NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Цуруґаока Хатіманґу

Цуруґаока Хатіманґу (яп. 鶴岡八幡宮) — синтоїстський храм у місті Камакура (префектура Канаґава на сході Японії). Тут проводиться багато фестивалів, розміщуються два музеї. У дворі храму росло 1000-літнє гінгко, яке було знищене штормом 10 березня 2010 року. Історія Храм заснований у 1063 році на честь божества Хачіман і присвячений імператору Одзіну, його матері імператриці Дзінгу та його дружині Хіме-гамі. У 1191 році Мінамото-но Йорітомо, засновник сьогунату Камакура, переніс його в теперішнє місце. 12 лютого 1219 року у дворі храму найманцем вбито Мінамото но Санетомо, останнього із синів Мінамото но Йорітомо. До 1868 року храм був будистськимо до розпорядження про поділ синтоїзму та буддизму. З 1871 по 1946 рік храм був у списку високопоставлених національно значимих святинь. Цуруґаока Хатіманґу є центром культурної діяльності, і в святині практикуються ябусаме (стрільба з коня) і кюдо (японське мистецтво стрільби з лука). Він також має великі півонієві сади, три кафе, дитячий садок, офіси і додзьо. На його території розташовані два музеї — Музей національних скарбів Камакура, що належить місту Камакура, та префектурний Музей сучасного мистецтва. Посилання Official website (in Japanese) National Archives of Japan, Digital Gallery: Mori Koan map: Soshu Kamakuranozu[недоступне посилання з 01.07.2018], drawn in 5th year of Horeki (1755). New York Public Library Digital Gallery: NYPL ID 119488, unknown photographer, albumen print, 189?-190?: Perspective beyond torii NYPL ID 118907, Felice Beato, albumen print, 187?: Shrine steps and forecourt NYPL ID 110031, Kusakabe Kimbei, albumen print, 188?-189? Great stairway NYPL ID 118911, Felice Beato, albumen print, 187?: Senior Shrine structural detail NYPL ID 118912, Felice Beato, albumen print, 187?: Tahōtō, single-storied pagoda
Santuari Futarasan

El Santuari Futarasan (二荒山神社, Futarasan-jinja) és un santuari xintoista situat a la ciutat de Nikkō, prefectura de Tochigi, al Japó. El seu nom oficial és Santuari Nikkō Futarasan (日光二荒山神社, Nikkō Futarasan-jinja), per distingir-lo del santuari situat a Utsunomiya, que té el mateix nom. Es troba dins el Parc nacional de Nikkō, al peu de la muntanya Nantai, i cobreix una superfície de 3.400 hectàrees, amb una gran quantitat de boscos dins el seu terreny. Forma part del conjunt «Santuaris i temples de Nikkō», declarat com a Patrimoni de la Humanitat per la UNESCO el 1999. Història Va ser fundat el 767 pel monjo budista Shōdō i originalment va ser un temple budista, però després va ser transformat en santuari xintoista. Se li rendeix tribut als kami Ōkuninushi, Takirihime i Ajisukitakahikone, que són representats respectivament per la muntanya Nantai, la muntanya Nyohō i la muntanya Tarō. El santuari està compost de diversos edificis, construïts en diferents èpoques, encara que la majoria al principi del Període Tokugawa. El recinte principal Honden, i el seu edifici veí Haiden; van ser construïts el 1619. El primer va ser traslladat el 1645, i el segon reconstruït aquest mateix any per aprofitar l'espai deixat pel seu veí. El recinte Shin-yosha va ser construït el 1617, com un lloc de veneració part del santuari Tōshōgū, però va ser traslladat en dues ocasions, el 1638 i el 1641, formant part actualment de Futarasan-jinja. Conserva el seu estil arquitectònic original, i se'l considera com la font d'informació més antiga de l'estil utilitzat en les primeres etapes de construcció de Tōshōgū. Característiques El santuari està format per diverses estructures, 23 de les quals estan nomenades com a Béns culturals importants pel govern japonès: Shinkyō (神橋; «pont sagrat»): situat als afores del santuari i creua el riu Daiya, va ser construït en el període Muromachi i reformat el 1636; Honden (本殿): és el santuari principal. Va ser construït el 1619, i traslladat el 1645 al seu lloc actual; Santuari Mitomo (朋友神社, Mitomo-jinja): fundat el 848, és un petit santuari on se li rendeix tribut al kami Sukunahikona. Celebra un festival el 15 de maig; Santuari Hie (日枝神社, Hie-jinja): fundat el 848, és un petit santuari on se li rendeix tribut al kami Ōyamakui. Celebra un festival el 15 de juny. El festival principal del santuari Futarasan és el Festival de Yayoi (弥生祭, Yayoi-sai), que se celebra entre el 13 i el 17 d'abril. Galeria Referències Enllaços externs Santuari Futarasan - Lloc web oficial (japonès) Santuari Futarasan - Lloc web oficial de la prefectura de Tochigi (en japonès) Santuario Futarasan - Lloc web oficial de la ciutat de Nikkō (en japonès)
Svatyně Futarasan

Svatyně Futarasan (japonsky: 二荒山神社, Futarasan džindža) je šintoistická svatyně ve městě Nikkó v prefektuře Točigi v Japonsku. Její historie sahá až do roku 767. Leží na západ od Tóšógú a je zasvěcena božstvům tří blízkých hor – hory Nantai, Njoho a Taro. K svatyni patří most Šinkjó (神橋) přes řeku Daija. Je to často fotografovaný, červený most spojující svatyně s městem Nikkó. Za feudálních časů ho mohl používat jen šógun a i dnes je zakázáno na něj vstupovat. V roce 2004 prošel most rozsáhlou rekonstrukcí. Svatyně Futarasan byla v roce 1999 zapsána na Seznam světového dědictví UNESCO společně s chrámem Rinnódži a se svatyní Tóšógú. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Svatyně Futarasan na Wikimedia Commons (anglicky) Shrines and Temples of Nikko - UNESCO World Heritage Centre
Nikkō-Futarasan-Schrein

Der Nikkō-Futarasan-Schrein (jap. 日光二荒山神社, Nikkō Futarasan-jinja) in Sannai, Nikkō in der Präfektur Tochigi (Japan) ist ein Shintō-Schrein. Der offizielle Name ist Futarasan-Schrein (二荒山神社), allerdings wird wegen des identisch geschriebenen Futaarayama-Schreins in der Nachbarstadt Utsunomiya üblicherweise beiden der Ortsname vorangestellt. Dieser Schrein ist zusammen mit weiteren Schreinen und Tempeln in Sannai wie dem Rinnō-ji oder Tōshō-gū Teil des UNESCO-Weltkulturerbes. Der Schrein ist den Kami dreier Berge gewidmet: Nantai-san, Nyohō-san und Tarō-san. Sie heißen Ōnamuchi no mikoto (der Gott, der dieses Land geschaffen haben soll) Tagorihime no mikoto (eine seiner Frauen) Ajisukitakahikone no mikoto (beider Sohn und ein Kami der Landwirtschaft). Die Gebetshalle des Schreins (Haiden) ist sehr schlicht und einfach gestaltet. Dahinter steht mit der Haupthalle des Schreins (Honden) aus dem Jahre 1619 das älteste Gebäude in Sannai. Eine Quelle am Honden mit dem Namen Futara Reisen soll zwei verschiedene Wässer spenden: die eine wird Sake no izumi genannt, also Sake-Quelle. Die zweite wird als Chie no izumi („Quelle der Weisheit“) genannt. Das Trinken des Wassers soll gegen das Alter und schlechtes Sehvermögen helfen. Weitere Sehenswürdigkeiten des Schreins sind das Eingangstor im chinesischen Stil (Karamon), ein aus Bronze gefertigtes Torii und die Shinkyō, eine hölzerne Brücke. Fotos Einzelbelege Weblinks Website des Schreins – Japanisch Schreine und Tempel von Nikko auf der Weltkulturerbeseite der UNESCO – Englisch
Santuario Futarasan

El Santuario Futarasan (二荒山神社, Futarasan-jinja?) es un santuario sintoísta en la ciudad de Nikkō, prefectura de Tochigi, Japón. Su nombre oficial es Santuario Nikkō Futarasan (日光二荒山神社, Nikkō Futarasan-jinja?), para distinguir al santuario ubicado en Utsunomiya, que tiene el mismo nombre. Se encuentra dentro del parque nacional de Nikkō al pie del monte Nantai y cubre una superficie de 3.400 hectáreas, con una gran cantidad de bosques en su terreno. Forma parte del conjunto Santuarios y sienes de Nikkō, declarado como Patrimonio de la Humanidad por la UNESCO en 1999.​ Historia Fue fundado en 767 por el monje budista Shōdō y originalmente fue un templo budista, pero luego fue transformado en un santuario sintoísta. Se le rinde tributo a los kami Ōkuninushi, Takirihime y Ajisukitakahikone, que son representados respectivamente por el monte Nantai, el monte Nyohō y el monte Tarō. El santuario está compuesto de varios edificios, construidos en diferentes épocas, aunque la mayoría fueron realizados a comienzos del Periodo Tokugawa. El recinto principal Honden, y su edificio vecino Haiden; fueron construidos en 1619. El primero fue trasladado en 1645, y el segundo reconstruido este mismo año para aprovechar el espacio dejado por su vecino. El recinto Shin-yosha fue construido en 1617, como un lugar de veneración parte del santuario Tōshōgū, pero fue trasladado en dos ocasiones, en 1638 y en 1641, formando parte actualmente de Futarasan-jinja. Conserva su estilo arquitectónico original, y se lo considera como la fuente de información más antigua del estilo utilizado en las primeras etapas de construcción de Tōshōgū.​ Características El santuario está compuesto por varias estructuras, 23 de las cuales están nombradas como "bienes culturales importantes" por el gobierno japonés:​ Shinkyō (神橋, Shinkyō? «puente sagrado»): se ubica en las afueras del santuario y cruza el río Daiya, fue construido en el período Muromachi y renovado en 1636;​ Honden (本殿, Honden?): es el santuario principal y fue construido en 1619 y trasladado en 1645 en su lugar actual;​ Santuario Mitomo (朋友神社, Mitomo-jinja?): fundado en 848, es un pequeño santuario al que se le rinde tributo al kami Sukunahikona, teniendo un festival el 15 de mayo; Santuario Hie (日枝神社, Hie-jinja?): fundado en 848, es un pequeño santuario al que se le rinde tributo al kami Ōyamakui, teniendo un festival el 15 de junio. El principal festival del Santuario Futarasan es el Festival de Yayoi (弥生祭, Yayoi-sai?), que se celebra entre el 13 y 17 de abril.​ Galería Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Santuario Futarasan. Página oficial (en japonés) Santuario Futarasan - Página oficial de la prefectura de Tochigi (en japonés) Santuario Futarasan - Página oficial de la ciudad de Nikkō (en japonés)
Futarasan-schrijn

De Futarasan-schrijn (Japans: 二荒山神社, Futarasan jinja) is een shintoïstisch heiligdom in de Japanse stad Nikko. Het heiligdom werd in 767 gesticht door de monnik Shodo, die het boeddhisme in de regio introduceerde. De schrijn is vernoemd naar de berg Nantai, die ook Futarasan wordt genoemd, en is behalve aan Nantai ook aan de bergen Nyoho en Taro gewijd. Na de stichting van de Futarasan-schrijn groeide Nikko uit tot een spiritueel centrum, waardoor de plek in de 17e eeuw gekozen werd als laatste rustplaats van shogun Tokugawa Ieyasu. De schrijn bevindt zich naast Nikko Toshogu en Taiyu-in Reibyo (deel van het tempelcomplex Rinno-ji) en is een van de grote bezienswaardigheden in Nikko. Samen met die twee tempelcomplexen zijn 23 gebouwen van de Futarasan-schrijn, waaronder de beroemde houten boogbrug Shinkyo, erkend als UNESCO Werelderfgoed. Externe links (ja) Officiële website (en) Futarasan-schrijn op japan-guide.com
Futarasan-jinja

Futarasan-jinja (jap. 二荒山神社) – chram shintō w Nikkō (prefektura Tochigi) w Japonii. Poświęcony jest kultowi kami trzech sąsiednich gór. W 1999 chram został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako część obiektu pod nazwą „Chramy i świątynie Nikko”. Historia Od początku chram reprezentował synkretyzm shintō-buddyjski (shinbutsu-shūgō), który trwał aż do epoki Meiji. Chram założył w 767 mnich buddyjski Shōdō jako miejsce kultu kami Ōkuninushi, Takiri-hime i Ajisukitakahikone, którzy reprezentują góry: Nantai (dawniej zwaną Futara), Nyohō i Tarō. Shōdō chciał w ten sposób rozpowszechniać doktrynę buddyzmu przy pomocy tradycyjnej duchowości i form kultu shintō. W 1868 decyzją administracyjną zlikwidowano synkretyczny charakter chramu i przypisano go wyłącznie religii shintō. Kompleks budowli chramu zajmuje obszar 3400 ha jest w większości zalesiony. Znajduje się na nim wiele budynków sakralnych, z czego 23 z nich są klasyfikowane jako ważne dobra kultury. Chram składa się 3 odrębnych sanktuariów: Okumiya (Sanktuarium Wewnętrzne) blisko szczytu góry Nantai, uważane jest za najświętsze Chūgū-shi (Sanktuarium Środkowe) położone nad jeziorem Chūzenji Hongū (Chram Główny) nad rzeką Daiya Główne pawilony: Honden i sąsiedni Haiden, powstały w 1619 roku i są najstarszymi, zachowanymi obiektami w Nikkō. Zachowują swój pierwotny styl architektoniczny z wczesnego okresu Edo. Wśród budowli chramu najważniejszymi są: Shinkyō (神橋, "Święty Most") nad rzeką Daiya z początku XVII wieku; Honden (本殿) główny pawilon zbudowany w 1619 i przeniesiony w obecne miejsce w 1645; Chram Mitomo (朋友神社 Mitomo-jinja) powstał w 848 ku czci kami Sukunahikona; Chram Hie (日枝神社 Hie-jinja) z 848 jako miejsce kultu kami Ōyamakui. Głównym świętem chramu Futarasan jest Festiwal Yayoi (弥生祭 Yayoi-sai), między 13 kwietnia a 17 maja. Galeria Uwagi Przypisy
Hie-Schrein

Der Hie-Schrein (jap. 日枝神社, Hie-jinja) ist ein Shintō-Schrein im Stadtteil Nagata-chō des Bezirks Chiyoda. Oberster Kami des Schreins ist Ōyamakui no kami (大山咋神), Gottheit des Berges Hiei-zan und allgemein auch Hie no kami oder Sannō Gongen genannt. Eine andere Kami ist Izanami. Der Hie-Schrein gilt als einer von über 3.000 Zweigschreinen des Hiyoshi-Taisha (ursprünglich ebenfalls Hie-Schrein) in Ōtsu, Präfektur Shiga. Geschichte Der Hie-Schrein soll 1478 von Ōta Dōkan von Kawagoe als Schutzschrein in die von ihm neu errichtete Burg Edo versetzt worden sein. Es gibt jedoch Hinweise darauf, dass dieser Schrein bereits 1362 in dieser Gegend existiert hat. Als Tokugawa Ieyasu 1590 Edo übernahm, blieb der Schrein zunächst an seinem Ort, aber der zweite Shogun, Tokugawa Hidetada, verlegte ihn 1613 nach außen auf einen Hügel gegenüber dem Hazomon-Tor. Im Meireki-Großbrand 1657 brannte der Schrein ab und wurde 1659 von Tokugawa Ietsuna am gegenwärtigen Ort wieder aufgebaut. Die Anlage Der Schrein, auf einer Anhöhe über dem ehemaligen Inneren Graben gelegen, ist von dieser Seite zugänglich durch ein Torii in einer Form, die typische für diesen Schrein ist und daher Sannō-Torii genannt wird. Die hinaufführende steile Treppe wird „Männerweg zum Sannō“ (山王男坂, Sannō Otoko-zaka), der geschwungene Weg rechts davon wird „Sannō-Frauenweg“ (山王女坂, Sannō Otoko-zaka) genannt. Oben, vor dem eigentlichen Schrein-Bezirk, befindet sich links das überdachte Wasserbecken (手水舎, temizusha), das zur Reinigung von Mund und Hand dient. Das Innere wird durch das „Göttertor“ (神門, Shinmon) betreten. Auf der gegenüberliegenden Seite steht die Gebetshalle (haiden, 拝殿) und dahinter die Verehrungshalle (honden, 本殿). Am 8. November 1868 wurde der Hie-Schrein vom Meiji-tennō zu einem der „Zehn Schreine von Tokio“ (Tōkyō-jissha) ernannt. Durch Bombardierungen im Zweiten Weltkrieg wurde der Schrein ein zweites Mal zerstört und 1967 erneut aufgebaut. Die Kosten von über 150 Millionen Yen wurden größtenteils von Gemeindemitgliedern und Gläubigen getragen. Der Hie-Schrein richtet in jedem zweiten Jahr abwechselnd zum Kanda-Matsuri von Anfang bis Mitte Juni das Sannō-Matsuri aus. Bis 1885 gehörte es zu den drei größten Festen von Tokio, danach verhinderte die Installation von elektrischen Leitungen das Durchkommen der 45 großen Festwagen. Gegenwärtig beinhaltet die Festprozession am 15. Juni nur drei heilige Sänften, die traditionellerweise in den Kaiserpalast einziehen, wo der Oberpriester um Frieden für den Kaiser und seine Familie betet. Literatur Faltblatt des Schreins Tōkyō-to rekishi kyōiku kenkyōkai (Hrsg.): Tōkyō-to no rekishi sanpō (jo). Yamakawa Shuppan, 2001, ISBN 978-4-634-29130-0, S. 74–75. Weblinks Offizielle Website – Japanisch und Englisch Fotografien des Schreins von I. Hatada
Hie Shrine

The Hie Shrine (日枝神社, Hie Jinja) is a Shinto shrine in Nagatachō, Chiyoda, Tokyo, Japan. Its June 15 Sannō Matsuri is one of the three great Japanese festivals of Edo (the forerunner of Tokyo). Other names for the shrine include Hiyoshi Sannō-sha, Hiyoshi Sannō Daigongen-sha, Edo Sannō Daigongen, Kōjimachi Sannō, Sannō-sha, and Sannō-sama. The main god of the shrine is Oyamakui no Kami. History The date of establishment of the Hie Shrine is uncertain. According to one theory, Ōta Dōkan established it in 1478. Another theory identifies the Hie with the Sannō Shrine mentioned in a 1362 record of the Kumano Nachi Taisha. Tokugawa Ieyasu relocated it to the grounds of Edo Castle, and in 1604 his son Tokugawa Hidetada moved it out, so the people of Edo could worship there. The shaden was lost to the Great Fire of Meireki of 1657, and in 1659 Tokugawa Ietsuna rebuilt it at its present location. The shrine stands southwest of the castle, in the ura kimon direction according to onmyōdō. From 1871 through 1946, the Hie Shrine was officially designated one of the Kanpei-taisha (官幣大社), meaning that it stood in the first rank of government supported shrines. The shaden was lost again to the bombing of Tokyo during World War II. The present structure dates from 1958. The Hie Shrine possesses one National Treasure, a tachi (single-edged sword). It also holds 14 Important Cultural Assets, 13 swords and one naginata. The shrine is also one of the most popular for Japanese families to visit during the Shichi-Go-San coming-of-age festival. Tameike-Sannō Station on the Tokyo Metro Ginza Line and Tokyo Metro Namboku Line, Kokkai-gijidō-mae Station on the Tokyo Metro Marunouchi Line and Tokyo Metro Chiyoda Line, and Akasaka-mitsuke Station on the Tokyo Metro Ginza Line and Tokyo Metro Marunouchi Line are the closest stops to the shrine. The shrine has escalators to help people climb up the tall hill it is located on. It also has a large series of Torii similar to those of Fushimi Inari Taisha. Gallery See also List of National Treasures of Japan (crafts: swords) Notes References Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 This article incorporates material from 日枝神社 (Hie Jinja) in the Japanese Wikipedia, retrieved September 16, 2007. External links
Hie-jinja

Le Hie-jinja (日枝神社) est un sanctuaire shinto situé dans le quartier de Nagata-chō dans l'arrondissement de Chiyoda à Tokyo au Japon. Le sanctuaire Hie est dédié à Oyamakui-no-kami, le dieu du mont Hie dans la préfecture de Shiga, plus connu sous le nom de Hie-no-kami, dont le sanctuaire tire son nom. À la mi-juin, chaque année, se déroule le Sannō matsuri, l'un des trois grands festivals de Tokyo, avec Kanda matsuri et Fukagawa matsuri. Histoire L'origine de ce sanctuaire remonterait au début de l'époque de Kamakura, lorsqu'un homme nommé Edo construisit un sanctuaire dédié à Hie-no-kami, la divinité gardienne de sa résidence, dans les jardins de l'actuel palais impérial de Tokyo. En 1478, Ōta Dōkan construit le château d'Edo sur le site de l'actuel palais impérial de Tokyo. Dans son enceinte, il édifie également le sanctuaire Sannō-Hie, dédié à la divinité gardienne de sa demeure. Lorsque le shogun Ieyasu Tokugawa arrive au pouvoir et s'installe dans le château d'Edo, il devient mécène du sanctuaire Hie et fait du dieu Hie-no-kami le protecteur d'Edo. Les citoyens d'Edo sont de grands fidèles de Hie, qu'ils considèrent comme la divinité gardienne du shogun. En 1607, le shogun Tokugawa Hidetada déplace le sanctuaire à l'extérieur du château d'Edo et l'installe à Hayabusa-chō, près du théâtre national Kokuritsu Gekijo, ce qui permet aux citoyens d'Edo de le visiter et de prier Hie-no-kami. En 1657, le sanctuaire Hie, ainsi qu'une grande partie de la ville d'Edo, sont détruits par le grand incendie de Meireki. Mais en 1659 le shogun Tokugawa Ietsuna le reconstruit à son emplacement actuel. Le sanctuaire est détruit en 1945 par les bombardements de la Seconde Guerre mondiale. Les bâtiments actuels sont reconstruits en 1958. Le sanctuaire Hie possède un sabre tachi, datant du début de la période Kamakura signé « Norimune » et classé Trésor national. Références Annexes Lien externe Site officiel de Hie-jinja Portail de Tokyo Portail du shinto
Hie-szentély

A Hie-szentély (japánul: 日枝神社, Hie dzsindzsa, Hepburn-átírással: Hie jinja) a tokiói sintó szentélyek egyik legnevezetesebbike Akaszakában, a Hiei-hegyi Hie-nagyszentély „fiókintézménye”, mivel mindkettő a szent hegy kamiját, Ójamakuit testesíti meg, akit a Tokugava-sógunátus Edo (Tokió) oltalmazójának is tekintett. A hozzá vezető kőlépcső számtalan kis torii (kapu) alatt húzódik, melyeken a szentélykami hírnökének, a majomnak (ritka) ábrázolatai láthatók. Ünnepét, a szannó macurit június 7. és 16. között tartják, minden második évben, a Kanda macurival váltakozva. Források Gy. Horváth László: Japán kulturális lexikon. Budapest: Corvina. 1999. ISBN 9631347567
Santuario di Hie

Il Santuario di Hie è un santuario shintoista situato nel quartiere di Akasaka, a Minato, Tokyo e dista poche centinaia di metri dalla Dieta nazionale del Giappone. Il santuario è dedicato a Oyamakui-no-kami, il Kami della montagna che risiede sul monte Hiei vicino a Kyoto. Storia Venne costruito nel 1478 in protezione del castello di Edo. Il Santuario si trovava all'interno del Castello di Edo, ma poi venne spostato nel 1607 per permettere ai fedeli di pregare all'interno. Venne distrutto in due occasioni: durante un incendio nel 1657 e nel 1945 per mano dei bombardamenti americani durante la seconda guerra mondiale. Matsuri A metà giugno di ogni anno si tiene il Sannō Matsuri, uno dei festival più importanti della capitale giapponese. Il festival nacque durante il Periodo Edo (1603-1868), sotto lo Shogunato Tokugawa. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Santuario di Hie Collegamenti esterni https://www.japan.travel/it/spot/1732/ (JA) Sito ufficiale, su hiejinja.net. 日枝神社 (canale), su YouTube.
Hie-jinja

Hie-jinja (jap. 日枝神社) – chram shintō w Tokio, w rządowej dzielnicy Nagata-chō, niedaleko budynku parlamentu (okręg specjalny Chiyoda), w Japonii. Historia W 1478 roku Dōkan Ōta (1432–1486), (właśc. Sukenaga Ōta), poeta, wojownik, mnich buddyjski zbudował zamek Edo na miejscu obecnego Pałacu Cesarskiego. Jednocześnie wzniósł na jego terenie chram o nazwie Sannō-Hie ku czci opiekuńczego kami tego zamku Ōyamakui-no-kami (znanego także jako Hie-no-kami), bóstwa góry Hie w prefekturze Shiga. Gdy siogun Ieyasu Tokugawa zaczął rządzić Japonią z zamku Edo na początku XVII wieku, został patronem chramu i oddawał cześć bóstwu jako obrońcy miasta Edo. W 1607 roku chram przeniesiono poza teren zamku Edo do rejonu Hayabusa-chō, w pobliżu obecnego Teatru Narodowego (Kokuritsu Gekijō). W 1657 roku chram Hie i większość miasta Edo została zniszczona przez pożar, ale dwa lata później siogun Ietsuna Tokugawa kazał odbudować chram w obecnej lokalizacji w dekoracyjnym stylu „japońskiego baroku” gongen-zukuri. Haiden, honden i brama Rōmon (wieżowa) były tak wspaniałe, że zostały uznane za skarby narodowe. Podczas II wojny światowej budynki sanktuarium spłonęły ponownie wskutek bombardowania Tokio w 1945 roku. Obecne zostały zbudowane w 1958 roku. Festiwal Corocznie w połowie czerwca odbywa się festiwal Sannō Matsuri, jeden z trzech najsłynniejszych w Tokio. Pozostałe dwa to: Kanda Matsuri i Fukagawa Matsuri. Pełna wersja festiwalu odbywa się w latach parzystych, na przemian z pełną wersją Kanda Matsuri – w latach nieparzystych. Festiwal trwa ponad tydzień. Jego główną atrakcją (tylko w latach parzystych) jest kilkugodzinna parada, która przechodzi przez centrum Tokio. Zaczyna się ona i kończy w chramie Hie, który jest odpowiedzialny za organizację festiwalu. W czasie parady naczelny kapłan chramu Hie wchodzi do Pałacu Cesarskiego, aby modlić się o pokój, szczęście i dobrobyt rodziny cesarskiej. Chram Hie jako jedyny w Japonii posiada ten przywilej. Galeria Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna chramu (ang. • jap.)
Хиэ-дзиндзя

Храм Хиэ (яп. 日枝神社 Хиэ-дзиндзя) — синтоистский храм в специальном районе Минато в Токио. История Дата основания храма неизвестна. Согласно одной из версий его основал самурай Ота Докан в 1478 году. С 1871 по 1946 год храм был официально назначен одним из Кампэй-тайся (官幣大社), что означало первоочередную поддержку храма государством. В святыне находится одно из Национальных сокровищ — тати, кроме того в ней содержится 14 Важных Культурных Ценностей, 13 мечей и один нагината. Ссылки Официальный сайт
Nihon Bunka University

Nihon Bunka University (日本文化大学, Nihon bunka daigaku) is a private university in Hachioji, Tokyo, Japan, established in 1978. The School was founded by Chikatsugu Ninagawa. Chikatsugu Ninagawa sought to create a school that had a focus on Japanese Tradition and Culture. References External links Official website (in Japanese)