NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Diga di Yomasari

La diga di Yomasari (世増ダム?, Yomasari damu) è una diga sul fiume Niida, ubicata nella città di Hachinohe, prefettura di Aomori, nella regione di Tōhoku dello Honshū settentrionale, in Giappone. Storia La diga di Yomasari Dam fu progettata come diga multifunzionale, per assicurare il controllo delle piene nell'eventualità di pesanti precipitazioni o tifoni, che rischiavano di inondare il centro di Hachinohe. Il bacino creato era destinato a fornire acqua a uso potabile, nonché a fini agricoli e industriali, e a creare una nuova area ricreativa per la pesca e la navigazione da diporto per i residenti di Hachinohe. Tuttavia, non c'è nessuna centrale idroelettrica associata alla diga. Il lavoro di progettazione preliminare sulla diga di Yomasari cominciò nel 1976, mentre la costruzione principale iniziò nel 1989 e fu completata entro il 2003 da un consorzio della Obayashi Corporation, della Sumitomo Mitsui Construction e della Tekken Corporation. Progetto La diga di Yomasari è una diga a gravità in calcestruzzo a nucleo cavo con vari sfioratori. Bibliografia Japan Commission on Large Dams, Dams in Japan: Past, Present and Future, CRC Press, 2009, ISBN 978-0-415-49432-8. Voci correlate Dighe del Giappone Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su diga di Yomasari Collegamenti esterni (EN) Yomasari Dam, su The Japan Dam Foundation. URL consultato il 12 giugno 2018.
Yonezawa Women's Junior College

Yonezawa Women's Junior College (山形県立米沢女子短期大学, Yamagata-kenritsu Yonezawa joshi tanki daigaku) is a public junior women's college in Yonezawa, Yamagata, Japan, established in 1952. In 2014 the Department of Health and Nutrition of the junior college was reorganized to a 4-year co-educational university, Yamagata Prefectural Yonezawa University of Nutrition Sciences. References External links Official website (in Japanese)
Castell de Ne

El Castell Ne (根 城, Ne jō) és un castell japonès del tipus mota i pati del període Muromachi situat a l'actual ciutat de Hachinohe, a la prefectura d'Aomori, a la regió de Tōhoku, a l'extrem nord del Japó. Ha estat protegit pel govern central com a lloc històric nacional des del 1941. Va ser àmpliament reconstruït el 1994. Història El castell Ne va ser construït el 1334, durant el primer període Nanboku-chō, per Nanbu Moroyuki, un retenedor de Kitabatake Akiie, el kokushi de la província de Mutsu i estava destinat a ser un centre per a l'administració del govern imperial a la zona. Nanbu Motoyuki estava sota la lleialtat a la cord del Sud; no obstant això, al mateix temps, una altra branca de la mateixa família Nanbu va governar les àrees properes de Sannohe i Morioka sota la lleialtat de la cort nord del rival. [2] Les dues branques del clan van fer la pau entre elles el 1393. El 1590, al final del període Sengoku, Nanbu Nobunao dels Sannohe-Nanbu va donar suport a Toyotomi Hideyoshi al setge d'Odawara i se li va atorgar el domini formal dels set districtes del nord de la província de Mutsu, que ja estaven sota el control del clan Nanbu. Les fortificacions del castell Ne van ser destruïdes el 1592 per ordre de Toyotomi Hideyoshi, i la seu del clan es va traslladar al castell Sannohe, tot i que algunes funcions administratives locals van romandre al lloc. Actualment El castell va ser reconstruït en gran part el 1994, amb un cert èmfasi a la ciutadella interior. Al lloc actual hi ha dues portes, una per al senyor i els hostes, i l'altra una de més senzilla per als servents i els treballadors. Hi ha moltes parts reconstruïdes del castell. Tècnicament, el Castell Ne es va construir abans de l'era principal del desenvolupament del castell japonès, de manera que, si bé encara hi ha portes, badies i torres de vigilància yagura, no hi ha cap torre principal. Hi ha poca pedra, i les parets són només palissades de fusta a l'exterior i simples parets de fusta de llistons al recinte central. Galeria Referències Bibliografia Schmorleitz, Morton S. Castles in Japan. Tòquio: Charles E. Tuttle Co., 1974, p. 144–145. ISBN 0-8048-1102-4. Motoo, Hinago. Japanese Castles. Tòquio: Kodansha, 1986, p. 200 pages. ISBN 0-87011-766-1. Mitchelhill, Jennifer. Castles of the Samurai: Power and Beauty. Tòquio: Kodansha, 2004, p. 112 pages. ISBN 4-7700-2954-3. Turnbull, Stephen. Japanese Castles 1540-1640. Osprey Publishing, 2003, p. 64 pages. ISBN 1-84176-429-9.
Castillo de Ne

El castillo de Ne (根城, Ne-jō?) es una fortificación japonesa del siglo XIV en Hachinohe, pueblo de la prefectura de Aomori. Los edificios que perduran fueron reconstruidos en 1994, y en la actualidad la estructura es un Lugar Histórico y forma parte de la lista de «100 notables castillos de Japón».​​ Historia En el año 1334, durante el período Nanbokuchō, Moroyuki Nanbu erigió el castillo de Ne. Esta era estuvo marcada por la separación de la corte imperial en dos partes enfrentadas al norte y al sur. Dado que Nanbu apoyaba a la corte sureña, construyó la fortaleza para que sirviera de base del gobierno imperial en el área. Otra rama del clan Nanbu gobernó la zona de Sannohe y Morioka bajo la corte del norte al mismo tiempo. Tras el final de este período en 1393 las dos familias se reconciliaron.​ El castillo fue el centro de la región de Hachinohe durante tres siglos, hasta que en 1627 dejara de usarse por un cambio en los terrenos.​ Arquitectura Ya que es una fortaleza construida con anterioridad a los castillos clásicos japoneses, Ne no cuenta con un tenshu y casi no presenta mampostería. En cambio, gran parte de las estructuras son de madera, incluyendo muros, puertas y torres de vigilancia. Las excavaciones arqueológicas en los terrenos —que duraron once años— descubrieron gran parte de los pilares y ciertos artefactos de la época, lo que permitió que la reconstrucción de los edificios fuera fiel a su propósito original. De este modo, el castillo fue restaurado empleando materiales y técnicas propias de la era de su construcción, con diferentes estilos para conseguir que fuera representativo de su período.​ El edificio principal del castillo fue usado por los señores feudales para recibir a los invitador y celebrar distintas ceremonias. En la reconstrucción de 1994 se rehabilitaron las caballerizas, talleres y otras estancias.​ En la entrada a los terrenos se puede apreciar un puente con dos direcciones; la que dirige a una puerta más ornamentada constituía la entrada principal, designada para personas importantes, mientras que la otra, más simple, era empleada por sirvientes y trabajadores.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo de Ne.
Senmaya Station

Senmaya Station (千厩駅, Senmaya-eki) is a railway station located in the city of Ichinoseki, Iwate Prefecture, Japan, operated by the East Japan Railway Company (JR East). Lines Senmaya Station is served by the Ōfunato Line, and is located 39.8 rail kilometers from the terminus of the line at Ichinoseki Station. Station layout The station has a single island platform connected to the station building by a level crossing. The station has a Midori no Madoguchi staffed ticket office. Platforms History Senmaya Station opened on July 15, 1927. The station was absorbed into the JR East network upon the privatization of the Japan National Railways (JNR) on April 1, 1987. Passenger statistics In fiscal 2018, the station was used by an average of 199 passengers daily (boarding passengers only). Surrounding area National Route 284 National Route 456 former Senmaya Town Hall Senmaya Post Office Iwate Prefecture Senmaya High School Senmaya Bus Terminal Iwateken Kotsu Ichinoseki-Ofunato Line・Ichinoseki-Kesennuma Line For Ichinoseki Station Ichinoseki-Ofunato Line For Ofunato Station Ichinoseki-Kesennuma Line For Sakari Station via Kesennuma Station Kesennuma Linner For Kesennuma Station Kesennuma Linner For Ikebukuro Station Senmaya Morioka Line For Morioka Station Hongo Line For Ichinoseki Station via Mataki Station Ichinoseki Municipal Bus Okutama Line For Nesan Bus routes Senmaya Station Bus stop Iwateken Kotsu Ichinoseki-Ofunato Line・Ichinoseki-Kesennuma Line For Ichinoseki Station Ichinoseki-Ofunato Line For Ofunato Station Ichinoseki-Kesennuma Line For Sakari Station via Kesennuma Station Hongo Line For Ichinoseki Station via Mataki Station Ichinoseki Municipal Bus Fujisawa Line For Hanaizumi Station Iwashimizu Line For Nakagami See also List of railway stations in Japan References External links Official website (in Japanese)
Hiraishi Station (Akita)

Hiraishi Station (平石駅, Hiraishi-eki) was a railway station in the city of Yokote, Akita Prefecture, Japan, operated by JR East. The station closed on 12 March 2022. Lines Hiraishi Station was served by local trains of the Kitakami Line, and was located 51.6 kilometres (32.1 mi) from the terminus of the line at Kitakami Station. The station was closed during the winter months. Station layout The station consisted of a single side platform serving bi-directional traffic. The station was unattended. History Hiraishi Station opened on July 15, 1963, as a station on the Japan National Railways (JNR). The station was absorbed into the JR East network upon the privatization of the JNR on April 1, 1987. Starting on December 1, 2016, the station was closed seasonally during the winter months (December - March). Hiraishi Station closed on March 12, 2022. Surrounding area National Route 107 See also List of railway stations in Japan References External links Media related to Hiraishi Station (Akita) at Wikimedia Commons JR East Station information (in Japanese)
Stazione di Hiraishi

La stazione di Hiraishi (平石駅?, Hiraishi-eki) è una fermata ferroviaria della città di Yokote, nella prefettura di Akita della regione del Tōhoku, servita dai treni locali della linea Kitakami. Durante l'inverno il servizio viaggiatori è sospeso. Linee East Japan Railway Company ■ Linea Kitakami Struttura La fermata è dotata di una piccola sala d'attesa, e dispone di un semplice marciapiede servente un unico binario passante, utilizzato per entrambe le direzioni di marcia. Stazioni adiacenti Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Hiraishi Collegamenti esterni (JA) La stazione di Hiraishi sul sito di JR East, su jreast.co.jp.
Sagae

Sagae (jap. 寒河江市, -shi) ist eine Stadt in der Präfektur Yamagata in Japan. Geographie Sagae liegt südlich von Shinjō und nordwestlich von Yamagata. Geschichte Die Stadt Sagae wurde am 1. August 1954 gegründet. Verkehr Straßen: Nationalstraßen 112, 287, 37 Zug: JR Aterazawa-Linie Angrenzende Städte und Gemeinden Tendo Murayama Städtepartnerschaften Turkei Giresun, Türkei (seit 1988) Persönlichkeiten Abiko Tōkichi (1904–1992), Politiker Weblinks
Sagae (Yamagata)

Sagae (寒河江市, Sagae-shi?) es una ciudad localizada en la prefectura de Yamagata, Japón. En octubre de 2018 tenía una población de 40.417 habitantes y una densidad de población de 291 personas por km². Su área total es de 139,03 km². Geografía Municipios circundantes Prefectura de Yamagata Murayama Tendo Kahoku Ōe Nishikawa Nakayama Ōkura Demografía Según datos del censo japonés,​ la población de Sagae se ha mantenido estable en los últimos años. Referencias
Sagae

Sagae (寒河江市, Sagae-shi) est une ville de la préfecture de Yamagata, dans le nord de l'île de Honshū, au Japon. Géographie Situation Sagae est située dans le centre de la préfecture de Yamagata. Démographie Lors du recensement national de 2010, la population de Sagae s'élevait à 42 683 habitants répartis sur une superficie de 139,08 km2 (densité de population de 307 hab./km2). Histoire Le village moderne de Sagae a été fondé le 1er avril 1889. Sagae devient un bourg le 7 janvier 1893 puis une ville le 1er août 1954. Transports Sagae est desservie par la ligne Aterazawa de la JR East. Jumelage Sagae est jumelée avec : Giresun (Turquie) Andong (Corée du Sud) Personnalités liées à la ville Gihachiro Okuyama (1907-1981), artiste Hiroh Kikai (1945-2020), photographe Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Sagae, Yamagata » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Liens externes (ja) Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de la préfecture de Yamagata
Sagae

Sagae (Japans: 寒河江市, Sagae-shi) is een stad in de prefectuur Yamagata in het noorden van Honshu, Japan. De stad heeft een oppervlakte van 139,08 km² en begin 2008 ruim 43.000 inwoners. De stad staat bekend om de grote productie van kersen. Geschiedenis Op 7 januari 1893 werd het dorp Sagae de gemeente Sagae (尾花沢町, Sagae-machi). Sagae werd op 1 augustus 1954 een stad (shi) na samenvoeging van de gemeente Sagae met een viertal dorpen. Verkeer Sagae ligt aan de Aterazawa-lijn van de East Japan Railway Company. Sagae ligt aan de Yamagata-snelweg en aan de autowegen 112, 287, 347 en 458. Stedenband Sagae heeft een stedenband met Giresun, Turkije sinds 25 juni 1988. Geboren in Sagae Hirō Kikai (鬼海 弘雄, Kikai Hirō), fotograaf Aangrenzende steden Tendō Murayama Externe links (ja) Officiële website van Sagae
Sagae

Sagae (jap. 寒河江市 Sagae-shi) – miasto w prefekturze Yamagata w Japonii (Honsiu). Ma powierzchnię 139,03 km². W 2020 r. mieszkało w nim 40 189 osób, w 13 627 gospodarstwach domowych (w 2010 r. 42 373 osoby, w 12 702 gospodarstwach domowych) . Położenie Miasto leży w rodkowej części prefektury nad rzekami Mogami oraz Sagae, na zachodnich zboczach gór Ōu. Graniczy z miastami: Murayama Tendō oraz kilkoma miasteczkami. Historia Miasto powstało 1 sierpnia 1954 roku. Transport Drogowy Autostrada Yamagata Drogi krajowe nr: 112, 287, 347, 458. Miasta partnerskie Korea Południowa: Andong Turcja: Giresun Przypisy Bibliografia Geospatial Information Authority of Japan: 令和3年 全国都道府県市区町村別面積調 (1月1日時点) (Reiwa 3rd year Area adjustment by prefecture, city, ward, town, and village (As of January 1)). gsi.go.jp, 2021. [dostęp 2021-09-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-06-05)]. (jap.). 2020 Population Census / Basic Complete Tabulation on Population and Households, Table 1-1. e-stat.go.jp Portal Site of Official Statistics of Japan, 2021-11-30. [dostęp 2023-04-29]. (ang.). Population and Households of Japan (Final Report of the 2010 Population Census), Table 62. e-stat.go.jp Portal Site of Official Statistics of Japan, 2014-06-27. [dostęp 2023-04-29]. (ang.).
Sagae

Sagae (寒河江市; -shi) é uma cidade japonesa localizada na província de Yamagata. Em 2003, a cidade tinha uma população estimada em 43 379 habitantes e uma densidade populacional de 311,90 h/km². Tem uma área total de 139,08 km². Recebeu o estatuto de cidade a 1 de Agosto de 1954. Cidades-irmãs Andong, Coreia do Sul Giresun, Turquia Referências Ligações externas Site oficial em japonês
Сагаэ

Сагаэ (яп. 寒河江市 Сагаэ-си) — город в Японии, находящийся в префектуре Ямагата. Площадь города составляет 139,08 км², население — 41 507 человек (1 августа 2014), плотность населения — 298,44 чел./км². Географическое положение Город расположен на острове Хонсю в префектуре Ямагата региона Тохоку. С ним граничат города Мураяма, Тендо, посёлки Кахоку, Оэ, Нисикава, Накаяма и село Окура. Население Население города составляет 41 507 человек (1 августа 2014), а плотность — 298,44 чел./км². Изменение численности населения с 1980 по 2005 год: Символика Деревом города считается вишня, цветком — рододендрон. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Сагаэ Официальный сайт (яп.) 山形県 (яп.). Geospatial Information Authority of Japan. — Географические координаты населённых пунктов префектуры Ямагата. Дата обращения: 23 июля 2010. 山形県内市町村 (яп.). Local Authorities Systems Development Center. — Идентификационные коды, названия, почтовые адреса и телефоны администраций населённых пунктов префектуры Ямагата. Дата обращения: 23 июля 2010.
Саґае (Ямаґата)

Саґа́е (яп. 寒河江市, さがえし, МФА: [sagae ɕi̥]) — місто в Японії, в префектурі Ямаґата. Короткі відомості Розташоване в центрально-східній частині префектури, на берегах річки Саґае. Виникло на місці призамкового містечка роду Ое, столиці автономного уділу Саґае-хан. Основою економіки є вирощування вишні, харчова та текстильна промисловості. Місце розташування гарячих ванн на термальних водах Саґае. Станом на 1 жовтня 2008 площа міста становила &&&&&&&&&&&&0139.080000139,08 км². Станом на 1 січня 2009 населення міста становило &&&&&&&&&&043192.&&&&0043 192 осіб. Примітки Джерела та література (яп.) Саґае (Ямаґата) // Великий словник японських топонімів Кадокава. Префектура Ямаґата (6). — Токіо: Кадокава Сьотен, 1981. Саґае (Ямаґата) // 『日本大百科全書』 [Енциклопедія Ніппоніка]. — 第2版. — 東京: 小学館, 1994—1997. — 全26冊. (яп.) Посилання (яп.) Офіційна сторінка Саґае
Kemp

Kemp je ubytovací zařízení pro přechodné ubytování ve vlastním zařízení hostů (stan, obytný přívěs, obytný automobil, maringotka apod.) nebo v ubytovacích objektech provozovatele (chaty, stany, obytné přívěsy, mobilní buňky, maringotky apod.) nebo jejich samostatně pronajímaných částech. V kempech bývají často společné sociální zařízení a kuchyňky pro mnoho lidí. Fotogalerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kemp na Wikimedia Commons Slovníkové heslo kemp ve Wikislovníku Slovníkové heslo camp ve Wikislovníku
Kemping

Kemping (ang. camping – „obozowisko”) – obiekt turystyczny położony na większym terenie, ogrodzony i strzeżony, na którym goście zatrzymują się na pobyt w namiotach, samochodach kempingowych i przyczepach kempingowych, ale mogą także korzystać z pawilonów, domków turystycznych lub innych obiektów stałych. Kempingi umożliwiają przyrządzanie posiłków i parkowanie samochodów. Część kempingów honoruje karty rabatowe wydawane przez organizacje caravaningowe. Dobrze wyposażone kempingi posiadają zazwyczaj: stoły toalety i umywalnie, prysznice wyznaczone miejsca do przygotowywania posiłków podłączenie do energii elektrycznej krany z wodą pitną specjalne miejsca do spuszczenia wody zanieczyszczonej z pojazdów caravaningowych miejsce zabaw dla dzieci miejsce na rozpalenie ogniska. Zobacz też pole biwakowe Przypisy
Parque de campismo

Parque de Campismo é um local onde os campistas acampam, geralmente de forma turística e num curto espaço de tempo. Estes espaços são delimitados e têm que oferecer um mínino de condições, variáveis de país para país, aos seus utilizadores. São por vezes escolhidos em detrimento de, por exemplo hóteis, devido a nestes se praticarem preços mais baixos e/ou se estar em maior contacto com a natureza. Parques de Campismo em Portugal Em Portugal existem mais de duzentas destas instalações espalhadas por todo o território Nacional. Segundo a legislação em vigor, todos os parques de campismo portugueses devem dispor de uma recepção à entrada do recinto, responsável por controlar o movimento para o interior e exterior do parque, reencaminhar para os campistas chamadas telefónicas e correspondência destinada a eles e informar os utilizadores acerca do funcionamento do parque e seus serviço. Devem também ter edificados intalações sanitárias separadas por sexo, lava-loiças, pias para despejo de águas resíduais, tanques para lavagem de roupa e respectiva zona de secagem, tábuas de engomar, parque infantil, área ao ar livre para a prática de desporto e recipientes para o lixo separados para triagem dos resíduos e futura reciclagem. Ver também Acampamento Referências
Кемпинг

Ке́мпинг (от англ. camping «проживание в лагере») — оборудованный летний лагерь для автотуристов c местами для установки палаток или лёгкими домиками, местами для стоянки автомобилей (на общей стоянке или непосредственно у жилья) и туалетами. Инфраструктура Функционирование кемпинга основано на самообслуживании. Кемпинг может также включать инфраструктуру сферы обслуживания, например магазины, эстакады для осмотра и мойки автомобилей. В русском языке «кемпинг» приобрёл иное значение, чем исходное английское слово camping, под которым подразумевается вид туризма, связанный с проживанием в палатках, домиках на колёсах или специально оборудованных лёгких домиках. Организацией кемпингов, как правило, занимаются представители малого предпринимательства, которые сами предпочитают именно такой вид проживания на отдыхе. Существование большого количества приверженцев самостоятельной организации отдыха способствует росту числа кемпингов в любом месте притяжения туристов. В России Для обозначения на автомобильных дорогах Российской Федерации кемпинга служит дорожный знак 7.10. В Российской Федерации нет чётких критериев, которые позволяли бы определить туристический лагерь или автостоянку как кемпинг, однако набор минимальных требований существует: огороженная территория; доступ к электросети; душевые и туалеты; площадка, подготовленная для установки палаток. Граждане РФ организуют туристические лагеря не только на территории России, но и на территориях соседних стран, чьё законодательство позволяет вести предпринимательскую деятельность иностранцам без бюрократических проволочек (каво) — Грузия, Абхазия, Беларусь и другие. См. также Глэмпинг Литература Camping, Campingplatz // Tourismus, Hotellerie und Gastronomie von A bis Z / hrsg. von Wolfgang Fuchs. — Berlin: De Gruyter, 2021. — S. 161—165. — 1088 S. — ISBN 978-3-11-054682-8.
Kamp

Kamp (iz angl.: Camping) (tudi šotorišče ali avtokamp), je urejen prostor, namenjen za počitniško bivanje v šotorih, počitniških prikolicah in avtodomih, parkiranju pripadajočih osebnih avtomobilov in mobilnih hiš, namenjenih za prenočevanje, za krajši ali daljši oddih. Kamp ponavadi vključuje osnovne storitve, kot so sanitarije, tuš s toplo vodo, priključek na elektriko, lahko pa tudi dodatne storitve (trgovine, restavracije, bazeni, kopališča, igrišča ipd). Glede na velikost, ponudbo in kakovost kampe razvrščajo v kategorije turistom namenjenih tovrstnih destinacij. Zgodovina Prve kampe za turiste v Sloveniji so uredila turistična društva, prvi v Sloveniji je bil v Ljubljani na Ježici (1955), in v Zaki na Bledu (1956). Pozneje so kampe uredila tudi gostinska in hotelska podjetja, v osemdesetih letih 20. stoletja pa je pričelo delovati tudi več zasebnih kampov. Leta 2009 je bilo v Sloveniji 63 kampov. Kampi v Sloveniji Največ kampov v Sloveniji je ob morju (Ankaran, Fiesa, Izola, Lucija, Strunjan), v alpskem predgorju (Bled, Stara Fužina, Gozd Martuljek, Lesce) in v bližini zdraviliških krajev (Banovci, Terme Čatež, Dolenjske Toplice, Moravske Toplice, Podčetrtek), ob prometnih poteh in turistično privlačnih točkah (Otočec, Postojna, Radovljica, Bovec)... Nudistični kampi Posebna vrsta so nudistični kampi, namenjeni naturistom, običajno označeni s kratico »FKK« ali s primernim znakom ter napisom. Glamping Glamping je v Sloveniji dokaj nova vrsta turistične ponudbe, ki predstavlja luksuzno kampiranje, pred tem pa je bil glamping bolj kot ne značilen za drage eksotične turistične destinacije. Glamping ponudba je namenjena turistom, ki med kampiranjem želijo ohraniti stik z naravo, hkrati pa imeti luksuzno ponudbo in višji nivo storitev. Nekateri kampi s to ponudbo gostom ponujajo tako npr. mobilne hiške z zunanjim žarom, zasebno kopeljo in podobnim. Tudi v Sloveniji so nastala manjša turistična naselja in kampi, ki ponujajo zgolj glamping – torej ekskluzivno bivanje v naravi na najvišjem nivoju. Sklici Viri Javornik, Marija, Veliki splošni leksikon v osmih knjigah, Tretja knjiga, Ljubljana, DZS, d.d., 1991 (COBISS) Ivanič Martin, ur. (2011). Slovenika, Slovenska nacionalna enciklopedija. Ljubljana: Mladinska knjiga. COBISS 257461504. ISBN 978-961-01-1364-5. Glej tudi Kamp Šobec