NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dolmen de San Silvestro

Le dolmen de San Sivestro est un monument mégalithique préhistorique, datant de l'âge du bronze, entre 2300 et 1750 av. J.-C. Il se situe sur le territoire de Giovinazzo, Ville métropolitaine de Bari dans les Pouilles. Historique Le dolmen a été découvert par hasard en 1961 lorsqu'un bulldozer a sectionné le monument funéraire en son milieu en tentant d'enlever quelques décombres. Il s'agit d'un bel exemple de l'architecture mégalithique du deuxième millénaire av. J.-C. dans le sud de l'Italie. À l'origine, le tumulus circulaire était entouré de murs en pierres sèches, d'environ 40 m de diamètre et 10 m de hauteur en forme de tholos. Comme d'autres systèmes de ce type, il remonte à l'âge du bronze. Il a probablement été construit par une communauté qui vivait sur le petit promontoire sur lequel se dresse la ville de Giovinazzo. À l'intérieur du tertre se trouve un long tunnel orienté du nord au sud, constitué de dalles et de maçonnerie, recouvert de grandes dalles. À son extrémité sud se trouve une grande chambre circulaire à parois sèches en forme de tholos. Du côté nord, la chambre, haute d'environ 0,5 m, est remplie de pierres. Les restes de 13 personnes avec des objets funéraires de différentes cultures y ont été retrouvés, ce qui suggère que le dolmen a probablement été utilisé de manière continue au fil du temps. Contrairement aux complexes mégalithiques similaires de Bisceglie, le dolmen de San Silvestro est encore peu connu 50 ans après sa découverte et sa restauration. Voir aussi (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Dolmen di San Silvestro » (voir la liste des auteurs). Notes et références Bibliographie Autori vari, Atlante di archeologia, Utet, Torino, 1996 (ISBN 88-02-05021-X) Gino Felice LoPorto, Il "dolmen" a galleria si Giovinazzo, in Bullettino di Paletnologia Italiana Nuova Serie XVIII, 1967. M.A. Orlando, Presenze necropoliche e strutture funerarie nel Salento dal XVI al X sec. A.C., in Studi di Antichità, 1995. R. Whitehouse, The Megalithic Monuments of South-East Italy, in Man (New Series), 1967. Articles connexes Liste des sites mégalithiques des Pouilles Giovinazzo Liens externes I Dolmen - Site biscegliestory.altervista.org Sito Megalitico di San Silvano a Giovinazzo Portail des Pouilles Portail du mégalithisme
Dolmen di San Silvestro

Il Dolmen di San Silvestro è una tomba megalitica dell'età del bronzo situato nel comune di Giovinazzo, nella città metropolitana di Bari. Il dolmen fu scoperto casualmente nel 1961 quando una ruspa tagliò nel mezzo il monumento funerario, mentre si cercava di prelevare del pietrisco. È un bell'esempio dell'architettura megalitica del secondo millennio A.C. nel sud Italia. In origine aveva la forma di una collina circolare racchiusa da muretti a secco, di circa 40 metri di diametro e 10 metri di altezza. Come altri sistemi di questo tipo, può essere fatto risalire all'età del bronzo (1500-1200 A.C.). Probabilmente fu edificato da una comunità che viveva sul basso promontorio su cui sorge il paese di Giovinazzo. All'interno della collina si trova una lunga galleria orientata da nord a sud fatta di lastre e muratura, che è ricoperta da grandi lastre. Alla sua estremità meridionale si trova una grande camera circolare in muratura a secco a forma di tholos. Sul lato nord, la camera, alta circa 50 cm, è piena di pietre. Qui sono stati trovati i resti di 13 persone con corredi funerari di varie culture, il che fa supporre che probabilmente il dolmen sia stato utilizzato ininterrottamente nel tempo. A differenza degli analoghi complessi megalitici di Bisceglie, il dolmen di San Silvestro è ancora poco conosciuto a 50 anni dalla sua scoperta e restauro. Bibliografia Gino Felice LoPorto, Il "dolmen" a galleria si Giovinazzo, in Bullettino di Paletnologia Italiana Nuova Serie XVIII, vol. 76, 1967. M.A. Orlando, Presenze necropoliche e strutture funerarie nel Salento dal XVI al X sec. A.C., in Studi di Antichità, vol. 8, n. 2, 1995, pp. 19-38. R. Whitehouse, The Megalithic Monuments of South-East Italy, in Man (New Series), vol. 2, n. 3, 1967, pp. 347-365. Collegamenti esterni Sito ufficiale, su dolmensansilvestro.beniculturali.it. http://www.comune.giovinazzo.ba.it/component/content/article/159-guida-turistica/palazzi-e-monumenti/agro-giovinazzese/290-dolmen-di-san-silvestro.html Descrizione Immagini e schizzi immagine, su panoramio.com. Descrizione Immagini e schizzi
Ledárna

Ledárna nebo ledovna či lednice je podzemní nebo částečně podzemní stavba, používaná dříve k uchovávání ledu, využívaného k chlazení zejména potravin. S nástupem chladicích technologií od konce 19. století začalo využívání ledáren ustupovat. Ojediněle se ledárny užívaly až do 50. let 20. století. Dnes je většina bývalých ledáren zničena, jen některé z nich byly restaurovány, nebo se používají k jiným účelům. Odkazy Literatura HELLWIG, F. Der Eiskeller. Beschreibung und praktische Ausführung. 2., přepracované vyd. [s.l.]: Survival Press, 2006. ISBN 3-937933-16-6. (německy) Související články Ledařství Branické ledárny Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu ledárna na Wikimedia Commons
IJsruimte

Een ijsruimte is een geïsoleerd gebouw dat gebruikt wordt om ijs te bewaren (en soms te produceren) doorheen het gehele jaar. IJsruimtes werden vooral gebruikt voor de uitvinding van de koelkast. Vaak werden deze deels of geheel ondergronds gebouwd. In het laatste geval spreekt men van een ijskelder. Een specifiek type ijsruimte is de Iraanse yakhchal, waar ook ijs geproduceerd kon worden. Vaak werd een ijsruimte nabij een natuurlijke bron van winterijs gebouwd zoals een meer. Tijdens de winter werd dan ijs gezaagd uit het meer of de rivier waarna het werd opgeslagen in de ijsruimte. Om het ijs beter te isoleren werd soms stro of zaagsel gebruikt. Zie ook IJskelder Yakhchal Koelcel Koelhuis
Lodownia

Lodownia, lodnia – pomieszczenie lub osobny budynek służące do przechowywania wyłącznie lodu lub śniegu. Lodownie były lokalizowane blisko chłodni, w których przechowano produkty łatwo psujące się bez udziału agregatów chłodniczych, albo były jednocześnie chłodnią. W lodowniach i chłodniach uzyskiwano stałą temperaturę 4 °C. Historia Przez długi czas lodownie ze względu na koszty budowy i utrzymania były dobrem luksusowym, na który mogły sobie pozwolić bogate rodziny, wyższe sfery. Upowszechnienie dużych lodowni spowodowało wzrost zapotrzebowania na lód naturalny. Wielka Brytania pod koniec XIX wieku importowała rocznie ok. 500 000 ton lodu naturalnego. Natomiast jego roczne zużycie w Stanach Zjednoczonych ok. 1890 roku wynosiło 25 milionów ton. W 1862 r. skonstruowano pierwszą chłodziarkę mechaniczną. Wraz z rozwojem chłodnictwa mechanicznego zmniejszała się konieczność gromadzenia i przechowywania lodu naturalnego, ponieważ zaczęto produkować go na bieżąco. Pierwsza fabryka sztucznego lodu powstała w Cleveland (USA). Kolejne powstawały w Anglii (1857 r.), Francji (1858 r.) i Japonii (1872 r.). Upowszechnienie się chłodziarek mechanicznych ostatecznie zdecydowało o zaniku zainteresowania lodowniami i chłodniami lodowymi Budowa Lodownie stanowiły osobny budynek lub były zakładane w murowanych piwnicach w zagłębieniach terenu, w miejscach zaciemnionych, blisko zabudowań ludzkich. W terenie podmokłym były budowane na powierzchni lub lekkim zagłębieniu. Wnętrze często z półkolistym sklepieniem było wzmocnione kamieniem, z muru wystawały haki, na których wieszano mięso. Lodownia była wyposażona w kanał odprowadzający wodę z topniejącego lodu. Do lodowni prowadził przeważnie długi korytarz z parą drzwi. Lód Chłodzenie produktów w chłodni odbywało się za pomocą lodu naturalnego. Lód był pozyskiwany zimą ze stawów, jezior i rzek w postaci tafli i brył. Jeśli nie było doń dostępu, ubijano śnieg i polewano go wodą, by po zamrożeniu stworzył bryłę lodu. Lód do lodowni był zwożony saniami i ustawiany na drewnianych półkach, a następnie izolowany przez przykrycie słomą, trocinami, mchem lub sitowiem. Linki zewnętrzne Lodownia. Almanach historyczny. Marta Sikorska: Sekrety staropolskiej lodowni. Muzeum Pałacu Króla Jana III Sobieskiego w Wilanowie. [dostęp 2023-05-10]. Lodownia w Kozach – dawny sposób na chłodzenie żywności w upały. Gmina Kozy.
Casa de gelo

Casa de gelo ou casa de neve artificial ou geleira, também conhecido como nevero artificial na Espanha ou glacière na França, é uma retensão subterrânea formada por terra. Casas de gelo fixas Anteriormente, um buraco no chão preenchido com neve serviu como uma geleira. Assim, na Rússia, os mujiques construíram uma espécie de pequeno abrigo coberto com palha sob o qual um poço cheio de gelo ou de neve servia como uma despensa. No Irã, tais instalações, os yakhchals, foram usados de maneira generalizada. Na Provença, as geleiras experimentaram um importante desenvolvimento no século XVII. Na Europa, muitos castelos foram equipados com instalações especiais para a conservação do gelo até o final do século XIX. Eram grandes salas enterradas, ou grandes poços, onde o gelo era colhido da água no inverno. O poço era geralmente construído ao norte, erguido por um trabalho de alvenaria, coberto com um montículo de terra para um melhor isolamento. No poço, o gelo era isolado do solo e do ar exterior por palha e ramos. Para reduzir a circulação do ar, baldes de água eram regularmente adicionadas, a água em corrente se solidificava e possibilitava preencher os vazios. A água da fonte era coletada em uma escavação colocada na parte inferior do poço para facilitar sua remoção. A grande casa de gelo do Castelo de Chantilly tinha 9,25 metros de diâmetro e 11 metros de profundidade, o ferro fundido natural poderia representar até quinhentos quilogramas de gelo por dia, mas poderia conter seiscentas toneladas. Isso constituiu uma reserva que poderia ser usada por vários anos. O gelo assim disponível permitia refrigerar alimentos e bebidas e fazer sorvetes ao longo do ano. Etimologia Durante o século XVIII, os edifícios subterrâneos formados por terras eram utilizados para o armazenamento de gelo e resfriamento de bebidas alcoólicas (principalmente, cerveja). Ainda o utilizaram como hibernação de morcegos. Galeria Referências Ligações externas Visita virtual aos Poços da Neve de Castanheira de Pera - Portugal (360 e 3D)
Ghețărie

O ghețărie (numită uneori și lehniță) este o structură folosită pentru depozitarea gheții pe tot parcursul anului, utilizată frecvent înainte de invenția frigiderului. Deobicei erau camere subterane, amplasate aproape de surse naturale pentru colectarea gheții în timpul iernii, cum ar fi lacurile de apă dulce. Pe timp de iarnă, gheața și zăpada se tăiau din râuri sau lacuri, apoi se duceau în ghețărie și se ambalau cu o izolație (adesea paie sau rumeguș). După care gheața nu se topea timp de multe luni, adesea până la iarna următoare, și se putea folosi și în lunile de vară. Principalul folos a gheții depozitate a fost conservarea alimentelor, dar ghețăria se putea folosi pur și simplu pentru răcirea băuturilor sau pentru prepararea înghețatei sau sorbetului. În cea mai importantă perioadă a comerțului de gheață, o ghețărie comercială putea conține 2.700 de tone de acest obiect. Istoric O tablă cuneiformă din c. 1780 î.Hr. înregistrează construcția unei ghețării de către regele Mari-ului Zimri-Lim, în orașul Terqa din nordul Mesopotamiei. În China, arheologii au găsit resturi de încăperi pentru depozitarea gheții, datând secolului al VII-lea î.Hr., iar unele referințele sugerează că acestea au fost utilizate chiar înainte de 1100 î.Hr. Alexandru cel Mare a depozitat zăpada în încăperi săpate pentru acest scop în jurul anului 300 î.Hr. În Roma, în secolul al III-lea d.Hr., zăpada se importa din munți, și se depozita în structuri săpate și acoperite cu paie, iar apoi se vindea la niște magazine ce se ocupau de tratarea zăpezii. Gheața care se forma în fundul structurii se vindea la un preț mai mare decât zăpada de deasupra. În România Exemple de ghețării se găseau în Tulcea până în anii 1970, unde o dată cu venirea iernii, când Dunărea și lacurile Deltei se înghețau, echipe de tăietori de gheață cu topoare, fierăstraie și căngi, tăiau aceasta în blocuri de 1 m lungime și 10 kg greutate. Apoi bucățile se transportau în ghețării săpate aproximativ 2 m, cu pereți izolați cu stuf și acoperiți cu maldăre groase tot de stuf. Acoperișul era susținut de un schelet din brad sau stejar, și cu stuful bătut în trei straturi, adesea dus din bălțile de la Sfântu Gheorghe. Bucățile de gheață erau introduse în aceste încăperi, și erau despărțite de straturi de paie așezate între ele. Se pot găsi ghețării și în alte părți din România, cum ar fi cea al Palatului Mogoșoaia de lângă București. Ghețărie tip mobilier În a doua jumătate a secolului al XIX-lea, înainte de inventarea frigiderului, ghețăriile erau o piesă de mobilier împărțită în două secțiuni. În partea de sus se punea o bucată mare de gheață care se schimba la fiecare trei sau patru zile. Partea de jos menținea mâncarea la rece. Înainte de a fi inventate congelatoarele, gheața era recoltată iarna sau luată din ghețarii de pe munți și apoi depozitată în ghețării izolate cu rumeguș sau paie. După dezvoltarea mașinilor de răcire cu abur sau petrol, precum cel al germanului Carl von Linde din 1877, aceste depozite au fost transformate în instalații pentru gheață artificială. Galerie Note
Ледник (помещение)

Ле́дник — помещение для складирования скоропортящихся пищевых продуктов, в котором охлаждение производится при помощи льда. В зависимости от конструкции, назначения и запасов льда различают: ле́дники с долговременным запасом льда; ле́дники с сезонным запасом льда; ле́дники с кратковременным запасом льда; к ним относятся льдокарманные, воздуходувные и фригаторные холодильники. Ле́дники бывают наземные и подземные, с верхним, центральным, боковым и нижним расположением льда. Теплоизоляцию ледяного массива производят при помощи древесных опилок, торфа или других материалов. Понижение температуры до −15°С достигается использованием соли. На железнодорожном транспорте применяют изотермические вагоны-ле́дники. Ле́дник, оборудованный в грунте зоны вечной мерзлоты, называется «мерзлотник», например — новопортовский мерзлотник. См. также Погреб Рефрижератор Холодильник Росрезерв Примечания Литература Ледник // Краткая энциклопедия домашнего хозяйства / под ред. А. И. Ревина. — М.: Советская энциклопедия, 1960. — Т. 1. — С. 319. — 770 с. Ледник // Товарный словарь / И. А. Пугачёв (главный редактор). — М.: Государственное издательство торговой литературы, 1958. — Т. IV. — Стб. 1016—1021. Применение холода для хранения сельскохозяйственных продуктов, М.., 1963; Щелоков В. К., Ледяные хранилища, М., 1967. Ледник // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978. Ледник, холодное помещение // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Iskällare

Iskällare var ett sätt att förvara livsmedel under årets varma period genom att kyla dem med isblock. En iskällare var till sin konstruktion en grop i marken där is lades ned och täcktes med ett tjockt lager isolerande material, vanligaste sågspån. Ett ishus bestod av brädväggar inom vilka is och sågspån inlades. Referenser Nordisk familjebok 1800-talsutgåven, vol. 7, sp. 830 Iskällare 2104-11-11. Se även Rosendals iskällare Isskåp Yakhchal
Льодовня

Льодо́вня, льоді́вня або льодо́вник — приміщення з льодом, призначене для зберігання швидкопсувних продуктів. Льодовні використовувалися до часу масового поширення електричних холодильників і холодильних камер. Залежно від конструкції, призначення і запасів льоду виділяють такі типи льодовень: Льодовні з довгочасним запасом льоду; Льодовні із сезонним запасом льоду (наповнення проводять наприкінці зими — початку весни); Льодовні з короткочасним запасом льоду (льодокишеневі, повітродувні і фригаторні холодильники). Залежно від розташування льоду виділяють льодовні з верхнім, бічним, центральним і нижнім розташуванням. Залежно від положення відносно рівня земної поверхні — надземні і підземні. Найпростіша льодовня являє собою теплоізольований погріб, на дні якого вкладають лід (40–60 м³), а зверху розміщують продукти на дерев'яних ґратах. Льодовні розташовують у максимально затіненому місці, зазвичай на західній стороні від приміщення, це надає додаткову прохолоду. Зазвичай льодовню заповнюють льодом з річки і стараються його зберегти до наступної зими. Теплоізоляцію льодового масиву забезпечують за допомогою деревної тирси, торфу або інших матеріалів. Низьких температур досягають використанням солі — суміш подрібненого льоду і хлориду натрію у співвідношенні 22,4 % NaCI по масі забезпечує температуру -21,2 °С. За тривалістю зберігання продуктів льодовні поступалися холодильникам: наприклад, в інструкції по технології приготування їжі 1957 року зазначено, що строк зберігання м'яса у льодовнях підприємств громадського харчування — до 2 діб (у холодильних камерах — до 5 діб). Для перевезення швидкопсувних продуктів залізничним транспортом колись широко використовували ізотермічні вагони-льодовні, які зараз замінені рефрижераторами. Див. також Вагон-льодовня Рефрижераторний вагон Холодильник Якчал Льох Примітки Джерела Таненбаум А. С.,. Ледник, холодное помещение // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп. т.). — СПб., 1890—1907. (рос. дореф.) Применение холода для хранения сельскохозяйственных продуктов, М., 1963; Щелоков В. К., Ледяные хранилища, М., 1967. Ледник // Большая советская энциклопедия : в 30 т. / главн. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : «Советская энциклопедия», 1969—1978. (рос.)
San Mattia (Murano)

San Mattia, auch San Matteo (Apostolo), hieß ein Komplex aus Kirche nebst Kloster im Osten der venezianischen Insel Murano, nämlich auf der Insel dei Conventi. Er ist nicht mit der Kirche San Maffio, auch San Matteo genannt, zu verwechseln, die auf der benachbarten Insel Navagero stand. Geschichte Eine Gruppe von Religiosen soll der Überlieferung nach im Jahr 1155 eine erste Ansiedlung gegründet haben. 1229 wurde eine Kirche San Mattia Apostolo errichtet. Am 14. Oktober 1243 siedelten sich zwei Kamaldulenser an, deren Namen Giovanni und Gerardo lauteten. Deren Kloster kam bereits 1249 unter päpstlichen Schutz. Papst Alexander IV. stattete es 1260 mit Indulgenzen aus. Der vermögende Venezianer Marco de Rena überließ dem Kloster 1324 ein kleines von ihm gegründetes Oratorium nebst Hospiz (Santissima Trinità) neben dem klösterlichen Bauwerk, das die Mönche bis in die Zeit Napoleons unterhielten. Zwischen 1322 und 1344 gründeten die Mönche des Klosters mehrere, ihrem Haus unterstehende Klöster in Chioggia, Faenza, Bagnacavallo, Pesaro, Monte Rua und auf der Giudecca. Diese rechtliche Unterordnung bestätigte 1370 Papst Urban V. Ab 1363 sollte der Prior Lorenzo sogar für die Reformierung der Klöster im Dogat eintreten. Die wirtschaftliche Tätigkeit des Klosters war so erfolgreich, dass eine eigene Anlegestelle mit Treppen (Fondamenta) nötig wurde. Am 30. Dezember 1383 räumte der Doge Antonio Venier dem Mönchen das Recht auf eine solche Konstruktion ein, auch um die Sicherheit der großen Besucherzahlen zu gewährleisten. 1387 wurde die Kirche dementsprechend renoviert. 1395 wählte der Adlige Angelo Condulmer die Kirche als letzte Ruhestätte. 1550 erfolgte ein zweiter Umbau. Kamaldulenser unterhielten auch nach den Auflösungen von Kirchen, Klöstern und Orden durch Napoleon weiterhin eine Schule, doch die Bibliothek wurde aufgelöst, die Druckwerke verkauft. Jacopo Morelli konnte einige Handschriften und seltene Bücher für die Bibliothek von San Marco retten. Schließlich wurde die Kirche gänzlich, der Konvent teilweise abgerissen. 1850 kaufte Benedetta Dal Mistro die Ruinen, und es gelang ihr, die Bauten wieder so weit herzurichten, dass dort eine Scuola di Carità entstehen konnte. Die mittellosen Kinder wurden von den Suore maestre di Santa Dorotea unterrichtet. Dank des Erbes der Stifterin, die 1855 starb, konnte die Schule bis 1995 unterhalten werden. Seither stehen die Gebäude leer. Das Istituto Benedetta Dal Mistro stand 2016 mitsamt den benachbarten Sportanlagen zum Verkauf. Literatur Flaminio Corner: Notizie storiche delle Chiese e Monasteri di Venezia, Padua 1758, S. 624–628. (Digitalisat) Weblinks Anmerkungen
Église San Matteo de Murano

L'église San Matteo ou San Maffio (église Saint Matthieu) était une église catholique de Venise, en Italie. Localisation L'église San Matteo était située sur l'île de Murano, au nord-est du rio éponyme. Historique Sur le site de l'ancienne église dédiée à saint Matthieu, trois patriciennes vénitiennes ont érigé, en 1280, un monastère bénédictin qui est devenu riche et célèbre pour la sainteté de la vie des religieuses. La jeune abbesse Marina Celsi (1432-1523) essaya de réformer le couvent, mais dut y affronter une forte résistance. Le patriarche la déplaça en 1474 à Sant'Eufemia de Mazzorbo. L'église, reconstruite en 1690, est restée ouverte au culte jusqu'en 1810. Ensuite, elle fut expropriée. La communauté fut supprimée le 12 mai 1810. De l'église et du couvent ne restent presque plus de traces. Voir aussi Articles connexes Liste des églises de Venise Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Venise
Пакино

Пакѝно (на италиански: Pachino, на сицилиански Pachinu, Пакину) е град и община в южна Италия, провинция Сиракуза, автономен регион Сицилия. Разположен е на 65 m надморска височина. Населението на града е 21 963 души (към 2010 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на града
Pachino

Pachino (italià) o Pachinu {[{scn}} és un municipi italià a la regió de Sicília i a la província de Siracusa. L'any 2006 tenia 21.478 habitants. Limita amb els municipis d'Ispica (RG), Nuotu i Portopalo di Capo Passero. Evolució demogràfica Administració Alcalde 2024. Giuseppe Gambuzza
Pachino

Pachino ist eine Stadt im Freien Gemeindekonsortium Syrakus in der Region Sizilien in Italien mit 22.084 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024). Lage und Daten Pachino liegt 53 Kilometer südwestlich von Syrakus. Die Einwohner arbeiten hauptsächlich in der Landwirtschaft im Wein- und Tomatenanbau (Pomodoro di Pachino) sowie in der Fischerei im Ortsteil Marzamemi. Die Nachbargemeinden sind Portopalo di Capo Passero, Rosolini, Pozzallo, Ispica und Noto. Nachdem der Bahnverkehr nach Pachino 1985 eingestellt wurde, ist die Stadt heute nur noch über die Straße zu erreichen. Einer der besten Surfspots Siziliens befindet sich bei Pachino, an der Südostspitze der Insel. Ein ca. 400 Meter breiter Sandstrand, eingebettet zwischen zwei Felszungen, die weit ins Meer ragen. Der Untergrund steigt von der Meerseite stark an, was sehr hohe Wellen hervorruft. Hier türmen sich bis zu drei Meter hohe Wellen an, je nach Wellengang. In der danebenliegenden Bucht sind die Wellen gemäßigter. Geschichte Schon in vorgeschichtlicher Zeit haben hier Menschen gesiedelt. Der heutige Ort wurde 1758 gegründet. Einwohner aus Malta haben sich hier angesiedelt. Sehenswürdigkeiten Der Strand (Morghella, Punta delle Formiche(Concerie), Costa dell’Ambra und Granelli) und die Küste von Pachino mit dem Ortsteil Marzamemi, einem ehemaligen Fischerdorf Riserva Naturale Oasi faunistica di Vendicari, ein Naturreservat nördlich von Pachino Persönlichkeiten Giuseppe Malandrino (1931–2025), römisch-katholischer Geistlicher, Bischof von Acireale (1979–1998) und Noto (1998–2007) Belege Weblinks Seite von Pachino (italienisch)
Paquino

Paquino (en italiano, Pachino [paˈkiːno]; en siciliano, Pachinu [paˈciːnʊ]) es una comuna siciliana de 21.832 habitantes,​ se encuentra en la Provincia de Siracusa (Italia). De esta localidad es originario el tomate de Paquino.￼ Evolución demográfica Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Paquino.