NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Twin Ring Motegi

Le Twin Ring Motegi (actuellement Mobility Resort Motegi, appelé communément « circuit de Motegi ») est un circuit permanent de sports mécaniques situé à côté de la ville de Motegi, au Japon. Depuis 2004, il est l'hôte du Grand Prix moto du Japon dans le cadre du championnat du monde de vitesse moto. Auparavant, entre 1999 et 2003, il accueillait l'épreuve en tant que Grand Prix moto du Pacifique. Le complexe offre un ovale mesurant 2,493 km et comportant deux bankings inclinés à 10°, ainsi qu'un circuit routier long de 4 801 mètres pouvant se scinder en deux circuits indépendants de longueurs respectives de 1 400 et 3 400 mètres. Palmarès Grand Prix moto Champ Car et IndyCar Voir aussi Liens externes Ressources relatives au sport : Motorsport Stats Racing-reference.info (ja + en + zh) Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des sports motocyclistes Portail du sport automobile Portail de l'endurance automobile Portail de la préfecture de Tochigi
Circuito di Motegi

Il circuito di Motegi (pronuncia italiana "Moteghi") è un circuito giapponese costruito nel 1997 nelle vicinanze della città di Motegi. È denominato ufficialmente Mobility Resort Motegi, in precedenza Twin Ring Motegi poiché all'interno della stessa struttura ospita due circuiti diversi, un ovale da 2.493 m e un percorso stradale da 4.801 m con 3 differenti configurazioni. Costruito e di proprietà della Honda, dopo l'entrata della casa stessa nelle competizioni di questo tipo, ha ospitato dapprima la Champ Car, in seguito l'Indy Racing League, e attualmente la Super Formula e il Super GT giapponese. Oltre che per le gare di moto è conosciuto anche per aver ospitato nel 1998 una delle poche gare NASCAR disputate al di fuori dei confini degli Stati Uniti d'America. Uno degli usi principali è per il motomondiale; vi si corre dal 1999. Dal 2000 al 2003 venne riconosciuto come Gran Premio motociclistico del Pacifico, nel 1999 e dal 2004 in poi è denominato Gran Premio motociclistico del Giappone. Vincitori nel motomondiale Diverse configurazioni della pista Altri progetti Wikiquote contiene citazioni sul circuito di Motegi Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul circuito di Motegi Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale del circuito, su twinring.jp.
Twin Ring Motegi

De Twin Ring Motegi is een racecircuit gelegen in Motegi in de Japanse prefectuur Tochigi. De verwijzing tweeling (Engels: twin) in de naam van het circuit is bedoeld om aan te geven dat de infrastructuur van het circuit gedeeld wordt door twee aparte circuits, een wegcircuit en een ovaal circuit. Het circuit werd in het verleden gebruikt voor races uit de Champ Car en tot 2011 werd een race gereden uit de IndyCar Series. Er werd van 1999 tot en met 2017 ook jaarlijks een race gehouden door de MotoGP. De IndyCar-races werden op het ovale gedeelte gehouden, dat een lengte van 2,493 km heeft. De races uit de MotoGP worden op het wegcircuit gehouden en heeft een lengte van 4,8 km. Trivia De race die op het circuit gehouden werd tijdens het IndyCar Series seizoen van 2008 werd gewonnen door Danica Patrick. Het was de eerste IndyCar overwinning van een vrouwelijke coureur. Winnaars op het circuit Winnaars op het circuit voor een race uit de Champ Car series kalender. Winnaars op het circuit voor een race uit de IndyCar Series. Winnaars op het circuit voor een race uit de MotoGP kalender. De MotoGP races van 2000 tot 2003 werd gereden onder de naam Pacific Grand Prix, de races van 1999 en vanaf 2004 werden gereden onder de naam Grand Prix van Japan. Externe link (en) Officiële website
Twin Ring Motegi

Twin Ring Motegi (ツイン リンク もてぎ Tsuin Rinku Motegi) – tor wyścigowy znajdujący się w mieście Motegi w Japonii. Jego nazwa pochodzi od dwóch torów wyścigowych: owalnego (2,493 km) i drogowego (4,8 km). Został zbudowany w 1997 roku przez Hondę, w ramach organizacji wyścigu serii IndyCar w Japonii. Tor owalny Jest to jedyny owalny tor wyścigowy w Japonii, który używany jest tylko raz w roku. Tor ten ma 2,493 km długości i składa się z 4 zakrętów, z czego 3 i 4 są ciaśniejsze niż zakręty 1 i 2. 28 marca 1998 odbył się pierwszy wyścig na tym torze. Był to wyścig serii Champ Car. Wyścig wygrał meksykanin Adrián Fernández. Wyścigi tej serii odbywały się tutaj od 1998 do 2002. W 2003 roku gdy Honda zaczęła dostarczać silniki dla zespołów Indy Racing League, wyścig stał się jedną z rund tej serii. W pierwszych sześciu latach istnienia tego toru, Honda nie wygrała na tym torze żadnego wyścigu. Dopiero w 2004 roku Dan Wheldon wygrał na owalu Twin Ring Motegi wyścig dla Hondy. W 2008 roku tutaj wygrała Danica Patrick zostając pierwszą kobietą, która wygrała wyścig serii IndyCar. Pokonała wówczas Hélio Castronevesa. Było to jej jedyne do tej pory zwycięstwo w tej serii wyścigowej. W 2011 roku w wyścigu serii IndyCar użyto toru drogowego, ponieważ owalny tor został uszkodzony po trzęsieniu ziemi. Był to ostatni wyścig tej serii na tym torze. NASCAR W 1998 roku odbył się tutaj pokazowy wyścig NASCAR. Wygrał go Mike Skinner. Wyścig ten był godny uwagi z tego powodu, że po raz pierwszy rywalizowali ze sobą Dale Earnhardt i jego syn Dale Earnhardt Jr. Tor drogowy Tor ma 4,8 km długości i nie ma żadnego wspólnego odcinka z torem owalnym (co jest częste na amerykańskich owalach). Wspólne są tylko garaże i trybuny, które obsługują oba tory. Tor drogowy jest położony częściowo wewnątrz owalnego, a częściowo na zewnątrz, przecinając owal bezkolizyjnie tunelami. Ruch odbywa się na nim zgodnie z wskazówkami zegara. Tutaj odbywają się wyścigi następujących serii wyścigowych: Formuła Nippon, Super GT i Super Taikyu. Tor może być używany na trzy sposoby: cała pętla, lub dwie krótkie pętle, które są zazwyczaj wykorzystywane do mniejszych imprez takich jak Formuła 4 lub FJ1600. Na tym torze odbywa się także co roku wyścig Motocyklowych Mistrzostw Świata. Od 2000 do 2003 odbywało się tutaj Motocyklowe Grand Prix Pacyfiku, a od 2004 odbywa się tu Motocyklowe Grand Prix Japonii. Inne obiekty Oprócz głównego kompleksu wyścigowego, Twin Ring Motegi posiada także tzw. Północną Krótką Pętlę przeznaczoną dla serii kartingowych i imprez rangi Formuły 4, a także tor ziemny o długości ¼ mili. Linki zewnętrzne Oficjalna strona toru. twinring.jp. [dostęp 2012-10-19]. (jap. • ang.).
Mobility Resort Motegi

Mobility Resort Motegi (anteriormente Twin Ring Motegi) é um autódromo localizado em Motegi, Japão. Construído pela Honda Motor Company, foi inaugurado em 1998, com 2,493 km em oval (1,549 milha) e 4,801 km (2,983 milhas) em circuito misto. Em seu ano de inauguração recebeu uma corrida de exibição da NASCAR. Motegi apresenta problemas quanto a visibilidade dos espectadores: o circuito oval atrapalha a visão do misto. Outros problemas são acessibilidade ao autódromo e hospedagem. Parte do circuito oval é sobreposto no circuito misto, e dois túneis neste último fazem a separação. Recebeu corridas da CART entre 1998 e 2002, da IndyCar Series entre 2003 e 2011 (sendo a última disputada no circuito misto devido aos danos no oval no sismo e tsunami de Tohoku de 2011). Recebe a MotoGP desde o ano de 2000, entre 2000 e 2003 no Grande Prêmio do Pacífico de Motovelocidade e desde 2004 no Grande Prêmio do Japão de Motovelocidade, também recebe a Super GT e a Super Formula. Ver também Lista de autódromos do Japão Ligações externas «Página oificial» (em japonês) Twin Ring Motegi (em inglês)
Твин Ринг Мотеги

Твин Ринг Мотеги (Twin Ring Motegi) — гоночная трасса, расположенная в Мотеги (Япония). Была сооружена в 1997 году на средства компании Хонда, в ответ на рост интереса в Японии к американским гонкам по овалам. Название образовано из-за наличия двух несвязанных трасс — овальной трассы и расположенной частично в инфилде дорожной трассы. Конфигурации Овал Овальная конфигурация является единственной трассой такого типа в Японии и используется для гонок один раз в год. Длина трассы 2493 м (1,549 мили), угол наклона бенкинга — 10°, повороты 1 и 2 имеют меньший радиус, нежели повороты 3 и 4, внося свою лепту в уникальность трека. Первая гонка CART состоялась 28 марта 1998 г., её выиграл мексиканец Адриан Фернандес. CART приезжал сюда в 1998—2002 г. В 2003 г. Хонда перестала поставлять моторы в CART, заключив контракт с IRL, которая и стала приезжать сюда с 2003 г. В 2008 г. впервые в истории гонок на машинах с открытыми колесами высшего уровня победила женщина — Даника Патрик. Также в 1998 г. сюда приезжала выставочная гонка НАСКАР, её выиграл Майк Скиннер. Дорожная трасса Дорожная трасса длиной 4,8 км уникальна тем, что хотя не соединяется с овалом, использует его паддоки и главную трибуну. Движение по часовой стрелке, перепад высот практически отсутствует. Сама трасса бедна быстрыми поворотами, состоя, главным образом, из прямых и шпилек, что вызывает критику различных гонщиков. Часть трассы расположена за пределами овала, проходя под ним по туннелям, причём внешние участки трассы недоступны для обзора с главной трибуны. В отличие от овала трасса используется значительно чаще — сюда приезжают японские серии Супер-Формула и Super GT, Чемпионат мира по мотогонкам (MotoGP) См. также Indy Japan 300 Ссылки Twin Ring Motegi — на японском Twin Ring Motegi — на английском Trackpedia о вождении на Twin Ring Motegi Спутниковая фотография Google Maps
Twin Ring Motegi

Twin Ring Motegi är en racingbana i Motegi i Japan. Namnet kommer av att det finns två banor på anläggningen, en 2493 meter lång ovalbana och en 4,8 kilometer lång traditionell bana. Anläggningen byggdes 1997 av Honda som en del av företagets satsning på att sprida IndyCar-racing till Japan samt som en testanläggning för sin egen utveckling av tävlingsfordon. Japans GP för MotoGP och supportklasser körs på Motegibanan.
Твін Рінг Мотегі

Твін Рінг Моте́гі (яп. ツインリンクもてぎ) — автомотодром, розташований біля містечка Мотеґі у Японії. Був споруджений в 1997 році на кошти компанії Honda. Назва утворена через наявність двох незв'язаних трас — овальної траси і розташованої частково в межах кільця дорожньої траси. Мотоспорт Автомотодром є базовим для команди Honda Racing Corporation: тут проходять тестування та обкатка нових мотоциклів, гонщиків та технологій. Цікаві факти У 2011 році багаторазовий чемпіон світу MotoGP Валентіно Россі разом з Кейсі Стоунером та Хорхе Лоренсо вирішили бойкотувати Гран-Прі Японії через аварію Фукусімській АЕС, яка розташована на відстані приблизно 120 км від Мотегі. Проте, під тиском зі сторони керівників японських виробників, змушені були «передумати» і замагання врешті відбулись. Примітки Джерела Офіційний сайт [Архівовано 28 жовтня 2013 у Wayback Machine.] (яп.)
Ryūgasaki Airfield

Ryūgasaki Airfield (竜ヶ崎飛行場, Ryūgasaki Hikōjō) is a privately owned airfield in the city Ryūgasaki, Ibaraki, Japan. The airport was opened on November 11, 1969, as a private venture by Nissho Iwai. Although there are no scheduled flights, it is a base for light aircraft and pilot training. Due to its proximity to Narita International Airport, the airspace around the airport is under traffic control by Narita, and there are certain restrictions on operations. The runway is also used as a drag racing course. The airport contains the headquarters of New Central Airservice. References
Friedhof Zōshigaya

Der Friedhof Zōshigaya (jap. 雑司ヶ谷霊園, Zōshigaya reien) ist ein kommunaler Friedhof im Stadtteil Minami-Ikebukuro in Toshima, Tokio. Das 106.110 m² große Gelände ist bekannt für viele berühmten Persönlichkeiten, die hier ihre letzte Ruhe gefunden haben. Geschichte Der Friedhof wurde durch Weiterführung des früheren Friedhofes Zōshigaya-Asahide am 1. September 1874 als Reaktion auf das Verbot der Meiji-Regierung der privaten Einäscherung von 1873 eröffnet. Für die Verwaltung war ab 1876 die Präfektur Tokio zuständig. Nach der Einrichtung der Stadt Tokio übernahm diese die Aufgabe, nach deren Auflösung ist heute die Parkgesellschaft der Präfektur Tokio (Tōkyō-to kōen kyōkai) zuständig. Ihren aktuellen Namen erhielt die Ruhestätte 1935. Berühmte Grabmäler Politiker Tōjō Hideki, Premierminister im Pazifikkrieg (1884–1948) Nakahama Manjirō, Mitglied der ersten USA-Mission (1827–1898) Katō Hiroyuki, Staatsrechtsgelehrter und Politiker (1836–1916) Ōi Kentarō, Politiker (1843–1922) Künstler Lafcadio Hearn (Koizumi Yakumo), Schriftsteller (1850–1904) Shunrō Oshikawa, Science-Fiction-Pionier (1876–1914) Natsume Sōseki, Schriftsteller (1867–1916) Takehisa Yumeji, Maler und Poet (1884–1934) Murayama Kaita, Schriftsteller und Maler (1896–1919) Raphael von Koeber, Musiker und Philosoph (1848–1923) Izumi Kyōka, Schriftsteller (1873–1939) Nagai Kafū, Schriftsteller (1879–1959) Tōgō Seiji, Maler (1897–1978) Furukawa Roppa, Komödiant, Herausgeber und Essayist (1903–1961) Kitamura Rokurō, Kabuki-Schauspieler (1871–1961) Kubota Utsubo, Lyriker (1877–1967) Morita Sōhei, Schriftsteller und Übersetzer (1881–1949) Tsunashima Ryōsen, religiös-orientierter Denker und Autor (1873–1907) Wissenschaftler Ogino Ginko, erste westliche Medizinerin der Meiji-Zeit (1851–1913) Sonstige Rudolf Lehmann, deutscher Ingenieur, Dozent für Fremdsprachen und Japan-Pionier (1842–1914) Nakahama Manjirō, Übersetzer und Beamter (1827–1898) Oguri Tadamasa, Beamter (1827–1868) Narushima Ryūhoku, Journalist, Essayist und Kritiker (1837–1884) Saitō Yuri (1891–1947), Lehrerin und Gründerin von Bildungs- und Wohlfahrtseinrichtungen für blinde Frauen Gräber Zōshigaya in der Literatur Bevor Natsume Sōseki selbst auf dem Friedhof beerdigt wurde, wählte er Zōshigaya als letzte Ruhestätte für den Freund des Sensei in seinem Roman Kokoro (1914) aus. Barry Eisler lässt in seinem Buch „Grab der Erinnerungen“ seinen Protagonisten hier konspirativ mit dessen Führungsoffizier zusammentreffen. Anmerkungen Einzelnachweise Literatur Tokyo-to rekishi kyoiku kenkyukai (Hrsg.): Tokyo-to no rekishi sampo (chu). Yamakawa Shuppan, 2000, ISBN 978-4-634-29630-5, S. 160. Zōshigaya reien kanri jimusho (Hrsg.): Zōshigaya reien annai-zu. Dezember 2014. Weblinks Offizielle Webseite des Friedhofs Siehe auch Friedhof Aoyama Friedhof Yanaka
Cimetière de Zōshigaya

Le cimetière de Zōshigaya (雑司ヶ谷霊園, Zōshigaya Reien) est un cimetière public situé à Zōshigaya (en), à Toshima, un des arrondissements spéciaux formant Tokyo, au Japon. Fondé par le gouvernement métropolitain de Tokyo en 1874, d'une superficie de 10 hectares, il contient les tombes de nombreuses personnes célèbres comme le peintre Ogata Gekkō, les écrivains Kyōka Izumi, Nagaï Kafû,Lafcadio Hearn, Natsume Sōseki et Matsutarō Kawaguchi, l'homme politique Katō Hiroyuki, l'interprète Nakahama Manjirō ou encore l'homme d'État Hideki Tōjō. Notes et références Portail de Tokyo Portail de la mort
Дзосигая (кладбище)

Кладбище Дзосигая (яп. 雑司ヶ谷霊園) — муниципальное кладбище, расположенное в специальном районе Тосима в Токио, в Японии. Кладбище занимает площадь в 10 гектаров. История Кладбище было открыто в 1874 года местной префектурой Токио как открытый некрополь, появившийся в эпоху Мэйдзи, когда новое правительство страны отвергло самоизоляцию и провозгласило курс на модернизацию Японии. В 1873 году кремация была запрещена и в 1874 году в Токио были обозначены девять мест для общественных захоронений. Местное правительство префектуры Токио выделило шесть участков в том числе и кладбище Дзосигая. Строительные и административные работы были поручены Токийской палате (в настоящее время — Токийская торгово-промышленная палата). В 1876 году администрация префектуры вернуло административные функции управления кладбищем в своё ведение, а в 1985 году передало эти функции в ведение Токийской ассоциации столичных парков. Кладбище описывается в романе «Сердце» японского писателя Нацумэ Сосэки, который также был захоронен в некрополе. Мемориальные захоронения захоронения японцев Като Хироюки (1836—1916) — японский философ, теоретик государства. Мураяма, Кайта (1896—1919) — японский художник и писатель. Нагаи, Кафу (1879—1959) — японский писатель, драматург. Нацумэ Сосэки (1867—1916) — японский писатель. Огата Гэкко (1859—1920) — японский художник и график. Такэхиса, Юмэдзи (1884—1934) — японский поэт и художник. Хидэки Тодзио (1884—1948) — военачальник и политический деятель. захоронения иностранцев Данилов, Антон Васильевич (1861—1923) — русский генерал-лейтенант. Кёбер, Рафаэль фон (1848—1923) — российско-немецкий философ, музыкант. Херн, Лафкадио (1850—1904) — ирландско-американский прозаик, переводчик. Феодосий (Перевалов) (1875—1933) — архимандрит, бывший начальник духовной миссии в Корее. Примечания
Nationalstadion (Tokyo)

Japans nationalstadion (国立競技場, Kokuritsu kyōgijō), tidligere kendt som Nyt Nationalstadion Tokyo, eller kendt som Japans olympiske Nationalstadion er et multifunktionelt stadion i bydelen Kasumigaoka, Shinjuku, Tokyo, Japan. Stadionet vil blive benyttet til åbnings- og afslutsnings-ceremoni, samt atletikbane ved Sommer-OL 2020 og Paraolympiske Lege i 2021. Nedrivning af det det gamle nationalstadion fra 1958, var færdigt i maj 2015, hvilket gav arrangørerne og ejerne lov til at starte byggeprocessen den 11. december 2016. De originale planer for stadionet, blev fremvist i juli 2015 af den daværende japanske premierminister Shinzo Abe, der annoncerede et tilbagegang i byggeprocessen, efter et offentligt oprør på grund af øgede byggeomkostninger. Som et resultat var de nye stadion ikke klar til VM i Rugby 2019, som ellers planlagt. Arkitekten for projektet er japanske Kengo Kuma, der blev valgt i i december 2015, hvilket resulterede det færdige nationalstadion 30. november 2019. Referencer Kildehenvisning Officiel hjemmeside(japansk) Japan National Stadium — Architecture | Kengo Kuma og Associates Skabelon:Navboks OL-arenaer 2020
Nationaal Stadion (Japan)

Het Nationaal Stadion (国立競技場, Kokuritsu Kyōgijō), voorheen Nieuw Olympisch Stadion (新国立競技場, Shin kokuritsu kyōgijō) is een polyvalent stadion in Shinjuku in Tokio. Dit stadion werd gebruikt bij de Olympische Zomerspelen en Paralympische Zomerspelen 2020. Het stadion werd tussen december 2016 en november 2019 gebouwd op de plaats van zowel het in 1924 gebouwde Meiji Shrine Outer Park Stadium als het Olympisch Stadion, waar de Olympische Zomerspelen van 1964 werden gehouden, en dat in mei 2015 volledig werd afgebroken. De originele plannen voor het nieuwe stadion, van architect Zaha Hadid, werden afgekeurd in juli 2015 door de Japanse eerste minister Shinzō Abe. Gevolg gevend aan de groeiende kritiek dat de kosten voor de bouwwerken voor de Olympische Spelen te fel stegen, beval hij een heraanbesteding. Een nieuw, goedkoper ontwerp uitgewerkt door de Japanse architect Kengo Kuma werd in december 2015 goedgekeurd en de bouwwerken werden in december 2016 aangevat. Het uitstel betekende dat het nieuw Olympisch Stadion niet tijdig klaar kon zijn voor het Wereldkampioenschap rugby 2019. De afwerking is wel voorzien tegen november 2019. Het inauguraal evenement voor het nieuwe stadion was de finale van de Emperor's Cup 2019, de finale van het Japanse voetbalkampioenschap, op 1 januari 2020. Het stadion biedt plaats aan 68.000 toeschouwers, en met de voor de Olympische Zomerspelen toegevoegde tijdelijke extra zitplaatsen 80.016 personen. Na de Olympische Spelen veranderde de naam in Nationaal Stadion.
Estádio Nacional do Japão

O Estádio Nacional do Japão (新国立競技場, Kokuritsu Kyōgijō) é um estádio multiúso localizado em Kasumigaoka, Shinjuku, Tóquio, no Japão. O estádio foi o palco para a abertura e encerramento dos Jogos Olímpicos de Verão de 2020, e também sediou os Jogos Paralímpicos de Verão de 2020. Foi inaugurado no final de 2019 depois da demolição do antigo Estádio Olímpico de Tóquio, em 2015. As obras oficiais começaram em 11 de dezembro de 2016. Os planos originais para o novo estádio foram descartados em julho de 2015 pelo primeiro-ministro japonês, Shinzō Abe, que anunciou uma nova onda após protestos públicos por causa do aumento dos custos da construção. Como resultado, o novo design não esteve pronto para a Copa do Mundo de Rugby de 2019, como inicialmente previsto. Um novo design criado pelo arquiteto Kengo Kuma foi escolhido em dezembro de 2015 para substituir o projeto original e foi concluído em novembro de 2019. História Depois de Tóquio ser escolhida para sediar os Jogos Olímpicos de Verão de 2020, houve rumores de possivelmente renovar ou reconstruir o Estádio Olímpico Nacional. O estádio abrigaria as cerimônias de abertura e encerramento, bem como eventos de pista e campo. Foi confirmado em fevereiro de 2012 que o estádio seria demolido e reconstruído, e recebido £1 bilhão para a reforma. Em novembro de 2012, as renderizações do novo estádio nacional foram reveladas com base em um projeto da arquiteta Zaha Hadid. O estádio foi demolido em 2015 e o novo foi inaugurado em 16 de dezembro de 2019. O novo estádio é palco de atletismo e da final do futebol feminino, bem como as cerimônias de abertura e encerramento das Olimpíadas. Ver também Estádio de Tóquio Estádio Nacional de Tóquio Tokyo Dome Referências
Tokyos Nationalstadion

Tokyos Nationalstadion (japanska: 国立競技場?, Kokuritsu kyōgijō, 'Nationalstadion') är en idrottsarena i Tokyo, invigd den 21 december 2019. Den ligger i distriktet Shinjuku nära Shinjuku Gyoen-parken på samma plats där den förra Olympiastadion låg. Den har en maxkapacitet på 68 000 åskådare; möjlighet kommer även att finnas att utöka antalet platser till 80 000 om det skulle bli aktuellt med en VM-final i fotboll. Stadion tjänade som huvudarena, inkluderande invigning, avslutning och friidrottstävlingarna, och kallades Olympiastadion under OS 2020. Dessutom ägde världsmästerskapen i friidrott 2025 rum här. Historik 2008 drogs planer upp om en ersättare för den då ålderstigna Olympiastadion (invigd 1958 inför de tredje asiatiska spelen). Definitivt beslut om rivning och bygge av en ersättningsarena togs efter att Tokyo tilldelats värdskapet för Olympiska sommarspelen 2020. Den gamla olympiastadion stängdes därför i december 2014 och revs under nästföljande år. Den ursprungliga utformningen ritades av den brittiska arkitekten Zaha Hadid, men efter kraftiga fördyrningar på grund av okonventionell design beslutades om en ändrad utformning. Den slutliga designen på stadion beräknas kosta motsvarande 12 miljarder kronor (149 miljarder yen), att jämföra med 18 miljarder i Hadids variant som bland annat inkluderade ett skjutbart tak och två långa bågar. Antalet läktarplatser skars också ner från ursprungliga 80 000 till 68 000, med möjlighet till tillfälliga sittplatser. Det slutliga arenaförslaget för den nya arenan togs fram av Kengo Kuma. Bygget inleddes formellt den 11 november 2016 då första spadtaget togs med premiärminister Shinzo Abe på plats. Arenan beräknas kosta 149 miljarder yen (cirka 12 miljarder kronor) att färdigställa och planeras stå färdig i november 2019. På grund av byggprojektets försening kunde den nya olympiastadion inte användas till världsmästerskapet i rugby 2019. [uppföljning saknas] I oktober 2018 bekräftades att det första arrangemanget på Olympiastadion kommer att bli Kejsarens Cup-finalen den 1 januari 2020. Arenan kommer sedan att användas till invignings- och avslutningsceremonierna, friidrottstävlingarna samt finalmatcherna i fotbollen under de olympiska och paralympiska spelen 2020. Källor
Kawasaki Daishi

Kawasaki Daishi (川崎大師) is the popular name of Heiken-ji (平間寺, Heiken-ji), a Buddhist temple in Kawasaki, Japan. Founded in 1128, it is the headquarters of the Chizan sect of Shingon Buddhism. Kawasaki Daishi is a popular temple for hatsumōde (the first visit to a place of worship in the new year). In 2006, 2.72 million people engaged in hatsumōde here, the third largest figure in Japan and the largest in Kanagawa Prefecture. In 2016, the temple made preparations to receive 3 million visitors over the same period. Keihin Electric Express Railway, the oldest railroad company in the Kantō region of Japan, commenced service in January 1899 to carry passengers to Kawasaki Daishi from Tokyo. Heiken-ji is known formally as Kongōzan Kinjōin Heiken-ji (金剛山金乗院平間寺). References External links About Kawasaki Daishi