NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Shinjuku Gyoen

Shinjuku Gyoen (jap. 新宿御苑; ang. Shinjuku Gyoen National Garden, Shinjuku Imperial Garden) – jeden z największych i najpopularniejszych parków w Tokio, w Japonii. Shinjuku Gyoen to ogród publiczny w centrum Tokio o dziesięć minut spacerem od dworca Shinjuku, w zarządzie Ministerstwa Środowiska. Ma powierzchnię 58,3 ha wypełnioną szerokimi trawnikami, bogatą roślinnością i stawami. Historia Teren ten był pierwotnie częścią ogromnej rezydencji rodziny feudalnych panów (daimyō) o nazwisku Naitō. Otrzymał ją wierny wasal Kiyonari Naitō od Ieyasu Tokugawy, gdy ten budował zamek Edo. W ramach modernizacji państwa i otwarcia na Zachód (restauracja Meiji), w 1872 roku, w celu promowania nowoczesnego rolnictwa, rząd utworzył Stację Doświadczalną Naito Shinjuku. Prowadzono w niej badania nad uprawą owoców i warzyw, produkcją serów i hodowlą bydła. Dwa lata później przekazano ją Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i utworzono nową placówkę oświatową dla rolnictwa. W późniejszych latach niektóre funkcje Stacji Doświadczalnej przeniesiono w inne miejsca i założono w 1879 roku Cesarski Ogród Botaniczny Shinjuku należący do Ministerstwa Dworu Cesarskiego (ob. Agencja Dworu Cesarskiego). Kontynuowano jednak badania związane z uprawami owoców i warzyw. Była to pierwsza próba w Japonii dotycząca uprawy orchidei i innych kwiatów przy użyciu szklarni. Ogród został prawie całkowicie zniszczony podczas II wojny światowej, ale ostatecznie odbudowany i ponownie otwarty w 1949 roku jako park publiczny. Opis W Shinjuku Gyoen zaaranżowano trzy rodzaje ogrodów: najstarszy, tradycyjny japoński ogród krajobrazowy z dużymi stawami usianymi wyspami i mostami. Wypielęgnowane krzewy i drzewa otaczają wodę wraz z kilkoma pawilonami; jednym z pawilonów jest, ukończony w 1927 roku, Kyū-Go-Ryōtei (Taiwan-kaku, Taiwan Pavilion), dar Japończyków z Tajwanu dla upamiętnienia ślubu zawartego w 1924 r. przez ówczesnego następcę tronu Hirohito (późniejszego cesarza Shōwa) z księżniczką Nagako Kuni (cesarzowa Kōjun); w pierwszych dwóch tygodniach listopada odbywa się tam wystawa chryzantem; symetrycznie zaaranżowany, formalny ogród francuski; angielski ogród krajobrazowy z szerokimi, otwartymi trawnikami otoczonymi m.in. kwitnącymi drzewami wiśni. Pozostała część parku składa się z obszarów leśnych, trawników i kilku obiektów, w tym restauracji, centrum informacyjnego i galerii sztuki. Jest też szklarnia z wieloma tropikalnymi i subtropikalnymi kwiatami. W parku rośnie wiele drzew wiśni (sakura) różnych odmian. Kwitną, w zależności od gatunku, od końca marca do końca kwietniazamieniając trawniki w jedno z najpopularniejszych i najprzyjemniejszych miejsc hanami w Tokio. Jesienią zmieniają się kolory, ale klony są szczególnie piękne i można je zobaczyć we wschodniej stronie parku. Wśród 10 tys. drzew rosną także te posadzone jako pierwsze w Japonii: tulipanowiec (Liriodendron L.), platan (Platanus L.), cedr himalajski (Cedrus deodara), cypryśnik błotny (Taxodium distichum). Galeria Zobacz też Kyōto Gyoen Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Informator o parku (ang.)
Синдзюку-гёэн

Синдзюку-гёэн (яп. 新宿御苑; латиница: Shinjuku Gyoen; букв. императорский сад Синдзюку) — большой парк с несколькими садами, расположенный на территории городских районов Синдзюку и Сибуя в Токио, Япония. Находится в ведомстве Министерства охраны окружающей среды. Закрытый парк на месте бывшего имения Даймё-Наито был впервые разбит на указанной территории в 1906 году для личного пользования императора. В ходе второй мировой войны парк был практически полностью разрушен. После этого он восстанавливался на протяжении нескольких лет. В 1949 году парк получил статус национального парка и был открыт для посещения. С тех пор он превратился в излюбленное место отдыха для горожан: здесь гуляют и устраивают пикники. Особенно много людей здесь ранней весной, когда по всему парку цветёт сакура. В этом парке посажено рекордное количество (1 500) деревьев сакуры 75 видов. Таким образом, данный парк является одним из самых известных мест ханами в Токио. Каждый год в начале апреля по инициативе премьер-министра в парке устраивается праздник любования цветами сакуры. На него бывают приглашены около 10 тысяч человек. Это люди известные в различных областях: политики, литераторы, деятели искусства и спортсмены. Праздник любования хризантемами, организуется министром охраны окружающей среды каждый год с 1 по 15 ноября. Каждый год в октябрьский вечер в парке при свете костра исполняются пьесы театра Но. Устройство Площадь парка составляет 53,8 га, а его длина по периметру составляет 3,5 км. На территории Синдзюку-гёэн создано три сада: классический японский, регулярный парк во французском стиле и пейзажный английский. Японский сад располагается вокруг двух прудов, созданных на одной реке. На прудах имеются острова, соединенные изящными мостиками. По берегах располагаются павильоны, в том числе и так называемый "Тайваньский павильон", который был построен специально к свадьбе Императора Сёва. Здесь также имеются чайный домик и отреставрированная деревянная вилла, датируемая концом XIX века. В парке есть ворота Синдзюку и Сэндагая. Примечания Литература Масу Фудзио (переводчик Е. Белякова). Национальный парк Синдзюку Гёэн // Токио Моногатари — Токио глазами токийцев. История и современность. — Токио: Ассоциация переводчиков-русистов, 2011. — С. 92—94. — ISBN 978-4-89981-215-9.
The Tokyo Towers

The Tokyo Towers (ザ・トーキョー・タワーズ, Za Tōkyō Tawāzu) is a condominium complex located in the Kachidoki district of Chūō, Tokyo, Japan. The complex is situated at the confluence of the southwestern section of the Sumida River and Tokyo Bay. Facilities The complex consists of two towers: The southern Sea Tower (シータワー, Shī Tawā) on the ocean-facing side and the downtown-facing north Mid Tower (ミッドタワー, Middo Tawā). The two outwardly similar towers are currently the second-tallest condominium buildings in Japan, as well as each tower individually containing the most number of floors for a Japanese condominium at 58 apiece. Other facilities include a golf range, a collection of low-rise buildings housing sports and fitness amenities, and the Seaside Annex (シーサイドアネックス, Shīsaido Anekkusu) alongside the neighboring canal. Approximately 8,000 people are eventually expected to inhabit the complex. Unit prices ranged from ¥39 million to ¥216 million. Construction Height: 193.50 m (2 underground, 58 above ground, 1 tower level) Households: 2,794 (Owned: 1,981, Rented: 813) Site area: 29,718.37 m2 Building area: 20,663.65 m2 Total floor space: 383,345.47 m2 Mid Tower Households: 1,461 (Owned: 648, Rented: 813) Site area: 12,690.69 m2 Building area: 9,453.76 m2 Total floor space: 183,585.55 m2 Sea Tower Households: 1,333 (Owned: 100%) Site area: 17,027.68 m2 Building area: 11,209.89 m2 Total floor space: 199,759.92 m2 References External links The Tokyo Towers for Rent (in Japanese)
Three Palace Sanctuaries

The Three Palace Sanctuaries (宮中三殿, Kyūchū sanden) are a group of structures in the precincts of the Tokyo Imperial Palace in Japan. They are used in imperial religious ceremonies, including weddings and enthronements. The three sanctuaries are: Kashiko-dokoro (賢所) – the central shrine, enshrining a replica of the mirror Yata no Kagami, representing the mythological ancestress of the Imperial Family, Amaterasu. (For the enthronements in Kyoto of Emperor Taishō in 1915 and of Emperor Shōwa in 1928, the mirror was transported by special rolling stock known as the Kashiko-dokoro Jōgyosha (賢所乗御車) from the name of this sanctuary.) The Yasakani no magatama or Sacred Jewel, one of the Imperial Regalia of Japan, is also said to be housed in the Kashiko-dokoro. Kōrei-den (皇霊殿) – the Ancestral Spirits Sanctuary, enshrining the departed spirits of the Imperial Family from one year after their death. Shin-den (神殿) – the Sanctuary of the Kami, enshrining the Amatsukami (天津神) from Takamagahara and the Kunitsukami (国津神) from Japanese mythology. See also Japanese Imperial Rituals Culture of Japan Japanese mythology Jinja (Shinto) Religion in Japan References Article on Kyūchū sanden from the Encyclopedia of Shinto Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary, Kenkyusha Limited, ISBN 4-7674-2015-6 Ono, Sokyo, Shinto: The Kami Way, Charles E. Tuttle Company, Tokyo 1992, ISBN 0-8048-0525-3
Santuarios de los Tres Palacios

Los Santuarios de los Tres Palacios (宮中三殿, Kyūchū sanden?) forman un grupo de estructuras en los recintos del Palacio Imperial de Tokio, Japón. Son utilizados en ceremonias religiosas imperiales, incluidas bodas, entronizaciones e incluso, abdicaciones.​ Los tres santuarios sintoístas Los Kashiko-dokoro ha sido un lugar de culto imperial desde la antigüedad, mientras los Kōrei-den y los Shin-den solo fueron trasladados a los recintos imperiales durante la reestructuración de los ritos a raíz de la Restauración Meiji. Kashiko-dokoro (賢所) Kashiko-dokoro, también conocido como Naiji-dokoro o Unmei-den, es el "Lugar o Santuario de la Reverencia" del palacio imperial dedicado y elegido para contener al espejo divino, Yata no Kagami (八汰鏡) y que debía ser guardado por mujeres residentes en el palacio, las naiji o naishoten, es decir, las privilegiadas para entrar en el lugar sagrado del santuario imperial. Este edificio fue destruido por el fuego en 960, 1005 y 1040 y probablemente, el espejo dañado. Cuando el emperador se trasladó a Tokio en 1869, mandó construir otro Kashiko-dokoro.​ Su construcción moderna data de 1888. Es el santuario central y el de mayor tamaño alberga hoy la joya sagrada Yasakani no magatama (八尺瓊曲玉) y también una réplica del espejo sagrado Yata no Kagami (八汰鏡), que representa a la divinidad ancestral mitológica de la Familia Imperial de Japón, Amaterasu. Son dos de los "Tres Tesoros Sagrados" del Tesoro Imperial de Japón, pero debido a sus legendarios orígenes, la ubicación exacta de los tres no está confirmada. Durante las entronizaciones en Kioto del Emperador Taishō en 1915 y del Emperador Shōwa en 1928, el espejo fue transportado por un material rodante especial conocido como Kashiko-dokoro Jōgyosha (賢所乗御車) de donde viene el nombre de este santuario. Recientemente, el 12 de marzo de 2019, se celebró allí la ceremonia Kashikodokoro-ni-Taii-oyobisono-Kijitu-Hokoku-no-gi por la que el emperador Akihito anunció su abdicación y la fecha de la misma y el 30 de abril, la ceremonia Taiirei-Tojitsu-KashikodokoroOmae-no-gi donde se informa del día de la ceremonia de abdicación.​ Kōrei-den (皇霊殿) Santuario de los espíritus ancestrales, donde se venera a los espíritus difuntos de la Familia Imperial después de un año de su fallecimiento. Está dedicado a todos los antepasados imperiales. Shin-den (神殿) Santuario de los kami, divinidades de todo el país, del cielo y la tierra, donde se venera a Amatsukami (天津神) de Takamagahara y a Kunitsukami (国津神). Véase también Cultura de Japón Mitología japonesa Referencias Enlaces externos Encyclopedia of Shinto (ed.). «Kyūchū sanden». Consultado el 1 de mayo de 2019.
Três Santuários do Palácio

Os Três Santuários do Palácio (宮中三殿, Kyūchū sanden) são um grupo de estruturas nos recintos do Palácio Imperial de Tóquio, no Japão. Eles são usados em cerimônias religiosas imperiais, incluindo casamentos e entronizações. Os três santuários são: Kashiko-dokoro (賢所) – o santuário central, consagrando uma réplica do espelho Yata no Kagami, representando a ancestral mitológica da Família Imperial, Amaterasu. (Para as entronizações em Quioto do imperador Taishō em 1915 e do imperador Shōwa em 1928, o espelho foi transportado por material rodante especial conhecido como Kashiko-dokoro Jōgyosha (賢所乗御車) do nome deste santuário.) O Yasakani no magatama ou Joia Sagrada, um dos Tesouros Imperiais do Japão, também é dito estar alojado no Kashiko-dokoro. Kōrei-den (皇霊殿) – o Santuário dos Espíritos Ancestrais, que consagra os espíritos dos mortos da Família Imperial um ano após sua morte. Shin-den (神殿) – o Santuário dos Kami, consagrando o Amatsukami (天津神) de Takaamahara e o Kunitsukami (国津神) da mitologia japonesa. Ver também Cerimônias rituais do Palácio Imperial Cultura do Japão Mitologia japonesa Templo xintoísta Religião no Japão Referências Article on Kyūchū sanden from the Encyclopedia of Shinto Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary, Kenkyusha Limited, ISBN 4-7674-2015-6 Ono, Sokyo, Shinto: The Kami Way, Charles E. Tuttle Company, Tokyo 1992, ISBN 0-8048-0525-3
Katori District

Katori District (香取郡, Katori-gun) is a district located in Chiba Prefecture, Japan. The district dates back to the Taika Reform in the 7th century, and Katori District remained part of Shimōsa Province until the establishment of Chiba Prefecture. Historically Katori District occupied the area south of the lower researches of the Tone River. Since there is no population data since 2003, the post-Katori-Narita district had an estimated population of 40,260. The total area was 138.69 kilometres (86.18 mi). Towns and villages Kōzaki Tako Tōnoshō District Timeline July 1, 2005 - The town of Hikata merged with the towns of Iioka and Unakami from Kaijō District (now dissolved) and the city of Asahi to form the city of Asahi. March 27, 2006 The city of Sawara and the towns of Omigawa, Yamada and Kurimoto merged to form the new city of Katori. The towns of Shimofusa and Taiei merged into the city of Narita. References
District de Katori

Le district de Katori (香取郡, Katori-gun) est un district de la préfecture de Chiba au Japon. Lors du recensement de 2000, sa population était estimée à 113 470 habitants pour une superficie de 396 km2 (réestimé depuis à 37 582 personnes pour 139 km2 en août 2010). Communes du district Kōzaki Tako Tōnoshō Notes et références Portail de la préfecture de Chiba
Каторі (повіт)

Пові́т Като́рі (яп. 香取郡, かとりぐん, МФА: [katoɾʲi guɴ]) — повіт в префектурі Тіба, Японія. Серед містечок повіту — Тако, де за легендою народився засновник бойового мистецтва Тенсин Седен Каторі Синто-рю монах Іїзаса Ієнао. Інші містечка: Кодзакі (Тіба) Тоносьо (Тіба) Примітки Джерела та література (яп.) Каторі (повіт) // Великий словник японських топонімів Кадокава. Префектура Тіба (12). — Токіо: Кадокава Шьотен, 1984. Каторі (повіт) // 『日本大百科全書』 [Енциклопедія Ніппоніка]. — 第2版. — 東京: 小学館, 1994—1997. — 全26冊. (яп.)
Tochigi Green Stadium

Das Tochigi Green Stadium (jap. 栃木県グリーンスタジアム, Tochigi-ken Gurīn Stajiamu) ist ein 1993 eröffnetes Fußballstadion in der japanischen Stadt Utsunomiya, Präfektur Tochigi. Es war bis 2019 die Heimspielstätte des Fußballvereins Tochigi SC. Die Anlage hat ein Fassungsvermögen von 18.025 Personen. Bei dem Stadion handelt es sich um ein reines Fußballstadion. 2020 wechselte der Tochigi SC in das neue Kanseki Stadium Tochigi um. Weblinks europlan-online.de: Tochigi Green Stadium
Tochigi Green Stadium

Tochigi Green Stadium (栃木県グリーンスタジアム, Tochigi-ken Gurīn Stajiamu) is a multi-use stadium in Utsunomiya, Tochigi, Japan. Originally it was a stadium with a single concrete stand and grass terraces on the other sides. A new concrete stand was built opposite the main stand and opened for the 2011 season. The stadium's capacity is 18,025 people. It is also used sometimes for Top League rugby games. External links Official Site at J. League Web Official Site at Tochigi Prefecture Web References
Тотиги Грин Стэдиум

«Тотиги Грин Стэдиум» (яп. 栃木県グリーンスタジアム) — стадион, расположенный в городе Уцуномия, префектура Тотиги, Япония. Является домашней ареной клуба Джей-лиги «Тотиги». Стадион вмещает 18 025 зрителей и был построен в 1993 году. История Стадион был открыт и построен в 1993 году. В 2009 и 2012 годах он был реконструирован, чтобы соответствовать требованиям к стадионам Джей-лиги. С этого времени клуб «Тотиги» стал постоянно проводить свои домашние матчи на нём. Кроме футбольных матчей на стадионе проводятся матчи чемпионата Японии по регби. Транспорт Тохоку-синкансэн, Линия Уцуномия и Линия Никко: пересадка на автобус и 7-15 минут пешком от автобусных остановок. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Тотиги Грин Стэдиум Гид по стадионам на сайте Джей-лиги (яп.) Информация о стадионе на сайте префектуры (яп.)
Regattastrecke Toda

Die Regattastrecke Toda (japanisch 戸田漕艇場, Toda Sōteijō) ist eine Regattastrecke im Südosten der japanischen Stadt Toda. Sie befindet sich am Nordufer des Arakawa und grenzt an die Hauptstadt Tokio. Geschichte Als Tokio als Austragungsort für die Olympischen Sommerspiele 1940 ernannt wurde, wurde 1939 eine Regattastrecke in Toda erbaut. Die Strecke war zu diesem Zeitpunkt 2400 Meter lang, 70 Meter breit und im Durchschnitt circa 3 Meter tief. Allerdings fanden die Spiele 1940 aufgrund des Zweiten Weltkriegs nicht statt und die Strecke wurde während des Krieges stark beschädigt. Als Tokio den Zuschlag zur Austragung der Olympischen Sommerspiele 1964 erhielt, begannen im Januar 1963 an der Strecke Bauarbeiten. So war die Breite der Strecke in ihrer ursprünglichen Form nicht ausreichend für die olympischen Regatten. Aus diesem Grund wurde das Gewässer am Südufer um 2,5 Meter und am Nordufer um 17,5 Meter vergrößert, sodass die Strecke folglich eine Breite von 90 Metern aufweisen konnte. Zudem wurde ein Bootshaus, ein Hauptquartier, ein Kampfrichterraum, Beobachtungsposten, Starteinrichtungen und Kursmarkierungen errichtet. Die Ausgaben für die Arbeiten an der Strecke beliefen sich auf rund 330 Millionen Yen (916.667 US-Dollar). Darüber hinaus gab die Präfektur Saitama etwa 300 Millionen Yen (833.333 US-Dollar) für die Verschönerung der Umgebung aus. Zudem wurde im Zielbereich eine Tribüne mit 8262 Sitzplätzen errichtet. Weblinks Olympia-Report 1964 (Memento vom 6. Mai 2010 im Internet Archive) (englisch)
Toda Rowing Course

The Toda Rowing Course (戸田漕艇場, Toda Sōteijō) is a purpose-built rowing venue that hosted the rowing event at the 1964 Summer Olympics. Originally completed in 1939 for the 1940 Summer Olympics that were cancelled due to World War II. After World War II, the venue was left in disrepair. When Tokyo was awarded the 1964 Summer Olympics in 1958, the venue was expanded and reconstructed. For the Tokyo 2020 Summer Olympics and Paralympic Games held in July and August 2021 respectively, rowing events were held at the newly constructed Sea Forest Waterway venue. Location and Facilities The course is located on an embankment of the Arakawa River in Saitama Prefecture just north of Tokyo. Access for boat crews to the nearby Arakawa River as an alternative training venue is facilitated by a series of broad steps over the river embankments. While the Toda course is able to accommodate standard Olympic length 2 kilometre rowing races, the starting 500m section of course is closed off on non regatta days for power boat racing. A number of Tokyo-based universities and corporate teams own and maintain boat houses and training facilities on both the north and south banks of the waterway. The course is the venue for annual races between numerous school and university teams including long established rivalries between Kaisei Academy and Otsuka, University of Tsukuba High School. A large scale regatta known as The Cherry Blossom Regatta is held each spring attracting university and high school teams from across the country. While both Keio University and Waseda University both maintain large scale boat houses and training facilities at Toda, the main Keio Waseda regatta is traditionally held on the Sumida River over a course length of 3,750 meters going upstream between the Shin-Ohashi Bridge and the Sakurabashi. References 1964 Summer Olympics official report. Volume 1. Part 1. pp. 130–131.
Todoroki Ryokuchi

Todoroki Ryokuchi (等々力緑地) is a park located in Nakahara-ku ward, Kawasaki, in Kanagawa Prefecture, Japan. It is famous for its sport facilities including an athletics stadium, gym, a baseball field, a pool, a tennis court, and it contains a museum as well. Main facilities Todoroki Athletics Stadium, the home stadium of Kawasaki Frontale Todoroki Arena Kawasaki City Museum Access The park is located approximately 20 minutes walk from Musashi-Nakahara Station on the Nambu Line. A bus from Musashi-Kosugi Station that stops at the park is available. References External links Official webpage (in Japanese)
Todoroki Arena

Todoroki Arena (jap. とどろきアリーナ Todoroki Arīna) – wielofunkcyjna hala sportowa położona w Kawasaki, w prefekturze Kanagawa, w Japonii. Główna arena ma 2872 m² (wymiary 53,6 na 53,6 m) i może pomieścić 6500 osób. Arena boczna ma 1525 m² (wymiary 29 na 47 m) i może pomieścić 340 osób. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona (jap.)
Toho College of Music

Toho College of Music (東邦音楽大学, Tōhō Ongaku Daigaku) is a private university in Kawagoe, Saitama and Bunkyo-ku, Tokyo, Japan, established in 1965. The predecessor of the school was founded as Otsuka Branch of Tokyo Music Conservatory (東京高等音楽学院大塚分教場; Tōkyō Kōtō Ongakuin Otsuka Bunkyōjō—now known as Kunitachi College of Music) in 1934. References External links Official website (in Japanese)
Tokyo City Air Terminal

Tokyo City Air Terminal (東京シティエアターミナル, Tōkyō shiti ea tāminaru), also known as T-CAT, is a bus terminal for Airport Transport Service, an airport bus operator, in downtown Tokyo, Japan. The terminal is located in Nihonbashi-Hakozaki-cho, Chuo-ku, beneath Hakozaki Junction, the three-way interchange for Shuto Expressway's Mukojima Route and Fukagawa Route, three blocks southeast of Suitengu shrine. T-CAT is a gateway for passengers going to and from Narita International Airport and Tokyo International Airport (Haneda). The major stockholders in T-CAT's operating company include Japan Airport Terminal Co., Ltd., Keikyu Corporation, Mitsubishi Estate Co., Ltd., Airport Transport Service Co., Ltd., Keisei Electric Railway Co., Ltd., and Airport Facilities Co., Ltd. History T-CAT was opened in 1972 in preparation for the opening of the New Tokyo International Airport (now known as Narita Airport) in 1978. Since Narita Airport is located 66 km (41 mi) from the city, the terminal was intended to increase the convenience of the airport with offering airline check-in facilities until the September 11, 2001 attacks. T-CAT also at one point had exit immigration pre-clearance desks, so that passengers could complete exit formalities at T-CAT and then use a special lane to bypass exit immigration at Narita Airport. Configuration Information and ticketing A tourist information center on the first floor provides inquiries and various brochures for tourist information. Tickets for Haneda can be purchased on the first floor (ground floor) of the main building, while tickets for Narita can be purchased on the third floor. Gates Departure gates on the third floor are used for Narita Airport bus service, while those on the first floor are used for Haneda. Arrival gates for both Narita and Haneda are located in the first floor. Retail On-site services include an ATM, post office, currency exchange booth, barber shop, rental car counter and dentist's office. T-CAT also has eleven restaurants offering Japanese, Chinese and Western cuisine. Connecting transportation A direct underground passageway connects T-CAT with Tokyo Metro at Suitengūmae Station on Hanzomon Line. The terminal is also a short walk from Exit A1 of Ningyōchō Station on the Tokyo Metro Hibiya Line, Exit A3 of Ningyōchō Station on the Toei Asakusa Line, and Exit 4b of Kayabachō Station on the Tokyo Metro Tōzai Line. References External links Official website
Tokyo High School

Tokyo High School (東京高等学校 Tōkyō Kōtōgakkō) is an independent high school in Ōta, Tokyo, Japan. It was founded in 1872 in what is now Ueno district of Taitō under the name Ueno-juku. It moved to its present location in Ōmori, Ōta in 1934, and assumed its present name in 1954 (a former "Tokyo High School" having become part of Tokyo University). It became co-educational in 1971. Notable alumni Writers You Sano, mystery novelist Yūzō Yamamoto, playwright Entertainers Hiroya Ishimaru, voice actor Makidai, dancer Shinji Maki, ukulele player Yuka Nomura, actress Tatekawa Danshi, Rakugoka Athletes Taku Bamba, race car driver Asuka Cambridge, sprinter Kyosuke Horie, rugby player Yuya Iwadate, footballer Chinatsu Mori, shot putter Yuya Saito, rugby player Tomokazu Soma, rugby player Others Shigetarō Shimada, Imperial Japanese Navy admiral and war criminal See also List of high schools in Tokyo References External links School website (in Japanese)