NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Circuito Internacional de Okayama

O Tanaka International Circuit Aida (TI Circuit, atualmente: Okayama International Circuit) é um autódromo particular próximo de Aida (atualmente: Mimasaka), Okayama, Japão. A pista foi construída em 1992 por um milionário como um autódromo privado, em uma localidade remota do Japão. Em 1994 e 1995 abrigou o Grande Prêmio do Pacífico de Fórmula 1, ambas vencidas por Michael Schumacher. Alessandro Zanardi visita o circuito Após o acidente de Ayrton Senna em Ímola, Zanardi venceu muitas corridas nesse circuito. Quando sofrera o acidente nunca mais correu lá. Após muitos dias a equipe Minardi levou-o para visitar o circuito. Zanardi se emocionou muito e por causa disso a DTM fez muitas corridas nesse circuito. Corridas de F1 Ligações externas Página oficial
Окаяма (трасса)

Okayama International Circuit — трасса Формулы-1, находится недалеко от города Аида, Окаяма, Япония. Название TI (Tanaka International — название холдинговой компании) трасса носила на момент проведения на ней входящих в чемпионат Формулы-1 Гран-при Тихого океана в 1994 и 1995 годах. На данный момент трасса носит название Okayama International Circuit (переименована после того, как Tanaka International Company в марте 2003 года продала трассу компании Unimat). Победители Гран-при Тихого океана на трассе TI Ссылки Официальный сайт Архивная копия от 27 сентября 2020 на Wayback Machine
Okayama International Circuit

Okayama International Circuit, tidigare TI Circuit Aida, är en privatägd racerbana belägen i Mimasaka, Japan. Banan byggdes 1992, är 3,703 km lång och har 13 kurvor. TI är en förkortning på Tanaka International som var namnet på de tidigare ägarna till banan. Åren 1994 och 1995 kördes Stilla havets Grand Prix i Formel 1 på TI Circuit Aida och båda loppen vanns av Michael Schumacher. I mars 2003 bytte banan ägare från Tanaka International Company till Unimat Holding Co., Ltd. och även namn, från TI Circuit Aida till Okayama International Circuit. Mellan 2008 och 2010 kördes World Touring Car Championships FIA WTCC Race of Japan på banan, innan den flyttades till Suzuka International Racing Course. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Okayama International Circuit. Officiell webbplats
Окаяма (траса)

Окаяма (раніше відома як TI Аїда) — траса Формули-1, знаходиться неподалік від міста Аїда, Окаяма, Японія. Траса була побудована в 1990 році. Її відкриття ознаменувалося змаганнями старих автомобілів і мотоциклів, ведених асами минулих років — Стірлінгом Моссом, Річардом Еттвудом, Джимом Редменом, Девідом Хоббсом та ін. На їх честь і був названий ряд поворотів, яких всього на кільці налічується дванадцять. Кільце має дві досить довгі прямі — «старт-фініш» і пряму за поворотом «Етвуд» — і цілий лабіринт поворотів — «шпилька», повороти «Revolver», «Redman», «Hobbs» і «Mike Knight». Це і обумовлює порівняно невисокі середні швидкості, що показуються учасниками, — порядку 170-175 км/год. До недоліків автодрому відноситься його відносна важкодоступність для учасників змагань і глядачів, яким, щоб дістатися від найближчого міста Кобе до траси, доводиться долати по серпантинах гірський перевал. Але тим не менше на гонки чемпіонатів світу 1994-1995 років, що проходили на Аїді, приїжджало понад 100 тисяч глядачів. Переможці Гран-прі Тихого океану на трасі TI Посилання Офіційний вебсайт Asian Festival of Speed results
Kawasaki C-1

Die Kawasaki C-1 war ein zweistrahliges Mittelstrecken-Transportflugzeug des japanischen Herstellers Kawasaki. Das in 31 Exemplaren gebaute Flugzeug hatte seinen Erstflug 1970 und wurde ausschließlich von den japanischen Luftselbstverteidigungsstreitkräften eingesetzt. Die letzten Exemplare wurden im März 2025 außer Dienst gestellt. Geschichte Die beiden Prototypen starteten am 12. November 1970 bzw. am 16. Januar 1971 zu ihren Erstflügen. Im Jahre 1972 sowie im Februar 1974 wurden zwei Vorserienmaschinen zur Erprobung an die japanischen Selbstverteidigungsstreitkräfte geliefert. Die Serienproduktion begann im Dezember 1974 und lief Ende 1981 aus. Neben Kawasaki waren mehrere japanische Firmen wie Fuji, Mitsubishi, Nihon Hikoki, Shin Meiwa und Sumitomo in die Herstellung der C-1 einbezogen. Die Maschinen der C-1A-Serie sollten die veralteten Curtiss C-46 Commando der japanischen Luftselbstverteidigungsstreitkräfte ersetzen. Zum ECM-Training modifizierte Kawasaki die 21. Serienmaschine zur EC-1. Diese flog erstmals am 3. Dezember 1984 und war an großen Radomen an der Heckunterseite und am Bug erkennbar. Ab dem Jahre 2001 wurde bei Kawasaki der Nachfolger Kawasaki C-2 entwickelt, der am 26. Januar 2010 seinen Erstflug hatte und bis 2025 sukzessive diesen Flugzeugtyp ersetzte. Konstruktion Mit der Kawasaki C-1 entstand beim Konzern Kawasaki Heavy Industries das erste japanische Transportflugzeug mit Strahltriebwerken. Der in Ganzmetall-Halbschalenbauweise konstruierte Rumpf ist dem der späteren US-amerikanischen Boeing C-17 ähnlich. Zur Beladung besitzt er im Heck eine große Laderampe, die auch während des Fluges zum Lastenabwurf geöffnet werden kann. Die beiden Strahltriebwerke sind in Gondeln an den gepfeilten, zweiholmigen Tragflächen des freitragenden Schulterdeckers untergebracht. Das in seitliche Rumpfwülste einziehbare Hauptfahrwerk ist als auf jeder Seite vierrädriges Wagenfahrwerk ausgelegt, das Bugfahrwerk ist doppelbereift. Modifizierungen Auf Basis der C-1 entstand beim National Aerospace Laboratory (NAL) das experimentelle STOL-Flugzeug Asuka. Als Triebwerke kamen vier FJR710-Turbofans mit hohem Nebenstromverhältnis zum Einbau. Nutzung Einziger Nutzer der ohnehin nur für militärische Zwecke gebauten Maschine sind die japanischen Luftselbstverteidigungsstreitkräfte. Dort dient sie vor allem zum Transport von Ausrüstung und Luftlandeeinheiten, welche am Zielort auf einem Flugplatz oder Flughafen entladen oder – bei Fehlen einer solchen Möglichkeit – mit Fallschirm abgesetzt werden. Zwischenfälle Vom Erstflug 1970 bis November 2017 kam es mit Kawasaki C-1 zu vier Totalschäden von Flugzeugen. Bei 3 davon kamen 19 Menschen ums Leben. Technische Daten Siehe auch Iljuschin Il-214 Liste militärischer Transportflugzeuge Weblinks Einzelnachweise
Kawasaki C-1

El Kawasaki C-1 es un avión de transporte militar bimotor de medio alcance usado por la Fuerza Aérea de Autodefensa de Japón (JASDF por sus siglas en inglés). Comenzó a ser desarrollado por la compañía japonesa Kawasaki Heavy Industries en 1966 para reemplazar los anticuados aviones de transporte C-46 Commando de la JASDF. Comenzó a ser producido en 1971, y actualmente continúa en uso. Variantes XC-1: Prototipos. C-1/C-1A: Versión de transporte militar de medio alcance. Los últimos cinco C-1 encargados fueron equipados con un depósito de combustible adicional de 4.730 litros. EC-1: Avión de entrenamiento para guerra electrónica (EW por sus siglas en inglés). C-1FTB: Banco de pruebas en vuelo usado para probar diversos equipos. Asuka: Avión de transporte STOL experimental, propulsado por cuatro motores turbofán y haciendo uso del efecto Coandă. El único ejemplar construido está actualmente expuesto en el Museo Kakamigahara en Gifu, Japón. Video donde se ve el Kawasaki C-1 y Kawasaki C-2 juntos en el aire.​ Operadores JPN Japón Fuerza Aérea de Autodefensa de Japón Especificaciones (C-1) Características generales Tripulación: 5 (piloto, copiloto, navegador, ingeniero de vuelo, jefe de carga) Capacidad: Transporte de tropas: 60 soldados o 45 paracaidistas. Evacuación médica: 36 camillas con asistentes médicos. Longitud: 29 m Envergadura: 30,6 m Altura: 9,99 m Superficie alar: 120,5 m² Peso vacío: 23.320 kg Peso cargado: 38.700 kg Peso máximo al despegue: 38.700 kg Planta motriz: 2× turbofán Mitsubishi-Pratt & Whitney JT8D-M-9. Empuje normal: 64,5 kN (6577 kgf; 14 500 lbf) de empuje cada uno. Rendimiento Velocidad máxima operativa (Vno): 806 km/h (435 nudos) a 7.620 m con un peso bruto de 35.450 kg Velocidad crucero (Vc): 657 km/h (354 nudos) a 10.670 m con un peso bruto de 35.450 kg Alcance: 1.300 km a plena carga Techo de vuelo: 11.600 m (38.000 ft) Régimen de ascenso: 17,8 m/s (3.500 ft/min) Véase también Kawasaki Heavy Industries Desarrollos relacionados Kawasaki C-2 Aeronaves similares Embraer KC-390 Antonov An-72 Referencias Bibliografía Taylor, John W.R (ed.) (1976). Jane's All The World's Aircraft 1976-77. London:Jane's Yearbooks. ISBN 0 354 00538 3. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Kawasaki C-1.
Kawasaki C-1

Kawasaki C-1 – japoński samolot transportowy, wybudowany przez Kawasaki Heavy Industries, służący w Powietrznych Siłach Samoobrony. Historia W połowie lat 60. ubiegłego stulecia przystąpiono w Japonii do projektowania nowego samolotu transportowego, mającego zastąpić używane jeszcze wówczas, pamiętające czasy II wojny światowej, samoloty Curtiss C-46 Commando. Wstępne prace projektowe nad nową maszyną rozpoczęto w 1966 r. w Nihon Aircraft Manufacturing Corporation. W 1968 r. podpisano kontrakt na prace rozwojowe, a wiosną tego samego roku była gotowa makieta w skali 1:1. Jesienią rozpoczęto budowę trzech prototypów, dwóch przeznaczonych do prób w locie i jednego do prób naziemnych. Pierwszy z nich wzniósł się w powietrze 12 listopada 1970 r., drugi 16 stycznia 1971 r. Próby w locie pozwoliły wykryć wiele wad w konstrukcji samolotu. Przeprojektowano pylony silnikowe i układy sterowania. Testy zakończono w marcu 1973 r. Do końca 1981 r. wyprodukowano 31 egzemplarzy. Samolot jest dostosowany do przewożenia 60. żołnierzy z pełnym wyposażeniem lub 45. skoczków spadochronowych. 26 stycznia 2010 wystartował po raz pierwszy nowy model „XC-2” będący następcą C-1. Konstrukcja C-1 jest całkowicie metalowym, dwusilnikowym grzbietopłatem. Napędzany jest przez silniki turbowentylatorowe Pratt & Whitney JT8D-M-9 produkowane w Japonii przez zakłady Mitsubishi Heavy Industries. Dwudźwigarowe skrzydło o obrysie trapezowym z wmontowanymi, integralnymi czterema zbiornikami paliwa. Powierzchnie sterowe skrzydła składają się z czteroszczelinowych klap, lotek z klapkami wyważającymi, spoilerów i slotów. Półskorupowy kadłub o kołowym przekroju. Usterzenie w układzie litery T. Wielodźwigarowy statecznik pionowy i dwudźwigarowy statecznik poziomy. Podwozie trójgoleniowe, chowane w locie, główne do gondol umieszczonych po bokach kadłuba. Wersje XC-1 – prototypy C-1A – samolot seryjny C-1FTB – latające stanowisko badawcze C-1 ECM/EC-1 – samolot walki radioelektronicznej, wycofany w marcu 2025 roku Asuka – czterosilnikowa wersja STOL Przypisy Bibliografia David Alexander Rendall, Apoloniusz Siekański: Lotnictwo : przewodnik encyklopedyczny. Poznań: Zysk i S-ka, 2001. ISBN 978-83-7150-819-6. OCLC 749571570. Kawasaki C-1 ECM, „Technika lotnicza i astronautyczna”, nr 10 (1988), s. 13-14, ISSN 0040-1145. Leszek A. Wieliczko. Samolot transportowy Kawasaki C-2. „Lotnictwo Aviation International”. 2/2016, luty 2016. Warszawa: Zespół Badań i Analiz Militarnych. ISSN 2450-1298. OCLC 932174832.
Kawasaki C-1

O Kawasaki C-1 (川崎 C-1) é um cargeiro STOL bimotor militar desenvolvido e produzido pela Kawasaki Heavy Industries para a Força Aérea de Autodefesa do Japão. Atualmente a aeronave, incluindo a versão de guerra eletrônica mais o NAMC YS-11, está sendo substituída pela sucessora C-2, também produzida pela Kawasaki. Variantes C-1/C-1A : Versão de transporte militar. EC-1: aeronave de treino de guerra eletrônica C-1FTB Asuka: aeronave experimental STOL quadrimotor. Operadores Atuais: Japão Força Aérea de Autodefesa do Japão 402º Esquadrão de Transporte Aéreo Tático, Base Aérea de Iruma Antigos: Força Aérea de Autodefesa do Japão 401º Esquadrão de Transporte Aéreo Tático, Base Aérea de Komaki 403º Esquadrão de Transporte Aéreo Tático, Base Aérea de Miho Ver também Aeronaves semelhantes: Embraer C-390 Millennium (Brasil) Kawasaki C-2 (Japão, cargueiro substituto) Antonov An-72 (Ucrânia / União Soviética, semelhante à versão Asuka) Antonov An-148 (Ucrânia) Antonov An-178 (Ucrânia) Páginas relacionadas: Avião de carga Transporte aéreo Força Aérea de Autodefesa do Japão Referências
Kawasaki C-1

Kawasaki C-1 je dvomotorno reaktivno vojaško transportno letalo, ki so ga razvili na Japonskem. Razvoj se je začel leta 1996, ko so Japonske letalske sile hotele zamenjavo za batno gnane (propelerske) Curtisse C-46 Commando. Proizvodnja se je začela leta 1971 in je obsegala 31 letal. Letalo je še vedno v uporabi pri Japonskih letalskih silah. Slabost letala je sorazmerno kratek dolet, ki je ob polnem tovoru samo 1300 kilometrov. Specifikacije (Kawasaki C-1) Podatki iz Jane's All The World's Aircraft 1976–77Splošne karakteristike Posadka: 5 Število sedežev: 60 vojakov ali 45 padalcev ali 36 medicinskih nosil ali tovor Dolžina: 29,00 m (95 ft 1¾ in) Razpon kril: 30,60 m (100 ft 4¾ in) Višina: 9,99 m (32 ft 9¼ in) Površina kril: 120,5 m² (1297 ft²) Teža praznega letala: 23320 kg (53410 lb) Maks. vzletna teža: 38700 kg (85320 lb) Pogon letala: 2 × Mitsubishi turbofan (licenčna verzija motorja Pratt & Whitney JT8D-M-9), 64,5 kN (14500 lbf) vsak Zmogljivost Maks. hitrost: 806 km/h (435 vozlov, 501 mph) na vipini 7620 m (25000 ft) pri teži 35450 kg Potovalna hitrost: 657 km/h (354 vozlov, 408 mph) na višini 10670 m (35000 ft) pri teži 35450 kg Doseg: 1300 km (700 nmi, 806 milj) (maks. tovor) Višina leta: 11600 m (38000 ft) Hitrost vzpenjanja: 17,8 m/s (3500 ft/min) Glej tudi Kawasaki C-2 Antonov An-72 Reference Bibliografija Taylor, John W. R. (1976). Jane's All The World's Aircraft 1976–77. London: Jane's Yearbooks. ISBN 0-354-00538-3. Zunanje povezave Description of NAL Asuka Quiet STOL research aircraft Arhivirano 2013-02-19 at Archive.is Brief description of NAL Asuka Quiet STOL research aircraft Arhivirano 2015-01-11 na Wayback Machine. Photos of NAL Asuka Quiet STOL research aircraft Arhivirano 2015-01-11 na Wayback Machine.
Kawasaki C-1

Kawasaki C-1 — японський реактивний двомоторний військово-транспортний літак малої дальності, розроблений і виготовлений японським конгломератом Kawasaki. Використовується виключно повітряними силами самооборони Японії. На експорт не постачався. Історія Розробка Kawasaki C-1 почалася в 1966 році для заміни застарілого транспортного літака Curtiss C-46 Commando часів Другої світової війни. До середини 1960-х років можливості C-46 поступалися численним новішим літакам, таким як Lockheed C-130 Hercules. Тому в японії було вирішено розробити і виготовити місцевий транспортний літак. Розробку цього літака доручили консорціуму Nihon Aircraft Manufacturing Corporation, який на той час займалися виробництвом NAMC YS-11, авіалайнера місцевої розробки післявоєнної епохи. Корпорація Kawasaki Heavy Industries стала головним підрядником і виконала більшу частину робіт. Прототип XC-1 здійснив свій перший політ у 1970 році. А серійне виробництво літака розпочато у 1971 році. C-1 був офіційно введений в експлуатацію Повітряних сил самооборони Японії у 1974 році. Та виготовлявся до 1981 року. Було побудовано лише 31 літак, не включаючи прототипи, та декілька спеціалізованих бортів. C-1 сформував основу транспортних можливостей Повітряних сил самооборони Японії протягом другої половини двадцятого століття, а також у перші роки двадцять першого століття. Для його заміни розробили транспортний літак Kawasaki C-2. Технічні характеристики Загальні характеристики Екіпаж: 2 Вантажопідйомність: 8000 Довжина: 29 м (95 фт 2 дюйм) Розмах: 30,6 м (100 фт 5 дюйм) Висота: 9,99 м (32 фт 9 дюйм) Площа крила: 120,5 м2 (1 297 фт2) Силова установка: 2 × Pratt & Whitney JT8D-M-9 (Mitsubishi-built) турбовентиляторні двигуни Льотні характеристики Максимальна швидкість: 806 км/год (501 миля/год; 435 вуз) Крейсерська швидкість: 657 км/год (408 миля/год; 355 вуз) Дальність: 3 353 км (2 083 миля; 1 810 м. миля) Практична стеля: 11 580 м (37 992 фт) Оператори Японія Повітряні сили Японії Станом на березень 2022 року в експлуатації 7 од. Kawasaki C-1. Модифікації XC-1: Прототипи. C-1/C-1A: Військово-транспортна версія середньої дальності. EC-1: навчальний літак радіоелектронної боротьби. C-1FTB: Льотно-випробувальний стенд, який використовувався для випробувань різного обладнання. Asuka/QSTOL: дослідницький літак, розроблений Національною аерокосмічною лабораторією Японії. Галерея Див. також Літаки подібного призначення та конфігурації: Kawasaki C-2 Embraer C-390 Millennium Ан-178 Ан-72 Іл-214 Примітки Посилання
Šimanská jaderná elektrárna

Šimanská jaderná elektrárna (japonsky 島根原子力発電所) je provozní jaderná elektrárna v Japonsku. Nachází se na jihozápadě japonského ostrova Honšú, na pobřeží Japonského moře poblíž města Macue v prefektuře Šimane. Elektrárna provozuje jeden jaderný reaktor o hrubém výkonu 820 MW. Elektrárnu vlastní a provozuje společnost Chūgoku Electric Power Company. Historie a technické informace Výstavba Výstavba prvního bloku elektrárny započala 2. července roku 1970. Jedná se o varný reaktor BWR-3 o hrubém výkonu 460 MW. Blok byl po 3 letech výstavby připojen k síti 2. prosince 1973 a komerční provoz zahájil rok poté, 29. března 1974. Rozhodnutí postavit druhý reaktor typu BWR-5 o hrubém výkonu 820 MW padlo na začátku 80. let. Jeho výstavba oficiálně začala 2. února 1985 a do sítě byl připojen 11. července 1988. Do komerčního provozu vstoupil 10. února 1989, téměř přesně 4 roky od zahájení výstavby. Třetí reaktor typu ABWR (Advanced Boiling Water Reactor) s hrubým výkonem 1373 MW je ve výstavbě od roku 2007 a jeho spuštění bylo plánováno na konec roku 2011. 29. července 2009 byla reaktorová nádoba úspěšně instalována, ale kvůli událostem v jaderné elektrárně Fukušima Daiichi ještě nebyl blok spuštěn. Celkově elektrárna disponuje dvěma varnými reaktory typu BWR (Boiling Water Reactor). Po havárii bylo rozhodnuto, že se první energetický blok do provozu již nevrátí, proto 30. dubna roku 2015 reaktor ukončil navždy svůj provoz. Celková kapacita jednoho provozovaného reaktoru je tedy pouze 820 MW, což je o více než 200 MW méně, než jeden blok Temelína. V roce 2023 bylo oznámeno, že druhý blok bude znovuspuštěn v srpnu 2024. Reaktor byl restartován dne 7. prosince 2024. Incidenty 24. června 2011 byl snížen výkon druhého reaktoru jaderné elektrárny Šimane kvůli velkému množství medúz, které se dostaly do filtrů mořské vody. V důsledku toho musel být výkon reaktoru snížen téměř o 20 %. Informace o reaktorech Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku АЭС Симане na ruské Wikipedii. Související články Jaderná energetika v Japonsku Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Šimanská jaderná elektrárna na Wikimedia Commons
Kernkraftwerk Shimane

Das Kernkraftwerk Shimane (jap. 島根原子力発電所, Shimane genshiryoku hatsudensho) ist in Kashima, einem Ortsteil von Matsue in der japanischen Präfektur Shimane gelegen. Die Anlage gehört der Chūgoku Denryoku. Es befinden sich drei Reaktoren auf dem Gelände, von denen derzeit (Stand 2025) nur Block 2 in Betrieb ist. Der älteste und kleinste Block 1 wurde nach 37 Betriebsjahren bereits 2015 stillgelegt. Block 2 war infolge der Nuklearkatastrophe von Fukushima von 2012 bis 2024 im Stillstand, bevor er zurück ans Netz ging. Der neueste Block, Shimane-3, der bereits im Jahr 2011 nahezu fertiggestellt war, wartet derzeit auf eine Betriebsgenehmigung der Behörden, die durch neue Sicherheitsauflagen nach der Nuklearkatastrophe erheblich verzögert wurde. Block 1 Block 1 wurde von Hitachi geliefert und ging im Jahr 1974 ans Netz. Nach 37 Jahren Betrieb wurde Shimane-1 2010 von Netz genommen und am 30. April 2015 endgültig stillgelegt. Block 2 Block 2, der ebenfalls von Hitachi geliefert wurde, ist seit 1989 im kommerziellen Betrieb. Infolge der Nuklearkatastrophe von Fukushima stand er von Januar 2012 bis Dezember 2024 still. Nach der zwischenzeitlichen Abschaltung beantragte der Betreiber bereits im Dezember 2013 eine Wiederanfahrgenehmigung. Im Februar 2018 wurde der Antrag bewilligt, das Genehmigungsverfahren verlief ohne größere Hindernisse. Mit Zustimmung der lokalen Bevölkerung und der Regierung wurde am 2. Juni 2022 eine Genehmigung für das Wiederanfahren erteilt, sobald die von der japanischen Atomaufsicht verlangten zusätzlichen Sicherheitsmaßnahmen umgesetzt seien. Von 28. Oktober 2024 bis 3. November 2024 wurden 560 neue Brennelemente in den Reaktor geladen. Am 7. Dezember 2024 erfolgte der Neustart. Die kommerzielle Stromproduktion begann im Januar 2025. Block 3 Shimane-3 ist ein Fortgeschrittener Siedewasserreaktor, dessen Bau 2007 begann und der ursprünglich im Dezember 2011 ans Netz gehen sollte. Bei den Bauvorbereitungen wurde in nur 2,5 km Entfernung eine seismisch aktive Störung gefunden, diese soll auf die Sicherheit des Kraftwerks jedoch keine Auswirkung haben. Im September 2012 gestattete das METI den Weiterbau des zu 94 % fertiggestellten Blocks, im August 2018 beantragte der Betreiber eine Sicherheitsprüfung für den fast fertiggestellten Block. Diese dauert allerdings seit Jahren an. Daten der Reaktorblöcke Das Kernkraftwerk Shimane hat insgesamt zwei Blöcke, ein dritter befindet sich im Bau: Einzelnachweise Siehe auch Liste der Kernkraftwerke Liste der Kernreaktoren in Japan Weblinks ODL-Daten Shimane (japanisch) Liste von Problemen (Memento vom 19. Januar 2012 im Internet Archive) (englisch)
Shimane Nuclear Power Plant

The Shimane Nuclear Power Plant (島根原子力発電所, Shimane genshiryoku hatsudensho; Shimane NPP) is a nuclear power plant located in Kashima in the city of Matsue in Shimane Prefecture. It is owned and operated by Chūgoku Electric Power Company. The plant was once said to be the closest nuclear power plant to a prefecture capital. However, on 31 March 2005, the area of Kashima merged with Matsue, making it part of the prefecture capital. New Scientist magazine has reported that, in June 2006, a previously unknown geological fault was identified close to the plant, but it was expected to be years before the plant was strengthened. The power plant covers an area of 1.92 square kilometres (470 acres). Reactors on site See also List of nuclear power plants in Japan References External links Chugoku Electric Power Company 中国電力 Administration for the power plant 島根の原子力行政 Site specifically for the Shimane NPP c/o Chugoku Electric 中国電力・島根原子力発電所 Archived 5 January 2017 at the Wayback Machine
Centrale nucléaire de Shimane

La centrale nucléaire de Shimane (島根原子力発電所, Shimane hatsudensho) est une centrale nucléaire, exploitée par la compagnie d'électricité de Chūgoku ou CEPCO. Elle est située à Matsue dans la préfecture de Shimane sur Honshu, l'île principale du Japon. Description La centrale nucléaire de Shimane comprend 2 réacteurs à eau bouillante (REB) construits par Hitachi: Shimane 1 : 439 MWe, mis en service en 1973. Shimane 2 : 791 MWe, mis en service en 1988. Ils ont été mis à l'arrêt à la suite de l’accident nucléaire de Fukushima en avril 2011. La tranche 1 est déclarée en arrêt définitif le 30 avril 2015. La tranche 2 est remise en exploitation le 12 décembre 2024. La construction d'un 3e réacteur à eau bouillante de 3e génération de type ABWR, a été engagée en 2006 (1 373 MWe). Arrêtée à la suite de l’accident nucléaire de Fukushima en avril 2011, la construction a repris après autorisation du METI en 2012. Voir aussi Notes et références Portail de l'industrie Portail de l’énergie Portail du nucléaire Portail du Japon
Elektrownia jądrowa Shimane

Elektrownia jądrowa Shimane (jap. 島根原子力発電所 Shimane genshiryoku hatsudensho) – japońska elektrownia jądrowa położona w sąsiedztwie miasta Matsue, w prefekturze Shimane. Elektrownia posiada dwa bloki energetyczne z reaktorami typu BWR. Trzeci reaktor jest w trakcie budowy. Jej właścicielem i operatorem jest firma Chūgoku Electric Power Company. Elektrownia zajmuje powierzchnię 1,92 km². Reaktory Zdarzenia Do 2010 w elektrowni miało miejsce 8 usterek lub zdarzeń o których powiadomiono japoński urząd dozoru jądrowego. Jedno z nich zostało sklasyfikowanych na poziomie 1 skali INES (30 stycznia 1995, o godzinie 09:29). Sześć na poziomie 0, tj. jako odchylenie bez znaczenia dla bezpieczeństwa. Jedna nie podlegała klasyfikacji INES. Bibliografia Shimane-1 - World Nuclear Association (ang.) Shimane-2 - World Nuclear Association (ang.) Shimane-3 - World Nuclear Association (ang.) Linki zewnętrzne Strona internetowa elektrowni jądrowej Shimane. energia.co.jp. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-05)]. (ang. • jap.)