NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Batllavë

Batllavë, Liqeni i Batllavës (serb. Батлавско језеро, Batlavsko jezero) – zbiornik zaporowy w Kosowie. Stanowi źródło wody dla okolicznych miejscowości. Jest największym jeziorem w Kosowie i jedynym kąpieliskiem tego rodzaju w kraju. Nad jeziorem położone są następujące miejscowości: Orllan Koliq Galeria Przypisy Bibliografia Geil Warrander, Verena Knaus: Kosovo. The Bradt Travel Guide. Wyd. 1. Buckinghamshire: Bradt Travel Guides, 2007. ISBN 978-1-84162-199-9. (ang.).
Батлавско језеро

Батлавско језеро (алб. Liqeni i Batllavës) је вештачко језеро у Србији, на Косову и Метохији, између варошица Орлане и Батлава, око 20 километара североисточно од Приштине. Налази се на реци Батлави, у сливу Лаба, где је подигнута брана 1958. године код варошице Батлава. Дужина језера око 6,7 км, просечна ширина је 450 метара, док је укупна површина око 3 km². Језеро је туристички веома значајно и изузетно је богато рибом. Најзаступљенији је шаран, а од беле рибе деверика, бодорка и клен. Име је добило по реци и месту Батлава. Галерија Види још Газиводе Грачаничко језеро Батлава Списак језера у Србији Литература Марковић, Јован Ђ. (1990). Енциклопедијски географски лексикон Југославије. Сарајево: Свјетлост. ISBN 978-86-01-02651-3. Мала енциклопедија Просвета (3 изд.). Београд: Просвета. 1985. ISBN 978-86-07-00001-2. Спољашње везе
Klášter Visoki Dečani

Klášter Visoki Dečani (albánsky Manastiri i Deçanit) je klášter Srbské pravoslavné církve u řeky Dečanska Bistrica na úpatí pohoří Prokletije, nedaleko kosovského města Dečani, je součástí eparchie Raška a Prizren. Je jedním ze čtyř objektů, chráněných od roku 2004 jako světové dědictví pod souhrnným názvem „Středověké památky v Kosovu“. Popis Stavba kláštera byla zahájena roku 1327 na příkaz srbského krále Štěpána Uroše III., který podle něj získal přízvisko „Dečanský“ a je v klášteře také pohřben. Stavbou byl pověřen františkánský mnich Fra Vito z Kotoru, který obohatil tradiční byzantskou architekturu románskými prvky. Stavba byla dokončena roku 1335. Dominantou areálu je pětilodní chrám vysoký 30 metrů, zasvěcený Pantokratorovi. Za druhé světové války klášter napadli příslušníci albánské nacionalistické organizace Balli Kombëtar, před zničením ho chránila italská armáda. Během války v Kosovu našli v klášteře úkryt váleční uprchlíci. V roce 2007 ostřelovali klášter Albánci protiraketovými děly, od té doby je pod ochranou jednotek KFOR. V klášteře se nacházejí cenné středověké fresky, nejznámější je Ukřižování, na němž jsou nad Kristovou hlavou stylizovaně zobrazeny Měsíc a Slunce, vyznavači UFO však v těchto objektech vidí kosmické lodi s posádkou. Fotogalerie Odkazy Reference Literatura ĆIRKOVIĆ, Sima, 2004. The Serbs. Malden: Blackwell Publishing. Dostupné online. KRSTIĆ, Branislav, 2003. Saving the Cultural Heritage of Serbia and Europe in Kosovo and Metohia. Belgrade: Coordination Center of the Federal Government and the Government of the Republic of Serbia for Kosovo and Metohia. Dostupné online. PANTELIĆ, Bratislav, 2002. The Architecture of Dečani and the Role of Archbishop Danilo II. Wiesbaden: Reichert. Dostupné online. PEIĆ, Sava, 1994. Medieval Serbian Culture. London: Alpine Fine Arts Collection. PETKOVIĆ, Vesna; PEIĆ, Sava, 2013. Serbian Medieval Cultural Heritage. Belgrade: Dereta. ŠAKOTA, Mirjana, 2017. Ottoman Chronicles: Dečani Monastery Archives. Prizren: Diocese of Raška-Prizren. SUBOTIĆ, Gojko, 1998. Art of Kosovo: The Sacred Land. New York: The Monacelli Press. Dostupné online. TODIĆ, Branislav; ČANAK-MEDIĆ, Milka, 2013. The Dečani Monastery. Belgrade: Museum in Priština. Dostupné online. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Visoki Dečani na Wikimedia Commons BLAGO Fund: Visoki Dečani Visoki Decani Serbian orthodox monastery [online]. www.kosovo.net. Dostupné online. (anglicky) Endangered Site: Visoki Decani Monastery, Kosovo [online]. www.smithsonian.com. Dostupné online. (anglicky) History [online]. www.amicididecani.it [cit. 2015-06-30]. Dostupné v archivu pořízeném dne 2015-06-29. (anglicky)
Visoki Dečani

Visoki Dečani (srpski: Манастир Високи Дечани) je jedan od najvažnijih manastira srpske pravoslavne crkve koji se nalazi na Kosovu, 12 km južno od grada Peć. Samostan (manastir) je najveća srednjovjekovna srpska crkva u kojoj se nalaze najbolje sačuvane freske u Jugoistočnoj Europi. Godine 2004., UNESCO je upisao manastir na popis mjesta svjetske baštine u Europi, navodeći njegove freske kao "najvrijednije primjere tzv. renesanse Palaeologa u bizantskom slikarstvu" i "vrijedne zabilješke života u 14. stoljeću". Povijest Manastir je ustanovio kralj Stefan Uroš III. Dečanski 1327. godine, ali originalni dokument govori o godini 1330. kada je manastirska crkva posvećena Kristu Pantokratoru. Sljedeće godine kralj je preminuo i sahranjen je u manastiru, nakon čega je proglašen za sveca i njegove svete moći se nalaze u manastiru, koji je od tada postao njegovo svetište. Izgradnju je nastavio njegov sin car Stefan Uroš IV. Dušan do 1335. godine, no freske su završene tek 1350. godine. Godine 2006., stavljen je na popis ugroženih mjesta svjetske baštine zbog mogućih napada Albanskih ekstremista i još uvijek ga čuvaju UN snage KFOR-a. Dne 30. ožujka 2007. eksplozija, koju su potvrdili i srpski i inozemni izvori na Kosovu, je odjeknula u blizini manastira. Biskup Teodozije, predstojnik manastira Visoki Dečani, izjavio je kako se radilo o ručnoj bombi koja je trebala biti prijeteća poruka manastiru, ali i snagama KFOR-a. Odlike Crkva je izgrađena od mramornih blokova crveno-ljubičaste, svjetložute i plavo-ljubičaste boje, a izgradnju je nadgledao Fra. Vito iz Kotora. Crkva se odlikuje svojom veličinom, te raškim, romaničkim i gotičkim oblicima. Osim bogatih i dobro sačuvanih fresko-ciklusa u unutrašnjosti se nalazi i originalno kameno prijestolje igumana (templon) iz 14. stoljeća i izrezbareni drveni sarkofag kralja-osnivača, svetog Stefana. Bilješke i izvori Bratislav Pantelić, Arhitektura Dečana i uloga nadbiskupa Danila II., Reichert Verlag, 2002. Poveznice Srpski manastiri Studenica Sopoćani Manastir Gračanica Vanjske poveznice Visoki Dečani- virtuelne ture i foto kolekcije Fonda BLAGO Procjena Odbora za svjetsku baštinu. Visoki Dečani na www.kosovo.net Arhivirana inačica izvorne stranice od 2. listopada 2020. (Wayback Machine)
Klooster Visoki Decani

Het Klooster Visoki Dečani (Servisch: Високи Дечани) is een Servisch-orthodox klooster gelegen in Deçan, in de buurt van Peć in Kosovo. De kerk van het klooster is de grootste middeleeuwse kerk op de Balkan, met een grote collectie frescos. Het klooster werd gesticht door koning Stefan Uroš III Dečanski in 1327. Toen deze in 1331 stierf werd de bouw voortgezet door zijn zoon tsaar Stefan Uroš IV Dušan. Alle fresco's dateren dan ook van de jaren 1330-1340. Zo zijn er taferelen uit het boek Genesis (46 fresco's), uit het Passieverhaal (43 fresco's) en over Het Laatste Oordeel (26 fresco's). Op 13 juli 2006 werd het op de Werelderfgoedlijst van UNESCO gezet onder de naam Middeleeuwse monumenten in Kosovo. Maar de erfgoedorganisatie Europa Nostra plaatste het klooster op de rode lijst van de zeven meest bedreigde monumenten in het jaar 2021, tot ongenoegen van de islamitische regering van Kosovo. Tussen het klooster en de overheid van Kosovo sleept een conflict over 24 ha. grond, die vroeger het klooster toebehoorde en die na de Tweede Wereldoorlog door de communistische regering van Joegoslavië in beslag werd genomen. Het Hooggerechtshof van Kosovo bepaalde in 2016, dat de grond moest worden teruggegeven. Maar de gemeente, die haar in beheer heeft, weigert aan het vonnis te voldoen. Literatuur Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Blackwell Publishing, Malden. Gearchiveerd op 23 juli 2023. Cultural Heritage of Kosovo and Metohija. Institute for the Protection of Cultural Monuments of the Republic of Serbia, Belgrade (1999). Gearchiveerd op 26 mei 2023. The History of Serbian Culture. Porthill Publishers, Edgware (1995). Gearchiveerd op 30 maart 2023. Krstić, Branislav (2003). Saving the Cultural Heritage of Serbia and Europe in Kosovo and Metohia. Coordination Center of the Federal Government and the Government of the Republic of Serbia for Kosovo and Metohia, Belgrade. Gearchiveerd op 26 mei 2023. Serbian Artistic Heritage in Kosovo and Metohija: Identity, Significance, Vulnerability. Serbian Academy of Sciences and Arts, Belgrade (2017). Gearchiveerd op 27 mei 2023. Pantelić, Bratislav (2002). The Architecture of Dečani and the Role of Archbishop Danilo II. Reichert, Wiesbaden. Gearchiveerd op 27 mei 2023. Peić, Sava (1994). Medieval Serbian Culture. Alpine Fine Arts Collection, London. Petković, Vesna, Peić, Sava (2013). Serbian Medieval Cultural Heritage. Dereta, Belgrade. Šakota, Mirjana (2017). Ottoman Chronicles: Dečani Monastery Archives. Diocese of Raška-Prizren, Prizren. Serbs in European Civilization. Nova, Serbian Academy of Sciences and Arts, Institute for Balkan Studies, Belgrade (1993). Gearchiveerd op 27 mei 2023. Subotić, Gojko (1998). Art of Kosovo: The Sacred Land. The Monacelli Press, New York. Gearchiveerd op 27 mei 2023. Todić, Branislav, Čanak-Medić, Milka (2013). The Dečani Monastery. Museum in Priština, Belgrade. Gearchiveerd op 4 april 2023. Selected Charters of Serbian Rulers (XII-XV Century): Relating to the Territory of Kosovo and Metohia. Center for Studies of Byzantine Civilisation, Athens (2000). Externe links BLAGO Fund: Visoki Dečani (en) Meer informatie over het klooster
Monaster Visoki Dečani

Monaster Visoki Dečani (serb. Манастир Високи Дечани, Manastir Visoki Dečani) – główny monaster Serbskiej Cerkwi Prawosławnej w północno-zachodniej części Kosowa 12 kilometrów na południe od miejscowości Peć. Miejscowa katedra jest największą tego typu średniowieczną budowlą na Bałkanach zawierającą liczne freski z epoki bizantyjskiej. Monaster został założony przez króla Stefana Dečanskiego w 1327. Statut założycielski powstał w 1330. W następnym roku król Stefan zmarł i został pochowany w monasterze, który odtąd stał się popularnym miejscem kultu. Budowa była kontynuowana przez syna zmarłego króla Stefana Duszana aż do 1335, a do 1350 ukończono malowanie fresków. Katedra, poświęcona Chrystusowi Pantokratorowi i zbudowana z różowo-purpurowego, jasnożółtego i onyksowego marmuru, była konstruowana pod przewodnictwem mnicha Vitusa z Kotoru, franciszkanina. Odróżnia się od innych ówczesnych serbskich kościołów dzięki okazałym rozmiarom i cechom architektury romańskiej. Zbiór fresków składa się z ponad tysiąca portretów dotyczących niemal wszystkich głównym tematów z Nowego Testamentu. Katedra zawiera oryginalne XIV-wieczne drewniane ikonostasy, tron igumena oraz rzeźbiony sarkofag króla Stefana. W 2004 UNESCO umieściło monaster na liście światowego dziedzictwa, uznając miejscowe freski za „jeden z najlepszych przykładów tak zwanego renesansu paleologowskiego w sztuce bizantyjskiej” oraz „warte zauważenia zarysy czternastowiecznej rzeczywistości”. Monaster znajduje się pod kontrolą ONZ i KFOR, mają chronić budowlę przed atakami miejscowych Albańczyków. Linki zewnętrzne BLAGO Fund: Visoki Dečani Ocena komitetu światowego dziedzictwa UNESCO Deczański Monaster na www.kosovo.net
Mănăstirea Dečani

Mănăstirea Dečani (în sârbă Манастир Високи Дечани) este o mănăstire ortodoxă sârbă fondată în secolul al XIV-lea de regele Ștefan Dečanski între orașele Peć și Đakovica din provincia Kosovo. Construcția lăcașului a durat opt ani, din 1327 până în 1335. În 1350 interiorul bisericii monastice a fost decorat cu mai mult de 1000 de fresce, Mănăstirea Dečani este considerată una dintre cele mai bogate din Europa în ceea ce privește numărul frescelor. Mănăstirea de la Dečani este cunoscută pentru fresca răstignirii lui Isus, în care unii ufologi au identificat un obiect asemănător unei rachete gata de zbor. Fresca respectivă a fost fotografiată în 1964 de Alexander Paunovici, un student la Academia de Belle Arte din fosta Iugoslavie, care a folosit un teleobiectiv pentru a observa frescele aflate la cca. 15 m înălțime. Galerie Note Bibliografie Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing. Đorđević, Života; Pejić, Svetlana, ed. (1999). Cultural Heritage of Kosovo and Metohija. Belgrade: Institute for the Protection of Cultural Monuments of the Republic of Serbia. Ivić, Pavle, ed. (1995). The History of Serbian Culture. Edgware: Porthill Publishers. Krstić, Branislav (2003). Saving the Cultural Heritage of Serbia and Europe in Kosovo and Metohia. Belgrade: Coordination Center of the Federal Government and the Government of the Republic of Serbia for Kosovo and Metohia. Marković, Miodrag; Vojvodić, Dragan, ed. (2017). Serbian Artistic Heritage in Kosоvo and Metohija: Identity, Significance, Vulnerability. Belgrade: Serbian Academy of Sciences and Arts. Pantelić, Bratislav (2002). The Architecture of Dečani and the Role of Archbishop Danilo II. Wiesbaden: Reichert. Peić, Sava (1994). Medieval Serbian Culture. London: Alpine Fine Arts Collection. Petković, Vesna; Peić, Sava (2013). Serbian Medieval Cultural Heritage. Belgrade: Dereta. Šakota, Mirjana (2017). Ottoman Chronicles: Dečani Monastery Archives. Prizren: Diocese of Raška-Prizren. Samardžić, Radovan; Duškov, Milan, ed. (1993). Serbs in European Civilization. Belgrade: Nova, Serbian Academy of Sciences and Arts, Institute for Balkan Studies. Subotić, Gojko (1998). Art of Kosovo: The Sacred Land. New York: The Monacelli Press. Todić, Branislav; Čanak-Medić, Milka (2013). The Dečani Monastery. Belgrade: Museum in Priština. Živković, Tibor; Bojanin, Stanoje; Petrović, Vladeta, ed. (2000). Selected Charters of Serbian Rulers (XII-XV Century): Relating to the Territory of Kosovo and Metohia. Athens: Center for Studies of Byzantine Civilisation. Legături externe Frescele din biserica de la Decani, 20 iunie 2008, C. Delvoye, CrestinOrtodox.ro BLAGO Fund: Visoki Dečani
Nationalbibliothek des Kosovo

Die Nationalbibliothek des Kosovo „Pjetër Bogdani“ (albanisch Biblioteka Kombëtare e Kosovës „Pjetër Bogdani“, Akronym: BKK) ist die größte Bibliothek des Kosovo. Sie befindet sich in der Hauptstadt Pristina und ist nach dem albanisch-katholischen Autor Pjetër Bogdani benannt. Die BKK beherbergt eine große Sammlung an geschichtlichen und kulturellen Werken, die vom Kosovo und dessen Bevölkerung handeln. Für die Albanologie ist die Bibliothek ein wichtiger Standort. Die Nationalbibliothek wurde 1944 gegründet und hatte ihren Sitz zuerst im südkosovarischen Prizren. Erst 1982 bezog sie das heutige Gebäude im Stadtzentrum gleich neben der Universität Prishtina, welches architektonisch eine Einzigartigkeit im Kosovo, aber auch in ganz Südosteuropa ist. Der Gebäudekomplex hat 99 Kuppeln und ist mit Stahlelementen verkleidet. Er wurde vom jugoslawischen Architekten Andrija Mutnjaković (* 1929) entworfen. Das Gebäude wurde 2018 bis 2019 auf der Ausstellung Toward a Concrete Utopia des Museum of Modern Art gewürdigt. Siehe auch Bibliothek Hivzi Sylejmani Weblinks Offizielle Website Kennzahlen zur Bibliothek
Bibliothèque nationale du Kosovo

La bibliothèque nationale du Kosovo est une bibliothèque fondée en 1944 et située à Pristina. Histoire L'histoire des bibliothèques au Kosovo remonte au XVIe siècle avec la construction en 1513 de la bibliothèque Suzi Celebiu à Prizren. Mais ce n'est qu'en 1944 qu'est créée, à Prizren toujours, la première bibliothèque d'envergure nationale. C'est la bibliothèque nationale du Kosovo. Cette structure changera de nom à plusieurs reprises avant que son rôle national ne soit consacré dans son nom en 1999 lorsqu'elle prend le nom de bibliothèque nationale et universitaire du Kosovo. La construction du bâtiment principal, situé à Pristina, a commencé en 1974 et la bibliothèque a été inaugurée le 25 novembre 1982. En 1983, le fonds de la bibliothèque contenait 600 000 documents. Entre 1990 et 1999, la bibliothèque a dû se conformer aux lois mises en place qui ont conduit au renvoi de 91 employés albanais ou non serbes. Durant cette même période, les collections de la bibliothèque se sont enrichies de 22 000 documents en langue serbe, alors que 125 981 ouvrages en albanais étaient envoyés au pilon. Notes et références Liens externes (sq) Site officiel Sciences de l’information et bibliothèques Portail du Kosovo
Nacionalna knjižnica Kosova

Nacionalna knjižnica Kosova najviša je knjižničarska institucija na Kosovu, a nalazi se u Prištini. Misija Nacionalna knjižnica Kosova je sakupljati, čuvati, promovirati i učiniti dostupnim dokumentarno i intelektualno nasljeđe. Knjižnica je poznata po jedinstvenoj povijesti i stilu zgrade, koju je projektirao hrvatski arhitekt Andrija Mutnjaković. Zbirke kršćanske i muslimanske vjerske zajednice smatraju se najstarijim arhivskim knjižnicama na Kosovu. Nacionalna knjižnica službeno je otvorena u studenom 1944. godine u Prizrenu. Godine 1982. preseljena je u sadašnju zgradu u Prištini, a više puta je mijenjala ime. Tijekom devedesetih godina 20. stoljeća, korištena je za smještaj velikog broja izbjeglica iz Bosne i Hercegovine, koji su izbjegli tijekom raspada SFRJ. Nakon NATO-ova bombardiranja SRJ u lipnju 1999. godine otkriveno je, da je Jugoslovenska vojska koristila Nacionalnu knjižnicu kao zapovjedno središte. Poslije rata na Kosovu postojala je velika želja za rekonstrukcijom zgrade i ponovnim uspostavljanjem knjižničarskih usluga na svim razinama. To je postignuto uz pomoć posebne grupe stručnjaka iz Unescoa, Vijeća Europe i Međunarodne federacije knjižničarskih udruženja i institucija. Postoje kontradiktorna mišljenja o stilu gradnje. Sadašnja zgrada Nacionalne knjižnice Kosova svečano je otvorena 25. studenoga 1982. godine. Projektirao ju je hrvatski arhitekt Andrija Mutnjaković. Njen prostor sastoji se od 16 500 kvadratnih metara. Izrađena je sa zenit prozorima, s ukupno 99 kupola različitih veličina i u potpunosti je pokrivena metalnom mrežom, koja ima svoju posebnu arhitektonsku simboliku. U njoj se nalaze dvije čitaonice s 300, odnosno 100 mjesta, čitaonica za periodiku, prostorije za posebne zbirke, katalogizaciju i istraživanje, amfiteatar s 150 mjesta i dvorana za sastanke sa 75 mjesta. Knjižnica ima kapacitet za oko dva milijuna svezaka. Galerija Izvori
Biblioteca Nazionale del Kosovo

La Biblioteca Nazionale del Kosovo (in albanese Biblioteka Kombëtare e Kosovës; in serbo Народна библиотека Косова?) è la più grande biblioteca del Kosovo. È stata fondata nel 1944 come Biblioteca Regionale della Provincia Autonoma del Kosovo. L'edificio che la ospita è stato progettato dall’architetto croato Andrija Mutnjaković. Storia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Biblioteca Nazionale del Kosovo Collegamenti esterni (SQ) Sito ufficiale, su biblioteka-ks.org.
Biblioteka Narodowa Kosowa

Biblioteka Narodowa Kosowa (alb. Biblioteka Kombëtare e Kosovës, BKK) – kosowska biblioteka narodowa, znajdująca się w Prisztinie. Nosi imię Pjetëra Bogdaniego. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Fazli Gajraku. Historia Bibliotekę powołano do życia 25 listopada 1944 w Prizrenie, który w tym czasie pełnił funkcję stolicy Kosowa. W tym czasie nosiła nazwę Regionalnej Biblioteki Kosowa. W 1946 została przeniesiona do Prisztiny. W latach 1953–1962 jej działalność została zawieszona, a zbiory przeniesiono do Biblioteki im. Miladina Popovicia. We wrześniu 1962 wznowiono działalność Biblioteki w budynku, który obecnie stanowi siedzibę Narodowej Galerii Sztuki Kosowa. We wrześniu 1981 Biblioteka (nosząca wówczas nazwę Biblioteka Uniwersytecka Kosowa) została przeniesiona do siedmiokondygnacyjnego budynku o powierzchni 16500 m.kw., który do dziś stanowi jej siedzibę. W latach 1990–1999 znalazła się pod kontrolą władz serbskich i przyjęła imię Ivo Andricia. W tym czasie zniszczono część albańskojęzycznych zasobów Biblioteki. Pod nazwą Biblioteka Narodowa Kosowa działa od 1999. Budynek Siedzibą Biblioteki jest budynek o powierzchni 16 500 m.kw., zlokalizowany przy Placu Hasana Prishtiny, wzniesiony według projektu chorwackiego architekta Andriji Mutnjakovicia. Dach budynku pokrywa 99 kopuł stylizowanych na qeleshe (tradycyjne albańskie nakrycie głowy), ściany budynku pokrywa metalowa siatka. Budynek ma sześć kondygnacji, z czego cztery znajdują się pod ziemią. W budynku znajdują się dwie sale amfiteatralne, jedna na 150 miejsc i druga na 75 miejsc. Do dyspozycji czytelników oddano czytelnię na 600 miejsc, a także osobną czytelnię czasopism i pokoje do pracy dla naukowców. Zbiory biblioteczne i muzealne Biblioteka gromadzi książki, czasopisma, mapy, atlasy, a także zbiory muzyczne. Zasoby biblioteki sięgają 2 mln woluminów (w tym około 200 tys. tytułów książek). Najstarszą książką w zasobach jest biblioteki jest egzemplarz Historia de vita et gestis Scanderbegi Epirotarum principis Marina Barletiego. Działalność kulturalna i wydawnicza Zgodnie ze statutem Biblioteka zajmuje się organizacją przedsięwzięć o charakterze naukowym, kulturalnym i edukacyjnym. Biblioteka wydaje własne czasopismo Biblioletra, a także bibliografie druków kosowskich i publikacje poświęcone tematyce biblioznawczej. Przypisy Bibliografia Biblioteka Kombëtare e Kosovës [online], biblioteka-ks.org [dostęp 2017-04-22] (alb.). strona główna serwisu Strona oficjalna (alb. • ang.)
Света Богородица Левишка

„Света Богородица Левишка“ (на сръбски: Света Богородица Љевишка) е православна църква в Призрен, Косово. Възобновена е и принесена в дар на православните християни от крал Милутин. Църквата е възобновена през 1306-1307 г. върху руините на по-стар християнски храм. Била е седалище на призренския охридски епископ. По време на Османското владичество църквата е била превърната в джамия. Архитектура Първата сграда на българската църква от 11 век е под формата на трикорабна базилика. През 14 век над средния кораб на старата църква, е издигнат петкуполен храм с формата на вписан кръст, с издължена основа. Възобновеният градеж на Богородица Левишка е в типичен вардарски стил. Възобновяването на църквата е извършено под ръководството на майстор Никола (архитектурна част), което е видно от надпис. Стенописи При възобновяването на храма изографисването му е дело на Михаил Астрап (1307-1313). Паметник на културата Църквата Богородица Левишка е поставена под защитата на ЮНЕСКО през 2006 г., като е един от четирите православни храма в Косово които са в списъка на ЮНЕСКО от 2004 г. Охранява се от немски войници на КФОР към ЮНМИК. Вижте също Вардарски стил Грачаница Дечани Бележки
Església de la Mare de Déu de Ljeviš

L'església de la Mare de Déu de Ljeviš, del segle xii, és a la ciutat de Prizren, a Kosovo. És un temple ortodox serbi, dedicat a la Dormició de la Mare de Déu. S'ha considerat que el bisbat esmentat en una carta de Basili II el 1018, estava establert en aquesta església o monestir. L'església original fou destruïda durant el segle xii. Fou reconstruïda per Stefan Uroš Milutin entre 1307 i 1308, com ho testimonia una inscripció al mur exterior de l'absis central: Sota domini otomà, i després del “gran èxode” dels serbis, el 1737 va ser transformada en mesquita, essent anomena Atik (l'antiga). Tot i que van afegir un minaret al complex, els turcs no van destruir l'església, i recobriren els frescs de manera que després de l'alliberament de Prizren, el 1912, i en tornar a esdevenir un temple cristià, les valuoses pintures es van poder recuperar. Des de juny de 1999, l'Església és vigilada per les forces de la KFOR, degut a la inestabilitat política de la zona. Tanmateix, fou cremada l'any 2004 per assaltants albanesos. L'any 2006 la UNESCO va declarar l'església Patrimoni de la Humanitat, i la va incloure en la Llista del Patrimoni de la Humanitat en perill. Referències Enllaços externs L'església de la Mare de Déu de Ljeviš- Blago Fund L'església de la Mare de Déu de Ljeviš a Kosovo.net Arxivat 2015-03-06 a Wayback Machine. (serbi) (anglès)