NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Uniwersytet w Trieście

Uniwersytet w Trieście (wł. Università degli Studi di Trieste) – włoska publiczna uczelnia wyższa. Historia Początki uczelni sięgają XIX wieku, na początku którego Triest rozwinął się jako miasto portowe. W wyniku ustaleń kongresu wiedeńskiego miasto znalazło się w granicach Austrii, dlatego do władz tego kraju apelowano o utworzenie szkoły wyższej. Apele nie odniosły skutku, ale w 1877 roku baron Pasquale Revoltella, przedsiębiorca i mecenas kultury, utworzył Wyższą Szkołę Handlową (Scuola Superiore di Commercio). Po I wojnie światowej, gdy Triest znalazł się w granicach Włoch, Szkoła Handlowa została przemianowana na Instytut, a w 1924 roku uzyskała status Uniwersytetu Ekonomicznego. W 1938 roku uruchomiono Wydział Prawa i Nauk Społecznych, a uczelnia została przemianowana na Królewski Uniwersytet (Regia Università degli Studi). Struktura organizacyjna W skład uczelni wchodzą następujące jednostki organizacyjne: Wydział Architektury Wydział Ekonomii Wydział Edukacji Wydział Inżynierii Wydział Nauk Humanistycznych i Filozofii Wydział Prawa Wydział Matematyki, Fizyki i Nauk Przyrodniczych Wydział Medycyny i Chirurgii Wydział Farmacji Wydział Nauk Politycznych Wydział Psychologii Szkoła Języków Współczesnych i Tłumaczeń Współpraca z polskimi uczelniami Uniwersytet współpracował z Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie . Przypisy Bibliografia Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie, Biuro do spraw Współpracy Międzynarodowej: Umowy z instytucjami zagranicznymi obowiązujące w roku akademickim 2019/2020. 2025. [dostęp 2025-04-19]. (pol.).. Linki zewnętrzne Oficjalna strona uczelni (wł. • ang.)
Universidade de Trieste

A Universidade de Trieste (em italiano, Università degli Studi di Trieste, UNITS) é uma instituição de ensino superior localizada na cidade de Trieste, na Itália, fundada em 1924, como "Real Universidade de Estudos Econômicos e Comerciais", baseada na Scuola Superiore di Commercio, Fondazione Revoltella, que já existia e foi criada com uma doação privada em 1877, quando Trieste ainda estava na Áustria-Hungria, de acordo com a vontade e testamento do Barão Pasquale Revoltella. Referências Ligações externas Página oficial
Университет Триеста

Университет Триеста (итал. Università degli Studi di Trieste, сокр. UniTS) — университет в Италии. Был основан в 1924 году, состоит из 10 кафедр (факультетов), имеет широкий спектр университетских курсов, насчитывает около 15000 студентов и 1000 профессоров. В рейтинге Times Higher Education World University Rankings за 2014 год занял второе место среди итальянских университетов и 201-е место в мире. История Был создан по указу короля 8 августа 1924 года на основе уже существовавшей Высшей торговой школы (Superior School in Commerce). Здание, в котором до сих пор находится директивный совет и некоторые факультеты, было спроектировано архитекторами Raffaello Fagnoni и Umberto Nordio; первый камень в его основание был заложен на торжественной церемонии 19 сентября 1938 года в присутствии премьер-министра Италии. Вторая мировая война замедлила развитие университета. Город долгое время являлся Свободной территорией Триест. В 1954 году Триест был возвращен Италии, в нём были образованы новые факультеты ( последний из них — факультет архитектуры в 1998 году). Его выпускниками стали многие известные личности, в их числе: Роберто Фико, Альдо Видуссони, Лука Висентини, Ламберто Заньер. См. также Выпускники Университета Триеста Примечания Ссылки Сайт университета (итал.)
Univerza v Trstu

Univerza v Trstu (uradni italijanski naziv Università degli Studi di Trieste) je univerza s sedežem v Trstu, ki je bila ustanovljena leta 1924 za potrebe univerzitetnega izobraževanja v Tržaški pokrajini (dežela Furlanija - Julijska krajina). Posamezne fakultete oz. oddelki so še v Gorici, Pordenonu, Portogruaru in Vidmu. Danes ima univerza 12 fakultet in okoli 24.000 študentov. Študij slovenščine Oddelek za pravo in prevajalstvo Oddelek za humanistične študije Glej tudi seznam univerz v Italiji Viri Bezin, Erika; Dolhar, Poljanka (2023). Kako lep je Trst: prvi slovenski vodnik po Trstu in okolici - nova razširjena izdaja. Založništvo tržaškega tiska. COBISS 170429955. ISBN 978-88-7174-365-3.: Vzdrževanje CS1: več imen: seznam avtorjev (povezava) Zunanje povezave Uradna stran (italijansko)
Університет Трієста

Університет Трієста (італ. Università degli Studi di Trieste, скор. «UniTS») — університет в Італії. Був заснований 1924 року, складається з 10 кафедр (факультетів), має широкий спектр університетських курсів, налічує близько 15000 студентів і 1000 професорів. У рейтингу «Times Higher Education World University Rankings» за 2014 рік зайняв друге місце серед італійських університетів і 201-е місце у світі. Історія Був створений за указом короля 8 серпня 1924 року на основі вже існуючої вищої торгової школи («Superior School in Commerce»). Будівлю, в якій досі перебуває директивна рада і деякі факультети, було спроектовано архітекторами Рафаелло Фаньоні (Raffaello Fagnoni) та Умберто Нордіо (Umberto Nordio); перший камінь у його фундамент був закладений на урочистій церемонії 19 вересня 1938 року в присутності прем'єр-міністра Італії. Друга світова війна сповільнила розвиток університету. Місто довгий час було вільною територією Трієст. 1954 року Трієст було повернуто Італії, в університеті було утворено нові факультети (останній з них — факультет архітектури в 1998 році). Випускниками університету стало багато відомих особистостей, зокрема: Роберто Фіко, Альдо Відуссоні, Лука Вісентіні, Ламберто Заньєр. Примітки Посилання Офіційний сайт (італ.)
Convento di San Francesco (Treviso)

Il convento di San Francesco è un complesso di edifici annessi all'omonima chiesa a Treviso. Storia Un gruppo di frati francescani, inviati dallo stesso san Francesco, giunse a Treviso nel 1216 e prese sede, in ottemperanza alle norme comunali, fuori dalle mura, in un oratorio dedicato alla Madonna presso gli orti dei da Camino, presso il fiume Pegorile. A partire dal 1221, forse a seguito della lettera inviata il 21 aprile da papa Innocenzo III, preoccupato per il diffondersi dell'eresia patarina, il Maggior Consiglio deliberò più autorizzazioni per l'insediamento dei diversi Ordini mendicanti in città. Fu così che, nel 1231, si cominciò a costruire, per buona parte a spese di Gherardo da Camino (si pensa quale atto di riparazione per l'uccisione di Jacopo da Valenza, minorita vescovo di Feltre), la chiesa e il convento dell'ordine francescano. Nel 1270 vennero ultimate le costruzioni. Proprio da questo convento uscì Alessandro Novello contro cui Dante Alighieri rivolse una bruciante invettiva (Paradiso, canto nono, 55-57), inserita nella celebre "profezia di Cunizza". Nel 1797 il complesso fu occupato dai francesi e nel 1806, espulsi i francescani conventuali, venne soppressa dalle leggi napoleoniche. Mentre la chiesa fu adibita a scopi militari come stalla, il convento - con i suoi due chiostri - venne demolito. Nel 1928, dopo un restauro, la chiesa fu riaperta al culto. Rimanendo proprietà del Comune di Treviso, fu nuovamente affidata alla cura pastorale dei frati minori conventuali. Questi nel secondo dopoguerra costruirono un nuovo convento, adiacente alla chiesa e al chiostro edificato dalle autorità fasciste durante il Ventennio come ambiente commemorativo per i caduti della città. Oggi il Comune utilizza il chiostro per mostre d'arte e iniziative culturali. Descrizione Voci correlate Chiesa di San Francesco (Treviso) Convento di San Nicolò Convento di Santa Maria (Treviso) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su convento di San Francesco Collegamenti esterni Blog dei Frati di San Francesco - Treviso, su frati-treviso.blogspot.it.
St. Veit am Bichl

St. Veit am Bichl ist ein romanisches Kirchlein beim Südtiroler Dorf Tartsch, das zur Gemeinde Mals gehört. Gelegen ist es auf dem Tartscher Bichl im oberen Vinschgau. Auf dem Boden einer vorchristlichen Kultstätte wurde im 11. Jahrhundert eine im romanischen Stil gestaltete Kirche gebaut, die St. Veit geweiht und die äußerlich seitdem nahezu unverändert geblieben ist. Die Kirche ist von einer mächtigen, hohen Steinmauer umgeben und wird flankiert von einem hohen, schlanken romanischen Turm. Der überraschend geräumige Innenraum wird von einer Holzdecke überspannt, die am Beginn des 16. Jahrhunderts gefertigt wurde. Die an manchen Stellen heute noch sichtbaren Brandspuren stammen aus der Zeit des Engadinerkriegs 1499. An der Nordwand, von einem dort aufgestellten Barockaltar teilweise abgedeckt, befindet sich ein aus dem Jahr 1520 stammender Freskenzyklus über das Martyrium des heiligen Vitus, der in der Zeit Diokletians gelebt hat. Kunsthistorisch bedeutend sind die fragmentarisch erhaltenen romanischen Fresken in der Apsis der Kirche aus der Zeit um 1200. Die Reste dieser Malereien – ein Mäanderfries mit Perlstabband, Christus in der Mandorla mit den Evangelistensymbolen in der Wölbung, zwei miteinander kämpfende schildbewehrte Seeungeheuer, ein bärtiger Mann, der ein Krummhorn bläst, Apostelreihe zwischen Heiligen, Volutenranke mit Kreuzblüten in der Fensterlaibung – zeigen die Qualität der Arbeit, die sie in die Nähe der ebenfalls fragmentarisch erhaltenen Fresken aus der Hand des Marienberger Meisters in der Stiftskirche der Abtei Marienberg stellt. Im 16. Jahrhundert wurde für die Kirche ein gotischer Flügelaltar aus dem Engadin erworben, der aus der Werkstatt des Bildhauers Ivo Strigel stammte. Im Engadin breitete sich damals die Reformation aus, in deren Zug viele derartige Altäre dem Bildersturm zum Opfer fielen oder veräußert wurden. 1958 wurden die Schreinfiguren des Altars (Maria, Luzius und Florinus) aus der Kirche entwendet. Sie tauchten erst im Mai 2011 im Münchner Kunsthandel wieder auf und konnten in der Folge zurückgekauft werden. Die Kirche und das Tor der Umfriedungsmauer sind normalerweise verschlossen. Der Schlüssel wird von einer Familie in Tartsch verwaltet, die neben der Kirche wohnt. Im Sommer wird einmal in der Woche eine Führung auf dem Tartscher Bichl angeboten. Literatur Josef Weingartner: Die Kunstdenkmäler Südtirols. Band 2: Bozen und Umgebung, Unterland, Burggrafenamt, Vinschgau. 7. Auflage, bearb. von Magdalena Hörmann-Weingartner. Bozen-Innsbruck-Wien: Athesia-Tyrolia 1991. ISBN 88-7014-642-1, S. 932–935. Weblinks Eintrag im Monumentbrowser auf der Website des Südtiroler Landesdenkmalamts
Fanes (Hochfläche)

Die Fanes ist eine Hochfläche in den Südtiroler Dolomiten. Das von Karen durchzogene Karst-Becken dehnt sich in einer Höhenlage von über 2000 m s.l.m. aus. Das Limojoch (2174 m, Ju de Limo) teilt das Gebiet grob in eine nördliche und eine südliche Hälfte. Lage und Umgebung Die Fanes befindet sich im Südosten Südtirols in Italien. Sie gehört zur Gänze zur Gemeinde Enneberg in Ladinien und ist im Naturpark Fanes-Sennes-Prags unter Schutz gestellt. Umgeben ist sie grob kreisförmig von Bergen der Fanesgruppe der Dolomiten. Dazu zählen im Norden der Neuner (2968 m, Sas dles Nü) und die Antonispitze (2655 m, Piz de Sant’Antone), im Nordwesten der Zehner (3026 m, Sas dles Diesc) und der Heiligkreuzkofel (2907 m, Sas dla Crusc), im Südwesten der Piz Lavarela (3055 m) und der Piz Cunturines (3064 m, Piz dles Cunturines), im Süden die Südliche (2980 m), die Nördliche (2969 m) und die Mittlere Fanisspitze (2889 m) mit der Cima Scotoni (2874 m), im Südosten der Monte Cavallo (2911 m), der Monte Casale (2898 m) und der Monte Castello (2817 m), sowie im Osten der Col Bechei (2794 m). Topographie Die Fanes ist durch einen steten Wechsel zwischen alpinen Rasenmatten, aufragenden Felsformationen, Felswannen mit kleinen Gewässern und letzten Zirbelkiefer-Wäldchen geprägt. Gebirgsbäche entwässern die Hochfläche Richtung Norden ins Rautal hinab, gegen Süden ins Abteital und nach Osten zum Valle del Boite hin. In der Nähe der Faneshütte befindet sich eine bekannte Felsformation, die Parlament der Murmeltiere genannt wird. Hier treppt das Dolomitgestein in niedrigen Stufen zu einem Bergsee ab, so dass der Eindruck eines natürlichen Amphitheaters entsteht. Mensch und Fanes Die Fanes ist Schauplatz zahlreicher Südtiroler Sagen, die sich um das Reich der Fanes drehen. Der Name der Hochfläche ist bereits im frühesten 11. Jahrhundert als Uanna (ca. 1002–1004) bezeugt, woraus sich im Lauf des 15. Jahrhunderts die Formen Pfannes (1434) und Fannes (1448) entwickelten. Im Norden der Hochfläche wird die Alm Klein-Fanes als Weidefläche genutzt, etwas südöstlich und getrennt durch das Limojoch die Alm Groß-Fanes. Bergsteigern und Wanderern, die hauptsächlich vom südwestlich gelegenen St. Kassian oder vom nördlich gelegenen St. Vigil aus über Pederü zur Fanes heraufsteigen, dienen die Faneshütte und die Lavarellahütte als Stützpunkte. Literatur Peter Ortner, Christoph Mayr: Südtiroler Naturführer. Athesia, Bozen 1977, S. 185–199. Peter Kübler: Fanes: Geschichte – Landschaft – Alpinismus. Karlsruhe 2014, ISBN 978-3-9816744-0-8. Weblinks Einzelnachweise
Fischersee (Ultental)

Der Fischersee (italienisch Lago dei Pescatori) ist ein kleiner Stausee im Bereich des oberen Endes des Ultentals in Südtirol. Er liegt etwa einen Kilometer südwestlich und 192 m oberhalb des Weißbrunnsees, auf einer Höhe von 2064 m. Er hat ein Fassungsvermögen von 28.000 m³ bei einer Wasserfläche von etwa 1,8 ha. Das Gewässer befindet sich im Nationalpark Stilfserjoch. Der Fischersee besitzt einen mittig leicht abgewinkelten Staudamm von etwa 140 m Länge und dient als Wasserreservoir für den Pumpspeicherbetrieb des Kraftwerks Weißbrunn, das aus ihm in verbrauchsarmer Zeit 1,4 m³ Wasser pro Sekunde zum 2529 m hoch gelegenen Grünsee hinaufpumpt, von dem aus es in Hochverbrauchszeiten mit einer Fallhöhe von 641 m in der Turbine des Kraftwerkes genutzt wird. Literatur SE Hydropower GmbH: Wasserkraftwerke Ultental. Folder, (digitalisiert) Weblinks Fischersee auf ultental-valdultimo.com
Kathedraal van Pisa

De dom van Pisa (Duomo Santa Maria) bevindt zich op het Piazza dei Miracoli in de Italiaanse stad Pisa. De middeleeuwse kathedraal, gewijd aan Maria, vormt het hart van dit plein. Los ervan staan het baptisterium (aan de westzijde) en de klokkentoren, de Toren van Pisa (aan de oostzijde). De dom heeft de vorm van een vijfbeukige basiliek met een driebeukig transept. De bouw begon in 1064 onder de architect Busketus en hij bouwde in de typisch Pisaanse romaanse stijl. De mozaïeken binnen laten een sterke Byzantijnse invloed zien. De façade van grijs marmer en witte steen, gezet met schijven van gekleurd marmer, werd gebouwd door Rainaldo, zoals is aangegeven boven de middelste deur: Rainaldus prudens operator. De massieve bronzen deuren zijn gemaakt in de werkplaats van Giambologna, maar de bezoekers komen binnen via de Portale di San Ranieri, tegenover de scheve toren. Deze deur, rond 1180 gemaakt door Bonanno Pisano, is verplaatst van zijn originele plek toen Giambologna's deuren klaar waren. Boven de deuren zijn vier rijen open galerijen met bovenaan beelden van Maria met Kind en, op de hoeken, de vier evangelisten. Een van deze galerijen bevat het graf van Busketus. Het interieur is bekleed met zwart en wit marmer. Het plafond is verguld en de koepel is versierd met fresco's. Het interieur werd na een brand in 1595, die de meeste middeleeuwse kunst had vernietigd, opnieuw gedecoreerd. Het indrukwekkende mozaïek in de apsis van Christus in majesteit, met de Heilige Maagd en Johannes de Evangelist ernaast, dat in 1302 door Cimabue werd gemaakt, overleefde de brand. Het lijkt op de mozaïeken in de kerk van Monreale, Sicilië. De koepel op de kruising van het schip en het transept, is gedecoreerd door Riminaldi en laat de hemelvaart van de Heilige Maagd zien. Van Galilei wordt gezegd dat hij hier zijn theorie over de beweging van een slinger heeft geformuleerd door naar een grote lamp te kijken (niet de huidige), die van het plafond van het middenschip hing. De imposante granieten Korinthische zuilen tussen het schip en de zijbeuk komen oorspronkelijk uit de moskee van Palermo, die in 1063 door de Pisanen werd veroverd. Ook het cassetteplafond van het schip werd na de brand van 1595 vervangen. Het huidige met goud gedecoreerde plafond bevat het wapenschild van de Medici. De prachtig gebeeldhouwde preekstoel (1302-1310), die de brand ook overleefde, was het meesterwerk van Giovanni Pisano. Hij was weggehaald bij de redecoratie en werd pas teruggevonden in 1926, waarna hij weer in ere werd hersteld. Er staan negen scènes uit het Nieuwe Testament op, in wit marmer gehouwen met een chiaroscuro-effect. Hij bevat een naturalistische afbeelding van een naakte Hercules. De kerk bevat ook het gemummificeerde lichaam van de heilige Ranieri, Pisa's patroonheilige, en het graf van keizer Hendrik VII gemaakt door Tino da Camaino in 1315. Het gebouw, zoals meer in Pisa, helt sinds de bouw enigszins.
Pisas katedral

Pisas katedral, italienska: Duomo di Pisa, Cattedrale metropolitana primaziale di Santa Maria Assunta, är en kyrkobyggnad i Pisa, helgad åt Jungfru Marie himmelsfärd. Katedralen, som är belägen vid Piazza del Duomo, är uppförd i romansk stil. Katedralen är säte för Ärkestiftet Pisa. Beskrivning Uppförandet av katedralen inleddes år 1063 och fullbordades år 1092. Katedralen konsekrerades av påve Gelasius II år 1118. Den första mera genomgripande ombyggnaden ägde rum efter en eldsvåda år 1595. Interiören hyser verk av bland andra Cimabue, Giambologna, Giovanni Pisano, Nicola Pisano, Pietro Tacca, Andrea del Sarto och Il Sodoma. Bilder Källor Webbkällor ”Pisa Cathedral”. Wonder Mondo. https://www.wondermondo.com/pisa-cathedral/. Läst 22 maj 2021. Tryckta källor Watkin, David (2015) (på engelska). A History of Western architecture (Sixth edition). London: Laurence King Publishing. ISBN 978-1-78067-597-8 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pisas katedral.
Собор Санта Марія Ассунта

Собор Санта Марія Ассунта або Пізанський собо́р (Il duomo di Santa Maria Assunta) — кафедральний собор, головний храм Пізанського архієпископства Католицької Церкви у Пізі, Італія. Собор є складовою архітектурного ансамблю П'яцца-деі-Міраколі (іт. Piazza dei Miracoli - Площа чудес), що з 1987 року оголошена пам'яткою Світової спадщини ЮНЕСКО. Будівництво Уряд Пізанської республіки у 1063 році вирішив збудувати кафедральний собор на честь перемоги Пізи над Палермо, який тоді належав сарацинам. Кошти були зібрані з десятої частини доходів від міста Палермо та данини з Балеарських островів. Запрошено архітектора Бусчето Джудіче, який розпочав роботи у 1064 році. При спорудженні собору поєднані різні стилі: елементи візантійської та мусульманської архітектури, романського стилю у його пізанському та ломбардському різновидах. Великі суми коштів та дорогоцінностей, отримані пізанцями внаслідок нападу на африканське місто Махдія в 1087 році, здійсненого разом з іншими морськими республіками — Генуєю та Амальфі, також пішли на будівництво собору. Будівництво собору було завершено у 1092 році. У 1118 році його висвятив папа римський Геласій II. Згодом, у 1150-х роках фасад собору було розширено архітектором Райнальдо. Після пожежі 1595 року відбулися реставраційні роботи на чолі із Джованні да Болонья. Архітектура Будівля спочатку мала вигляд грецького хреста, згодом переробленого до латинського хреста. Це п'ятинефний собор з апсидою та трансептом, який мовби «прорізає» собор, та трьома нефами. Апсида прикрашено двоярусною колонадою, а також бронзовими рельєфними воротами Сан-Раньєрі, що ведуть до каплиці. Побудована арка створює просторовий ефект схожий на великі ісламські мечеті. Арка піднята й дещо загострена, складається зі смуг чорного й білого мармуру, що розташовані почергово. Мусульманському мистецтву собор завдячує незвичайними еліптичними куполами. Візантійський вплив бачиться у 2 галереях з монолітними колонами з граніту. Багате оздоблення зовнішньої частини включає в себе різнобарвний мармур, мозаїку та численні бронзові предмети з військових трофеїв. Фасад складається з сірого та білого мармуру, прикрашений вставками з кольорового мармуру. Внутрішня частина викладена білим та чорним мармуром з монолітними колонами сірого мармуру й коринфськими капітелями. Над прикрашенням скульптурами, мозаїками та фресками працювали відомі митці Італії, зокрема Чімабуе, Джованні Пізано, Тіно ді Камаїно, Джованні Базі на прізвисько Содома, Андреа дель Сарто. Примітки Джерела Glancey, Jonathan (2006). Architecture. DK Eyewitness Companions: DK, ISBN-13: 978-0756617325 Durliat, Marcel (1983) Romanische Kunst. Freiburg-Basel-Wien.
San Bartolomeo all'Isola

San Bartolomeo all’Isola, bazilika svatého Bartoloměje na ostrově je titulární kostel v Římě na Tiberském ostrově, nedaleko od Teatro di Marcello pod Kapitolem. Byl založen krátce po roce 997 císařem Otou III. a původně zasvěcen jeho příteli svatému Vojtěchovi. Jeho kamenný reliéf před hlavním oltářem je jeho nejstarší známou podobiznou. Historie Celý ostrov je významnou archeologickou lokalitou antického Říma. Patřil rodině Tarquinia Superba, která jej dala obložit mramorem, takže měl podobu lodi. Její „příď“ se substrukcí zdiva mostu Ponte Rotto se na jižním konci ostrova zachovala. Na místě dnešního kostela stál ve starověku chrám boha lékařství Aesculapa, z něhož se dochovaly zbytky zdiva východně od stojícího kostela. Kostel sv. Vojtěcha dal postavit císař Ota III. na památku umučení sv. Vojtěcha z r. 997. Chrám byl obnoven roku 1113 a 1180, kdy byl přesvěcen na svatého Bartoloměje, protože získal jeho ostatky, přivezené z Arménie do Beneventa roku 809. Kostel byl těžce poškozen povodní v roce 1557 a opraven podle plánů Martina Longhiho roku 1583. Při opravě roku 1624 dostal nové barokní průčelí od O. Torrianiho. Další oprava proběhla roku 1852, podíleli se na ní čeští umělci, kteří vyzdobili apsidu severní boční lodi. Od roku 1993 je kostel ve správě společenství Sant'Egidio a roku 2002 jej papež Jan Pavel II. při ekumenické bohoslužbě zasvětil křesťanským mučedníkům 19. a 20. století. Popis Trojlodní bazilika ve tvaru písmene T je 45 m dlouhá a 22 m široká (hlavní loď 12 m). Boční lodě odděluje 14 starověkých sloupů, hlavní loď má plochý kazetový strop s bohatou raně barokní výzdobou. Autorem fresek je Antonio Carracci a Giovanni Battista Mercati. Hlavní loď má ve stupních schodiště ke kněžišti vsazenou válcovou mramorovou kašnu nad studnou (tzv. piscina) s reliéfy žehnajícího Krista Vševládce, sv. Bartoloměje, sv. Vojtěcha a císaře Oty III. ze 12. století. V chóru se dochovaly zbytky mozaiky a tumba hlavního oltáře je starověká porfyrová vana. Ze hřbitova se dochovalo několik náhrobků. Zvonice za kostelem je pozůstatek středověkého hradu, který si zde postavila mocná rodina Pantaleoni. Odkazy Reference Literatura Claudio Rendina: Le Chiese di Roma. Newton Compton Roma 2007, s. 43-45 (italsky) Karl Baedeker, Mittel-Italien und Rom. Leipzig 1900, str.254. Související články Svatý Vojtěch Tiberský ostrov Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu San Bartolomeo all'Isola na Wikimedia Commons (anglicky) Stránky kostela a Sant‘Egidio