NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Laforet

Laforet Harajuku (ラフォーレ原宿, Rafōre Harajuku) is a department store, residence, and museum complex located in the Harajuku commercial and entertainment district of the Shibuya neighborhood, in Tokyo, Japan. Constructed over part of the old Tokyo Central Church, a newer church located behind the store, Laforet was opened in 1978. It was built by developer Mori Building, that had developed several sites across Tokyo, as well as (subsequently) the Roppongi Hills Mori Tower, and at the time of opening it was one of the tallest buildings in Tokyo. The name Mori, in Japanese, is the word for "forest" (森), and the name of the complex was a pun derived from that, it being simply the French words "la forêt" for "the forest". The complex has six floors and two basements, divided into half levels; with 150 shops, and the Laforet Museum on the top floor. It has had a long association with youth fashion culture, although this was not originally intended. Although fashion brands such as Hysteric Glamour and Ba-tsu opened their first boutiques there, originally its interior was more staid and conventional for the times. Unfortunately for its developers, this resulted in low sales in the first year of business, causing Ryotu Matsumoko of Ba-stu to be brought in to remodel the interior of the store, changing it to a more youthful and "edgy" design for the time, replacing long and deep stores with wide and shallow stores visible in "panopticon" fashion by shoppers from a central stairwell. The same was true of its fashion promotion advertising image, originally designed by U.S. firm Antonio Lopez, which was not particularly successful until taken over by Takuya Onuki, who in the mid-1990s switched the advertising campaigns from female models wearing brand clothes to quirky images such as the "Nude" brand of Americans going about their daily business dressed only in underwear, and dogs in denim. Following the increase in youth fashion culture of the times, Laforet took to partnering with youth fashion magazines and clothing brands to run fashion shows in the building during the 1980s and 1990s. A victim of its own success, with the independent innovators that were originally attracted being acquired by and assimilated into commercial interests, Laforet's fashion shows went into decline in the late 1990s. A new roster of boutiques began to turn its fortunes around in 2006. References Cross-links Sources External links Laforet Official Site (Japanese with some English) Laforet listed by Mori
Laforet (warenhuis)

Laforet Harajuku (ラフォーレ原宿, Rafōre Harajuku) is een Japans warenhuis-, woningen- en museumcomplex gelegen in het gebied Harajuku van de wijk Shibuya in Tokio. Laforet is gebouwd over een deel van de oude Tokyo Central Church. Een nieuwere kerk achter de winkel werd in 1978 geopend. Het complex werd gebouwd door de ontwikkelaar Mori Building Company, die verschillende locaties in Tokio had ontwikkeld, waaronder de Roppongi Hills Mori Tower, die op het moment van opening een van de hoogste gebouwen in Tokio was. De naam Mori is in het Japans het woord voor "bos", en de naam van het complex is daarvan afgeleid met de Franse woorden "la forêt" (vertaald: het bos). Het complex telt zes verdiepingen en twee kelders, verdeeld in halve niveaus. Het telt 150 winkels en het Laforet Museum op de bovenste verdieping. Het heeft een lange geschiedenis met de jeugdmodecultuur, hoewel dit oorspronkelijk niet de bedoeling was. Hoewel modemerken als Hysteric Glamour en Ba-tsu er hun eerste boetieks openden, was het interieur oorspronkelijk voor die tijd soberder en conventioneler. Helaas voor de projectontwikkelaars resulteerde dit in een lage omzet in het eerste jaar van de onderneming, waardoor Ryotu Matsumoko van Ba-stu werd aangetrokken om het interieur van de winkel te renoveren en het te veranderen in een jeugdiger en 'edgy' ontwerp voor die tijd, waarbij lange en diepe winkels werden vervangen door brede en ondiepe winkels die op een 'panopticon'-achtige manier zichtbaar waren voor winkelend publiek vanuit een centraal trappenhuis. Hetzelfde gold voor de reclame voor mode, oorspronkelijk ontworpen door het Amerikaanse bedrijf Antonio Lopez, dat niet bijzonder succesvol was totdat het werd overgenomen door Takuya Onuki, dat halverwege de jaren 1990 de reclamecampagnes omschakelde van vrouwelijke modellen die merkkleding droegen naar eigenzinnige beelden zoals het merk "Nude" van Amerikanen die hun dagelijkse bezigheden uitvoeren, gekleed in alleen ondergoed, en honden in spijkerbroek. Naar aanleiding van de opkomst van de jeugdmodecultuur in die tijd ging Laforet samenwerken met jeugdmodebladen en kledingmerken om in de jaren 1980 en 1990 modeshows te organiseren in het gebouw. Als slachtoffer van zijn eigen succes, waarbij de onafhankelijke vernieuwers die oorspronkelijk werden aangetrokken, door de commercie werden overgenomen, raakten de modeshows van Laforet eind jaren negentig in verval. In 2006 begon een nieuwe reeks boetieks het tij te keren.
Roppongi Hills Mori Tower

Der Roppongi Hills Mori Tower (jap. 六本木ヒルズ森タワー, Roppongi Hiruzu Mori Tawā) ist ein Wolkenkratzer in dem Gebiet Roppongi Hills des Stadtteils Roppongi in Tokio. Der Mori Tower ist 238 m hoch und hat 54 Stockwerke mit insgesamt 380.000 m² Fläche (4500 m² / Etage). Das Gebäude beherbergt unter anderem das Mori-Kunstmuseum, einen Kinokomplex, Restaurants und Cafés, Läden und Niederlassungen von Goldman Sachs, Lehman Brothers, TV Asahi, J-WAVE, Konami, Rakuten, Livedoor und Yahoo! Japan. Die untersten sechs Etagen des Towers sind von Geschäften und Restaurants belegt. Die obersten sechs Ebenen sind Sitz des Mori-Kunstmuseums, das sich vor allem zeitgenössischer Kunst widmet. Von einer verglasten Aussichtsplattform (Observation Deck) im 52. Stock aus hat man einen guten Überblick auf die Stadt. Die beste 360°-Panoramasicht hat man auf dem offenen Dach (Sky Deck), 237 Meter über Boden. Die dazwischen liegenden 40 Etagen beherbergen Büros. Ein neuer Ausgang des U-Bahnhofs Roppongi führt in ein gläsernes Atrium, in dem sich zahlreiche große Fernsehbildschirme und Treppen sowie mehrere Läden und Restaurants befinden. Weblinks Webseite des Betreibers zum Mori Tower (Memento vom 27. September 2007 im Internet Archive) (Archivversion, englisch) Website des Mori Art Museum (englisch)
Roppongi Hills Mori Tower

La Roppongi Hills Mori Tower est un gratte-ciel de Tokyo qui mesure 238,1 m pour 53 étages (hors rez-de-chaussée). On y trouve un musée d'art contemporain, le musée d'Art Mori. Liens externes (en) Skyscraperpage (en) Emporis Portail des gratte-ciel Portail de Tokyo
Roppongi Hills Mori Tower

Roppongi Hills Mori Tower (in giapponese: 六本木ヒルズ森タワー, Roppongi Hiruzu Mori Tawā) è un grattacielo di 54 piani a uso misto commerciale e abitativo situato a Roppongi, Minato, Tokyo. Completato nel 2003 e intitolato al costruttore Minoru Mori, il palazzo rappresenta il fulcro del quartiere Roppongi Hills e suo simbolo. L'edificio viene utilizzato principalmente per ospitare uffici, ma contiene anche negozi, ristoranti e altre attrazioni. Struttura Con un'altezza di 238 metri, è il sesto edificio più alto di Tokyo ed ha una superficie di 380.105 metri quadrati calpestabili. Al 52º piano della torre c'è l'osservatorio panoramico da cui è possibile ammirare la città di Tokyo dall'alto. Al 54º piano c'è un acquario. Il Mori Art Museum, inaugurato nel 2003 insieme alla Torre, si trova al ai piani dal 49° al 54°. La sede della Mori Building Company si trova in questo edificio. Altre multinazionali di rilievo site all'interno sono Apple, 36º piano Barclays, dal 32º al 33º piano Expedia, 31º piano Goldman Sachs, 42º piano e dal 45° al 48° Google, dal 26º al 30º piano e dal 43° al 44° Lenovo, 18º piano Nokia, 29º piano Riot Games, 34º piano The Pokémon Company, 18º piano Tecnologie antisismiche La Mori Tower ha segnato il tempo con l'impiego di avanzate tecnologie antisismiche, una necessità visti i frequenti eventi che si verificano a Tokyo e in Giappone. In particolare nella torre sono stati installati 192 ammortizzatori capaci di assorbire il movimento dovuto a vento o scosse telluriche trasferendolo a bracci meccanici idraulici riempiti di liquido oleoso ad alta viscosità. Inoltre la funzione del verde pensile della torre non risulta essere solamente decorativa, ma anche capace di assorbire le oscillazioni attraverso una sottile lamina di gomma che separa la parte verde da quella strutturale, alleviando l'impatto. La torre poggia inoltre su speciali colonne chiamate CTF, composte da tubi d'acciaio riempiti di calcestruzzo, il che permette di combinare le migliori proprietà di entrambi questi elementi ottenendo una performante resistenza alla deformazione. Impatto ambientale L'impatto ambientale di un edificio come la Mori Tower è stato ampiamente stimato e considerato durante la sua progettazione e costruzione in modo da ridurlo al massimo, in un'ottica ecologista. Il sistema di raffrescamento e riscaldamento dell'aria sfrutta una tecnologia di cogenerazione che combina energia elettrica e termica con il recupero di calore. Inoltre nel piano seminterrato è stato installato un sistema di purificazione delle acque grigie per reimpiegarle, opportunamente purificate, per i servizi della torre. Infine sono stati realizzati sia sulla torre che negli edifici del circondario, ampi bacini di recupero dell'acqua piovana per abbattere il consumo idrico, questo rappresenta anche un vantaggio contro gli allagamenti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Roppongi Hills Mori Tower Collegamenti esterni (EN) Roppongi Hills Mori Tower, su Structurae. (EN) Roppongi Hills Mori Tower, su Skyscraper Center.
Roppongi Hills Mori Tower

Roppongi Hills Mori Tower (jap. 六本木ヒルズ Roppongi Hiruzu) – wieżowiec w tokijskiej dzielnicy Minato, w Japonii, o wysokości 238 m (54 kondygnacje). Budynek otwarto w 2003 r. po trzech latach budowy, a jej koszt wyniósł 4 mld dolarów. Zobacz też lista najwyższych budynków w Tokio Przypisy
Mori Tower

Mori Tower ou edifício Mori é um dos arranha-céus mais altos do mundo, com 238 metros (781 ft), que faz parte do complexo Roppongi Hills. Edificado em Roppongi, na cidade de Tóquio, Japão, foi concluído em 2003 com 54 andares. Ver também Lista de arranha-céus Referências
Koishikawa Kōrakuen

Der Koishikawa Kōrakuen (japanisch 小石川後楽園) ist ein städtischer Park (7 Hektar) im Stadtteil Kōraku von Bunkyō (vormals Koishikawa), Tokio, der aus dem Garten der früheren Stadtresidenz des Mito-han hervorgegangen ist. Geschichte Die Anlage des Koishikawa Kōrakuen wurde vom ersten Oberhaupt des Hauses des Mito-Zweiges der Tokugawa, Tokugawa Yorifusa, 1629 begonnen, aber erst unter seinem Enkel Tokugawa Mitsukuni 1669 mit Hilfe des aus China geflüchteten Gelehrten Zhu Shunshui (朱舜水, 1600–1682) fertiggestellt. Der Name kōraku für „Nachvergnügen“ ist ein Zitat aus chinesischen Schriften, wobei en „Garten“ bedeutet. Der Kōrakuen ist die älteste Anlage im Wandelgarten-Stil in Tokio. Mittelpunkt solcher Gärten ist fast immer eine Teichanlage, die durch fließendes Wasser gespeist wird. Zusammen mit künstlichen Hügeln wird so eine Miniatur-Landschaft geschaffen, die zum Durchwandeln einlädt. Übersicht Der Kōrakuen enthält Anspielungen auf chinesische und japanische Landschaften, letztere vor allem in Bezug auf Kyōto. Zu den „reproduzierten“ chinesischen Landschaften gehört zum Beispiel der kleine Lu-Berg, der berühmte Damm durch den Westsee. Die Insel der Glücklichen, die Hōrai-Insel, befindet sich im zentralen Gewässer. Und damit niemand zu kurz kommt, befindet sich auf der Anhöhe der Insel ein Schrein, der der Göttin Benzaiten gewidmet ist. Zu den Anspielungen auf Kyōto gehören unter anderem die Tōgetsu-Brücke, die Tsuten-Brücke, der Ōi-Fluss und der Kiyomizu-Tempel. Aus den Bergen hinter Ōsaka kopiert gibt es den Tatsuta-Fluss, der berühmt für seine Ahornbäume ist, aus Mitteljapan findet sich der Kiso-Fluss. Das Halbrund der steinernen Engetsu-Brücke bildet mit seinem Spiegelbild einen Vollmond = Engetsu. Am etwas abgetrennten Teil des Gartens begann früher die Residenz. Sie ist schon lange verschwunden und wird heute vom Tokyo Dome, einem überdachten Baseball-Stadion eingenommen. Der Koishikawa, ein kleiner Bach, der der Gegend seinen Namen gab, versorgt diesen Garten mit Wasser, bevor er den Naruto-Strudel (das ist der Strudel in der östlichen Meerenge zwischen Shikoku und der Hauptinsel) passiert und letztlich in den Sumida-Fluss eingeht. 1952 wurde die Anlage zur Besonderen historischen Stätte (tokubetsu shiseki) erklärt. Die Gartenanlage (Die Zahlen beziehen sich auf den abgebildeten Gartenplan.) Galerie Kenndaten Träger: Präfektur Tokio. Es wird Eintritt erhoben. Eröffnung: 3. April 1938. Fläche: 70.847,17 m², davon 1.300 m² Rasen. Baumbestand: 4030 Bäume, 168 Buschartige (1995). Anlagen: Für Zusammenkünfte nutzbare Räumlichkeit: Kantokutei. Auszeichnungen: „Besondere geschichtliche Spuren“ (特別史跡), „Besondere landschaftliche Sehenswürdigkeit“ (特別名勝) Literatur Tōkyō-to kōen kyōkai (Hrsg.): Koishikawa Kōrakuen, vor 1985, 16 S. [in japanischer Sprache] Faltblatt yum Garten, 2007 Tokyo-to rekishi kyoiku kenkyukai (Hrsg.): Tokyo-to no rekishi sampo (chu). Yamakawa Shuppan, 2000. ISBN 978-4-634-29630-5. S. 149–150. S. Noma (Hrsg.): Kōrakuen Garden. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993. ISBN 4-06-205938-X, S. 827. Weblinks Einzelnachweise
Koishikawa-Kōrakuen

The Koishikawa Kōrakuen (小石川後楽園) is a large urban park in the Koishikawa neighborhood of Bunkyō, Tokyo, Japan. The Japanese garden dates from the early Edo period. and is one of three surviving daimyō gardens of the many that were created during that period, the others being the Rikugi-en and the Hama Rikyū gardens. History The Koishikawa-Kōrakuen was constructed in 1629 by Tokugawa Yorifusa, the 11th son of Tokugawa Ieyasu and daimyō of Mito Domain. It was later renovated by his son, Tokugawa Mitsukuni who named it "Korakuen" with the advice of the Ming Confucian scholar Zhu Zhiyu and inspired by descriptions of Yueyang Tower in Chinese literature and poetry. This is the same inspiration for the Kōraku-en garden in Okayama after which the Koishikawa garden is named. The gardens cover an area of more than 70,000 square meters and are planted with plum blossoms, cherry blossoms, azaleas, irises, and other flowering plants, and contain ponds and monumental stones. The gardens were the property of the Mito Tokugawa until 1869, when the final daimyō of Mito, Tokugawa Akitake surrendered the property, together with his mansion, to the new Meiji government. The new government assigned the property to the Ministry of the Army, who constructed an artillery factory on a portion of its grounds. However, much of the garden was preserved, and Emperor Meiji and other high officials used the garden as a reception area for foreign dignitaries. In 1923, it was designated as a National Historic Site and also as a Place of Scenic Beauty with the designations promoted to "Special National Historic Site" and "Special Place of Scenic Beauty in 1952". It was also renamed Koishikawa Kōrakuen to distinguish it from the Okayama Kōrakuen the same year. A baseball stadium was constructed in 1937 on the site of the former Tokyo Artillery Factory for the main purpose of professional baseball, and was the main baseball stadium in Tokyo until the construction of the Tokyo Dome. An amusement park (Korakuen Yuenchi) and a multipurpose hall (Korakuen Hall) were also constructed within the grounds. Gallery See also List of Special Places of Scenic Beauty, Special Historic Sites and Special Natural Monuments List of Historic Sites of Japan (Tōkyō) References
Koishikawa Kōraku-en

Koishikawa Kōraku-en (小石川後楽園?) è un giardino giapponese del diciassettesimo secolo situato a Koishikawa, Bunkyō, Tokyo. Il giardino fu iniziato da Mito Yorifusa nel 1629 e completato dal figlio Mitsukuni. Fu creato con il consiglio dello studioso cinese Zhu Shun Shui e incorporò elementi di gusto cinese e giapponese. È uno dei tre giardini dei daimyō sopravvissuti a Tokyo (ex Edo) dei molti che vi furono creati dopo che la città divenne la capitale militare del paese; gli altri due sono il Rikugi-en e il Giardino di Hama rikyū. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Orto botanico di Koishikawa Kōrakuen Collegamenti esterni (JA) Sito ufficiale, su tokyo-park.or.jp. (EN) Sito ufficiale, su tokyo-park.or.jp. (FR) Sito ufficiale, su tokyo-park.or.jp. (ZH) Sito ufficiale, su tokyo-park.or.jp. (ZH) Sito ufficiale, su tokyo-park.or.jp. (KO) Sito ufficiale, su tokyo-park.or.jp. (ES) Sito ufficiale, su tokyo-park.or.jp.
Сад Коисикава Коракуэн

Коисикава Коракуэн (яп. 小石川後楽園 Коисикава ко:ракуэн) — сад, расположенный в районе Бункё в Токио. Работы по созданию сада были начаты в 1629 году Токугавой Ёрифусой, даймё княжества Мито, и завершены его преемником Токугавой Мицукуни. Мицукини назвал сад «Кораку-эн» (Кораку означает «получающий удовольствие впоследствии»), что восходит к известной фразе из китайского эссе «Юэян лоу цзи» (кит. 岳阳楼记, «Записки о Юэянской башне»), автором которого был Фань Чжунъянь: по его мнению, благородные люди «раньше всех горюют над горем Поднебесной и после всех наслаждаются её радостями» (кит. 先天下之忧而忧，后天下之乐而乐). Дизайн парка отражает сильное китайское влияние, многие идеи его дизайна в то время были новыми для Японии и впоследствии многократно воспроизводились в других садах. В частности, впервые был использован принцип воссоздания знаменитых пейзажей в миниатюре — таким образом, прогулка по парку превращалась в путешествие по красивейшим местам Японии и Китая: можно было увидеть священную гору Фудзияма, знаменитый храм Киёмидзу-дэра в Киото, воспетое поэтами Западное озеро в Китае и многое другое. Парк открыт для посетителей ежедневно с 9:00 до 17:00, стоимость билета — 300 йен. Галерея Примечания Ссылки Официальный сайт (англ.)
Сад Коісікава Коракуен

Сад Коісікава Коракуен (яп. 小石川後楽園, Коісікава Коракуен) — це стародавній японський сад, розміщений в районі Бункьо в Токіо. Парк відкритий для відвідувачів щодня з 9:00 до 17:00, вартість квитка - 300 єн. Опис Історія Роботи зі створення саду були розпочаті в 1629 році Токугавою Йоріфусою, дайме князівства Міто, і завершені його наступником Токугавою Міцукуні. Міцукіні назвав сад «Кораку-єн» (Кораку означає «який дозволить одержати задоволення згодом»), що походить від відомої фрази з китайського есе «Юеян лоу цзи» ( кит.: 岳阳楼记 岳阳楼记, «Записки про Юеянску вежу»), автором якого був Фань Чжун'янь : на його думку, благородні люди «раніше всіх журяться над горем Піднебесної і після всіх насолоджуються її радощами» ( 先天下之忧而忧，后天下之乐而乐 先天下之忧而忧,后天下之乐而乐). Дизайн парку Дизайн парку відображає значний китайський вплив, багато ідей його дизайну в той час були новими для Японії і згодом багаторазово відтворювалися в інших садах. Зокрема, вперше був використаний принцип відтворення знаменитих пейзажів в мініатюрі - таким чином, прогулянка по парку перетворювалася в подорож по найкрасивіших місцях Японії і Китаю: можна було побачити священну гору Фудзіяма, знаменитий храм Монастир Кійомідзу в Кіото, оспіване поетами Західне озеро в Китаї і багато іншого. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт (англ.)
Université de Gunma

L'université de Gunma (群馬大学, Gunma daigaku, couramment abrégée en Gundai, 群大) est une université nationale japonaise, située à Maebashi dans la préfecture de Gunma. Composantes L'université est structurée en facultés de 1er cycle (学部, gakubu), qui ont la charge des étudiants de 1er cycle universitaire, et en facultés de cycles supérieurs (研究科, kenkyūka), qui ont la charge des étudiants de 2e et 3e cycle universitaire. Facultés de 1er cycle L'université compte 4 facultés de 1er cycle (学部, gakubu) : Faculté de sciences de la société et de l'information Faculté d'éducation Faculté d'ingénierie Faculté de médecine Facultés de cycles supérieurs L'université compte 4 facultés de cycles supérieurs (研究科, kenkyūka) : Faculté de sciences de la société et de l'information Faculté d'éducation Faculté d'ingénierie Faculté de médecine Notes et références Liens externes (ja) Site officiel Portail de la préfecture de Gunma Portail des universités japonaises
Gunma University

Gunma University (jap. 群馬大学 Gunma Daigaku; w skrócie 群大 Gundai) – japońska uczelnia państwowa w Maebashi, w prefekturze Gunma. Historia Początki uczelni sięgają 1873, gdy powstała tu Szkoła Nauczycielska Gunma (群馬師範学校 Gunma Shihan Gakkō), będąca poprzednikiem Wydziału Edukacji. W 1915 założono Wyższą Szkołę Zawodową Barwiarstwa i Tkactwa Kiryu (桐生高等染織学校 Kiryū Kōtō Senshoku Gakkō), z której powstał Wydział Nauki i Techniki. Ustanowiona w 1943 Zawodowa Szkoła Medyczna Maebashi (前橋医学専門学校 Maebashi Igaku Senmon Gakkō) była zaś kolebką Wydziału Medycyny. Obecny uniwersytet założony został w 1949 jako uczelnia składająca się z trzech wydziałów: Wydziału Sztuk Wyzwolonych, Wydziału Medycyny i Wydziału Inżynierii. W 1966 ten pierwszy przekształcono w Wydział Edukacji. W ramach ogólnokrajowej reformy w 2004 uczelnia uzyskała status państwowej korporacji uniwersyteckiej (国立大学法人 kokuritsu daigaku hōjin). Wydziały Na uczelni znajdują się obecnie następujące wydziały: Wydział Edukacji Wydział Nauk Społecznych i Informatycznych Wydział Medycyny, wraz ze szpitalem klinicznym Wydział Inżynierii, wraz z Instytutem Regulacji Molekularnej i Komórkowej Przypisy
Ґуммівський університет

Ґуммівський університет (яп. 群馬大学, ぐんま だいがく; англ. Gunma University) — державний університет у Японії. Розташований за адресою: префектура Ґумма, місто Маебасі, квартал Арамакі 4-2. Відкритий у 1949 році. Скорочена назва — Ґун-дай (яп. 群大, ぐんだい). Факультети Педагогічний факультет (яп. 教育学部) Соціологічно-інформаційний факультет (яп. 社会情報学部) Медичний факультет (яп. 医学部) Інженерно-технічний факультет (яп. 工学部) Аспірантура Педагогічна аспірантура (яп. 教育学研究科) Соціологічно-інформаційна аспірантура (яп. 社会情報学研究科) Аспірантура медичних наук (яп. 医学系研究科) Інженерно-технічна аспірантура (яп. 工学研究科) Джерела Ґуммівський університет // 『日本大百科全書』 [Енциклопедія Ніппоніка]. — 第2版. — 東京: 小学館, 1994—1997. — 全26冊. (яп.) Посилання Офіційний сайт (англ.) (яп.)