NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kōzan-ji

Kōzan-ji (japanisch 高山寺) ist ein buddhistischer Tempel im Norden von Kyōto. Er gehört seit 1994 als Teil des Ensembles Historisches Kyōto (Kyōto, Uji und Ōtsu) zum UNESCO-Weltkulturerbe und ist bekannt für den Besitz der Bildrollen der Lustigen Tiere. Der Tempel ist ein unabhängiger Tempel im Rahmen der Shingon-Lehre. Beschreibung Der im Nordwesten der Stadt Kyōto in den Bergen gelegene Tempel existiert seit der Heian-Zeit, wurde dann von dem Priester Myōe (1173–1232) wieder aufgebaut und konnte viele Anhänger gewinnen. Das Gebäude Sekisui-in (石水院) des Tempels ist Nationalschatz. Der Tempel ist außerdem bekannt für seinen Teegarten und das ihn umgebende Herbstlaub. Schätze Der Tempel besitzt auch wertvolle Bildrollen und Schriften, darunter folgende Nationalschätze aus der Kamakura-Zeit: Buddhistisches Verehrungsbild (仏眼仏母, Butsugen-Butusumo zō) „Bild Priester Myōe auf dem Ast sitzend“ (明恵上人樹上坐禅像, Myōe-shōnin jujō zazen zō) „Bildrollen der Lustigen Tiere“ (鳥獣戯画絵巻, Chōjū giga emaki) „Schriftrollen zum Begründer des Kegon-shū“ (華厳宗祖師絵伝六巻, Kegon-shū sōshi eden rokken) Die Originale der Lustigen Tiere werden je zur Hälfte im Nationalmuseum Kyōto und im Nationalmuseum Tōkyō aufbewahrt. Im Tempel selbst sind aber Kopien zu sehen. Zu den Wichtigen Kulturgütern zählen – neben weiteren Bildern und Schriftrollen – Skulpturen aus Holz, wie der Hyakukō-shin (白光神) und Zemmyō-shim (善妙神), Shintō-Gottheiten, die dem Bildhauer Tankei zugeschrieben werden. Literatur Taka-no-o-zan. Kōzanji (Erläuterungsblatt des Tempels, 6 Seiten, japanisch) Kyoto-fu rekishi isan kenkyukai (Hrsg.): Kōzanji. In: Kyoto-fu no rekishi sampo (jo). Yamakawa Shuppan, 2011. ISBN 978-4-634-24626-3. Weblinks
Kōzan-ji

Kōzan-ji (jap. 高山寺), formalnie Togano’o-san Kōsan-ji (jap. 栂尾山高山寺) – buddyjska świątynia szkoły shingon położona w górach na północnych peryferiach Kioto, usytuowana w północno-zachodniej dzielnicy Ukyō-ku. Kompleks został założony przez cesarza Kōnina (709–782), według tradycji, w 774 roku. Świątynia jest słynna z Chōjū-jinbutsu-giga (jap. 鳥獣人物戯画; spersonifikowanych karykatur zwierząt), powszechnie znanych jako Chōjū-giga (jap. 鳥獣戯画; karykatur zwierząt), które uważane są za pierwowzory mangi. Świątynia jako całość jest wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO od grudnia 1994 roku jako część obiektu Zespół zabytkowy dawnego Kioto, Uji i Ōtsu. Historia świątyni Górzyste rejony Takao mają długą tradycję związaną z ascetycznym buddyzmem. Według niej świątynie Togano’o-ji i Togano’o-bō istniały w tym rejonie od 774 roku, a założone były dekretem cesarza Kōnin. Jednak potwierdzoną datą założenia świątyni jest rok 1206. Wtedy to mnich, ze świątyni Jingo-ji, o imieniu Myōe otrzymał od cesarza Go-Toba zezwolenia na założenie własnej świątyni w celu nauczania szkoły kegon japońskiej wersji szkoły huayan. Myōe wybrał nazwę świątyni Hiidetemazuterasukōzan-no-tera (jap. 日出先照高山之寺) z jednego z wersetów Avatamsaka Sutra. W początkowym okresie Kamakura (1185–1333) Eisai Myōan (1141–1215) podarował mnichowi Myōe ziarna herbaty. Wkrótce Myōe utworzył na terenie Kōzan-ji pierwsze pole uprawne tej rośliny. W krótkim czasie jego plantacja stała się najważniejszą w Japonii, tak że tylko herbata z Kōzan-ji była uważana za prawdziwą herbatę. Także dzięki zainteresowaniom Myōe, który gromadził ważne zabytki m.in. rysunki, malowidła, manuskrypty, w Kōzan-ji zachowało się 8 skarbów narodowych Japonii (jap. 日本の国宝 Nihon-no kokuhō) i ponad 10 tys.ważnych zabytków kultury Japonii (jap. 重要文化財 jūyō bunkazai) Obiekty świątyni były wielokrotnie niszczone. Obecnie najstarszym oryginalnym jest pawilon Sekisui-in (石水院) pochodzący z okresu Kamakura. Pawilon uznany jest za skarb narodowy Japonii. Został przeniesiony z rezydencji cesarskiej i służył kiedyś jako sala świętych pism. Wewnątrz pawilonu wystawionych jest kilka replik skarbów Japonii, które przechowywane są w Muzeum Narodowym w Tokio. Między innymi wiszący zwój z rysunkiem Butsugen Butsumo (Matki Buddy), drewniana rzeźba dziecka Zenzai-dōji, zwój przedstawiający mnicha Myōe medytującego na drzewie. Jednak najsłynniejszymi zabytkami są cztery pochodzące z przełomu XII i XIII w. zwoje Chōjū-giga przedstawiające karykatury zwierząt. Za ich twórcę uważa się mnicha Toba Sōjō (1053–1140), jednak nie ma na to potwierdzenia. Przypisy Bibliografia Chris Rowthorn: Japan. Santa Barbara, California: Lonely Planet Publications Pty Ltd, 2015, s. 311. ISBN 978-1-74321-674-3. (ang.).