NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Herkulanum

Herkulanum albo Herkulaneum (łac. Herculaneum, gr. Heraklejon, wł. Ercolano) – miasto w Kampanii położone w sąsiedztwie Wezuwiusza i zniszczone wraz z Pompejami i Stabiami podczas jego wybuchu 24 sierpnia 79 roku. Historia miasta Herkulanum było pierwotnym miastem oskijskim, w VI wieku p.n.e. dostało się pod panowanie Etrusków, a w V wieku p.n.e. zdobyli je Samnici. W roku 307 p.n.e., w czasie drugiej wojny samnickiej podbili je Rzymianie i odtąd było sprzymierzeńcem Rzymu. Położone w pobliżu Neapolu miasto stało się miejscowością wypoczynkową, a w roku 89 p.n.e. Sulla założył w nim osadę weteranów. Prace wykopaliskowe Podczas wybuchu Wezuwiusza miasto zostało zalane błotem wulkanicznym, którego grubość dochodzi do 12 metrów. Część nieodkrytego Herkulanum jest poza zasięgiem badaczy, ponieważ powstały na niej następne miasta: Resina i Portici. Ruiny starożytnego Herkulanum zostały odkryte przypadkiem – w roku 1709 podczas kopania studni natrafiono na scenę teatru miejskiego. Odtąd datuje się prace wykopaliskowe, a wiele znalezisk jest w lepszym stanie niż w Pompejach. Na rozkaz Karola Burbona II w latach 1738–1765 wykonano kilka sondaży, które zrobiły wiele szkód, ale także doprowadziły do odkrycia Willi Papirusów. W latach 1828–1865 próbowano wznowić prace, lecz skała wulkaniczna okazała się być zbyt twarda. Systematyczne prace rozpoczęto w 1927 roku i odsłonięto siedem insuli, lecz większość miasta wciąż nie jest odsłonięta. Motywy dekoracyjne i proporcje wykopanych w Herkulanum budynków i sprzętów miały bezpośredni wpływ na sztukę neoklasycyzmu, a pod koniec XVIII wieku można było je odnaleźć w malarstwie ściennym i przedmiotach codziennego użytku w Europie. Układ miasta Herkulanum, pierwotnie otoczone murami, schodziło tarasami do morza. W dolnej części miasta mieszkała arystokracja w willach z perystylami, biedniejsza ludność budowała swoje domy na górnych tarasach. Typowy dom miał konstrukcję wzmocnioną kratownicą drewnianą. Willa Papirusów Jednym z najsłynniejszych wykopalisk jest Willa Papirusów. Położona nad brzegiem morza, schodzi ku niemu czterema tarasami, na jednym z nich prawdopodobnie stała biblioteka. Odnalezione zwoje papirusu są przechowywane w Muzeum Narodowym w Neapolu. Znaleziono tam 1785 zwojów, choć wiele z nich zostało uznane za kawałki węgla i wyrzucone przez badaczy wykopaliskowych XVIII wieku. Są tak zniszczone, że jedynie kilka z nich udało się otworzyć i częściowo odczytać, zawierają one dzieła epikurejczyków i łacińskie („De Bello Actiaco”). Inne znaleziska Oprócz zabytków kultury materialnej w 1990 roku w porcie w Herkulanum odkopano również szkielety ludzkie pochodzące z pierwszego wieku naszej ery. Odkryto ogółem około 200 szkieletów osób różnych płci, wieku i pochodzenia społecznego. Znalezisko to jest tym cenniejsze, że aż do III wieku Rzymianie kremowali zwłoki i do naszych czasów zachowało się niewiele szczątków ludzkich z tamtego okresu. Zobacz też Papirusy z Herkulanum Przypisy Linki zewnętrzne Brigham Young University: Herculaneum Scrolls Iain Dickson, 'Melvadius Macrinus Cugerni'
Herculaneum

Herculaneum sau Herculanum (în italiană Ercolano) a fost un oraș antic în Campania care a fost distrus în anul 79 d.Hr., la fel ca și localitățile învecinate Pompeii și Stabiae, din cauza erupției vulcanului Vezuviu, fiind acoperit cu cenușă. Note Vezi și Vezuviu Erupția Vezuviului din 79 Pompeii Stabiae Oplontis Ercolano Legături externe Materiale media legate de Herculaneum la Wikimedia Commons Herculanum – orasul aristocratilor Arhivat în 10 iulie 2012, la Wayback Machine., 25 aprilie 2007, Dorin Marian, Revista Magazin
Херкуланум

Херкуланум (итал. Ercolano) био је антички град у Кампанији који је нестао приликом ерупције вулкана Везува 24. августа 79. године. Према легенди, основао га је Херкул, а на његовом месту сада стоји италијански град Ерколано. Овде су сачувани угљенисани папирусни свици. Историјат Херкуланума Град је основан у 6. веку п. н. е., а од 89. године пре нове ере постаје Римски миниципиум. Налазио се у Напуљском заливу и страдао је заједно са Помпејом. Овај град је познат по скелетним и материјалним остацима, који су од великог значаја археолозима и истраживачима, јер су у том периоду Римљани спаљивали мртве. Град је више од 1600. година стајао прекривен пепелом, а до његовог проналаска долази 1709. године. Детаљна ископавања су започета исте године, али ни до данас нису завршена. Током ископавања 1981. године, пронађени су остаци само 150 људи, јер се сматра да се већина становника на време евакуисала. Приликом ископавања су пронађене разне уметнине, али и библиотека папирусних свитака са древним рукописима. Једна од лепших библиотека која је овде пронађена је такозвана Вила папируса. Вила папируса Град је био преплављен великим слојем вулканске лаве, која се након хлађења претворила у стене. Ископавања Херкуланума су започета у 18. веку и одвијала су се копањем тунела кроз стене. Овом приликом је пронађена богата вила. Копачи су дошли до вила, дворишта оивиченим колонадама, али и до библиотеке. Ова библиотека је била мала просторија, 3mХ3m, на зидовима су се простирале полице, а налазили су се и дрвени плакари висине 1,80m, с полицама на обе стране. Плакари су заузимали највише простора, али су били распоређени тако да су људи имали довољно места да се крећу просторијом. Полице су биле попуњене папирусним свицима, укупно око 1 800 свитака. Ова вила у којој се библиотека налазила је добила име Вила папируса управо због великог броја свитака. Библиотека је била мала реплика Александријске и Пергамске библиотеке. Улазна врата су се отварала на колонаду дуж просторије. Иако су свици спаљени и угљенисани, има и читљивог материјала који сведочи о збирци. Већина свитака је на грчком језику, али се могу наћи и они који су на латинском. Већина свитака су списи филозофа Филодема, који је живео у Риму 70-40 година п. н. е. Према претпоставци, ова библиотека је припадала Л. Калпурнију Пизону, богатом племићу и Филодемовом пријатељу. Књиге из библиотеке су биле позајмљиване пријатељима. Галерија слика Види још Помпеја Стабија Референце Литература Спољашње везе Друштво пријатеља Херкуланума Приступљено 13. 04. 2017. Филодеум пројекат Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (30. август 2006)Приступљено 13. 04. 2017. Званични сајт (италијански, енглески)Приступљено 13. 04. 2017.
Moschee von Rom

Die Moschee von Rom (italienisch Moschea di Roma) befindet sich im Norden der Stadt am Fuße des Monte Parioli, in der Gegend von Acqua Acetosa, und ist eine der größten Moscheen außerhalb der islamischen Länder. Die zentrale Gebetshalle kann etwa 2500 Gläubige aufnehmen. Die Moschee ist Sitz des Centro Culturale Islamico d’Italia (Islamisches Kulturzentrum Italien) und damit nicht nur eine religiöse Begegnungsstätte, sondern bietet auch kulturelle und soziale Dienste für sunnitische wie schiitische Muslime an. Es werden Hochzeiten, Trauerfeiern, Exegesen und andere religiöse Veranstaltungen abgehalten. Bau Die Moschee wurde gemeinsam von dem im Exil lebenden afghanischen Prinzen Muhammad Hasan aus dem Haus Baraksai und seiner Frau Razia Begum gestiftet. Finanziert wurde der Bau von Faisal ibn Abd al-Aziz, damaliger Kopf der saudischen Königsfamilie und damit Hüter der heiligen Stätten. Entworfen wurde die Moschee von Paolo Portoghesi, Vittorio Gigliotti und Sami Mousawi. Die Bauzeit belief sich auf mehr als zehn Jahre: der Stadtrat von Rom stiftete das Land im Jahr 1974, der Grundstein wurde allerdings erst 1984 in Anwesenheit des italienischen Präsidenten Sandro Pertini gelegt. Die Einweihung erfolgte schließlich am 21. Juni 1995. Die Moschee wurde mit einer bebauten Fläche von 13.800 m auf einem ungefähr dreieckigen Grundstück von etwa 30.000 m² errichtet. Die zentrale Gebetshalle misst 60 mal 40 Meter, ihre zentrale Kuppel mit einem Durchmesser von 21,6 Metern wird von 16 kleineren Kuppeln umgeben. Der Bau wird stilistisch der Postmoderne zugerechnet und greift Elemente der barocken Architektur Roms sowie der islamische Bautradition auf. Organisation Der derzeitige Imam der Moschee ist der Ägypter Ala' al-Din Muhammad Isma'il al-Ghobashi. Abd Allah Ridwan leitet das Islamische Kulturzentrum. Frühere Imame waren: 1983–1993: Muhammad Nur al-Din Isma'il 1993–2006: Mahmud Hammad Shwayta seit 2007: Ala' al-Din Muhammad Isma'il al-Ghobashi Siehe auch Liste von Moscheen in Europa Weblinks Ashraf Salama: Rome, Italy. Mosque & Islamic Cultural Centre. 2001 (englisch, PDF mit umfangreicher Projektbeschreibung, Plänen und Abbildungen) Paolo Portoghesi. Moschea e Centro culturale islamico. Datenblatt bei ArchDiAP, dem Architekturportal der Sapienza (italienisch) Mosque in Rome - Italy. Abbildungen auf BeautifulMosque.com (englisch) Einzelnachweise
Mezquita de Roma

La Gran Mezquita de Roma (en italiano: Grande Moschea di Roma) es el principal lugar de culto de la comunidad musulmana en Roma, y el mayor de Italia y de Europa. El edificio se sitúa en la zona norte de la ciudad, a los pies de los montes Parioli, al lado de las instalaciones deportivas de Acqua Acetosa, y es sede del Centro islamico culturale d'Italia.​ Se sitúa sobre 30 000 m² de terreno y puede albergar hasta 12 000 fieles. En los días de las principales festividades, como la Fiesta del Sacrificio, recibe una afluencia de unos 3.000 – 4.000 fieles. La mezquita ofrece, además de un punto de agregación y de referencia en campo religioso, también servicios culturales y sociales conectados de diferente manera a la fe islámica, como celebración de matrimonios, asistencia para funerales, exégesis, conferencias y mucho más. Es obra del arquitecto Paolo Portoghesi. Construcción La construcción de la gran mezquita de Roma fue deseada y financiada por el rey Fáisal de Arabia Saudita, fundador de la familia real saudita, y «Guardián de los Santos Lugares» de La Meca y Medina. El proyecto se encargó a Paolo Portoghesi, quien colaboró con Vittorio Gigliotti, Sami Mousawi y Nino Tozzo. Como se lee en el epígrafe exterior, su construcción tardó más de veinte años: la donación del terreno la decidió el Consejo Municipal romano en 1974, pero la primera piedra se colocó diez años después, en 1984 (año 1362 de la Hégira), con la presencia del entonces Presidente de la República Sandro Pertini, y la inauguración se realizó el 21 de junio de 1995, día del solsticio de verano. Arquitectura En la estructura, fuertemente integrada en la zona verde que la rodea (de la cual emerge, pero sin fricciones), destacan la mezcla entre la concepción moderna de la estructura y las líneas curvas omnipresentes (la gran sala de oración recuerda sin lugar a dudas un bosque o un oasis, con sus columnas de tres tallos), el uso de la luz para crear un clima de meditación, y el uso de materiales que generan colores típicamente romanos, como el travertino y la arcilla rosada. El aparato decorativo, muy discreto en la amplitud del espacio que lo contiene, está constituido por cerámicas vidriadas de colores delicados. Organización El papel de imán de la Gran Mezquita está cubierto por el secretario general del Centro Islamico Culturale d'Italia, que gestiona todo el lugar de culto. El imán actual es el jeque Salah Ramadan. 1983-1993: Muhammad Nur al-Din Isma'il 1993-2006: Mahmud Hammad Shwayta 2007-2010: Ala' al-Din Muhammad Isma'il al-Ghobashi 2010-2013: Ahmed Al-Saqqa 2013-2016: Muhammad Hassan Abdulghaffar 2016- : Salah Ramadan Véase también Mezquita Roma Referencias Coppa Alessandra, La moschea di Roma di Paolo Portoghesi, Federico Motta Editore, 2003 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Mezquita de Roma.
Mosquée de Rome

La mosquée de Rome se trouve dans la partie nord de Rome dans le quartier de Parioli sur le viale della Moschea. Elle forme la plus grande mosquée d'Europe, avec plus de 30 000 m2 de terrain et pouvant accueillir 12 000 fidèles. Historique La ville de Rome a fait don des terrains à la communauté musulmane en 1974, mais ce ne fut qu'en 1984 que la construction de la mosquée fut initiée sur les plans des architectes Paolo Portoghesi, Vittorio Gigliotti et Sami Mousawi. Elle a été fondée par le prince afghan Muhammad Hasan et son épouse et financée par le roi Fayçal d'Arabie saoudite. L'inauguration du lieu de culte a été faite le 21 juin 1995. La mosquée héberge le Centre culturel islamique italien. Liste des imams 1983–1993 : Muhammad Nur al-Din Isma'il 1993–2006 : Mahmud Hammad Shwayta Depuis 2007 : Ala' al-Din Muhammad Isma'il al-Ghobashi Architecture Le minaret de la mosquée est haut de 43 mètres. Elle peut accueillir 12 000 fidèles. Notes et références Voir aussi Articles connexes Islam Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Rome Portail de l'islam
Moskee van Rome

De Moskee van Rome ligt in het noordelijke deel van de Italiaanse hoofdstad Rome in de Rione di Parioli aan de Viale della Moschea. Het vormt de grootste moskee van Europa, met meer dan 30.000 m² grond en biedt plaats aan 12.000 gelovigen. Geschiedenis De stad Rome schonk het land in 1974 aan de moslimgemeenschap, maar pas in 1984 werd begonnen met de bouw van de moskee op basis van plannen van de architecten Paolo Portoghesi, Vittorio Gigliotti en Sami Mousawi. Het werd opgericht door de Afghaanse prins Muhammad Hasan en zijn vrouw en gefinancierd door koning Faisal van Saoedi-Arabië. De inhuldiging van de plaats van aanbidding vond plaats op 21 juni 1995. De moskee herbergt het Italiaans Islamitisch Cultureel Centrum. Architectuur De minaret van de moskee is 43 meter hoog. Er is plaats voor 12.000 gelovigen. Lijst met imams 1983–1993: Muhammad Nur al-Din Isma'il 1993-2006: Mahmud Hammad Shwayta Sinds 2007: Ala' al-Din Muhammad Isma'il al-Ghobashi
Wielki Meczet w Rzymie

Wielki Meczet w Rzymie (włos. Moschea di Roma) – meczet znajdujący się w Rzymie, największa świątynia muzułmańska we Włoszech i jedna z największych w Europie Zachodniej. Świątynia powstała dzięki fundacji księcia afgańskiego Muhammada Hasana i króla Arabii Saudyjskiej Faisala. Jej projekt opracowało czterech architektów pod kierunkiem Paolo Portoghesiego. Budowa meczetu trwała ponad 10 lat. Ziemię pod budowę świątyni władze Rzymu podarowały wspólnocie muzułmańskiej w 1974. W 1984 położono kamień węgielny pod budowę. Budowę ukończono w 1994, uroczysta inauguracja meczetu z udziałem prezydenta Włoch Sandra Pertiniego miała miejsce 21 czerwca 1995. Meczet znajduje się w północnej części miasta, u stóp Monti Parioli. Meczet zajmuje powierzchnię 30 000 m², może pomieścić jednorazowo 12 tysięcy osób. Obok meczetu Baitul Futuh w Londynie jest uważany za największy meczet w Europie Zachodniej. Świątynia jest siedzibą Islamskiego Centrum Kulturalnego we Włoszech (Centro Culturale Islamico d’Italia). Od 2006 imamem pracującym w świątyni jest Egipcjanin Ala' al-Din Muhammad Isma'il al-Ghobashi Bibliografia Alessandra Coppa: La moschea di Roma di Paolo Portoghesi. Federico Motta Editore: 2003. ISBN 88-7179-375-7. (wł.). Andrea Pacini: Chiesa e islam in Italia: esperienze e prospettive di dialogo. Rzym: 2008, s. 29-30. ISBN 978-88-315-3483-3. (wł.).
Moscheea din Roma

Moscheea din Roma (în italiană Moschea di Roma) este o moschee din orașul Roma, capitala Italiei. Edificiul este totodată, sediul Centrului Cultural Islamic Italian (Centro Culturale Islamico d'Italia) și are o suprafață de aproximativ 30.000 de metri pătrați. Acest lucru o face cea mai mare moschee din Europa. Istorie și arhitectură Moscheea a fost fondată de către prințul exilat al Afganistanului, Muhammad Hasan și soția sa, Prințesa Razia, cu sprijin financiar din partea regelui Faisal al Arabiei Saudite și a președintelui Hussain Muhammad Ershad din Bangladesh. Terenul pentru construirea moscheii a fost donat în anul 1974 de către Consiliul Municipal al Romei. Cu toate acestea, construcția edificiului a început abia în anul 1984. Inițial, a existat o opoziție venită din partea populației privind construirea unei mari moschei în capitala italiană. Unii considerau că designul ei oriental nu era potrivit cu specificul orașului, în vreme ce alții erau de părere că nu era potrivit să se construiască o mare moschee în centrul lumii catolice. Opoziția a fost decimată în momentul în care Papa Ioan Paul al II-lea a anunțat oficial că susține acest proiect și că va participa la inaugurare. La construcția și designul moscheii au lucrat trei arhitecți și ingineri: Paolo Portoghesi, Vittorio Gigliotti and Sami Mousawi. Clădirea a fost finalizată în perioada 1994-1995, iar în data de 21 iunie 1995 a avut loc inaugurarea. La inaugurare au participat Sandro Pertini, președintele Italiei și Papa Ioan Paul al II-lea. Moscheea este construită într-un stil modern, occidental, conținând însă toate elementele specifice unui lăcaș de cult islamic: mihrab, minbar, minaret etc. Este o clădire de mari dimensiuni, spațioasă, ce poate aduna în același timp la rugăciune în sala interioară și în curte jur de 12.000 de persoane.
Римская мечеть

Соборная Римская мечеть (итал. Moschea di Roma) расположена в городе Рим в Италии, в квартале Париоли. Вмещает до 12 000 молящихся одновременно и на момент открытия считалась крупнейшей в континентальной западной Европе. Архитекторами мечети были Паоло Портогези, который работал над проектом в 1984—1995 годах, а также Витторио Джильотти и Сами Мусави (Sami Mousawi). Открыта 21 июня 1995 года. Стоимость строительства составила около ста миллиардов лир, в основном финансировалось Саудовской Аравией, которая продолжает покрывать и значительную часть операционных расходов. Ответственность за мечеть несёт Исламский культурный центр Италии (ICCI), основанный в 1966 году, и совет директоров которого состоит из представителей различных суннитских мусульманских стран. При мечети есть библиотека, в которой хранятся более 10 000 книг на арабском языке. Примечания
Римська мечеть

Соборна Римська мечеть (італ. Moschea di Roma) розташована в місті Рим в Італії, в кварталі Паріолі. Вміщує до 12 000 вірян і на момент відкриття вважалася найбільшою в континентальній західній Європі. Архітекторами мечеті були Паоло Портогези, який працював над проектом у 1984-1995, а також Вітторіо Джільотті (італ. Vittorio Gigliotti) і Самі Мусаві (Sami Mousawi). Відкрита 21 червня 1995. Вартість будівництва склала близько ста мільярдів лір, переважно фінансувалося Саудівською Аравією, яка продовжує покривати і значну частину операційних витрат. Відповідальність за мечеть несе Ісламський культурний центр Італії (ICCI), заснований в 1966, і рада директорів якого складається з представників різних сунітських мусульманських країн. При мечеті є бібліотека, в якій зберігаються понад 10 000 книг арабською мовою. Посилання
San Lazzaro degli Armeni

San Lazzaro degli Armeni (venetisch: San Làzaro de i Armeni; armenisch: Սուրբ Ղազար կղզի) ist eine kleine Insel in der Lagune von Venedig. Sie liegt unmittelbar im Westen des Lido und beherbergt ein Kloster, das als Mutterhaus des Mechitaristenordens die Insel zu einem der weltweit bedeutendsten Zentren der armenischen Kultur gemacht hat. Geschichte Ursprünglich diente die Insel als Krankenhaus für Leprakranke. Als die Seuche Ende des 15. Jahrhunderts zurückgedrängt worden war, kam der Orden der Dominikaner auf die Insel und verblieb dort ungefähr hundert Jahre. Nach zwei Jahrhunderten, in denen die Insel unbewohnt war, siedelten sich dort 1717 einige armenische Mönche an. Mechitar von Sebasteia und 17 weitere Mönche gründeten dort ihr Kloster und erweiterten die Insel im Nordwesten auf ihre heutige Größe von rund drei Hektar. Die Volkszählung von 2001 wies 22 ständige Bewohner auf der Insel nach, alle im gleichnamigen Hauptort. Die Aufnahme der armenischen Mönche trug für das kulturelle Leben der Stadt Venedig reiche Früchte. Das Kloster besitzt eine große 200.000 Bände umfassende Bibliothek mit einer bedeutenden Sammlung orientalischer, besonders armenischer Handschriften, die rund 4000 Bände aufweist. Lord Byron, Julius Heinrich Petermann und Carl Friedrich Neumann lernten dort die armenische Sprache, einige Erinnerungsstücke weisen auf Byrons Aufenthalt hin. Für den Besuch der Insel und des Klosters ist eine Reservierung erforderlich. Literatur Herbert Rosendorfer: Kirchenführer Venedig, Edition Leipzig, 2008, 2. Aufl., E. A. Seemann, 2013, S. 211–213. Pompeo Molmenti, Dino Mantovani: Le isole della laguna veneta, Bergamo 1904, S. 30–35 (Digitalisat). Weblinks Anmerkungen
San Lázaro de los armenios

San Lazzaro degli Armeni (traducido al español: San Lázaro de los armenios, en armenio: Սուրբ Ղազար կղզի)​ es una pequeña isla en la laguna de Venecia, el noreste de Italia, situada inmediatamente al oeste del Lido, completamente ocupada por un monasterio que es la sede principal de la Orden mequitarista, siendo la isla uno de los centros más importantes en el mundo para la cultura armenia. Historia El aislamiento del islote a cierta distancia de las islas principales que forman la actual ciudad de Venecia, hizo de él un lugar ideal para una estación de cuarentena y un hospital de leprosos (un lazareto) fundado en el siglo XII, recibiendo el nombre de San Lázaro ya que es el santo patrono de los leprosos. Abandonada la isla y el lazareto en el siglo XVI, dos siglos después en 1717 se le dio por parte del Concejo de Gobierno de Venecia, a un grupo de monjes armenios de la orden mequitarista quienes allí establecieron este, su célebre, monasterio rico en obras culturales, por ejemplo en su biblioteca armenia y universal. Véase también Geografía de Italia Geografía de Europa Referencias Bibliografía Alberto Peratoner (a cura di), Dall’Ararat a San Lazzaro (con contributi di P. Vertanes Oulouhodjian e P. Boghos Levon Zekiyan), Congregazione Armena Mechitarista, Venezia, 2006 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre San Lázaro de los armenios. Mapa de localización de la isla
San Lazzaro degli Armeni

San Lazzaro degli Armeni je mali otok u Venecijanskoj laguni kojim upravlja mekitarski red od 1717. godine. Mletačko vijeće daje mekitarcima na raspolaganje mletački otočić San Lazzaro s istoimenim samostanom. Otočić je u 9. stoljeću pripadao benediktincima te ga je zatim Mletačko vijeće dalo sirotištu. U 12. stoljeću tamo se nalazila bolnica za gubavce te dobija ime po sv. Lazaru. Bolnica za gubavce se sredinom 16. stoljeća premješta na drugo mjesto. Od kraja 17. stoljeća do početka 18. stoljeća otočićem upravljaju isusovci. Kasnije privatni vlasnici tamo podižu vojnu tvornicu. Godine 1789. u samostanu je otvorena tiskara koja je radila do 1991. godine. Izvori Literatura Članci