NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa del Domine quo vadis

La chiesa del "Domine quo vadis", o Santa Maria in Palmis, è un piccolo luogo di culto cattolico che si trova a Roma, al bivio tra l'Appia Antica e la via Ardeatina, nel quartiere Appio-Latino. Storia La chiesa odierna è il rifacimento seicentesco di una piccola cappella eretta nel IX secolo. La chiesa è oggi gestita dai religiosi della Congregazione di San Michele Arcangelo, il cui convento, anch'esso del XVII secolo, è annesso alla chiesa. Una lapide interna ricorda la visita che papa Giovanni Paolo II fece a questo tempio il 22 marzo 1982. Leggenda La chiesa è eretta sul luogo dove, secondo un episodio narrato negli Atti di Pietro, l'apostolo Pietro, che fuggiva da Roma per sottrarsi alle persecuzioni di Nerone, avrebbe incontrato in visione Gesù. Secondo questo racconto, Pietro pose a Gesù la domanda «Domine, quo vadis?», ovvero "Signore, dove vai?", e alla risposta di Gesù, «Eo Romam iterum crucifigi», "Vado a Roma a farmi crocifiggere di nuovo", Pietro capì che doveva tornare indietro per affrontare il martirio. Su una piccola lastra di marmo al centro della chiesa si trovano, infatti, due impronte di piedi (copia di un rilievo conservato nella vicina basilica di San Sebastiano fuori le mura), che sarebbero le impronte lasciate da Gesù; si tratta, in realtà, di un ex voto pagano per il dio Redicolo, offerte da un viaggiatore prima di partire per garantirsi il buon esito di un viaggio (o al ritorno, in ringraziamento). Un esempio di analogo ex voto è visibile ai Musei capitolini. La lunghezza delle impronte è di 27,5 cm che corrisponde a un numero di calzatura pari a 44/45, misura notevole per l'epoca. La leggenda, che risale a fonti apocrife del II secolo, si diffuse nella tradizione popolare grazie alla scoperta delle due impronte. Descrizione La facciata è scandita da due lesene laterali; sulla sommità un timpano e lo stemma dei Barberini. Un timpano ridotto è collocato sopra la porta d'ingresso, sormontato a sua volta da una grande finestra. L'interno è ad un'unica navata; sull'altare è collocata l'immagine della Madonna del transito, e ai lati due affreschi con la Crocifissione di Gesù a destra e la Crocifissione di Pietro a sinistra. Sopra l'altare, in una lunetta, un affresco con l'Incontro di Gesù con Pietro firmato dal pittore marchigiano Giuseppe Fratalocchi. Nelle pareti laterali della chiesa altri due affreschi con gli stessi soggetti del pittore Ercole Ruspi (1862). Nella cappella laterale sinistra vi è un affresco con San Francesco e il panorama di Roma con le sue chiese. Infine, presso l’ingresso della chiesa vi è un busto di bronzo di Henryk Sienkiewicz, lo scrittore polacco autore del famoso romanzo storico Quo vadis?. Bibliografia A. Manodori, Quartiere IX. Appio Latino, in AA.VV, I quartieri di Roma, Newton & Compton Editori, Roma 2006 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa del "Domine quo vadis" Collegamenti esterni Sito ufficiale, su vicariatusurbis.org.
Kościół Domine Quo Vadis

Kościół „Domine Quo Vadis” – popularna nazwa kościoła Najświętszej Marii Panny w Palmis (wł. Chiesa di Santa Maria delle Piante) znajdującego się na południowy wschód od historycznego centrum Rzymu ok. 800 m za bramą Porta San Sebastiano przy drodze Via Appia. Swoją popularność wśród turystów zawdzięcza legendzie, według której w tym miejscu miał się objawić Chrystus uciekającemu z Rzymu św. Piotrowi. Wewnątrz kościoła znajduje się niewielki marmurowy postument z rzeźbą wykonaną z brązu przedstawiającą popiersie Henryka Sienkiewicza. Na postumencie znajduje się wyryty napis upamiętniający laureata nagrody Nobla i autora powieści „Quo vadis”. Legenda Św. Piotr apostoł, uciekając z Rzymu w 64 r. przed prześladowaniami chrześcijan, spotkał na drodze Jezusa. Św. Piotr zapytał Jezusa: „Quo vadis Domine?” „Dokąd idziesz, Panie?”, na to Jezus mu odpowiedział: „Eo Romam iterum crucifigi” „Idę do Rzymu, aby zostać powtórnie ukrzyżowany”. Tak upomniany św. Piotr zawraca i udaje się z powrotem do Rzymu, aby podzielić los prześladowanych chrześcijan. Wkrótce po tym też zostaje ukrzyżowany. Jezus znika, pozostawiając odciski swoich stóp na kamieniu. Na tym miejscu zbudowano niewielki jednonawowy kościół tak, aby kamień znajdował się wewnątrz kościoła. Obecnie jest to replika, a domniemany oryginał kamienia znajduje się w pobliskiej bazylice św. Sebastiana. Historia Obecny kościół mieści się na miejscu dawnej świątyni z czasów przedchrześcijańskich, gdy podróżnicy udający się w drogę prosili o szczęśliwy powrót, a po powrocie dziękowali bogom. Pierwsza chrześcijańska świątynia pojawiła się tym miejscu w IX wieku, a obecny kościół pochodzi z lat późniejszych i otrzymał nowa fasadę w 1637 roku. Oficjalna nazwa kościoła „palmis” odnosi się do odcisków podeszew stóp Jezusa. Od 1978 r., za zgodą papieża Jana Pawła II, duszpasterstwo przy kościele prowadzą polscy księża ze Zgromadzenia Św. Michała Archanioła (michalici). Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa kościoła
Igreja Domine Quo Vadis

Santa Maria delle Piante ou Igreja de Santa Maria das Plantas (em latim: Sanctae Mariae in Palmis), amplamente conhecida como Domine Quo Vadis, é uma pequena igreja a sudeste de Roma, Itália, localizada a 800 metros da Porta San Sebastiano, onde a Via Ardeatina se separara da Via Ápia e no local onde, segundo a lenda, São Pedro encontrou Jesus quando tentava fugir da perseguição aos cristãos em Roma. De acordo com o apócrifo Atos de Pedro, o apóstolo teria perguntado a Jesus "Senhor, para onde vais?" (em latim: Domine, quo vadis?) e Jesus respondeu: "Estou indo para Roma para ser crucificado de novo" (em latim: Eo Romam iterum crucifigi). História Já existia um santuário no local desde o século IX, mas a igreja atual é de 1637. A fachada foi acrescentada depois desta data, mas ainda no século XVII. Já se acreditou que o santuário pudesse ser ainda mais antigo, talvez uma adaptação cristã de algum templo já existente e a igreja, de fato, encontra-se bem em frente do campo sagrado (campus) dedicado a Redículo, o deus romano do bom retorno. Este campo abrigava um santuário para o culto do deus, venerado pelos viajantes antes de partirem da cidade, especialmente por aqueles que teriam pela fronte longas e perigosas jornadas até lugares tão distantes quanto o Egito ou a Grécia. Estes viajantes, quando retornavam, também paravam ali para agradecer ao deus pelo retorno. A presença do apóstolo Pedro nesta área, onde acredita-se que ele tenha vivido, aparentemente se confirma por uma inscrição nas Catacumbas de São Sebastião, "Domus Petri" ("Casa de Pedro"). Num epigrama do papa Dâmaso I (r. 366–384) em honra a Pedro e Paulo lê-se: "Você que está procurando pelos nomes de Pedro e Paulo saiba que estes santos viveram aqui". Acredita-se popularmente que as duas pegadas numa laje de mármore no centro da igreja — atualmente uma cópia da original, que está preservada na vizinha San Sebastiano fuori le mura — são um sinal milagroso deixado por Jesus no local e é a elas que o nome oficial da igreja , "in Palmis" ou "delle Piante", alude: "palmis" seriam as solas dos pés de Jesus. É mais provável que o item seja, na realidade, um ex-voto romano antigo, um tributo pago aos deuses como sinal de agradecimento por uma jornada. Havia uma inscrição sobre a porta na fachada que dizia: "Pare de andar, viajante, e entre neste templo sagrado e aqui irá encontrar a pegada do Senhor Jesus Cristo quando Ele se encontrou com São Pedro, que escapara da prisão. Uma esmola pela cera e pelo óleo é recomendada para livrar alguns espíritos do purgatório". O papa Gregório XVI (r. 1831–1846) achou o tom propagandístico desta inscrição tão inapropriado que ordenou que ela fosse removida em 1845. Atualmente a igreja é administrada pelos padres da Congregação de São Miguel Arcanjo. Galeria Ver também Quo vadis? Túmulo de São Pedro Ligações externas
Домине-Кво-Вадис

Домине-Кво-Вадис (лат. Domine quo vadis? — ст.‑слав. Камо грядеши, Господи), официальное название — Санта-Мария-ин-Пальмис (итал. Santa Maria in Palmis) — небольшая церковь на юго-востоке Рима на Аппиевой дороге. Церковь называется так, потому что стоит на месте, где, по преданию, апостол Пётр, бежавший из Рима, встретил Христа и задал ему вопрос: «Куда ты идешь, Господи» (лат. Domine quo vadis?), на что получил ответ: «Иду в Рим на второе распятие» (лат. Romam vado iterum crucifigi). Устыдившийся Пётр вернулся в город и принял мученическую смерть. Однонефная церковь основана в IX веке, была полностью перестроена в 1637 году по заказу Франческо Барберини. В церкви хранится копия мраморного камня (оригинал в базилике Сан-Себастьяно-алле-Катакомбе) с отпечатком двух ступней (возможно, Иисуса Христа). Считается, что этот камень является табличкой с пожеланием счастливого возвращения, возможно, из древнеримского храма Dio Redicolo (Бога Возвращения), который располагался вблизи церкви. Многие исследователи считают, что эти следы в действительности оставил Иисус Христос, в качестве подтверждения приводят надпись на камне Ex Voto (напутствие Христа путешественникам). На фасаде церкви существовала также надпись: «Остановись, путешествующий, войди в храм, где найдёшь след Господа нашего Иисуса Христа, оставившего на пути с апостолом Петром, бежавшим из римской темницы, и возьми с собой воск и масло, чтобы провести свою душу к Чистилищу». В 1845 году Папа Римский Григорий XVI приказал стереть эту надпись, поскольку посчитал её неуместной. См. также Quo vadis?
Domine Quo Vadis (kyrkobyggnad)

Domine Quo Vadis, även benämnd Santa Maria in Palmis och Santa Maria delle Piante, är en liten kyrka strax utanför Roms stadsmur, nära Via Appia. Det var på denna plats som aposteln Petrus, när han flydde förföljelserna i Rom, enligt traditionen skall ha träffat Jesus. Enligt den apokryfa skriften Petrusakterna (cirka 190 e.Kr.) frågade Petrus Jesus: Domine, quo vadis? (Herre, vart går du?) Jesus svarade: Eo Romam iterum crucifigi (Jag går till Rom för att bli korsfäst ånyo). Aposteln Petrus närvaro i detta område, där han påstås ha levt, verkar bekräftas i en gravinskrift i Sankt Sebastians katakomber som säger "Domus Petri" (Petrus hus). Ett epigram av påve Damasus I (366–384) för att hedra Petrus och Paulus, lyder: "Du som letar efter namnen på Petrus och Paulus, du måste veta att helgonen har bott här". Två fotavtryck på en marmorplatta i mitten av kyrkan – en kopia av en relief bevarad i den närbelägna basilikan San Sebastiano fuori le Mura – tros vara det mirakulösa tecken Jesus lämnade efter sig. Kyrkans riktiga namn, vilket är mindre känt, är Santa Maria in Palmis, där palmis hänvisar till sulorna på Jesu fötter. Romersk-katolska kyrkan erkänner legenden, efter att Innocentius III förklarade den sann; hans dekret ingår i Decretali di Gregorio IX, bok IV, tit. 17, kap. Per Venerabilem. Det fanns en skylt ovanför dörren på fasaden med skriften: "Stanna upp, resenär, och gå in i detta heliga tempel där du finner vår Herre Jesus Kristus fotavtryck när han träffade Sankt Petrus som rymt från fängelset. En elemosina (allmosa) för vax och olja rekommenderas för att frigöra själar från skärselden". Påve Gregorius XVI tyckte den var så olämplig att han beordrade att den skulle tas bort år 1845. Det har varit ett sanktuarium på platsen sedan 800-talet, men den nuvarande kyrkan är från 1637. Den nuvarande fasaden lades till på 1600-talet. År 1983 beskrev påve Johannes Paulus II kyrkan som "en plats som har särskild betydelse för Roms och Kyrkans historia". Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 805. ISBN 88-365-2541-5 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. sid. 420. OCLC 30727273 Se även Quo vadis Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Domine Quo Vadis (kyrkobyggnad).
Санта-Марія-ін-Пальміс

Доміне-Кво-Вадіс (лат. Domine quo vadis? — «Куди йдеш, Господи»), також — Санта-Марія-ін-Пальміс (італ. Santa Maria in Palmis) — невелика церква на південному сході Риму на Аппієвій дорозі. Історія Церква називається так, бо стоїть на місці, де за легендою, Петро (апостол), який утік з Риму після знищення майже всіх тамтешніх християн, зустрів Христа, до якого звернувся із питанням: «Куди ти йдеш, Господи» (лат. Domine quo vadis?), На що отримав відповідь: «Оскільки ти залишаєш народ Мій, Я йду в Рим на нове розп'яття». (лат. Eo Romam iterum crucifigi). Після цього Петро повернувся назад в місто і прийняв мученицьку смерть. Однонавова церква заснована у IX столітті, була повністю перебудована в 1637 році на замовлення Франческо Барберіні. У церкві зберігається копія каменю (оригінал у Сан Себастьяно фуорі ле Мура) з відбитком ніг (за легендою, Ісуса Христа). Цей камінь є табличкою з побажанням щасливого повернення, також можливо походить з давньоримського храму Dio Redicolo (Редікул — римський Бог Повернення), який розташовувався поблизу церкви. Див. також Quo Vadis Посилання http://www.romasegreta.it/domine_quo_vadis.html [Архівовано 20 листопада 2011 у Wayback Machine.] http://www.romeartlover.it/Vasi10.htm#Domine%20quo%20vadis [Архівовано 28 червня 2012 у Wayback Machine.]
Fontaine de l'éléphant

La Fontaine de l'éléphant (en italien, Fontana dell'Elefante) est un monument construit entre 1735 et 1737 par l'architecte Giovanni Battista Vaccarini. Elle est située au centre de la Piazza del Duomo à Catane. Son élément principal est une statue de basalte, qui représente un éléphant noir, communément appelé u Liotru que l'on retrouve sur l'emblème de la ville en Sicile. Présentation La base est formée par un socle de marbre blanc au centre d'une cuve, également en marbre, dans lequel tombent les jets d'eau qui s'échappent du sous-sol. Au-dessus se trouve la statue de l'éléphant, qui fait face à la cathédrale de Sant'Agata. Cette statue est de la période romaine et est composée de plusieurs blocs de lave assemblés. Sur les côtés de l'éléphant tombe un manteau de marbre sur lequel sont gravées les armes d'Agathe de Catane, la sainte patronne de Catane. Sur le dos de l'animal se trouve un obélisque de 3,66 mètres de haut en granite, hypothétiquement de Syène, qui est décoré avec des figures de style égyptien ne constituant pas de réels hiéroglyphes. Sur le sommet de l'obélisque est monté un globe, entouré d'une couronne de feuilles de palmiers et d'oliviers (certaines sources font état des palmiers et de lys), puis une tablette de métal sur laquelle est gravée une inscription dédiée à sainte Agathe (« MSSHDPL Un esprit sain et sincère pour l'honneur de Dieu et la libération de son pays »), et une croix. L'éléphant surmonté d'un obélisque rappelle le groupe comparable érigé en 1667 sur la place de la Minerve, à Rome, que sculpta Gian Lorenzo Bernini, un éléphant dans le marbre, surmonté également d'un obélisque. L'éléphant et la ville Il n'existe pas de données claires sur le moment et par qui a été faite la statue de l'éléphant. Au cours des siècles, différents spécialistes ont tenté de répondre à cette question, dans certains cas ils se réfèrent également à une légende. Toutefois, il est maintenant admis que l'interprétation a été donnée par le géographe Al Idrissi pendant son voyage en Sicile au XIIe siècle. Il a indiqué que le peuple de Catane a examiné la statue d'éléphant magique, capable de protéger la ville des éruptions de l'Etna. Toujours selon le géographe arabe, la statue a été construite pendant la domination carthaginoise. Le lien entre Catane et l'éléphant est assurément très ancien. Une légende ancienne raconte l'histoire d'un éléphant qui a chassé des animaux sauvages au cours de la fondation de Kατάvη par les Grecs. Sous la domination arabe, la ville était connue sous le nom de Balad el-Fil ou Medinat el-Fil, c'est-à-dire « ville de l'éléphant. » Celui-ci est devenu le symbole officiel de la ville en 1239. Sources (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Fontana dell'Elefante » (voir la liste des auteurs). Portail des bassins et des fontaines Portail de la Sicile
Fontana dell'Elefante

De Fontana dell'Elefante (Nederlands: Olifantenfontein) is het symbool van de Siciliaanse stad Catania. De fontein staat op het Piazza del Duomo, voor de kathedraal van Catania en het Palazzo degli Elefanti. De Olifant is afgebeeld op het stadswapen van Catania. De fontein werd in 1736 opgericht naar het ontwerp van Giovanni Battista Vaccarini. Het idee van dit monument gaat terug op het Olifantje van Bernini voor de Santa Maria sopra Minerva in Rome. De olifant is gebeeldhouwd uit zwarte lavasteen en draagt een granieten obelisk. Vaccarini ontdekte de olifant toevallig in de puinhopen van de stad na de aardbeving van 1693. De olifant stamt uit de Romeinse tijd en stond waarschijnlijk op het uiteinde van de verhoging in het midden van een renbaan. Ook de obelisk werd toevallig gevonden. Hij komt oorspronkelijk uit Egypte en er zijn symbolen ter ere van Isis in gegraveerd. Vaccarini plaatste de zwarte olifant op een witte, met beelden versierde sokkel. Vervolgens plaatste hij boven op de olifant de obelisk, met daarop een kruis, om de stad tegen verder onheil te beschermen. Zie ook Olifantje van Bernini Place de la Bastille#Olifant van de Bastille
Chiesa dei Santi Rocco e Sebastiano (Danta di Cadore)

La chiesa dei Santi Rocco e Sebastiano è la parrocchiale di Danta di Cadore, in provincia di Belluno e diocesi di Belluno-Feltre; fa parte della convergenza foraniale di Ampezzo-Cadore-Comelico. Storia L'originaria cappella di Danta, dedicata a san Sebastiano e filiale all'inizio della pieve di Santo Stefano di Cadore e poi di quella di Candide, venne costruita nel 1486. Nel 1786 fu edificata la nuova chiesa, realizzata su progetto del tolmezzino Angelo Del Fabbro; venne eretta a parrocchiale nel 1861. L'edificio fu ampliato tra il 1939 e il 1940 con la costruzione del transetto; il lavoro venne condotto su disegno dell'architetto Alfarè. La chiesa fu poi interessata da un importante intervento di restauro negli anni novanta. Descrizione Esterno La facciata a capanna della chiesa, che guarda a ponente, presenta al centro un rivestimento aggettante in pietra, nel quale si aprono il portale d'ingresso e una grande finestra a tutto sesto. Vicino alla parrocchiale si erge, su un alto basamento a scarpa, il campanile in pietra a base quadrata, costruito nel 1903; la cella presenta una bifora su ogni lato ed è coronata dalla merlatura in stile guelfo. Interno L'interno dell'edificio si compone di un'unica navata, sulla quale si affacciano le cappelle laterali e le cui paresti sono scandite da paraste corinzie sorreggenti la cornice sopra cui s'imposta la volta; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, rialzato d'un gradino e chiuso dall'abside poco profonda. Qui sono conservate diverse opere di pregio, tra le quali alcuni dipinti eseguiti da Tomaso Da Rin, la pala raffigurante la Madonna col Bambino assieme ai santi Rocco e Sebastiano, realizzata da Francesco Vecellio, e l'organo, costruito dalla ditta Pugina. Note Voci correlate Danta di Cadore Diocesi di Belluno-Feltre Parrocchie della diocesi di Belluno-Feltre Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dei Santi Rocco e Sebastiano Collegamenti esterni Chiesa dei Santi Rocco e Sebastiano, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Parrocchia dei SS. ROCCO E SEBASTIANO, su pmap.it. URL consultato il 23 agosto 2021. Parrocchia di Danta di Cadore, su parrocchiadanta.blogspot.com. URL consultato il 23 agosto 2021.
Torre normanna (Craco)

La torre normanna di Craco è una fortificazione risalente circa al 1040. Storia In epoca normanna, Craco era una pertinenza della diocesi di Tricarico (1060). Nel luglio 1128 il paese venne occupato dall'esercito di Ruggero, duca di Puglia e figlio di Roberto il Guiscardo; secondo quanto riportato nel Catalogus baronum (1161-1167), il borgo apparteneva a Erberto. Il castello probabilmente era già stato edificato in questo periodo. Il 29 dicembre 1239 nel castello vengono rinchiusi dei prigionieri lombardi per ordine di Federico II di Svevia. Nei primi anni del 1800 la torre è annessa all'adiacente palazzo dell'allora duca Francesco Vergara, che passò poi ai Maronna e, infine, al Comune di Craco, il quale lo utilizzò come serbatoio idrico. Nel 2012 la torre è stata restaurata. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre normanna
Chiesa dei Santi Rocco e Osvaldo

La chiesa dei Santi Rocco e Osvaldo, detta anche solo chiesa di San Rocco, è la parrocchiale di Dosoledo, frazione del comune sparso di Comelico Superiore, in provincia di Belluno e diocesi di Belluno-Feltre; fa parte della convergenza foraniale di Ampezzo-Cadore-Comelico. Storia All'inizio del XVI secolo a Dosoledo sorgeva una piccola cappella, che però era insufficiente a contenere tutti i fedeli, tanto che molti dovevano assistere alle funzioni standone all'esterno. Così, nel 1521 pre' Osvaldo Zandonella, rettore della pieve di Santo Stefano, tenne in paese un'assemblea in cui fu votata la realizzazione di una nuova chiesa più grande; si decise di dedicarla a San Rocco, al quale poi si aggiunse anche l'intitolazione a Sant'Osvaldo, voluta dai paesani per onorare il pievano. L'edificio venne ampliato e rimaneggiato nel XVII secolo; in quel periodo passò alle dipendenze della pieve di Candide. Nel 1839 fu posta la prima pietra della nuova chiesa; nel 1844 venne ultimata la struttura, il cui progetto, redatto inizialmente dal friulano Colussi, era stato poi ridisegnato dal feltrino Giuseppe Segusini, mentre nel 1847 il vescovo di Feltre e Belluno Antonio Gava impartì la consacrazione. La chiesa fu eretta a parrocchiale nel 1962, affrancandosi così da Candide. Descrizione Esterno La facciata a capanna della chiesa, rivolta a sudovest e anticipata dal pronao esastilo le cui colonne sorreggono il timpano triangolare, presenta al centro il portale d'ingresso, sormontato da una mensola. Accanto alla parrocchiale si erge su un basamento a scarpa il settecentesco campanile a base quadrata, la cui cella presenta una bifora per lato ed è coronata dalla copertura a cipolla. Interno L'interno dell'edificio si compone di un'unica navata; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, abbellito da colonne corinzio e chiuso dall'abside semicircolare. Qui sono conservate diverse opere di pregio, tra le quali l'altare laterale della Vergine Addolorata, costruito tra il 1722 e il 1723 da Andrea Brustolon, gli affreschi ottocenteschi ritraenti la Gloria di san Rocco, la Trinità, i Quattro Evangelisti, San Pietro e tre angeli, eseguiti da Giovanni De Min, il trittico che rappresenta i Santi Apollonia, Rocco e Floriano, posto sull'altare minore di Santa Apollonia, e la pala con soggetto Sant'Anna, il cui autore è Cesare Bagni. Note Voci correlate Dosoledo Comelico Superiore Diocesi di Belluno-Feltre Parrocchie della diocesi di Belluno-Feltre Regione ecclesiastica Triveneto Collegamenti esterni Chiesa dei Santi Rocco e Osvaldo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Parrocchia di S. ROCCO, su pmap.it. URL consultato il 24 agosto 2021.
Луняно ин Теверина

Луня̀но ин Теверѝна (на италиански: Lugnano in Teverina) е село и община в Централна Италия, провинция Терни, регион Умбрия. Разположено е на 419 m надморска височина. Населението на общината е 1569 души (към 2010 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Lugnano in Teverina

Lugnano in Teverina est une commune italienne de la province de Terni, dans la région Ombrie. Le village a obtenu le label des Plus Beaux Bourgs d'Italie. Géographie Histoire Économie L'économie de la commune est liée à la production d'un vin blanc sec faisant partie de la DOC Orvieto. Culture Administration Hameaux Communes limitrophes Alviano, Amelia, Attigliano, Graffignano. Jumelages Notes et références Portail de l'Ombrie