NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
NEC Supertower

NEC Supertower (яп. 日本電気本社ビル) — хмарочос, який знаходиться в особливому районі Токіо Мінато, Японія. Штаб-квартира компанії NEC Corporation. Висота хмарочосу 180 м. Крім 43 основних має ще 5 підземних поверхів. Будівля була спроєктована архітектурним бюро Nikken Sekkei в 1986 році. Будівництво завершене в 1990 році. Вартість будівництва 60 біл. єн. Посилання NEC Supertower на skyscraperpage.com [Архівовано 14 січня 2010 у Wayback Machine.]
Zoològic de Ueno

El Jardí Zoològic de Ueno és el més antic del Japó i està situat a la zona central de Tòquio. Compta amb més de 2.600 animals de 464 espècies repartits per més de 14 hectàrees. A més de permetre l'observació de la fauna, es dedica a la preservació i protecció d'animals en perill d'extinció. El zoològic està dividit en dues grans zones: el Jardí Est, on estan allotjats pandes gegantes, mamífers aquàtics, aus, felins, micos, ossos i elefants, entre altres espècies; i el Jardí Oest, amb pandes menors, cocodrils, hipopòtams, cangurs, petits mamífers nocturns, rèptils, un llac amb grans aus, okapis (que van ser portats des del zoològic de Sant Diego) i ai-ais (del zoològic de Tsimbazaza, Madagascar) entre d'altres. Tots dos jardins es connecten a través d'un monorail de tres quilòmetres, inaugurat el 1957. El zoo d'Ueno ha dedicat esforços a la protecció del panda gegant, els primers exemplars del qual van arribar des de la Xina el 1972. Va treballar en cooperació per a la preservació de l'espècie amb els zoològics de Beijing (Xina), Sant Diego (Estats Units) i Chapultepec (Mèxic). Després de la defunció el 2008 del panda Ling Ling, el 2011 van arribar altres dos exemplars, Ri Ri (mascle) i Shin Shin (femella), nascuda el 1987 en el zoològic de Chapultepec i que el novembre de 2012 va donar llum en Ueno a una cria que només va viure sis dies. Espècies En el Jardí Est: faisà, panda vermell, duc blanc, aus rapinyaires, tigre de Sumatra, lleó asiàtic, goril·la occidental de plana, gibó, cuó, tragúlid, gat de Bengala, loris mandrós, ratpenat, lleó marí de Califòrnia, ós blanc, os bru, ós malai, ós tibetà, elefant asiàtic, macaco japonès, còlob de crinera oriental negre i blanc, varecia, lèmur de cua anellada, mico aranya de mans negres, llama, Capibara, tapir amazònic, bisó americà i gosset de les praderies, entre d'altres. En el Jardí Oest: rinoceront blanc, hipopòtam, hipopòtam nan, girafa, zebra, okapi, llop de crinera, ós formiguer, peresós didàctil de Hoffmann, lèmur gris, ai-ai, rosegadors, ratapinyada, armadillo, eriçó, porc espí, tortuga gegant de les Galápagos, cocodril d'estuari, iguana verda, gekko, serp del blat de moro, tortuga d'orelles vermelles, pitó de Birmània, cormorán, ánade real, gavina vulgar, morell cap-roig, txajà emplomallat, fraret, xatrac inca, ibis roig, ibis sagrat, ànec arbori bicolor, conill porquí, conill de bosc, cricetí, poni, ruc, vaca, llama, cabra, ovella, entre d'altres. Referències
Ueno-Zoo

Der Ueno-Zoo (japanisch 恩賜上野動物園, Onshi ueno dōbutsuen) ist ein Zoo im Ueno-Park (Tokioter Stadtbezirk Taitō, Stadtviertel Ueno), Japan. Übersicht Der Zoo wurde 1882 als Teil der Nationalen Museen von Ueno gegründet und ist damit der älteste Tierpark Japans. Nach der Meiji-Restauration 1868 entstand in Japan eine Nachfrage nach Museen und zoologischen Gärten. Tanaka Yoshio (1838–1916) u. a. begaben sich auf eine Studientour durch Europa und die USA und erwarben das nötige Wissen, um den Ueno-Zoo aufzubauen. Seit 1924 wird der Zoo von der Präfektur Tokio verwaltet. Zum Zoo in Ueno gehört der „Tōkyō Sea Life Park“ (葛西臨海水族園, Kasai-rinkai-suizoku-en) im Stadtteil Kasai. Bekannt ist der Zoo vor allem für seine zwei Großen Pandas. Der Zoo ist durch eine in einem Einschnitt liegende Straße in zwei Teile geteilt, die mit einer Brücke verbunden sind. Bis Ende 2019 waren sie auch mit der Einschienenbahn Ueno-Zoo verbunden. Über 2600 Tiere repräsentieren 464 Tierarten. Literatur S. Noma (Hrsg.): Ueno Zoological Gardens. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993. ISBN 4-06-205938-X, S. 1643. Mayumi Itoh (2010). Japanese Wartime Zoo Policy: The Silent Victims of World War II. Palgrave-MacMillan. ISBN 978-0230108943. Weblinks Offizielle Website (multilingual) Einzelnachweise
Zoológico de Ueno

El Jardín Zoológico de Ueno es el más antiguo de Japón y está ubicado en la zona central de Tokio. Cuenta con más de 2.600 animales de 464 especies diseminados en más de 14 hectáreas. Además de permitir la observación de la fauna, se dedica a la preservación y protección de animales en peligro de extinción.​​ El zoológico está dividido en dos grandes zonas: el Jardín Este, donde están alojados pandas gigantes, mamíferos acuáticos, aves, felinos, monos, osos y elefantes, entre otras especies; y el Jardín Oeste, con pandas menores, cocodrilos, hipopótamos, canguros, pequeños mamíferos nocturnos, reptiles, un lago con grandes aves, okapis (que fueron llevados desde el zoológico de San Diego) y aye-ayes (del zoológico de Tsimbazaza, Madagascar) entre otros. Ambos jardines se conectan a través de un monorraíl de tres kilómetros, inaugurado en 1957.​​ El zoo de Ueno ha dedicado esfuerzos a la protección del panda gigante, cuyos primeros ejemplares arribaron desde China en 1972. Trabajó en cooperación para la preservación de la especie con los zoológicos de Beijing (China), San Diego (Estados Unidos) y Chapultepec (México). Tras el fallecimiento en 2008 del panda Ling Ling, en 2011 llegaron otros dos ejemplares, Ri Ri (macho) y Shin Shin (hembra), nacida en 1987 en el zoológico de Chapultepec y que en noviembre de 2012 dio a luz en Ueno a una cría que sólo vivió seis días.​​​ Especies En el Jardín Este: faisán, panda rojo o menor, búho nival, aves rapaces, tigre de Sumatra, león asiático, gorila occidental de llanura, gibón, perro rojo, ciervo ratón, gato de Bengala, loris perezoso, murciélago, león marino de California, oso polar, oso pardo, oso malayo, oso tibetano, elefante asiático, macaco japonés, colobo oriental negro y blanco, lémur rufo, lémur de cola anillada, mono araña de manos negras, llama, carpincho, tapir amazónico, bisonte americano y perrito de la pradera, entre otros.​ En el Jardín Oeste: rinoceronte blanco, hipopótamo, hipopótamo pigmeo, jirafa, cebra, okapi, aguará guazú, oso hormiguero, perezoso didáctilo de Hoffmann, lémur mano gris, aye-aye, roedores, murciélago, armadillo, erizo, puercoespín, tortuga gigante de las Galápagos, cocodrilo de estuario, iguana verde, gekko, serpiente del maíz, tortuga de orejas rojas, pitón de Birmania, cormorán, ánade real, gaviota reidora, porrón europeo, chajá, frailecillo, charrán inca o zarcillo, ibis escarlata, ibis sagrado, sirirí colorado, cobayo, conejo europeo, cricetino o hámster, caballo poni, burro, vaca, llama, cabra, oveja, entre otros.​ Referencias
Zoo d'Ueno

Le zoo d'Ueno (上野動物園, Ueno dōbutsuen) est un parc zoologique japonais situé dans le parc d'Ueno à Tokyo. D'une surface de 14,3 hectares il présenterait plus de 10 000 animaux de 900 espèces[réf. souhaitée], répartis dans plusieurs enclos ou bassins aménagés en fonction de leurs habitats naturels. Historique Le zoo d'Ueno a été fondé en 1882 et est le plus vieux du Japon. En septembre 1943, le Japon étant sous la menace de bombardements aériens, l'administrateur de Tokyo, Shigeo Ōdachi, donne l'ordre de tuer tous les animaux du zoo d'Ueno, un acte raconté dans le livre Fidèles éléphants (en) après-guerre. En 2011, le zoo reçoit un couple de pandas géants de la part de la Chine au prix annuel de 950 000 €. Le 5 juillet 2012, un bébé panda naît au zoo d'Ueno, le premier au Japon depuis 24 ans. Il meurt le 11 juillet, provoquant un drame national au Japon. Notes et références Voir aussi Articles connexes Ling Ling (1985 - 2008), panda du zoo offert par la Chine en 1992. Liens externes (ja + en + fr) Site officiel Portail de la zoologie Portail de Tokyo
Ueno Állatkert

Az Ueno Állatkert (恩賜上野動物園; Onsi Ueno Dóbucuen; Hepburn: Onshi Ueno Dōbutsuen) állatkert Tokió Taitó kerületében, a tokiói kormány tulajdonában van. Japán legelső és napjainkban a legnépszerűbb[forrás?] állatkertje, amit 1882. március 20-án nyitottak meg. Öt perces sétára van az Ueno állomástól, ami könnyen elérhető Tokió tömegközlekedési hálózatával. Az Ueno állatkerti függővasút az első egysínű vasút az országban, mely a keleti és nyugati részeket köti össze. A második világháború alatti bombázásoknál féltek, hogy találat éri az állatkertet is, rászabadítva a vadállatokat Tokió utcáira, ezért a japán hadsereg parancsba adta, hogy az állatok többségét pusztítsák el. Az óriáspanda, a szumátrai tigris és a nyugat síkvidéki gorilla vezeti az állatkert 422 fajából álló listát (2003 márciusától). Az Ueno a legváltozatosabb állatkert az országban. Bizonyos határokon belül az Ueno állatkert megpróbál természetes életkörülményeket nyújtani az állatoknak. Az Ueno állatkert az Ueno parkban található, egy nagy városi parkon belül, ami több múzeumnak, egy kis vidámparknak és még sok épületnek ad otthont. Legfontosabb állatok Az Ueno állatkert állatai közül néhány: Óriáspanda Szumátrai tigris Gorilla (Nyugat síkvidéki gorilla) Ázsiai oroszlán Jegesmedve Kis panda Ázsiai elefánt Zsiráf Fehér orrszarvú Zebra Japán makákó Japán daru Fehérfarkú rétisas Kecske Juh Sertés Strucc Nyúl Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (japán)
Ueno Zoo

Il Ueno Zoo (恩賜上野動物園?, Onshiuenodōbutsuen) è uno zoo istituito nella città di Tokyo, in Giappone. Fondato nel 1882, copre un'area di 14,3 ettari. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ueno Zoo Collegamenti esterni Sito ufficiale, su tokyo-zoo.net (archiviato dall'url originale il 2 marzo 2015).
Ueno Zoo

Ueno Zoo (恩賜上野動物園, Onshi Ueno Dōbutsuen) – najstarszy japoński ogród zoologiczny znajdujący się w Parku Ueno, w okręgu Taitō. Historia Zoo powstało rozpoczęło działalność w 1881 r., jako menażeria należąca do Tokijskiego Muzeum Edukacji (obecnie Narodowe Muzeum Przyrody i Nauki). W 1882 r. menażerię powierzono przyrodnikowi Tanace Yoshio, który przekształcił ją w pierwsze w Japonii publiczne zoo. Pierwotnie teren, na którym powstało zoo był własnością rodziny cesarskiej. W 1924 r. został nadany władzom miejskim z okazji ślubu księcia Hirohito (onshi jap. cesarski dar). II wojna światowa W sierpniu 1943 r. zarządca Tokio, Shigeo Ōdachi, wydał nakaz zabicia wszystkich „dzikich i niebezpiecznych zwierząt”, te, gdyby w wyniku bombardowań wydostały się na wolność, mogłyby stwarzać niebezpieczeństwo dla ludzi. Prośby pracowników zoo o oszczędzenie lub ewakuację zwierząt zostały odrzucone. Zwierzęta były zabijane poprzez otrucie, uduszenie lub zagłodzenie. We wrześniu 1943 r. odbyło się nabożeństwo ofiarowane wybitym mieszkańcom zoo. Pomnik upamiętniający ten epizod w historii ogrodu powstał na terenie parku w 1975 r. Wkrótce po amerykańskich nalotach na Tokio, w marcu 1945 r., Japończycy umieścili nawigatora i bombardiera USAAF Raya "Hapa" Hallorana w jednej z klatek w zoo, gdzie przebywał wystawiony na widok publiczny. Czasy współczesne Po dwóch przypadkach śmierci goryli w 1999 r. zoo sukcesywnie modernizowało wybiegi, w celu zwiększenia dobrostanu zwierząt. Mimo poprawiających się warunków bytowania, niektóre z wybiegów to wciąż betonowe konstrukcje starego typu. Zwierzęta Zoo podzielone jest na dwie strefy: zachodnią i wschodnią. Obie strefy połączone są mostem, a do 2019 r. także kolejką jednoszynową. Zwierzęta w strefie zachodniej pandka ruda, kangur szary, pingwin przylądkowy, pingwin cesarski, flaming karmazynowy, trzewikodziób, arui grzywiasta, hipopotam karłowaty, nosorożec czarny, żyrafa siatkowana, okapi, żółw olbrzymi, krokodyl różańcowy, legwan zielony, żółw japoński, palczak madagaskarski, lemur katta, wari czarno-biały, maki szary, bernikla północna, pelikan różowy, bocian czarnodzioby, bielik olbrzymi Zwierzęta w strefie wschodniej jeleń wschodni, wiewiórka japońska, wydra europejska, bażant pstry, puchacz śnieżny, słoń indyjski, bizon amerykański, nieświszczuk czarnoogonowy, gereza abisyńska, czepiak czarnoręki, makak japoński, ibis czczony, japoński niedźwiedź czarny, biruang malajski, niedźwiedź brunatny ussuri, żuraw mandżurski, tapir amerykański, tygrys sumatrzański, goryl nizinny, niedźwiedź polarny, uszanka kalifornijska, foka pospolita Przypisy
Nakagin Capsule Tower

Nakagin Capsule Tower (jap. 中銀カプセルタワー Nakagin Kapuseru Tawā) – nieistniejący budynek mieszkalno-biurowy zaprojektowany przez architekta Kisho Kurokawę, który znajdował się w Shimbashi w Tokio. Stanowił wzorcowy przykład architektury metabolistycznej. Budynek został wzniesiony w 1972 w zaledwie 30 dni jako pierwszy na świecie budynek z wymiennymi modułami. Składał się z betonowego szkieletu i stu czterdziestu modułów („kapsuł”), tworzących trzynaście pięter. Każdy moduł miał jednakowe wymiary – 2,5m × 4,0 m i stanowił samodzielną (choć niewielką) przestrzeń mieszkalną lub biurową dla jednej osoby, zawierającą między innymi małą łazienkę i okrągłe okno. Powierzchnia mieszkalna (bez łazienki) wynosiła 8 m². Moduły mogły być przemieszczane i łączone w celu uzyskania większej przestrzeni i zmiany wyglądu budynku. Każdy moduł był połączony z jednym z dwóch głównych szybów (rdzeni budynku) i zaprojektowany był w sposób pozwalający na jego wymianę. Moduły zostały wyprodukowane i wyposażone przed ich wysłaniem na plac budowy, gdzie zostały przymocowane do betonowego szkieletu. Sposób zamocowania modułów umożliwia usunięcie jednego z nich bez wywierania wpływu na pozostałe. Moduły to spawane pudła składające się ze stalowej kratownicy pokrytej panelami z galwanizowanej stali. Panele zostały pokryte farbą zapobiegającą rdzewieniu. Pod koniec istnienia budynek był wciąż użytkowany, ale z powodu braku konserwacji znajdował się w złym stanie technicznym. Według pierwotnego planu każda kapsuła miała być wymieniona po 25 latach. Nigdy jednak nie wymieniono żadnego modułu, zaniedbano kanalizację. W kwietniu 2007 strona internetowa The Architectural Record poinformowała, że budynek zostanie usunięty. Wśród powodów tej decyzji wymieniano obawy związane z wykorzystaniem azbestu w jego konstrukcji oraz brak zabezpieczenia przed skutkami trzęsień ziemi. Właściciele kapsuł znaleźli developera, który zamierzał zakupić budynek, zburzyć go i zbudować inny obiekt w tym samym miejscu. Transakcja nie doszła jednak do skutku ze względu na bankructwo developera. W 2018 roku niektórzy właściciele zaczęli wynajmować swoje jednostki pasjonatom architektury, którzy pragnęli doświadczyć pobytu w legendarnym budynku. W 2021 właściciele postanowili zdemontować kapsuły, odnowić je i przekazać do muzeów. Budynek ostatecznie rozebrano w 2022 roku. Zachowano 23 kapsuły. Jedną kupiło San Francisco Museum of Modern Art, kolejną, w celach promocyjnych, przedsiębiorstwo Yodogawa Steel Works. Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Wakayamie – zaprojektowane przez Kisho Kurakawę – również dysponuje jedną kapsułą. Przed rozbiórką budynek został zeskanowany w technologii 3D, co pozwoli odtworzyć go w rzeczywistości wirtualnej. Przypisy Linki zewnętrzne Moma: Seven of the Many Lives That Architecture Holds
Nakagin Capsule Tower

Nakagin Capsule Tower (japanska: 中銀カプセルタワー, Nakagin Kapuseru Tawā?) var ett japanskt höghus på 13 våningar i Tokyo-stadsdelen Shimbashi. Huset, färdigställt 1972 och formgivet av arkitekten Kisho Kurokawa, inrymde både kontor och bostäder. Bostäderna/kontoren var inrymda i små "kapslar", och huset var det första i sitt slag. Historik och beskrivning Nakagin Capsule Tower var den första färdigställda byggnaden av typen "kapselarkitektur" som också var byggd för faktisk användning. Kurokawa utvecklade en teknik för att fästa kapslarna med endast fyra bultar mot betongstommen och samtidigt kunna göra dem utbytbara. Kapseln, med måtten 2,3 × 3,8 × 2,1 meter, planerades för att antingen fungera som ett kontor eller bostad för en person. Genom att koppla samman flera kapslar skulle även en familj kunna få plats. Varje kapsel är fullt utrustad med allt från möbler till hemelektronik. Kapslarna tillverkades på fabrik och lyftes sedan på plats med hjälp av lyftkran. Endast en viss andel av kapslarna används idag. Planerna på rivning av det trångbodda bostads- och kontorskomplexet har än så länge skjutits på framtiden, delvis på grund av höga rivningskostnader. Nakagin Capsule Tower ses också som en av den moderna arkitekturens stora ikoner, och planer på att byta ut kapslarna mot nya har också framlagts. Sedan 1996 har byggnaden varit kandidat till att bli ett av Japans världsarv. Efter åratals förhandlingar om bevarande av kapslarna, har i mars 2022 de sista hyresgästerna flyttat ut, och rivningen startade den 12 april 2022. I populärkulturen Nakagin-huset figurerar i den franska serieromanen Den mörka sidan. I serien ska det inrymma det kapselhotell som huvudpersonen Satoshi bor på under veckorna. Verklighetens Nakagin-kapslar är dock betydligt större än kapslarna i ett sådant hotell, om än avsevärt mindre än många "normala" enrumslägenheter. Bildgalleri Se även Kapselhotell Metaboliströrelsen Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Nakagin Capsule Tower.
Nakagin Capsule Tower

Nakagin Capsule Tower (яп. 中銀カプセルタワー, Вежа-капсула Нагакін) — тринадцятиповерхова будівля змішаного використання (житлове та офісне), зведена за проектом японського архітектора Кісьо Курокави в кварталі Сінбасі особливого району Мінато міста Токіо (Японія). Побудована в 1972 році будівля є рідкісним прикладом японського метаболізму — руху, який став символом повоєнного культурного відродження Японії, а також символом технологічних амбіцій країни. Будинок став першим у світі втіленням «капсульної» архітектури для практичних цілей. Знесена в 2022 році. Проектування, будівництво, використання Будівля фактично складається з двох взаємопов'язаних бетонних веж (11-ти та 13-ти поверхів), в яких розміщується 140 збірних модулів (або «капсул»). Кожен з модулів є автономною одиницею, квартирою або офісом. Капсули можуть бути пов'язані і об'єднані задля створення більшого простору. Кожна капсула приєднана до однієї з двох головних веж лише чотирма високоміцними болтами. 15 квітня 2007 року мешканці будинку, пославшись на обмежені умови, а також на заклопотаність з приводу вмісту в конструкціях будівлі азбесту, проголосували за знесення будівлі і заміни її на більш місткі та сучасні вежі. Заради збереження свого творіння Курокава пропонував реконструювати будівлю. План реконструкції підтримали основні архітектурні асоціації Японії, в тому числі Японський інститут архітектури. Примітки Посилання Nakagin Capsule Tower: Architecture of the Future [Архівовано 18 травня 2014 у Wayback Machine.] // pingmag.jp (22 грудня 2008 року)
Shibuya C. C. Lemon Hall

Die Shibuya Kōkaidō (jap. 渋谷公会堂, dt. etwa „Stadthalle Shibuya“, englisch Shibuya Public Hall) ist ein Theater im Tokioter Stadtteil Shibuya (eigentlich Udagawachō) im Bezirk Shibuya, Präfektur Tokio. Es wurde im Jahr 1964 vollendet. Während der Olympischen Sommerspiele 1964 fanden dort die Wettbewerbe im Gewichtheben statt. Die Namensrechte wurden von der Bezirksverwaltung zunächst an Dentsū, dann an den Getränkehersteller Suntory verkauft; danach hieß die Halle bis 2011 nach dem Softdrink C. C. Lemon Shibuya C.C. Lemon Hall (渋谷C.C.Lemonホール). Im Jahr 2008 hatte der Sänger Jun Jin hier sein erstes Konzert. Weblinks Offizielle Website (japanisch, englisch) Bezirksverwaltung Shibuya: Shibuya Kōkaidō Einzelnachweise
Sala Pública de Shibuya

Shibuya Public Hall (渋谷公会堂, Shibuya Kōkaidō?), más conocido como el Shibuya C.C. Lemon Hall (渋谷C.C.Lemonホール, Shibuya C.C. remon hōru?), es un salón de conciertos ubicado en el barrio de Shibuya, Tokio, Japón. Fue terminado en 1964 para los Juegos Olímpicos de Tokio de ese mismo año, donde tuvieron lugar los eventos de levantamiento de pesas.​​ El salón fue patrocinado por Dentsu y Suntory que pagaron ¥80 millones para tener su nombre asociado con el edificio de 2006 a 2011. Referencias Enlaces externos Página oficial (en japonés)
Shibuya Public Hall

Le Shibuya Public Hall (渋谷公会堂, Shibuya Kōkaidō) ou Line Cube Shibuya (autrefois Shibuya C.C. Lemon Hall (渋谷C.C.Lemonホール, Shibuya C.C. remon hōru)) est un théâtre situé dans l'arrondissement de Shibuya à Tokyo, au Japon dont la construction s'est achevée en 1964. Lors des jeux olympiques d'été de 1964, les compétitions d'haltérophilie se sont tenues au Shibuya Public Hall. Le théâtre est financé par Dentsu et Suntory, qui ont payé 80 000 000 de ¥ pour que leurs noms soient associés avec le bâtiment, de 2006 à 2011. Évènements Le groupe Loudness y a enregistré son album VHS/Beta Live-Loud-Alive: Loudness in Tokyo (en) le 2 novembre 1983. Cependant, le double LP du même nom a été enregistré, lui, au Nakano Sun Plaza durant la même tournée. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Shibuya Public Hall » (voir la liste des auteurs). Liens externes (ja) Site officiel Portail de Tokyo Portail des arts du spectacle
Line Cube Shibuya

Il Line Cube Shibuya, noto in precedenza con i nomi Shibuya Kōkaidō e C.C. Lemon Hall, è un edificio di Shibuya, a Tokyo, inaugurato nel 1964 per ospitare le gare di sollevamento pesi dei Giochi della XVIII Olimpiade e in seguito riadattato come sede di concerti musicali. Fu sponsorizzato dalla Dentsu e dalla Suntory, che rinominarono l'edificio C.C. Lemon Hall dal 2006 al 2011 con un finanziamento di 80 milioni di yen. Chiuso il 4 ottobre del 2015 per la ristrutturazione, riaprì il 13 ottobre del 2019 con il nome Line Cube Shibuya, finanziato dalla compagnia di rappresentanza Amuse Inc., la Line Corporation e la Pacific Art Center fino al 31 marzo 2029. Nella sala si esibirono molti cantanti e gruppi musicali: citiamo Stevie Wonder e Martha and the Vandellas nel 1968, Rory Gallagher nel 1975, gli Iron Maiden nel 1982, George Duke e gli U2 nel loro War Tour nel 1983, gli A-ha nel 1986 e numerosi altri. Inoltre fu la sede, nel 1967 e 1968, del Japan Record Award. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Line Cube Shibuya Collegamenti esterni Sito ufficiale, su linecubeshibuya.com.
Агео

Агео е град в префектура Сайтама, Япония. Населението му е 225 635 жители (по приблизителна оценка към октомври 2018 г.), а площта e 45,55 кв. км. Намира се в часова зона UTC+9. Телефонният му код е 048. Получава статут на град през 1958 г. Източници
Ageo

Ageo (japonsky 上尾市) je město v prefektuře Saitamě v Japonsku. K roku 2018 mělo přes 225 tisíc obyvatel. Poloha a doprava Ageo leží na řece Arakawě tekoucí do Tokijského zálivu a protékající Ageem od severu k jihu. Nachází se severně od Saitamy, východně od Kawagoe, západně od Hasudy a jižně od Okegawy. Ve městě je nádraží na železniční trati Saitama – Takasaki, na které provozuje vlaky Východojaponská železniční společnost. Dějiny V období Edo zde byla poštovní stanice. Na úroveň města (ši) bylo Ageo povýšeno 15. června 1958. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ageo na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ageo na Wikimedia Commons
Ageo

Ageo (jap. 上尾市, -shi) ist eine japanische Stadt im Zentrum der Präfektur Saitama. Geographie Ageo liegt nördlich von Saitama, östlich von Kawagoe, westlich von Hasuda und südlich von Okegawa. Der Arakawa durchfließt die Stadt von Norden nach Süden. Ageo befindet sich auf der Ōmiya-Hochebene. Geschichte Ageo war eine Poststation (宿場町 Shukuba-machi) der Nakasendō während der Edo-Zeit. Ageo wurde am 15. Juli 1958 zur Shi ernannt. Verkehr Straße: Nationalstraße 17 nach Tōkyō oder Niigata Nationalstraße 16 Nakasendō Zug: JR Takasaki-Linie, Bahnhof Ageo und Kita-Ageo, nach Ueno oder Takasaki Fabriken Nissan Diesel Städtepartnerschaften China Volksrepublik Hangzhou, seit 2004 Angrenzende Städte und Gemeinden Saitama Okegawa Kawagoe Hasuda Ina Kawajima Persönlichkeiten Kōji Sugeno (* 1981), Rollstuhltennisspieler Yūtarō Shin (* 1990), Fußballspieler Kumiko Okada (* 1991), Geherin Riyu Ohta (* 1994), Bahnradsportlerin Rinsei Ohata (* 2003), Fußballspieler Weblinks