NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nikkó Tóšógú

Nikkó Tóšógú (japonsky: 日光東照宮) je šintoistická svatyně ve městě Nikkó v prefektuře Točigi v Japonsku. Je zasvěcená slavnému šógunovi Tokugawovi Iejasuovi – prvnímu šógunovi z rodu Tokugawa. Původní stavba z roku 1617 prošla rozsáhlou přestavbou a rozšířením za vlády třetího šóguna Tokugawy Iemicua Iejasova vnuka. Iemicu nařídil zahájit práce roku 1634. Následující dva roky 15 000 řemeslníků pracovalo na rozsáhlém díle, které mělo demonstrovat bohatství a moc rodu Tokugawa. Během období Edo se vydávala okázalá, slavnostní procesí z Eda do Nikkó Tóšógú. Každoroční jarní a podzimní festivaly připomínají tyto události a jsou známé jako procesí tisíce válečníků. Pět staveb Tóšógú patří mezi japonské Národní poklady a tři další mezi Důležité kulturní památky. Navíc dva meče uložené ve svatyni jsou Národními poklady a množství dalších objektů je Důležitými kulturními památkami. Mezi slavné stavby v Tóšógú patří Jómei-mon, brána také známá jako „Higuraši no mon“, což znamená brána, na kterou se můžete dívat až do západu slunce, a přesto vás to neomrzí. Celá brána je pokrytá dřevořezbami bohatě zdobenými pestrými barvami. Další bránou je Kara-mon pojmenovaná podle svých dřevořezeb v čínském stylu. Všechny dekorace jsou na ní vyvedeny v bílé barvě. V areálu je také Posvátná stáj z nezdobeného dřeva. Uvnitř stáje stojí dřevěný bílý kůň. Podle pověsti posvátnému koni sloužily opice. Tři z nich jsou vyřezané u vchodu do stáje. První má zakryté uši (neslyší zlo), druhá ústa (nemluví zlo) a třetí oči (nevidí zlo). Tyto tři opičky (三猿, sanzaru) jsou tradičním symbolem v čínské a japonské kultuře. K hrobu Tokugawy Iejasua se prochází další bránou, na které je vyřezaná slavná spící kočička nemurineko. Samotný hrob slavného šóguna je překvapivě prostý a jednoduchý. Svatyně Tóšógú byla v roce 1999 zapsána na Seznam světového dědictví UNESCO společně se svatyní Futarasan a chrámem Rinnódži. Fotogalerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nikkó Tóšógú na Wikimedia Commons (anglicky) Shrines and Temples of Nikko – UNESCO World Heritage Centre
Nikkō Tōshō-gū

Nikkō Tōshō-gū (jap. 日光東照宮) ist ein Shintō-Schrein im Stadtteil Sannai der Stadt Nikkō in der Präfektur Tochigi in Japan. Er ist Tokugawa Ieyasu, dem Gründer der Tokugawa-Dynastie, gewidmet und wurde 1617 erbaut, als Ieyasus Sohn Hidetada Shōgun war. Er wurde vom dritten Shōgun, Tokugawa Iemitsu ausgebaut, dazu gehören die Hauptgebäude des heutigen Schreins. 1999 wurde er von der UNESCO mit anderen Schreinen und Tempeln in Nikkō zum Welterbe ernannt. Ieyasu wird im Nikkō Tōshō-gū verehrt, auch seine Überreste sind hier beigesetzt. Der Schrein ist der berühmteste aller Tōshō-gū in Japan. Während der Edo-Zeit richtete das Tokugawa-Shōgunat staatliche Prozessionen von Edo bis zum Nikkō Tōshō-gū aus. Im jährlichen Frühlingsfest (am 17. und 18. Mai, bis 1951 am 1. und 2. Juni) und Herbstfest (am 17. Oktober) werden diese Begebenheiten nachgestellt und sind so bekannt als Prozession der Tausend Krieger (Sennin-gyōretsu). Acht Gebäude des Schreins und zwei Schwerter, die Eigentum des Schreins sind, sind Nationalschätze Japans: Haupthalle (honden) samt Gebetshalle (haiden) und Verbindungskorridor (ishi-no-ma), das Haupttor Yōmei-mon (陽明門, „Tor des Sonnenlichts“) erbaut im Jahr 1636, das Chinesische Tor (karamon), zwei prunkvolle Ost-West-Mauern sowie zwei Rundgänge. 34 weitere Gebäude sowie weitere Gegenstände sind wichtige nationale Kulturgüter. Hunderte von Steinstufen geleiten durch einen Sicheltannenwald aufwärts zum Grab Ieyasus im inneren Bezirk (Okunoin) des Schreins. Ein Torii ganz oben auf der Spitze weist Verzierungen auf, die man Tennō Go-Mizunoo zuschreibt. Die Überreste von Ieyasu werden in einer bronzenen Urne, im Freien und einem eigenen kleineren Schrein, dem Okusha Hōtō (奥社宝塔), verwahrt. Dieser war ursprünglich eine 1622 erbaute Pagode aus Holz, wurde dann 1641 durch ein neues Modell aus Stein ersetzt und nach einem Erdbeben 1683 aus Bronze neu aufgebaut, mit speziellen Konstruktionen versehen, um das Eindringen von Wasser zu verhindern. Besonders eindrucksvoll sind die vom Daimyō Matsudaira Masatsuna (er hatte unter den ersten drei Tokugawa-Shōgunen gedient) vor über 300 Jahren zum 32. Todestag von Ieyasu in einem Zeitraum von über 20 Jahren angepflanzten Sicheltannen auf dem Wege nach Nikkō, von denen es gegenwärtig noch mehrere tausend gibt. Anmerkungen Weblinks Offizielle Website des Nikkō Tōshō-gū (japanisch) Informationsangebot der Stadt Nikkō (Memento vom 3. März 2006 im Internet Archive) (englisch) Website der Columbia University zum Nikkō Tōshō-gū (englisch) Religion in Japan: Tōshōgū (dt.) 日光祭礼絵巻, mehrere Emaki mit Darstellungen der jährlichen Prozession am Schrein, im Besitz des Shintō-Museums der Kokugakuin (japanisch)
Nikkō Tōshō-gū

Nikkō Tōshō-gū (日光東照宮) is a Tōshō-gū Shinto shrine located in Nikkō, Tochigi Prefecture, Japan. Together with Futarasan Shrine and Rinnō-ji, it forms the Shrines and Temples of Nikkō UNESCO World Heritage Site, with 42 structures of the shrine included in the nomination. Five of them are designated as National Treasures of Japan, and three more as Important Cultural Properties. History Tōshō-gū is dedicated to Tokugawa Ieyasu, the founder of the Tokugawa shogunate. It was initially built in 1617, during the Edo period, while Ieyasu's son Hidetada was shōgun. It was enlarged during the time of the third shōgun, Iemitsu. Ieyasu is enshrined there, where his remains are also entombed. This shrine was built by Tokugawa retainer Tōdō Takatora. During the Edo period, the Tokugawa shogunate carried out stately processions from Edo to the Nikkō Tōshō-gū along the Nikkō Kaidō. The shrine's annual spring and autumn festivals reenact these occasions, and are known as "processions of a thousand warriors". Cedar trees line the roadway, termed the Cedar Avenue of Nikkō. Five structures at Nikkō Tōshō-gū are categorized as National Treasures of Japan, and three more as Important Cultural Properties. Additionally, two swords in the possession of the shrine are National Treasures, and many other objects are Important Cultural Properties. Famous buildings at the Tōshō-gū include the richly decorated Yōmeimon (陽明門), a gate that is also known as "higurashi no mon no kei". The latter name means that one could look at it until sundown, and not tire of seeing it. Carvings in deep relief, painted in rich colors, decorate the surface of the structure. The next gate is the karamon decorated with white ornaments. Located nearby is a woodcarving of a sleepy cat, "Nemuri-neko", attributed to Hidari Jingorō. The stable of the shrine's sacred horses bears a carving of the three wise monkeys, who hear, speak and see no evil, a traditional symbol in Japanese culture that is derived from a quote in the Analects. The original five-storey pagoda was donated by a daimyō in 1650, but it was burned down during a fire, and was rebuilt in 1818. Each storey represents an element—earth, water, fire, wind and aether (or void)—in ascending order. Inside the pagoda, a central shinbashira pillar hangs from chains to minimize damage from earthquakes. Hundreds of stone steps lead through the cryptomeria forest up to the grave of Ieyasu. A torii at the top bears calligraphy attributed to Emperor Go-Mizunoo. A bronze urn contains the remains of Tokugawa Ieyasu. In 2008, Yuri Kawasaki became the first female Shinto priest ever to serve at Nikkō Tōshō-gū. Gallery See also List of National Treasures of Japan (shrines) List of National Treasures of Japan (crafts-swords) Shinbashira, the central wooden column, almost freely suspended References External links Official website (in english) Official website (in japanese) UNESCO website - Shrines and Temples of Nikko Accessibility of Nikkō Tōshō-gū
Santuario di Nikko

Nikkō Tōshō-gū (日光東照宮?) è un santuario shintoista dedicato a Tokugawa Ieyasu, il fondatore dello shogunato Tokugawa, ultimo shogunato del Giappone. Costruito in origine nel 1617, durante il periodo Edo, mentre il figlio di Ieyasu, Hidetada, era shogun, fu ampliato ai tempi del terzo shogun, Iemitsu. È stato completato nel 1636. Il santuario è nella città di Nikkō nella prefettura di Tochigi nel nord della regione di Kantō sull'isola di Honshū ed è un Patrimonio dell'umanità dell'UNESCO. Nel santuario Interno, situato in cima a circa 200 gradini, sono conservati i resti di Ieyasu. Storia Nel periodo Edo, lo shogunato Tokugawa organizzava processioni da Edo al santuario di Nikko. Gli annuali festival del santuario, in primavera e autunno, derivano da questa antica usanza e sono conosciuti con il nome di Processioni di mille guerrieri. Il santuario fu probabilmente visitato dal fisico statunitense Richard Feynman, che utilizzò uno dei portali come esempio di simmetria quasi perfetta come conclusione della prima parte delle sue celebri lezioni di fisica (1963). Feynman descrive il santuario di Nikko come un'opera quasi simmetrica, esattamente come l'intero edificio della fisica. Architettura Cinque strutture del santuario di Nikko, due spade conservate nel santuario e altri oggetti, sono classificate come Tesoro nazionale del Giappone e come importanti proprietà culturali. Famose costruzioni appartenenti al santuario includono lo Yomei-mon, un portale conosciuto anche come Higurashi-no-mon. Bassorilievi e colori sgargianti decorano la superficie delle facciate del portale. Un'altra entrata è il Kara-mon, così chiamato per le decorazioni in stile cinese, colorate di bianco. Una scultura raffigurante un gatto che dorme si dice sia opera di Hidari Jingorō. La scuderia dei cavalli sacri del santuario presenta una decorazione raffigurante le tre scimmie sagge (in giapponese 三猿, sanzaru, oppure 三匹 の猿, sanbiki no saru), chiamate Mizaru (見猿, ossia "non vedere il male"), Kikazaru (聞か猿, "non ascoltare il male") e Iwazaru (言わ猿, "non parlare del male"), simbolo tradizionale della cultura giapponese. Centinaia di gradini di pietra guidano attraverso la foresta di cryptomeriae dov'è situato il santuario con la sepoltura Ieyasu. Un torii in cima alla scalinata mostra scritture attribuite all'imperatore Go-Mizunoo. Un'urna di bronzo contiene i resti di Tokugawa Ieyasu. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Nikkō Tōshō-gū Collegamenti esterni (EN) Sito del santuario curato dalla Columbia University, su columbia.edu. (JA) Sito dei siti culturali di Nikko, su city.nikko.tochigi.jp. URL consultato il 13 luglio 2006 (archiviato dall'url originale il 9 febbraio 2006).
Nikkō Tōshō-gū

O Nikkō Tōshō-gū (日光東照宮) é um templo xintoísta localizado em Nikkō, Tochigi, Japão . Ele é parte dos "Santuários e Templos de Nikko", um patrimônio mundial da UNESCO. História O Tōshō-gū é dedicado a Tokugawa Ieyasu, o fundador do xogunato Tokugawa. Inicialmente construído em 1617, durante o período Edo, enquanto o filho de Ieyasu, Hidetada, era xogum, ele foi expandido durante o governo do terceiro xogum Iemitsu. Ieyasu está consagrado lá, onde seus restos estão em um túmulo. Este templo foi construído pelo retentor de Tokugawa, Tōdō Takatora. Durante o período Edo, o xogunato Tokugawa realizou procissões imponentes de Edo para o Nikkō Tōshō-gū ao longo do Nikkō Kaidō. Os festivais anuais de primavera e outono do templo reavivam essas ocasiões e são conhecidos como "procissões de mil guerreiros." Cinco estruturas do Nikkō Tōshō-gū são categorizadas como Tesouro Nacional do Japão, e mais três como Propriedades Culturais Importantes do Japão. Além disso, duas espadas na posse do templo são Tesouros Nacionais, e inúmeros outros objetos são Propriedades Culturais Importantes. Construções famosas no Tōshō-gū incluem o Yōmeimon, um portão decorado que também conhecido como "higurashi-no-mon." Este nome significa que qualquer um poderia observá-lo até o pôr-do-sol e não cansar-se fazê-lo. Esculturas em relevo profundo, pintadas em cores ricas, decoram a superfície da estrutura. O próximo portão é o karamon decorado com ornamentos brancos. Próximo uma escultura do gato sonolento, "Nemuri-neko", é atribuída a Hidari Jingorō. O estábulo dos cavalos sagrados do templo exibe uma escultura dos Três Macacos Sábios, que não ouvem, não falam e não veem nada de maligno, um símbolo tradicional na cultura chinesa e japonesa. O pagode original de cinco andares foi doado por um daimyo em 1650, mas ele foi queimado durante um incêndio e foi reconstruído em 1818. Cada andar representa um elemento – terra, água, fogo, vento e éter ou vazio – em ordem crescente. Dentro do pagode, um pilar shinbashira central pendura-se em correntes para minimizar os danos de terremotos. Centenas de degraus de pedra levam o visitante pela floresta criptoméria ao túmulo de Ieyasu. Um torii no topo carrega a caligrafia atribuída ao Imperador Go-Mizunoo. Uma urna de bronze contém os restos de Tokugawa Ieyasu. Em 2008, Yuri Kawasaki tornou-se a primeira sacerdotisa mulher xintoísta a servir no Nikkō Tōshō-gū. Galeria Referências Notas Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês cujo título é «Nikkō Tōshō-gū», especificamente desta versão. Ligações externas Site dos patrimônios mundiais de Nikko (em inglês) Nikko Tourist Association - Toshogu Shrine site
Никко Тосё-гу

Никко Тосё-гу (яп. 日光東照宮 Никко: То:сё:-гу:) — синтоистское святилище в японском городе Никко, префектура Тотиги. История Храм и святилище Никко Тосё-гу посвящён сёгуну и полководцу Токугаве Иэясу, основателю династии Токугава. Построен в 1617 году, во время правления сына Иэясу, Токугавы Хидэтады. При внуке Иэясу, сёгуне Токугаве Иэмицу, святилище было перестроено и расширено; к этому времени относится нынешнее главное его здание. В 1999 году Тосё-гу, наряду с другими храмами Никко, был внесён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. Никко Тосё-гу является местом захоронения самого Токугавы Иэясу и местом поклонения его памяти, а также самым известным Тосё-гу (то есть храмом, где почитается Токугава Иэясу) в Японии. Во времена эпохи Эдо сёгуны Токугава организовывали две ежегодные процессии из Эдо к Никко Тосё-гу, называемые Шествие тысячи воинов (Сэннин-гёрэцу) — во время праздников Весны (17-18 мая) и Осени (17 октября). Национальными сокровищами Японии объявлены восемь зданий святилища и два принадлежащих храму священных меча. Среди этих зданий — Главный зал (хондэн), Каменный зал (Иси-но-ма), Зал Молебствий (хайдэн), Башенный проход (Ёмэй-мон, Ворота Солнечного света), построенные в 1636 году. К могиле Иэясу ведут сотни каменных ступеней, сквозь рощу из елей, к внутренней части святилища (Окуноин). Останки великого сёгуна хранятся в бронзовой урне, в отдельном небольшом святилище Окуся-хото. Окуся-хото был первоначально, в 1622 году, построен как деревянная пагода, которая в 1641 году была заменена на каменный вариант, а после землетрясения, в 1683 году — на бронзовый, со встроенным предохранителем от попадания внутрь влаги. От посмертного имени Токугавы — Тосё-Дай-Гонгэн (東照大権現 «Великий бог-спаситель, что озарил Восток») — произошло название храмового стиля гонгэн-дзукури. Галерея Примечания Ссылки [1] Архивная копия от 26 января 2021 на Wayback Machine (на японском языке) [2] (на английском языке) [3] Архивная копия от 30 ноября 2010 на Wayback Machine (на английском языке) [4] Архивная копия от 28 марта 2010 на Wayback Machine (на немецком языке) 日光祭礼絵巻(на японском и английском языках)
Святилище Тосьо

Святи́лище Тосьо́ (яп. 東照宮, とうしょうぐう, МФА: [toːɕoː guː], «святилище східного сяйва») — синтоїстське святилище в Японії. Розташоване в місті Нікко префектури Тотіґі. Короткі відомості Збудоване 1617 року японським урядом для вшанування духу першого голови сьоґунату Едо — Токуґави Ієясу. 1645 року отримало статус великого святилища. З кінця 18 століття почало додатково вшановувати героїв японської старовини — першого сьоґуна Мінамото но Йорітомо та об'єднувача Японії Тойотомі Хідейосі. Має сотні однойменних дочірніх святилищ по всій Японії, будівництво яких заохочував уряд до середини 19 століття. Для розрізнення з ними часто називається Нікко́ським святи́лищем Тосьо́ або святилищем Нікко. 1999 року занесено до списку Світової спадщини ЮНЕСКО в Японії. Багатство декору святилища породило японську приказку: «Не кажи «чудово!», поки не побачив Нікко». Див. також Три мавпи Примітки Джерела та література (яп.) Святилище Тосьо // Великий словник японських топонімів Кадокава. Префектура Тотіґі (9). — Токіо: Кадокава Шьотен, 1984. Святилище Тосьо // 『日本大百科全書』 [Енциклопедія Ніппоніка]. — 第2版. — 東京: 小学館, 1994—1997. — 全26冊. (яп.) Посилання (яп.) Офіційна сторінка святилища Тосьо [Архівовано 26 січня 2021 у Wayback Machine.] (яп.) Офіційна сторінка Всеяпонської асоціації святилищ Тосьо (англ.) Святилища і монастирі Нікко // Офіційна сторінка ЮНЕСКО [Архівовано 26 грудня 2018 у Wayback Machine.]
Mikasa (cuirassé)

Le Mikasa (三笠) est un cuirassé pré-dreadnought de la marine impériale japonaise lancé le 8 novembre 1900. Il s'agit du dernier pré-dreadnought encore existant aujourd'hui. Avec le croiseur russe Aurore le Mikasa est un des deux derniers survivants de la bataille de Tsushima (27 mai 1905). Histoire Mis en service 1er mars 1902, il servit comme navire amiral de l'amiral Tōgō à partir du 28 décembre 1903 pendant les batailles de la mer Jaune et de Tsushima durant la guerre russo-japonaise. Victime d’une explosion accidentelle le 11 septembre 1905 dans le port de Sasebo causant 339 morts, il est relevé, réparé et remis en service le 24 avril 1908. Il fut rayé des effectifs de la marine le 20 septembre 1923. Il est aujourd'hui utilisé comme navire musée de la Marine à Yokosuka. Il est avec le brise-glace Sōya le dernier navire de la Marine impériale japonaise encore existant. Clin d'œil culturel Mikasa Ackerman, l'un des personnages principaux du shōnen manga L'Attaque des Titans, publié entre 2009 et 2021, est prénommé ainsi en hommage au cuirassé. Hajime Isayama, l'auteur de l'œuvre, explique ce choix en raison de sa conviction personnelle que les œuvres comportant des personnages féminins portant le nom de célèbres navires de guerre tendent à avoir du succès. IJN Mikasa fait aussi une apparition dans le jeu mobile Azur Lane. Notes et références Voir aussi Bibliographie Benoist Bihan, « Japon contre Russie, l'épreuve de vérité pour les cuirassés », Guerres & Histoire Hors série n°10,‎ novembre 2020, p. 30 (ISSN 2115-967X). Contient un comparatif entre le Mikasa (Japon) et le Borodino (Russie). Articles connexes Batailles de la mer Jaune Bataille de Tsushima Parc Mikasa Portail du monde maritime Portail de l’empire du Japon Portail de l’histoire militaire Portail des musées
Mikasa (schip, 1902)

De Mikasa is een slagschip van de Japanse Keizerlijke Marine. Het schip werd in 1898 besteld bij de Britse scheepswerf van Vickers in Barrow-in-Furness. In 1902 kwam het in dienst. Tijdens de Russisch-Japanse Oorlog was de Mikasa het vlaggenschip van admiraal Heihachiro Togo. Het schip nam actief deel aan de strijd en nam deel aan de Slag bij Tsushima in 1905. Kort na de oorlog kwam door een ongeluk een munitiekamer tot ontploffing en zonk. Het duurde twee jaar voor het schip gerepareerd was. Het deed daarna vooral dienst bij de kustverdediging tijdens de Eerste Wereldoorlog en nam deel aan de Japanse expeditie in Siberië tijdens de Russische Burgeroorlog. Zoals overeengekomen in het Verdrag van Washington werd het schip in 1923 uit dienst genomen. Het werd als museumschip gehandhaafd vanwege de belangrijke rol die het heeft gespeeld in 1905. Na een grote opknapbeurt ligt het schip in Mikasapark in Yokosuka en is te bezoeken. Het is het enige bewaard gebleven pre-Dreadnought slagschip ter wereld. Externe link (en) website museumschip Mikasa
Mikasa (1900)

Mikasa (jap. 三笠 Mikasa) – japoński okręt – pancernik (przeddrednot). Zbudowany w Wielkiej Brytanii (stocznia Vickers w Barrow-in-Furness), stanowił zmodyfikowaną wersję brytyjskiego typu Majestic. Budowa „Mikasy” stała się częścią intensywnych zbrojeń morskich Japonii, związanych z ekspansją na kontynencie azjatyckim. Program rozbudowy floty japońskiej przewidywał budowę 6 pancerników i 6 krążowników pancernych, które musiano zamówić za granicą z powodu dopiero rozwijającego się japońskiego przemysłu stoczniowego. „Mikasa” był ostatnim, a przy tym najnowocześniejszym z zamówionych pancerników. Jego koszt wyniósł 880 000 funtów. Okręt wodowano 8 listopada 1900, oddano do służby 1 marca 1902. W listopadzie 1902 ”Mikasa” stał się okrętem flagowym japońskiej floty. W tym okresie, „Mikasa” był jednym z najnowocześniejszych i najpotężniejszych pancerników generacji przeddrednotów na świecie. W stosunku do typu Majestic, miał powiększoną wyporność (15 140 ton wobec 14 900), prędkość (18 węzłów wobec 17), wzmocnioną o dwa działa artylerię średnią, a przede wszystkim znacznie odporniejszy pancerz, dzięki zastosowaniu stali pancernej Kruppa zamiast wcześniejszej stali Harveya. Okręt brał intensywny udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-05, jako okręt flagowy admirała Heihachirō Tōgō – głównodowodzącego japońskiej floty. W pierwszym okresie wojny, okręt uczestniczył w działaniach pod Port Artur. 10 sierpnia 1904 wziął udział w bitwie na Morzu Żółtym z rosyjską flotą, odnosząc niewielkie uszkodzenia (około 20 trafień). Następnie, 27 maja 1905 wziął udział w decydującej bitwie pod Cuszimą, zakończonej całkowitym rozbiciem rosyjskiej II Eskadry Pacyfiku, podczas której również odniósł pewne uszkodzenia (około 30 trafień). Już po podpisaniu pokoju z Rosją, pancernik zatonął 11 września 1905 w porcie w Sasebo na skutek wybuchu w rufowej komorze amunicyjnej (339 ofiar). W sierpniu 1906 został podniesiony, a następnie wyremontowany i w 1908 przywrócony do służby, lecz szybki rozwój nowych generacji pancerników obniżył jego wartość bojową. 1 września 1921 został przeklasyfikowany na pancernik obrony wybrzeża I klasy. 17 września 1921 uszkodził dno na skałach pod Władywostokiem, po czym skierowany został do remontu. 20 września 1923 został wycofany ze służby. 11 października 1923 okręt został uszkodzony w czasie trzęsienia ziemi w Yokosuce. W listopadzie 1926 został przeznaczony na okręt-muzeum w Yokosuce. Po II wojnie światowej okręt uległ dewastacji, spowodowanej także okupacją amerykańską. 27 maja 1961 „Mikasa” został odrestaurowany (przy wsparciu USA). Obecnie „Mikasa” zachowany jest jako okręt-muzeum w suchym doku w Yokosuce. Obecna jednostka muzeum jest w zasadzie repliką oryginalnego okrętu. Dane taktyczno-techniczne Opancerzenie cementowana stal Kruppa burty: główny pas burtowy na linii wodnej: 102-229 mm górny pas burtowy: 152 mm barbety: 203-356 mm wieże artylerii: 203-254 mm pokłady: 51 mm i 76 mm kazamaty: 152 mm stanowisko dowodzenia: 356 mm Przypisy Bibliografia Krzysztof Kubiak. Pancernik Mikasa, „Morze, Statki i Okręty” nr 10/2009
Mikasa (slagskepp)

Mikasa (三笠) är ett slagskepp av pre-dreadnought-typ som tillhörde den kejserliga japanska flottan. Hon var det fjärde fartyget i Shikishima-klass, som hon utgjorde tillsammans med systerfartygen Shikishima, Hatsue och Asashi. Fartyget är kanske mest känt för sin roll som amiral Togos flaggskepp under slaget vid Tsushima under rysk-japanska kriget. Slagskeppet byggdes av firman vickers i Storbritannien och sjösattes den 24 januari 1899 samt togs i tjänst den 1 mars 1902. Mikasa utrangerades den 23 september 1923, men sparades som museifartyg i Yokosuka, där hon kan beskådas än idag. Källor Tryckta källor Burt, R.A. (2015) Japanese Battleships 1897-1945 - A Photographic Archive ISBN 9781848322349