NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kiserian

Kiserian is a town in Kenya's Rift Valley Province, Kajiado County. Kiserian Town is bordered by Ongata Rongai, Ngong Town, Enoomatasiani Town and Kisamis Town. It is located on the boundary between Kajiado North and Kajiado West constituencies. It lies at the foot of the Ngong Hills, along Magadi Road just adjacent to the Kiserian dam. There is a famous Maasai community around Kiserian town and small Maasai villages called Olteyani and Olooseos. Among other social amenities, Kiserian has several primary schools and secondary schools, and a few higher education institutions. In the language of the Maasai, Kiserian means "a place of peace". The Keekonyokie slaughter house located in Kiserian Center, just next to the Catholic Church or seminary, serves as an important economic hub for the people of Kiserian and its environs. This is because meat slaughtered from the abattoir is transported to Nairobi and other towns in Kenya. The local economy of Kiserian has evolved from traditional pastoral activities to include a growing commercial sector. The town hosts bustling markets, shops, and small businesses, reflecting its economic vibrancy. Kiserian's proximity to Nairobi has facilitated its development as a residential area, attracting people seeking a balance between urban amenities and a more serene environment. The town's economic landscape is complemented by educational institutions, health facilities, and various social amenities. Its growth reflects a blend of modernization and the preservation of cultural heritage, making Kiserian a unique and dynamic part of Kajiado County. The Kiserian dam constructed down the river approximately 1 km (0.6 mi) away provides environmental and social benefits to the people of Kiserian town. Kiserian Market, in the center of town, is also an economic hub; various products get exchanged in the market, notably Maasai shukkas and food stuffs like potatoes, carrots, and cabbages that get transported from Narok and other highland places. One of the major challenges facing Kiserian is its lack of proper roads and a sewerage system. See also Isinya Ngong Loitokitok References
Kitale Airport

Kitale Airport is an airport in Kitale, Kenya. Location Kitale Airport (IATA: KTL, ICAO: HKKT) is located in the town of Kitale, Trans-Nzoia County, in northwestern Kenya, close to the International border with the Republic of Uganda. Its location is approximately 336 kilometres (209 mi), by air, northwest of Nairobi International Airport, the country's largest civilian airport. The geographic coordinates of this airport are:0° 58' 30.00"N, 34° 57' 36.00"E (Latitude:0.975000; Longitude:34.960000). Overview Kitale Airport is a small airstrip commonly referred to as kambi miwa airstrip by the local people, the airstrip serves the town of Kitale and surrounding communities. Situated at 6,070 feet (1,850 m) above sea level, the airport has a single asphalt runway which measures 4,757 feet (1,450 m) in length and 57 feet (17 m) in width. Airlines and destinations See also Kenya Airports Authority Kenya Civil Aviation Authority List of airports in Kenya References External links Location of Kitale Airport At Google Maps Website of Kenya Airports Authority Airkenya Flight Routes Archived 2008-12-24 at the Wayback Machine "Airport information for HKKT" – via Great Circle Mapper.
Kitale Airport

Kitale Airport är en flygplats i Kenya. Den ligger i den västra delen av landet, 300 km nordväst om huvudstaden Nairobi. Kitale Airport ligger 1 850 meter över havet. Terrängen runt Kitale Airport är en högslätt. Runt Kitale Airport är det tätbefolkat, med 411 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Kitale, 7,2 km nordost om Kitale Airport. Omgivningarna runt Kitale Airport är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Kommentarer Källor
Malindi Solar Power Station

The Malindi Solar Power Station is a 52 MW (70,000 hp) solar power plant in Kenya. Location The power station is located in Malindi, Kilifi County, at the Indian Ocean, approximately 116 kilometres (72 mi) by road north of Mombasa, the nearest large city. This is approximately 497 kilometres (309 mi), by road, south-east of Nairobi, the country's capital and largest city. Overview The power station has a 52 megawatt capacity. Its output is planned to be sold directly to the Kenya Power and Lighting Company for integration into the national grid. It is expected most of the power generated will be consumed locally, in an area with increasing energy demand, limited energy supply and an expanding population. It is also anticipated that the power station will support the creation of jobs through direct employment and indirect job creation through more consistent supply of electricity. Up to 250 direct jobs are expected to be created, in addition to a further 5,600 jobs in the wider economy. Developers The power station was developed by a consortium comprising the following corporations: (a) Commonwealth Development Corporation (b) Globeleq (c) Africa Energy Development Corporation (AEDC), the originator of the project and (d) IDEA Power. Ownership When completed, the power station will be owned by Malindi Solar Group Limited, a special purpose vehicle company, which will operate the solar energy project. The ownership of Malindi Solar Group Limited is as illustrated in the table below: Construction costs, funding, and commissioning The construction of the solar power plant is budgeted at US$66 million, with US$50 million sourced from the CDC Group and US$16 million sourced from Globeleq. It was expected that the power station would come online in 2020. In January 2022, Afrik21.africa reported that the power station had started "commercial operations". In February 2024, Kenyan media reported that Globeleq had received authorization from the Kenyan Energy and Petroleum Regulatory Authority (Epra) to invest KSh4.6 billion (US$29 million) in a battery storage system at this power station. The battery storage is expected to be in the 40 MWh range and is intended to respond to peak-hour demand between 7.30pm and 8.30pm Kenyan time. See also Alten Solar Power Station Eldosol Solar Power Station Radiant Solar Power Station References External links Sh6 Billion Malindi Solar Power Plan At Risk As Companies Feud As of 8 February 2018. Kenya: Globeleq will soon launch Malindi Solar Park construction As of 7 June 2019.
Centre Espacial Luigi Broglio

El Centro Spaziale Luigi Broglio (en anglès Luigi Broglio Space Center o BSC) és una base espacial italiana prop de Malindi, Kenya, que porta el nom del seu fundador i pioner espacial italià Luigi Broglio. Fou desenvolupat en la dècada de 1960 a través d'una associació entre el Centre de Recerca Aeroespacial de la Universitat de Roma La Sapienza i la NASA, el BSC ha servit com un port espacial per al llançament de satèl·lits italians i internacionals. El centre comprèn d'un lloc de llançament a alta mar principal, conegut com la plataforma San Marco, així com dues plataformes de control secundaris i una de comunicacions com a estació terrestre a terra ferma. El 2003 un decret legislatiu va lliurar l'Agència Espacial Italiana la gestió del centre, a partir del 2004, i el nom va ser canviat des de l'anterior San Marco Equatorial Range. Mentre que l'estació de terra està encara en ús per a les comunicacions per satèl·lit, el BSC no s'utilitza actualment com un lloc de llançament. Llançaments de satèl·lits Vegeu també Programa San Marco Centro di Ricerca Progetto San Marco Luigi Broglio San Marco (satèl·lits artificials) Scout (coet) Agència Espacial Italiana Sea Launch Referències Enllaços externs San Marco platform at Astronautix The San Marco Project Research Centre Arxivat 1996-12-20 a Wayback Machine. Information on the San Marco platform at Les Fusées en Europe (information in English; dead link, Retrieved 9 October 2008 from Internet Archive, last update in 2006)
San Marco Equatorial Range

Kosmodrom San Marco Equatorial Range (kód SM) byl plovoucí kosmodrom Itálie u břehů Afriky. Sloužil v letech 1966 až 1988 pro vypouštění menších raket. Volba místa Itálie se rozhodla problém vypouštění svých družic řešit stavbou netradičního, mobilního kosmodromu. Stavbě v Evropě bránilo příliš husté osídlení v místech uvažovaného střeleckého sektoru, kam dopadají první stupně raketových nosičů. Itálie zvolila dvě ukotvené plošiny (obdoba ropných) na hladině zálivu Formósa v mezinárodních vodách poblíž Keni v Africe, téměř na rovníku. Střelecký sektor mířil nad Indický oceán. Podrobnosti Větší z plošin pojmenovaná San Marco byla obdélníkového tvaru 100x30 metrů. Ukotvená ke dnu byla 20 pneumatickými kesony v hloubce cca 20 metrů. Na plošině byly dílny, zkušebny a rampa. Menší samostatná plošina označená jako Santa Rica byla od hlavní vzdálená několik set metrů. Měla tvar rovnostranného trojúhelníka 30 × 30 × 30 metrů, na ní bylo zbudováno řídicí středisko a také ubytovna s kapacitou 80 osob. Obě plošiny byly propojeny kabely. Součástí kosmodromu byl na pevnině u mysu Ngomeni dislokovaný pracovní tábor a zásobovací středisko. Provozovatelem areálu bylo italské středisko kosmického výzkumu Centro Ricerche Aerospaziali (CRA) při římské univerzitě Univerzita La Sapienza. Projektové práce byly zahájeny roku 1962. Souřadnice Zeměpisná šířka 2°56' j.š Zeměpisná délka 42°13' v.d. Využití První kosmický start se z této základny uskutečnil o pět let později, v roce 1967. Celkem zde vzlétlo 9 amerických raketových nosičů typu Scout, poslední v roce 1988. Tyto nosiče vynesly do vesmíru družice různých států. Ukončení činnosti Koncem 80. let se Itálie rozhodla využívat kosmodrom Centre Spatial Guyanais v Francouzské Guyaně. Existovaly ovšem nerealizované úvahy o novém využití pro malé italské nosiče typu Vega. V roce 1988 byla základna zrušena. Odkazy Reference Související články Sea Launch – mořský kosmodrom Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu San Marco Equatorial Range na Wikimedia Commons Na webu Space Na webu Kosmo
Centro Espacial Luigi Broglio

El Centro Espacial Luigi Broglio (en inglés Luigi Broglio Space Center o BSC; en italiano Centro Spaziale Luigi Broglio) es una base espacial italiana situada cerca de Malindi, Kenia. Lleva el nombre de su fundador, el pionero espacial italiano Luigi Broglio.​ Desarrollado en los años 1960 mediante una asociación entre el Centro de Investigación Aeroespacial de la Universidad de Roma La Sapienza y la NASA, el BSC ha servido como un puerto espacial para el lanzamiento de satélites italianos e internacionales. El centro comprende un lugar de lanzamiento en alta mar principal, conocido como la plataforma San Marco, así como dos plataformas de control secundarias y una de comunicaciones; además, hay una estación terrestre en tierra firme. En 2003, un decreto legislativo entregó a la Agencia Espacial Italiana la gestión del centro a partir del 2004; el nombre fue cambiado desde el anterior San Marco Ecuatorial Range.​​ Mientras que la estación de tierra está todavía en uso para las comunicaciones por satélite, el BSC no se utiliza actualmente como un lugar de lanzamiento.​ Lanzamientos de satélites Véase también Scout (cohete) Agencia Espacial Italiana Programa San Marco Luigi Broglio Referencias Enlaces externos San Marco platform at Astronautix The San Marco Project Research Centro Archivado el 20 de diciembre de 1996 en Wayback Machine. Information donde the San Marco platform at Las Fusées en Europe (information in English; dead link, Retrieved 9 October 2008 from Internet Archive, last update in 2006)
San Marco-platform

Het San Marco-platform was een lanceerbasis op basis van een hefplatform dat werd ontwikkeld in een samenwerking tussen het Centro Ricerche Aerospaziali van de Universiteit La Sapienza te Rome en NASA om te dienen als lanceerinrichting voor Italiaanse ruimtevaartuigen. Het was een voormalig olieplatform dat geplaatst was ten noorden van Ras Ngomeni aan de kust van Kenia. Daar bevond het zich dicht bij de evenaar waar de snelheid van de aardrotatie het hoogst is, wat de raket extra snelheid meegeeft. Lanceringen vanaf het platform werden bestuurd vanaf Santa Rita, een tweede platform ten zuidoosten van San Marco. Dit was eerder de jackup Scarabeo van Saipem. Ontstaan Het Italiaanse ruimtevaartprogramma werd begonnen in 1959 met de oprichting van het CRA aan de universiteit van Rome. Drie jaar later, op 7 september 1962, tekende de universiteit een memorandum van overeenstemming om samen te werken in een ruimtevaartprogramma dat naar Marcus genoemd werd. Het Italiaanse team, getraind door NASA, zou eerst onder supervisie van NASA een raket lanceren vanaf Wallops Island. De eerste lancering vond plaats op 16 december 1964. Programma De bedoeling van het San Marco-project was om wetenschappelijke satellieten te lanceren met Scout-raketten. Het zou bestaan uit twee voormalige olieplatforms en twee ondersteuningsschepen dicht bij de stad Malindi. Het programma bestond uit drie fases: suborbitale lancering vanaf Wallops Island en het equatoriale platform orbitale lancering van een experimentele satelliet vanaf Wallops Island orbitale lanceringen vanaf het equatoriale platform Het lanceerplatform was in gebruik van maart 1964 tot maart 1988, met 27 lanceringen, voornamelijk sondeerraketten, waaronder voornamelijk de Nike-Apache, Nike Tomahawk, Arcas en Black Brant. Er werden ook kleine payloads in orbitale banen gebracht met de vastebrandstofraket Scout (in de B, D en G-subvarianten). De eerste satelliet die zich specifiek richtte op röntgenastronomie, de Uhuru, werd gelanceerd vanaf San Marco op een Scout B-raket op 12 december 1970. Het grondsegment is nog in gebruik en volgt NASA, ESA en Italiaanse satellieten, onder meer in het verleden de Italiaans-Nederlandse satelliet BeppoSax. De platforms werden in de jaren negentig buiten gebruik gesteld. Externe links San Marco-platform op Astronautix Informatie over het San Marco-platform
Centrum kosmiczne Luigi Broglio

Centrum kosmiczne Luigi Broglio – włoskie centrum kosmiczne i kosmodrom położony na terytorium Kenii, koło Malindi. Utworzone na podstawie umowy z 1962 r. pomiędzy NASA i Rzymskim Uniwersytetem Sapienza. Administrowane było przez Uniwersytet Rzymski i służyło do wynoszenia włoskich i międzynarodowych satelitów na orbitę. Od 1 stycznia 2004 zarządzane jest przez Włoską Agencję Kosmiczną na mocy umowy między władzami Włoch i Kenii. Położenie w pobliżu równika sprawia, że centrum jest bardzo dogodnym miejscem do wynoszenia satelitów na orbitę. Sprzyja wynoszeniu satelitów przy użyciu rakiet średniej wielkości i mocy silników. Centrum składa się z dwóch segmentów. W skład części lądowej wchodzi m.in. centrum gromadzenia danych oraz stacje kontroli naziemnej i odbioru danych telemetrycznych. Zajmuje ona ok. 3,5 ha. Natomiast druga część znajduje się na morzu, około 6 km od wybrzeży Kenii, na 3 przebudowanych byłych platformach wiertniczych. Ta część służyła do wystrzału rakiet nośnych. Do wynoszenia satelitów na orbitę używano różnych rodzajów rakiet Scout, a starty odbywały się z prostokątnej platformy San Marco o rozmiarach 30×100 m. Jest ona ustawiona na podporach o regulowanej pneumatycznie wysokości. Podpory sięgają 20 m poniżej dna oceanu.. Pomost zaopatrzony jest w dźwig i budynki, gdzie dokonywane były przygotowania rakiet do startu i umieszczanie ładunku. W niewielkiej odległości od pomostu San Marco ustawiony jest drugi pomost, pozostałość po dawnym stanowisku wiertniczym La Tourneou. Ma kształt trójkąta równobocznego o długości jednego boku 36,5 m. Pomost ten nosi nazwę Santa Rita i na nim znajdowało się centrum kontroli lotu, gdzie przygotowywany był program startu i jego realizacja. Oba pomosty były połączone 23 podwodnymi kablami. W porcie Ngomeni, na wybrzeżu Kenii, zbudowano bazę zaopatrzeniową dla obu pomostów. Między rokiem 1964 a 1988 odbyło się co najmniej 27 startów rakiet, w tym również sondażowych. W latach 1967–1975 z pomostu San Marco wyniesiono osiem obiektów kosmicznych, w tym trzy włoskie (San Marco 2, 3 i 4) i 4 amerykańskie z serii Explorer oraz jeden brytyjski (Ariel 5). W 1980 wyniesiono stąd siedem rakiet badawczych obserwujących zjawiska fizyczne zachodzące podczas zaćmień Słońca. Planowano w latach siedemdziesiątych wykorzystanie rakiety włoskiej o nazwie Alfa. Dokonano kilku prób, ale nie były one zadowalające i w 1977 projekt skreślono z programu. Ostatnim wyniesionym satelitą był San Marco D/L 25 marca 1988. Od tego momentu platformy nie są używane i prowadzone są jedynie prace utrzymujące urządzenia w odpowiednim stanie. Przypisy Bibliografia Mark Wade: San Marco. Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2020-03-10]. (ang.).
Сан-Марко (морской космодром)

Сан-Марко (также Космический центр Луиджи Брольо, итал. Centro Spaziale Luigi Broglio) — итальянский морской космодром. Первый «космодром на воде». Состоял из двух переоборудованных нефтяных платформ («Сан-Марко» и «Санта-Рита» стартовая площадка и ЦУП соответственно) и двух судов материально-технического обеспечения. Космодром был установлен в Индийском океане вблизи побережья Кении (залив Фармоза), недалеко от города Малинди, в точке с координатами 2,98˚ ю.ш. и 40,3˚ в.д. Использовался для запусков американских ракет «Скаут». Находился в эксплуатации с марта 1964 по март 1988 года. История 26 апреля 1967 года с платформы Сан-Марко был запущен итальянский спутник Сан-Марко 2. Таким образом, Италия стала четвёртой страной в мире (после СССР (1957) и США (1958), Франции (1965)), которая смогла построить свой собственный спутник, запустить его и контролировать его работу с помощью собственного персонала, а Сан-Марко 2 стал первым спутником в мире, запущенным в космос с морского космодрома, и первым спутником, который попал на экваториальную орбиту напрямую после запуска. В 1988 году запуски были прекращены, оборудование не было разобрано, платформы законсервированы. По состоянию на 2019 год, несмотря на то, что платформы не функционируют, станция коммуникации на суше, которая также относится к космическому центру Луиджи Брольо, продолжает работу; она помогает отслеживать спутники NASA, ESA, ASI и другие международные спутники. Современное состояние Центр имени Луиджи Брольо занимается приемом, спутниковых данных, телеметрии и отслеживании космических объектов, запущенных НАСА, ESA, CNES, Conae, Кенийским космическим агентством, и SpaceX. В 2019 на космодроме работали 200 человек, из них 192 кенийцы. В центре работает Международная школа подготовки по космическим дисциплинам. Кроме Сан-Марко действует морская платформа Санта-Рита. Список запусков Хронология запусков с космодрома Сан-Марко: См. также Морской старт Примечания Ссылки Сан-Марко Морской космодром Сан-Марко.
Сан-Марко (космодром)

Сан-Марко (Космічний центр Луїджі Брольйо, італ. Centro Spaziale Luigi Broglio) — італійський морський космодром. Перший «космодром на воді». Складався з двох переобладнаних нафтових платформ («Сан-Марко» і «Санта-Рита») і двох суден матеріально-технічного забезпечення. Платформи було встановлено поблизу узбережжя Кенії. Використовувався для запусків американських ракет «Скаут». Перебував в експлуатації з березня 1964 по березень 1988. Історія Платформа Сан-Марко є колишньою нафтовою платформою, розташована неподалік від Кенії за 32 км від міста Малінді. Розташування близько до екватора є енергетично найвигіднішим для ракетних пусків). Керування запуском здійснювалось з платформи Санта-Ріта, іншої колишньої нафтової платформи розташованої на південний схід від платформи Сан-Марко, і є ще менша платформа Санта-Ріта II, на якій розміщений радар. Наземна станція розташована на мисі й утворює первинний осередок телеметричного центру. Італійська програма космічних досліджень почалася в 1959 році зі створення CRA (Centro Ricerche Aerospaziali) в Римському університеті. Три роки по тому, 7 вересня 1962 року, університет підписав меморандум про взаєморозуміння з НАСА про співробітництво в програмі космічних досліджень імені Сан-Марко (Святого Марка). Італійська стартова команда пройшла підготовку NASA, й спочатку 16 грудня 1964 року самостійно запустила ракету з острова Воллопс під контролем НАСА. Проєкт Сан-Марко був зосереджений на запуску наукових супутників ракетою Scout з мобільної платформи, що жорстко зафіксована поряд з екватором. Див. також Морський старт Посилання http://www.astronautix.com/sites/sanmarco.htm
Lake Kamnarok

Lake Kamnarok is a seasonal lake and one of the few ox-bow lakes in Kenya, found at the base of the Kerio Valley. The name originated from the Kalenjin word Narok, which is used to refer to a species of water plant that was widely found in the lake. Thick mash surrounds the lake, making accessibility challenging. The lake occupies an area of approximately 1 km2 however being a seasonal lake, the size may at times be much smaller. It was in existence before 1961 but the flood rains of that year led to its enlargement. The flooding disaster saw people living in the area being evacuated in order to save lives. Helicopters were used during the evacuation exercise to airlift people to the higher ground of Maab Konga - a hill near Muchukwo trading centre. Ecological value The lake was gazetted in 1983, when Lake Kamnarok Game Reserve was created and was once touted as the second largest ecosystem in Africa with the highest number of animals after Lake Chad. According to report by the Nation Media Group, the lake provided a refuge to over 10,000 white crocodiles, 400 elephants, 13 species of other mammals and a wide variety of bird species by the year 2020, making it one of the richest game reserve in terms of biodiversity in the country and in Africa. This attracted thousands of tourists who flocked the lake to view African most beautiful wildlife, earning the county major revenue. Threats and conservation Like other Great Rift Valley lakes, the existence of Lake Kamnarok is threatened, mainly because of farming activities in the area, overgrazing and climate changes. The tributaries that feed Lake Kamnarok include the rivers Ketipborok, Cheplogoi, Oiwo and Lelabei. Despite numerous efforts by the locals and the government to save the lake, the wildlife of Lake Kamnarok is still facing extinction threats following uncontrolled human encroachments and ever changing climatic conditions. Speaking to the Nation Media Group, the authority of Lake Kamnarok Game Reserve confirmed that at least 200 white crocodiles have died of hunger and thirst between January and March, 2023, while the survivors are forced to move upstream in search of a better habitat. The report stated that some white crocodiles are still stuck in the mud are most likely to perish if no action is taken. Locals are also appealing to the relevant state agencies such as Kenya WildLife Service to take serious actions that can save the lives of the remaining wildlife. References
Universidad de Nairobi

La Universidad de Nairobi (en inglés, University of Nairobi o UON), es la universidad más grande de Kenia. Comenzó como escuela técnica en 1956 y se fusionó con la Universidad de África oriental, ofertando títulos de Universidad de Londres, independizándose en 1970. Doctorados honorarios Desde 1970, la Universidad ha otorgado una treintena de doctorados honoris causa: Enlaces externos (en inglés) www.uonbi.ac.ke