NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fushimi Inari-taisha

Fushimi Inari-taisha (jap. 伏見稲荷大社) – chram shintō w Kioto, w dzielnicy Fushimi (prefektura Kioto w Japonii). Jest to najważniejsze sanktuarium kami Inari (bóstwa płodności, ryżu, szczęśliwej rodziny, rolnictwa i powodzenia) wśród ponad 40 tysięcy chramów Inari w Japonii. Opis To rozległy kompleks o powierzchni 820 000 m², złożony z głównych budynków sakralnych u podnóża góry Inari (233 m n.p.m.) oraz z mniejszych sanktuariów rozsianych po całej górze. Do górnych chramów prowadzą ścieżki pod tysiącem czerwonych bram torii (senbon-torii), ufundowanych przez wyznawców, podobnie jak setki kamiennych figur lisów kitsune uznawanych za posłańców Inari, które w pyskach trzymają różne przedmioty związane z kultem, np. jeden z nich ma klucz do spichlerza z ryżem. Zwyczaj ofiarowania torii zaczął się upowszechniać w okresie Edo (1603–1868), jako dar wotywny. Chram przyciąga tysiące wiernych, zwłaszcza w okresie Nowego Roku (hatsumōde, hatsumairi → pierwsza wizyta w nowym roku), najwięcej w zachodniej Japonii. Pielgrzymują tutaj szczególnie przemysłowcy i biznesmeni, prosząc o powodzenie w interesach. Sanktuarium pustoszeje przed zmrokiem, ponieważ uważa się, że lisy po zachodzie słońca mogą rzucać na ludzi uroki. Historia Fushimi Inari-taisha został założony w 711 roku w okresie Nara i objęty cesarskim patronatem we wczesnym okresie Heian. W 942 roku nadano mu rangę jednego z najważniejszych chramów. W 1468 roku świątynia została zniszczona w trakcie wojny Ōnin ale już w 1499 roku została odbudowana. Od 1871 do 1946 był chramem Kanpei Taisha, była to najwyższa ranga państwowych chramów shintō w japońskim systemie klasyfikacji chramów, funkcjonującym w erach Meiji i Taishō. Ceremonie W ciągu roku odbywają się liczne uroczystości, ceremonie, festiwale, w tym m.in.: Saitan-sai – 1 stycznia wcześnie rano, ceremonia modlitwy o pokój i bezpieczeństwo narodu, obfite zbiory i pomyślność gospodarczą w nowym roku; Seinen-sai – drugi poniedziałek stycznia, Dzień Osiągnięcia Pełnoletności. Ceremonia osiągnięcie pełnoletności dla wszystkich mężczyzn i kobiet, którzy w nowym roku osiągną wiek dwudziestu lat; Sangyō-sai – niedziela najbliższa ósmego dnia kwietnia. Ceremonia podziękowania dla Inari Ōkami (także Ō-Inari), bóstwa przedsiębiorstw biznesowych oraz modlitwa o sukces biznesowy i pomyślność gospodarczą; Minakuchi Hashu-sai – 12 kwietnia. Ceremonia sadzenia ryżu w szkółkach i modły do Inari o ochronę roślin i obfite plony; Inari-sai – niedziela najbliższa dwudziestego dnia kwietnia. Najważniejszy festiwal roku, parada z przenoszeniem Inari w palankinie mikoshi. Taue-sai – 10 czerwca. Przesadzanie sadzonek ryżu ze szkółek na pola przy chramie i modlitwy o obfite plony; Oharae-shiki – 31 grudnia. Ceremonia oczyszczenia z wszelkich grzechów popełnionych w drugiej połowie roku, umożliwiająca rozpoczęcie Nowego Roku w stanie czystości. Galeria Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Szczegółowy opis i zdjęcia z wędrówki po terenie kompleksu (ang.)
Fushimi Inari-taisha

Fushimi Inari-taisha (伏見稲荷大社) är en jinja i Fushimi-ku, Kyoto, Japan. Helgedomen ligger vid basen till berget Inariyamakanyuchi, och har små stigar upp på berget till många mindre jinja. Det är huvudhelgedom för Inari, byggt år 711 i början på Naraperioden. Fushimi Inari-taisha är känt för sina tiotusentals torii-portar, som leder dit och de olika anläggningarna i sammanslutning till shintohelgedomen. Jinjan är en plats för att tillbe Inari, som är risets, jordbrukets, affärsverksamhetens och rävens gudom. Besökare som driver affärsverksamhet i Japan donerar toriier till templet, en slags portal som här dekorerar stigarna och gatorna kring helgedomarna. Jinjan är den äldsta och viktigaste av alla Inarihelgedomar, och har över 30 000 andra Inarihelgedomar anslutna under sig.(siffran varierar) Historia Enligt legenden uppenbarade sig en dag i februari år 711, en gud för en nobel och rik man vid platsen där helgedomskomplexet idag ligger. Han rapporterade det konstiga mötet till kejsaren, som då gav mannen order att bygga en liten jinja åt guden på platsen. Efter att ha följt kejsarens order och byggt jinjan, så rapporterade bönderna i Kyoto-området om goda skördar varje år, och ryktet spred sig runt om i landet. Det blev populärt bland bönder att bygga Inari-jinja. Det uppmuntrades även av det dåvarande japanska imperiet. Att hylla Inari spreds även till affärsmän, och byggen av inarihelgedomar fortsatte. Idag står de för en tredjedel av alla Jinja i Japan. Byggnaderna De äldsta delarna av helgedomen är från år 711, uppe på berget Inariyama i sydvästra Kyoto, men anläggningen flyttades år 816 på begäran av munken Kūkai. Honden (huvudbyggnaden) byggdes vid bergets fot år 1499. Det stora antal torii-portar som pryder området är donerade i synnerhet av framgångsrika affärsinnehavare, som besökt platsen för att tillbedja Inari. Fushimi Inari-taisha i populärkultur Scener i filmen En geishas memoarer utspelar sig i Fushimi Inari-taisha. (2005) Mangaserien Aria the Natural, avsnitt 5 handlar om ett Inarihelgedom inspirerat av Fushimi Inari-taisha. (2006) Mangaserien Inari, Konkon, Koi Iroha från 2010 utspelar sig vid helgedomen och karaktärerna är namngivna efter järnvägsstationer i området. Huvudkaraktären heter Fushimi Inari. En anime baserad på mangan började sändas 2014 med samma namn. Galleri Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Fushimi Inari-taisha, 25 mars 2012. Noter Se även Jinja Inari Externa länkar inari.jp -Officiell webbsida (japanska) Japan-guide.com om Fushimi Inari-taisha. (engelska) sacred-destinations.com om Fushimi Inari-taisha. (engelska) Flickr för fler bilder och videoklipp från Fushimi Inari-taisha.
St. Andrew's University of Education

St. Andrew's University of Education (桃山学院教育大学, Momoyama gakuin kyōiku daigaku), formerly Poole Gakuin University (プール学院大学, Pũru Gakuin Daigaku), is a Christian private university in Sakai, Osaka, Japan. It is a part of the Momoyama Gakuin (学校法人桃山学院) organization. Poole Gakuin College received university status in 1995 and the university's first year began in 1996. It had an intercultural studies program as its first four-year program. The Japan University Accreditation Association accredited the university in 2001. References External links Official website (in Japanese)
Rokkō Alpine Botanical Garden

The Rokkō Alpine Botanical Garden (六甲高山植物園, Rokkō Kōzan Shokubutsu-en) is a botanical garden located on Mount Rokkō, Kobe, Japan. Opening season It is open daily in the warmer months, except some Thursdays; an admission fee is charged. Layout The garden was established in 1933 at an altitude of 865 meters near the peak of Mount Rokkō. It currently contains about 1,500 kinds of alpine plants from Japan and the Himalayas, including dicentra, edelweiss, skunk cabbage, and native wild plants. See also Kobe Municipal Arboretum (nearby) List of botanical gardens in Japan References Kobe City Info BGCI entry Feel Kobe sightseeing article
Ryōsen-Kannon

Die Ryōsen-Kannon (japanisch 霊山観音) ist eine freistehende Kannon-Skulptur innerhalb eines buddhistischen Tempels gleichen Namens im Bezirk Higashiyama von Kyōto; Japan. Übersicht Die Kannon wurde 1955 vom Gründer des Bus-Unternehmens Teisan-Group, Ishikawa Hirosuke (石川 博資; † 1965), als Andachtsstätte für den Weltfrieden gestiftet. Ausgeführt wurde die Statue vom Bildhauer Yamazaki Chōun. Die weit sichtbare Kannon steht auf dem Hauptgebäude des Tempels, in dessen Inneren eine elfköpfige Kannon verehrt wird. Man betritt den Tempel im Westen durch das Tempeltor (山門 Sammon; 1), hat dann im weiten Innenhof den Spiegelteich (鏡の池 Kagami no ike; 2) vor sich. Dahinter erhebt sich die Tempelhalle (本堂 Hondō; 3) auf deren Dach sich die große Kannon (4) befindet. In einem eigenen Gebäude, der Memorial Hall (5) hinter der Halle, wird allen gefallenen Soldaten in der Welt gedacht. Weiter steht dort die kleine Goma-Halle (護摩堂; 6) für die Goma-Zeremonie. Vor der Haupthalle ist auf der linken Seiter überdacht eine meterhohe „Wunsch-Kugel“ (願い玉 Negai-dama) aufgestellt, die zu berühren auf Erfüllung von Wünschen hoffen lässt. Rechts neben dem Eingang ist eine Bittstelle für Fehlgeburten oder durch Abtreibung verloren gegangene Kinder, die in Japan an den heiligen Jizō gerichtet wird. Im Südflügel sind Galerien zur Aufbewahrung von Urnen vorhanden. Daten zur Statue Gesamthöhe: 24 m Gesicht: 6 m Augenbrauen: 1,1 m Augen: 1 m Nase: 1,6 m Mund: 90 cm Ausgeführt in Stahlbeton Gesamtgewicht: circa 500 Tonnen Weblinks Seite des Ryōsen-Kannon-Tempels
Ryōzen Kannon

The Ryōzen Kannon (霊山観音) is a war memorial commemorating the dead of the Great East Asia war located in Eastern Kyoto. The concrete and steel statue of the Bodhisattva Avalokiteśvara (Kannon) was built by Hirosuke Ishikawa (founder of Teisan Kanko Bus Co., Ltd.) and unveiled on 8 June 1955. The statue is 24 m (80 ft) high and weighs approximately 500 tons. The shrine beneath the statue contains an image of Bodhisattva Ekādaśamukha and images of the god of wind and god of thunder. Memorial tablets of 2 million Japanese who died in World War II are also stored here. Four times a day services are conducted in their memory. Also on the site is a memorial hall in honour of the unknown soldier killed in World War II. Gallery See also Tomb of the Unknown Soldier References Ryozen Kannon, undated brochure from temple External links Official site
Hirano-Schrein

Der Hirano-Schrein (jap. 平野神社, Hirano-jinja) ist ein Shintō-Schrein im Stadtbezirk Kita-ku der Stadt Kyōto. In der Heian-Zeit gehörte er zum System der 22 Schreine und hatte den Rang eines Oberen Schreins. Er wurde im Jahr 794 auf Geheiß des Kammu-tennō mit dem Umzug der Hauptstadt nach Heian-kyō (das heutige Kyōto) gebracht, wo er oft von Mitgliedern der kaiserlichen Familie besucht wurde. Später erfreute er sich besonderer Unterstützung durch die Minamoto und Taira. Die gegenwärtigen Bauten des Schreins stammen aus dem 17. Jahrhundert. Ungewöhnlich sind die vier Honden, eine für jeden Kami. Diese sind: Imaki-no-sumeōkami (今木皇大神), Gottheit des Ursprungs neuen Lebens und der Werdung der Lebenskraft Kudo-no-ōkami (久度大神), Gottheit des Herdes und Gottheit des alltäglichen Wohlergehens Furuaki-no-ōkami (古開大神), Gottheit zur Beseitigung böser Geister Hime-no-ōkami (比売大神), Gottheit der Produktivität Die vier Gottheiten sind vermutlich koreanischen Ursprungs, wobei Imaki mit dem Lichtgott des Königreichs Baekje identifiziert wird, aus dessen Herrscherfamilie Kammus Mutter stammte. Kudo und Furuaki (auch Furuseki gelesen) ist auch der Titel des gleichnamigen Norito, einem antiken Gebet das im 927 komplettierten Engishiki überliefert ist, aber wahrscheinlich sehr viel älter ist. Ein weiteres darin überliefertes Norito wurde anlässlich des alljährlich im 4. und 11. Monat veranstalteten Festzeremonie Hirano no matsuri (平野祭) rezitiert, das wohl aus dem späten 8./9. Jahrhundert stammt. Das zwei der 27 überlieferten Norito sich auf den Hirano-Schrein beziehen, zeugt von dessen damaliger Bedeutung. Der Schrein richtet jedes Jahr am 10. April ein Kirschblüten-Fest (sakura-matsuri) aus. Es wurde zum ersten Mal im Jahr 985 unter der Herrschaft des Kazan-tennō begangen und ist damit das älteste noch regelmäßig gefeierte Fest in Kyōto. Das Fest beginnt am Morgen mit einer Zeremonie am Mausoleum des Kazan-tennō, am Nachmittag folgen Prozessionen mit traditionellen Verkleidungen und Festwagen über das Schreingelände und durch die benachbarten Viertel. Der Hirano-Schrein ist besonders bekannt und beliebt für seine Flora. Dazu gehören 1500 Schönfrucht-Bäume, die 1994 zur 1200-Jahr-Feier der Ankunft der Gottheiten im Schrein angepflanzt wurden. Auch für Hanami ist der Schrein ein populärer Ort. Weblinks Offizielle Website (japanisch) Fotostrecke (japanisch) Einzelnachweise
Hirano Shrine

Hirano Shrine (平野神社, Hirano-jinja) is a Shinto shrine located in Kyoto. It is an ancient shrine listed in the Engishiki Jinmyocho as a Myojin Taisha and one of the Twenty-Two Shrines (specifically the Upper Seven Shrines). Formerly ranked as a Kanpei Taisha under the Modern system of ranked Shinto shrines, it is now a Beppyo shrine of the Association of Shinto Shrines. Its shrine crest is the "double cherry blossom" (八重桜, Yaezakura). The current main shrine consists of four halls in two buildings, constructed in the unique style called Hirano-zukuri (平野造), and is designated as an Important Cultural Property. Other structures, including the worship hall, inner gate, south gate, and the Tsunashige Shrine, are designated or registered Cultural Property by Kyoto Prefecture. The shrine grounds are famous for cherry blossoms, particularly the illuminated night blossoms. Deity Hirano Shrine enshrines four deities, each housed in a separate hall from north to south. Imaki-No-Sume-Ookami (今木皇大神, いまきのすめおおかみ): the main deity Kudo-No-Ookami (久度大神, くどのおおかみ) Furuaki-No-Ookami (古開大神, ふるあきのおおかみ) Hime-No-Ookami (比売大神, ひめのおおかみ) History The shrine was established in the year 794 by Emperor Kammu when the capital was transferred to Heian-kyō from Nagaoka-kyō. From the earliest years, the shrine has been often visited by members of the Imperial family. In earlier centuries, the shrine also has connected a special relationship with both the Genji and the Heiji. It was the saved place from nature powered cases. And spirit Genji and Heiji sleep in the era. There was the capital of Tenno near by. The shrine became the object of Imperial patronage during the early Heian period. In 965, Emperor Murakami ordered that Imperial messengers were sent to report important events to the guardian kami of Japan. These heihaku were initially presented to 16 shrines including the Hirano Shrine. The shrine has been the site of a cherry blossom festival since 985. The long history of festivals at the Shrine began during the reign of Emperor Kazan, and it has become the oldest regularly held festival in Kyoto. Each year, the festival begins in the morning with a ceremony at the mausoleum of former Emperor Kazan. In the afternoon, a procession travels from the shrine into the neighbor area and back. On 26 August 2018, the shrine suffered extensive damage from Typhoon Jebi, which it has struggled to recover from. The haiden was destroyed, as well as a few trees around the shrine. From 1871 through 1946, the Hirano Shrine was officially designated one of the Kanpei-taisha (官幣大社), meaning that it stood in the first rank of government supported shrines. See also List of Shinto shrines Twenty-Two Shrines Modern system of ranked Shinto Shrines Notes References Breen, John and Mark Teeuwen. (2000). Shinto in History: Ways of the Kami. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-2363-4 Ponsonby-Fane, Richard. (1962). Studies in Shinto and Shrines. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 399449 ____________. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 External links Official website (in Japanese)
Santuario Hirano

El santuario de Hirano (平野神社, Hirano-jinja?) es un santuario sintoísta en la ciudad de Kyoto. Este santuario es conocido y popular por sus jardines y muchos árboles, especialmente flores de cerezo (Sakura). Historia El santuario fue establecido en el año 794 por el Emperador Kammu cuando la capital fue trasladada a Heian-kyo de Nagaoka-kyo. Desde los primeros años, el santuario ha sido visitado con frecuencia por miembros de la familia imperial. En siglos anteriores, el santuario también disfrutó de una relación especial con Genji y Heike. El santuario se convirtió en el objeto de patrocinio imperial a principios del período Heian.​ En 965, el Emperador Murakami ordenó que mensajeros imperiales fueroan enviados a reportar los eventos importantes en al kami guardián de Japón. Estos heihaku se presentaron inicialmente a 16 santuarios incluyendo el Santuario Hirano.​ El santuario ha sido el escenario de un festival de flores de cerezos anualmente desde 985. La larga historia de los festivales en el santuario comenzó durante el reinado del Emperador Kazan, y se ha convertido en el festival más antiguo celebrado regularmente en Kioto. Cada año, el festival comienza por la mañana con una ceremonia en el mausoleo del exemperador Kazan. Por la tarde, una procesión se desplaza desde el santuario a la zona vecina. Los actuales edificios del santuario fueron construidos en el siglo XVII, incluyendo Imaki-no-kami (今木神) Kudo-no-kami (久度神) Furuaki-no-kami (古開神) Hime-no-kami (比売神) Desde 1871 a 1946, el santuario Hirano fue designado oficialmente una de los Kanpei-taisha (官幣大社, 'Kanpei-taisha'?), lo que significa que se situó en el primer rango de importancia del gobierno en apoyo a santuarios.​ Véase también Lista de santuarios sintoístas Veintidós Santuarios Anexo:Santuarios sintoístas según el sistema moderno Notas Referencias Breen, John and Mark Teeuwen. (2000). Shinto in History: Ways of the Kami. Honolulu: University of Hawaii Press. 10-ISBN 0-824-82363-X; 13-ISBN 978-0-8248-2363-4 Ponsonby-Fane, Richard. (1962). Studies in Shinto and Shrines. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 399449 ____________. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Enlaces externos Sitio oficial (en japonés)
Hirano-jinja

Le Hirano-jinja (平野神社) est un sanctuaire shinto situé dans l'arrondissement de Kita-ku à Kyoto au Japon. Histoire Le sanctuaire est fondé en 794 par l'empereur Kammu quand la capitale est transférée de Nagaoka-kyō à Heian-kyō. Dès les premières années, il est souvent visité par des membres de la famille impériale. Durant les premiers siècles, le sanctuaire bénéficie également d'une relation spéciale avec les clans Genji et les Heike. Le sanctuaire devient l'objet du patronage impérial au début de l'époque de Heian et un des vingt-deux sanctuaires. En 965, l'empereur Murakami ordonne que des messagers impériaux soient envoyés aux divinités shintō, gardiennes du Japon, pour les tenir informées des principaux événements. Ces heihaku sont d'abord présentés à seize sanctuaires, dont Hirano-jinja. La longue histoire des festivals au sanctuaire commence pendant le règne de empereur Kazan. Tous les ans, depuis 985, le sanctuaire est le site d'un festival célébrant les cerisiers en fleur qui est devenu le plus ancien festival régulièrement tenu à Kyoto. Chaque année, le festival commence le matin par une cérémonie au mausolée de l'ancien empereur Kazan. Dans l'après-midi, une procession en habits traditionnels se rend du sanctuaire dans la région voisine. Les bâtiments actuels du sanctuaire ont été reconstruits au XVIIe siècle. Les divinités dédicataires du sanctuaire sont au nombre de quatre auxquels sont attribués des bâtiments de culte : Imaki-no-kami (今木神) ; Kudo-no-kami (久度神) ; Furuaki-no-kami (古開神) ; Hime-no-kami (比売神). De 1871 jusqu'en 1946, le sanctuaire Hirano est officiellement classé parmi les kanpei-taisha (官幣大社) du système moderne de classement des sanctuaires shinto, ce qui signifie qu'il se tient au premier rang des sanctuaires soutenus par l'État. Le Hirano-jinja est bien connu et populaire pour sa flore. Il dispose notamment de 1 500 arbres fruitiers plantés en 1994 à l'occasion du 1 200 e anniversaire de l'arrivée des dieux dans le sanctuaire qui est également un endroit populaire pour la fête célébrant l'arrivée du printemps : hanami. Galerie Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Hirano Shrine » (voir la liste des auteurs). Bibliographie John Breen et Mark Teeuwen, Shinto in History: Ways of the Kami, Honolulu, University of Hawaii Press, 2000 (ISBN 0-824-82363-X et 978-0-8248-2363-4). Richard Ponsonby-Fane, The Imperial House of Japan, Kyoto, Ponsonby Memorial Society, 1959 (OCLC 194887). Richard Ponsonby-Fane, Studies in Shinto and Shrines, Kyoto, Ponsonby Memorial Society, 1962 (OCLC 399449). Liens externes (ja) « Site officiel » (consulté le 7 juin 2019). (ja) « Photos du sanctuaire », sur tencoo.fc2web.com (consulté le 7 juin 2019). Portail de Kyoto et de sa préfecture Portail du shinto
Хирано-дзиндзя

Хирано-дзиндзя (яп. 平野神社) — синтоистское святилище, расположенное в районе Кита-ку города Киото, Япония. Является одним из центральных храмов школы Ёсида-синто. Уже в «Энгисики» упоминается, что в святилище поклоняются четырём божествам. В эпоху Хэйан храм один из первых вошёл в список 22 элитных святилищ, получавшие непосредственную поддержку японского императорского двора. Храм неоднократно (с 981 года) посещал император, также в церемониях участвовали другие члены императорской семьи. Ками, которым поклоняются в Хирано, малоизвестны, а их точная роль не определена. По разным версиям, они являются родовыми божествами кланов Минамото, Тайра, Такасина и Ооэ; прародителями династии Пэкче; духами матери императора Камму и её предков; богами очага императорского дворца. По версии самого храма, Имаки является богом обновления и восстановления, Кудо — богом котелка, Фурусэки — богом нового начала, а Химэ — богиней плодородия. Изначально святилища находились в Ямато, но с переносом столицы в Хэйан император Камму основал нынешний храм под горой Кинугаса на северо-западе города, чтобы тот оберегал столицу и двор. Архитектура храма необычна — четыре хондэна расположены попарно (параллельно) и соприкасаются свесами крыши. Перпендикулярные их крышам коньки создают форму буквы Н, если смотреть сверху. Просветы между хондэнами закрыты, что создаёт впечатление одного цельного здания. Пространство между хондэнам перекрыто крышей и образует хэйдэн. Туда попадают через ворота в окружающем здания кайро. Хондэны были восстановлены в 1625 году, после того, как предыдущие сгорели в годы войны Онин (1467—1477). Перед кайро расположен открытый хайдэн без стен, один из древнейших в Японии (построен в 1650 году). С 1871 по 1946 год святилище было официально причислено к кампэй-тайся (яп. 官幣大社 большие императорские храмы) — высшей категории поддерживаемых государством святилищ. Хирано-дзиндзя считается одним из лучших мест в Киото для любования цветением сакуры. Вишнёвые деревья были посажены здесь в конце X века, с 985 года тут проводится ханами. Примечания
Sagawa Art Museum

Sagawa Art Museum (佐川美術館, Sagawa Bijutsukan) opened in Moriyama, Shiga Prefecture, Japan on 22 March 1998. The museum stages temporary exhibitions and houses a permanent collection which includes a bronze bell dating to 858 that has been designated a National Treasure. See also List of National Treasures of Japan (crafts: others) References External links (in Japanese) Sagawa Art Museum (in English) Sagawa Art Museum Sagawa Art Museum at Google Cultural Institute