NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Certosa di Padula

Padula Charterhouse (Italian: Certosa di Padula, Certosa di San Lorenzo di Padula) is a large Carthusian monastery, or charterhouse, located in the town of Padula, in the Cilento National Park, in Southern Italy. It is a World Heritage Site. The monastery is the largest in Italy. Its building history covers 450 years, but the principal parts of the buildings are in Baroque style. It is a very large monastery, comprising 51,500 m2 (12.7 acres), with 320 rooms and halls. History Padula Charterhouse was founded by Tommaso di San Severino on 27 April 1306 on the site of an earlier monastery. It is dedicated to Saint Lawrence, and its architectural structure supposedly recalls the griddle-iron upon which the saint was burnt alive. The monastery has the biggest cloister in the world, covering 12,000 m2 (2.97 acres) and surrounded by 84 columns. A famous spiral staircase of white marble inside an annex leads to the large library. According to the strict Carthusian distinction between contemplation and work, there are two distinct places for these practices: on the one hand the peaceful cloisters, the library with its fine Vietri ceramic tiled floor, the chapels decorated with fine inlaid marble works. The altar frontals in most of the chapels are inlaid, not with marble, but with some of the most spectacular 18th. century scagliola work ever created. This is the highest concentration of such work in one place. One of the centres of production was in Naples. the cloister orchards; and on the other hand the large kitchen, the cellars with their enormous wine vats, the laundries, and the huge external yards, where there were people working in the stables, ovens, stores, and at the olive oil mill. The yards were used for productive activities and for trade between the charterhouse and the external world. The monastery also houses the archaeological museum of Western Lucania, which preserves a collection of all the finds unearthed in the excavations at the necropolis of Sala Consilina and Padula. This museum represents a period of time ranging from protohistory to the Hellenistic Age. The building has also played a role in the military history of Italy. It served as French headquarters during the Napoleonic Wars, then as a base of Garibaldi's Southern Army during the Risorgimento, finally, as an internment camp for prisoners during the World War 1 and World War 2. It was here that the Czechoslovak Legion in Italy was established in 1917. References External links Villaprato
Cartuja de Padula

La Cartuja de Padula (en italiano, Certosa di Padula, también conocida como Certosa di S. Lorenzo) es un famoso monasterio cartujo en el parque nacional de Cilento en Italia meridional. Es un lugar declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ El monasterio es la segunda cartuja por tamaño de Italia, después de la de Parma. Fue fundado por Tommaso San Severino el 27 de abril de 1306 sobre un cenobio preexistente. Está dedicado a San Lorenzo, y su estructura arquitectónica recuerda la parrilla sobre la que el santo fue quemado vivo. La historia del edificio cubre 450 años. Las principales partes son barrocas. Es bastante grande, unos 51.500 metros cuadrados en total, con 320 habitaciones y salas. El monasterio tiene el claustro más grande del mundo, con 12.000 metros cuadrados, y está rodeado por 84 columnas. Una famosa escalera en espiral hecha de mármol blanco dentro de un anexo lleva a la gran biblioteca. Según las estrictas reglas cartujanas entre la contemplación y el trabajo en la cartuja, hay dos lugares distintos para estas prácticas: el pacífico claustro, la biblioteca, con su fino suelo de baldosas cerámicas de Vietri, las capillas decoradas con obras de mármol finamente incrustado, los huertos del claustro; y la enorme cocina -donde se cocinó la legendaria tortilla de mil huevos para Carlos I -, las bodegas con sus enormes cubas de vino, lavanderías, y los enormes patios externos, donde la gente trabajaba en los establos, hornos, y en el molino de aceite de oliva. Los patios se usaban para actividades productivas y para intercambios comerciales de la cartuja con el mundo exterior. El monasterio alberga el museo arqueológico de Lucania Occidental, que conserva una colección de todos los hallazgos desenterrados en las excavaciones de la necrópolis de Sala Consilina y Padula. Este museo representa un periodo de tiempo que va de la Protohistoria a la Época helenística. Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Cartuja de Padula. Cartuja de Padula
Samostan u Paduli

Samostan Svetog Lovre u Paduli (talijanski: Certosa di San Lorenzo di Padula) je veliki kartuzijanski samostan koji se nalazi u mjestu Padula, u nacionalnom parku Cilento i Vallo di Diano (u blizini Salerna) u južnoj Italiji. Samostan je, nakon samostana u Parmi, drugi po veličini u Italiji, a proteže se na 51.500 m² (12,7 hektara), s 320 soba i dvorana. Njegova povijest traje već 450 godina, ali glavni dijelovi građevine su izvedeni u baroknom stilu. Od 1998. god. upisan je na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi. Povijest i odlike Samostan u Paduli osnovao je Tommaso di San Severino dana 27. travnja 1306. god. na mjestu ranijeg samostana. Posvećen je Svetom Lovri, a njegova arhitektonska struktura navodno podsjeća na rešetke na kojima je svetac bio mučenički ubijen. Samostan ima najveći klaustar na svijetu, koja pokriva 12.000 m² (2,97 jutara), a okružen je s 84 stupa. Poznato spiralno stubište od bijelog mramora, unutar dodatka, vodi u veliku knjižnicu. Prema strogim kartuzijanskim pravilima odvajanja razmišljanja i rada, postoje dva različita mjesta za takve prakse: s jedne strane, mirni klaustri, knjižnica popločana Vietri keramikom na katu, kapelom ukrašenoj inkrustriranim mramorom i klaustarskim voćnjacima: a s druge strane velika kuhinja, podrum sa svojim ogromnim bačvama vina, praonice i veliko vanjsko dvorište sa stajama, pećima, mlinom za maslinovo ulje i prodavaonicama. Dvorište su monasi koristili za proizvodne djelatnosti, ali i za trgovinu između Samostana i vanjskog svijeta. Samostanska kuća je danas "Arheološki muzej zapadne Lucanije", koji čuva sve nalaze prikupljene iskapanjima na nekropoli Sala Consilina i Padula. Ovaj muzej predstavlja povijest u rasponu od pretpovijesti do helenističkog doba. Vanjske poveznice Villaprato Fotografije i informacije Arhivirana inačica izvorne stranice od 5. kolovoza 2020. (Wayback Machine) (tal.)
Padulai karthauzi kolostor

A padulai San Lorenzo Olaszország második legnagyobb kolostora a parmai után. Campaniában, Salerno megyében, Padulától kissé délnyugatra helyezkedik el. Belső területét 1998-ban az UNESCO világörökség részévé nyilvánították. Története A kolostort a 14. század elején, pontosabban 1306. május 27-én alapította majd a spanyolországi Escorial kolostora mintájára építtette Tommaso Sanseverino, a padulai Marsico grófja. Maguk az építkezési munkálatok 450 évig tartottak és a 19. századig nyúltak. Az óriási épület (51 500 m² terület, ebből 30 000 van beépítve, 320 szobával és csarnokkal) körvonala azt a hússütőrácsot idézi fel, amelyen Szent Lőrincet elevenen megégették. A szigorú karthauzi szabályok szerint a kolostor elmélkedéseknek és munkának adott helyet. Ezen gyakorlatoknak külön helyiségek voltak kinevezve: egyrészt a békés klastromok, a finom Vietri sul Mare-i kerámiával padlózott könyvtár, a berakásos márvány munkával ellátott kápolnák, a kolostor gyümölcsöskertjei, másrészt a nagy konyha, ahol a legendás, 1000 tojásból készült omlettet szolgálták fel V. Károlynak, a pincék nagy boroshordókkal, a mosókonyha, és az óriási kertek, ahol emberek dolgoztak az istállókban, a kemencéknél, és az olajbogyóprésnél. A kertek hasznot hajtó tevékenységeknek adtak helyet, valamint a szerzeteseknek itt nyílt lehetőségük a külvilággal folytatott cserekereskedelemre. A 17. századi, sokáig jelentős könyvtár feljárataként egy különleges építmény szolgált, amely a legkiválóbb márványból készült, kétoldalt csigalépcsővel. A belső udvar 60 000 látogatónak szolgálhat hellyel. A keresztfolyosót, amely mintegy 12 000 m² területű, 84 csarnok veszi körbe. A kolostor minden szerzetese rendelkezett két magánszobával és egy előszobával, saját bejárattal a kolostor kertjébe. Ez utóbbi kutak és virágágyak révén a barokk ízlést közvetíti. Napóleon katonái a 19. században számos műtárgyat elraboltak innen, amelyeket ma már csak a Louvre-ban lehet látni. Viszont a padulai könyvtárban maradtak fenn megtekintésre érdemes darabok. Az első világháború idején, 1915-től hadifogolytábor létesült a kolostor területén, amelyet osztrák–magyar foglyokkal építtettek fel, és 3000 fő befogadására volt alkalmas. A tábor életéről 43 fénykép maradt fenn. További információk Cilento and Vallo di Diano National Park with the Archeological sites of Paestum and Velia, and the Certosa di Padula (A világörökségi helyszín az UNESCO listáján) A kolostor honlapja Europeana 1914-1918 (angolul)
Certosa di Padula

Certosa di Padula lub Certosa di San Lorenzo (Kartuzja Padula lub Kartuzja św. Wawrzyńca) to największy kompleks klasztorny w południowych Włoszech i jeden z najciekawszych w Europie ze względu na jego architektoniczną wartość. Historia Prace budowlane rozpoczęto w 1306 r. z woli Tommasa Sanseverino, hrabiego Marsico, i kontynuowano, wraz z rozbudową i renowacją, do XIX wieku. W Certosa pozostało niewiele najstarszych elementów: wśród nich są wspaniałe drzwi kościoła z 1374 r. i sklepienie krzyżowe samego kościoła. Najważniejsze przebudowy pochodzą z połowy XVI wieku po Soborze Trydenckim. Kartuzi opuścili Padulę w 1807 r., podczas francuskiej okupacji Królestwa Neapolu, kiedy ich posiadłości zostały skonfiskowane. Bogate wyposażenie oraz zbiory artystyczne i biblioteczne uległy prawie całkowitemu rozproszeniu, a opuszczone budynki ulegały degradacji. W 1882 r. klasztor został uznany za zabytek narodowy a prace konserwatorskie rozpoczęto w 1982 r. Opis Klasztor składa się z dużego prostokątnego dziedzińca, otoczonego XVI-wiecznym krużgankiem. Jednonawowy kościół ma pięć kaplic po prawej stronie i dwa chóry. Ołtarz główny dekorowany masą perłową przypisuje się G. D. Vinaccii (z XVII wieku). Kościół ozdobiony jest XVIII-wiecznymi złoconymi stiukami, które pokrywają czternastowieczną strukturę. Obok szeregu kaplic bocznych znajduje się tu kapitularz pełen osiemnastowiecznych stiuków oraz Kaplica Skarbów, która była rodzajem sejfu, w którym zapewne chroniono bogate wyposażenie kościoła. W Kaplicy Założycieli, znajdującej się w rogu krużganku, można podziwiać ozdobny ołtarz. Refektarz to pomieszczenie zbudowane na początku XVIII wieku. Biblioteka, rozległy pokój, w którym zachowały się majolikowe dekoracje podłogowe i sufitowe, zawierała dziesiątki tysięcy książek, w tym iluminowane rękopisy, z których tylko niewielka część pozostaje dziś w Certosa, około dwóch tysięcy tomów. Duży krużganek o powierzchni prawie piętnastu tysięcy metrów kwadratowych należy do największych w Europie. Jego budowę rozpoczęto w 1583 r., zasadniczo przebudowując istniejący klasztor. Krużganek jest dwupoziomowy, a pośrodku znajduje się piękna fontanna w kształcie kielicha, wykonana z kamienia i datowana na 1640 r. Eliptyczne schody z podwójną rampą, ostatnie dzieło kartuzów, jednoczą dwa poziomy dużego krużganku. Duży ogród klasztorny został w znacznym stopniu zdewastowany podczas dwóch wojen światowych. Od 1998 r. wraz z Parkiem Narodowym Cilento i Vallo di Diano oraz stanowiskami archeologicznymi Paestum i Velia znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Przypisy
Certosa di Padula

Certosa di Padula (även Certosa di San Lorenzo di Padula) är ett stort och känt Kartusiankloster i staden Padula i Cilento nationalpark i södra Italien. Klostret är det näst största kartusianklostret i Italien efter ett i Parma. Dess byggnadshistoria sträcker sig över 450 år, men huvuddelen av byggnaderna är i barockstil. Det är ett mycket stort kloster omfattande 51 500 m², med 320 rum och salar. Historia Padulas kartusiankloster grundades av Tommaso di San Severino den 27 april 1306 där ett äldre kloster legat. Det är tillägnat Sankt Lars, och dess arkitektoniska struktur tros påminna om det halster som han brändes levande. Klostret har den största korsgången i världen. Den täcker 12 000 m² och omges av 84 kolonner. En känd spiraltrappa i vit marmor inne i ett annex leder till det stora biblioteket. Enligt den strikta kartusianska distinktionen mellan kontemplation och arbete finns det två tydliga platser för dessa göromål: på ena sidan det fridfulla korsgången, biblioteket med dess vackra golv, kapellen och klostrets trädplanering; på andra sidan det stora köket, källaren med dess enorma vinfat, tvätteriet, och den stora gårdsplanen, där man arbetar i stallen, vid ugnarna, lagerlokalerna, och vid olivoljekvarnen. Gårdsplanen användes för produktiva aktiviteter och för handel mellan klostret och omvärlden. I klostret finns också Västra Lucanias arkeologiska museum, som har en samling av samtliga fynd som gjorts vid utgrävningarna av gravfälten i Sala Consilina och Padula. Museet representerar en tidsperiod från protohistoria till den hellenistiska tidsåldern. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Externa länkar Padula Charterhouse
Chiesa di San Bartolomeo Apostolo (Temù)

La chiesa di San Bartolomeo Apostolo è la parrocchiale di Temù, in provincia e diocesi di Brescia; fa parte della zona pastorale dell'Alta Val Camonica. Storia La prima citazione d'una cappella a Temù risale al 1567, anno della visita pastorale del vescovo Domenico Bollani, per poi venir nuovamente menzionata nel 1573; era filiale della chiesa di Villa Dalegno e settimanalmente vi si celebravano le funzioni. La chiesa temunese fu eretta a parrocchiale il 16 dicembre 1667, tramite decreto del vescovo di Brescia Marino Giovanni Zorzi; nel 1683 iniziarono i lavori di costruzione del campanile, che fu portato a termine nel 1685, anno in cui fu modificata anche la chiesa. Dalla relazione della visita pastorale del 1702 del vescovo Daniele Marco Dolfin si apprende che la parrocchiale, in cui erano collocati quattro altari e avevano sede le scuole del Corpo di Cristo, del Santissimo Rosario e di Sant'Antonio Abate, aveva alle sue dipendenze le chiesette di Sant'Alessandro Martire e di Sant'Antonio. Il nuovo pavimento venne posto tra il 1847 e il 1850 e il 24 agosto 1864 fu impartita la consacrazione dal vescovo di Brescia Girolamo Verzeri.Nel 1927 la chiesa fu interessata da un intervento di ristrutturazione, che interessò particolarmente la facciata, che venne adornata da Mario Zappetti, mentre nel 1947 fu condotto un nuovo restauro su disegno di Virgilio Toloni. Il pavimento venne rifatto nel 1968, mentre dieci anni dopo furono realizzati da Mino Trombini i mosaici della facciata per sostituire gli affreschi dello Zappetti; il 14 aprile 1989, come stabilito dal Direttorio diocesano per le zone pastorali, la parrocchia confluì nella neo-costituita zona pastorale dell'Alta Val Camonica. Descrizione Esterno La facciata della chiesa è tripartita da quattro lesene con capitelli dorici, sorreggenti il timpano triangolare aggettante; al centro è presente il portale d'ingresso, in marmo di Vezza d'Oglio, sopra il quale vi sono un affresco e una serliana, mentre nelle due parti laterali sono visibili altrettanti affreschi. Accanto alla chiesa si erge il campanile, coronato da una merlatura, la cella del quale presenta una bifora per lato. Interno L'interno, adornato da svariate opere d'arte lignee, è composto da un'unica navata, la cui copertura è costituita dalla volta a botte caratterizzata da un unghioni, e sulla quale si affacciano le quattro piccole cappelle laterali; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio. Note Voci correlate Diocesi di Brescia Parrocchie della diocesi di Brescia Temù Regione ecclesiastica Lombardia Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Bartolomeo Apostolo Collegamenti esterni Parrocchia di S. BARTOLOMEO APOSTOLO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 2 febbraio 2021. Chiesa di San Bartolomeo Apostolo - Temù (BS), su beweb.chiesacattolica.it. URL consultato il 2 febbraio 2021.
Lake Mezzano

Lake Mezzano (Italian: Lago di Mezzano; Latin: Lacus Statoniensis) is a small crater lake of central Italy, of volcanic origin, which was formed 400,000 years ago. The lake has a circular shape typical of crater lakes. Its surface area is 475,000 m2 the altitude of its surface is 452 m and has a perimeter of 2,516 m. The emissary which leaves Lake Mezzano is river Olpeta, that is an affluent to Fiora. The lake lies in the territory of the community of Valentano (VT). In the 1980s an archaeological campaign brought back to light a number of historical and prehistorical findings. Many of those are now exhibited in the Museo della Preistoria e della Rocca Farnese in Valentano. References
Lac de Mezzano

Le lac de Mezzano (italien : Lago di Mezzano) est un petit lac de cratère d'origine volcanique situé dans la commune de Valentano (province de Viterbe). Il s'est formé il y a 400 000 ans. Description Le lac a une forme circulaire typique des lacs de cratère et se situe à une altitude de 452 m. Sa superficie est de 475 000 m2 pour un périmètre de 2 516 m. L'émissaire qui sort du lac Mezzano est la rivière Olpeta, un affluent de la Fiora. Dans les années 1980, une campagne archéologique a mis au jour des artefacts préhistoriques qui sont exposés au Museo della Preistoria e della Rocca Farnese à Valentano. Fait divers Le 16 août 2021 au 19 août 2021 l'endroit a été le théâtre d'une Rave party regroupant 8 000 personnes provenant de toute l'Europe. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Lake Mezzano » (voir la liste des auteurs). Portail des lacs et cours d'eau Portail du Latium
Lago di Mezzano

Il lago di Mezzano (in Latino: Lacus Statoniensis) è un piccolo lago dell'Italia centrale in provincia di Viterbo nel Lazio, di origine vulcanica, formatosi circa 400.000 anni fa. Descrizione Situato a ridosso del confine con la Toscana, il lago presenta una forma rotondeggiante, tipica per la sua origine, e possiede un emissario, il fiume Olpeta, a sua volta affluente del Fiora. Ha un'area totale di 47,50 ha, un perimetro di 2.516 m, e si trova a 452 m s.l.m. Si trova all'interno del territorio comunale di Valentano (VT), anche se il comune più vicino in linea d'aria è Latera. Nel 2005 il lago è stato proposto come sito di interesse comunitario. Benché situato a soli 7 km dal lago di Bolsena, non ha con esso collegamenti idrografici e si alimenta solo con le acque sorgive e le piogge poiché non ha immissari. Storia Plinio, Vitruvio e Seneca hanno descritto il cono lacustre di Mezzano Lacus Statoniensis ("lago delle costruzioni") per i resti di villaggi di palafitte sommersi dalle acque, ritrovati grazie alle esplorazioni subacquee del fondale del 1973. Il Villaggio ha restituito la più grande quantità di reperti integri di tutta l'Italia centrale, conservati nel museo della Tuscia e della Rocca Farnese di Valentano e comprendenti ceramiche, oggetti di legno e bronzi. Per tale ragione, la campagna della Soprintendenza per i Beni archeologici dell'Etruria Meridionale ha avuto una vasta eco. Dall'aiuto degli studi sul sistema di insediamento e dal ritrovamento dei reperti si evince la certezza che le rive del lago siano state popolate a partire dall'Età del rame (III millennio a.C), durante l'età della "Cultura Appenninica" nell'Età del Bronzo, fino al Bronzo finale (XII sec a.C.). Ambiente L'ambiente del lago di Mezzano è quasi completamente inalterato, privo delle tracce della presenza umana e abbastanza distante dai centri abitati. È possibile arrivarci solo a piedi. Il perimetro del lago è circondato da canneti e campi coltivati dagli agricoltori del luogo. Le sue acque sono limpide e i colori vanno dal blu profondo al verde cobalto. È situato in una cavità a forma di tronco di cono rovesciato, molto probabilmente un cratere d'esplosione dell'apparato eruttivo di Latera. Fauna In corrispondenza del fiume Olpeta troviamo una ricca avifauna: gallinelle d'acqua, martin pescatori, porciglioni, folaghe e il falco di palude. Le acque del lago sono abitate da una grande varietà di pesci quali tinche, carpe, trote, lucci ed il persico-trota. Flora Oltre al valore paesaggistico, il bacino lacustre riveste una notevole importanza archeologica. A partire dai primi anni '70, diverse campagne di archeologia subacquea hanno portato alla luce i resti di un vasto insediamento palafitticolo risalente all'età del Bronzo medio. I reperti recuperati dai fondali, tra cui ceramiche intatte, elementi in legno e armi in bronzo, sono attualmente conservati ed esposti presso il museo civico intitolato a Ferrante Rittatore Vonwiller a Farnese. Note
Монтироне

Монтиро̀не (на италиански: Montirone, на източноломбардски: Montirù, Монтиру) е градче и община в Северна Италия, провинция Бреша, регион Ломбардия. Разположено е на 100 m надморска височина. Населението на общината е 5148 души (към 2013 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Montirone

Montirone ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit 5102 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Brescia in der Lombardei. Die Gemeinde liegt etwa 10,5 Kilometer südlich von Brescia. Geschichte Im 11. Jahrhundert wird der Name Montirone, der sich vom lateinischen mons Tironis bzw. von monti di terra ableitet, erstmals urkundlich bekannt. Verkehr Durch den Westen der Gemeinde führt die Autostrada A21 von Brescia nach Cremona und Piacenza. Der Bahnhof von Montirone liegt an der Bahnstrecke Parma–Brescia. Einzelnachweise Weblinks
Montirone

Montirone (lombardul: Muntirù) település Olaszországban, Lombardia régióban, Brescia megyében. Lakosainak száma 5061 fő (2023. január 1.). Montirone Bagnolo Mella, Ghedi, Borgosatollo és Poncarale községekkel határos. Népesség A település lakossága az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (olasz)
Montirone

Montirone is een gemeente in de Italiaanse provincie Brescia (regio Lombardije) en telt 4428 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 10,5 km², de bevolkingsdichtheid is 402 inwoners per km². Demografie Montirone telt ongeveer 1632 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 30,9% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Montirone grenst aan de volgende gemeenten: Bagnolo Mella, Borgosatollo, Ghedi, Poncarale. Externe link http://www.comune.montirone.bs.it/
Монтироне

Монтироне (итал. Montirone) — коммуна в Италии, в провинции Брешиа области Ломбардия. Население составляет 4019 человек, плотность населения составляет 402 чел./км². Занимает площадь 10 км². Почтовый индекс — 25010. Телефонный код — 030. Покровителем коммуны почитается священномученик Лаврентий, празднование 10 августа. Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.)
Монтироне

Монтироне (итал. Montirone) је насеље у Италији у округу Бреша, региону Ломбардија. Према процени из 2011. у насељу је живело 4896 становника. Насеље се налази на надморској висини од 101 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 5.044 становника. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Монтіроне

Монтіроне (італ. Montirone) — муніципалітет в Італії, у регіоні Ломбардія, провінція Брешія. Монтіроне розташоване на відстані близько 440 км на північний захід від Рима, 85 км на схід від Мілана, 8 км на південь від Брешії. Населення — 5211 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 10 серпня. Покровитель — святий мученик Лаврентій. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживав 401 іноземець з 36 країн, серед них 113 громадян країн Євросоюзу та 19 громадян України. Сусідні муніципалітети Баньйоло-Мелла Боргозатолло Геді Понкарале Див. також Список муніципалітетів провінції Брешія Примітки