NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Qasr al-Bint

Il Qasr al-Bint era uno dei principali templi della città di Petra e una delle poche strutture costruite (piuttosto che scavate nella roccia) ancora relativamente intatte. Storia e descrizione Il monumento fu costruito nel periodo nabateo intorno al 30 a.C. I blocchi di arenaria gialla venivano per lo più trasportati da una cava situata a poche centinaia di metri a valle nel Wadi es-Siyagh. L'edificio era alto 23 metri nella sua versione iniziale. Il nome dato dai beduini (Qasr al-Bint Firaun) significa "il palazzo della figlia del faraone", era in effetti il più grande luogo di culto della città, a priori dedicato al dio Dushara, ma potrebbe essere anche per la dea Al-Uzza. Dopo la conquista romana, è modificato e adattato agli dei romani, forse ad Apollo, e mantiene una posizione centrale nella città, alla fine della strada principale (Cardo Maximus) e nelle immediate vicinanze del principale tempio romano e del mercato. Il tempio, probabilmente già poco attivo e danneggiato verso la fine del III secolo, è quasi completamente distrutto dal terremoto del 19 maggio 363 prima di essere presumibilmente abbandonato. È stato ampiamente restaurato nel XX secolo. Note Bibliografia Le Qasr al-Bint de Pétra, par F. Zayadine et J. Dentzer-Feydy et F. Larché, ERC, Paris, 2003. Girié Valérie, Roland Portiche, and Guillaume Hecht. Petra, the Secrets of the City of Rock. Princeton, N.J.: Films for the Humanities & Sciences, 2004. 1 videodisc (27 min.). (Living stones: where archaeology begins). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Qasr al-Bint Collegamenti esterni (DE) Qasr al-Bint, su Arachne.
Kasr Bint Firaun

Kasr Bint Firaun (arab. قصر بنت فرعون, Qaṣr Bint Firʿawn, dosł. „zamek córki Faraona”), w skrócie Kasr al-Bint (arab. قصر البنت, Qaṣr al-Bint) – starożytna świątynia znajdująca się w jordańskiej Petrze. Jej arabska nazwa pochodzi z miejscowej legendy, wedle której uwięziona w niej była córka egipskiego faraona. Terminus ante quem budowli przypada na początek I wieku n.e., przypuszczalnie wzniesiono ją za panowania Obodasa III. Wzniesiona z bloków piaskowca budowla została zbudowana na planie kwadratu o boku 32 m i wysokości zachowanej do 23 m. Przypuszczalnie stanowiła miejsce kultu boga Duszary. Posadowiona na trzymetrowym podium świątynia składa się z szerokiego przedsionka, celli i potrójnego adytonu. Przedsionek posiadał portyk w antach wsparty na czterech kolumnach o średnicy 2 m i monumentalne wejście zwieńczone łukiem. W bocznych adytonach znajdują się schody, wiodące dawniej na niezachowane do czasów współczesnych półpiętra i dach. Zewnętrzna część świątyni była bogato zdobiona m.in. doryckim fryzem, stiukowymi panelami i pilastrami. Przypisy
Qasr al-Bint

Qasr al-Bint é o templo principal da antiga vila de Petra, na Jordânia. Está de frente para o Wadi Musa e está localizado a noroeste do Grande Templo e a sudoeste do Templo dos Leões Alados. Uma das estruturas preservadas mais antigas que sobrevivem hoje em Petra, fica perto do portão monumental e foi um ponto focal importante na rua com colunatas, bem como um foco de culto religioso. O Qasr al-Bint é uma das poucas estruturas antigas que permanecem em pé em Petra. Apesar disso, a alvenaria de silhar, usada em sua construção, é vulnerável a danos causados pela vibração do solo durante os terremotos. O plano simétrico de Qasr el-Bint pode ter ajudado a reduzir os momentos de torção que ocorreram durante a atividade sísmica no local. O uso de cursos de cordas de madeira também pode ter aumentado a capacidade de dissipação de energia da estrutura. Alguns estudiosos acreditam que é devido à inclusão desses cursos de cordas de madeira que o edifício ainda está de pé em toda a sua altura. Referências
Каср ел Бинт

Каср ал‑Бинт (арап. قصر البنت, што значи „Палата Фараонове кћери“) представља најбоље очувани самостални храм у античкој градској зони Петра. Смештен је северозападно од Великог храма и југозападно од Темпла Летећих лавова, уз Караванску улицу и са погледом на Вади Муса. Историја Подигнут је око 30. п. н. е. током периода владавине краља Аретаса IV, као главни храм набатејске религије. Локална легенда о фараоновој кћери даје му данашње име: према причи, она је задала да снабдевање водом одлучи њену будућу славу. После римске анексије 106. н. е. храм је адаптиран за култове римских цара – вероватно империјалне религиозне церемоније. Посвећеност божанству Званична религиозна посвета храма остаје предмет научне расправе: Положај према жртвеном жртвенику, који је посвећен богу Душара, указује да је он могао бити главно божанство овог храма. Грчки натпис у источној просторији наговештава могуће поштовање бога Zeus Hypsistos. Присуство бајтил стене (аниконског култног објекта) указује на могућу посвећеност богини Al‑Uzza, еквивалентној Афродити. Архитектура Храм се уздиже на подијуму од отпадачког камења ashlar и достиже висину до 23 м. планиран је скоро квадратном основом (~27,9 × 27,6 м). Приступ је преко мермерних степеница (26 или 27 корака) са опозвоночком рампом. Северна фасада је украшена четири коринтска стуба између пиластера, прекривеним штуком. Унутрашња структура обухвата: прoнаос (предворје), наос (главна просторија) и трикоморни адитон са централном целом, где се налазио култни подијум. Визуализују се декоративни делови: подиспуштени гипсани фризови, дрвене траке (string courses) од ливанског кедра који су повећавали стабилност и отпорност на земљотресе. Култ и ритуали Храм је био центар религијског живота Набатејаца у Петри. Жртвени жртвеник испред храма коришћен је за обреде у част бога Душаре. У храму су се изводиле церемоније посвећене заштити и благостању града и становника. Неке ритуалне праксе указују на мешавину локалних и хеленистичких религијских утицаја. Рестаураторски радови Због оштећења насталих у земљотресу 272. н. е. и каснијих разарања, храм је пролазио кроз више фаза рестаурације и конзервације: Археолошка ископавања почела су у 20. веку, када су откривени остаци оригиналне конструкције. Савремени радови укључују стабилизацију зидова, конзервацију дрвених делова и реконструкцију мермерних степеница. Посебан акценат је стављен на очување аутентичности и интегритета архитектуре, уз примену савремених техника за заштиту од земљотреса. Референце
Deir

El Deir és un edifici monumental excavat i esculpit en pedra a la ciutat antiga de Petra. Fou construït pels nabateus al segle i en honor d'Obodes I després de la seva mort i fa 50 metres d'amplada per aproximadament 45 metres d'alçària. Arquitectònicament és un exemple de l'estil clàssic nabateu i és el segon edifici més conegut del jaciment arqueològic després d'Al-Khazneh. Galeria d'imatges Referències
Ad Deir

Ad Deir (arabisch الدير, DMG ad-Dair ‚das Kloster‘) ist ein imposantes Felsgebäude aus Stein nahe der antiken jordanischen Stadt Petra. Das Monument wurde von den Nabatäern im 1. Jahrhundert gebaut und ist den Abmessungen nach 50 Meter breit und etwa 39 Meter hoch. Geschichte und mögliche Verwendung Ad Deir wurde in der Mitte des 1. Jahrhunderts nach Christus erbaut und diente, anders als der heutige Name vermuten lässt, zu Beginn nicht als Kloster. Ad Deir war wohl als Grabanlage gedacht. 2004 wurden zwei von Geröll verschüttete Steinbänke entlang der Saalwände entdeckt. Diese lassen vermuten, dass Ad Deir als Mausoleum eines Herrschers gedient hat. Eine Inschrift legt einen Bezug zum Kult des nabatäischen Königs Obodas I. nahe, der zu Beginn des 1. Jahrhunderts vor Christus regiert hatte, ohne dass der genaue Zusammenhang deutlich wird. Bauweise Die Fassade ist als Basrelief aus dem Felsmassiv herausgearbeitet. Im Aufbau ist Ad Deir dem Bau des Schatzhauses Khazne al-Firaun in Petra vergleichbar. In beiden Fällen ist die oberste Etage als unterbrochener Giebel gestaltet, in dessen Zentrum eine Tholos steht, die von einer zehn Meter hohen Urne gekrönt wird. Im Innern der Anlage befindet sich eine Kammer, die 12,5 mal 10 Meter misst und eine Höhe von 15 Metern aufweist; sie ist über ein Tor zu betreten, das 8 Meter hoch ist. Die Rückwand der Kammer weist eine von zwei Treppen flankierte große Vertiefung auf; hier wurden vermutlich Rituale zelebriert. Nach Übernahme des Christentums im 4. Jahrhundert diente die Anlage als Kloster; daher stammt die heutige Bezeichnung. Einzelnachweise Literatur Fabio Bourbon: Archäologischer Reiseführer: Petra – Die geheimnisvolle Felsenstadt. Köln 2004, ISBN 978-3-89893-564-7 Frank Rainer Scheck: Jordanien. Völker und Kulturen zwischen Jordan und Rotem Meer. 6. Auflage. DuMont Reiseverlag, Ostfildern 2011, ISBN 3-7701-3979-8. S. 420–425. Weblinks Über Petra und Ad Deir (englisch)
Deir

Deir (El monasterio; en árabe: الدير ) es un edificio monumental excavado y esculpido en piedra en la antigua ciudad jordana de Petra.​ Fue construido por los nabateos en el siglo I en honor a Obodas I tras su muerte y mide 50 metros de ancho por aproximadamente 45 metros de alto. Arquitectónicamente es un ejemplo del estilo clásico nabateo. Es el segundo edificio más conocido del sitio arqueológico tras Khazné. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Deir.
Deir

Le Deir (de l'arabe al-Deir, « le monastère ») est l'un des bâtiments les plus connus et le plus grand de la cité antique de Pétra en Jordanie. Il ressemble fortement au Khazneh, bien que sa façade soit moins ornée. Description Le monument est de type hypogée, sa façade mesure 45 m de large sur 42 m de haut. C'est un tombeau ou un édifice qui semble lié à un rite funéraire, probablement celui du roi nabatéen Obodas Ier divinisé qui accéda au trône en -96. Une imposante urne funéraire de 9 m de haut se trouve à son sommet et est accessible par un escalier. Par la suite, le bâtiment sera réutilisé par les Chrétiens comme monastère, ce qui lui vaut son nom actuel. L'intérieur est composé d'une grande pièce au fond de laquelle se trouve un podium accessible par un petit escalier. L'arrivée devant le monument se fait via un sentier et des escaliers de 800 marches taillées dans la roche. Ce monument est protégé car depuis le 6 décembre 1985, le site de Pétra est inscrit sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO. Le site apparait dans le film Transformers 2 : la Revanche (2009). Galerie de photos Notes et références Bibliographie : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article. Christian Augé et Jean-Marie Dentzer, Pétra, la cité des caravanes, Paris, Gallimard, coll. « Découvertes Gallimard / Archéologie » (no 372), avril 1999 (réimpr. 2001, 2004, 2006), 127 p. (ISBN 2-07-053428-6) Portail de la Jordanie Portail de l’archéologie Portail du Proche-Orient ancien Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du patrimoine mondial
Al Deir

Al Deir (in arabo الدير‎?, al-Deir, "il monastero") è uno degli edifici più noti e più grandi dell'antica città di Petra in Giordania. È molto simile al Khazneh, anche se la sua facciata è meno ornata. Descrizione Il monumento è ipogeo, la facciata è larga 45 metri e alta 42 metri. Alla sua sommità è posta un'imponente urna funeraria alta 9 metri, accessibile da una scala. È una tomba o una costruzione che sembra legata a un rito funerario, probabilmente quello del re nabateo Obodas I divinizzato che accedette al trono nel 96 a.C. Successivamente l'edificio fu riutilizzato come monastero dai cristiani che gli diedero il nome attuale. L'interno è composto da una grande stanza, nella parte inferiore della quale vi è un podio accessibile da una piccola scala. L'arrivo di fronte al monumento avviene tramite un sentiero con scale di 800 gradini scavate nella roccia. Questo monumento è protetto, poiché dal 6 dicembre 1985 il sito di Petra è iscritto nella lista del patrimonio mondiale dell'UNESCO. È apparso nel film Transformers - La vendetta del caduto (2009). Note Bibliografia Christian Augé et Jean-Marie Dentzer, Pétra, la cité des caravanes, Paris, Gallimard, coll. « Découvertes Gallimard / Archéologie » (no 372), avril 1999 (réimpr. 2001, 2004, 2006), 96 p. (ISBN 2-07-053428-6) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Al Deir
Ad Deir

Ad Deir (Arabisch: الدير, 'het klooster') is een in de rotsen uitgehouwen bouwwerk in de oude Jordaanse stad Petra, gelegen in het huidige Jordanië. Het monument werd door de Nabateeërs in de eerste eeuw gebouwd. Volgens het informatiebord dat bij het klooster staat, is het 51 meter hoog en 49 meter breed. Geschiedenis en gebruik Ad Deir werd in het midden van de 1e eeuw na Christus gebouwd en diende, anders dan de huidige naam doet vermoeden, aanvankelijk niet als klooster. Ad Deir was waarschijnlijk ook niet bedoeld als grafruimte. In 2004 werden twee vervallen stenen banken langs de zaalwanden ontdekt, die de indruk wekken dat Ad Deir heeft gediend als het mausoleum van de heerser. Een inscriptie lijkt te wijzen op een verband met de cultus van koning Obodas I van de Nabateeërs, die aan het begin van de 1e eeuw voor Christus heerste, hoewel de precieze relatie onduidelijk is. Bouwwijze De gevel is als een bas-reliëf uitgehouwen uit het rotsmassief. De structuur van Ad Deir is vergelijkbaar met die van Al Khazneh. In beide gevallen is de bovenste verdieping ontworpen als een onderbroken fronton, met in het midden een tholos die wordt bekroond door een tien meter hoge urn. Binnen het complex is er een kamer die 12,5 bij 10 meter meet met een hoogte van 15 meter en is toegankelijk door een deur die 8 meter hoog is. De achterwand van de kamer heeft een door twee trappen geflankeerde grote uitsparing. Hier vonden vermoedelijk rituelen plaats. Nadat het christendom in de 4e eeuw de officiële religie was geworden, diende het gebouw als klooster; vandaar de huidige benaming. Zie ook Al Khazneh
Ad-Dajr

Ad-Dajr (arab. الدي, dosł. „Klasztor”) – wykuta w skale piaskowca budowla znajdująca się w jordańskiej Petrze, na rozległym płaskowyżu u podnóża wzniesienia Dżabal ad-Dajr. Dwukondygnacyjna fasada mierzy 47 m wysokości i 48,3 m szerokości i jest największą w Petrze. Wyglądem przypomina słynny Skarbiec Faraona, w przeciwieństwie do niego posiada jednak mniej elementów hellenistycznych i mimo rozmiarów ustępuje mu sławą. Fasada utrzymana jest w tradycyjnym nabatejskim stylu, posiada jednak greckie elementy w postaci doryckiego fryzu tryglifowo-metopowego, kolumn, przyczółków i zdobionych ram wejścia. Pozbawiona jest natomiast jakichkolwiek dekoracji figuralnych, choć w pustych współcześnie niszach mogły się dawniej znajdować posągi. Na szczycie znajduje się wolno stojący kapitel, zwieńczony 10-metrową urną. Przed fasadą znajduje się rozległy dziedziniec, na którym odkryto ślady istniejącej dawniej kolumnady. Wewnątrz budowli znajduje się prostokątna komnata o wymiarach 11,25×12,1 m z dwoma ławami po bokach. W tylnej ścianie wykuta jest położona na wysokości 1 m nad podłogą nisza, do której prowadzą dwa rzędy bocznych schodów. Wykute w niszy krzyże świadczą, że w czasach bizantyjskich budowla mogła być wykorzystywana jako kaplica. Czas powstania i funkcja budowli pozostają nieznane. Datuje się ją na I wiek n.e. W czasach nabatejskich mogła pełnić funkcję świątyni lub grobowca. Część badaczy przypuszcza, że mogło to być miejsce kultu deifikowanego po śmierci króla Obodasa I. Przypisy
Ад-Дэйр

Ад-Дэйр (араб. الدير‎ ; DMG ad-Dair — «монастырь») — набатейский скальный храм I века н. э., сохранившийся неподалёку от города Петра. Представляет собой монументальное здание, вырезанное целиком из скалы. Имеет размеры 50 метров в ширину и около 45 метров в высоту. История Близость архитектуры этого храма к архитектуре эфесской библиотеки Цельса (около 115 год н. э.) позволила Ж. Старки датировать его возведение последними годами правления набатейского царя Раббэля II Сотера. После принятия христианства в IV веке здание использовалось в качестве монастыря. Об этом свидетельствуют вырезанные в скале алтарь и орнамент в виде крестов. Ад-Дэйр посещают реже, чем другой набатейский храм Эль-Хазне, так как путь к нему ведёт по лестнице с несколькими сотнями ступеней. Галерея Примечания Литература Шифман И. Ш. Набатейское государство и его культура. Из истории культуры доисламской Аравии. — СПб.: Изд-во СПбГУ, 2007. — 208 с. — (Библеистика и иудаика). — ISBN 978-5-288-04364-2. Ссылки Petra . Places of Peace and Power. Дата обращения: 20 июня 2018. Архивировано 20 июня 2018 года.
Ad Deir

Ad Deir (arabsko الدير,, ad-Dair, 'samostan') je impozantna kamnita stavba v bližini starega jordanskega mesta Petra. Zgradba Nabatejcev iz 1. stoletja je spomenik širok 50 metrov in visok 39 metrov. Zgodovina in možna uporaba Ad Deir je bil zgrajen sredi 1. stoletja našega stoletja in za razliko od sedanjega imena je služil kot samostan na začetku. Ad Deir verjetno ni bil namenjen kot grobnica. Leta 2004 sta bili ob stenah dvorane odkriti dve kamnitimi klopi, ki so ju pokopali balvani. To kaže, da je ad-Deir služil kot mavzolej vladarja. Napis nakazuje sklicevanje na kult nabatejskega kralja Obodasa I., ki je vladal na začetku 1. stoletja pred našim štetjem, ne da bi natančen kontekst postal jasen. Gradnja Fasada je relief iz masivnega peščenjaka. Stavba ad-Deir je podobna stavbi Zakladnice Al-Khazneh v Petri. V obeh primerih je zgornje nadstropje zasnovano kot prekinjen zatrep, v središču katerega stoji tolos, ki ga dopolnjuje deset metrov visoka žara. Notranjost kompleksa je komora, ki meri 12,5 z 10 metrov in je visoka 15 metrov; vanjo se vstopa skozi vrata, ki so visoka 8 metrov. Zadnja stena komore ima veliko poglobitev, ki jo spremljata dve stopnišči. Obredi so se verjetno praznovali tukaj. Po prevzemu krščanstva v 4. stoletju je prostor služil kot samostan, od tod zato današnje ime. Sklici Literatura Fabio Bourbon: Archäologischer Reiseführer: Petra – Die geheimnisvolle Felsenstadt. Köln 2004, ISBN 978-3-89893-564-7 Frank Rainer Scheck: Jordanien. Völker und Kulturen zwischen Jordan und Rotem Meer. 6. Auflage. DuMont Reiseverlag, Ostfildern 2011, ISBN 3-7701-3979-8. S. 420–425. Zunanje povezave Čez Petro in Ad Deir
Ad Deir

Ad Deir (arabiska: الدير, klostret), är en byggnad av sandsten uthuggen ur klipporna nordväst om den antika ruinstaden Petra i Jordanien. Den är 47 meter hög och 48 meter bred och tros ha byggts av nabatéerna omkring år 50 f.Kr.. Fasaden är liksom för Al-Khazneh uppdelad i två våningar men utskärningarna är mindre detaljerade. Det är oklart vad byggnaden har använts till. Trots namnet är den inte ett kloster och i motsats till andra byggnadsverk i Petra är den heller inte en begravningsplats. Al Deir är den näst mest besökta byggnaden i Petra efter Al-Khazneh. Den nås via en trappa med mer än 800 steg uthuggna i berget. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ad Deir.
Université de Petra

L'Université de Petra est une université privée à Amman, en Jordanie. L'université propose le programme de licence et de master et accueille des étudiants de plus de 35 nationalités, provenant de pays arabes et étrangers. Elle est située sur la route de l'aéroport et dispose d'un campus verdoyant ainsi que d'installations universitaires modernes. Description L'université a été fondée en 1991, avec sa première promotion diplômée en 1994. Initialement appelée Jordan University for Women, elle était exclusivement réservée aux étudiantes. En 1999, son nom a été changé en "Université de Petra" lorsque l'université a adopté une politique permettant aux étudiants masculins de s'inscrire. L'université compte environ 7 000 étudiants de premier et de deuxième cycles, dont plus de 1 265 étudiants internationaux, et environ 287 membres du corps enseignant, principalement jordaniens, avec quelques professeurs internationaux provenant de divers pays. Elle comprend les facultés suivantes: Technologie de l'information Architecture et Design Sciences Administratives et Financières (elle a été créée depuis la création de l'université en 1991) Arts et Sciences Droit Pharmacie et sciences médicales Communication de masse Ingénierie Odontologie Elle élargit son programme d'enseignement en 2024, avec la création de 14 nouvelles spécialisations, dont en logistique, en analyse médicale et en technologie et conception de films numériques, et ouvre une faculté de dentisterie. Classement L'université est classée dans la tranche des 600e à 800e du Times Higher Education World University Rankings en 2024, et obtient un score de 5 étoiles au classement mondial des universités QS. Références Bibliographie Maram Fouad Abu Al-Nadi, Dina Mohamed Said Qarashay, «Factors Influencing the Sustainability of Quality Performance from the Viewpoint of Teaching Staff: An Applied Study at the University of Petra», International Journal of Learning, Teaching and Educational Research, Vol. 19 No. 4 (2020): April 2020,https://www.ijlter.myres.net/index.php/ijlter/article/view/361 . Ahmad Mousa,« Introduire la dimension interculturelle dans l’enseignement du Français Langue Étrangère au département des langues modernes à l’Université de Pétra: Enjeux et Perspectives», Jordan Journal of Modern Languages and Literature Vol.8, No. 2, 2016, pp 177-186, https://journals.yu.edu.jo/jjmll/Issues/vol8no22016/Nom4.pdf. (en) Eman Gheith et Nahil M. Aljaberi, « The Effectiveness of an Interactive Training Program in Developing a Set of Non-Cognitive Skills in Students at University of Petra », International Education Studies, vol. 10, no 6,‎ 2017, p. 60–71 (ISSN 1913-9020, lire en ligne, consulté le 21 mars 2025) Liens externes Site officiel Portail des universités Portail de la Jordanie
Qasr Tuba

Qasr Tuba (àrab: قصر طوب, Qaṣr Ṭūba) o Qasr al-Tuba (àrab: قصر الطوبة, Qaṣr aṭ-Ṭūba) és un dels anomenats castells del desert que es troben a l'est i al sud d'Amman, en Jordània. El Qasr Tuba, a la Governació d'Amman, situat 100 km al sud-est de la capital, en el Wadi Ghadaf, va ser redescobert el 1896 per l'explorador i arabista austro-txec Alois Musil, que havia descobert altres castells en aquest desert ple de fortaleses i palaus abandonats. El castell, rectangular, construït amb una combinació de blocs d'arenisca i maons, està envoltat per un mur de 140 per 72 metres i està dividit en dos quadrats separats per un passadís. El mur està suportat per torres semicirculars, excepte en el costat nord, on hi ha dues portes flanquejades per dues habitacions quadrades. La secció nord-oest està gairebé intacta i hi ha alguns fragments de mur a l'oest. Només està coberta per una volta de canó feta de maons una allargada estada. Hi ha també alguna construcció en un riu sec proper. Com la majoria de castells del desert, va ser construït durant el califat omeia de Walid II, al voltant de 743-744. Referències Enllaços externs Qasr al-Tuba Arxivat 2010-12-13 a Wayback Machine., Archnet Digital Library. A general website about Qasr Tuba *Website about the discovery of Qasr Tuba Arxivat 2014-03-18 a Wayback Machine.
Qasr Tuba

Qasr Tuba o Qasr al-Tuba es uno de los llamados castillos del desierto que se encuentran al este y al sur de Amán, en Jordania. El Qasr Tuba, en la Gobernación de Amán, a 100 km al sudeste de la capital, en el Wadi Ghadaf, fue redescubierto en 1896 por el explorador y arabista austro-checo Alois Musil, que había descubierto otros castillos en este desierto lleno de fortalezas y palacios abandonados. El castillo, rectangular, construido con una combinación de bloques de arenisca y ladrillos, está rodeado por un muro de 140 por 72 metros y está dividido en dos cuadrados separados por un pasadizo. El muro está soportado por torres semicirculares, excepto en el lado norte, donde hay dos puertas flanqueadas por dos habitaciones cuadradas. La sección noroeste está casi intacta y hay algunos fragmentos de muro en el oeste. Sólo permanece cubierta por una bóveda de cañón hecha de ladrillos una alargada estancia. Hay también alguna construcción en un río seco cercano. Como la mayoría de castillos del desierto, fue construido durante el califato omeya de Walid II, en torno a 743-744. Referencias Qasr al-Tuba, Archnet Digital Library. A general website about Qasr Tuba Website about the discovery of Qasr Tuba