NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palazzo Comunale (Scarlino)

Il Palazzo Comunale, storicamente noto anche come Palazzo Pretorio, è un edificio situato nel centro di Scarlino, in Toscana. La sua ubicazione è in angolo tra via Martiri d'Istia e via della Rocca. Storia L'edificio sorse in epoca medievale, quando era sede sia del comune che del tribunale, avendo esercitato originariamente anche le funzioni di Palazzo Pretorio. Nel tardo Duecento il complesso fu ceduto da Ranieri Tinacci, signore locale, al comune di Pisa che acquistò anche altri beni immobili del centro storico fino ad allora appartenuti agli Aldobrandeschi. Il palazzo fu ristrutturato in epoca seicentesca, quando vi venne aggiunta anche la Torre dell'Orologio, che venne poi abbattuta nel 1950 per il rischio di crollo dell'intero complesso. In epoca moderna, l'edificio rientrava all'interno della giurisdizione del Principato di Piombino e, dopo l'ingresso nel Granducato di Toscana, appartenne al comune di Gavorrano, fino all'istituzione del comune di Scarlino di cui divenne sede. Una serie di lavori di restauro effettuati tra il 1985 e il 1989 lo hanno riportato agli antichi splendori. Descrizione Il Palazzo Comunale di Scarlino si presenta come un imponente edificio che si articola su quattro livelli sfalsati, a causa del dislivello del terreno su cui sorge. Nell'insieme, il complesso presenta una pianta ad L, con i due corpi di fabbrica dalla planimetria rettangolare che si addossano senza soluzione di continuità. Le pareti esterne si presentano interamente rivestite in pietra, con una serie di finestre rettangolari che si aprono lungo i vari livelli ed il doppio portale d'ingresso, con doppio arco a tutto sesto, situato sul lato che si affaccia su via Martiri d'Istia. Sono visibili due stemmi, quello sulla facciata principale sopra il doppio portale che rappresenta il comune di Scarlino e quello collocato in posizione angolare appartenente alla famiglia Appiani di Piombino. Voci correlate Scarlino Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Comunale Collegamenti esterni Il Palazzo Comunale sul sito della Soprintendenza di Siena e Grosseto -> comune di Scarlino: catalogo n. 00311241, su sbap-soprintendenza-siena-catalogo.it.
Palazzo Comunale, Piacenza

Palazzo Comunale (also called Palazzo Gotico) is a Gothic style palace located facing Piazza del Cavalli in the historic center of Piacenza, northern Italy which now serves as the seat of municipal administration. The facade is flanked by two bronze equestrian statues sculpted by Francesco Mochi and depicting the Farnese Dukes of Parma: Ranuccio (1612–20) and his father, Alexander (1620-1629). Across the piazza is the late-Baroque or early neoclassic Palazzo del Governatore (1787) designed by Lotario Tomba. Recessed and to the right is the 17th-century Collegio dei Mercanti. History In 1281, the ghibellin Alberto Scoto, wanted to build the palace and sent for four architects from Piacenza: Pietro da Cagnano, Negro De Negri, Gherardo Bellman and Pietro da Borghetto. Following the first project, the palace should have been quadrangular, but work was stopped due to an epidemic plague. Only the north side of the palace was finished. The result is an excellent example of civil ogive architecture in lombard Gothic style. Inside there is a large lounge which, in 1644, became a theatre, to a design by Cristoforo Rangon. See also Palazzo Farnese, Piacenza References External links Media related to Palazzo del Comune (Piacenza) at Wikimedia Commons
Palais communal (Plaisance)

Le Palazzo Comunale (ou palais communal en français) est l'un des plus importants monuments de la ville de Plaisance, situé sur la Piazza Cavalli (ou « place des chevaux » en français). Il est communément appelé par la population de Plaisance Il Gotico ou Al Gotich (« Le Gothique ») et est distant de 500 mètres environ du Palais Farnèse. Histoire Le palais a été construit à partir de 1281 sur ordre du gibelin Alberto Scoto, selon les directives de quatre architectes de Plaisance : Pietro da Cagnano, Negro De Negri, Gherardo Bellman et Pietro da Borghetto. Selon le premier projet, le palais aurait dû être quadrangulaire, mais à cause d'une épidémie de peste, le travail fut arrêté et le projet stoppé. Seul le côté nord du palais est terminé. Le résultat est un excellent exemple d'architecture civile de l'époque en style ogival lombard. À l'intérieur se trouve un grand salon qui, en 1644, sur le projet de Cristoforo Rangon, est devenu un théâtre. Il est le siège de la municipalité. Galerie Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l'Émilie-Romagne
Palača Comunale, Piacenza

Palača Comunale (italijansko Palazzo Comunale - imenovana tudi Palazzo Gotico ali Il Gotico) je palača v Piacenzi v severni Italija, ki sedaj služi kot sedež občinske uprave. Zgodovina in arhitektura Palača je bila zgrajena od leta 1281 s sklepom Alberta Skota, regenta gibelinov, na območju, kjer je nekoč stal samostan San Bartolomeo in cerkev Santa Maria de Bigulis. Delo so vodili štirje arhitekti: Pietro da Cagnano, Negro De Negri, Gherardo Bellman in Pietro da Borghetto. Po prvem projektu, bi bila palača štirikotna, toda delo je bila ustavljena zaradi epidemije kuge. Zaradi gospodarske depresije je bil projekt prekinjen in končana le severna stran palače. Rezultat je še vedno odličen primer civilne arhitekture tistega časa v lombardni gotskem slogu. Stoji na veličastnih arkadah s koničastimi loki (s petimi na sprednji strani in tremi na ostalih straneh), prekrita z belim kamnom in rdečim veronskim marmorjem, ki ustvarja močan kontrast z višjim nadstropjem v terakoti. V prvem nadstropju so značilna velika okna z okroglimi loki, ki delujejo kot veliki okvirji s fino geometrijsko dekoracijo v opeki. Na levi strani nad okni se nahaja dragocena marmorna rozeta. Na vrhu, po vsej fasadi je okvir s povezanimi koničastimi loki in vencem, nad tem pa velike tesno povezane gibelinske cine in vitki stolpi, od katerih ima sredinski, na glavni fasadi, zvon. Med četrtim in petim oknom se nahaja v niši, kopija kipa Matere božje z otrokom, izvirnik se hrani v Mestnem muzeju v Piacenzi. Na hrbtni strani je dvorišče s kasnejšimi dodatki zaprto, z bolj treznim slogom glavne fasade. V notranjosti velika dvorana okrašena z ilustracijami, ki se je prvotno uporabljala za seje senata. Leta 1644 so tam uredili leseno gledališče, ki ga je zasnoval Cristoforo Rangoni. Salon je danes namenjen kulturnim prireditvam, razstavam in institucionalnim srečanjem. Med šestnajstim in sedemnajstim stoletjem je zgradba doživela številne spremembe, vključno z dodatkom balkona na strani, ki gleda na trg Piazza Cavalli. Te spremembe so se nato odpravile z restavratorskimi deli, ki so se zgodila ob koncu devetnajstega in v začetku dvajsetega stoletja. Sklici Zunanje povezave Travelitalia - Al Gotich (Palasi Cumünäl) Al Gotich (Palasi Cumünäl) in Italy 360.it
Palazzo Comunale (Torrita di Siena)

Palazzo Comunale (o ex palazzo Pretorio) si trova a Torrita di Siena. Storia e descrizione Il palazzo, comprendente la torre, risale al XIII secolo, ma fino ad oggi sono state apportate numerose modifiche e ristrutturazioni. Situato in piazza Giacomo Matteotti, piazza principale del paese, è il simbolo del potere locale. Nel 1266 ospitava la sede amministrativa del podestà allora in carica ed è rimasto tutt'oggi la sede amministrativa del governo locale con i suoi uffici; inoltre vi è stato ricavato uno splendido teatro in corrispondenza del piano terra. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Comunale Collegamenti esterni Fonte: Palazzo Comunale di Torrita di Siena, su valdichianasenese.com.
Palau Contarini Fasan

El Palau Contarini Fasan, és un palau venecià, situat al districte de San Marco i amb vistes al Gran Canal. Història El Palazzo Contarini és un peculiar edifici del segle XV que va pertànyer a la família Contarini. Al llarg dels segles, ha estat afectat per una llegenda que tradicionalment la converteix en la llar de Desdèmona, un personatge de l'Otel·lo de Shakespeare. Arquitectura És un edifici petit, amb una façana alta. L'orometria, màxima expressió de l'arquitectura gòtica veneciana, destaca els tres nivells: a la planta baixa consta de tres petites finestres rectangulars (no hi ha accés a l'aigua); al primer pis una finestra d'arc apuntat trifàlic amb balcó, les obertures del qual estan sostingudes per columnes de pedra blanca; al segon pis dues finestres apuntades monofàliques.Entre les dues finestres monófores, sota una petita obertura quadrada, hi ha un gran escut d'armes de la família Contarini en baix relleu. La part superior de la façana està travessada per una cornisa dentada, sota la qual sobreviuen rastres dels frescos del segle XV que antigament n'embellien la superfície.A l'esquerra, un "pas elevat" connecta el palau amb l'edifici adjacent: una característica peculiar és la presència d'una finestra gòtica d'una sola llanceta, seguint el model de les de la façana. Bibliografia Marcello Brusegan. La gran guia dels monuments de Venècia. Roma, Newton i Compton, 2005. ISBN 88-541-0475-2. Guia d'Itàlia – Venècia. 3a ed. Milà, Touring Editore, 2007. ISBN 978-88-365-4347-2.
Palazzo Contarini Fasan

Palazzo Contarini Fasan, auch Casa di Desdemona, ist ein Palast in Venedig in der italienischen Region Venetien. Er liegt im Sestiere San Marco mit Blick auf den Canal Grande zwischen dem Palazzo Manolesso Ferro und dem Palazzo Venier Contarini. Geschichte Der Palazzo Contarini Fasan ist ein charakteristischer Bau für das 15. Jahrhundert, der der Familie Contarini gehörte. In den Jahrhunderten hat sich eine Legende darum gebildet, die das Gebäude zum Haus der Desdemona, einer Figur aus dem Drama Othello von William Shakespeare macht. Beschreibung Der kleine Palast hat eine Fassade, die sich in die Höhe erstreckt. Die Fenstereinteilung, starker Ausdruck der venezianischen Gotik, zeigt sich auf den drei Ebenen: Im Erdgeschoss besteht sie aus drei kleinen, rechteckigen Fenstern (ein Zugang zum Wasser fehlt), das erste Obergeschoss als Piano nobile ist in drei Kielbogenfenster mit Kalksteinsäulen aufgelöst und zusätzlich durch einen mit Balkon ausgezeichnet. Das zweite Obergeschoss zeigt jeweils außen durch zwei einzelne Kielbogenfenster mit Balkonen. Zwischen den beiden einzelnen Fenstern sitzt unter einer kleinen, quadratischen Fensteröffnung al Relief ein Wappen der Contarinis. Oben wird die Fassade durch ein auskragendes Kranzgesims auf Konsolen, unter dem Spuren von Fresken aus dem 15. Jahrhundert erhalten sind, die einst die gesamte Fassade zierten. Zur linken des Gebäudes verbindet eine in der Fassade gestalterisch angepasste „Überführung“ den Palast mit dem angrenzenden Gebäude. Galeriebilder Literatur Marcello Brusegan: La grande guida dei monumenti di Venezia. Newton & Compton, Rom 2005, ISBN 88-541-0475-2. Guida d’Italia – Venezia. 3. Auflage. Touring Editore, Mailand 2007, ISBN 978-88-365-4347-2. Weblinks Jan-Christoph Rößler: Palazzo Contarini Fasan. venezia.jc-r.net, archiviert vom Original am 25. März 2016; abgerufen am 7. August 2019 (italienisch).
Palazzo Contarini Fasan

Palazzo Contarini Fasan is a small Gothic palace in Venice, Italy, located in the San Marco district and overlooking the Grand Canal. The palazzo is also called the House of Desdemona. Palazzo Venier Contarini is on the right side. History Palazzo Contarini Fasan is a peculiar structure built in the 15th century and once owned by the Contarini family. Over the centuries, the palazzo has attracted substantial attention as a home of Desdemona, a character from Shakespeare's Othello. According to a legend, Nicola Contarini, a famous heroic leader in the wars against the Turks in the 1500s, once lived in the palazzo. He was said to have had the very dark skin so as to be nicknamed "Moor". Contarini's wife, Palma Querini was exhausted by the brutal jealousy of her husband, so she returned to her family. Another legend says that Shakespeare's Othello in fact was modeled after Cristoforo Moro (hence the nickname "the Moor"). Moro was Admiral of the Venetian fleet. In 1515, he married a daughter of Donato from Lezze, nicknamed "White Devil" (hence the name "Desdemona"). In 1508, Moro lost his wife while travelling to Crete under dubious circumstances. Architecture The palazzo is a narrow building with a high façade. The window layout is typical for the Venetian Gothic architecture and consists of three levels. In the ground floor, there are three small rectangular windows (there is no access to the water); on the first noble floor there is a trifora with balcony with openings supported by small columns of white stone. The second noble floor has two monoforas. Between them, under a small square opening, there is a large bas-relief coat of arms of the Contarini family. The top of the façade terminates with a dentilled cornice with the 15th-century frescoes that once embellished the surface. On the left side, an overpass connects the building with the adjacent structure. The overpass has a single-light window, similar to those on the facade. The renowned art historian John Ruskin wrote in his The Seven Lamps of Architecture that the palazzo was "the most elaborate piece of architecture in Venice." Gallery References
Palacio Contarini Fasan

El palacio Contarini Fasan, conocido también como "casa de Desdémona", en alusión al personaje de la obra Otelo de William Shakespeare, inspirada en la novela de Giambattista Giraldi Cinthio Gli Hecatommithi (1565) cuya acción se desarrolla en este entorno,​​ es un edificio italiano situado en el sestiere de San Marco en Venecia con fachada al Gran Canal. Historia Se trata de una peculiar construcción del siglo XV, en torno a 1450, que perteneció a la familia Contarini.​ El nombre de Fasan, añadido al nombre de los primitivos propietarios, podría deberse a la afición de uno de sus dueños posteriores por la caza del "faisán".​ Descripción Al ser un edificio de pequeñas dimensiones, construido sobre un estrecho solar, la fachada se desarrolla en altura. Su arquitectura se manifiesta como expresión máxima del gótico veneciano, evidenciado en sus tres niveles. A la altura del canal consta de tres ventanas rectangulares de reducidas dimensiones, sin que haya un portal con acceso para embarcaciones. La primera planta posee una polífora de tres aberturas de arco conopial sostenidas por columnas con balaustrada, que en el segundo piso se transforma en dos monóforas también de arco ogival. Entre estas dos ventanas, justo debajo de un ventanuco cuadrado situado bajo la cornisa se encuentra el escudo de los Contarini. La parte superior de la fachada está recorrida por una cornisa dentada, bajo la cual hubo pintados frescos. A la derecha, una pasarela une el palacio con el edificio contiguo, destacando la monófora gótica que, a la altura de la tercera planta, imita el modelo original del Contarini Fasan. Referencias Bibliografía Marcello Brusegan. La grande guida dei monumenti di Venezia. Roma, Newton & Compton, 2005. ISBN 88-541-0475-2. Guida d'Italia – Venezia. 3.ª ed. Milano, Touring Editore, 2007. ISBN 978-88-365-4347-2. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio Contarini Fasan.
Palais Contarini Fasan

Le palais Contarini Fasan ou Palazzo Contarini Fasan, connu sous le nom de Casa di Desdemona, est un palais vénitien, situé dans le quartier de San Marco et surplombant le Grand Canal. Histoire Le Palazzo Contarini est un édifice du XVe siècle qui appartenait à la famille Contarini. Au fil des siècles, il a été marqué par une légende qui en fait traditionnellement la demeure de Desdémone, personnage d'Othello de Shakespeare. Architecture Palais de petites dimensions, il présente une façade développée en hauteur. La façade, expression de l'architecture gothique vénitienne, met en valeur les trois niveaux : le rez-de-chaussée se compose de trois petites fenêtres rectangulaires (il n'y a pas d'accès à l'eau) ; au premier étage, une fenêtre à lancettes à trois meneaux avec un balcon dont les ouvertures sont soutenues par de petites colonnes de pierre blanche ; au deuxième étage deux fenêtres ogivales à simple lancette. Entre les deux fenêtres à lancette, sous une petite ouverture carrée, se trouve un grand blason de la famille Contarini en bas-relief. Galerie Bibliographie Marcello Brusegan. Le grand guide des monuments de Venise. Rome, Newton et Compton, 2005. (ISBN 88-541-0475-2). Guide de l'Italie – Venise. 3e éd. Milan, Touring Editore, 2007. (ISBN 978-88-365-4347-2). Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Palazzo Contarini Fasan » (voir la liste des auteurs). Liens externes Jan-Christoph Rößler (d'après), Palazzo Contarini-Fasan, su venezia.jc-r.net. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Venise
Palazzo Contarini Fasan

Palazzo Contarini Fasan, detto Casa di Desdemona, è un palazzo veneziano, situato nel sestiere di San Marco e affacciato sul Canal Grande. Storia Palazzo Contarini è una peculiare costruzione del XV secolo, appartenuta alla famiglia Contarini. Essa è interessata nei secoli da una leggenda che la fa essere, tradizionalmente, la casa di Desdemona, personaggio dell'Otello shakespeariano. Architettura Palazzo di piccole dimensioni, ha una facciata sviluppata in altezza. La forometria, espressione massima dell'architettura gotica veneziana, evidenzia i tre livelli: al piano terra consta di tre piccole finestre rettangolari (manca un accesso sull'acqua); al primo piano una trifora a sesto acuto con balcone, le cui aperture sono sostenute da colonnine in pietra bianca; al secondo piano due monofore ogivali. Tra le due monofore, sotto una piccola apertura quadrata, c'è un grande stemma della famiglia Contarini in bassorilievo. La sommità della facciata è percorsa da una cornice dentellata, al di sotto della quale sopravvivono le tracce degli affreschi quattrocenteschi che un tempo ne abbellivano la superficie.Sul lato sinistro un "cavalcavia" mette in collegamento il palazzo con l'edificio attiguo: peculiare in esso è la presenza di una monofora gotica, su modello di quelle della facciata. Bibliografia Marcello Brusegan. La grande guida dei monumenti di Venezia. Roma, Newton & Compton, 2005. ISBN 88-541-0475-2. Guida d'Italia – Venezia. 3ª ed. Milano, Touring Editore, 2007. ISBN 978-88-365-4347-2. Voci correlate Palazzi di San Marco Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Contarini Fasan Collegamenti esterni Jan-Christoph Rößler (a cura di), Palazzo Contarini-Fasan, su venezia.jc-r.net.
Palatul Contarini Fasan

Palatul Contarini Fasan, cunoscut popular drept Casa Desdemonei, este un palat din Veneția, situat în sestiere San Marco și cu fațada la Canal Grande. Istoric Palatul Contarini este o construcție specială din secolul al XV-lea, care a aparținut familiei Contarini. Potrivit unei legende, ea este considerată în mod tradițional a fi casa Desdemonei, personajul principal al piesei de teatru Othello a lui William Shakespeare. Arhitectură Palatul de mici dimensiuni are o fațadă dezvoltată în înălțime. Forometria, cea mai înaltă expresie a arhitecturii gotice venețiene, scoate în evidență cele trei niveluri: parterul este format din trei ferestre mici dreptunghiulare (lipsește accesul la apă); la primul etaj este o fereastră triforă în arc acut cu balcon, ale cărei deschideri sunt susținute de coloane din piatră albă; la al doilea etaj se află două ferestre monofore ogivale. Între cele două deschideri monofore, sub o deschidere mică pătrată, există o stemă mare în basorelief a familiei Contarini. În partea de sus a fațadei se află o cornișă dințată, sub care supraviețuiesc urmele unor fresce care decorau odinioară suprafața. Pe partea stângă un "pasaj" leagă palatul de clădire alăturată: iese în evidență, în special, prezența unei ferestre monofore gotice, după modelul celor de pe fațadă. Bibliografie Marcello Brusegan. La grande guida dei monumenti di Venezia. Roma, Newton & Compton, 2005. ISBN 88-541-0475-2. Guida d'Italia – Venezia. 3a ed. Milano, Touring Editore, 2007. ISBN 978-88-365-4347-2. Legături externe Materiale media legate de Palatul Contarini Fasan la Wikimedia Commons
Палаццо Контарини-Фазан

Палаццо Контарини-Фазан (итал. Palazzo Contarini Fasan) — дворец в Венеции, расположенный в сестиере (районе) Сан-Марко на берегу Гранд-канала. Характерный образец венецианской готики XV века. Известный также как «Дом Дездемоны» (Casa di Desdemona). Легенда Дворец принадлежал знатной венецианской семье Контарини. Считается, что жена владельца дворца послужила прототипом шекспировской Дездемоны. Согласно легенде, в палаццо когда-то жил Николо Кверини (или Контарини?), известный своими сражениями против турок в 1500-х годах. Говорили, что у него была очень тёмная кожа, из-за которой его прозвали «Мавр» (итал. moro — тёмный, чёрный, а также: мавр, араб). Его жена, Пальма Кверини, была измучена жестокой ревностью мужа, поэтому вернулась к родителям. Другая легенда гласит, что шекспировский Отелло на самом деле был создан по образцу Кристофоро Моро (отсюда и прозвание «Мавр»). Моро был адмиралом венецианского флота. В 1515 году он женился на дочери Донато из Лецце по прозвищу «Белая дьяволица» (отсюда и имя «Дездемона»). В 1508 году Моро потерял жену во время путешествия на Крит при сомнительных обстоятельствах. Архитектура Палаццо построено около 1475 года. Название «Fasan», вероятно, произошло от страсти его владельцев к охоте на фазанов. Дворец представляет собой очень небольшое здание, одно из самых маленьких на Гранд-канале, узкое по фасаду, оно имеет три этажа. В отличие от других зданий у него нет выхода к воде, но оно соединено с соседним дворцом на уровне третьего этажа «верхним переходом» (cavalcavia). Углы выделены лёгким рустом. Окна имеют готическую форму с заострёнными «килевидными» арками, резные розетки балконов из белого камня также имеют готический рисунок. Второй «благородный» этаж (итал. piano nobile) имеет типично готическое строенное окно: трифорий. Под венчающим карнизом сохранились следы фресок пятнадцатого века. На верхнем этаже, в межоконном простенке имеется герб семьи Контарини. Особняк вызывал восторги многих известных гостей Венеции — от Дж. Рёскина до А. П. Чехова. Известный историк искусства Джон Рёскин писал в книге «Семь светочей архитектуры» (1849), что Палаццо Контарини Фазан было «самым сложным произведением архитектуры в Венеции». А. П. Чехов вспоминал «Я любил сидеть на солнышке, слушать гондольера, не понимать и по целым часам смотреть на домик, где, говорят, жила Дездемона, — наивный, грустный домик с девственным выражением, лёгкий, как кружево, до того лёгкий, что, кажется, его можно сдвинуть с места одною рукой». Примечания См. также Список дворцов Венеции Ссылки Russo, R. Palazzi di Venezia. — Arsenale, 1998. — ISBN 88-7743-185-7.