NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Л’Аквила

Л’Аквила (итал. L'Aquila) познати је град у Италији. Л’Аквила је управно средиште покрајине Абруцо у средишњем делу државе и главни град истоименог Округа Л’Аквила. Међутим, она није највећи град и привредно „срце” покрајине, већ је то приморска Пескара. Л’Аквила је позната као највиши већи град у средишњој Италији. Порекло назива Л’Аквила на италијанском језику значи „орао”. Географија Л’Аквила се налази у средишњој Италији. Од престонице Рима град је удаљен 120 км североисточно, а од Пескаре 200 км западно. Рељеф: Л’Аквила се развила на веома високо постављеној висоравни у средишњим Апенинима. Надморска висина града је око 710-720 м надморске висине. Град је окружен највишим веховима Апенина, а 15ак километара источно од града налази се Гран Сасо (2.912 м н. в.), највиши врх Апенинског полуострва. Клима: Клима у Л’Аквили је умерено континентална због знатне надморске висине. Она је много оштрија него у градовима у окружењу, који су близу мора и на мањој надморској висини. Снег у граду је редовна зимска појава, што је веома ретко у средишњој Италији. Воде: Л’Аквила је постављена веома високо и стога град нема већих водотока, већ кроз град протиче неколико малих потока. Историја Насеље на овом месту се први пут јавља у 13. веку. Владари из Краљевства Две Сицилије изградили су насеље опасано масивним зидинама у тежњи да осигурају власт у овом крајње пограничном делу своје краљевине. Град, као веома утврђено и стога сигурно место, је убрзо постао важно политичко средиште Краљевства Две Сицилије. Л’Аквила је припојена 1860. године новооснованој Италији. Одмах је постала главни град покрајине Абруцо и Молизе, касније само Абруцо. Током историје град су често потресали земљотреси. Град је 2009. године тешко разорио земљотрес јачине 6,3 степени Рихтерове скале. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 66.964 становника. 2008. године. Л’Аквила је имала око 73.000 становника, 1,5 пута више у односу на почетак 20. века. Град данас има значајан удео имигрантског становништва, досељеника из свих крајева свега (близу 10% градског становништва). Партнерски градови Баалбек Бистрица San Carlos de Bariloche Bernalda Сијена Фођа Sant'Angelo d'Alife Куенка Хобарт Ротвајл Зјелона Гора York Галерија Референце Спољашње везе Званични веб-сајт
L'Aquila

Denna artikel handlar om staden. För provinsen, se L'Aquila (provins). L'Aquila är huvudstad i provinsen L’Aquila i den italienska regionen Abruzzo. Kommunen hade 69 478 invånare (2018) och gränsar till kommunerna Antrodoco, Barete, Barisciano, Borgorose, Cagnano Amiterno, Campotosto, Capitignano, Crognaleto, Fano Adriano, Fossa, Isola del Gran Sasso d'Italia, Lucoli, Magliano de' Marsi, Ocre, Pietracamela, Pizzoli, Rocca di Cambio, Rocca di Mezzo, Santo Stefano di Sessanio, Scoppito och Tornimparte. Staden härstammar från 1200-talet då kejsar Fredrik II lät förena ett antal redan befintliga byar. Staden, som också är biskopssäte, förstördes nästan helt av en jordbävning 1703. Jordbävning 2009 Den 6 april 2009 klockan 3.32 drabbades kommundelen Paganica (42°20′2.4″N 13°20′2.4″Ö) av en jordbävning som mätte 5,8 på richterskalan. Kända personer Sallustius (86–34 f.Kr.), romersk historiker Corrado Bafile (1903–2005), italiensk kardinal Referenser Externa länkar Officiell webbplats Wikimedia Commons har media som rör L'Aquila. Wikisource har originalverk som rör jordbävningen 1703.
Л'Аквіла

Л'А́квіла (Л'А́куїла) (італ. L'Aquila) — місто та муніципалітет в Італії, центр області Абруццо, столиця однойменної провінції. Л'Аквіла розташована на відстані близько 95 км на північний схід від Рима. Населення — 70 230 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 10 червня. Покровитель — San Massimo. 6 квітня 2009 року внаслідок землетрусу було пошкоджено близько 50 % будівель міста. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживав 5951 іноземець з 120 країн, серед них 2125 громадян країн Євросоюзу та 186 громадян України. Сусідні муніципалітети Антродоко Барете Баришано Боргорозе Каньяно-Амітерно Кампотосто Капітіньяно Кроньялето Фано-Адріано Фосса Ізола-дель-Гран-Сассо-д'Італія Луколі Мальяно-де'-Марсі Окре П'єтракамела Піццолі Рокка-ді-Камбіо Рокка-ді-Меццо Санто-Стефано-ді-Сессаніо Скоппіто Торнімпарте Галерея зображень Див. також Список муніципалітетів провінції Л'Аквіла Назву міста та муніципалітету носить астероїд 7499 Л'Аквіла. Примітки
Lago di Montespluga

Il Lago di Montespluga è un lago artificiale italiano situato in provincia di Sondrio, Lombardia. Posto ad un'altitudine di 1901 m s.l.m., è stato creato, tramite la costruzione di due dighe sul torrente Liro, come serbatoio di accumulo per la centrale idroelettrica sita a Isola, frazione di Madesimo. Descrizione Il lago occupa una superficie di 1,69 km², con una profondità massima di 67 m ed una capacità di circa 32 milioni di metri cubi di acqua. Il bacino imbrifero si estende su un'area tra i 24 e i 25,6 km² con una quota media di 2550 m e massima di 3275 m s.l.m.. Filmografia Il Lago di Montespluga è stato ripreso in una scena del film Sposerò Simon Le Bon del 1985. Il Lago di Montespluga è stato l'ambientazione del videoclip diretto da Simone Rovellini del singolo Inuyasha del cantautore italiano Mahmood, pubblicato il 5 febbraio 2021. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Lago di Montespluga
Società Europea Veicoli Leggeri Sevel

Società Europea Veicoli Leggeri Sevel S. p. A. (Evropská společnost pro lehká nákladní vozidla) nebo také Sevel Sud je automobilka v italském městě Atessa. Byla založena v roce 1981 jako joint venture italské automobilky FIAT Auto SpA a francouzské skupiny PSA Peugeot Citroën SA. Obě společnosti držely v automobilce 50% podíl. Poté, co se FIAT a PSA spojily do koncernu Stellantis, je Sevel plně dceřinou společností Stellantisu. Továrna má rozlohu 1,2 km². Roční výrobní kapacita továrny je přibližně 210 000 vozů. Jedná se o druhého největšího evropského výrobce užitkových automobilů s asi 30% podílem na trhu. Vyrábí identické dodávkové vozy, minibusy, podvozky a valníky, které se liší pouze znaky příslušných automobilek. V roce 2010 bylo vyrobeno čtyřmilionté vozidlo, jednalo se o Fiat Ducato. Výrobní program v roce 2022 sestával z modelů Fiat Ducato, Citroën Jumper, Peugeot Boxer e Opel/Vauxhall Movano. V roce 2024 rozšířila paletu vyráběných vozů Toyota ProAce Max, v roce 2025 pak Iveco eSuperJolly. Přehled modelů do roku 2010 Reference
Sevel Sud

Sevel Sud (Società Europea Veicoli Leggeri S.p.A.) es una joint venture italiana para la fabricación de vehículos comerciales grandes, propiedad a partes iguales entre Fiat Group Automobiles y el Groupe PSA. De su gestión se responsabiliza la primera. Historia La fábrica de Sevel Sud produjo hasta 2016 la Fiat Ducato​ y los modelos equivalentes de PSA: la Citroën Jumper y la Peugeot Boxer. La producción de la Primera generación de la Fiat Ducato y Fiat Talento comenzó en 1981. La capacidad de producción de la empresa es de 210000 vehículos y 5200 personas trabajando allí. En Francia, también existe una fábrica de Sevel, llamada Sevel Nord. La misma se encarga de la producción del Peugeot 807/Citroën C8, y del Fiat Scudo/Citroën Jumpy/Peugeot Expert. Fábricas Para llevar a cabo su producción, Sevel Sud cuenta con la fábrica de Sevel Val di Sangro. Véase también Anexo:Acuerdos internacionales de Fiat S.p.A. Fusión entre FCA y PSA Sevel Nord Referencias
Sevel Van

Sevel Van é uma família de modelos monovolumes produzidos nas duas fábricas da Société Européenne de Véhicules Légers, uma joint-venture formada pelo grupo PSA (PSA) e o grupo Fiat, na proporção de 50% para cada parte. Modelos Minivan/MPV produzidos pela Sevel Nord Citroën Evasion/Synergie/C8 Peugeot 806/807 Fiat Ulysse Lancia Zeta/Phedra Comerciais leves Sevel Nord Citroën Jumpy/Dispatch Peugeot Expert Fiat Scudo Comerciais médios Sevel Sud Citroën C25/Jumper/Relay Peugeot J5/Boxer Talbot Express Fiat Ducato Ver também Sevel Nord Sevel Sud
Sevel

Sevel (от фр. Société Européenne de Véhicules Légers SpA) — общее название двух заводов, созданных совместно компаниями PSA Peugeot Citroën (PSA) и FIAT, а также автомобилей, выпускаемых этими заводами. Завод Sevel Sud основан в соответствии с соглашением, подписанным PSA и FIAT в 1978 году. Завод расположен в долине реки Сангро, возле города Атесса в Италии и управляется компанией FIAT. Первым автомобилем завода был Fiat Ducato выпущенный в 1981 году. Завод Sevel Nord начал свою работу в 1994 году. Завод располагается близ города Валансьен во Франции и находится под управлением PSA. Автомобили, выпускаемые заводами Sevel Minivan/MPV на заводе Sevel Nord Citroën Evasion/Synergie/C8 Peugeot 806/807 Fiat Ulysse Lancia Zeta/Phedra Light commercial на заводе Sevel Nord Citroën Jumpy/Dispatch Peugeot Expert Fiat Scudo Mid-weight commercial на заводе Sevel Sud Citroën C25/Jumper/Relay Peugeot J5/Boxer Talbot Express Fiat Ducato
Sevel

Sevel S.p.A. (akronym för Società Europea Veicoli Leggeri och Société Européenne de Véhicules Légers) är en tillverkare av lätta nyttofordon. Sevel grundades 1978 av Fiat och Groupe PSA och började sin tillverkning 1981. Från början var även Alfa Romeo, Lancia och Talbot del i samarbetet. Verksamheten är uppdelad i Sevel Sud och Sevel Nord. Sedan 2021 ingår bolaget i Stellantis. Eurovan är de fyra minibussmodeller som kom till genom ett samriskföretag mellan PSA-gruppen, Fiat och Lancia i början av 1990-talet. De tillverkas i samma fabrik hos Sevel Nord i Frankrike. Toyota Proace är ett resultat av ett samarbete som slöts mellan Toyota och PSA Peugeot Citroen, och tillverkas av Sevel Nord i Valenciennes. Referenser
Glacier de Rochemelon

Le glacier de Rochemelon, en italien Ghiacciaio di Rocciamelone, est un glacier de France situé dans les Alpes, en Savoie. Géographie Il couvre l'ubac de Rochemelon, de la pointe de Novalèse et du col de la Resta, sous la pointe du Ribon située au nord, dans la partie amont de la vallée du Ribon et juste au nord de la frontière franco-italienne. Histoire Dans les années 1970, un lac périglaciaire se forme périodiquement par la fonte du glacier. En 2004, son volume est tel qu'il menace d'une inondation soudaine la vallée en aval et la décision est prise de le vidanger. Notes et références Liens externes Ressource relative à la géographie : Gridabase Portail des lacs et cours d'eau Portail de la montagne Portail des Alpes Portail de la Savoie
Glacera de les Sources de l'Isère

La glacera de les Sources de l'Isère, anteriorment coneguda com glacera Galise, és una glacera en els Alps francesos situada a la Savoia, a l'est del Coll de l'Iseran i de la comuna- Estació d'esquí de Val-d'Isère, tocant la frontera italiana. L'Isère, un afluent fluvial alpí del Roine, va ser designat amb el nom d'Isara (Ισαρ a la Geografia de Ptolemeu) o fins i tot Isaros (Ισαρος a la Geografia d'Estrabó) a l'època gal·la. Aquest hidrònim, força corrent a Europa, significaria "l'impetuós, el ràpid". Compost per diverses masses de gel dominades per la Grande aiguille Rousse, la Petite aiguille Rousse, la Pointe du Gros Caval, la Cime d'Oin i la Cime de la Vache, les seves aigues de fusió dona lloc al Riu Isèra, un dels dels principals afluents del Roine. Referències
Glacier des Sources de l'Isère

Le glacier des Sources de l'Isère, autrefois glacier de la Galise, est un glacier des Alpes françaises situé en Savoie, à l'est du col de l'Iseran et de la commune-station de Val-d'Isère, en bordure de la frontière italienne. Composé de plusieurs masses de glaces dominées par la Grande aiguille Rousse, la Petite aiguille Rousse, la pointe du Gros Caval, la cime d'Oin et la cime de la Vache, ses eaux de fonte donnent naissance à l'Isère, l'un des principaux affluents du Rhône. Références Portail de la montagne Portail des Alpes Portail de la Savoie Portail des lacs et cours d'eau
Plaça del Capitoli

La plaça del Capitoli (en italià Piazza del Campidoglio) es troba dalt de tot del turó del Capitoli, a Roma. Història La plaça va ser projectada per Miquel Àngel, que la va dissenyar amb tota mena de detall, incloent-ne la pavimentació. La seva planta lleugerament trapezoïdal, sobre la qual va alinear Miquel Àngel els nous palaus, tenia la funció d'expandir la perspectiva cap al focus visual constituït pel Palau Senatorial. Es creu que la reforma de la plaça li va ser encarregada pel papa Pau III, el qual s'avergonyia de l'estat en què es trobava el cèlebre turó –en aquella època anomenat Colle cabrum, és a dir 'el turó de les cabres', ja que s'utilitzava com a pastura per a les cabres–, lloc de la desfilada triomfal organitzada a Roma en honor de Carles V el 1536. Miquel Àngel projectà completament de nou la plaça, fent-la girar no cap al Fòrum sinó cap a la basílica de Sant Pere, que representava el nou centre polític de la ciutat. Amb aquesta finalitat pensà de construir un nou palau –anomenat per això el Palau Nou– per tancar la perspectiva cap a la basílica de Santa Maria in Aracoeli i redissenyà el Palau dels Conservadors eliminant-ne totes les estructures medievals per tal d'harmonitzar amb el Palau Senatorial, al qual va afegir una doble escalinata que servia per accedir a la nova entrada, que ja no mirava més cap al fòrum sinó cap a la plaça. Miquel Àngel va projectar també l'escalinata de la Cordonata i la balustrada des de la qual es mira cap a la plaça d'Aracoeli, que queda en un pla inferior. L'estàtua eqüestre de Marc Aureli en bronze daurat, anteriorment situada a la plaça de Sant Joan del Laterà, va ser col·locada al centre de la plaça per desig de Pau III; l'estàtua original, després d'una llarga restauració que ha tret a la llum traces de daurats, actualment es conserva als Museus Capitolins, mentre que a la plaça se n'hi va col·locar una còpia. Els treballs van ser tan lents que Miquel Àngel només va poder veure acabada la doble escalinata que servia per al nou accés al Palau Senatorial. Les obres es varen anar completant a mesura que el projecte original i la plaça es van donar per acabats al segle xvii, encara que la pavimentació no es va realitzar –segons els dissenys originals de l'artista– fins al 1940. La Cordonata està adornada per diverses obres escultòriques: a la base hi ha col·locades les estàtues de dos lleons; cap a la meitat de l'escala, l'estàtua de Cola di Rienzo; al capdamunt de l'escalinata hi ha les estàtues de Càstor i Pòl·lux, provinents d'un temple dels Dioscurs al Circ Flamini, i dos trofeus d'armes marmoris, anomenats I Trofei di Mario ('Els trofeus de Màrius'), provinents del nimfeu homònim de la Piazza Vittorio. El Palau Senatorial és avui la seu de l'Ajuntament de Roma, mentre que els Museus Capitolins, oberts l'any 1735 –són un dels museus públics més antics del món–, estan allotjats en els altres dos palaus –el Nou i el dels Conservadors–, units per una galeria subterrània, la Galeria Lapidària. Enllaços externs Vista virtual de la plaça Pàgina web oficial dels Museus Capitolins
Piazza del Campidoglio

A Piazza del Campidoglio (Közismert magyar elnevezése: A római kapitólium-tér) Róma világhírű reneszánsz tereinek egyike a Capitolinuson, a domb felső dísztere, ma Michelangelo világhírű díszlépcsőjén és a térre kétoldalt felvezető melléklépcsőkön közelíthető meg. A teret építészettörténeti jelentőségű középületek szegélyezik. Középpontjában Marcus Aurelius római császár bronz lovasszobra áll. Ismertetése A téregyüttest Michelangelo terveinek alapján építtették fel, aki a megbízást a tér átépítésére V. Károly császár 1536. évi római látogatásának alkalmából kapta. Tervét a művész nem fejezhette be, az épületeket ugyanis több mint 100 évig építették. Az építkezés befejezése Giacomo Della Porta nevéhez fűződik. A tér nevezetességei: Marcus Aurelius lovas szobra – a tér közepén Palazzo Senatorio Palazzo dei Conservatori Palazzo Nuovo Palazzo Caffarelli-Clementino Források Pogány Frigyes: Terek és utcák művészete (11., 45., 247-265, 249–263, 431. o.) - Műszaki K., Budapest, 1960 – ETO 711.4.711.7. Pogány Frigyes: Róma (7, 195, 215. stb. o.) Corvina K., Bp., 1967 – Kossuth-nyomdai szám: 69.0047. Luca Mozatti: Rom (6–12. stb. o.) – Ed. ELECTA, Róma, 2003 – ISBN 88 370 2070 8. Fajth Tibor: Itália (Panoráma útikönyvek, Athenaeum Nyomda, Budapest, 1980) ISBN 963-243-235-5 Olivia Ercoli – Ros Belford – Roberta Mitchell: Róma (Útitárs Könyvek, Panemex Kft. és Grafo Kft., Budapest, 2000) ISBN 963-9090-36-0 Külső hivatkozások Virtuális kép Római útleírás A Greatbuildings.com (angol) szerint A titokzatos Róma oldalon (olasz) Archiválva 2007. március 11-i dátummal a Wayback Machine-ben A Romaguide oldalán (olasz)
Piazza del Campidoglio

A Piazza del Campidoglio é uma praça monumental localizada no cume do Monte Capitolino em Roma. Fica no Asilo – a depressão situada entre o Arx e o Capitólio, os dois cumes do Monte Capitolino – e por baixo dele está o Tabularium, visível do Fórum Romano. Apesar do abandono inicial no início da Idade Média, o Tabularium, já no século XII, foi escolhido como sede do Conselho Municipal. Obras significativas foram realizadas durante o pontificado do Nicolau V, mas a praça adquiriu o seu aspecto actual no séc. XVI, quando Paulo III encomendou a Michelangelo Buonarroti uma reforma completa por ocasião da visita a Roma do Imperador Carlos V de Habsburgo. O projeto incluiu a renovação das fachadas do Palazzo Senatorio, construído alguns anos antes sobre as ruínas do Tabularium, e do Palazzo dei Conservatori, a construção do Palazzo Nuovo, e a adição de várias esculturas e estátuas, incluindo a de Marco Aurélio, localizada no centro da praça, e as que representam o Tibre e o Nilo . História Estruturas Preexistentes Desde a Idade Média que a zona do Capitolino é a sede da administração civil da cidade. Uma fortaleza pertencente à família Corsi erguia-se sobre as ruínas do "Tabularium", que foi tomado pelos romanos em 1114. Foi utilizada como sede do senado da cidade e ampliada no século XIV. A praça de terra batida em frente, que acolheu reuniões públicas, era ladeada por edifícios destinados a albergar os Bandereses, ou seja, os capitães da milícia da cidade.. Referências
Piazza del Campidoglio

Piazza del Campidoglio ("Kapitolieplatsen") är en torg (piazza) på Capitolium i Rom. Den projekterades av Michelangelo. Bilder Referenser Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 439. ISBN 88-365-2541-5 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Piazza del Campidoglio.
Spedale di Santa Fina

Le spedale di Santa Fina se situe à San Gimignano, 11 via Folgóre da San Gimignano et est aujourd'hui un complexe muséal avec l'ex-conservatorio di Santa Caterina, qui comprend la Spezieria di Santa Fina, le Museo archeologico et la Galleria d'arte moderna. Histoire L'hôpital construit en 1253, qui a subi de nombreuses modifications au cours des siècles, a conservé une façade sobre de la renaissance tardive avec un ensemble décoratif comprenant les tympans à fresques de Sebastiano Mainardi représentant les Santi Bartolo, Gimignano, Pietro martire e Niccolò, deux bustes en marbre polychrome du Florentin Pietro Torrigiano et une sculpture de Santa Fina e San Gregorio, réalisée à Rome en 1498 sur la commande de Stefano Coppi, secrétaire du cardinal Raffaele Riario. La Spezieria di Santa Fina Ancienne annexe à l'hôpital elle devient musée civique en 1906. Elle restitue l'ancienne pharmacie, avec ses récipients en céramique et de verre pour les médicaments. Le Museo Etrusco Il date de 1977 et expose les vestiges étrusques de la région (Poggio alla Città, Buggiano, Piattaccio, Ripa del Colle, Ranza) qui sont essentiellement des céramiques, des bronzes de la période hellénistique. Le vaisselle de production locale, surtout à vernis noir et « précachetée », témoigne de l'influence de sa voisine Volterra, comme les urnes cinéraires avec la figure du défunt dressée sur le couvercle, qui tient en main un plat avec l'obole à payer pour la barque vers l'au-delà. Galleria d'arte moderna e contemporanea Elle date de 2006 et est dédiée à Raffaele De Grada, peintre italien contemporain du mouvement pictural Novecento. Sources (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « spedale di Santa Fina » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Portail de la culture Portail des musées Portail de l’archéologie Portail des arts Portail des Étrusques Portail de la Renaissance Portail de la Toscane
Spinaceto

Spinaceto est une zone urbanistique de Rome. Elle appartient au Municipio IX de la commune de Rome, dans la zone de Tor de' Cenci. Il forme également une « zone urbanistique » désigné par le code 12.g, qui compte en 2010 : 25 669 habitants Voir aussi Articles connexes Pont de Mezzocammino Galerie Notes et références Portail de Rome
Stade Mario-Puchoz

Le stade Mario Puchoz est une structure sportive située à Aoste. Il a été bâti en 1936 et rénové en 1954. Il est doit son nom au guide de montagne courmayeurin Mario Puchoz. Sa capacité est de 2 000 places environ. Histoire Les premières sociétés de football aostoises jouaient sur l'actuelle place de la République, ou dans les prés de Saint-Ours. Le stade fut construit en 1936 en tant que structure sportive polyvalente, comprenant une piste d'athlétisme, un vélodrome et d'autres structures pour disciplines indoor. La structure fut rénovée en 1954 pour un coût de 93 millions de lires, dont 10 furent octroyés par le CONI, la partie restante par la commune d'Aoste. La tribune actuelle sur la rue Mazzini fut bâtie pour l'occasion, elle remplaça la tribune en bois du côté rue de Turin, enlevée définitivement en 2003 lors de la Rencontre nationale des Alpins. Le stade fut intitulé à cette occasion à la mémoire du guide de montagne courmayeurin Mario Puchoz. Dans années 1990 une tribune provisoire avait été ajoutée du côté avenue Garibaldi, mais elle a été enlevée ensuite. Dans les années 2000, les quatre tours d'illumination ont été enlevées. En 2021, le stade, presque inutilisé, présente des problèmes de praticabilité des tribunes et des vestiaires. En 2023, il a été transformé en parc urbain exploité par des associations sportives non footballistiques. Au cours de son histoire, le stade Puchoz a accueilli également de nombreux événements culturels et musicaux, aussi bien que des rencontres de boxe et l'arrivée d'une étape du Tour de France. Notes et références Liens externes Voir aussi Articles connexes Mario Puchoz Aoste Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de la Vallée d'Aoste