NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kompleks startowy nr 109 kosmodromu Bajkonur

Kompleks startowy nr 109 (ros. Площадка №109) – silos rakietowy znajdujący się w kazachskim kosmodromie Bajkonur, początkowo wykorzystywany do startów pocisków balistycznych, obecnie wykorzystywany przez przedsiębiorstwo ISC Kosmotras do wynoszenia satelitów komercyjnych. Rakiety współpracujące z kompleksem R-36M Satan (wycofane) Dniepr-1
Площадка 109

Площадка 109/95 — шахтная пусковая установка на космодроме Байконур. Построена для ракет Р-36, позже переделанная под запуски ракет-носителей Днепр. С 1974 по 1983 год с площадки 109 были запущены девятнадцать МБР Р-36 для испытаний. Впоследствии площадка была адаптирована под программу Днепр, в которой используются модифицированные ракеты Р-36 для вывода спутников на орбиту. «Днепр» совершил первый полет со 109 площадки 21 апреля 1999 года. Ссылки Уэйд, Марк. «Байконур LC109» Архивная копия от 14 июня 2016 на Wayback Machine. Энциклопедия Astronatuica. Проверено 2008-12-16.
Kompleks startowy nr 45 kosmodromu Bajkonur

Kompleks startowy 45 – rosyjski (dawniej radziecki) kompleks startowy w kosmodromie Bajkonur (Kazachstan) przeznaczony dla rakiet z rodziny Zenit. Składa się z dwóch wyrzutni, z których jedna jest nadal w użyciu. Główna wyrzutnia to kompleks 45/1, który został ukończony w 1983 roku po pięciu latach budowy. Kompleks 45/2, został ukończony w 1990 roku, ale został zniszczony podczas katastrofy w tym samym roku. Pierwszy start z kompleksu nr 45, przy użyciu wyrzutni 45/1, miał miejsce 13 kwietnia 1985 roku. Był to lot testowy rakiety Zenit-2 i zarazem pierwszy lot rakiety Zenit. Start nie powiódł się. Później odbył się drugi, udany lot testowy, który rozpoczął się 21 czerwca 1985 o 08:21 GMT. Pierwszy start z wyrzutni 45/2 miał miejsce 22 maja 1990 roku, kiedy to Zenit-2 z powodzeniem wyniósł satelitę Tselina-2 ELINT. Przy następnym starcie, również z wyrzutni nr 2, silnik RD-171 pierwszego członu zawiódł pięć sekund po starcie, a rakieta spadła z powrotem na wyrzutnię z wysokości około 70 metrów. W wyniku eksplozji wyrzutnia została całkowicie zniszczona. Starty zostały wznowione z pierwszej wyrzutni około 10 miesięcy później, drugi kompleks nigdy nie został odbudowany. 29 czerwca 2007 roku wystartował pierwszy Zenit-2M, zaś 28 kwietnia 2008 – pierwszy Zenit-3SLB. Na obu wyrzutniach wybudowano urządzenia do obsługi startów załogowych. Obejmowały one m.in. duże mobilne wieże serwisowe, które pozwoliłyby załodze wejść na pokład statku kosmicznego na szczycie rakiety. Wieże te nigdy nie były używane, ponieważ rakiety Zenit nie są używane do załogowych misji. Wieża przy kompleksie 45/1 jest nadal w nienaruszonym stanie, wieża przy 45/2 również stoi, ale została poważnie uszkodzona w wyniku eksplozji w październiku 1990 roku. Wieże nie są używane w bezzałogowych operacjach startowych, ponieważ wszystkie systemy są zautomatyzowane i nie jest wymagany dostęp do rakiety. Przypisy
Площадка 45

Площадка № 45 — пусковая площадка на космодроме «Байконур», используемая для запусков полезной нагрузки с помощью ракет-носителей (РН) серии «Зенит», в том числе в рамках международной программы «Наземный старт» (Land Launch). На площадке № 45 расположено две пусковые установки: № 1 («левая») и № 2 («правая»). Первый испытательный запуск РН «Зенит-2» с площадки № 45, состоявшийся 13 апреля 1985 года, закончился неудачей из-за отказа системы управления расходом топлива. Следующий старт 21 июня 1985 года имел частичный успех: из-за отклонений в работе рулевых двигателей второй ступени произошел взрыв в конце активного участка, однако груз был выведен на расчётную орбиту. Первый полностью успешный пуск был проведён 22 октября 1985 года. Пусковая установка № 45/2 была разрушена после неудачного 15-го старта РН «Зенит-2» 4 октября 1990 года, когда ракета упала в газоход пускового устройства и взорвалась. Благодаря тому, что людей на пусках «Зенитов» не бывает, человеческих жертв во время аварии удалось избежать. Первый пуск ракеты–носителя «Союз-5» с модернизированной 45-й площадки космодрома Байконур в рамках совместного казахстанско-российского проекта «Байтерек» был, однако был перенесён на первый квартал 2026 года. Перечень пусков с площадки См. также Морской старт Список запусков ракет-носителей семейства «Зенит» Примечания Литература «Берег Вселенной» / под редакцией Болтенко А. С. — Киев: издательство «Феникс», 2014. — ISBN 978-966-136-169-9 Ссылки Baikonur LC45/1 (англ.). Encyclopedia Astronautica. Дата обращения: 6 июля 2013. Архивировано 11 июля 2013 года. Baikonur LC45/2 (англ.). Encyclopedia Astronautica. Дата обращения: 6 июля 2013. Архивировано 11 июля 2013 года. СК 11П877-CM РН Зенит. Пл. №45. ПУ №1 . Роскосмос. Дата обращения: 6 июля 2013. Архивировано из оригинала 20 июня 2013 года. Космодром Байконур. Стартовая площадка 45 (Телестудия Роскосмоса) Наземный старт. Первый пуск (Телестудия Роскосмоса)
Стартовий майданчик №45 космодрому Байконур

Стартовий майданчик № 45 космодрому Байконур — пусковий майданчик на космодромі «Байконур», використовується для запусків корисного навантаження за допомогою ракет-носіїв серії «Зеніт», у тому числі в рамках міжнародної програми «Наземний старт» (англ. Land Launch). Склад стартового комплексу До складу стартового майданчика № 45 входять: Стартовий комплекс та технічна позиція; Монтажно-випробувальний комплекс та допоміжні будівлі; Стартовий комплекс № 45/1 та № 45/2 (зруйнований); Сховище ракет; Командний пункт та технологічний блок; Споруда заправочних систем палива та окислювача; Споруда виробництва та зберігання стиснених газів; Система термостатування; Агрегати посадки екіпажів. На майданчику № 45 розташовані дві пускові установки: № 1 («ліва») та № 2 («права»). Експлуатація Перший випробувальний запуск РН «Зеніт-2» з майданчика № 45, що відбувся 13 квітня 1985, закінчився невдачею через відмову системи управління витратою палива. Наступний старт 21 червня 1985 мав частковий успіх: через відхилення в роботі рульових двигунів другого ступеня стався вибух наприкінці активної ділянки, однак вантаж був виведений на розрахункову орбіту. Перший повністю успішний пуск був здійснений 22 жовтня 1985. Пускова установка № 45/2 була зруйнована після невдалого старту РН «Зеніт-2» 4 жовтня 1990 року. Примітки Див. також Байконур Наземний старт Джерела http://www.youtube.com/watch?v=GHAPdRctcUY Посилання Baikonur LC45/1 (англ.). Encyclopedia Astronautica. Архів оригіналу за 11 липня 2013. Процитовано 26 грудня 2013. Baikonur LC45/2 (англ.). Encyclopedia Astronautica. Архів оригіналу за 11 липня 2013. Процитовано 26 грудня 2013. СК 11П877-CM РН Зенит. Пл. №45. ПУ №1. Роскосмос. Архів оригіналу за 2 вересня 2013. Процитовано 26 грудня 2013. Космодром Байконур. Стартовая площадка 45 (Телестудия Роскосмоса) на YouTube Наземный старт. Первый пуск (Телестудия Роскосмоса) на YouTube
Baikonur Cosmodrome Site 81

Site 81 at the Baikonur Cosmodrome is a launch site used, along with Site 200, by Proton rockets. It consists of two launch pads, areas 23 and 24. Area 24 is used for Proton-K and Proton-M launches, while Area 23 is inactive. Several planetary probes have been launched from Site 81. Area 23 was used to launch Mars 3, Mars 4, Mars 6 and Venera 11, whilst Area 24 was used by Mars 2, Mars 5, Mars 7, Venera 9, Venera 10 and Venera 12. Several Luna probes were also launched from both areas. The Zarya and Zvezda modules of the International Space Station, as well as Salyut 2, 3 and 5, and the Spektr and Priroda modules of Mir, were launched from Area 23. Area 24 was used to launch Salyut 1, 4 and 6. On 2 July 2013, a Proton-M/DM-03 launched from Site 81/24 carrying three GLONASS navigation satellites. Immediately after liftoff, the rocket began to pitch over, and rolled out of control. The rocket fell close to the launch pad and exploded, the extent of any damage to Site 81 or the Baikonur Cosmodrome is unclear. On 25 February 2020, Roscosmos announced that Site 81/24 will be deactivated by late 2022 or early 2023; any remaining Proton-M launches on the manifest after that time will be transferred to Site 200/39. References Wade, Mark. "Baikonur LC81/23". Encyclopedia Astronautica. Archived from the original on 2 December 2008. Retrieved 2008-12-15. Wade, Mark. "Baikonur LC81/24". Encyclopedia Astronautica. Archived from the original on 2 December 2008. Retrieved 2008-12-15.
Site 81 du cosmodrome de Baïkonour

Le site 81 du cosmodrome de Baïkonour est un site de lancement utilisé, avec le site 200, par les fusées Proton. Il se compose de deux rampes de lancement nommées zones 23 et 24. La zone 24 est toujours utilisée pour les lancements de fusée Proton-K et Proton-M, tandis que la zone 23 est inactive. Plusieurs sondes planétaires ont été lancées depuis le site 81. La zone 23 a été utilisée pour lancer Mars 3, Mars 4, Mars 6 et Venera 11, tandis que la zone 24 a été utilisée par Mars 2, Mars 5, Mars 7, Venera 9, Venera 10 et Venera 12. Plusieurs sondes lunaires ont également été lancées depuis les deux zones. Les modules Zarya et Zvezda de la Station spatiale internationale, ainsi que Saliout 2, 3 et 5, et les modules Spektr et Priroda de Mir, ont été lancés depuis la zone 23. La zone 24 a quant à elle été utilisée pour lancer les stations Saliout 1, 4 et 6. Faits marquants Échec vol PROTON-M Le 2 juillet 2013, une fusée Proton-M / DM-03 a été lancé depuis le site 81/24 transportant trois satellites de navigation GLONASS. Immédiatement après le décollage, la fusée a commencé à tanguer et est alors devenue hors de contrôle. La fusée est tombée près de la rampe de lancement et a explosé. Le rapport de l’enquête indiquera que les capteurs angulaires (liés au lacet) avaient été installé à l’envers 2 ans avant le lancement, renvoyant ainsi des données erronées aux instruments de bords. De plus, le rapport met en avant une erreur humaine car aucune vérification n’avait été effectuée. D’autre part, certaines sources secondaires affirment que la fusée a décollé avec 0,4 secondes d’avance, empêchant l’allumage complet des moteurs avant le décollage comme prévu. Par conséquent, 3 employés ont été mis en examen pour faute grave, dont 1 contremaître, une inspectrice et un électricien. L'étendue des dégâts causés au site 81 ou au cosmodrome de Baïkonour n’a pas été divulguée, rendant l’impact difficile à déterminer sur la zone. Cependant, le dommage financier a été estimé à 5 milliards de roubles. Site 81/24 Le 25 février 2020, Roscosmos a annoncé que le site 81/24 serait hors-service d'ici fin 2022 ou début 2023 ; tous les lancements Proton-M restants sur le manifeste après cette date seront transférés vers le site 200/39 . Cependant, d’autres lancements sont toujours prévus en 2025 à bord de Proton/M. Notes et références Voir aussi Articles connexes Cosmodrome de Baïkonour Site 200 du cosmodrome de Baïkonour (en), autre aire de lancement de Proton Site 1 du cosmodrome de Baïkonour (Soyouz) Site 31 du cosmodrome de Baïkonour (en) (Soyouz) Site 110 du cosmodrome de Baïkonour (en) (N-1) Portail de l’astronautique Portail du Kazakhstan Portail de la Russie Portail de l'Union soviétique
Площадка 81

Площадка № 81 — пусковая площадка на космодроме «Байконур», ранее используемая для запусков полезной нагрузки с помощью ракет-носителей (РН) серии «Протон». Инфраструктура На площадке № 81 расположено две пусковых установки: № 23 («левая») и № 24 («правая»). История Впервые площадка № 81 (ПУ № 81/23) была использована 16 июля 1965 года для запуска научного спутника Н-4 № 1 «Протон-1». 14 мая 2018 года появилась информация, что к 2023 году планировался вывод стартового комплекса пусковой установки № 24 площадки 81 из эксплуатации и перевод её в режим консервации. Перечень пусков с площадки См. также Площадка 200 Примечания Ссылки Baikonur LC81/23 (англ.). Encyclopedia Astronautica. Дата обращения: 4 июля 2013. Архивировано из оригинала 10 июля 2013 года. Baikonur LC81/24 (англ.). Encyclopedia Astronautica. Дата обращения: 4 июля 2013. Архивировано 10 июля 2013 года. Полная версия фильма Космодром Байконур. Стартовая площадка 81 (Телестудия Роскосмоса) на YouTube
Baikonur Cosmodrome Site 250

Site 250 at the Baikonur Cosmodrome, also known as UKSS (Russian: Универсальный Комплекс Стенд-Старт, lit. 'Universal Complex Stand-Start') and Bayterek (Russian: Байтерек), is a test facility and launch site which was used by the Energia rocket during the 1980s. The site consists of a single launch pad, which doubled as a test stand, and is supported by an engineering area and a propellant storage facility. As of 2011 the complex was planned to be rebuilt as the Bayterek Launch Complex, which would be used by the Angara rocket from 2015; however development is yet to begin. Today the UKSS at Site 250 is still standing, however it is deteriorating. Construction work for Bayterek is yet to begin. Energia Site 250 was built in the late 1970s as the Universal Complex Stand-Start (UKSS) to support Energia development, and unlike other Soviet launch complexes it was designed to support long-duration static tests as well as launches, after Valentin Glushko blamed the failure of the N1 programme on the lack of facilities to perform static tests. The only launch to have taken place from Site 250 was the maiden flight of the Energia rocket, carrying the Polyus spacecraft, which occurred on 15 May 1987. Energia was abandoned after just two launches, the other of which took place from Site 110. Angara Following the cancellation of the Energia programme Site 250 fell out of use. In 2008 Site 250 was selected for development of an Angara launch complex at Baikonur, the Bayterek Launch Complex, instead of Site 200/40 as had originally been planned, and Site 110 which was also under consideration. This decision was officially confirmed in 2009. Today the UKSS at Site 250 is still standing, however it is deteriorating. Construction work for Bayterek is yet to begin. References
Kompleks startowy nr 250 kosmodromu Bajkonur

Kompleks startowy nr 250 kosmodromu Bajkonur (ros. Площадка №250 космодрома Байконур), znany również pod nazwą Uniwersalnyj Kompleks Stend-Start (Универсальный Компльекс Стенд-Старт) lub Bajterek (Байтерек) – wyrzutnia rakietowa w kazachskim kosmodromie Bajkonur, wykorzystywany jeszcze przez Związek Radziecki do testów statycznych rakiet serii Energia (był również miejscem jej pierwszego startu 15 maja 1987 z satelitą Polus), od 2015 ma być użyty z rakietami Angara. Kompleks do lądowania dla Burana położony jest 12 kilometrów od miejsca startu. W jego skład wchodzą punkt kierowania (PPK) i pas do lądowania. Długość pasa - 4500 m, szerokość - 84 m i grubość około 1,5 m. Oprócz tego pas posiada tzw. strefy bezpieczeństwa po 3 m z boków i 500 m z przodu i na końcu pasa. Do zadań PPK należy wykrywanie, naprowadzanie, podejście do lądowania, instalowanie statku oraz przesłanie do montażowo-badawczego budynku. Radiotechniczne środki zdolne są wykryć statek w odległości 400 km i na wysokości 40 km. Prędkość lądowania Burana wynosi około 340 km/h, długość dobiegu 1100÷2000 m. Obok wieży znajdują się maszty - piorunochrony o wysokości 175 m, maszty od napełniania zbiorników rakiety, specjalne systemy natychmiastowej ewakuacji kosmonautów i personelu obsługującego, system kontroli środowiska wokół rakiety oraz maszty z 670 reflektorami Przypisy Linki zewnętrzne RussianSpaceWeb Encyclopedia Astronautica: Baikonur LC-250 Encyclopedia Astronautica: Energia
Província del Kazakhstan Septentrional

La província del Kazakhstan Septentrional o del Nord (en kazakh: Солтүстік Қазақстан облысы, Soltüstik Qazaqstan oblısı, سولتٷستىک قازاقستان وبلىسى, en rus: Северо-Казахстанская область) és una província del Kazakhstan. Segons estimacions oficials de l'oficina d'estadística kazakh, tenia uns 682.000 habitants a l'1 de gener de 2003, xifra que va baixar a 654.000 a principis de 2008. La seva capital és Petropavl, amb una població de 193.300 persones. La província té una superfície de 98.040 km², el que la converteix en la quarta divisió administrativa de primer ordre més petita del Kazakhstan. Població Els principals grups ètnics són els següents: La població és d'uns 725.000 habitants. L'estructura nacional també varia considerablement depenent de les zones i ciutats de la zona. Així, a Petropavl predominen els russos (71,12% de la població), a la zona d'Ualihanovsky hi predominen els kazakhs (86,04%). La diàspora polonesa més gran a Kazakhstan viu a l'àrea. A més, la CKO era una àrea única a Kazakhstan amb una disminució natural de la població, Tanmateix des de l'any 2008 s'observa a l'àrea un creixement natural de la població. Divisió administrativa La província es divideix administrativament en tretze districtes i la ciutat de Petropavl. Districte d'Akkayin, amb el centre administratiu al poble de Smirnovo; Districte d'Akzhar, el poble de Talshik; Districte d'Aiyrtau, el poble de Saumalkol; Districte d'Esil, el poble de Yavlenka; Districte de Gabit Musirepov, el poble de Novoishimskoye; Districte de Kyzylzhar, el poble de Beskol; Districte de Magzhan Zhumabaev, la ciutat de Bulayevo; Districte de Mamlyut, la ciutat de Mamlyutka; Districte de Shal akyn, la ciutat de Sergeyevka; Districte de Taiynsha, la ciutat de Taiynsha; Districte de Timiryazev, el poble de Timiryazevo; Districte d'Ualikhanov, el poble de Kishkenekol; Districte de Zhambyl, el poble de Presnovka. Les següents cinc localitats al nord de la província del Kazakhstan tenen categoria de ciutat: Petropavl, Bulayevo, Mamlyutka, Sergeyevka i Taiynsha. Referències Enllaços externs Província del Kazakhstan Septentrional - Lloc web oficial
Severokazachstánská oblast

Severokazachstánská oblast (kazašsky Солтүстік Қазақстан облысы, rusky Северо-Казахстанская область) je oblast na severu Kazachstánu. Byla založena 29. července 1936 v rámci Kazašské SSR. V letech 1962–64 byla součástí Celinného kraje. Má rozlohu 123 200 km². Má 725 900 obyvatel a nachází se v ní 4 města a 1 sídlo městského typu. Je rozdělena na 16 administrativních okresů. Hlavním městem je Petropavl. Poloha Oblast hraničí se třemi oblastmi Kazachstánu (Kostanajskou na západě, Akmolskou na jihu a Pavlodarskou na jihovýchodě) a třemi oblastmi Ruska (Kurganskou na severozápadě, Ťumeňskou na severu a Omskou na severovýchodě). Oblast zaujímá jižní okraj Západosibiřské roviny a na jihu část Kazašské pahorkatiny. Reliéf se vyznačuje mnohými jezerními sníženinami, stepními propadlinami, nevysokými hřebeny a úvaly, které se střídají s kotlinami. Nadmořská výška je 115 až 120 m na severovýchodě a až 200 m na jihu a jihovýchodě. Klima Klima je ryze kontinentální. Zima je mrazivá a dlouhá (více než 5 měsíců), s malým množstvím sněhu. Léto je relativně horké, s převládajícím jasným a většinou suchým počasím. Průměrná teplota v červenci 18,8 až 19,5 °С a v lednu -18,5 až -19,5 °С. Množství srážek za rok je 300 až 340 mm, z čehož ¾ připadají na teplou část roku. Vodní zdroje Řeky náleží k povodí Obu. Oblastí protéká střední tok Išimu (400 km) s přítokem Imanburluk. Nachází se zde více než 1 000 jezer, především na severozápadě. Mnohá z nich periodicky vysychají. Převládají sladkovodní jezera. Největší jsou Šaglyteniz, Severní a Jižní Kak, Akuš, Tarankol, Mengisor a Stanovoje. Půdy a flóra Oblast se nachází na pomezí zóny stepí a lesostepí. Z lesostepí převažují jižní a prašná lesostep. Jižní lesostep pokrývá severní část oblasti a rostou v ní březové nebo osikovo-březové lesy na šedých lesních půdách, které se střídají s travnatými loukami na lučních černozemích. Nachází se zde ostřicové bažiny a vrbová houští. Prašná lesostep zabírá převážnou část oblasti. Osikovo-březové háje se střídají s převládající travnato-kavylovou stepí na černozemích, jež jsou převážně rozorané. Lesy, převážně březové, tvoří 8 % oblasti. Fauna Vyskytují se zde losi evropští, sobi, sibiřské srny, vlci, lišky, korsaci, zajíci polní a sněžní, rejsci a ježci. Aklimatizovala se zde ondatra. V jezerech a řekách je mnoho ryb, zejména štiky, karasi, okouni, ježdíci a jelci. Literatura V tomto článku byly použity informace z Velké sovětské encyklopedie, heslo „Северо-Казахстанская область“. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Severokazachstánská oblast na Wikimedia Commons
Nordkasachstan

Das Gebiet Nordkasachstan (kasachisch Солтүстік Қазақстан облысы Soltüstık Qazaqstan oblysy, russisch Северо-Казахстанская область Sewero-Kasachstanskaja oblast) ist das kleinste der 14 Gebiete (Oblystar), in die die Republik Kasachstan unterteilt ist. Seine Hauptstadt ist Petropawl. Geografie Geografische Lage Das Gebiet (Oblys) liegt im äußersten Norden des Landes und hat eine Fläche von 98.000 km² sowie 580.000 Einwohner. Es wird von Russland im Norden sowie den Gebieten Pawlodar im Osten, Aqmola im Süden und Qostanai im Westen begrenzt. Nordkasachstan nimmt den südlichen Rand des Westsibirischen Tieflandes ein. Es ist in weiten Teilen durch sanfte Hügellandschaften geprägt. Der wichtigste Fluss Ischim mit seinem Nebenfluss Imanburlyq durchfließt das Gebiet, in dem seit der sogenannten „Neulandkampagne“ in den 1950er Jahren vorwiegend Weizen angebaut wird. Die Hauptstadt Petropawl liegt am Ischim nahe der russischen Grenze. In der Oblys gibt es mehr als 1.000 Seen, in der Mehrzahl Süßwasserseen. Die größten sind der Schaglytenis, der Nord- und Südkak, der Akusch, der Taranköl und der Stanowoje. Nordkasachstan liegt in der Waldsteppen- und Steppenzone. In der Waldsteppe wachsen vor allem Birken und Espen und es gibt viele Sümpfe. Wälder nehmen acht Prozent des Territoriums ein. Nachbarstaaten und Gebiete Bevölkerung Volksgruppen Dem kasachischen Zensus von 2009 nach teilt sich die Bevölkerung wie folgt auf: Ethnische Russen stellen 50,43 % der Bevölkerung, Kasachen 33 %, Ukrainer 5 %, Deutsche 3,5 %, Polen 2,5 %, Tataren 2,2 % und Weißrussen 1,15 %. 2,1 % entfallen auf sonstige Nationalitäten. Der Anteil der Deutschen an der Gesamtbevölkerung ging seit 1989 von fast 10 % auf 3,5 % im Jahr 2009 zurück. Der Großteil der Deutschen in Kasachstan ist mittlerweile als Spätaussiedler nach Deutschland ausgewandert. Der Audany Tajynscha ist der Kreis innerhalb Nordkasachstans mit dem höchsten Anteil an Deutschen, die dort noch immer etwa 10 % der Bevölkerung stellen. Bemerkenswert ist auch die Größe der polnischen Minderheit im selben Rajon, die dort fast 22 % der Bevölkerung ausmacht. Einwohnerentwicklung ¹ Volkszählungsergebnis Politik und Verwaltung Verwaltungsgliederung Das Gebiet ist in 14 Bezirke (kasachisch Аудан Audan; russisch Район Rajon) unterteilt. Das Verwaltungszentrum Petropawl stellt dabei einen eigenen städtischen Bezirk dar. Weitere Städte im Gebiet Nordkasachstan sind Bulajew, Mamljut, Sergejew und Tajynscha. Äkim (Gouverneur) Liste der Gouverneure (kasachisch Әкім, Äkim) des Gebietes Nordkasachstan seit 1992: Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Kazajistán Septentrional

Kazajistán Septentrional (en ruso: Северо-Казахстанская область, en kazajo: Солтүстік Қазақстан облысы ) es una de las diecisiete provincias que, junto con las tres ciudades independientes, conforman la República de Kazajistán. Su capital es Petropavl.​ Está ubicada al norte del país, limitando al norte con Rusia, al sureste con Pavlodar, al sur con Akmola y al oeste con Kostanay. Con 98 000 km² es la provincia menos extensa, y con 596 000 habs. en 2009, la tercera menos poblada, por delante de Atyrau y Mangystau, la menos poblada. Divisiones administrativas La provincia está dividida administrativamente en trece distritos y la ciudad de Petropavl. Distrito de Akkayin, con centro administrativo en Smirnovo; Distrito de Akzhar, con centro administrativo en el selo de Talshik; Distrito de Aiyrtau, con centro administrativo en el selo de Saumalkol; Distrito de Esil, con centro administrativo en el selo de Yavlenka; Distrito de Gabit Musirepov, con centro administrativo en Novoishimskoye; Distrito de Kyzylzhar, con centro administrativo en Beskol; Distrito de Magzhan Zhumabaev, con centro administrativo en la ciudad de Bulyevo; Distrito de Mamlyut, con centro administrativo en la ciudad de Mamlyutka; Distrito de Shalkin, con centro administrativo en la ciudad de Sergeyev; Distrito de Taiynsha, con centro administrativo en la ciudad de Taiynsha; Distrito de Timiryazev, con centro administrativo en Timiryazevo; Distrito de Ualikhanov, con centro administrativo en Kishkenekol; Distrito de Zhambyl, con centro administrativo en el selo de Presnovka. Referencias