NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Théâtre national du Japon

Le théâtre national du Japon (国立劇場, Kokuritsu gekijō) est un ensemble de trois halls dans deux bâtiments situés à Hayabusa-chō, quartier de l'arrondissement de Chiyoda à Tokyo. Le Conseil des arts japonais, institution administrative indépendante du ministère de l'Éducation et de la Culture, gère le théâtre national. Le théâtre, qui a ouvert ses portes en 1966, met en scène principalement des spectacles traditionnels des arts de la scène japonais. Présentation Le bâtiment principal dispose de deux salles. Le grand théâtre, d'une capacité de 1 610 places, accueille des représentations de kabuki, de buyō et de gagaku ainsi que des spectacles folkloriques. La petite salle est spécialisée dans le bunraku, la musique japonaise, les petites productions buyō, gagaku, shōmyō et le théâtre folklorique. Dans un bâtiment séparé, la salle Engei présente des spectacles de rakugo et manzai. Chaque année en avril, la remise du Prix japonais a lieu au Théâtre national. Les participants comprennent l'empereur et l'impératrice, le Premier ministre, le Président de la Chambre des conseillers, et le Président de la Chambre des représentants. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « National Theatre of Japan » (voir la liste des auteurs). Annexes Liens externes (en) « Site du Japan Arts Council », sur ntj.jac.go.jp (consulté le 20 décembre 2022). Portail de Tokyo Portail du théâtre
Teatro nazionale del Giappone

Il Teatro nazionale del Giappone (国立劇場?, Kokuritsu Gekijō) è un complesso costituito da tre sale in due edifici a Hayabusa-chō, un quartiere a Chiyoda, Tokyo, Giappone. Il Japan Arts Council, un'istituzione amministrativa indipendente del Ministero dell'istruzione, della cultura, dello sport, della scienza e della tecnologia, gestisce il Teatro nazionale. In primo luogo mette in scena spettacoli di arti performative tradizionali giapponesi. Il teatro L'edificio principale ha due sale. Il grande teatro ospita esibizioni di kabuki e Buyō e spettacoli teatrali. La Piccola Sala è specializzata in bunraku, musica giapponese, produzioni buyō più piccole, gagaku, shōmyō e teatro popolare. In un edificio separato, la Sala Engei mette in scena spettacoli rakugo e manzai. Ogni anno ad aprile, la cerimonia di premiazione per il Premio Giappone si svolge nel Teatro Nazionale. I partecipanti includono l'Imperatore e l'Imperatrice, il Primo ministro, il Presidente della Camera dei consiglieri e il Presidente della Camera dei rappresentanti. Performance Il concerto di batteria giapponese del 1995, sponsorizzato dal Teatro nazionale, comprendeva artisti come Tokyo Dagekidan. Nel 2010 è stata eseguita un doppio spettacolo di Iwashi Uri Koi Hikiami e Roben Sugi no Yurai di Yukio Mishima. Nel mese di febbraio 2019 si sono svolte le celebrazioni del Giubileo d'addio per l'imperatore Akihito. Note Voci correlate Nuovo teatro nazionale di Tokyo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Teatro nazionale del Giappone Collegamenti esterni (JA) Sito ufficiale, su ntj.jac.go.jp. 国立劇場 National Theatre, Tokyo (canale), su YouTube.
Narodowy Teatr Japonii

Narodowy Teatr Japonii (jap. 国立劇場 Kokuritsu Gekijō) – kompleks dwóch gmachów teatralnych zawierających łącznie trzy sceny. Położony w dzielnicy Chiyoda w Tokio. Wraz z kilkoma innymi, mającymi status teatrów narodowych, jest zarządzany przez organizację rządową Japan Arts Council. W większości gości spektakle tradycyjnych sztuk scenicznych Japonii: kabuki, buyō, bunraku, gagaku oraz przedstawienia komediowe rakugo i manzai. Zobacz też Narodowy Teatr Nō Linki zewnętrzne Narodowy Teatr Japonii (str. oficjalna w jęz. japońskim) Japan Arts Council (str. w jęz. angielskim, zawierająca informacje o teatrze oraz repertuar teatrów narodowych w Japonii)
Национальный театр Японии

Национальный театр Японии (яп. 国立劇場 Кокурицу гекидзё) — комплекс, состоящий из трех залов в двух зданиях в Хаябуса-тё, специальном районе Тиёда в Токио, Японии. Управление им осуществляет Японский Совет Искусств, Независимый Административный Институт Министерства Образования, Культуры, Спорта, Науки и Технологий. В первую очередь на сцене ставятся образцы традиционного Японского театрального искусства.
Gakushūin-Universität

Die Gakushūin-Universität (jap. 学習院大学, Gakushūin Daigaku) ist eine Universität in Toshima, Tokio, die nach dem Zweiten Weltkrieg als Teil der Gakushūin-Schulgesellschaft errichtet wurde. Die Privatuniversität hat Vorläufer in einem Kaiserlichen Institut, das 1884 während der Meiji-Zeit als Teil der Gakushūin gegründet worden war. Die Gakushūin war ursprünglich eine Bildungseinrichtung für den japanischen Adel und wurde 1947 privatisiert. Auch heute noch wird die Gakushūin-Universität oft als elitär betrachtet, da viele Studenten aus einflussreichen Zaibatsu- oder ehemaligen Adelsfamilien stammen, vor allem aber aufgrund der traditionellen Nähe zum Kaiserhaus. 1950 wurde die Abteilung „Gakushuin Women's Junior College Division“ für Frauen gegründet. Diese wurde 1953 als eigenständige Frauenuniversität, die Gakushūin Joshi Daigaku, ausgegliedert. Fakultäten Rechtswissenschaften Wirtschaftswissenschaften Geisteswissenschaften Naturwissenschaften Bekannte Absolventen Kaiserhaus: Hirohito (1901–1989), 124. Kaiser Japans Akihito (* 1933), 125. Kaiser Japans Hitachi (* 1935), Bruder von Kaiser Akihito Tomohito von Mikasa (1946–2012), Cousin von Kaiser Akihito Takamado (1954–2002), Cousin von Kaiser Akihito Naruhito (* 1960), 126. Kaiser Japans Akishino (* 1965), Sohn von Kaiser Akihito Kiko (* 1966), Schwiegertochter von Kaiser Akihito Sayako Kuroda (* 1969), Tochter von Kaiser Akihito Mushanokōji Saneatsu (1885–1976), Schriftsteller Yukio Mishima (1925–1970), Schriftsteller Yoko Ono (* 1933), Künstlerin Hisaoki Kamei (* 1939), Politiker Tarō Asō (* 1940), ehem. Premierminister Hayao Miyazaki (* 1941), Filmregisseur Yoshiki Tanaka (* 1952), Schriftsteller Toshiyuki Hosokawa (1940–2011), Schauspieler Weblinks Website der Gakushūin-Universität (japanisch, englisch und chinesisch) Einzelnachweise
Universidad de Gakushuin

La universidad de Gakushuin (学習院大学 Gakushūin Daigaku) es una universidad privada en Mejiro, Toshima Ward, Tokio. Fue restablecida después de la Segunda Guerra Mundial y se afilió a la Escuela corporativa Gakushuin. Fue la sucesora de la original universidad de Gakushuin la cual fue un establecimiento durante el período Meiji para educar a los hijos de la nobleza japonesa. Es una de las universidades más prestigiosas de Japón, y muchos de sus estudiantes son de la familia imperial. El número promedio de estudiantes está limitado para que cada estudiante pueda recibir atención personalizada del personal. Forma parte de las cuatro universidades de Tokio junto con las universidades de Seijo, Musashi y Sekei. Tiene facultades de leyes, economía, ciencias sociales, letras, ciencias, además de una escuela profesional de leyes. La universidad ofrece clases de japonés para los estudiantes extranjeros. Aunque está diseñado para estudiantes japoneses, aproximadamente 60 clases se imparten en inglés, además la universidad admite aproximadamente a 80 estudiantes de alto nivel académico y social para estudiar en cada facultad y escuela de postgrado. Posicionamientos generales La universidad ocupó el puesto 72 en 2010, el 63 en 2009 y el 78 en 2008 en el ranking Truly Strong Universities emitido por Toyo Keizai, ya que la universidad de Gakushuin se centra en las ciencias sociales y humanidades antes que en las ciencias naturales, situándose así en puestos más bajos. La universidad de Gakushuin quedó en el puesto 161 en el ranking de universidades mundiales en 2010. La universidad de Gakushuin es una de las pocas universidades que compiten en el top de universidades nacionales japonesas. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Universidad de Gakushuin. Página web oficial (en inglés)
Université Gakushūin

L'université Gakushūin (学習院大学, Gakushūin daigaku) est une université privée japonaise, située dans le quartier de Mejiro de l'arrondissement de Toshima à Tokyo. Elle dépend de la compagnie d'enseignement scolaire du même nom. Composantes Faculté de droit Faculté de sciences économiques Faculté de lettres Faculté de sciences Faculté de communauté internationale Personnalités liées à l'université Professeurs Étudiants Liens externes Site officiel Portail de Tokyo Portail des universités japonaises
Gakushūin

Gakushūin (jap. 学習院) – zespół prywatnych, prestiżowych szkół w Toshimie. Składa się z przedszkola, szkół średnich i uniwersytetu. Znani absolwenci Jej absolwentami i studentami są członkowie rodziny cesarskiej (m.in.: cesarz Hirohito, cesarz Akihito) oraz dzieci bogatych i wpływowych rodzin japońskich. Bibliografia Strona oficjalna Gakushūin (ang. • jap.)
Universidade Gakushuin

A Universidade de Gakushuin (学習院大学 Gakushūin Daigaku) é uma instituição educacional no bairro de Toshima, em Tóquio. Foi estabelecida depois da Segunda Guerra Mundial, como uma filial da Corporação da Escola Gakushuin, a sucessora privatizada da original Escola de Pares do Reino, que tinha sido criada na Era Meiji para educar filhos de nobreza japonesa. Faculdades Faculdade de Direito Faculdade de Economia Faculdade de Letras Faculdade de Ciência Alunos famosos Hirohito, 124° Imperador do Japão Akihito, 125° Imperador do Japão. Naruhito, filho mais velho do Imperador Akihito Sayako Kuroda, a única filha do Imperador Akihito. Hayao Miyazaki, co-fundador do estúdio de animação e companhia de produção Estúdio Ghibli. Yoko Ono, artista musical e viúva de John Lennon. Taro Aso, político. Marina Inoue, dubladora e cantora. Tetsuya Kakihara, dublador que é afiliado com 81 produtos. Ligações externas Universidade de Gakushuin
Университет Гакусюин

Университет Гакусюин (яп. 学習院大学, Гакусю: ин Дайгаку) — высшее образовательное заведение в городе Токио, Япония. Был восстановлен после Второй мировой войны, в качестве подразделения Школьной корпорации «Гакусюин», приватизированного правопреемника Школы пэров, открытой в период Мэйдзи специально для потомков японской аристократии. Известные выпускники Император Хирохито Император Акихито Император Нарухито Принцесса Саяко Курода Принцесса Како Хаяо Миядзаки Йоко Оно Таро Асо Курода, Нагамити Также см.: Категория:Выпускники университета Гакусюин Ссылки Сайт Университета Гакусюин (англ.)
Університет Гакусюін

Університет Гакусюін (яп. 学習院大学, Гакусю: ін Дайгаку) - вищий освітній заклад в місті Токіо, Японія. Відновлений після Другої світової війни як підрозділ Шкільної корпорації «Гакусюін», приватизованого правонаступника Школи перів, відкритої в період Мейдзі спеціально для нащадків японської аристократії. Відомі випускники Імператор Сьова Імператор Акіхіто Імператор Нарухіто Принцеса Саяко Курода Принцеса Како Міядзакі Хаяо Йоко Оно Асо Таро Нагаміті Курода Також див.: Категорія: Випускники університету Гакусюїн Примітки Посилання Сайт Університету Гакусюїн(англ.)
Underground Library

The Underground Library (地中図書館, chichū toshokan), also called the Library in the Earth, is a library built within a valley on the corner of Kurkku Fields, a sustainable farm in Kisarazu, Japan. Designed by Hiroshi Nakamura and NAP Architects, it opened to the public on February 16, 2023. The Underground Library was awarded Best Architecture Design by the Asia Architecture Design Awards in 2024 for its "innovative design and emphasis on sustainability." In 2025, Tokyo Weekender named it one of the most beautiful libraries in Japan. Design Nakamura designed and built the Underground Library on a crevice of land that had been previously filled with construction waste but subsequently reclaimed. Rather than build a library on top of the earth, Nakamura intended to embed it within a valley to cultivate a modest relationship of architecture to land; as such, "native vegetation and microorganisms" thrive on the soil above it. Nakamura's goal was to create an enclave where farmers could read on rainy days or after working on sunny days. Inside, the wood-and-concrete building makes use of natural ventilation and lighting through skylights that can open and close, with concentric designs and mutually supported beams and shelves built in lattice formation. One room also has an adjustable pinhole which can turn into a camera obscura. With a capacity of up to 8,000 books, and 3,000 shown, the Underground Library's collection was curated by Yohei Kawakami with an emphasis on nature and agriculture, as well as over 50 other categories. History Kurkku Fields, a lot of 30 hectares in Kisarazu, Japan, has been gradually prepared and developed for sustainable farming and experimental living since the 2010s. It officially opened to the public in 2019 for visitors to experience a confluence of food, art, and agriculture against a natural backdrop. Since then, numerous other facilities have been designed and built for Kurkku Fields, including an accommodation called Cocoon. The Underground Library was completed in April 2022 and opened to for guest reservation on February 16, 2023. References
Hibiya-Park

Der Hibiya-Park (japanisch 日比谷公園, Hibiya-kōen) ist ein öffentlicher Park und Stadtteil im Bezirk Chiyoda, Tokyo. Übersicht Bis zur Meiji-Restauration wurde das Gelände von Daimyō-Residenzen (Mōri, Nabeshima und einer Reihe weiteren) eingenommen, das nun an den Staat fiel. Der nutzte es zunächst als Militärgelände, aber dann wurde dort ein öffentlicher Park geplant, der erste in Japan nach durchgehend westlichem Vorbild mit Rasenflächen, Blumenrabatten, Springbrunnen und Musikpavillons. Als während der Planung die östlich angrenzende Hibiya-dōri verbreitert und ein alter Ginkgo (Alter etwa 400 Jahre, Stammumfang 6,35 m) gefällt werden sollte, soll der damalige Gartenplaner Dr. Seiroku Honda (1866–1952) sich mit dem Satz, „nur über meine Leiche“ dagegen gewehrt haben. Der Baum wurde dann 450 m versetzt, was 25 Tage dauerte. Der Garten bewahrt im nordöstlichen Teil einen Rest der alten Wallanlage am Hibiya-Tor der inneren Befestigung. Vor dem Wall wurde der ursprüngliche Wassergraben in einen aus Klosteranlagen überlieferten „Herzform-Teich“ umgewandelt. Die Blüten-Hartriegel-Bäume im Park kamen als Gegengabe für die japanischen Kirschbäume am Potomac-Fluss (Washington) in den Park. Inzwischen werden sie, hanamizuki genannt, als einheimisch empfunden. Als Informationszentrum für den Garten wird ein kleines Holzhaus im westlichen Stil mit Veranda aus dem Jahre 1909 genutzt. Ein Schild deklariert es als „Deutsches Haus“. Als Geschenk aus Italien 1938 gibt es eine Statue der Kapitolinischen Wölfin, aus den USA stammt eine Freiheitsglocke. Der Garten ist bekannt für seine regelmäßigen Musikveranstaltungen. Wegen seiner Nähe zum Hibiya-Büroviertel wird der Park gerne in der Mittagspause genutzt. Für die Körperertüchtigung stehen Sportgeräte bereit. Der Park bildet einen eigenen Stadtteil Hibiyakōen und wird begrenzt vom Burggraben des Kaiserpalasts im Norden, Yūraku-chō im Nordosten, Uchisaiwai-chō im Osten und Südosten sowie Kasumigaseki im Südwesten und Westen. Kenndaten Träger: Präfektur Tokio. Eröffnung: 1. Juni 1903. Fläche: 161.636,66 m², davon 14.112 m² Rasen. Baumbestand: 5257 Bäume, 15.375 Buschartige (1995). Vorherrschende Baumarten: Pflaume, Ginkgo, Rhododendron, Blüten-Hartriegel, Platane, Kiefer. Anlagen: Doppelgebäude Shisei kaikan + Hibiya kōkai-dō (1929), Großer und Kleiner Konzert-Pavillon, Hibiya-Bibliothek, Tennisplätze, Garten-Archiv, Restaurant. Zugang: Bahnhof Hibiya verschiedener U-Bahnlinien. Anmerkungen Literatur Tōkyō-to (Hrsg.): Hibiya kōen, in: Toritsu kōen gaido, 1995. Stadtteilkarte (kiriezu) Soto-Sakurada, 1850. Weblinks Tōkyō-to kensetsu-kyoku („Bauamt der Präfektur Tokio“): Hibiya-Park (japanisch, englisch)
Hibiya Park

Hibiya Park (Japanese: 日比谷公園, Hibiya Kōen) is a park in Chiyoda, Tokyo, Japan. It covers an area of 161,636.66 m2 (40 acres) between the east gardens of the Imperial Palace to the north, the Shinbashi district to the southeast and the Kasumigaseki government district to the west. History Originally an inlet of the sea ran northwards to a cove at present-day Hibiya and Kokyo Gaien plaza, into which the Kanda River flowed. During the rule of the shogun Tokugawa Hidetada, the river was diverted to flow into the Sumida River, with the spoil from the diversion used to reclaim the cove at Hibiya. The land was occupied by the estates of the Mōri clan and Nabeshima clan during the Edo period. It was used for army maneuvers during the Meiji period. It was converted to a park and opened to the public on June 1, 1903. On September 5, 1905, a protest at the park against the Treaty of Portsmouth, which ended the Russo-Japanese War (1904−1905), erupted into the Hibiya riots. The major citywide riots lasted two days, with seventeen people being killed and 331 arrested, as well a large amount of property damage. The riots were against the terms of the treaty, which were lenient to Russia, but also against bureaucrats who refused to accept the will of the people on foreign policy. The park is famous for the Shisei Kaikan (市政会館), a brick building built in Gothic style in 1929, which once housed the Domei Tsushin state wire service and its postwar successors Kyodo News and Jiji Press. The park is also home to the Kubi-kake Ginkgo (首かけ銀杏), a ginkgo tree that is about 500 years old and almost cost the park's designer his job when he fought to save the tree in 1901. The park is also known for its open-air concert venue, Hibiya Open-Air Concert Hall (日比谷野外音楽堂), commonly known as Yaon (野音), as well as for its tennis courts (for which reservations are hotly contested because of their proximity to the financial and government districts). World War II took a toll on the park when almost all the trees and fencing were used for the war effort. The large fountain from 1961 that dominates the park is currently being replaced. The town hall plans to complete the demolition work by July 2025 and aims to complete the new fountain by the end of the year. Surrounding buildings Attorneys' Hall (Japan Federation of Bar Associations headquarters) Fukoku Seimei Building Imperial Hotel, Tokyo Ministry of the Environment Ministry of Health, Labour and Welfare Ministry of Justice Mizuho Bank Building Nissay Theatre NTT Hibiya Building Shinsei Bank Building Sumitomo Mitsui Banking Corporation Building Education Chiyoda Board of Education operates public elementary and junior high schools. Chiyoda Elementary School (千代田小学校) is the zoned elementary of Hibiya Park. There is a freedom of choice system for junior high schools in Chiyoda Ward, and so there are no specific junior high school zones. Gallery References External links Tokyo Parks Association official webpage
Parc d'Hibiya

Le parc Hibiya (日比谷公園, Hibiya Kōen) est un jardin public situé dans l'arrondissement de Chiyoda à Tokyo au Japon. Sa superficie est de 161 636,66 m2 entre les jardins de l'est du palais impérial au nord, le district de Shinbashi au sud-est et le district gouvernemental Kasumigaseki à l'ouest. Situation Le parc Hibiya est situé en plein cœur de Tokyo, près du palais impérial il est notamment bordé par le Fukoku Seimei, l'Hôtel impérial, le Ministère japonais de l'Environnement, le Ministère de la Santé, du Travail et des Affaires sociales, le Ministère japonais de la Justice, la Mizuho Bank, le Théâtre Nissay, la NTT, la Shinsei Bank et la Sumitomo Mitsui Banking Corporation. Histoire Le terrain, occupé par les propriétés des clans Mōri et Nabeshima au cours de l'époque d'Edo, est utilisé pour les manœuvres de l'armée pendant l'ère Meiji. Un projet de parc est confié à Tatsuno Kingo, jusqu'à son abandon en 1899. Il est finalement conçu par Honda Seiroku à partir de 1900. Le parc est d'inspiration européenne et notamment allemande. Les travaux commencent en 1902 pour se terminer en 1903, quinze ans après les premières propositions de parcs publics à Tokyo. Équipement et construction à l'intérieur du parc Le parc est célèbre pour le Shisei Kaikan (市政会館), bâtiment de briques de style gothique construit en 1929, ancien siège de l'agence de presse Dōmei et de ses successeurs d'après-guerre, Kyodo News et Jiji Press. Le parc est aussi connu pour ses concerts en plein air, Hibiya Open-Air Concert Hall (日比谷野外音楽堂), et pour ses courts de tennis (pour lesquels les réservations sont vivement disputées en raison de leur proximité avec les quartiers financiers et gouvernementaux). Galerie d'images Liens externes Park information Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Hibiya Park » (voir la liste des auteurs). Portail de Tokyo Portail du jardinage et de l’horticulture
Park Hibiya

Park Hibiya (jap. 日比谷公園 Hibiya Kōen) – tokijski park miejski, położony w dzielnicy Chiyoda, graniczący z południową fosą cesarskiego kompleksu pałacowego (Kōkyo). Historia Do końca okresu Tokugawa teren ten był siedzibą różnych daimyō. W okresie Meiji został przeznaczony do musztry i parad wojskowych, a następnie stworzono pierwszy nowoczesny park miejski w Japonii w stylu zachodnim, otwarty w 1903 roku. Od tego czasu park stał się miejscem wielu wydarzeń różnego rodzaju, często o wielkim znaczeniu dla kraju. W 1905 roku na terenie parku miał miejsce 30-tysięczny agresywny protest przeciwko postanowieniom traktatu z Portsmouth, wynegocjowanego z pośrednictwem Stanów Zjednoczonych pomiędzy pokonaną Rosją a zwycięską Japonią. Organizacje: Stowarzyszenie Mrocznego Oceanu (Gen’yōsha) i Stowarzyszenie Czarnego Smoka (Kokuryūkai), potępiając warunki traktatu jako „haniebne dla honoru narodowego Japonii” doprowadziły do zamieszek, które rozszerzyły się na całe miasto. Byli zabici i setki rannych, zniszczono dziesiątki policyjnych posterunków (kōban), podpalono 13 kościołów (jako sanktuariów nie-japońskiej religii). W listopadzie 1943 roku odbyła się w Tokio konferencja Wielkiej Azji Wschodniej (Greater East Asia Conference, Dai Tōa Kaigi). Na zakończenie wydano pięciopunktową deklarację. Następnego dnia po jej przyjęciu w Parku Hibiya odbył się wielotysięczny wiec z udziałem delegacji państw azjatyckich uczestniczących w konferencji. Goście wyrazili wdzięczność Japonii za wypędzenie brytyjskich i amerykańskich imperialistów z Azji. Wszyscy już jednak wiedzieli wówczas, że losy wojny obróciły się przeciwko Japonii. Opis Entuzjazm projektanta parku o powierzchni 16 ha jako pioniera kultury widoczny jest w małej sali muzycznej, pierwszym kwietniku i drodze wysadzanej drzewami miłorzębu. Klomby wypełnione są kwiatami czterech pór roku, co tworzy miejsce relaksu dla osób pracujących w tej dzielnicy biznesu i administracji rządowej. W parku znajduje się zewnętrzny amfiteatr wykorzystywany m.in. do koncertów muzycznych. Jest też kilka restauracji i małe muzeum parkowe, biblioteka, pięć kortów tenisowych i kilka sklepów. Jednym z najważniejszych punktów, rodzajem symbolu, jest fontanna. W parku znajduje się popiersie bohatera narodowego Filipin, José Rizala (1861–1896), który poświęcił swoje życie filipińskiemu ruchowi niepodległościowemu. Japońscy wolontariusze ustawili je w 1961 roku, upamiętniając jego pobyt w pobliskim hotelu w 1888 roku. Otoczenie parku Cesarski kompleks pałacowy Gmach parlamentu Imperial Hotel Tokyo Tokyo Takarazuka Theater Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalna strona Park Hibiya na stronie Stowarzyszenia Parków Tokijskich (jap.)
Парк Хибия

Парк Хибия (яп. 日比谷公園 хибия ко:эн) — парк, расположенный в специальном токийском районе Тиёда. Парк был основан как общественный в 1903 году. Он славится кирпичным зданием Сисэй Кайкан (яп. 市政会館), построенным в готическом стиле в 1929 году. Парк также известен своей открытой концертной площадкой и теннисным кортом. Близлежащие здания Штаб-квартира японской ассоциации адвокатов Здание Fukoku Seimei Imperial Hotel Министерство окружающей среды Министерство здравоохранения, труда и благосостояния Японии Министерство юстиции Здание банка Мидзухо Nissay Theatre Здание NTT Hibiya Здание Shinsei Bank Здание Sumitomo Mitsui Banking Corporation Примечания Ссылки Информация о парке