NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lake Scuro Parmense

The Lake Scuro parmense is a natural glacial lake located above the Lagoni valley in the Province of Parma, with an area of 11,600 m2 and a maximum depth of 10.4 m. Geography The lake, situated at 1,527 meters altitude in the municipality of Corniglio, is located in the western part of the Appennino Tosco-Emiliano National Park and is also part of the Parco regionale dei Cento Laghi. It is set in a glacial cirque dominated just to the south by Monte Scala (1,717 m a.s.l.) which separates the Lagoni valley from the Badignana valley, both within the Parma area. Of mixed origin, partly morainic and partly due to exaration, it extends over a maximum length of 130 m with a width reaching 100 m. The lake has no inflows and is thus fed only by groundwater contributions; this causes significant variation in the lake’s size, so it is not uncommon for the water level to be lower than the start of the outflow, named Rio Lago Scuro, which consequently remains dry for long periods. Fauna The fauna is predominantly composed of small crustaceans, among which the Daphnia longispina and the Eudiaptomus intermedius are noteworthy. Research indicates that fish were entirely absent until the mid-1980s, while recently, brown trout have been found in the lake’s waters, most likely introduced by humans. Access The lake is reachable from the Rifugio Lagoni (located at 1,350 meters, about 13 km from Corniglio, equipped with a restaurant and parking) on foot by following trail 711, which starts from the right bank of the Lago Gemio Inferiore. The trail ascends through the beech forest to a fork, where turning right leads to trail 715, which reaches Lake Scuro in a few minutes. References
Lago Scuro parmense

Il lago Scuro parmense è un lago naturale di origine glaciale che si trova al di sopra della vallata dei Lagoni in provincia di Parma, ha un'estensione di 11600 m2 e una profondità massima di 10,4 m Geografia Il lago, situato a 1.527 metri d'altitudine nel comune di Corniglio, si trova nella parte occidentale del Parco nazionale dell'Appennino Tosco-Emiliano e fa parte anche del Parco regionale dei Cento Laghi. È collocato in un circolo glaciale dominato poco più a sud dal monte Scala (1717 m s.l.m) che divide la vallata dei Lagoni da quella di Badignana, entrambe comprese all'interno del parmense. Di origine mista in parte morenica e in parte di esarazione, si estende su di una lunghezza massima di 130 m con una larghezza che raggiunge i 100 m. Il lago non possiede immissari ed è quindi alimentato soltanto dall'apporto di acque sotterranee; ciò causa una variazione consistente delle dimensioni del lago stesso per cui capita non di rado che il livello delle acque sia inferiore a quello dell'inizio dell'emissario, denominato rio lago Scuro, che risulta dunque essere in secca per lunghi periodi. Fauna La fauna è prevalentemente costituita da piccoli crostacei tra i quali sono degni di nota la Daphnia longispina e l'Eudiaptomus intermedius. Da ricerche fatte i pesci risultavano del tutto assenti sino alla metà degli anni ottanta del XX secolo, mentre recentemente sono state rinvenute nelle acque del lago delle trote fario molto probabilmente immesse dall'uomo. Raggiungere il lago Il lago è raggiungibile dal Rifugio Lagoni (situato a quota 1350 metri, a circa 13 km da Corniglio, dotato di ristorante e di un parcheggio) a piedi seguendo il sentiero 711 che parte dalla riva destra del Lago Gemio Inferiore, il sentiero sale nella faggeta sino ad un bivio, svoltando a destra ci si immette nel sentiero 715 percorrendo il quale si giunge in pochi minuti al Lago Scuro. Note Voci correlate Lago Santo parmense Lago Gemio inferiore Lago Gemio superiore Parma (torrente) Appennino parmense Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago Scuro parmense
Pigna (Ligúria)

Pigna (en ligur Pìgna) és un comune italià, situat a la regió de la Ligúria i a la província d'Imperia. El 2015 tenia 859 habitants. Geografia Es troba a la l'alta vall del Nervia. Es troba a uns 62 km de la capital, Imperia. Té una superfície de 53,23 km² i la frazione de Buggio. Limita amb Apricale, Castelvittorio, Isolabona, Rocchetta Nervina, Saorge i Triora. Evolució demogràfica Referències
Pigna (Ligurien)

Pigna (im Ligurischen: Pìgna) ist eine norditalienische Gemeinde mit 753 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Region Ligurien, politisch gehört sie zur Provinz Imperia. Geographie Pigna liegt im gebirgigen, oberen Abschnitt des Val Nervia. Die auf einer Höhe zwischen 200 und 300 Metern ü. NN gelegene Ortschaft wird von Nord-Ost nach Süd-West von dem Fluss Nervia durchflossen. Die Gemeinde gehört zu der Comunità Montana Intemelia und ist circa 62 Kilometer von der Provinzhauptstadt Imperia entfernt. Nach der italienischen Klassifizierung bezüglich seismischer Aktivität wurde die Gemeinde der Zone 3 zugeordnet. Das bedeutet, dass sich Pigna in einer seismisch wenig aktiven Zone befindet. Klima Die Gemeinde wird unter Klimakategorie D klassifiziert, da die Gradtagzahl einen Wert von 1863 besitzt. Das heißt, die in Italien gesetzlich geregelte Heizperiode liegt zwischen dem 1. November und dem 15. April für jeweils 12 Stunden pro Tag. Kulinarische Spezialitäten In der Umgebung wird auch der einzig nennenswerte DOC-Rotwein Liguriens angebaut – der Rossese di Dolceacqua. Wichtig ist auch der Anbau der typischen weißen Bohnen, die für das typische Gericht Ziege und Bohnen verwendet wird. Weblinks Website der Comunità Montana Intemelia (italienisch) Fotogalerie zum Flügelaltar von Giovanni Canavesio (italienisch) Einzelnachweise
Pigna, Liguria

Pigna is a comune (municipality) in the Province of Imperia in the Italian region of Liguria, located about 110 kilometres (68 mi) southwest of Genoa and about 30 kilometres (19 mi) west of Imperia, on the border with France. In 2024, it has an evaluated population of 741 and an area of 53.7 square kilometres (20.7 mi2). The municipality of Pigna contains the frazione (subdivision) Buggio. Pigna borders the following municipalities: Apricale, Castelvittorio, Isolabona, Rocchetta Nervina, Saorge (France), and Triora. History In the southernmost district of North West Italy, in a region called Liguria, can be found the valley of Nervia. The ancient village is on the slopes of the valley. Situated beneath the Piccole Dolomiti, it is near Monte Toraggio, which rises to 1,973 metres (6,473 ft) above sea level. Archaeological remains found in the countryside surrounding Pigna have led to prehistoric evidence of human settlements dating back 60,000 years. Its current location is not the original location. In the 10th century, the village was located closer to the valley floor around the Church of San Tommaso, but the position was too vulnerable and the politics surrounding the town too volatile, so the location farther up the hill was chosen for a new settlement. In Loggia Della Piazza Vecchia, there is evidence of the village's ancient commercial past. Before 1258, the village belonged to the nobility of the coastal town of Ventimiglia, but later in that year, it yielded to the town of Anjou of Provence. Soon after, Guelph's of Provence and Ghibellines of Genoa were in a war, with Pigna on the side of the Guelph's. In 1365, a peace was signed between the two factions at Pigna's Lago Pigo Bridge, which became the dividing line between the territories of Provenza and the Republic of Genoa. With the surrender of Nice in 1388 (a peacefully negotiated territory transfer, managed by the Grimaldi's of Monaco), Pigna passed from Provence's control to that of Savoy, which reignited tensions with the neighboring village of Castel Vittorio (an ally of Genoa). In 1727, some residents of Pigna stole the bells from Castel Vittorio's bell tower, now kept in the 56-meter-high tower next to the church. Castel Vittorio retaliated by stealing the stones from Pigna's village square. From 1625 to 1633, Pigna fell to the Genoese, but it went back under Savoy's control until the establishment of the kingdom of Italy in 1860. Population evolution Notable people Jean-Baptiste Pastor, property developer in Monaco, born in Pigna See also Parco naturale regionale delle Alpi Liguri Liguria wine References
Pigna

Pigna (ligur nyelven Pìgna) egy olasz község Liguria régióban, Imperia megyében Földrajz Imperiától 62 km-re helyezkedik el. Folyója a Nervia. A vele szomszédos települések Apricale, Castelvittorio, Isolabona, Rocchetta Nervina, Saorge (Franciaország) és Triora. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Pigna című olasz Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Pigna (Imperia)

Pigna is een gemeente in de Italiaanse provincie Imperia (regio Ligurië) en telt 933 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 53,7 km², de bevolkingsdichtheid is 18 inwoners per km². De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Buggio. Demografie Pigna telt ongeveer 463 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 11,4% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie De gemeente ligt op ongeveer 280 m boven zeeniveau. Pigna grenst aan de volgende gemeenten: Apricale, Castelvittorio, Isolabona, Rocchetta Nervina, Saorge (FR-06), Triora.
Pigna (Impéria)

Pigna é uma comuna italiana da região da Ligúria, província de Impéria, com cerca de 935 habitantes. Estende-se por uma área de 53 km², tendo uma densidade populacional de 18 hab/km². Faz fronteira com Apricale, Castelvittorio, Isolabona, Rocchetta Nervina, Saorge (FR - 06), Triora. Demografia Referências
Пинья (Италия)

Пинья (итал. Pigna) — коммуна в Италии, располагается в регионе Лигурия, в провинции Империя. Население составляет 886 человек (2008 г.), плотность населения составляет 17 чел./км². Занимает площадь 54 км². Почтовый индекс — 18037. Телефонный код — 0184. Покровителем коммуны почитается святой архангел Михаил, празднование 29 сентября. Демография Динамика населения: Известные уроженцы Феа, Карло (1753—1836) — итальянский археолог, коллекционер, аббат. Администрация коммуны Официальный сайт: http://www.comune.pigna.im.it Архивная копия от 16 июня 2021 на Wayback Machine Ссылки http://www.comune.pigna.im.it Архивная копия от 16 июня 2021 на Wayback Machine http://www.istat.it/ Архивная копия от 22 февраля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Пиња (Империја)

Пиња (итал. Pigna) је насеље у Италији у округу Империја, региону Лигурија. Према процени из 2011. у насељу је живело 757 становника. Насеље се налази на надморској висини од 237 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 894 становника. Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Пінья (провінція Імперія)

Пінья (італ. Pigna) — муніципалітет в Італії, у регіоні Лігурія, провінція Імперія. Пінья розташована на відстані близько 460 км на північний захід від Рима, 115 км на південний захід від Генуї, 30 км на захід від Імперії. Населення — 855 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 29 вересня. Покровитель — святий Архангел Михаїл. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 100 іноземців з 18 країн, серед них 53 громадяни країн Євросоюзу та 3 громадяни України. Сусідні муніципалітети Априкале Кастель-Вітторіо Ізолабона Роккетта-Нервіна Саорж (Франція) Тріора Див. також Список муніципалітетів провінції Імперія Примітки
Villa Cornaro

Die Villa Cornaro in Piombino Dese in der Provinz Padua, Venetien wurde von Andrea Palladio ca. 1552 entworfen. Laut Trevisan präsentiert sie sich als eine Art Mischform aus Villa im strengen Sinn, also Landhaus, und Stadtresidenz. Geschichte Auftraggeber der Villa war Giorgio Cornaro, ein jüngerer Sohn aus der venezianischen Familie Cornaro. Die Villa Cornaro blieb 253 Jahre im Besitz der Cornaro und wechselte dann bis 1951 dreimal den Besitzer. Danach stand sie länger leer und wurde ab 1989 von den jetzigen Besitzern, dem amerikanischen Ehepaar Gable, über einen Zeitraum von 20 Jahren restauriert. Das Gebäude, das heute besichtigt werden kann, wurde 1996 von der UNESCO mit anderen Villen von Palladio zum Weltkulturerbe erklärt. Architektur Von der Villa wurde die zur Landschaft hin offene Form, das Streben nach der Wechselwirkung von Innen- und Außenraum, übernommen, was die Erweiterung durch die hier kurzen Seitenflügel und die Tiefe des Eingangsportikus deutlich machen. Auf den Stadtpalast indes gehen die zwei Stockwerke zurück, und es fehlen landwirtschaftliche Annexbauten, die sich direkt an das Herrenhaus anschließen würden. So hat die Villa allein die Funktion eines Repräsentationsbaus ohne landwirtschaftlichen Nutzcharakter. Laut Ulmer war der Mitteltrakt der Villa 1554 bezugsbereit, sie wurde aber erst 1596 fertiggestellt. Innenausstattung Die Innenräume blieben jahrelang ohne künstlerische Ausgestaltung, der originale rötliche Ziegelboden aus der Entstehungszeit ist jedoch noch erhalten. Erst 1588 gab der Sohn des Auftraggebers bei Camillo Mariani (1567–1611) sechs überlebensgroße Stuckfiguren in Auftrag. Sie stellen Mitglieder der Cornaro-Familie dar, darunter die Königin von Zypern Caterina Cornaro. Aufgestellt sind sie in Arkadennischen in dem repräsentativen Salon der Villa, der sich durch vier freistehende korinthische Säulen auszeichnet. Erst ein Urenkel des Bauherrn nahm die weitere künstlerische Ausgestaltung des Gebäudes in Angriff. Die Stuckaturen und die Fresken von in verschiedenen Räumen wurde erst 1716 vollendet. Es sind 140 Fresken von Mattia Bortoloni, die von Bartolo Cabianca in Stuckaturen mit Putten und floralem Dekor eingefasst sind. Literatur Sally Gable, Carl I. Gable: Palladian Days. Finding a New Life in a Venetian Country House. Anchor Books, New York NY 2006, ISBN 1-4000-7873-3. Weblinks Villa Cornaro Einzelnachweise
Vila Cornaro

Vila Cornaro je patricijska vila v kraju Piombino Dese, približno 30 km severozahodno od Benetk v Italiji. Zasnoval ga je italijanski renesančni arhitekt Andrea Palladio leta 1552, sam pa jo je ilustriral in opisal v drugi knjigi svojega dela iz leta 1570, I quattro libri dell'architettura (Štiri knjige o arhitekturi). Arhitektura Vila Cornaro je bila večinoma zgrajena v letih 1553–1554, z dodatnimi deli v 1590-ih, potem ko je Palladio umrl, za Giorgia Cornara, mlajšega sina bogate družine. Predstavlja eno najbolj zglednih ilustracij renesančne vile v tem časovnem okviru. Severna fasada ima inovativno štrlečo osrednjo portico-ložo, ki je prilagodljiv bivalni prostor, zaščiten pred soncem in odprt za hladilne vetriče. Notranji prostor je harmonična ureditev strogo simetričnih tlorisov, pri katerih je brez izjeme vztrajal Palladio. Prostori medsebojno povezanih razmerij, sestavljeni iz kvadratov in pravokotnikov, obdajajo osrednji osni razgled, ki se razteza skozi hišo. Kot je ugotovil Rudolf Wittkower, je s premikom pomožnih stopnišč v štrleča krila in zapolnjevanjem ujemajočih se vogalnih prostorov s parnimi ovalnimi glavnimi stopnicami ostal prostor za osrednji salon, ki je v celoti širok kot portiki. Osrednje jedro vile tvori pravokotnik, v katerem je šest ponovitev elegantnega standardnega modula. Notranjost ima freske iz 18. stoletja Mattie Bortolonija in štukature Camilla Marianija. Vpliv S svojo ilustracijo v Palladijevi I quattro libri dell'architettura je Vila Cornaro v 18. stoletju postala model za vile po vsem svetu, zlasti v Angliji Marble Hill House (1724–29) v Twickenhamu, Middlesexu in v kolonialnem America Drayton Hall (1738–1742) v Charlestonu v Južni Karolini in začetna različica Monticella Thomasa Jeffersona (1768–1770) sta zgodnja primera njegovega vpliva. Ohranjanje Richard Rush je vilo Cornaro kupil leta 1969 od organizacije italijanske vlade, namenjene ohranjanju nacionalnih spomenikov Italije v Benečiji (L'Ente per le Ville Venete). Z ženo Julijo sta vilo dvajset let obnavljala in opremljala s starinami. Od leta 1996 je vila ohranjena kot del svetovne dediščine Mesto Vicenza in Palladijeve vile v Benečiji. Vila je v lasti Carla in Sally Gable iz Atlante v Georgii, ki sta jo leta 1989 za 2 milijona dolarjev kupila od dr. Rusha. Leta 2017 je par dal vilo v prodajo; izklicna cena je bila 35 milijonov britanskih funtov. Galerija Sklici Zunanje povezave "Palladio and the Veneto" a catalogue of the villas maintained by www.cisapalladio.org. (angleško in italijansko) Palladio's Italian Villas (Villa Cornaro-Gable) "The Secrets of Palladio's Villas", Carl I. Gable Center for Palladian Studies in America, Inc.
Вілла Корнаро

Вілла Корнаро (італ. Villa Cornaro) — заміська садиба венеційської родини Корнаро в місцині Пйомбіно-Дезе, провінція Падуя. В 16 столітті Вілла Корнаро була вибудована майже в той же період, що і вілла родини Пізані в Монтаньяна. Джорджо Корнаро придбав ділянку землі в Пйомбіно-Дезе неподалік від Падуї. Садиба вже була обладнана до березня 1553 року, а в квітні 1554 року був вибудований перший поверх житлового помешкання. Проект створив архітектор Андреа Палладіо. Віллу розбудовували частинами. Два інші будівельні сезони у 1569 та 1688 роках відбулися за участі учня і спадкоємця Палладіо — Вінченцо Скамоцці. Ймовірно, він же був ініціатором запрошення на роботу на віллі венеційського архітектора і скульптора Камілло Маріні. Вілла вибудована абсолютно симетрично. Всі зали споруди облямовують центральну залу першого поверху з чотирма колонами. Дві симетричні сходові клітки ведуть на другий поверх, приміщення якого були первісно відведені для представників родини Корнаро. Бічні крила прибудовані Вінченцо Скамоцці. Споруда має головну вісь і два парадні фасади, прикрашені лоджиями. Віддалено вони нагадують цернтральні лоджиї венеційських палаццо, але вирішені в стилістиці палладіанської архітектрури (Падаццо Кьєрікаті, Віченца). Вілла не має зелельної ділянки чи сільськогосподарських угідь. Вона має лише представницьку функцію. Історичні інтер'єри Довгий час кімнати вілли не мали художнього декору. Окрасою приміщення першого поверху була лише підлога з червоної цегли. Лише 1588 року були виконані якісь ліплені оздоби. Новий період декорування закінчили лише 1716 року. Створили близько 160 невеликих декоративних фресок (художник Маттіа Бортолоні), ліплені рами з путті і квітами — роботи Бартоло Кабіянка. В 19 і 20 ст Більш ніж 250 років вілла належала представникам родини Корнаро. Деякий час стояла пусткою. 1989 року її придбала родина Гейбл зі Сполучених Штатів. 1996 року споруда вілли визнана пам'яткою світової спадщини ЮНЕСКО. Джерела Sally und Carl I. Gable: Palladian Days: Finding a New Life in a Venetian Country House. New York: Anchor books. Luca Trevisan: Palladio Villen. München 2012. S. 123. ISBN 978-3-421-03898-2 Christoph Ulmer: Andrea Palladio. Udine 2011, S. 216. ISBN 978-88-7057-215-5 Примітки Див. також Відродження Бароко Архітектура бароко Живопис бароко Алегорія Андреа Палладіо Вінченцо Скамоцці Театр Олімпіко Палладіанство Сад бароко Венеційська школа Вілла Барбаріго (Вальзанцибіо) Садово-паркова скульптура Венеційська скульптура 18 століття
Casino van San Remo

Het Casino van San Remo is een casino in de Italiaanse badplaats San Remo. Het werd ingewijd op 14 januari 1905 en heette eerst Kursaal. In het begin was het een theater waar feesten, recepties, shows en concerten gegeven werden. In 1951 vond in het casino de allereerste editie plaats van het Festival van San Remo, de populaire Italiaanse liedjeswedstrijd en de moeder van het Eurovisiesongfestival. Het casino bleef onderbroken de locatie van het festival tot 1976. In 1977 verhuisde de liedjeskermis naar het Ariston-theater.
Apollónův chrám (Pompeje)

Apollónův chrám byla stavba antického chrámu nacházející se na západní straně hlavního fóra v Pompejích. Apollónův kult byl jedním z nejdůležitějších kultů ve starověkých Pompejích. Dokud Sullovi kolonisté nezavedli kult Kapitolské trojice (v roce 80 př. Kr.), byl Apollón dokonce považován za nejvyššího ochránce města. Chrámu, jehož skromné pozůstatky jsou dnes zachovány, předcházela svatyně postavená pravděpodobně v raném období 6. století př. n. l. na západním výběžku lávové plošiny, která zasahovala do městského okrsku, zasvěceného ještě od řeckých dob kultu boha Apollóna. O vzhledu svatyně se však neví prakticky nic. V pozdějším období, za nadvlády Samnitů, byla stavba stržena a na jejím místě založen nový chrám. Stavba byla půdorysně orientována souběžně s fórem. Ve své nejranější fázi zabírala mnohem větší prostor. Východním průčelím dokonce zabírala část hlavního fóra. Při novém stavebním uspořádání hlavního fóra v průběhu 2. století př. n. l. se půdorys chrámu zmenšil a budova získala definitivní podobu. Podobně jako jiné chrámy v Pompejích je i Apollónův chrám vybudován v tzv. italickém stavebním stylu, který se od klasického řeckého odlišuje tím, že budova byla postavena na vyvýšeném pódiu. K chrámu vedlo impozantní schodiště. Chrám neměl klasickou předsíň. Celá stavba byla obklopena dvaceti osmi korintskými sloupy. Průčelí chrámu dominovala šestice, uprostřed rozestoupených sloupů, nesoucí mohutný architráv s reliéfním vlysem. Před mohutným schodištěm se dodnes nachází oltář z bílého mramoru, pocházející z období římské republiky. Zajímavým stavebním doplňkem je stojící jónský sloup před schodištěm, na kterém byly umístěny sluneční hodiny. Celý okrsek s Apolónovým chrámem lemovaly arkády tvořené korintskými sloupy a nádržkami na vodu. Na podstavcích před sloupovím stálo několik soch, které jsou dnes uloženy ve sbírkách Národního archeologického muzea v Neapoli. Byly mezi nimi i bronzové sochy Apollóna a Diany v podobě lukostřelce, jejichž kopie jsou dnes vystaveny ve svatyni. V zadní části arkád byly na stěně namalovány scény z Iliady. Tak jako mnoho pompejských budov i Apollónovu svatyni těžce poškodilo zemětřesení v roce 62 a v době erupce Vesuvu v roce 79 ještě neskončily práce na její obnově. Stavba Apolónova chrámu podává svědectví o sociálních a kulturních proměnách města, ke kterým došlo v průběhu staletí. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Apolónov chrám (Pompeje) na slovenské Wikipedii. Literatura CARPICECI, Alberto Carlo. Pompeje. Dnes a jak vypadaly před 2000 lety. Firenze: Bonechi Edizioni "Il turismo", 2007. 126 s. ISBN 88-7204-243-7. NAPPO, Salvatore Ciro. Pompeje. Průvodce ztraceným městem. Čestlice: Rebo, 1999. 167 s. ISBN 80-7234-043-3. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Apollónův chrám na Wikimedia Commons
Świątynia Apollina w Pompejach

Świątynia Apollina w Pompejach – rzymska świątynia znajdująca się w Pompejach. Przylegająca do pompejańskiego forum świątynia nie była jednak z nim bezpośrednio związana – główne wejście znajdowało się przy ulicy Bramy Morskiej, na wprost bocznej ściany miejskiej bazyliki. Kult Apolla został wprowadzony w Pompejach przez Greków prawdopodobnie już w V wieku p.n.e., natomiast zachowane do dziś pozostałości sanktuarium pochodzą z II wieku p.n.e. Pompejańska świątynia Apollina była typową świątynią typu italskiego, posadowioną na wysokim cokole z szerokimi schodami, z cellą poprzedzoną głębokim pronaosem. Przybytek otoczony był 24 kolumnami w porządku korynckim (zachowały się 2 z nich). Pronaos posiadał po cztery kolumny po bokach i sześć od frontu, z szerokim odstępem między dwiema środkowymi. W głębi celli znajdował się posąg bóstwa, zaś przy bocznym wyjściu mieściła się stróżówka. Na posadzce świątyni zachowała się inskrypcja w języku oskijskim, upamiętniająca jej restaurację dokonaną przez kwestora Campanusa. Przed stopniami świątyni znajdowały się ołtarz oraz kolumna jońska z zegarem słonecznym. Cały okręg sakralny otoczony był portykiem z kolumnami w porządku jońskim podtrzymującymi dorycki fryz z tryglifami i metopami, którego tylną ścianę zdobiły malowidła o tematyce zaczerpniętej z Iliady. W portyku umiejscowione były zbiorniki na wodę lustralną oraz posągi bogów, z których zachowały się posąg Apollina i popiersie posągu Diany, przechowywane w zbiorach Muzeum Narodowego w Neapolu. Galeria Przypisy