NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Un’yō

Die Un’yō (japanisch 雲鷹, dt. „Wolkenfalke“) war ein Geleitträger der Kaiserlich Japanischen Marine, der im Zweiten Weltkrieg zum Einsatz kam. Sie gehörte mit der Taiyō und der Chūyō zur Taiyō-Klasse, die aus zu Geleitträgern umgebauten Passagierschiffen bestand, hier der Yawata Maru. Bau und Umbau Die Yawata Maru (八幡丸) war ein Kombifrachter der Reederei Nippon Yūsen, auf Kiel gelegt im Dezember 1938 in der Mitsubishi-Werft in Nagasaki, wo sie im Oktober 1939 vom Stapel gelassen und im Juli 1940 in Dienst gestellt wurde. Sie wurde im Oktober 1941 zum Transport von Militärgütern und Personal von der japanischen Marine beschlagnahmt. Nach der Schlacht um Midway wurde beschlossen, sie zum Geleitflugzeugträger umzubauen. Der Umbau wurde in der Marinewerft Kure zwischen dem 25. November 1941 und dem 31. Mai 1942 durchgeführt. Ihr neuer Name wurde Un’yō. Ihr Flugdeck maß 150 m × 23 m mit zwei Aufzügen. Sie besaß keine Startkatapulte oder Fangeinrichtungen zum Landen. Wie bei allen japanischen Geleitträgern konnten auf der Un’yō Flugzeuge nur starten, aber aufgrund des sehr kurzen Flugdecks war keine Landemöglichkeit gegeben. Wie alle japanischen Geleitträgern diente das Schiff nur zum Transport von Flugzeugen, Materialtransport und zur Pilotenausbildung. Einsatzgeschichte Die Un’yō wurde hauptsächlich zur Flugausbildung und zum Flugzeugtransport eingesetzt. Sie fuhr oft im Verband mit ihren Schwesterschiffen Taiyō und Chūyō. Am 10. Juli 1943 wurde sie vor Truk von einem einzelnen Torpedo des U-Boots USS Halibut getroffen. Am 10. Januar 1944 wurde sie auf dem Weg nach Yokosuka von drei Torpedos der USS Haddock getroffen und schwer beschädigt. Während sie zu Reparaturzwecken vor Saipan lag, konnte ein weiterer Angriff der USS Halibut am 23. Januar 1944 erfolgreich abgewehrt werden. Im Juni 1944 wurde sie wieder in Dienst gestellt. Am 17. September 1944 wurde die Un’yō von zwei Torpedos der USS Barb getroffen. Alle Versuche der Mannschaft, den Untergang des Schiffes zu vermeiden, waren erfolglos. Von den ca. 1000 an Bord befindlichen Personen konnten 761 gerettet werden. Liste der militärischen Kommandanten Siehe auch Liste historischer Flugzeugträger (Japan) Literatur Anthony J. Watts: Japanese Warships of the World War II. Ian Allan Publishing, Shepperton 1974, ISBN 0-7110-0215-0 (englisch). Hansgeorg Jentschura, Dieter Jung, Peter Mickel: Warships of the Imperial Japanese Navy 1869–1945. US Naval Institute Press, Annapolis 1977, ISBN 0-87021-893-X (englisch). Dr. Bak József et al. (1984): Hadihajók. Típuskönyv. Zrínyi Katonai Kiadó. ISBN 963-326-326-3 Weblinks Lebenslauf der Un’yō auf combinedfleet.com (englisch) Einzelnachweise
Unyō

Unyō fue un portaaviones de escolta de la Armada Imperial Japonesa perteneciente a la clase Taiyō que participó en la Segunda Guerra Mundial.​ Construcción y conversión El Unyo fue construido originalmente como un buque transatlántico para la Nippon Yusen y anteriormente bautizado como Yawata Maru; fue botado en diciembre de 1938 en los astilleros Mitsubishi Nagasaki y comisionado en julio de 1940.​​ Segunda Guerra Mundial El Unyō fue hundido por el submarino estadounidense USS Barb el 17 de septiembre de 1944. Referencias Bibliografía Dr. Bak József et al (1984): Hadihajók. Típuskönyv. Zrínyi Katonai Kiadó. ISBN 963-326-326-3 Enlaces externos Naval Weapons of the World (en inglés) Nihon Kaigun – Die kaiserliche japanische Marine (en alemán) [2] Warship.get.pl Clase Taiyo (en polaco) https://www.combinedfleet.com/unyo.htm
Unyo

La Unyo (雲鷹?, Un'yō, in giapponese "Poiana comune") era una portaerei di scorta classe Taiyo di costruzione giapponese, la seconda della sua tipologia, che partecipò come unità della Marina imperiale giapponese alla Guerra del Pacifico, all'interno delle vicende belliche della Seconda guerra mondiale. Originariamente costruita come Yawagata Maru (八幡丸), una delle tre navi da carico della classe Nitta Maru costruite in Giappone alla fine degli anni trenta del XX secolo, fu trasferita alla Marina imperiale giapponese, ridesignata e convertita in portaerei di scorta nell'arsenale di Kure dal maggio al novembre 1942. La nave trascorse la maggior parte del suo servizio trasportando aerei, merci e passeggeri in varie basi nel Pacifico. La Unyo fu gravemente danneggiata da un sommergibile della United States Navy all'inizio del 1944. Scampata alla distruzione, dopo aver completato le riparazioni nel giugno di quello stesso anno, la nave riprese a trasportare aerei e merci. Durante un viaggio di ritorno da Singapore, a settembre, fu affondata dal sommergibile USS Barb. Storia Sviluppo Impiego operativo Note Bibliografia Gino Galuppini, La portaerei: storia tecnica e immagini dalle origini alla portaerei atomica, Roma, Arnoldo Mondadori Editore, 1979, ISBN non esistente. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Unyo Collegamenti esterni (EN) Anthony Tully, IJN Taiyo: Tabular Record of Movement, su combinedfleet.com, 20 maggio 2020. URL consultato il 30 gennaio 2024.
Yawata Maru (schip, 1940)

De Yawata Maru (Japans: 八幡丸) was een voormalig Japans passagiersschip van de rederij Nippon Yusen Kaisha Line, dat werd gevorderd door de Keizerlijke Japanse Marine en omgebouwd tot vliegdekschip Unyo tijdens de Tweede Wereldoorlog in de Stille Oceaan. Geschiedenis De Yawata Maru (17.128 brt) kwam op 31 juli 1940 gereed en was bestemd voor de dienst Yokohama-Hamburg, maar werd, als gevolg van de inmiddels in Europa uitgebroken oorlog, ingezet op het traject Yokohama-San Francisco. De ondergang van de Terukuni Maru met zijn slachtoffers in de monding van de Theems waren de Japanners niet vergeten. Een zwarte romp contrasteerde met de witte bovenbouw, terwijl de schoorsteen een opvallende rood-witte streep had. Acht rijen reddingsboten lagen aan weerszijden van het schip. Japanse zeeschepen uit die tijd hadden deze kleurstelling, ondanks kleine architectonische verschillen in hun bovenbouw. In 1942 werd ze omgebouwd tot vliegdekschip onder de naam "Unyo". De Japanners brandden de gehele opbouwconstructie af en legden een vliegdek, enkele meters boven het oorspronkelijke dek en scheepsrand op steunbalkenconstrukties. De schoorsteen lag bijna horizontaal, zoals bij sommige werkelijke geconstrueerde Japanse vliegdekschepen, enkele meters uit stuurboord gericht, zodat het vliegdek geheel gevrijwaard was van obstakels. De "Unyo" was geheel onherkenbaar als voormalig passagiersschip. Ze viel op 16 september 1944 ten zuidoosten van Hongkong ten offer aan de Amerikaanse onderzeeër USS Barb (SS-220). De "Unyo" werd getorpedeerd en maakte slagzij, zodat haar vliegtuigen niet konden opstijgen en mee ten onder gingen met het omgebouwde vliegdekschip. Er vielen 239 slachtoffers.
Unyō (1939)

Unyō – lotniskowiec eskortowy typu Taiyō należący do Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej podczas II wojny światowej. Konstrukcja i przebudowa „Yawata Maru” był transatlantykiem zbudowanym przez przedsiębiorstwo żeglugowe Nippon Yūsen. Stępkę pod niego położono w stoczni Mitsubishi w Nagasaki w grudniu 1938 roku, wodowanie odbyło się w październiku 1939 roku, a przyjęcie do służby w lipcu 1940 roku. Został on zarekwirowany przez Japońską Cesarską Marynarkę Wojenną w październiku 1941 roku. Pomiędzy 25 listopada 1941 a 31 maja 1942 roku „Yawata Maru” został przebudowany w porcie w Kure na lotniskowiec. Jego pokład lotniczy miał wymiar 150 × 23 m i posiadał dwie windy lotnicze o wymiarach 12 × 13 m. Podobnie jak inne japońskie lotniskowce nie posiadał katapult. Do wychwytywania lądujących samolotów zastosowano osiem lin hamujących i jedną barierę awaryjną. 31 lipca 1942 został przekwalifikowany na lotniskowiec eskortowy i nadano mu nową nazwę – „Unyō” (雲鷹, „jastrząb rozdzierający chmury”). Przebieg służby „Unyō” w pierwszym okresie swojej służby, czyli w drugiej połowie 1942 roku, służył do przewożenia samolotów na Filipiny oraz do baz na atolu Truk i Rabaul na Nowej Brytanii. W styczniu 1943 roku przeszedł remont w stoczni w Yokosuce, po czym dalej pełnił rolę transportowca sprzętu lotniczego. W ciągu 1943 roku jeszcze dwukrotnie był remontowany, co nie najlepiej świadczyło o jego stanie technicznym. 10 lipca 1943 roku w pobliżu Truk został trafiony przez pojedynczą torpedę wystrzeloną przez okręt podwodny USS „Halibut”. Często pływał ze swoimi okrętami siostrzanymi „Taiyō” oraz „Chūyō”. 19 stycznia 1944 w drodze do Yokosuki został trafiony i ciężko uszkodzony przez trzy torpedy wystrzelone z okrętu podwodnego USS „Haddock”. Podczas postoju w kotwicowisku Garapan na Saipanie 23 stycznia 1944, USS „Halibut” zaatakował ponownie, jednak jego atak został odparty. Po naprawach „Unyō” wrócił do służby w czerwcu 1944. Następnie w sierpniu i wrześniu „Unyō” brał udział w eskortowaniu konwojów między Singapurem a Japonią. 17 września 1944 został trafiony przez dwie torpedy wystrzelone przez USS „Barb”. Załoga walczyła o utrzymanie „Unyō” na powierzchni oceanu, ale ich działania były daremne. Z około 1000 osób znajdujących się na pokładzie okrętu (członkowie załogi i pasażerowie), 761 zostało uratowanych. Przypisy Bibliografia Dr. József Bak i inni: Hadihajók. Típuskönyv. Zrínyi Katonai Kiadó, 1984. ISBN 963-326-326-3. (węg.). Linki zewnętrzne Imperial Japanese Navy Page (ang.). [dostęp 6 kwietnia 2011]. Naval Weapons of the World (ang.). [dostęp 6 kwietnia 2011].
Унйо (авіаносець)

Унйо (яп. 雲鷹) — японський ескортний авіаносець часів Другої світової війни, тип «Тайо». Історія створення Збудований протягом 1938—1940 років як океанський лайнер «Яуота Мару» (яп. 八幡丸). З початком війни, у жовтня 1941 року, був реквізований, переобладнаний на військово-транспортний корабель та використовувався для перевезення військовополонених. Наприкінці 1941 року почались роботи з перебудови корабля на авіаносець, які завершились в травні 1942 року. Корабель був обладнаний двома підйомниками, острівної надбудови та катапульт не було. Бойове використання «Унйо» використовувався переважно як навчальний авіаносець та авіатранспорт. До кінця 1943 року доставляв літаки на Філіппіни, Трук та Рабаул. 10 липня 1943 року поблизу Труку корабель був торпедований американським підводним човном «Галібут». 19 січня 1944 на шляху до Йокосуки «Унйо» був атакований підводним човном «Хеддок», у корабель влучило 3 торпеди. 23 січня, під час стоянки на рейді Сайпана, корабель знову був атакований підводним човном «Хеддок», але цю атаку відбили. Після ремонту, який тривав до червня 1944 року, корабель знову став до ладу. У липні — серпні 1944 року «Унйо» ескортував конвої на лінії Сінгапур — Японія. Увечері 16 вересня американський підводний човен «Барб» торпедував його в Південно-Китайському морі. До ранку наступного дня авіаносець затонув. Джерела Бешанов В. В. Энциклопедия авианосцев / М.: ACT, Мн.: Харвест, 2002—202 с. ISBN 5-17-012485-6 (рос.)
Air Tower

La Air Tower (芝浦アイランド エアタワー) est un gratte-ciel construit de 2004 à 2007 à Tokyo dans le district de Minato-ku, mesurant 170 mètres de hauteur. Elle abrite 880 logements ainsi que des bureaux. La surface de plancher de l'immeuble est de 89 680 m2. La Air Tower fait partie du complexe Shibaura Island qui comprend également la Grove Tower, la Cape Tower et la Bloom Tower. L'architecte est la société Kajima Corporation Liens externes Ressource relative à l'architecture : The Skyscraper Center Notes et références Portail des gratte-ciel Portail de Tokyo
Institut français du Japon

L’Institut français du Japon est un établissement culturel qui relève de l'ambassade de France au Japon ; il est né en septembre 2012, de la fusion du service culturel de l’ambassade de France, des Instituts franco-japonais de Tokyo, de Yokohama, du Kansai et du Kyushu et regroupe les sites suivants : Institut français du Japon - Tokyo Institut français du Japon - Kansai (Kyoto et Osaka) Villa Kujoyama (Kyoto) - rattachée à l'IFJ depuis 2014 Institut français du Japon - Yokohama (Yokohama) Institut français du Japon - Kyushu (Fukuoka) Institut français du Japon - Okinawa (Naha) - fondé en 2019 Il collabore avec le réseau de l'Alliance française au Japon : Alliance française de Sapporo Association franco-japonaise Alliance française de Sendai Alliance française Association France Aichi (Nagoya) Alliance française de Tokushima Voir aussi Maison franco-japonaise (établissement de recherche : Institut français de recherche sur le Japon UMIFRE 19 MEAE-CNRS) Lycée français international de Tokyo (établissement scolaire à programme français) Lycée français international de Kyoto (anciennement École française du Kansai, à programme français) Liens externes Site officiel Portail de la culture Portail des relations internationales Portail de la langue française et de la francophonie Portail du Japon Portail de la France
Ambassade d'Allemagne au Japon

L'ambassade d'Allemagne au Japon est la représentation diplomatique de l'Allemagne au Japon. Elle est située au 4-5-10 Minami-Azabu, à Tokyo, la capitale du pays. Son ambassadrice depuis 2024 est Petra Sigmund. Architecture Historique Relations germano-japonaises du XIXe siècle aux années 1930 Troisième Reich et immédiat après-guerre République démocratique allemande République fédérale allemande et réunification Ambassadeurs d'Allemagne au Japon Notes et références Articles connexes Relations entre le Japon et l'Allemagne Ambassade du Japon en Allemagne Ambassade du Japon en Allemagne de l'Ouest (Bonn) (de) Liens externes Site de l'ambassade d'Allemagne au Japon Portail des relations internationales Portail du Japon Portail de Tokyo Portail de l’Allemagne
Taipei Economic and Cultural Representative Office, Tokyo

The Taipei Economic and Cultural Representative Office in Japan (Chinese: 臺北駐日經濟文化代表處; Japanese: 台北駐日経済文化代表処) is the representative office of Taiwan in Japan, functioning as a de facto embassy in the absence of diplomatic relations. It is operated by the Taiwan–Japan Relations Association (Chinese: 臺灣日本關係協會), a parastatal agency of the government. Its Japanese counterpart is the Japan–Taiwan Exchange Association in Taipei. History The Association of East Asian Relations (AEAR) was established in 1972 after the government of Japan severed its diplomatic relations with Taiwan, replacing the Republic of China's embassy in Tokyo, and its consulates-general in Yokohama, Osaka and Fukuoka. In 1992, the offices in Japan adopted the current name. In 2017, AEAR was renamed Taiwan–Japan Relations Association. However, the situation in Okinawa was different. Okinawa had been occupied by the United States since the end of World War II until 1972, and its name under the occupation was Ryukyu. In 1958, the ROC established Sino-Ryukyuan Cultural and Economic Association. After Okinawa's return to Japan in May 1972 and the severance of diplomatic relations in September, the Office in Okinawa remained with the same name. This office, under a different title, had existed simultaneously with the offices in Japan until 2006, when the office in Okinawa was merged into the representative office in Tokyo. This curiosity may have arisen because the Ryūkyū Kingdom was a tributary state of China (the Ming and Qing Dynasties) before the 19th century, and consequently the ROC, as the successor government of the Qing, may for historical reasons have distinguished Okinawa from Japan. However, in 2006, Taiwan officially acknowledged that Okinawa is now part of Japan. It now has liaison offices in Tokyo, Osaka and Fukuoka and branches of the Tokyo Office in Yokohama, Naha and Sapporo. Missions and consular districts Representatives Representatives (AEAR) Ma Shu-li, 1973–1985 Mou Shung-nian, 1985 Ma Chi-chuang, 1985–1990 Chiang Hsiao-wu, 1990–1991 Hsu Shui-teh, 1991–1993 Representatives Lin Chin-ching, 1993–1996 Chuang Ming-yao, 1996–2000 Lo Fu-chen, 2000–2004 Koh Se-kai, 2004–2008 John Feng, 2008–2012 Shen Ssu-tsun, 2012–2016 Frank Hsieh, 2016–2024 Lee I-yang, 2024- See also List of diplomatic missions of Taiwan List of diplomatic missions in Japan Taipei Economic and Cultural Representative Office Japan–Taiwan relations References External links Taipei Economic and Cultural Representative Office in Japan Taiwan–Japan Relations Association
Sompo Museum of Art

The Sompo Museum of Art (SOMPO美術館, Sonpo bijutsukan) is an art museum in Shinjuku, Tokyo, Japan. It is owned by the Japanese insurance company SOMPO and is located next to the company's headquarters. It started as the Seiji Togo Memorial Sompo Japan Nipponkoa Museum of Art in 1976 and gradually expanded. The current six-storey building was completed in 2020. The museum became famous when it bid 5.8 billion yen (£25 million) for one of Vincent van Gogh's Sunflowers paintings at Christie's in London on 30 March 1987, far exceeding the largest amount ever paid for a painting. The record up to that point was 1.95 billion yen (£8.2 million), which was paid for Adoration of the Magi by Mantegna. The painting has been in the museum's collection ever since. Collection References
Seiji Togo Memorial Sompo Japan Nipponkoa Museum of Art

Seiji Togo Memorial Sompo Japan Nipponkoa Museum of Art (jap. 東郷青児記念 損保ジャパン日本興亜美術館 Tōgō Seiji Kinen Sompo Japan Nipponkōa Bijutsukan) – muzeum sztuk pięknych w Tokio, usytuowane na 42. piętrze wieżowca Sompo Japan Nipponkoa Head Office Building. Muzeum posiada w swoich zbiorach prace artystów japońskich i zagranicznych. Historia Muzeum zostało otwarte w czerwcu 1976 roku na 42. piętrze wieżowca Sompo Japan Nipponkoa Building, zbudowanego w latach 70. XX w. w centrum tokijskiej dzielnicy Shinjuku przez firmę ubezpieczeniową Yasuda Fire and Marine Insurance Co., Ltd. Muzeum nosiło wówczas nazwę Yasuda Kasai Fine Art Foundation. Podstawę zbiorów muzealnych stanowią prace znanego japońskiego artysty Seiji Tōgō (1897–1978), związanego przez całe swoje życie z Yasuda Fire. Popierając ideę otwarcia galerii sztuki, Tōgō ofiarował dla przyszłego muzeum ok. 200 swoich prac oraz ponad 250 dzieł japońskich i zagranicznych artystów. Dzieła Tōgō, namalowane pomiędzy rokiem 1914 a 1977, są wystawiane w muzeum przez większość roku, umożliwiając kompleksowe i szczegółowe zapoznanie się z unikalnym stylem i wszechstronną twórczością jednego z najważniejszych japońskich artystów tworzących w stylu zachodnim. Obok kolekcji Tōgō eksponowane są również współczesne prace artystów japońskich i zagranicznych. Organizuje się także wystawy okresowe mające na celu promowanie sztuki i wymiany międzynarodowej. Oprócz tego Sompo Japan Fine Art Foundation prowadzi działalność sponsorską i przyznaje szereg nagród. Od momentu powstania muzeum Sompo Japan rozszerzyło swoją kolekcję z około 450 eksponatów do ok. 640 w czerwcu 2001. Wśród nowo pozyskanych dzieł znalazły się prace zarówno artystów japońskich (Grandma Moses, Tsuguharu Fujita, Ryūsei Kishida, Kayō Yamaguchi), jak i zagranicznych (Pierre-Auguste Renoir). Ozdobą zbiorów muzealnych stały się obrazy postimpresjonistów: Słoneczniki Vincenta van Gogha (od października 1987), Allée des Alyscamp Paula Gauguina (od stycznia 1989) i Jabłka i serwetka Paula Cézanne’a (od stycznia 1990). Niezależnie od zbiorów muzeum oferuje zwiedzającym imponujący widok na Tokio ze specjalnej galerii widokowej. Galeria Bibliografia Strona oficjalna muzeum. sompo-japan.co.jp. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-31)]. (ang.) (jap.) Informacja o Seiji Tōgō (ang.)
Pooh's Hunny Hunt

Pooh's Hunny Hunt (Nederlands: Pooh's jacht op honing) is een trackless darkride in het Japanse attractiepark Tokyo Disneyland en staat in het teken van de Disney-films over Winnie de Poeh. De attractie opende in 2002 in het themagebied Fantasyland als vervanger voor de kabelbaan Fantasyland Skyway. Pooh's Hunny Hunt is een modernere uitvoering van de darkride The Many Adventures of Winnie the Pooh in andere Disneyresorts. Geschiedenis Al in de jaren 70 maakte Disney plannen voor de realisatie van een attractie omtrent Winnie de Poeh. Deze plannen stranden keer op keer. Uiteindelijk opende er een Winnie de Poeh darkride in het Disneyland Park in Anaheim. Op 4 september opende Pooh's Hunny Hunt, een modernere versie waarbij Disney voor het eerst een geavanceerde versie van het trackless darkride systeem toepaste. Trackless darkride bestonden al. Echter werd voor het eerst het LPS-systeem gebruikt. De bouwkosten liepen op tot en met $130 miljoen. Rit Wachtrij In de wachtrij lopen bezoekers door diverse ruimten die de woning van Winnie de Pooh voor moet stellen. Verderop slalommen bezoekers om uitvergrote opengeslagen boeken waar het verhaal van Winnie de Poeh verteld wordt. Rit Aan het begin van de rit is te zien dat Christopher Robin Winnie de Poeh een blauwe ballon geeft. De voertuigen, gedecoreerd als honingpotten, rijden een bos in. Hierin staan onder meer de animatronics van Winnie de Poeh, Iejoor en tijgertje te vinden zijn. De rit wordt vervolgd langs tijgertje die door het bos springt. De decoratie en het beeld op de displayschermen in het decor geven het idee dat alles heen en weer schut. Hierna is een scène te zien waarin Winnie de Pooh in slaap valt. De ruimte is donker en wordt opgevuld met 'vreemde' personages. De rit eindigt in een scène dat Winnie de Pooh zichzelf vermaakt in de honing.
NEC Supertower

Der NEC Supertower (jap. NEC スーパータワー, enu ī shī sūpātawā) ist ein Hochhaus im Stadtteil Shiba des Bezirks Minato von Tokio, Japan. Es ist Hauptsitz des Elektronikkonzerns NEC Corporation. Das Gebäude wurde nach Plänen der Architekturunternehmen Nikken Sekkei Ltd. erbaut. Der Wolkenkratzer ist 180 Meter hoch und besitzt 44 Etagen. Das 1990 fertiggestellte Hochhaus dient überwiegend als Bürogebäude. Das repräsentative Bauwerk ist im oberen Bereich dreigeteilt. Es ähnelt in seiner Seitenansicht mehr einem Space Shuttle als einem normalen Hochhaus. Im unteren Segment besteht ein mit Glas bedecktes 45 Meter hohes Atrium, das im Sommer zur Belüftung und Kühlung geöffnet werden kann. Der 15 Meter hohe Luftraum zwischen dem unteren und dem oberen Abschnitt gewährleistet einerseits die natürliche Belichtung des Atriums und andererseits soll es der Verringerung unvermeidbarer Windturbulenzen durch den Baukörper dienen. Für den Aufbau zuständig waren die Unternehmen Obayashi Gumi Corporation, Kajima Corporation und Nikken Sekkei Ltd. Weblinks NEC Supertower bei Emporis
NEC Supertower

The NEC Super Tower (NECスーパータワー, NEC Sūpātawā), often known as "NEC Supertower, SuperTower or simply Supertower", headquarters of NEC Corporation, is a 180-metre (590 foot) tall skyscraper in Minato, Tokyo, Japan. It was completed in 1990 and was designed by Nikken Sekkei. Its primary use is as a commercial office space. Forty-three stories high and five underground, it was constructed at a cost of some ¥60 billion (1999) (equivalent to ¥110 billion or US$700 million in 2024), according to Nikkei Business, January 5, 2007 edition. External links Detail :: Portfolio Map :: PORTFOLIO :: TOP REIT, Inc., owner's website. "NEC Supertower". SkyscraperPage.
NEC Supertower

La NEC Super Tower est un gratte-ciel de bureaux construit à Tokyo en 1990. À l'époque de sa construction c'était l'un des plus hauts gratte-ciel de Tokyo et du Japon. La surface de plancher de l'immeuble est de 145 161 m2 ce qui est considérable pour un gratte-ciel. L'immeuble a été conçu par la plus grande agence d'architecture du Japon Nikken Sekkei. Il abrite le quartier général de la société d'informatique NEC. C'est l'un des gratte-ciel le plus célèbre de Tokyo. Articles connexes Liste des plus hautes constructions du Japon Liste des plus hautes constructions de Tokyo Liens externes Ressource relative à l'architecture : The Skyscraper Center Portail des gratte-ciel Portail de Tokyo
NEC Supertower

NEC Supertower (яп. NECスーパータワー НЭК Су-па- Тава-) — 180-метровый небоскрёб в Минато, Токио, Япония, в котором размещается штаб-квартира NEC Corporation. Сдан в строй в 1990 году, главный архитектор — Nikken Sekkei. Стоимость постройки — примерно 60 млрд йен. Ссылки Detail :: Portfolio Map :: PORTFOLIO :: TOP REIT, Inc., owner's website. NEC Supertower at skyscraperpage.com