación del Decreto n.º 2014-262​ de 26 de febrero de 2014, el cantón de Céret fue suprimido el 22 de marzo de 2015 y sus 14 comunas pasaron a formar parte; ocho del nuevo cantón de Vallespir-Albères, cuatro del nuevo cantón de Les Aspres y dos del nuevo cantón de Canigó. Referencias
Canton de Céret

Le canton de Céret est une division administrative française, située dans le département des Pyrénées-Orientales et la région Languedoc-Roussillon. Histoire Le canton de Céret est créé en 1790 au sein du district de Céret. La commune de L'Écluse est détachée du canton de Laroque pour être rattachée au canton de Céret en 1801. À la suite de nombreuses irrégularités, les élections de 1858 sont invalidées par un arrêt du Conseil d'État daté du 24 mai 1859. Un nouveau conseiller général est alors élu. La commune de L'Albère est détachée du canton d'Argelès-sur-Mer pour être rattachée au canton de Céret le 13 mai 1947. Composition Le canton de Céret groupe 14 communes : À noter que la commune de Banyuls-dels-Aspres ne partage aucune limite territoriale avec les autres communes du canton. Représentation Conseillers généraux de 1833 à 2015 Conseillers d'arrondissement (de 1833 à 1940) Le canton de Céret avait deux conseillers d'arrondissement. Historique des élections Élection de 2001 Les élections cantonales de 2001 ont eu lieu les dimanches 11 et 18 mars 2001. Abstention : 40,16 % au second tour. Élection de 2008 Les élections cantonales de 2008 ont eu lieu le dimanche 9 mars 2008. Abstention : 27,30 % au premier tour. Démographie Notes et références Voir aussi Portail de la politique française Portail des Pyrénées-Orientales
Cantone di Céret

Il Cantone di Céret era una divisione amministrativa dell'arrondissement di Céret. È stato soppresso a seguito della riforma complessiva dei cantoni del 2014, che è entrata in vigore con le elezioni dipartimentali del 2015. Comprendeva i comuni di: L'Albère Banyuls-dels-Aspres Le Boulou Calmeilles Céret Les Cluses Maureillas-las-Illas Montauriol Oms Le Perthus Reynès Saint-Jean-Pla-de-Corts Taillet Vivès Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cantone di Céret Collegamenti esterni Statistiche sul sito dell'INSEE
Kanton Céret

Céret is een voormalig kanton van het Franse departement Pyrénées-Orientales. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement Céret. Het werd opgeheven bij decreet van 26 februari 2015 met uitwerking op 22 maart 2015. Gemeenten Het kanton Céret omvatte de volgende gemeenten: Banyuls-dels-Aspres Calmeilles Céret (hoofdplaats) L'Albère Le Boulou Le Perthus Les Cluses Maureillas-las-Illas Montauriol Oms Reynès Saint-Jean-Pla-de-Corts Taillet Vivès
Cantonul Céret

Cantonul Céret este un canton din arondismentul Céret, departamentul Pyrénées-Orientales, regiunea Languedoc-Roussillon, Franța. Comune Banyuls-dels-Aspres Calmeilles Céret (reședință) L'Albère Le Boulou Le Perthus Les Cluses Maureillas-las-Illas Montauriol Oms Reynès Saint-Jean-Pla-de-Corts Taillet Vivès
Église Saint-Louis de Sète

L’église Saint-Louis, dite décanale, est une église située au cœur du quartier Haut de Sète construite tout à la fin du XVIIe siècle par l'architecte Augustin-Charles d'Aviler. C'est la plus ancienne et la plus importante de la ville, d’où la dénomination « décanale » (église du doyen). Elle est classée au titre des monuments historiques par arrêté du 9 mars 1989. Historique L'église est édifiée tout à la fin du XVIIe siècle selon les plans d'Augustin-Charles d'Aviler, architecte du roi en Languedoc. Elle est consacrée en 1702 et dénommée en l'honneur du saint patron de Sète, Louis IX. Structure Extérieur L'entrée se situe au sommet d'un perron monumental. La façade orientale tripartie est surmontée d'un clocher à quatre baies. L'étage supérieur, sorte de lanterne ouverte sur ses quatre côtés, en fer et zinc, auquel on accède par un escalier en colimaçon en bois, est rajouté au milieu du XIXe siècle en lieu et place de l'ancien campanile d'origine en fer forgé. Le tout est surmonté d'une terrasse sur laquelle est installée en 1869 une statue en cuivre de la Vierge, de sept mètres de haut, œuvre du Lodévois Benjamin Cusson, la Vierge « Regina Maris », Reine des mers, à l'origine dorée à la feuille. Intérieur L'édifice, d'un plan allongé régulier, comprend une nef de deux travées adjointe de chapelles qui conduit à un chœur de deux travées secondé par deux chapelles axiales. Elle est coupée par un transept saillant. L'abside est traitée en voussure, la voûte est en berceau anse-de-panier. Des centaines de Sétois sont enterrés dans les caveaux situés sous les chapelles intérieures au cours du XVIIIe siècle. Mobilier Orgue L'orgue a été construit par Prosper-Antoine Moitessier en 1843. Maurice Puget a fait quelques travaux en 1931. Alain Sals, qui avait restauré l'instrument en 1975 (année de son classement à titre objet), a réalisé un relevage au début des années 2000. Un deuxième orgue est également classé à titre objet des monuments historiques en 1994. Cloches Son clocher a abrité jusqu'au début du XXe siècle deux importantes cloches réalisées par Jean Poutingon en 1761. Ces cloches ont été refondues et le bourdon actuel (ré#3) date de 1924, comme la seconde cloche (la#3), beaucoup plus modeste, placée juste en dessous. À l'étage supérieur, dans la lanterne, se trouve une troisième cloche (sol3) datant de 1914. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de l'Hérault Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressources relatives à l'architecture : Mérimée PSS Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Hérault Portail du Languedoc-Roussillon Portail des monuments historiques français
Hôtel de Joubert (Montpellier)

L’hôtel de Joubert (ou hôtel Coste) est un hôtel particulier situé à Montpellier, dans le département de l'Hérault. Histoire Monsieur de Joubert fut le dernier Trésorier de la Bourse des Etats du Languedoc, supprimés à la révolution. Ce bâtiment fait l’objet d’une inscription au titre des monuments historiques depuis le 16 octobre 1944. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de Montpellier Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail de Montpellier Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des monuments historiques français