NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
McDonnell Douglas F-4 Phantom II

McDonnell Douglas F-4 Phantom II er et amerikanskbygget kampfly, der blev anvendt intensivt af både USAF, US Navy og US Marines i Vietnamkrigen 1965-73 mens USAF kun indsatte nogle få i Golfkrigen 1991. Flyet blev fremstillet af McDonnell Douglas. Israel har anvendt flyet i Udmattelseskrigen 1969-70, Oktoberkrigen 1973, invasionerne i Libanon 1978 og 1982 samt missioner over fjendtligt territorium generelt. Desuden anvendte Iran flyet i Den Iransk-irakiske Krig 1980-88. Selvom både Grækenland og Tyrkiet havde Phantom-fly i 1974, kom de ikke i kamp over Cypern. Phantom II var operativ i USA's forsvar fra 1960 til 1996, men bruges endnu af Grækenland, Tyrkiet m.fl. Derudover er mange ombygget til QF-4 måldroner. I 1981 indstillede McDonnell Douglas produktionen efter at have fremstillet 5.195 eksemplarer. McDonnell Douglas blev i 1997 overtaget af Boeing, der i dag varetager supporten af F-4. Eksterne henvisninger Boeing om F-4 Phantom (engelsk) Hjemmeside dedikeret til flyet (engelsk) Noter
Castell de Matsue

El castell de Matsue (松江城, Matsue-jō) és un castell feudal de Matsue, a la prefectura de Shimane, al Japó. Conegut amb el nom d'el castell negre o el castell del corriol, és un dels pocs castells medievals japonesos que es conserven tal com eren originalment, construïts en fusta i no pas fruit d'una reconstrucció moderna. Edificat entre els anys 1607 i 1611 per mandat del senyor local Horio Yoshiharu, l'any 1638 el feu i el castell van passar a la família Matsudaira, una branca menor del clan Tokugawa, que ocupava el poder. Al llarg dels segles, la majoria dels castells japonesos han acabat destruïts per diverses causes, com ara guerres, terratrèmols o fins i tot incendis, que eren un gran risc perquè la major part dels castells solia ser de fusta. El castell de Matsue es va construir després de l'última gran guerra del Japó feudal i, per tant, mai no ha viscut cap batalla. Així i tot, de l'edifici original només se'n conserven alguns murs i la torrassa. Història Dels dotze castells que es conserven al Japó, el de Matsue és l'únic de la regió de San'in. És el segon més gran del país, el tercer més alt (30 metres) i el sisè més antic. Es va construir durant un període de cinc anys per voluntat del dàimio de la regió d'Izumo, Yoshihari Horio, i es va enllestir definitivament el 1622. Després dels mandats de Tadaharu Horio i Tadataka Kyogoku, un net de Ieyasu Tokugawa, Naomasa Matsudaira, es va convertir en senyor del castell després d'abandonar Matsumoto, a la província de Shinshu, per establir-se a Matsue, i així va començar un govern que duraria durant 234 anys i deu generacions de la família Matsudaira. El 1875 es van destruir tots els edificis de dins de la fortificació tret de la torre, que es va conservar gràcies a diverses pressions. Entre el 1950 i el 1955 es va reconstruir de nou tot el castell. L'edifici és una estructura complexa construïda com una talaia; des de l'exterior sembla que tingui cinc plantes, però de fet en té sis. La majoria de murs estan pintats de negre, i conformen una estructura sòlida aixecada per resistir la guerra; al mateix temps, però, l'edifici és majestàtic i solemne, característiques pròpies de l'estil Momoyama. Bibliografia Schmorleitz, Morton S. Castles in Japan. Charles E. Tuttle Co., Tòquio, 1974. ISBN 0-8084-1102-4. Motoo, Hinago. Japanese Castles. Kodansha, Tòquio, 200 p., 1986. ISBN 0-87011-766-1. Vegeu també Castell japonès
Macue (hrad)

Hrad Macue (japonsky 松江城, Macue-džó), též zvaný Černý hrad, je dřevěný hrad v japonském městě Macue. Jde o jeden ze dvanácti japonských hradů, který se dochoval takřka v původním stavu ze středověku. Je druhým největším, třetím nejvyšším (30 metrů) a šestým nejstarším z japonských hradů. Stavba proběhla v letech 1607–1611, stavitelem byl daimjó Jošiharu Horio. V roce 1638 předal Horio hrad klanu Macudaira, větvi vládnoucího klanu Tokugawa. Klan Macudaira hrad držel poté dalších 234 let. Hrad nikdy nezažil dobývání, což ho ochránilo před osudem většiny jiných dřevěných hradů. V roce 1875 byly všechny budovy na hradě demontovány, s výjimkou hradní věže (Tenšukaku). Na místě bývalých budov je dnes hradní park. Hlavní věž zvenku vypadá jako pětipatrová, ale pater má šest. V letech 1950–1955 prošel hrad kompletní rekonstrukcí. Hradby jsou natřeny černou barvou, černá je částečně i fasáda, odtud alternativní označení Černý hrad. Někdy je též nazýván Kulík, podle vodního ptáka, jehož tvar prý připomíná. V roce 2015 byl hrad zařazen na seznam japonských národních pokladů. Hrad byl postaven u jezera Šindži, takže většina turistů se k němu v současnosti vydává v rámci výletu na lodi. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Macue na Wikimedia Commons
Castillo Matsue

El Castillo Matsue (松江城, Matsue-jō?) es un castillo japonés localizado en la prefectura de Shimane en Japón. Apodado el "castillo negro" o "castillo del chorlito gris", es uno de los pocos castillos medievales de Japón, por lo menos uno de los pocos que conservan su estructura de madera y no las reconstrucciones de cemento que algunos tienen. La construcción del Castillo Matsue comenzó en 1607 y terminó en 1611, bajo el daimyō Horio Yoshiharu. En 1638, el feudo así como el castillo pasaron a propiedad del clan Matsudaira, una rama de la familia Tokugawa. La mayoría de los castillos japoneses han sido dañados o destruidos en guerras, terremotos u otras causas. Dado que gran parte de la construcción de los castillos era de madera, el fuego era una amenaza grande. El Castillo Matsue fue construido después de la última guerra feudal en Japón por lo que nunca vio batalla alguna, sin embargo, solo algunos de los muros y la fortaleza principal existen hasta el día de hoy. Historia De los 12 castillos que aún existen en Japón, es el único que permanece en la región Sanin. Este castillo es el segundo más largo, el tercero más alto (con 30 metros de altura) y el sexto más antiguo. Fue construido en un periodo de cinco años y fue completado en 1611. Después de que gobernaron en estas tierras Tadaharu Horio y Tadataka Kyogokushi, Naomasa Matsudaira, un bisnieto de Ieyasu Tokugawa, se convirtió en el daimyo, después de ser transferido de Matsumoto en la provincia de Shinshu, con lo que comenzó un gobierno que duró diez generaciones del clan Matsudaira por un periodo de 234 años. En 1875, todos los edificios dentro de la fortificación con excepción del castillo principal fueron destruidos, el cual fue permitido que se conservara dada la presión de diversos grupos. El castillo fue completamente reconstruido entre 1950 y 1955. El castillo tiene una estructura compleja, construido en forma de torre vigía, además que desde el exterior da la impresión de que tiene 5 pisos de altura cuando en realidad tiene 6. La mayoría de los muros del castillo están pintadas de negro. Posee una fuerte estructura, pensada para resistir los embates de la guerra pero al mismo tiempo da una impresión de majestuosidad y solemnidad, rasgos del estilo Momoyama. Referencias Schmorleitz, Morton S. (1974). Castles in Japan. Tokyo: Charles E. Tuttle Co. ISBN 978-0-8084-1102-4. Motoo, Hinago (1986). Japanese Castles. Tokyo: Kodansha. ISBN 0-87011-766-1. Véase también Japón Castillo japonés Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo Matsue.
Castello di Matsue

Il Castello di Matsue (松江城?, Matsue-jō) è un castello di epoca feudale situato a Matsue nella prefettura di Shimane, Giappone. Soprannominato il "castello nero" o "castello piviere", è uno dei pochi castelli medievali rimanenti in Giappone, almeno di quelli che conservano la loro fattura originale, in legno, e non sono stati ricostruiti in materiale cementizio in epoca moderna. La costruzione del castello di Matsue ebbe inizio nel 1607 per terminare nel 1611, durante il regno del locale signore Horio Yoshiharu. Nel 1638, il feudo e il castello passarono al clan Matsudaira, una nuova ramificazione del clan Tokugawa in quel momento al comando. Storia Dei 12 castelli rimasti in Giappone, questo è l'unico sito nella regione storica di San'in. Il castello, secondo per grandezza, è anche il terzo più alto (30 metri) e il sesto per antichità. Fu infatti costruito in un periodo di cinque anni per conto del daimyō della regione dell'Izumo, Yoshiharu Horio, fino al completamento nel 1622. Dopo i regni di Tadaharu Horio e Tadataka Kyogoku, Naomasa Matsudaira, un nipote di Ieyasu Tokugawa, divenne Lord del castello, dopo il suo trasferimento da Matsumoto alla provincia di Shinshu, in modo da iniziare la dinastia dei Matsudaira che perdurerà per dieci generazioni, lungo un periodo di 234 anni. Nel 1875, tutti gli edifici all'interno del castello furono distrutte, tranne la torre del castello stesso, la cui perduranza fu permessa dalla pressione dovuta agli interessi dei gruppi in rivalità. Il castello viene successivamente sottoposto a una totale ricostruzione tra il 1950 e il 1955. Architettura Il castello è una struttura complessa, costruita nello stile torre di guardia, che esternamente appare di cinque piani, ma che effettivamente ne conta sei. La maggior parte delle mura del castello sono rivestite da assi di legno nere. Il castello è costruito per resistere alla guerra, ma al tempo stesso è maestoso e solenne, in stile Momoyama. Note Bibliografia Morton S. Schmorleitz, Castles in Japan, Tokyo, Charles E. Tuttle Co., 1974, ISBN 0-8048-1102-4. Hinago Motoo, Japanese Castles, Tokyo, Kodansha, 1986, pp. 200 pages, ISBN 0-87011-766-1. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul castello di Matsue
Zamek Matsue

Zamek Matsue (jap. 松江城 Matsue-jō) – feudalny zamek położony w Matsue, w prefekturze Shimane, w Japonii. Nazywany "czarnym zamkiem" lub "siewkowym zamkiem" (jap. 千鳥城 Chidori-jō) jest jednym z niewielu zachowanych średniowiecznych zamków w Japonii pozostałych w pierwotnej formie drewnianej, a nie będącym nowoczesną betonową rekonstrukcją. Jest jednym ze stu zamków Japonii. Budowa zamku Matsue zaczęła się w 1607 roku i zakończyła w 1611, za rządów lokalnego daimyō Tadauji Horio. W 1638 roku lenno i zamek przeszły w posiadanie klanu Matsudaira, młodszej gałęzi rodu Tokugawa. Większość japońskich zamków została uszkodzona lub zniszczona przez wojny, trzęsienia ziemi lub z innych przyczyn. Ponieważ duża część ich konstrukcji była drewniana, ogień był jednym z poważniejszych zagrożeń. Zamek Matsue został zbudowany po ostatniej wielkiej wojnie feudalnej Japonii, więc nie został uszkodzony przez działania wojenne. Do dziś pozostały jednak tylko niektóre ściany i donżon. Historia Zamek Matsue jest drugim co do wielkości, trzecim pod względem wysokości, a szóstym pod względem wieku wśród japońskich zamków. Został zbudowany w ciągu 5 lat przez daimyō regionu Izumo, Tadauji Horio, został ukończony w 1611 roku. Po panowaniu Tadaharu Horio i Tadataka Kyōgoku, Naomasa Matsudaira – wnuk Ieyasu Tokugawy – stał się panem zamku, po tym jak został przeniesiony z Matsumoto w prowincji Shinshū. Nowy właściciel rozpoczął trwające przez 230 lat (10 pokoleń) rządy klanu Matsudaira. W 1875 roku wszystkie budynki w obrębie zamku zostały zniszczone, z wyjątkiem wieży zamkowej, którą pozostawiono ze względu na naciski zainteresowanych grup. Zamek przeszedł gruntowny remont w latach 1950–1955. Zamek ma skomplikowaną formę strażnicy. Z zewnątrz wydaje się mieć 5 kondygnacji, ale w rzeczywistości w środku znajduje się sześć poziomów. Większość murów zamku jest pomalowana na czarno. Jest to wytrzymała konstrukcja, wybudowana by sprostać oblężeniom, lecz jednocześnie wygląda majestatycznie i uroczyście, przypominając styl Momoyama. Przypisy Bibliografia Morton S. Schmorleitz: Castles in Japan. Charles E. Tuttle Company, Inc, 1974. ISBN 978-0-80481-102-6. Motoo Hinago: Japanese Castles. Kodansha, 1986. ISBN 0-87011-766-1. Linki zewnętrzne Informacje o zamku Matsue (jap.)
Castelo de Matsue

O Castelo de Matsue (松江城 Matsue-jō?) é um castelo japonês localizado em Shimane. Apelidado de o "castelo negro" ou "castelo do chorlito gris", é um dos poucos castelos medievais do Japão, ou, pelo menos, um dos poucos que conservam sua estrutura de madeira e não as reconstruções de concreto que alguns têm. A construção do Castelo de Matsue se iniciou em 1607 e foi concluída em 1611, trabalho do daimyo Horio Yoshiharu. Em 1638, o feudo assim como o castelo passaram a propriedade do clã Matsudaira, um ramo da família Tokugawa. A maioria dos castelos japoneses haviam sido prejudicados ou destruídos em guerras, terremotos e outras causas. Dado que grande parte da construção dos castelos era de madeira, o fogo era uma grande ameaça. O Castelo de Matsue foi construído depois da última guerra feudal no Japão pelo que nunca foi alvo de nenhum ataque em batalhas, no entanto, só alguns dos muros e a fortaleza principal resistiram até os dias de hoje. História Dos 12 castelos que ainda existem no Japão, é o único que se localiza na região de Sanin, em Honshu. Este castelo é o segundo maior, o terceiro mais alto (com 30 metros de altura) e o sexto mais antigo. Foi construído em cinco anos e foi acabado em 1611. Depois de que governaram nestas terras Tadaharu Horio e Tadataka Kyogokushi, Naomasa Matsudaira, um dos bisnetos de Tokugawa Ieyasu, se converteu no daimyo, depois se ser transferido de Matsumoto na província de Shinshu, e iniciou um governo que durou dez gerações do clan Matsudaira por um período de 234 anos. Em 1875, todos os edifícios dentro da fortificação com exceção do castelo principal foram destruídos, o qual foi permitido que se conservasse dada a pressão de diversos grupos. O castelo foi completamente reconstruído entre 1950 e 1955. O castelo tem uma estrutura completa, construído em forma de torre de vigia, ademais que desde o exterior da a impressão de que tem 5 andares quando na realidade tem 6. A maioria dos muros do castelo estão pintadas de preto. Possui uma forte estrutura planejada para resistir aos embates da guerra e ao mesmo tempo dar uma impressão de majestosidade e solenidade, características do estilo Momoyama. Referências Schmorleitz, Morton S. (1974). Castles in Japan. Tokyo: Charles E. Tuttle Co. ISBN 0-8084-1102-4. Motoo, Hinago (1986). Japanese Castles. Tokyo: Kodansha. ISBN 0-87011-766-1. Ver também Japão Castelos Japoneses
Замок Мацуэ

За́мок Мацуэ (яп. 松江城 мацуэ-дзё:) — старинный средневековый за́мок, расположенный на берегу озера Синдзи в городе Мацуэ, префектура Симане, Япония. Также известен как «Чёрный замок» (из-за стен, покрашенных в чёрный цвет), а также как «Замок зуйка». Само название «Мацуэ-дзё» можно перевести как «Замок Сосновой бухты» Этот замок считается вторым по величине, третьим по высоте (30 метров) и шестым в списке самых старых замков. Большинство японских замков было повреждено или разрушено во время войн, землетрясений или по другим причинам. Вследствие того, что основным материалом для замков служило дерево, главную опасность для них представляли пожары. Замок Мацуэ был построен уже после окончания японских феодальных войн, поэтому он ни разу не использовался во время битв, хотя и был построен исключительно для использования в качестве военного опорного пункта. Писателем и востоковедом Лафкадио Хирном в его книге «Блики незнакомой Японии» замок Мацуэ был описан как «огромный и имеющий зловещие очертания». История Строительство замка Мацуэ началось в 1607 году и завершилось в 1611 году под руководством даймё провинции Идзумо — Йосихару Хорио. В 1638 году поместье и за́мок перешли во владение клану Мацудайра, одной из ветвей клана Токугава. В течение последующих 234 лет (10 поколений) замок принадлежал клану Мацудайра. После реставрации Мэйдзи замок был конфискован у прежних владельцев. В 1875 году окружающие замок строения и укрепления были разрушены и разобраны, главную башню замка оставили нетронутой. В период с 1950 по 1955 годы была проведена полная реконструкция замка. В настоящее время внутри замка расположен музей оружия и доспехов самураев. Устройство замка Конструкция замка представляет собой сложную структуру. Внешне замок выглядит пятиэтажным, но внутри состоит из шести уровней. Большинство стен замка покрашены в чёрный цвет. См. также Список замков Японии Источники Ссылки Описание замка (англ.) на сайте Guide to Japanese Castles Фотографии замка (яп.)
Matsue slott

Matsue slott (松江城, Matsue-jō?) är ett slott från feodaltiden i Matsue i Shimane prefektur i Japan. Slottet byggdes mellan år 1607 och 1611 och är ett av få kvarstående medeltida slott i Japan. De andra förstördes i krig eller jordbävningar. Eftersom en stor del av slottet byggdes i trä är brand också en överhängande fara. Det är emellertid bara några murar och kärntornet som står kvar. Historia Av de tolv slott som ännu finns kvar i Japan är Matsue det enda som ligger i San'inregionen. Det är Japans näst största, tredje högsta (30 meter) och sjätte äldsta slott. Det byggdes av daimyon i Izumoregionen, Yoshiharu Horio och stod färdigt 1622, fem år efter byggstarten. 1875 förstördes alla byggnader på slottsområdet, utom slottet självt, som tilläts stå kvar efter påtryckningar från olika intressegrupper. Slottet genomgick en total rekonstruktion mellan 1950 och 1955. Slottet har en komplex struktur, byggt i vakttornsstil. Från utsidan ser det ut att ha fem våningar, men i själva verket består det av sex. De flesta av slottets väggar är målade svarta. Det har en stark struktur, byggt för att stå emot belägringar samtidigt som det ger ett majestätiskt och högtidligt intryck, som påminner om Momoyamastilen. Litteratur Castles in Japan av Morton S. Schmorleitz. (1974). Japanese Castles av Hinago Motoo. (1986).
Замок Мацуе

Замок Мацуе (яп. 松江城, Matsue-jō) — Японський замок, розташований у місті Мацуе, префектура Шімане. Замок Мацуе був побудований з 1607 по 1611 рік Хоріо Йошіхару, першим даймьо володінь Мацуе, в період раннього Едо. У 1633 році замок перейшов до гілки Ідзумо з роду Кьоґоку, а в 1637 році — до Мацудайри, молодшої гілки панівного клану Токугава. У 1927 році Мацудайра подарували замок Мацуе місту Мацуе. Замок Мацуе — один з небагатьох феодальних японських замків, що зберіг свою головну фортецю в первісному дерев'яному вигляді, а не в сучасній бетонній реконструкції. Побудований після останньої великої війни феодальної Японії, замок пережив землетруси, пожежі, війни та інші причини, які знищили або пошкодили багато японських замків. Однак на початку періоду Мейдзі низка його замкових споруд була знесена, залишивши лише фортецю, прибудовану вежу та кам'яні стіни, що існують сьогодні як оригінальні споруди, хоча деякі з інших замкових будівель були реконструйовані в сучасний час. Замок Мацуе, що стоїть на березі озера Сіндзі, є одним з трьох великих озерних замків Японії і серцем центрального прибережного району Мацуе. Історія Із понад 100 замків, що залишилися в Японії, замок Мацуе — єдиний, що має вцілілу головну фортецю в регіоні Санін. Ця фортеця є другою за величиною, третьою за висотою (30 м) і шостою за віком серед японських замків. Його будував протягом 5 років даймьо регіону Ідзумо Хоріо Йошіхару і завершив будівництво у 1611 році. Після правління Хоріо Тадахару та Кьоґоку Тадатака, Мацудайра Наомаса, онук Токуґави Іеясу, став володарем замку після того, як його перевели з Мацумото в провінції Сінано, і таким чином розпочав правління, яке тривало 10 поколінь клану Мацудайра протягом 234 років. У 1875 році всі будівлі на території замку були розібрані, за винятком самої замкової вежі та прибудованої до неї башти, яким було дозволено залишитися під тиском зацікавлених груп. Ці будівлі пройшли повну реконструкцію між 1950 і 1955 роками. У 2001 році кілька колишніх веж замку були реконструйовані. Замок — це складна споруда, побудована у вигляді сторожової вежі, яка ззовні здається п'ятиповерховою, але насправді має шість рівнів усередині. Більшість стін замку пофарбовані в чорний колір. Це міцна споруда, збудована для того, щоб витримати війну, але водночас велична й урочиста, що нагадує стиль Момояма. Замок Мацуе зареєстрований як національне надбання Японії з 9 липня 2015 року Галерея Примітки Джерела Benesch, Oleg and Ran Zwigenberg (2019). Japan's Castles: Citadels of Modernity in War and Peace. Cambridge: Cambridge University Press. с. 374. ISBN 9781108481946. De Lange, William (2021). An Encyclopedia of Japanese Castles. Groningen: Toyo Press. с. 600 pages. ISBN 978-9492722300. Schmorleitz, Morton S. (1974). Castles in Japan. Tokyo: Charles E. Tuttle Co. ISBN 0-8048-1102-4. Motoo, Hinago (1986). Japanese Castles. Tokyo: Kodansha. с. 200 pages. ISBN 0-87011-766-1. Mitchelhill, Jennifer (2013). Castles of the Samurai:Power & Beauty. USA: Kodansha. ISBN 978-1568365121.
Tatara-broen

Tatara-broen (多々羅大橋, Tatara Oohashi) er en skråstagsbro i Japan og del af Nishiseto-motorvejen. Den er 1.480 meter lang, tårnene er 220 meter høje, og det længste spænd er på 890 meter. Dette er verdens længste spænd på en skråstagsbro. Broen blev åbnet 1. maj 1999. Broen var egentlig planlagt som en hængebro i 1973, men dette blev ændret i 1989. En skråstagsbro har ikke brug for de massive forankringene for kablerne i hver ende og dermed blev naturindgrebene meget mindre med denne type bro.
Tatara-Brücke

Die Tatara-Brücke (jap. 多々羅大橋, Tatara Ōhashi) überquert die Tatara-Meerenge (多々羅海峡, Tatara-kaikyō) zwischen der Insel Ikuchi (bzw. deren Tatara-Kap, 多々羅岬, Tatara-misaki) der Gemeinde Onomichi, Präfektur Hiroshima und Ōmishima der Gemeinde Imabari, Präfektur Ehime. Sie gehört mit neun weiteren Brücken zu der 60 km langen Nishiseto-Autobahn, die über viele kleine Inseln beide Präfekturen bzw. die beiden japanischen Hauptinseln Honshū und Shikoku miteinander verbindet. Mit dem Bau der Brücke wurde am 30. November 1992 begonnen. Für den Verkehr freigegeben wurde sie am 1. Mai 1999. Es handelt sich um eine Schrägseilbrücke, die mit ihrer harfenförmigen Büschelanordnung der Normandie-Brücke über die Seine-Mündung ähnelt. Sie hat vier Spuren, auf denen mit bis zu 70 km/h gefahren werden darf, und am Rand einen Fußweg. Die Pylone haben eine Höhe von 220 m, es trennen sich unter der Fahrbahn zwei Teile, die darüber wieder zusammen laufen, worauf sie noch für ca. ein Drittel der Gesamthöhe parallel nebeneinander laufen. Hier gehen die Stahlseile ab. Auf diesem Abschnitt existieren nur zwei schmale Querverbindungen, so dass die Pylone eine sehr elegante Form bekommen. Die Feldweiten sind 270, 890 und 320 Meter lang, die Brücke hat somit eine Gesamtlänge von 1480 Metern. Zum Zeitpunkt ihrer Fertigstellung war sie die längste Schrägseilbrücke der Welt. Östlich der Nishiseto-Autobahn gibt es mit Seto-Ōhashi für Kraftfahrzeuge und Eisenbahn zwischen Präfektur Okayama und Präfektur Kagawa sowie mit der Kōbe-Awaji-Naruto-Autobahn zwei weitere Brückenverbindungen zwischen Honshū und Shikoku. Literatur Susumu Fukunaga, Masahiro Takeguchi: Aerodynamic Characteristics of Indent Stay Cables of Tatara Bridge. Vorgetragen bei: IABSE Symposium: Engineering for Progress, Nature and People, Madrid, Spain, 3-5 September 2014. 2014, S. 2749–2756, doi:10.2749/222137814814070262. Yasuhito Manabe, Nobuyuki Hirahara, Nobuo Mukasa, Masashi Yabuno: Accuracy control on the construction of Tatara Bridge. Vorgetragen bei: IABSE Conference: Cable-Stayed Bridges - Past, Present and Future, Malmö, Sweden, 2-4 June 1999. 1999, S. 322–331, doi:10.5169/seals-62142. Weblinks Tatara-Brücke. In: Structurae Introduction of the Honshu-Shikoku Bridge Project: Tatara Bridge. In: jb-honshi.co.jp. Abgerufen am 6. November 2023 (englisch). Einzelnachweise