NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Illa de Barsakelmes

L'illa de Barsakelmes (del Kazakh: "la terra del no-retorn") és una antiga illa, la més gran del mar d'Aral. La seva superfície era de 133 km² en la dècada de 1980, però com que el mar es retirava constantment la va fer créixer, fins que en la dècada de 1990 va deixar de ser una illa. La seva altura màxima és de 113 m. Abasta la Reserva Natural de Barsakelmes. A causa dels dipòsits de sal natives, es recomana als visitants que tanquin els ulls durant les tempestes de pols i vents forts. Història La primera enquesta registrada de l'illa de Barsakelmes es va realitzar a l'agost de 1848, quan el geògraf A. Maksheyev i el topògraf A. Akishev van fer un aixecament topogràfic de l'illa i descriuen el seu paisatge. Els primers esbossos de la flora i la fauna locals van ser fetes per Taràs Xevtxenko. Un saltícid, Sitticus barsakelmes, porta el nom de l'illa el 1998. Llegenda urbana Durant la segona meitat del segle xx, hi va haver una persistent llegenda urbana sobre els fenòmens paranormals que es produïen a l'illa. La llegenda va aconseguir el seu punt màxim en la dècada de 1990, quan la revista de ciència popular Tekhnika Molodioji va publicar un ampli article sobre aquests fenòmens, un llistat dels estudiants de medicina local, tot citant Serguei Lukiànenko com la seva principal font. Va explicar una història atractiva de flux variable de temps a l'illa i la possible visita d'ovnis, i va presentar cartes i històries dels pescadors locals sobre les estranyes variacions temporals, expedicions que desapareixen i altres misteris. Però més tard, es va revelar que les llegendes eren una sèrie d'elaborats enganys perpetrats per les successives generacions d'escriptors i periodistes locals, que havien cregut en les publicacions centrals de l'URSS i les van recollir per augmentar l'interès públic. L'engany havia estat, de fet perpetrat en primer lloc i després revelat per Lukiànenko i Grigori Neverov,aleshores el president del KLF MGU (KLF = Kluba lyubitel fantastiki, club de fans de la fantasia) la participació de la qual va començar tot. Segons es diu, quan Neverov va demanar als seus col·legues de tota la Unió Soviètica si recordaven alguna història sobre fenòmens paranormals a les seves regions, Lukianenko, a continuació, un membre actiu de la KLF d'Almati, va recordar alguns rumors sobre misteriosos fets sobre Barsakelmes i decidit jugar una broma als moscovites. Va trobar l'origen dels rumors, una vella història en un diari local, juntament amb els seus amics van fabricar les evidències com les cartes dels pescadors, i fins i tot van inventar una versió local d'una èpica del Kazakhstan sobre l'heroi Koblandy Batyr. Neverov va comprar en un relat i ho va informar a la redacció de TM, que va publicar l'article. Més tard, quan Lukiànenko va admetre l'engany a Neverov, van tractar de rastrejar l'origen de l'article que havia inspirat la broma, i van trobar que en si era una broma per un periodista local. Referències Vegeu també Reserva Natural de Barsakelmes Enllaços externs Чернобров В. А. Остров Барсакельмес
Barsakelmes

Barsakelmes, někdy psáno i Barsa-Kelmes (rusky Барсакельмес, kazašsky Барсакелмес; Barsakelmes znamená „místo, odkud není návratu“) je bývalý ostrov v Kazachstánu, největší na Aralském jezeře. Nacházel se ve východní části jezera a jeho rozloha byla ještě v 80. letech 20. století 133 km², ale s klesající hladinou jezera se neustále zvětšoval, až v 90. letech přestal být ostrovem. Jeho nejvyšší nadmořská výška je 113 m. Své jméno dostal údajně kvůli příběhům lidí, kteří se z ostrova vraceli až po letech nebo dokonce desetiletích poté, co se na tam vydali. Zahrnuje přírodní rezervaci Barsa-Kelmes. Vzhledem k původním nalezištím soli se návštěvníkům doporučuje zavřít oči během prašných bouří a silného větru. Historie První zaznamenaný průzkum ostrova byl proveden v srpnu 1848, kdy geograf A. Maksheyev a topograf A. Akishev provedli topografický průzkum ostrova a popsali jeho krajinu. První náčrtky místní flóry a fauny vytvořil ukrajinský malíř Taras Ševčenko. V roce 1998 byla po tomto ostrově pojmenována skákavka Sitticus barsakelmes. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Barsakelmes na Wikimedia Commons
Barsakelmes

Barsakelmes war bis 1995/96 eine Insel in Kasachstan, im östlichen Teil des Großen Aralsees, der nach der Teilung des ursprünglichen Arals in den Kleinen Aralsee und Großen Aralsee entstand. Geschichte Durch die Austrocknung des Aralsees wurde sie in den Jahren 1995/96 zur Halbinsel. Im Sommer 2009 trocknete der See rund um das Barsakelmesgebiet so stark aus, dass die ehemalige Insel schließlich Teil des Festlandes geworden ist. Damit stellt sie kein erkennbares Landschaftsmerkmal mehr dar. Die Trockengebiete rund um Barsakelmes werden von der Regierung Kasachstans durch das Naturreservat Barsa-Kelmes geschützt. Weblinks Barsakelmes auf der Seite der UNESCO Nature Conservation in the Aral Sea Region: Barsa-Kelmes as an Example bei Springer
Barsa-Kelmes

Barsa-Kelmes (Russian: Барсакельмес, Kazakh: Барсакелмес, Barsakelmes meaning "the place of no return") was an island, the largest in the Aral Sea. Its area was 133 km2 in the 1980s, but as the sea became more shallow it steadily grew, until in the 1990s it ceased to be an island. Its highest altitude was 113 m. "Barsa-Kelmes" literally means 'if-go come-not'; i.e., 'if you go there you won't come back'. It was given such a name because of a number of stories of people (or groups of people) returning years or even decades after going to the island, thinking they had been gone only 2 or 3 days. It encompasses the Barsa-Kelmes Nature Reserve. Because of the native salt deposits, visitors are recommended to close their eyes during dust storms and strong winds. History The first recorded survey of Barsa-Kelmes was made in August 1848, when Geographer A. Maksheyev and topographer A. Akishev made a topographical survey of the island and described its landscape. The first sketches of the local flora and fauna were made by Taras Shevchenko. A jumping spider, Sitticus barsakelmes, was named after the island in 1998. Urban legend During the second half of the 20th century, there was a persistent urban legend about paranormal phenomena occurring on the island. The legend reached its peak in the early 1990s, when popular science magazine Tekhnika Molodyozhi published a large article about these phenomena, listing local medical student Sergey Lukyanenko as their chief source. It told an engaging story of variable flow of time on the island and possible UFO visitation, and featured letters and stories from local fishermen about strange temporal variations, disappearing expeditions, and other mysteries. It was later revealed, however, that the legends were a series of elaborate hoaxes perpetrated by successive generations of local writers and journalists, which central publications in the USSR had believed and picked up to boost public interest. The hoax had in fact been first perpetrated and then revealed by Lukyanenko and Grigory Neverov, then president of KLF MGU (KLF = kluba lyubiteley fantastiki, club of fantasy fans), whose involvement started it all. As the story went, when Neverov asked his colleagues throughout the Soviet Union whether they recalled any stories about paranormal phenomena in their regions, Lukyanenko, then an active member of the Almaty KLF, remembered some rumors about mysterious doings on Barsa-Kelmes and decided to play a practical joke on the Muscovite. He found the origin of the rumors, an old story in a local newspaper, together with his friends fabricated the evidences like the letters from fishermen, and even invented a local version of a Kazakh epic about the hero Koblandy Batyr. Neverov bought into a story and reported it to the TM editorial staff, who published the article. Later, when Lukyanenko admitted the hoax to Neverov, they tried to trace the origin of the article that had inspired the joke, and found that it itself was a joke by a local journalist. References External links Чернобров В. А. Остров Барсакельмес
Barsa-Kelmes

Barsa-Kelmes, en ruso: Барсакельмес, en kazajo: Барсакелмес, Barsakelmes significa «el lugar de no retorno», es una antigua isla, la más grande del Mar de Aral. Su superficie era de 133 km² en la década de 1980, pero a medida que el mar se hizo más somero fue creciendo constantemente su superficie, hasta que en la década de 1990 dejó de ser una isla. Su mayor altitud es de 113 m. Abarca la Reserva Natural de Barsa-Kelmes. Debido a los depósitos de sal nativa, se recomienda a los visitantes que cierren los ojos durante las tormentas de polvo y los vientos fuertes. Historia El primer levantamiento registrado de Barsa-Kelmes se hizo en agosto de 1848, cuando el geógrafo A. Maksheyev y el topógrafo A. Akishev hicieron un levantamiento topográfico de la isla y describieron su paisaje. Los primeros bosquejos de la flora y la fauna local fueron hechos por Taras Shevchenko, uno de fundadores de la literatura moderna ucraniana y visionario de la Ucrania moderna. Una araña saltadora, Sitticus barsakelmes, recibió el nombre de la isla en 1998. Leyenda urbana Durante la segunda mitad del siglo XX, hubo una persistente leyenda urbana sobre los fenómenos paranormales que ocurrían en la isla. La leyenda llegó a su punto álgido a principios de los 90, cuando la revista de ciencia popular Tekhnika Molodyozhi publicó un gran artículo sobre estos fenómenos, mencionando al estudiante de medicina local Sergey Lukyanenko como su principal fuente.​​ Contó una atractiva historia sobre el flujo variable del tiempo en la isla y la posible visita de ovnis, y presentó cartas e historias de los pescadores locales sobre extrañas variaciones temporales, expediciones que desaparecen y otros misterios.​ Sin embargo, más tarde se reveló que las leyendas eran una serie de elaborados engaños perpetrados por sucesivas generaciones de escritores y periodistas locales, que las publicaciones centrales de la URSS habían creído y recogido para aumentar el interés público.​​ El engaño había sido de hecho perpetrado primero y luego revelado por Lukyanenko​ y Grigory Neverov, entonces presidente del KLF MGU (KLF = kluba lyubiteley fantastiki, club de aficionados a la fantasía), cuya participación lo inició todo.​ Cuando Neverov preguntó a sus colegas de la Unión Soviética si recordaban alguna historia sobre fenómenos paranormales en sus regiones, Lukyanenko, entonces miembro activo del KLF de Almaty, recordó algunos rumores sobre acciones misteriosas en el Barsa-Kelmes y decidió gastarle una broma al moscovita. Encontró el origen de los rumores, una vieja historia en un periódico local, junto con sus amigos fabricó las evidencias como las cartas de los pescadores, e incluso inventó una versión local de una epopeya kazaja sobre el héroe Koblandy Batyr [kk].​ Neverov se creyó una historia y la reportó a la redacción de la TM, que publicó el artículo. Más tarde, cuando Lukyanenko admitió el engaño a Neverov, trataron de rastrear el origen del artículo que había inspirado la broma, y descubrieron que en sí mismo era una broma de un periodista local.​ Referencias Enlaces externos Чернобров В. А. Остров Барсакельмес
Barsa-Kelmes

Barsa-Kelmes (Kazachs: Барсакелмес, Barsakelmes wat betekent "plek vanwaar je niet terugkeert") is een verdwenen eiland in het noorden van het Aralmeer. Geografie Barsa-Kelmes was indertijd het grootste eiland in het Aralmeer. Door het uitdrogen van het meer is Barsa-Kelmes en omgeving geworden tot een verhoogd plateau boven de woestijnvlakte. In het begin van de uitdroging vormde het een groot deel van de scheiding tussen het Kleine Meer en het Grote Meer. In de jaren 1980 bedroeg de oppervlakte 133 km2; toen de zee ondieper werd, werd het steeds groter. In 1996 was het een schiereiland geworden en in 2009 lag het in het geheel niet meer in water. Het hoogste punt is 113 m. Het voormalig eiland ligt in het Natuurreservaat Barsa-Kelmes, waar nog de saiga, gazellen en kulans voorkomen. Vanwege de zoutafzettingen worden bezoekers aangeraden om bij sterke wind en stofstormen hun ogen dicht te doen. Geschiedenis Het eerste opgetekende onderzoek op Barsa-Kelmes werd gedaan in augustus 1848, toen de geografen A. Maksjejev en A. Akisjev een topografisch onderzoek deden en het landschap beschreven. De eerste tekeningen van de lokale flora en fauna werden gemaakt door Taras Sjevtsjenko. Paranormale verschijnselen In de 2e helft van de 20e eeuw gingen er broodjeaapverhalen rond over paranormale verschijnselen op het eiland. In het populair-wetenschappelijk magazine Technika Molodjozji (Techniek voor jongeren) werd een groot artikel hierover gepubliceerd, waarbij plaatselijk medisch student Sergej Loekjanenko als belangrijkste bron werd genoemd. (Техника молодежи, 1991, Nr. 3 en Nr. 4). Het ging om een verhaal over onregelmatigheden in het tijdsverloop op het eiland en mogelijke bezoeken door UFO's. Ook werd geschreven over brieven en verhalen van vissers die handelden over verdwenen expedities en andere mysteries. Later bekende Loekjanenko, thans een bekend Russisch schrijver, dat het om een hoax en een uit de hand gelopen grap ging. De brieven en verhalen van vissers waren gefabriceerd door hemzelf en een vriend. Door centrale media in de Sovjet-Unie was aan deze verhalen geloof gehecht en men had ze breder gepubliceerd. Trivia Een springspin, de Sitticus barsakelmes werd genoemd naar dit eiland. Externe link (ru) Чернобров В. А. Остров Барсакельмес
Barsakelmes

Barsakelmes (także Barsa-Kelmes, Barsa Kilmess, Półwysep Odrodzenia; kaz.: Барсакелмес, dosł. „ziemia bez powrotu”; ros.: Барсакельмес) – dawna wyspa, niegdyś jedna z trzech największych wysp na Jeziorze Aralskim (obok Wyspy Cara Mikołaja I oraz Wyspy Kug-Aral), zanikła w XXI wieku. Historia Odkrycie i opisanie wyspy przypisuje się rosyjskiemu geografowi A. Maksiejwowi i topografowi A. Akiszewowi, którzy dotarli do wyspy podczas ekspedycji w sierpniu 1848. Rysunki miejscowych krajobrazów wykonał Taras Szewczenko. W latach 80. XX wieku jej powierzchnia wynosiła ok. 133 km², a najwyższe wzniesienie – Czajka (Чайка) – miało ok. 113 m n.p.m. W drugiej połowie XX wieku w wyniku coraz szybszego wysychania Jeziora Aralskiego poziom otaczających wyspę wód obniżył się o wiele metrów i wyspa mając już trwałe połączenie ze stałym lądem zamieniła się w półwysep. Administracyjnie należy do obwodu ze stolicą w odległym o blisko 500 km na wschód mieście Kyzył Orda. Na początku XXI wieku woda w tym rejonie wyschła całkowicie, zamieniając dawną wyspę we wzniesienie otoczone pustynią, w jaką zamieniło się dawne dno jeziora. Na jej dawnym terytorium zalegają pokłady naturalnej soli, podczas częstych tutaj wichur i burz pyłowych zagrażającej ludziom, którzy niedostatecznie dokładnie osłonili twarz, a szczególnie oczy. Znajduje się tu utworzony w 1939 rezerwat przyrody, w którym na swobodzie żyje m.in. stado należących do rodziny koniowatych dzikich półosłów – kułanów, które przed laty zaaklimatyzowano na wyspie sztucznie. Nazwa wyspy utrwalona została także m.in. w nazwie odkrytego w 1998 gatunku pająka z rodziny Salticidae (skakunkowate), którego nazwano Sitticus barsakelmes. Legendy Z Barsakelmes łączonych jest wiele legend, mitów i tajemniczych opowieści, niemających naukowego potwierdzenia, a mających swe źródło między innymi w budzącej tajemnicze skojarzenia oryginalnej miejscowej nazwie wyspy. Między innymi rozpowszechniany jest mit, że na wyspie zdarzają się zakłócenia biegu czasu i że spędzenie na niej kilku godzin może oznaczać w otaczającym świecie upływ kilku dni, a przebywanie tam przez rok skutkować może powrotowi do świata, w którym minęło lat kilkadziesiąt. Inne historie dotyczące tej wyspy to rozpowszechniane plotki o obserwowanych tam rzekomo bądź lądujących latających talerzach. Historie te, niektóre autorstwa pisarza fantastyki naukowej Siergieja Łukjanienki, chętnie publikowane były m.in. przez rosyjskie czasopismo Техника молодежи („Technika Młodzieży”). Sam Łukjanienko opublikował później oświadczenie, w którym przyznaje się do tego, że jego historie o rzekomych tajemnicach na Barsakelmes są wyssanymi z palca fantazjami. Pomimo to w czerwcu 2000 na wyspę udała się ekspedycja organizacji ufologów i poszukiwaczy dowodów zjawisk paranormalnych „Kosmopoisk” (Космопоиск). Przypisy Bibliografia Техника молодежи – „Technika Młodzieży” – 1991, nr 3; 1993, nr 4. Энциклопедия загадочных мест земли – „Encyklopedia zagadkowych miejsc na Ziemi” Linki zewnętrzne Чернобров В. А. Остров Барсакельмес
Barsakelmes

Barsakelmes (kazaško Барсакелмес) je nekdanji otok v Aralskem jezeru. Leži v Kazahstanu 180 kilometrov jugozahodno od mesta Aralsk. Njegovo ime v kazaščini pomeni »pojdeš, se ne vrneš«. Prvo raziskovalno ekspedicijo na otoku je v letih 1848–49 vodil Aleksej Butakov, ki mu je na otoku postavljen spomenik. Član odprave je bil tudi ukrajinski umetnik Taras Ševčenko, ki je pokrajino upodobil na risbah. V 60. letih dvajsetega stoletja je otok še meril 23 krat 7 kilometrov, nakar se je zaradi usihanja Aralskega jezera začel naglo povečevati. Leta 1997 se je staknil s celino in postal najprej polotok, nato pa plato sredi puščavskega nekdanjega jezerskega dna. Njegova površina je prekrita s peščenimi sedimenti in solmi. Bližina vode iz leta v leto variira. Od leta 1939 je območje otoka zaščiteno kot naravni rezervat Barsakelmes. Rezervat z nekdaj veliko biotsko pestrostjo – popisanih je bilo med drugim 257 vrst semenk, 107 vrst pajkov, 211 vrst ptic in 12 vrst sesalcev, med katerimi so bili najbolj prepoznavni antilopa sajga, golšava gazela (Gazella subgutturosa), kulan (Equus hemionus kulan), evrazijski volk (Canis lupus lupus) in lisica (Vulpes corsac) – je zaradi pomanjkanja vode in zasoljevanja prsti izgubil večino rastlinstva in živalstva. Del živali so pred popolno izsušitvijo preselili v druge kazahstanske rezervate. Po otoku je ime dobil pajek skakač Sitticus barsakelmes. Sklici
Согалинський сільський округ

Согали́нський сільський округ (каз. Соғалы ауылдық округі, рос. Согалинский сельский округ) — адміністративна одиниця у складі Хобдинського району Актюбінської області Казахстану. Адміністративний центр — село Кок-Уй. Населення — 369 осіб (2021; 972 у 2009, 1472 у 1999, 1913 у 1989). Станом на 1989 рік існувала Сугалинська сільська рада (села Зелений Дол, Когали, Сугали). Склад До складу округу входять такі населені пункти: Примітки
Тасарицький сільський округ (Толебійський район)

Тасари́цький сільський округ (каз. Тасарық ауылдық округі, рос. Тасарыкский сельский округ) — адміністративна одиниця у складі Толебійського району Туркестанської області Казахстану. Адміністративний центр — село Тасарик. Населення — 4290 осіб (2021; 3928 у 2009, 3650 у 1999, 3479 у 1989). Станом на 1989 рік існувала Каскасуська сільська рада (села Блінково, Джамбул, Каратобе, Кизилблек, Онтустік). Пізніше село Каратобе було передано до складу Кемекалганського сільського округу. Склад До складу округу входять такі населені пункти: Примітки
Целиноградски район

Целиноградски район (на казахски: Целиноград ауданы) е съставна част на Акмолинска област, Казахстан, с обща площ 7792 км2 и население 79 921 души (по приблизителна оценка към 1 януари 2020 г.). Мнозинството от населението са казахи (65,6 %) следвани от руснаците (16,9 %), германците (4,2 %), украинците (4,1 %), и други националности (9,2 %). Административен център е село Акмол. Източници
Tselinograd District

Tselinograd District (Kazakh: Целиноград ауданы, Tselinograd audany) is the district that surrounds the city and country capital of Astana in northern Kazakhstan. The administrative center of the district is the selo of Akmol. Population: 58,350 (2009 census results); 42,068 (1999 census results). The district is under the control of Akmola Region. References
District de Tselinograd

L’argument image (valeur Talapker, Tselinograd District businesses.jpg) n’existe pas dans le modèle appelé Le district de Tselinograd (en kazakh : Целиноград ауданы), jusqu'en 1961 district d'Akmola (en kazakh : Ақмола ауданы), est un district de l'oblys d'Aqmola au nord du Kazakhstan. Géographie Son centre administratif est la localité d'Akmol. Le district est situé au sud-est de l'oblys d'Akmola. Le district est divisé en deux parties disjointes situées autour du périphérique d'Astana. Le district couvre une superficie de 7 801 km2 (780 100 hectares), dont 560 700 hectares de terres agricoles, 88 600 hectares de terres résidentielles, 12 200 hectares de terres non agricoles, 48 400 hectares de terres forestières, 18 400 hectares de ressources en eau, 50 600 hectares de terres de réserve autour de 1 200 hectares de terres utilisées par la ville d'Astana.. Le district est traversé par les routes nationales KAZ01, KAZ02, KAZ03, KAZ04 et KAZ05. Démographie En 2013, le district a une population de 60 505 habitants. Galerie Notes et références Voir aussi Liens externes Articles connexes Liste des districts du Kazakhstan Portail du Kazakhstan
Tselinograd district

Het Tselinograd district (Kazachs: Целиноград ауданы, Tselīnograd aūdany) is een district gelegen rond de Kazachse hoofdstad Nur-Sultan, in het noorden van Kazachstan. Kenmerken Het district is gelegen in het zuidoosten van de oblast Aqmola, waar het grenst aan de oblast Qarağandı. Het grondgebied van het district ligt rondom de hoofdstad van het land Nur-Sultan. Er wonen bijna 77.000 mensen in het district, waarvan 67 % Kazachen, 12% Russen, 2% Duitsers en 2% Oekraïners. De oppervlakte van het district is 7.888 km² (788.785 ha), deze oppervlakte is voor 6.002 km² (600.200 ha) in gebruik voor landbouw, waarvan 3400 km² (340.000 ha) akkers, 2500 km² (250.000 ha) weiden, 793 km² (79.300 ha) nederzettingen en 446 km² (44.600 ha) bosgrond. Akkerbouw en veeteelt zijn de belangrijkste economische activiteiten van het district. Geschiedenis Het district werd gevormd op 17 januari 1928 onder de naam Akmolinskij. In 1961 werd het district omgedoopt tot Tselinograd. In overeenstemming met het besluit van de president van de Republiek Kazachstan van 9 januari 2007 nr. 243 werd het districtscentrum verplaatst naar het dorp Malinovka, dat in hetzelfde jaar werd omgedoopt tot Akmol, een plaats met rond de 6000 inwoners.
Цілиноградський район

Цілиногра́дський район (каз. Целиноград ауданы, рос. Целиноградский район) — адміністративна одиниця у складі Акмолинської області Казахстану. Адміністративний центр — село Акмол. Населення Населення — 78806 осіб (2021; 57146 у 2009, 41347 в 1999, 42545 у 1989). Національний склад (станом на 2016 рік): казахи — 52955 осіб (76,82 %) росіяни — 8876 осіб (12,89 %) німці — 1474 особи українці — 1431 особа татари — 1008 осіб білоруси — 812 осіб поляки — 392 особи корейці — 209 осіб башкири — 137 осіб молдовани — 133 особи вірмени — 113 осіб чеченці — 109 осіб азербайджанці — 103 особи удмурти — 64 особи інгуші — 53 особи мордва — 32 особи марійці — 19 осіб інші — 1014 осіб Історія Акмолинський район був утворений 1928 року у складі Акмолинського округу з центром у місті Акмолинськ. 17 грудня 1930 року район перейшов у пряме підпорядкування республіці. 10 березня 1932 року район увійшов до складу новоствореної Карагандинської області. 9 січня 1935 року частина району передана до складу новоствореного Вишневського району, 10 лютого до складу новоутвореного району передано сільради №13 та №20, Александровську, Вишневську, Волгодонську, Михайловську, Ніколаєвську, Ново-Владимировську, Ново-Георгієвську, Ольгинську, Сариобинську та Харківську; до складу Кургальджинського району передано сільради №3, Бірліцьку та Суликольську; у складі Акмолинського району залишились сільради №1, №2№4, №5, №6, №10 та №12, Воздвиженська, Єлизаветградська, Красноярська, Максимовська, Мірзояновська, Прирічна, Рождественська, Романовська, Семеновська, Софієвська та Челкарська. 14 жовтня 1939 року район увійшов до складу новоствореної Акмолинської області. 1960 року центр був перенесений до міста Акмолінська. 1961 року район був перейменований на сучасну назву. У 2007 році центр району перенесений до села Акмол. 2022 року зі складу району була виділена Тайтобинська сільська адміністрація (село Тайтобе) та передана до складу Косшинської міської адміністрації. Склад До складу району входять 6 сільських адміністрацій та 15 сільських округів: Найбільші населені пункти Населені пункти з чисельністю населення понад 1000 осіб: Примітки