NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Érseki szeminárium

Az érseki szeminárium (Seminario Arcivescovile - Corso Venezia 11.) az egykori papnevelde épülete Milánóban. Ma a katolikus egyház által fenntartott Teológiai Fakultás székhelye. Története Az egykor itt működő papi szemináriumot Borromeo Szent Károly alapította 1563-ban. Pellegrini és Seregni építették, klasszicizáló kora barokk stílusban. Díszes barokk kapujának alkotója Francesco Maria Richini, a két hatalmas kariatida – amelyek a kegyelet és a tudomány megszemélyesítői – Casella műve. Ezek a 17. századból származnak. Források Blanchard Paul: Northern Italy (Blue Guide sorozat), W. Norton Company, London, 2005, ISBN 978-0393327304 Fajth Tibor: Itália Panoráma útikönyvek, Athenaeum Nyomda, Budapest, 1980 ISBN 963-243-235-5 Lindner László: Milánó és az északolasz tóvidék, Panoráma útikönyvek, Franklin Nyomda, Budapest, 1984, ISBN 963-243-281-9
Museion (Bolzano)

Le Museion (du grec : μουσείον, le temple des muses) est un musée d’art contemporain situé à Bolzano, dans le Tyrol du Sud (Trentin-Haut-Adige), en Italie. Il a été fondé en 1985 par une association privée, avec le soutien de l'administration de la province autonome de Bolzano. En 2008, il a déménagé dans son nouveau site conçu par le cabinet allemand d’architectes KSV Krüger Schuberth Vandreike. Liens externes (it) Site officiel (de + en + it) Site officiel Portail des musées Portail de l’art contemporain Portail du Trentin-Haut-Adige
Pratica di Mare Air Base

Pratica di Mare Air Base (ICAO: LIRE) is a military airport of the Italian Air Force, located in Pomezia, Lazio, southwest of Rome. It was established as a flight training airfield in 1937. In 1957, it was named after Colonnello Mario de Bernardi, winner of the 1926 Schneider Trophy and test pilot. It is one of the largest Italian air bases. References External links "Current weather for LIRE". NOAA/NWS.
Aéroport militaire Mario de Bernardi

L'aéroport militaire Mario de Bernardi est un aéroport militaire situé à Pomezia, ville métropolitaine de Rome Capitale. Il est aussi appelé aéroport de Pratica di Mare du nom de la frazione située à environ 20 km au sud de Rome. La base, dont l'origine remonte à 1937, est dotée d'une piste en asphalte de 2 542 m. Elle est gérée par l'Aeronautica Militare et n'est pas ouverte au trafic commercial et civil. L'aéroport occupe une surface de 830 ha. Notes et références Articles connexes Aéroport Léonard-de-Vinci de Rome Fiumicino (FCO) Aéroport international de Rome Ciampino (CIA) Aéroport de Rome-Urbe (UBE) Aéroport de Frosinone (QFR) Aéroport de Guidonia Aéroport de Latina (QLT) Portail des Forces armées italiennes Portail de l’aéronautique Portail du Latium Portail de l’Italie
San Pietro ad Oratorium Abbey

San Pietro ad Oratorium is the name of a Romanesque-style Roman Catholic church, and formerly of an adjacent Benedictine monastery, now in ruins, located on a rural mountainside near the banks of the Tirino river, about 6 km from the town of Capestrano, in the region of Abruzzo, central Italy. History and description Chronicles suggest that some church structure might have been present by the 7th century, but the original abbey was commissioned in AD 752 by the Lombard king Desiderius and made subservient to the monastery of San Vincenzo al Volturno. In 1117, the church was consecrated by Pope Paschal II and had acquired more independence and wealth as an abbey. The present church building was initially erected in the 12th century; of the monastery buildings little remains but ruins, in part due to abandonment and also because of recurrent floods. This partially reconstructed church has a nave, two side aisles, and three semicircular apses. There is only one entrance door, with an arch above the lintel that is decorated with floral and foliate motifs. On the Romanesque portal were added two marble reliefs with the figures of David and St Vincent of Saragossa. Some of the addition appears to be from an earlier structure. The façade has a marble square inscription of the Sator Square in Latin. In the 15th century the abbey was abandoned by the monks. The interior is notable for the robust stone arches that line the nave (right). The main altar is underneath a domed ciborium. The walls of the central apse support a remarkable 12th-century fresco depicting Christ among the twelve disciples, above a register with the Twenty-Four Elders from the Book of Revelation. References
Abbazia di San Pietro ad Oratorium

L’abbazia di San Pietro ad Oratorium è un'abbazia benedettina che si trova nel comune di Capestrano in provincia dell'Aquila, dichiarata monumento nazionale nel 1902. Dal dicembre 2014 il Ministero per i beni e le attività culturali la gestisce tramite il Polo museale dell'Abruzzo, nel dicembre 2019 divenuto Direzione regionale Musei. Storia L'abbazia di San Pietro ad Oratorium è nata come dipendenza dell'Abbazia di San Vincenzo al Volturno. Col nome di "San Pietro in Trite" venne fondata da Desiderio nell'VIII secolo e venne ricostruita in stile romanico tra la fine dell'XI e l'inizio del XII secolo, come testimoniato dall'iscrizione sull'architrave del portale: I promotori del suo rinnovamento furono i due successivi rettori Gherardo e Benedetto ed il monaco Antonio, mentre fu consacrata ufficialmente da Papa Pasquale II, che per l'occasione vi portò alcune reliquie di San Pietro. Architettura dell'abbazia Esterno La facciata conserva la struttura originale con blocchi di pietra regolari fino all'altezza delle navate laterali. Le lavorazioni si fanno risalire alle maestranze dell'abbazia di San Liberatore a Majella alla fine del 1100. La maggior parte delle sculture presentano motivi vegetali e nella lunetta del portale si trovano tracce di affreschi con l'immagine di San Pietro. Sulla facciata della chiesa si trova una lapide, comunemente chiamata quadrato del Sator, con la scritta capovolta: Interno La chiesa è a tre navate divise da due file di archi a tutto sesto poggianti su pilastri a base quadrata, con un'abside in fondo a ciascuna navata. Gli archi, originariamente più alti degli attuali, furono successivamente ribassati, con lo spazio intermedio tra i vecchi ed i nuovi riempito da muratura in modo da isolare la navata centrale da quelle laterali, ormai in rovina. Nel presbiterio si trovano un altare ed un ciborio del XIII secolo. Nell'abside si conserva un ciclo di affreschi ed anche l'arco trionfale ospita tracce di un'immagine di Cristo con gli evangelisti ed i ventiquattro Vegliardi dell'Apocalisse. Note Bibliografia Luigi Mammarella, San Pietro ad Oratorium di Capestrano, in Abbazie e monasteri benedettini in Abruzzo, Cerchio (AQ), Adelmo Polla Editore, 1989, p. 140, ISBN 88-7407-026-8. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su abbazia di San Pietro ad Oratorium Collegamenti esterni Chiesa di San Pietro ad Oratorium- Capestrano (AQ), su conoscere.abruzzoturismo.it. URL consultato il 17 maggio 2016 (archiviato dall'url originale il 9 giugno 2016).
Lago di Levico

Der Lago di Levico (deutsch: Levicosee; alter deutscher Name: Löweneckersee) ist ein See im Valsugana im Trentino, Italien, östlich von Trient. Einziger Ort am See ist der Kurort Levico Terme mit dem Thermalbad Palazzo delle Terme und Badestrand am Südostende des Sees. Der restliche von steilen, bewaldeten Hängen umgebene, 440 m hoch gelegene See ist fast unerschlossen. Er ist 2.840 m lang, 950 m breit und hat eine maximale Tiefe von 38 m. Nur zwei Kilometer westlich liegt der größere Lago di Caldonazzo. Der See zeichnet sich durch die hervorragende Wasserqualität aus. Am nördlichen Seeende (gehört bereits zur benachbarten Kleinstadt Pergine Valsugana) begegnet man einer beeindruckenden Flora und Fauna in den steil abfallenden Wäldern. Literatur Gino Tomasi: I trecento laghi del Trentino, Artimedia-Temi, Trient 2004, ISBN 88-85114-83-0 Weblinks
Lac de Levico

Le lac de Levico, est un lac alpin située dans la province autonome de Trente dans la région du Trentin-Haut-Adige dans le nord-est de l'Italie. C’est le « petit frère » du lac de Caldonazzo. Géographie Situé à côte du lac de Caldonazzo, séparé par la route nationale SS47, à 449 mètres d’altitude, il mesure à peine 2 km de long. Il reçoit des eaux de résurgence et donne naissance au fleuve Brenta. Nature et tourisme Le lac comporte de nombreuses plages libres, d’établissements balnéaires, surtout très fréquentés à la période estivale (baignade, pratique du canoë, barque à rames, voile, windsurf, etc.) En automne, le lac est plus adapte à la pêche (brochet, truite, perche, etc.) La navigation à moteur n’est autorisée qu’avec des embarcations ne dépassant pas 4 ch, et absolument interdite du 1er mai au 30 septembre. Communes limitrophes Pergine Valsugana, Levico Terme, Tenna, Bosentino, Calceranica al Lago, Centa San Nicolò, Lavarone, Luserna, Folgaria Voir aussi la province autonome de Trente la région du Trentin-Haut-Adige le fleuve Brenta Liens externes Tourisme au Lac de Levico Promenades autour du Lac Notes et références Portail des lacs et cours d'eau Portail du Trentin-Haut-Adige
Lago di Levico

Il lago di Levico è un lago del Trentino. Si trova nel comune di Levico Terme, località termale, e nei pressi del lago di Caldonazzo, da cui è separato dal colle di Tenna. Geografia Le sue sponde ospitano un lido e un annesso parco, nonché caratteristici canneti. Il lago è sufficientemente esteso per garantire una relativa mitigazione del clima, specie nella zona più vicina ad esso. Idrografia Il lago di Levico si è formato in tempi relativamente recenti, a causa dello sbarramento alluvionale del tratto di valle compreso fra il colle di Tenna e la Canzana da parte del rio Vignola e del rio Maggiore, gli unici immissari esclusi alcuni ruscelli spesso senza nome, eccetto il cosiddetto Marlezzo che segnava, storicamente, il confine fra Levico e Pergine. Turismo Per l'anno 2013 il Lago di Levico, unico nella regione Trentino Alto Adige, ha ottenuto il prestigioso riconoscimento internazionale Bandiera Blu della FEE (Foundation for Environmental Education), grazie alle limpide acque, alla spiaggia e alle politiche di gestione turistico-ambientali ecosostenibili di questa risorsa da parte del comune di Levico Terme. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago di Levico Collegamenti esterni Sito ufficiale, su trentino.com.
Левико (озеро)

Ле́вико (итал. Lago di Levico) — озеро на севере Италии. Располагается на высоте 440 м над уровнем моря в долине Вальсугана на территории провинции Тренто в регионе Трентино-Альто-Адидже. Левико вместе с соседним озером Кальдонаццо является истоком реки Брента, впадающей в Адриатическое море. Площадь водной поверхности — 1,16 км². Максимальная глубина — 38 м. Объём — 6,5 млн м3. Площадь водосборного бассейна — 27 км². Из юго-восточной оконечности озера вытекает левая составляющая Бренты. На озере развит летний туризм. Примечания
Santa Maria della Pieve

Santa Maria della Pieve is a church in Arezzo, Tuscany, central Italy. History The church is documented since as early as 1008, and, during the communal period of Arezzo, it was the stronghold of the city's struggle against its bishops. After the latter built the nearby Cathedral and palace, the church, which had been already rebuilt in the 12th century, was further renovated with the façade and the apse, and the interior was remade in Gothic style (13th century). The bell tower, finished in 1330, is in Romanesque style. Description The church's most striking feature is its façade, with a five-arch lower floor surmounted by three loggias, with the number of columns increasing with the elevation. The columns, and its capitals, are each different from the other (one is a statue). The original façade had no particular features, the current decoration having been added in the 12th century. The central portal has a barrel vault entrance, and a lunette with a bas-relief of the Praying Madonna with Angels. Under her is a frieze with small angels, and the signature by one Marchionne. In the vault are depictions of the Months of the school of Benedetto Antelami. The two side portals, of smaller proportions, have also decorated lunettes: they depict "Christ Baptized by John" on the right and, at the left, a vegetable motif. The 13th century apse has also two rows of loggia which recall the façade's structure, repeating the use of different style capitals. The sides have mullioned windows. The tall interior has a nave and two aisles, divided by longitudinal ogival arches whose columns have Corinthian capitals. The counter-façade has nine windows on three rows. At the high altar is the Tarlati polyptych, representing the Madonna and Saints, by Pietro Lorenzetti (1320), while traces of frescoes with St. Dominic and St. Francis (attributed to Andrea di Nerlo, mid-14th century) can be seen inside the church. The crypt houses a reliquary bust of St. Donatus, executed in 1346. The bell tower has a sturdy appearance with five rows of mullioned windows. Internally, the base houses the baptistery. The baptismal font dates to the 14th century, and has panels with Stories of St. John the Baptist by Giovanni d'Agostino (1332–1333). External links The church in I luoghi della Fede, Pieve di Santa Maria Assunta, Regione Toscana website Images in Flickr
Allied Joint Force Command Naples

Das Allied Joint Force Command Naples (JFC Naples) ist eines der beiden operativen Hauptkommandos des Allied Command Operations (ACO) der NATO mit Hauptquartier in Lago Patria bei Neapel, Italien. JFC Naples wurde am 15. März 2004 aktiviert, nachdem der Vorgänger Allied Forces Southern Europe (AFSOUTH) nach fast 53 Jahren deaktiviert wurde. Aufgaben Das JFC Naples ist ein militärisches Oberkommando (Headquarters) für Operationen im Verantwortungsbereich des Supreme Allied Commander Europe, die die Verteidigung des NATO-Gebietes und deren Streitkräfte stützen. Die Ausführung und Unterstützung von NATO-Operationen ist dabei die Hauptaufgabe. Zum Verantwortungsbereich (area of responsibility) gehört gewöhnlich der Mittelmeerraum mit den angrenzenden Ländern Spanien einschließlich der Kanarischen Inseln, Italien, Griechenland und die Türkei. Früher gehörte auch Ungarn zu seinem Verantwortungsbereich. Struktur JFC Naples sind bzw. waren die folgenden Hauptquartiere unterstellt: Leitung Das Kommando hatte zunächst immer ein Admiral der US Navy inne, der zugleich auch Kommandeur der US Naval Forces Europe-Africa (NAVEUR-NAVAF) war. Im Jahr 2026 entschied die NATO diese Personalunion aufzuheben; zukünftig soll ein italienischer General oder Admiral den Posten übernehmen. Siehe auch NATO-Kommandostruktur Allied Joint Force Command Brunssum Allied Joint Command Lisbon - wurde im Dezember 2012 deaktiviert Supreme Headquarters Allied Powers Europe Weblinks Offizielle Seite (englisch) Einzelnachweise
Comando de la Fuerza Conjunta Aliada de Nápoles

El Comando de la Fuerza Conjunta Aliada de Nápoles (en inglés: Allied Joint Force Command Naples o JFC Naples) es un Comando operativo de la OTAN, establecido el 15 de marzo de 2004 como sucesor del antiguo Comando de las Fuerzas Aliadas del Sur de Europa (AFSOUTH), que existía desde 1951. Con sede en Lago Patria, Nápoles, Italia, el JFC Naples es responsable de la planificación y conducción de operaciones militares para garantizar la estabilidad y la seguridad en las áreas de interés de la Alianza.​​ Historia El Comando de la Fuerza Conjunta Aliada de Nápoles (Joint Force Command Naples, o JFC Naples) es un Comando militar de la OTAN basado en Lago Patria, en la Ciudad Metropolitana de Nápoles, Italia. Fue activado el 15 de marzo de 2004 como sucesor del Comando de las Fuerzas Aliadas del Sur de Europa (Allied Forces Southern Europe, o AFSOUTH), establecido originalmente en 1951.​ Estructura y Comando inicial AFSOUTH fue uno de los dos Comandos principales de la OTAN en el área del Mediterráneo. Su primer comandante fue el Almirante Robert B. Carney de la Marina de los EE. UU. el 19 de junio de 1951.​ Se establecieron tres Comandos subordinados iniciales: Fuerzas Terrestres Aliadas del Sur de Europa (LANDSOUTH). Fuerzas Navales Aliadas del Sur de Europa (NAVSOUTH). Fuerzas Aéreas Aliadas del Sur de Europa (AIRSOUTH). En 1952, se unieron Grecia y Turquía a la OTAN, ampliando las responsabilidades de AFSOUTH.​ Actividades durante la Guerra Fría AFSOUTH dirigió numerosos ejercicios militares significativos, entre ellos: Operación Ancient Wall (1952): maniobras tácticas terrestres y aéreas.​ Operación Longstep (1952): asalto anfibio a gran escala en la costa oeste de Turquía.​ Operación Deep Water (1957): simulación de defensa de los Dardanelos.​ En 1967, debido a reestructuraciones, AFSOUTH asumió el Comando de todas las fuerzas aliadas en el Mediterráneo. Reestructuración y establecimiento de JFC Naples En 2004, como parte de la transformación de la OTAN iniciada en la Cumbre de Praga de 2002, AFSOUTH fue renombrado como JFC Naples. Este cambio buscaba enfrentar las amenazas emergentes del nuevo milenio mediante una estructura más ágil y adaptada.​ En 2013, se desactivaron los Comandos subordinados en Nápoles, Izmir y Madrid, consolidando las operaciones bajo el Comando del JFC Naples.​ Referencias Enlaces externos Sitio oficial de JFC Naples Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Comando de la Fuerza Conjunta Aliada de Nápoles.
Allied Joint Force Command Naples

L'Allied Joint Force Command Naples (Commandement allié de forces interarmées de Naples) est un commandement militaire de l'OTAN basé dans la ville métropolitaine de Naples en Italie et chargé du sud de l'Europe. Histoire Elle gère la Kosovo Force depuis les années 1990, et les missions successives de l'OTAN en Irak depuis 2004. Notes et références Voir aussi Bibliographie (en) Dionysios K. Chourchoulis, The Southern Flank of NATO, 1951-1959 : Military Strategy Or Political Stabilization, 2014, 290 p. (ISBN 9780739193051 et 0739193058). (en) John O. Iatrides, « Failed Rampart: NATO's Balkan Front », dans Mary Ann Heiss, S. Victor Papacosma, NATO and the Warsaw Pact : intrabloc conflicts, Kent, Ohio, Kent State University Press, 2008, 244 p. (ISBN 9780873389365, OCLC 190876862). Articles connexes Allied Joint Force Command Brunssum Unified Combatant Command Affaire d'espionnage au sein de l'OTAN au profil de la Russie de 2020 Liens externes (en) Site officiel (en) « Allied Joint Force Command Naples », sur jfcnaples.nato.int (consulté le 20 février 2016) Portail de l’histoire militaire Portail des forces armées des États-Unis Portail de l’OTAN Portail de Naples Portail de l’Italie
Allied Joint Force Command Naples

Allied Joint Force Command Naples (JFC Naples) is een militair commando van de NAVO gebaseerd in Lago Patria. Het werd 15 maart 2004 opgericht toen zijn voorganger, Allied Forces Southern Europe (AFSOUTH), na 53 jaar gedeactiveerd werd. De commandant van de JFC Naples rapporteert aan de Supreme Allied Commander Europe in Supreme Headquarters Allied Powers Europe in het Belgische Casteau.
Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych JFC HQ NAPLES

Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych w Neapolu (ang. Allied Joint Force Command Headquarters Naples JFC HQ NAPLES) – połączone dowództwo NATO podległe Dowództwu Sił Sojuszniczych NATO ds. Operacji ACO. Charakterystyka 12 czerwca 2003 ministrowie obrony NATO zaakceptowali koncepcję oparcia systemu dowodzenia Sojuszu na kryteriach funkcjonalności, a nie na tradycyjnym podziale geograficznym. Nowa struktura została utworzona wokół dwóch dowództw strategicznych: Dowództwa Sił Sojuszniczych NATO ds. Operacji ACO i Dowództwa Sił Sojuszniczych NATO ds. Transformacji ACT. 15 marca 2004 rozwiązano Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Południowej AFSOUTH, a na jego bazie utworzono Allied Joint Force Command Headquarters Naples – JFC HQ NAPLES. Nowo powstałe Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych w Neapolu podporządkowano Dowództwu Sił Sojuszniczych NATO ds. Operacji (ACO). Głównym zadaniem Dowództwa jest przygotowanie, planowanie i prowadzenie operacji wojskowych w celu zachowania pokoju, bezpieczeństwa i integralności terytorialnej państw członkowskich Sojuszu. Struktura organizacyjna W 2004 Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych – Neapol Dowództwo Komponentu Sojuszniczych Sił Lądowych CCLAND – Madryt (zlikwidowane w 2013) Dowództwo Komponentu Sojuszniczych Sił Morskich CCMAR – Neapol (zlikwidowane w 2013) Stały Zespół Okrętów SNMG2 Stały Zespół Obrony Przeciwminowej NATO SNMCMG Dowództwo Komponentu Sojuszniczych Sił Powietrznych CCAIR – Izmir (zlikwidowane w 2013) 3 Wielonarodowe Centrum Operacji Powietrznych CAOC – Paggio Renatico 4 Wielonarodowe Centrum Operacji Powietrznych CAOC – Larissa W 2023 Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych – Neapol Wojskowe Biuro Łącznikowe NATO w Belgradzie Kwatera Główna NATO w Sarajewie NHQSa Kwatera Główna NATO w Skopje NHQSk Dowódcy JFC NAPLES Przypisy Bibliografia Stanisław Zarychta: Struktury militarne NATO 1949–2013. Warszawa: Bellona SA, 2013. ISBN 978-83-11-13021-0. Allied Joint Force Command Naples. NATO. [dostęp 2023-04-25]. (ang.). Allied Joint Force Command Naples – Mission. NATO. [dostęp 2023-04-25]. (ang.). Commander Allied Joint Force Naples – Biography. NATO. [dostęp 2023-04-25]. (ang.). NATO – Structure. NATO. [dostęp 2023-04-25]. (ang.).
Об'єднане командування ОЗС НАТО Неаполь

Об'єднане командування ОЗС НАТО Неаполь (англ. Allied Joint Force Command Naples) — військове командування НАТО, засноване в Непполі, Італія. Фактично було створено в 1951 році , як Командування союзних сил південної Європи (англ. Allied Forces Southern Europe). 15 березня 2004 року після реорганізації та оновлення структури отримало свою теперішню назву з штабом у місті Касто, Бельгія. В лавах міжнародного військового персоналу Командування в Неаполі служать представники 22 країн НАТО, таких як: Бельгія, Болгарія, Канада, Чехія, Данія, Естонія, Франція, Німеччина, Греція, Угорщина, Італія, Нідерланди, Норвегія, Португалія, Польща, Румунія, Словаччина , Словенія, Іспанія, Туреччина, Велика Британія та Сполучені Штати. Кілька країн-партнерів також представлені в штабі в рамках програми Партнерство заради миру. Командуванню об'єднаними силами НАТО в Неаполі підпорядковані три командних компонента, що спеціалізуються на повітряних, морських і наземних операціях: Командування компонентом військово-повітряних сил НАТО в місті Ізмір (Туреччина), Командування компонентом військово-морських сил НАТО в Неаполі (Італія) і Командування компонентом сил НАТО в Мадриді (Іспанія). Історія Примітки Джерела