NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cuneo megye

Cuneo megye (olaszul: Provincia di Cuneo, piemontiul: Provincia ëd Coni) Piemont régió egyik megyéje. Olaszország harmadik legnagyobb megyéje. Asti megyével, Torino megyével, Imperia megyével, Savona megyével, és Franciaországgal határos. Székhelye Cuneo. Földrajz A megyét a Cotti-Alpok , a Tengeri-Alpok ès a Ligur-Alpok veszik körül . Legfontosabb folyói a Pó és a Tanaro. Történelem 1859-ben alakították ki, azóta területe nagyjából változatlan. A második világháború után csatoltak el pár települést Franciaországhoz. Községek Cuneo megyében 250 település található. Jegyzetek Források Cuneo megye portálja Archiválva 2011. március 10-i dátummal a Wayback Machine-ben Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Provincia di Cuneo című olasz Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Cuneo (provincie)

De provincie Cuneo ligt in de Noord-Italiaanse regio Piëmont. In het westen grenst ze aan de Franse departementen Alpes-de-Haute-Provence en Alpes-Maritimes. De Ligurische provincies Imperia en Savona liggen ten zuiden van Cuneo. Ten oosten liggen de provincies Alessandria en Asti en ten slotte grenst ze in het noorden aan de provincie Turijn. Territorium Cuneo is een van de grootste Italiaanse provincies. De westzijde wordt geheel in beslag genomen door de Zuid-Alpen die de grens met Frankrijk vormen. Vanuit de bergkam loopt een aantal lange dalen richting de laagvlakte zoals het Valle Varaita, Valle Maira en het Valle Po waar de belangrijke rivier de Po zijn oorsprong vindt. Het bergachtige deel van de provincie is dunbevolkt, en ontvolkt in een hoog tempo. Op de laagvlakte liggen de meeste grotere plaatsen waaronder de hoofdstad en Saluzzo. Aan de oostzijde van de vlakte ligt het heuvellandschap van de streken Monferrato en Langhe, bekend om hun wijn en truffels. In het zuiden loopt de bergketen van de Alpen over in die van de Apennijnen. Op dit moment wordt er hard gewerkt aan een betere infrastructuur voor de provincie. Zo is de snelweg Cuneo-Asti in aanleg en worden de verbindingen met Frankrijk verbeterd. Belangrijke plaatsen Cuneo (51.784 inw.) Alba (29.759 inw.) Bra (27.894 inw.) Fossano (23.865 inw.) Mondovì (22.253 inw. (2011)) Bezienswaardigheden Belangrijkste attracties van de provincie zijn de ongerepte bergdalen. Het Valle Po vanwege de bron van de Po en het prachtige uitzicht op de Monviso, wat ook voor het Valle Varaita geldt. De drie dalen nabij Cuneo, Valle Maira, Valle Grana en Valle Stura bieden talloze wandelmogelijkheden. Hier is het goed mogelijk om met de auto tot hoog in het gebergte door te dringen. In dit gebied liggen ook de Santuari, oftewel heiligdommen, van San Magno (Valle Grana) en Sant'Anna di Vinadio. Op de laagvlakte liggen een aantal bezienswaardige steden. De belangrijkste zijn de historische stad Saluzzo, Fossano en de hoofdstad Cuneo. In de heuvelachtige streken Monferrato en Langhe beschikken de steden Alba en Bra over mooie stadscentra. Bergpassen Hieronder een overzicht van de passen die op het grondgebied van de provincie Cuneo liggen. Onder de Colle di Tenda ligt als alternatief een tunnel, een parallelle tunnel is gepland. Van de onderstaande passen is alleen de Colle della Maddalena (in het Frans Col de Larche belangrijk als doorgangsroute. In het geval van de passen Boaria, Perla, dei Signori en Selle Vecchie gaat het om één weg die over de bergkam slingert op de grens van Italië en Frankrijk. Afbeeldingen Externe links Provincie Cuneo Provincie Cuneo - Toerisme Parco del Po
Cuneo (província)

A província de Cuneo (Port.Coni) é uma província italiana da região de Piemonte com cerca de 554 992 habitantes, densidade de 79 hab/km². Está dividida em 249 comunas, sendo a capital Coni. Faz fronteira a norte com a província de Turim, a este com a província de Asti, a sul com a região da Ligúria (província de Impéria e Savona) e a oeste com a França (departamento dos Alpes Setentrionais e dos Alpes Marítimos na região de Provença-Alpes-Costa Azul). Ver também Lista de comunas na província de Cuneo Referências Ligações externas Site oficial
Кунео (провинция)

Кунео (итал. Provincia di Cuneo, окс. província de Coni, пьем. Provincia ëd Coni) — провинция в Италии, в регионе Пьемонт. География История В 1947 году часть территории провинции отошла ко Франции, в том числе знаменитый памятник доисторического искусства Долина чудес. Экономика В провинции развито виноделие, пивоварение. Важную роль в гастрономической промышленности Кунео играет сыроварение. Здесь выпускают сыры грана падано, тома пьемонтезе. На ферме Le Fattorie Fiandino производят единственный в мире «пивной» сыр Frumage Baladin (в свежее коровье молоко добавляется нефильтрованное пиво хозяйства Baladin) Примечания Ссылки Сайт провинции Кунео (итал.) Кунео и провинция Демографическая статистика провинции Кунео (итал.)
Pokrajina Cuneo

Pokrajina Cuneo (v italijanskem izvirniku Provincia di Cuneo, izg. Provinča di Kùneo) je ena od osmih pokrajin, ki sestavljajo italijansko deželo Piemont. Meji na severu z metropolitanskim mestom Torino, na vzhodu s pokrajino Asti, na jugu z deželo Ligurija in na zahodu s Francijo. Večje občine Glavno mesto je Cuneo, ostale večje občine so (podatki 31.12.2006): Naravne zanimivosti V enajstem stoletju sta se za ozemlje današnje pokrajine Cuneo prepirala škof mesta Asti in markiz mesta Saluzzo [salùco]. Nekateri kmetje, ki so se hoteli otresti njihove nadvlade, so si poiskali odročen kraj in leta 1198 ustanovili svobodno komuno. Ta "odročen kraj" je bila končnica ozemlja, ki leži med rekama Stura in Gesso in ki ima obliko zagozde med vodami. Komuna se je zato poimenovala Pizzo di Cuneo, kar pomeni dobesedno špica zagozde. To je bil zametek današnjega glavnega mesta pokrajine, Cuneo, ki torej pomeni Zagozda. Seznam zaščitenih področij v pokrajini: Krajinski park Alta Valle Pesio e Tanaro (Parco naturale della Alta Valle Pesio e Tanaro) Krajinski park Alpi Marittime (Parco naturale delle Alpi Marittime) Naravni rezervat Rocca di Cavour (Riserva naturale speciale Rocca di Cavour) Naravni rezervat Ciciu del Villar (Riserva naturale speciale dei Ciciu del Villar) Mokrišče Crava Morozzo (Riserva naturale speciale dell' Oasi di Crava Morozzo) Naravni rezervat Sorgenti del Belbo (Riserva naturale speciale delle Sorgenti del Belbo) Zgodovinske zanimivosti Prvi alpski predor med Italijo in Francijo je bil ročno izkopan leta 1480. Imenuje se Buco di Viso (= Luknja v Monvizu), nahaja se na višini 2882 metrov nadmorske višine, je 75 m dolg, 2 m visok in 3 m širok. Zgraditi ga je dal Ludvik II., markiz mesta Saluzzo, da bi skrajšal pot do Francije in s tem pospešil trgovske zveze. Predvsem je bil potreben za redno oskrbovanje pokrajine s soljo, saj so bili alpski prelazi večkrat zaprti zaradi snega. Razen tega so bile mitnine na prelazih tako visoke, da se je podvig tudi ekonomsko splačal. To je bilo posredno potrjeno, ko je leta 1588 pokrajina prišla pod Savojce, ki so imeli nadzor nad prelazi in so zato predor kar zaprli, da ne bi delal konkurence. Danes je Luknja še vedno prehodna, peš seveda. Viri Istituto Nazionale di Statistica Parchi e aree protette in Italia, Touring Club Italiano, 2003 Lessico Universale Italiano Treccani 1968-1986
Кунео (округ)

Округ Кунео (итал. Provincia di Cuneo, у месном говору Provincia ëd Coni) је округ у оквиру покрајине Пијемонт у северозападној Италији. Седиште округа покрајине и највеће градско насеље је истоимени град Кунео. Површина округа је 6.903 км², а број становника 582.968 (2008. године). Природне одлике Округ Кунео се налази у северозападном делу државе, без излаза на море. Северни део округа је валовитог карактера, у крајње југозападни део Падске низије. Већи део на југу и западу чине планине Приморских Алпа. Најважније реке у округу су Маира и Танаро. Овде се налази и изворишни део велике реке По. Становништво По последњим проценама из 2008. године у округу Кунео живи преко 580.000 становника. Густина насељености је средња, око 85 ст/км². Међутим, нижи крајеви су знатно боље насељени од просека округа, док су планинске висине празне и ненасељене. Поред претежног италијанског становништва у округу живе и велики број досељеника из свих делова света. Општине и насеља У округу Кунео постоји 250 општина (итал. Comuni). Најважније градско насеље и седиште округа је град Кунео (55.000 ст.) у јужном делу округа. Други град је град Алба (30.000 ст.) у североисточном делу округа. Спољашње везе www.provincia.cuneo.it Званична страница округа Кунео Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (10. март 2011)
Cuneo (provins)

Cuneo är en provins i regionen Piemonte i Italien. Cuneo är huvudort i provinsen. Provinsen etablerades i Kungariket Sardinien 1859. Efter Turinfordraget 1860 tillkom Briga och Tenda från provinsen Nice som tillföll Frankrike. Efter andra världskriget lämnades kommunerna Tenda med Vievola, San Dalmazzo di Tenda och Briga Marittima samt några byar i kommunerna Vinadio och Valdieri till Frankrike i Parisfördraget 1947. Administrativ indelning Provinsen Cuneo är indelad i 247 comuni (kommuner). Alla kommuner finns i lista över kommuner i provinsen Cuneo. Geografi Provinsen Cuneo gränsar: i norr mot provinsen Torino i öst mot provinsen Asti i syd mot provinserna Imperia och Savona i väst mot Frankrike (departementen Alpes-Maritimes och Alpes-de-Haute-Provence) Källor
Кунео (провінція)

Провінція Кунео (італ. Provincia di Cuneo) — провінція в Італії, у регіоні П'ємонт. Площа провінції — 6 903 км², населення — 595 104 осіб. Столицею провінції є місто Кунео. Географія Межує на заході з Францією, на півночі з провінцією Турин, на сході з провінцією Асті, на півдні з Лігурія (провінцією Імперія і провінцією Савона). Основні муніципалітети Найбільші за кількістю мешканців муніципалітети (ISTAT): Кунео — 55.131 осіб Альба — 30.830 осіб Бра — 29.439 осіб Фоссано — 24.577 осіб Мондові — 22.473 осіб Савільяно — 20.754 осіб Салуццо — 16.747 осіб Історія Економіка Примітки
Stadio Adriatico-Giovanni Cornacchia

Stadio Adriatico-Giovanni Cornacchia je víceúčelový stadion v italské Pescaře. V současnosti je nejvíce využíván pro fotbal a atletiku, ale také pro hudební koncerty. Byl otevřen v roce 1955 a přestavěn v roce 2009. Hostil různé zápasy Italské fotbalové reprezentace a byl vybrán jako rezervní stadion pro MS 1990. Hostil také různé zápasy na OH 1960. Historie Již po druhé světové válce, byly zahájeny práce na projektování nového stadionu, který by nahradil historické hřiště Rampigna, nicméně se muselo počkat na OH 1960 konané v Římě. Práce začaly na konci roku 1952 a skončily 11. prosince 1955 pro 20 000 diváků. Po několika rekonstrukcí se kapacita zvýšila na 40 000 diváků. Další rekonstrukce byla před rokem 1990, protože stadion byl zařazen jako náhradní stadion pro MS 1990 a kapacita se snížila na 34 000 diváků. Přítomnost vybavené atletické dráhy, která zahrnuje druhou dráhu venku po obvodu stadionu, umožnila hostit důležité události této disciplíny, jako jsou mistrovství Itálie v atletice v letech 1990, 1999 a 2018. Díky pořádání XVI. středomořských her 2009 prošel stadion velkou rekonstrukcí. Byl dějištěm slavnostního zahájení a finále fotbalového turnaje. Kapacita se snížila na 22 000 diváků, byla udělána nová atletická dráha a také nové tribuny. Současně s těmito zásahy byl stadion pojmenován po sportovci Giovannim Cornacchiovi, který pocházel z města. Po roce 2015 se kapacita se snížila na dnešních 20 515 diváků. Zápasy Olympijské hry Stadion hostil tři zápasy na OH 1960 konané v Italském městě Řím. Jugoslávie – Egypt 6:1 (skupina A) 26. srpna Tunisko – Argentina 1:2 (skupina C) 29. srpna Peru – Indie 3:1 (skupina D) 1. září Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Stadio Adriatico-Giovanni Cornacchia na italské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Stadio Adriatico na Wikimedia Commons profil stadionu na transfermarkt (německy)
Stadio Adriatico – Giovanni Cornacchia

Das Stadio Adriatico – Giovanni Cornacchia ist ein Fußballstadion mit einer Leichtathletikanlage in der italienischen Stadt Pescara; gelegen in der gleichnamigen Provinz in der Region Abruzzen. Den Beinamen erhielt die Sportstätte 2009; er geht auf Giovanni Cornacchia (1939–2008), einem Leichtathlet aus Pescara, zurück. Gegenwärtig bietet die Sportstätte 20.476 Plätze. Geschichte Neben der Leichtathletik wird die Sportstätte hauptsächlich vom Fußballclub Delfino Pescara 1936 als Heimspielstätte genutzt. Das Stadion wurde am 29. Dezember 1955 mit dem Spiel Pescara Calcio gegen Como Calcio eingeweiht. Es ist auch ein Zentrum des Nationalen Olympischen Komitees von Italien (CONI). Der erste Bau des Stadions wurde von Luigi Piccinato entworfen. Es hatte anfangs nur einen Tribünenring rundum und fasste ca. 10.000 Zuschauer. Während der Olympischen Sommerspiele 1960 fanden drei Spiele des Fußballturniers in Pescara statt. Im Jahr 1977 stieg Pescara Calcio in die Serie A auf und die Anlage wurde renoviert und mit einem zweiten Tribünenring auf 34.000 Plätze erweitert. Bis 1985 stieg die Kapazität auf 40.000 Plätze. Nach der Katastrophe von Heysel wurden strenge Vorschriften eingeführt und die Platzzahl sank wieder. Das Stadion war als ein Ersatzspielort für die Fußball-Weltmeisterschaft 1990 vorgesehen. Im Jahr 2007 wurden Drehkreuze in den Eingängen installiert. Zuletzt wurde es von Mitte 2008 bis Mai 2009 für die 16. Mittelmeerspiele 2009 renoviert. In der Arena fanden die Eröffnungs- wie Schlussfeier, Fußball, Leichtathletik und Handisport statt. Der Umbau kostete ca. 15 Mio. €. Die Haupttribüne ist mit einer laminierten Holz-Konstruktion überdacht worden. Die Pressetribüne mit 180 Plätzen wie auch die klimatisierte VIP-Tribüne wurden gebaut. Das Erdgeschoss wurde abgerissen; musste aber nach den alten Plänen von Luigi Piccinato wieder errichtet werden. Eine Videoanlage überwacht Außen- wie Innenraum. Der Naturrasen hat eine Rasenheizung. Dazu gibt es u. a. noch eine Bar und ein Fitnessstudio. Tribünen V.I.P.-Tribüne: 1.350 Plätze Maiella-Tribüne: 3.850 Adriatica-Tribüne: 5.750 Plätze Südkurve: 5.500 Plätze Nordkurve: 5.850 Plätze Behindertengerechter Bereich: 850 Plätze Gästeblock: 1.250 Plätze Galerie Weblinks pescaracalcio.com: Website von Delfino Pescara 1936 (italienisch) groundhopping.de: Besucherbericht von 2005 vor der letzten Renovierung europlan-online.de: Stadio Adriatico-Giovanni Cornacchia – Pescara Stadion auf der Website der Mittelmeerspiele 2009. Ehemals im Original (nicht mehr online verfügbar); abgerufen am 11. Februar 2018.@1@2Vorlage:Toter Link/pescara2009.it (Seite nicht mehr abrufbar. Suche im Internet Archive) Einzelnachweise
Stadio Adriatico – Giovanni Cornacchia

The Stadio Adriatico – Giovanni Cornacchia is a stadium in Pescara within the central region of Abruzzo in Italy. The venue opened in 1955 and was designed by the Italian architect Luigi Piccinato. It hosted some preliminary football games during the 1960 Summer Olympics. The stadium originated as a multipurpose athletic facility and a center for the Italian National Olympic Committee. The venue hosted several matches for the Italy national football team and was a reserve stadium for the 1990 FIFA World Cup. Today, the venue is used primarily for football and athletics, and is the home stadium of Serie C club Delfino Pescara 1936. The stadium, which completed renovations in 2009, was the main stadium of the 2009 Mediterranean Games. History The oval stadium was designed by Luigi Piccinato, who was inspired by the style of the Roman Stadio Olimpico, which opened two years earlier. Architecturally, Piccinato notably used arches to support the bleachers of the Stadio Adriatico. Originally, the stadium had one-level stands and could only accommodate up to 10,000 spectators. After Delfino Pescara's first promotion to Serie A, the top division of Italian football, in 1977, the stadium was widened and expanded with the addition of a second level. The stadium capacity thus increased to 34,000. Prior to the Heysel Stadium disaster in 1985, when venue security and regulations were less strict, the stadium was able to hold up to 40,000 attendees. In 2009, the stadium was renovated to better accommodate the 2009 Mediterranean Games, which Pescara hosted. After spending around €15,000,000, the venue capacity was set to 24,400 seats. Bleachers were covered with laminated wood, air-conditioned suites were added, as well as a new press box and modernized elevators. On 22 October 2009, the stadium was renamed to honour Giovanni Cornacchia, an Olympic hurdler and native of Pescara. Gallery References External links Stadium Guide
Estadio Adriatico-Giovanni Cornacchia

El Estadio Adriático (en italiano: Stadio Adriatico) es un estadio multipropósito ubicado en la ciudad de Pescara, Italia y es sede del equipo de fútbol Pescara Calcio. El estadio inaugurado en 1955 fue sede de tres partidos del torneo de fútbol de los Juegos Olímpicos de Roma 1960, y también sede de los Juegos Mediterráneos de 2009. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Italia Enlaces externos Página del estadio en la página oficial del club (en italiano).
Stade Adriatico

Le stade Adriatico (du nom de la mer Adriatique) est un stade multi-usage, situé à Pescara en Italie et créé en 1955. Il est le stade du Delfino Pescara et peut accueillir jusqu'à 23 800 personnes. En 2009, il a été choisi pour accueillir la finale du tournoi de football et les compétitions d'athlétisme des Jeux méditerranéens. Liens (it) Fiche technique du stade sur le site du Pescara Calcio. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de l’athlétisme Portail des Abruzzes
Stadio Adriatico

Het Stadio Adriatico - Giovanni Cornacchia is een voetbalstadion in Pescara, dat plaats biedt aan 24.400 toeschouwers. De bespeler van het stadion is Pescara. Het stadion werd geopend in 1955 en is ontworpen door de Italiaanse architect Luigi Piccinato. Tijdens de Olympische Zomerspelen in 1960 werd het stadion, dat in 2009 gerenoveerd was, gebruikt voor voetbalwedstrijden. Ook was het het hoofdstadion van de Middellandse Zeespelen in 2009. Daarnaast is er een aantal wedstrijden gespeeld door het Italiaans voetbalelftal en stond het reserve voor het Wereldkampioenschap voetbal in 1990. Op 22 oktober 2009 werd de naam van Giovanni Cornacchia, een Olympisch hordeloper afkomstig uit Pescara, aan de naam van het stadion toegevoegd. Virtus Lanciano heeft ook nog een tijd wedstrijden gespeeld in het stadion, omdat hun eigen thuisbasis niet aan de eisen van de Serie B voldeden.
Stadio Adriatico

Stadio Adriatico – wielofunkcyjny stadion znajdujący się w mieście Pescara we Włoszech. Swoje mecze rozgrywa na nim zespół Delfino Pescara 1936. W 2009 roku podczas igrzysk śródziemnomorskich rozegrano tam zawody lekkoatletyczne oraz mecze piłkarskie. Posiada 20 486 miejsc dla widzów. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne z Google Maps
Адриатико (стадион)

«Адриатико» (итал. Stadio Adriatico - Giovanni Cornacchia) — стадион футбольного клуба «Пескара». Стадион был открыт в 1955 году. Вместимость стадиона составляет 24 400 мест. С 2009 года носит имя итальянского легкоатлета Джованни Корнакиа. История Стадион использовался для нескольких матчей группового этапа во время футбольного турнира на Олимпийских игр 1960 года в Риме. Сборная Италии по футболу несколько раз в прошлом проводила свои домашние матче на этом стадионе. Реконструкция В 2009 году стадион был реконструирован, так как Пескара принимала XVI Средиземноморские игры. 22 октября 2009 года стадион получил имя легкоатлета Джованни Корнакиа, который был родом из Пескары. Ссылки Стадион Адриатико на официальном сайте ФК Пескара
Стадіо Адріатіко

«Стадіо Адріатіко» або «Стадіо Джованні Корнакіа» (італ. Stadio Adriatico-Giovanni Cornacchia) — багатофункціональний стадіон в Пескарі, Італія, домашня арена ФК «Пескара». Стадіон відкритий у 1955 році. 1960 приймав футбольні матчі в рамках літніх Олімпійських ігор. У 2009 була проведена реконструкція стадіону в результаті підготовки до Середземноморських ігор. Також стадіон готувався як резервний до фінальної частини чемпіонату світу з футболу 1990 року. Примітки Посилання Про стадіон на офіційному сайті ФК «Пескара» (італ.) Stadio Adriatico на stadiumguide.com (англ.) Stadio Adriatico на footballtripper.com (англ.)
Sos Furrighesos

Die von der kupfersteinzeitlichen Bonnanaro-Kultur (3000–2300 v. Chr.) angelegte Felskammernekropole Sos Furrighesos mit 20 Domus de Janas liegt (schwer zugänglich) in der Provinz Sassari auf Sardinien. Der abgelegene Ort liegt an der Grenze der Gemarkungen von Anela und Bono, befindet sich etwa 8 Kilometer (Luftlinie) entfernt, auf der Rückseite des Bergrückens, der sich westlich dieser Dörfer bis auf 1035 m Meereshöhe auftürmt. Nahe einem abgelegenen Gehöft befindet sich die Nekropole in einer bis zu 20 m hohen Felswand. Ihre Besonderheit sind die architektonischen Fronten (Reliefs) und Felszeichnungen in sieben der Anlagen. Sechs weitere zeigen Spuren einer roten Ausmalung. Die meisten Anlagen haben einen T-förmigen Grundriss mit einem kurzen Vorraum, quer liegender Hauptkammer (bis zu 4 × 1,5 m Größe) und seitliche Nebenkammern mit niedrigen Podesten, die wohl der Aufbahrung der Skelette dienten. Die Anlagen 2, 6, 8, 9 und 11 sind besonders eindrucksvoll. Die Verzierungen bestehen aus roter Bemalung, Lisenen, Schälchen (cupitles), Sockelleisten, falschen Türen und stilisierten ausladenden „Stierhörnern“. Grab 9, das durch eine Portalstele gekennzeichnet ist, wie sie für den älteren Typ der Gigantengräber typisch ist, wird im Volksmund Königsgrab („Sa tumba de su Re“) genannt. Das phallische Relief ist 4,4 m hoch, kräftig herausgearbeitet und wurde nachträglich aus der Wand vor dem wesentlich älteren Grab dem Fels gehauen. In den Löchern an der Oberkante, stecken noch die Stümpfe dreier kleiner abgebrochener Baitylos. Eine ähnliche Anordnung findet sich bei einer der Anlagen von Sa Figu bei Ittiri, wo die Löcher der drei Baityloi in einem separaten Felsblock gehauen wurden, der oberhalb der Felskammer liegt und eine der Portalstele vergleichbare abgerundete Form besitzt. Sondierungen im Jahre 1973 ergaben Keramikreste, die auf eine Nutzung durch die vorgeschichtlichen Kulturen Sardiniens von der Ozieri-Kultur über die Kulturen von Abealzu-Filigosa bis zur Bonnanaro-Kultur verweisen. Literatur L. Rampazzi u. a.: Characterisation of wall paintings in the Sos Furrighesos necropolis (Anela, Italy). In: Journal of Cultural Heritage 3, 2002, ISSN 1296-2074, S. 237–240. Jürgen E. Walkowitz: Das Megalithsyndrom. Europäische Kultplätze der Steinzeit (= Beiträge zur Ur- und Frühgeschichte Mitteleuropas. Bd. 36). Beier & Beran, Langenweißbach 2003, ISBN 3-930036-70-3, S. 213. Ruth Whitehouse: The Rock-Cut Tombs of the Central Mediterranean. In: Antiquity 46, 1972, ISSN 0003-598X, S. 275–281. Weblinks Beschreibung ital. + Gesamtansicht Detailbild