NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Inujama (hrad)

Hrad Inujama (japonsky 犬山城, Inujama-džó) je jedním z mála původních japonských hradů, postavených v 16. století, který se dochoval do současnosti. Hrad se nachází ve stejnojmenném městě v japonské prefektuře Aiči na břehu řeky Kiso. Historie Hrad založil v roce 1537 Nobujasu Oda, strýc Nobunagy Ody. Po jeho smrti se stal pánem hradu jeho syn Nobukijo Oda, který dočasně sloužil Nobunagovi. Poté co se proti němu postavil (spor kvůli přidělenému území), Nobunaga v roce 1565 na hrad zaútočil se šesti tisíci vojáky a zapálil hradní město. Po Nobunagově vítězství Nobukijo utekl a hradu se vzdal. Hradním pánem se stal Nobunagův vazal Cuneoki Ikeda. V roce 1584 ho začala okupovat Hidejošiho armáda, cože zahájilo bitvu o Komaki a Nagakut. Cuneoki Ikeda pomohl Hidejošimu získat hrad Inujama, který byl tou dobou bez přítomnosti hradního pána. V roce 1600, během bitvy u Sekigahary, byl pán hradu Inujama na straně západní armády, která však podlehla východní armádě pod vedením Iejasa Tokugawy, který na hrad dosadil svého vazala. Dalším významným milníkem v historii hradu je rok 1617, kdy je klanem Tokugawů propůjčen do vlastnictví klanu Naruse. Jsou provedeny stavební úpravy odpovídající současné podobě hradu. Členové klanu Naruse působili jako hradní páni až do konce feudálního období. Během období Meidži, jehož vláda se zmocnila hradu v roce 1871, byly zničeny všechny pomocné budovy kromě té centrální. Po velkém zemětřesení v roce 1891 (zemětřesení Nóbi) byl však hrad v roce 1895 vrácen klanu Naruse pod podmínkou, že jej opraví a budou udržovat, což se dělo až do roku 2004. Hrad byl tak v Japonsku unikátní tím, že byl v soukromém vlastnictví až do začátku 21. století. Moderní dějiny V roce 2004 byl hrad převeden ze soukromého vlastnictví pod vlastnictví nadace, která ho pod vedením města Inujama spravuje. Hrad Inujama patří mezi 12 hradů, které se dochovaly do současnosti a nebyly zničeny jak po konci feudálního období, tak nálety během 2. světové války (v té době jich v Japonsku bylo ještě 20). Generální oprava hradu byla provedena mezi lety 1961–1965 poté co byl v roce 1959 poničen tajfunem. Již v roce 1935 a znovu v roce 1952 byl uveden na seznam Národních pokladů Japonska. Kromě hradu Inujama sem patří i hrady Macumoto, Hikone, Himedži a Macue. Návštěva Pro turisty je hrad dobře přístupný z vlakové stanice Inujama (asi 20 minut pěšky), která je konečnou stanicí na lince Meitetsu z města Nagoja. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrad Inujama na Wikimedia Commons Oficiální stránky (anglicky)
Castillo Inuyama

El Castillo Inuyama (犬山城, Inuyama-jō?) es un castillo japonés localizado en la ciudad de Inuyama, en la prefectura de Aichi en Japón. El castillo Inuyama es uno de los 12 castillos existentes en Japón que fueron construidos antes del periodo Edo. Historia El castillo Inuyama es probablemente uno de los castillos más antiguos de Japón que cuentan con la construcción original, la cual data de 1440. De acuerdo al Engishiki (un libro del Período Heian), el templo Harigane fue movido de su lugar para poder colocar el castillo. La fortaleza sufrió diversas adiciones durante el tiempo y las torres actuales fueron construidas en 1537 por Oda Nobuyasu, tío de Oda Nobunaga. El castillo fungió como el centro de poder de la familia Naruse, sirvientes del clan Matsudaira. El castillo Inuyama es el único en Japón que fue de propiedad privada y tiene el estatus de Tesoro Nacional. El gobierno expropió el castillo de acuerdo a las reformas de la Restauración Meiji. En 1891 el castillo fue dañado a causa de un terremoto y fue regresado a propiedad de la familia Naruse en 1895 con la condición de que lo repararan y le dieran mantenimiento. El castillo fue vendido recientemente a la ciudad de Inuyama y está en proceso de ser cedido al gobierno de la Prefectura de Aichi. Véase también Castillo japonés Restauración Meiji Enlaces externos Guide to Japanese Castles Farstrider Japan Guide The Yamasa Institute Archivado el 5 de marzo de 2016 en Wayback Machine. Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo Inuyama.
Zamek Inuyama

Zamek Inuyama (jap. 犬山城 Inuyama-jō) – zamek w Japonii, znajdujący się w mieście Inuyama, w prefekturze Aichi, nad rzeką Kiso. Używa się także nazwy Hakutei-jō. Jedna z najstarszych, istniejących do dziś, budowli średniowiecznej Japonii. W 1935 r. zamek ten został wpisany na listę skarbów narodowych Japonii. Jest jednym z 12 zamków zachowanych do obecnych czasów, które zostały wybudowane przed okresem Edo. Historia Pierwotna konstrukcja zamku powstała w epoce Muromachi około 1440 r., w ówczesnej prowincji Owari. Obecna lokalizacja została wybrana przez Nobuyasu Odę (stryja Nobunagi Ody), po usunięciu znajdującego się w tym miejscu chramu Harigane, w 1537 roku. Główny budynek donjon jest zbudowany w stylu Momoyama. Opinie, iż został on przeniesiony z zamku Kanayama około 1600 r. nie znajdują potwierdzenia w badaniach ostatnich lat. Prawdopodobnie wykorzystano jedynie niektóre materiały. Zamek Inuyama był główną siedzibą rodziny Naruse, służącej klanowi Matsudaira. Został skonfiskowany przez rząd w okresie Meiji, a w 1891 r. zniszczony w wyniku trzęsienia ziemi. Zwrócono go rodzinie Naruse w 1895 i pozostawał w jej gestii do 2004 r., posiadając jednocześnie status skarbu narodowego. W 2004 r. zamek został sprzedany miastu Inuyama. Zobacz też Lista zamków w Japonii Linki zewnętrzne Przewodnik po Zamku. jcastle.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-01-07)]. Farstrider - Zamek Inuyama Przewodnik po Japonii Instytut Yamasa. yamasa.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)]. Zamek Inuyama. wiki.samurai-archives.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-18)].
Castelo de Inuyama

O Castelo de Inuyama (犬山城 inu-yama-jō) localiza-se na cidade de mesmo nome, na província de Aichi, perto de Nagoya, no Japão. E fica na divisa entre duas províncias, Aichi e Gifu. Também conhecido como Hakutei-jo (Castelo do Imperador Branco), como foi designado pelo discípulo confucionista Sorai Ogyu durante o período Edo, este monumento ergue-se em posição dominante na cota de 40 metros acima do nível do rio Kiso. O Castelo de Inuyama é um entre os 12 castelos existentes no Japão que foram construídos antes da Era EDO. Constitui-se em uma sólida estrutura com quatro pavimentos, sendo dois abaixo do solo, com três telhados. Em sua forma atual foi construído por Oda Nobuyasu, avô do grande Senhor da Guerra Oda Nobunaga, em 1537. Uma vez concluído, teve diversos senhores diferentes em rápida sucessão. Após Toyotomi Hideyoshi adquirir domínio sobre esta área, incubiu Ishikawa Sadakiyo de tomar conta do edifício. Depois da derrota de Hideyoshi por Matsudaira Tadayoshi, Ogasawara Yoshitsugu assenhoreou-se do castelo. Em 1616 a família Naruse ficou responsável pela manutenção da estrutura até ao período Meiji. Após a Restauração Meiji, o governo japonês nacionalizou o monumento em 1869. A sua estrutura foi danificada por um sismo em 1891. O castelo foi, então, devolvido à família Naruse sob a condição de que o reparariam. É por essa razão que este é o único castelo do Japão que é de propriedade privada. O castelo sobreviveu a todas as guerras por que passou, mantendo-se inalterado desde que foi construído, o que o torna o mais antigo castelo de madeira do Japão. Foi classificado como Tesouro Nacional do país em 1935 e, novamente, em 1952. Ligações externas
Замок Инуяма

За́мок Инуя́ма (яп. 犬山城 инуяма-дзё:) — замок в городе Инуяма, Япония. Расположен на холме над рекой Кисо, по которой проходит граница префектур Айти и Гифу. Замок Инуяма часто называют старейшим из японских замков. Главная башня замка внесена в список национальных сокровищ Японии. История Слово «инуяма» дословно переводится с японского как «собачья гора». Замок имеет второе название «Hakutei Castle» («Замок белого императора»), это название замку было дано учёным Огю Сораем. Считается, что основание замка было заложено еще в 1440 годах. Основные башни замка были построены в 1537 году Одой Нобуясу. В 1891 году замок сильно пострадал от землетрясения. В 1895 году правительством Японии было принято решение вернуть замок наследникам рода Нарусэ для поддержания его в хорошем состоянии. В 1965 году замок был разобран для капитального ремонта. После изучения деревянных балок было установлено, что два нижних этажа замка построены намного раньше верхних. Устройство замка Замок Инуяма относится к равнинно-горному типу за́мков. Состоит из трёх внешних ярусов, четырёх внутренних этажей и двух подвальных этажей. Конструкция замка была сильно изменена — современные башни были построены в 1537 году. В 1617 году был достроен третий ярус. Главная башня (тэнсю) выполнена в стиле эпохи Адзути-Момояма. На первом этаже располагаются казармы для войска даймё. Они разделены на четыре помещения, окружённые круговым коридором, из которого часовой может следить за обстановкой. Второй этаж является оружейной для хранения резерва оружия и доспехов, а на третьем этаже находятся личные помещения. Со смотровой площадки верхнего яруса замка открывается вид на город Инуяма и реку Кисо. См. также Список замков Японии Замок Маруока Источники Ссылки Описание замка (англ.) на сайте Guide to Japanese Castles Фотографии замка
Замок Інуяма

Замок Інуяма (яп. 犬山城, інуяма-дзе:) — замок в місті Інуяма, Японія. Розташований на пагорбі над річкою Кісо, по якій проходить межа префектур Айті і Гіфу. Замок Інуяма часто називають найстарішим з японських замків. Головну вежу замку внесено до списку національних скарбів Японії. Історія Слово «інуяма» дослівно перекладається з японської як «собача гора». Замок має другу назву «Hakutei Castle» («Замок білого імператора»), цю назву замку було дано ученим Огю Сораєм. Вважається, що основу замку було закладено ще в 1440 роках. Основні вежі замку були побудовані в 1537 році Одой Нобуясу. У 1891 році замок дуже постраждав від землетрусу. У 1895 році урядом Японії було прийнято рішення повернути замок спадкоємцям роду Нарусе для підтримки його у належному стані. У 1965 році замок був розібраний для капітального ремонту. Після вивчення дерев'яних балок було встановлено, що два нижні поверхи замку побудовані набагато раніше за верхні. Облаштування замку Замок Инуяма відноситься до рівнинно-гірського типу за́мків. Складається з трьох зовнішніх ярусів, чотирьох внутрішніх поверхів і двох підвальних поверхів. Конструкцію замку було дуже змінено — сучасні башти були побудовані в 1537 році. В 1617 році було добудовано третій ярус. Головна вежа (тенсю) виконана в стилі епохи Адзуті-Момояма. На першому поверсі розташовуються казарми для війська дайме. Вони розділені на чотири приміщення, оточені круговим коридором, з якого вартовий може стежити за обстановкою. Другий поверх є збройовим для зберігання резерву зброї і обладунків, а на третьому поверсі знаходяться особисті приміщення. З оглядового майданчика верхнього ярусу замку відкривається вид на місто Інуяма і річку Кісо. Див. також Список замків Японії Замок Маруока Ресурси Інтернету Опис замку(англ.) на сайті Guide to Japanese Castles Фотографії замку Примітки
Hamana-Brücke

Die Hamana-Brücke (japanisch 浜名大橋) führt den Hamana By-pass der Nationalstraße 1 über den Ausgang des Hamana-Sees zum Pazifik. Sie steht bei Hamamatsu in der Präfektur Shizuoka auf Honshu, der Hauptinsel von Japan. Die Brücke hat zwei Fahrspuren mit einem schmalen Sicherheitsstreifen in jeder Richtung, die in der Mitte durch Leitplanken getrennt und außen durch eine Betonschutzwand gesichert sind. Das Brückenbauwerk ist insgesamt 1448,5 m lang einschließlich der beiden Rampenbrücken, die notwendig sind, um die an der Küste entlang führende Straße auf eine Höhe von 31 m zu heben. Es besteht aus zwei dicht nebeneinander stehenden Brücken, die zusammen 21,4 m breit sind. Die eigentlichen Spannbetonbrücken sind 631,8 m lang und haben fünf Öffnungen mit Pfeilerachsabständen von 55 + 140 + 240 + 140 + 55 m. Der Überbau besteht jeweils aus einem 6,2 m breiten einzelligen, rechteckigen, gevouteten Hohlkasten, dessen auskragende Deckplatte den Fahrbahnträger bildet. In der Mitte der 240 m weiten Hauptöffnung ist eine Dehnfuge angeordnet. Die 1976 fertiggestellte Brücke hatte damals die größte Spannweite aller Spannbetonbrücken weltweit und in Japan bis zum Bau der Eshima-Brücke, die 2004 dem Verkehr übergeben wurde. Die Brücke ist seit 2005 mautfrei. Weblinks Einzelnachweise
Hamamatsu Municipal Senior High School

Hamamatsu Municipal Senior High School (浜松市立高等学校, Hamamatsu-shiritsu Kōtōgakkō) is a senior high school in Hamamatsu, Japan, operated by the city government. Because the city of Hamamatsu has one of the largest non-Japanese populations in the country, 60% of which is composed of expatriates of Brazilian descent, there is a significant enrollment of students who do not speak Japanese as a primary language. Non-Japanese students are placed in special classes. See also Brazilians in Japan Language minority students in Japanese classrooms Mundo de Alegría - Brazilian and Peruvian international school in Hamamatsu References External links (in Japanese) Hamamatsu Municipal Senior High School (in Portuguese) Hamamatsu Municipal Senior High School (in Japanese) Articles about the school Archived 2015-09-12 at the Wayback Machine at the Chunichi Shimbun
Colégio Municipal de Ensino Secundário de Hamamatsu

Colégio Municipal de Ensino Secundário de Hamamatsu (浜松市立高等学校, Hamamatsu-shiritsu Kōtōgakkō) é uma escola secundária em Hamamatsu, Japão, operado pelo governo da cidade. Porque a cidade de Hamamatsu tem um das populações não japonesas maiores no país, 60% do qual está composto de brasileiros, há uma significativa inscrição de estudantes que não falam japonês como língua primária. Estudantes não japoneses estão colocados em classes especiais. Referências Ligações externas Colégio Municipal de Ensino Secundário de Hamamatsu Colégio Municipal de Ensino Secundário de Hamamatsu (em japonês) Artigos sobre a escola em Chunichi Shimbun (em japonês) Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês cujo título é «Hamamatsu Municipal Senior High School».
Atsumi Thermal Power Station

Atsumi Thermal Power Station (渥美火力発電所, Atsumi Karyoku Hatsudensho) is an oil-fired thermal power station operated by JERA in the city of Tahara, Aichi, Japan. The facility is located on reclaimed land at the tip of the Atsumi Peninsula at the entrance to Mikawa Bay. History The Atsumi Thermal Power Station was built by Chubu Electric and first came on line in 1971. A total of four generating units were completed, two in 1971 and two in 1982. Unit 1 was taken offline and mothballed in 2001 and Unit 2 was taken offline in 2004. Due to high oil prices and the cost of modernization, Unit 2 was scrapped in 2004. Unit 1 was likewise scrapped by the end of 2017. Units 3 and 4 remain in operation, but are running at very low capacity (under 25%) due to sluggish demand for electricity and lower-cost alternative sources. Plant details See also Energy in Japan List of power stations in Japan References External links Media related to Atsumi Thermal Power Plant at Wikimedia Commons official home page Chubu Electric Press Release
Wakutama-See

Der Wakutama-See (jap. 湧玉池, Wakutama-ike) ist ein japanischer See mit heißer Quelle, der auf dem Gelände des Shinto-Schreins Fujisan Hongū Sengen Taisha in Fujinomiya in der Präfektur Shizuoka liegt. Er wurde aufgrund seines Wassers, das als unterirdischer Fluss mit Schmelzwasser des Fuji durch mehrere Lava- und Basaltschichten hervorquillt, im November 1944 zum Naturdenkmal und 1952 zum landesweiten „besonderen Naturdenkmal“ ernannt Darüber hinaus wurde der See in die „Liste der 100 berühmten Gewässer der Heisei-Zeit“ aufgenommen. Benannt ist der See in Anlehnung an ein Gedicht von Taira no Tanemori (?–991) aus der Heian-Zeit, das die vom Boden des Sees aufsteigenden Luftblasen beschreibt. Die Wassertemperatur der etwa 3,5 Liter, die pro Sekunde aus der Quelle hervorsprudeln, beträgt 13 °C. Das Wasser gilt als sehr reines Wasser und wird zur rituellen Reinigung (水垢離, mizugori) verwendet. Weblinks Tsuji Ryūichi: 富士山の基礎知識. MLIT, abgerufen am 20. Januar 2015 (japanisch). Einzelnachweise
Shiosai-Brücke

Die Shiosai-Brücke (japanisch 潮騒橋 Shiosai-bashi) führt einen Geh- und Radweg am Strand von Kakegawa in der Präfektur Shizuoka in Japan über den Fluss Kiku (Kiku-gawa). Sie ist eine der wenigen Spannbandbrücken mit aufgeständertem und horizontalem Fahrbahnträger und in ihrer Art die längste weltweit. Sie ist 232 m lang und hat vier Felder mit Spannweiten von 55 + 61 + 61 + 55 m. Sie ist 4,4 m breit mit einem 3,0 m breiten Geh- und Radweg zwischen den Geländern. Ihr Überbau besteht weitgehend aus Leichtbeton. Die 3,8 m breiten Spannbänder bestehen aus Tragkabeln, die in den Widerlagern bzw. den Pfeilerköpfen überlappend verankert sind, und vorgefertigten 25 cm dicken und nach dem Einbau vorgespannten Betonplatten. Ähnlich wie bei einer Hängebrücke übernehmen die Tragkabel allein die tragende Funktion. Ihr Durchhang von maximal 6,1 m ist mit 1/10 der Spannweite so groß wie bei vielen Hängebrücken. Die Betonplatte dient der Stabilisierung und der örtlichen Lastverteilung. Die Aufständerung erfolgt durch Betonstützen, die aus drei vorgefertigten und vorgespannten Teilen bestehen. Der 40 cm dicke Fahrbahnträger besteht aus vorgefertigten Spannbeton-Hohlkästen. Zum Bau wurden zunächst die Tragkabel eingezogen und die Betonplatte eingebracht. Auf ihr wurden die Stützen aufgestellt, auf denen dann der Fahrbahnträger eingebaut wurde. Spannband, Fahrbahnträger und Stützen bilden zusammen einen Fischbauchträger, der aufgrund der Steifigkeit des Fahrbahnträgers in diesem Fall ohne die diagonalen Aussteifungen eines Fachwerkträgers auskommt. Die vom Shizuoka Construction Technology Centre entworfene und von Sumitomo Mitsui Construction entworfene Brücke wurde 1995 mit dem Tanaka-Preis der Japan Society of Civil Engineering (doboku gakkai) ausgezeichnet. Literatur K. Mochizuki, S. Kondoh, K. Saito: Construction of Four-Span Stress Ribbon Bridge with Roadway Slab Decks. In: Proceedings of FIP, Symposium on Post-Tensioned Concrete Structures, London 1996, S. 161–168 Weblinks Einzelnachweise
Fernsehturm Seto

Der Fernsehturm Seto bzw. Seto Digital Tower (jap. 瀬戸デジタルタワー, Seto Dejitaru Tawā) ist ein 244,7 Meter hoher Sendeturm in der japanischen Stadt Seto. Der im Jahr 2003 errichtete Turm wurde vom Architekturbüro Nikken Sekkei entworfen. Der Turm ist für die Öffentlichkeit nicht zugänglich. Der Turm wurde spezifisch für die Abstrahlung des digitalen Fernsehens entworfen. Geschichte Der Spatenstich zum Turm erfolgte am 6. Juni 2002. Die Bauarbeiten waren am 20. August 2003 beendet, so dass am 20. Oktober die ersten Sendetests für Radioprogramme durchgeführt werden konnte. Nach der offiziellen Abschlusszeremonie konnte er am 1. Dezember 2003 seiner Bestimmung übergeben werden. Ab dem 3. August 2004 begann der Turm mit der Ausstrahlung der Programme mit einem 1 kW, die volle Leistung von 3 kW erreichte er am 29. September 2004. Nach der Umstellung im Jahr 2011 von analogem auf digitales Fernsehen übernahm der Fernsehturm Seto die Sendetätigkeit, die bis dahin der Fernsehturm Nagoya ausgeführt hatte. Beschreibung Der als Stahlfachwerkturm ausgeführte Fernsehturm verjüngt sich zur Spitze im Gegensatz zu den meisten seiner Pendants nicht linear oder konkav, sondern konvex. Die Fachwerkkonstruktion basiert auf drei Hauptpfeiler, die aus je zwei massiven Stahlrohren zusammengefasst wurden. Diese stützen eine vertikal verlaufende Kernkonstruktion, die als Leitungsschacht genutzt wird. Die Rahmenkonstruktion ist in weißem Lack gefasst. Die Verkabelung der Anlage findet über einen horizontalen Versorgungsschacht am Boden statt, der mit einem Basishaus verbunden ist. Diese gehört zur Sendestation Seto Digital Research Park Centre. Frequenzen und Programme Der Fernsehturm Seto bedient den Großraum der Millionenstadt Nagoya und damit fast alle Teile der Präfektur Aichi sowie vollständig die Präfekturen Mie und Gifu und strahlt folgende Fernsehprogramme aus: Die Polarisation der Antennen ist horizontal ausgerichtet. Weblinks Informationen zum Fernsehturm Seto (japanisch) Informationen zur Strahlungsleistung des Fernsehturms Seto (japanisch) Einzelnachweise
Seto Digital Tower

Seto Digital Tower is a 244.7 m (803 ft) tall digital broadcasting tower in Seto, Aichi, Japan. In 2011, the tower replaced the Nagoya TV Tower which previously had the role of broadcasting in the Nagoya area. The tower is of a unique design not known to have been used elsewhere before. Six outer steel legs provide support and structural stability to a central lattice structure akin to those found in guyed lattice masts. See also Lattice tower References File:Seto Digital Tower.jpg - Wikimedia Commons External links Media related to Seto Digital Tower at Wikimedia Commons
Inuyama Bridge

The Inuyama Bridge is a bridge over the Kiso River in Japan. It is a laced steel truss bridge which connects Kakamigahara in Gifu Prefecture with Inuyama in Aichi Prefecture. The Meitetsu Inuyama Line runs on it. This bridge was a road-rail bridge before 2000 when a new road bridge was constructed at the lower stream side (west side) of this bridge. References
National Hospital Organization Nagara Medical Center

National Hospital Organization Nagara Medical Center (国立病院機構長良医療センター) is a hospital located in Gifu, Japan, which is administered by the National Hospital Organization of Japan. This hospital was established in March 2005, from the merger of two hospitals, National Hospital Organization Gifu Hospital and National Hospital Organization Nagara Hospital. There are 500-800 employees working at the hospital. Overview National Hospital Organization Nagara Medical Center has 468 beds. 120 of them are for the severely multiple handicapped children, 80 for the patients of muscular dystrophy, and 52 for the patients of tuberculosis. Nagara Medical Center has three major missions: Child health and development medicine (obstetrics, prenatal care, pediatrics), disability medicine (severe cases of multiple handicap, and muscular dystrophy), and cardiovascular and respiratory medicine (ICU). History National Hospital Organization Nagara Hospital was established in 1927. The National Hospital Organization Gifu Hospital was established in 1939. Services Cardiology Neurology Obstetrics—prenatal care Pediatrics—GCU (Growing Care Unit), NICU, pediatric neurology, pediatric surgery Physiatry—Physical therapy, Neuropsychological and Psychiatric rehabilitation Plastic surgery Pulmonology—respiratory care Radiology Other services and departments Clinical laboratory Clinical research Clinical Pharmacology Educational support Medical support complying to the "Act for General Support for Persons with Disabilities" Nutrition support Pharmacy References External links National Hospital Organization Nagara Medical Center