NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Centralna Biblioteka Narodowa we Florencji

Centralna Biblioteka Narodowa we Florencji (Biblioteca Nazionale Centrale di Firenze) – jedna z włoskich bibliotek narodowych, której zadaniem jest zachowanie włoskiego dziedzictwa narodowego. Historia Ze względów historycznych (zjednoczenie miało miejsce w 1861 roku) we Włoszech aż 10 bibliotek pełni funkcję bibliotek narodowych. Są to: Biblioteca Nazionale Centrale di Roma, Biblioteca Nazionale Centrale di Firenze, Biblioteca Nazionale Sagarigga Visconti di Bari, Biblioteca Nazionale di Coscenza, ‒ Biblioteca Nazionale di Potenza, Biblioteca Nazionale Braidese di Milano, Biblioteca Nazionale Vittorio Emmanuele di Napoli, Biblioteca Nazionale Marziana di Venezia, Biblioteca Nazionale di Macerata, Biblioteca Nazionale Universitaria di Torino. Dwie z nich: Centralna Biblioteka Narodowa w Rzymie i Centralna Biblioteka Narodowa we Florencji pełnią rolę bibliotek centralnych i ich zadaniem jest zachowanie dziedzictwa narodowego, mają prawo do otrzymywania egzemplarza obowiązkowego oraz są zobowiązane do tworzenia i publikowania bibliografii narodowej. W 1714 roku Antonio Magliabecchi, uczony i bibliotekarz Kosmy III podarował Florencji swoją licząca 30 000 tomów bibliotekę. Aby rozbudowywać jej zbiory od 1737 biblioteka otrzymywała 1 kopię wszystkich wydawnictw we Florencji, a od 1743 wydawnictw z terenu Wielkiego Księstwa Toskanii. W 1747 jej zbiory udostępniono czytelnikom. W 1861 roku do zbiorów włączono Biblioteką Palatynatu i dodano do nazwy narodowa, a w 1885 roku centralna. Od 1870 roku biblioteka miała prawo do egzemplarza obowiązkowego z terenu Włoch. Budynek Początkowo zbiory przechowywano w pałacu Uffizi. W 1911 roku rozpoczęto prace nad budową nowego budynku dla biblioteki. Projekt przygotował Cesare Bazzani. W 1935 roku biblioteka przeniosła się do nowego budynku. Mieści się on nad brzegiem rzeki Arno, obok kościoła Santa Croce, dlatego w 1966 roku powódź uszkodziła jedną trzecią zbiorów. Zbiory Biblioteka od XVIII wieku miała prawo do egzemplarza obowiązkowego. W 1939 roku wprowadzono we Włoszech ustawę Norme per la consegna di esemplari degli stampati e delle publicazioni (Zasady przekazywania egzemplarzy druków i publikacji), która zobowiązywała drukarzy do bezpłatnego przekazywania 5 egzemplarzy obowiązkowych. Ustawa, modyfikowana w 1945 roku, przetrwała do kwietnia 2004 roku gdy wprowadzono Norme relative al deposito legale dei documenti di interesse culturali destinati all’uso pubblico (Zasady dotyczące egzemplarza obowiązkowego dokumentów o znaczeniu kulturalnym przeznaczonych do użytku publicznego). Wprowadzono zmiany: obowiązek przekazywania egzemplarzy przeszedł na wydawców, ograniczono liczbę egzemplarzy do czterech, w tym 2 są przekazywane do centralnych, a pozostałe trafiają do bibliotek regionalnych. Ustawą zostały również objęte czasopisma, mapy, atlasy, druki muzyczne, druki ulotne, płyty i inne. W 2016 roku zbiory biblioteki we Florencji liczyły: 7 000 000 publikacji drukowanych, ponadto około 25 000 rękopisów, 3716 inkunabułów oraz 29 123 starodruki z XVI wieku. Przypisy
Biblioteca Nacional Central de Florença

A Biblioteca Nacional Central de Florença (em italiano Biblioteca Nazionale Centrale dei Firenze) é uma biblioteca pública nacional e uma das duas bibliotecas centrais da Itália, juntamente com a Biblioteca Nacional Central de Roma. Encontra-se em Florença. É a maior biblioteca pública nacional em Itália e uma das mais importantes na Europa. História A biblioteca foi fundada em 1714 quando Antonio Magliabecchi, um famoso erudito italiano, legou a sua coleção completa de livros, que compreende aproximadamente 30.000 volumes, à cidade de Florença. Desde 1743 requer-se que uma cópia de cada obra publicada na Toscana seja cedida à biblioteca. Originalmente conhecida como a Magliabechiana, a biblioteca abriu-se ao público em 1747. As suas propriedades combinam-se com as da Biblioteca Palatina, em 1861, e em 1885, a biblioteca foi rebatizada como Biblioteca Nacional Central de Florencia, ou BNCF. Desde 1870, a biblioteca recolheu as cópias de todas as publicações italianas. Desde 1935, as coleções estão alojadas num edifício desenhado por César Bazzaniu e Vincenzo Mazzei, situado ao longo do rio Arno de Santa Cruz. Antes disto, encontravam em várias salas da Galeria dos Uffizi. O Sistema Nacional de Bibliotecas (SBN), situado no BNCF, é responsável pela automatização dos serviços de biblioteca e da indexação das explorações nacionais. O seu fundo bibliográfico consta de mais de cinco milhões de volumes, entre manuscritos, incunables, mapas geográficos, partituras musicais e documentos autógrafos. Lamentavelmente, uma grande inundação do rio Arno em 1966 danou quase um terço dos fundos da biblioteca, em especial, as suas publicações periódicas e coleções Magliabechi e Palatino. O Centro de Restauração estabeleceu-se posteriormente, ao que se atribui a recuperação de muitos objectos de valor incalculável.#Contudo, ainda fica muito trabalho por fazer, e alguns artigos perderam-se definitivamente. Jóias bibliográficas O manuscrito Sidereus Nuncius, de Galileo. Referências Bibliografia Bollettino delle pubblicazioni italiane [Bulletin of Italian publications] (em italiano), Biblioteca nazionale centrale di Firenze 1886- Franca Arduini (1990). «The Two National Central Libraries of Florence and Rome». Libraries & Culture (em inglês). 25. JSTOR 25542277 Ligações externas Website oficial (em italiano)
Национальная центральная библиотека Флоренции

Национа́льная центра́льная библиоте́ка Флоре́нции — одна из двух национальных библиотек Италии, наряду с Национальной центральной библиотекой Рима. Библиотека была основана в 1714 году, когда известный итальянский учёный Антонио Мальябеки завещал свою коллекцию книг, которая охватывала приблизительно 30 000 томов, городу Флоренция. Первоначально известная как Библиотека Мальябеки (Малиабечи), она была открыта общественности в 1747 году. В 1861 году фонд библиотеки был объединён с фондом другой библиотеки — «Biblioteca Palatina», и в 1885 году она была переименована в Национальную центральную библиотеку Флоренции. С 1870 года библиотека собирает копии всех итальянских публикаций. С 1935 года книжные коллекции были размещены в здании, спроектированном Чезаре Баццани и расположенном вдоль реки Арно. До этого они размещались в помещениях, принадлежащих Галерее Уффици. Серьёзное наводнение 1966 года, когда река Арно затопила значительную часть города, значительно повредило почти одну треть книжного фонда библиотеки, особенно пострадали периодические издания и несколько коллекций редких книг. Библиотека разработала новый предметный рубрикатор Nuovo soggettario — систему предметного индексирования для различных типов ресурсов. Примечания Галерея Ссылки Официальный веб-сайт библиотеки
Національна центральна бібліотека Флоренції

Національна центральна бібліотека Флоренції (італ. Biblioteca Nazionale Centrale di Firenze) — публічна національна бібліотека у Флоренції (Італія), одна з двох центральних бібліотек Італії, разом з Національною центральною бібліотекою Риму (Biblioteca Nazionale Centrale of Rome). Є центром охорони і дослідження рукописів і рідкісних книг. Майже 11 000 відібраних, головним чином, за красою фоліантів зберігаються в дивовижній будівлі XVI століття, архітектура, дизайн і часткове втілення якого належать руці знаменитого Мікеланджело. Унікальність трибічної структури вестибюля полягає в її вертикальному рішенні: стіни тут розділені на три секції, кожна прикрашена подвійними колонами, що мають форму сувою, і загостреними нішами, обрамленими пілястрами. Читальний зал, навпаки, розвивається горизонтально, зустрічаючи відвідувачів двома рядами дерев′яних лав (plutei), які функціонували і як кафедри, і як книжкові полиці. Розкішні вітражі демонструють орнаментальну пишність геральдики Medici. Створені, видно, фламандськими майстрами по малюнках Джорджіо Вазарі, вони поєднують гротескові мотиви, види зброї і емблеми. Див. також Римська національна центральна бібліотека Ріккардіанська бібліотека Бібліотека Аріостея Бібліотека Лауренціана Королівська бібліотека (Турин) Національна бібліотека святого Марка Туринська національна університетська бібліотека Примітки
Maretsch Castle

Maretsch Castle (German: Schloss Maretsch; Italian: Castel Mareccio) is a castle located in the historic center of Bolzano, South Tyrol, northern Italy. It is a residence rather than a defense construction. The oldest part of the castle dates back to the 13th century. The present form is due to the members of the Feiler family, who transformed it in a Renaissance castle between 1560 and 1570. Today the castle is a convention center, but it can be visited after previous reservation. External links Official website Südtirol-Altoadige - Maretsch Castle
Zamek Mareccio

Zamek Mareccio (wł. Castel Mareccio; niem. Schloss Maretsch) – XII-wieczny zamek w północnych Włoszech położony w pobliżu Bolzano w otoczeniu winnic. W zamku odbywają się doroczne obchody święta wina. Przypisy Bibliografia Zamek Mareccio w serwisie bolzano.net. bolzano.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-23)].
Paul Percy Harris

Paul Percy Harris (Racine, Wisconsin, 19 d'abril de 1868 - 27 de gener de 1947) va ser un advocat de Chicago i un famós francmaçó, al qual se'l coneix per ser el fundador del club de servei Rotary International el 1905. Harris va néixer a Racine (Wisconsin) però va créixer a Vermont. Més tard, es va traslladar a Chicago, Illinois per exercir com a advocat. Harris va estudiar a la Universitat de Princeton i a la Universitat d'Iowa. Durant els següents cinc anys, va treballar per un diari, com a venedor, en granges de fruita, com a actor, i en vaixells de bestiar que viatjaven a Europa. Referències Enllaços externs Vida de Paul Percy Harris
Paul Percy Harris

Paul Percy Harris (* 19. April 1868 in Racine (Wisconsin); † 27. Januar 1947 in Chicago) war ein US-amerikanischer Anwalt und einer der Gründer des Rotary Club. Leben Paul Harris studierte Jura und machte seinen Abschluss an der Universität von Iowa. Danach arbeitete in den unterschiedlichsten Berufen und unternahm ausgedehnte Reisen nach Europa, bevor er sich 1896 in Chicago niederließ, um eine Anwaltskanzlei zu eröffnen. Dort lernte er den Kohlenhändler Silvester Schiele, den Bergbauingenieur Gustavus Loehr und den Schneidermeister Hiram Shorey kennen. Gemeinsam mit ihnen gründete er am 23. Februar 1905 den ersten Rotary Club als einen Ort der Zusammenkunft und Freundschaft. Die Club-Idee fand schnell Zuspruch. Nur wenige Jahre später, 1908, wurde der zweite Club in San Francisco gegründet. Bis 1911 gab es 16 Verbände, die sich zur National Association of Rotary zusammenschlossen. Diese wurde 1912 in Rotary International umbenannt mit Niederlassungen in Kanada und Europa. Als Paul Harris am 27. Januar 1947 starb, hatte sich aus seinem zwanglosen Treffen mit drei Freunden eine Gemeinschaft mit über 6000 Clubs auf vier Kontinenten entwickelt. Weblinks
Paul Harris

Paul Percy Harris (Racine, Wisconsin; 19 de abril de 1868-Chicago, Illinois; 27 de enero de 1947) fue un abogado estadounidense, conocido por ser el fundador de Rotary International en 1905, organización de servicio en la cual actualmente participan más de un millón de personas a nivel mundial. Harris nació en Racine (Wisconsin), pero creció en el estado de Vermont. Se mudó a Chicago (Illinois) para comenzar su práctica como abogado. Harris estudió en la Universidad de Princeton y en Universidad de Iowa. Rotary En sus inicios, pensó que si se unía a los pocos amigos que tenía en la ciudad y si juntos "tiraban para adelante", podrían sacar algo bueno de la devastadora crisis que les había tocado pasar en Chicago por esos años. El 23 de febrero de 1905, Harris formó el primer club con otros tres comerciantes: Silvester Schiele, un comerciante de carbón, Gustavus Loehr, un ingeniero de minas, e Hiram Shorey, un sastre comerciante. Paul Harris nombró el club "Rotary" porque los miembros se conocieron rotando entre sus establecimientos comerciales. Rápidamente adquirieron muchos miembros. Pronto, Paul se fue convenciendo de que el Rotary Club podría ser transformado en un movimiento importante de servicio y trató de expandirlo a otras ciudades. Cuando Harris murió, su sueño había crecido de una reunión informal de cuatro señores a más de 6000 clubes. Referencias Paul P. Harris perfil e historia en Rotary International (inglés) Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Paul Harris.
Paul Harris

Paul Percy Harris (né à Racine, Wisconsin, le 19 avril 1868, décédé le 27 janvier 1947 à Chicago, Illinois), avocat, créateur du premier Rotary Club le 23 février 1905 à Chicago, Illinois avec trois amis Silvester Schiele, négociant en charbon, Gustave E. Loehr, ingénieur des mines, et Hiram E. Shorey, tailleur. Considéré par extension comme fondateur du Rotary International. Bibliographie Marc Levin, Histoire et histoires du Rotary, IBF, 1995, ASIN=B0014SJ5YE Laurent Dareau, Paul Harris, pionnier d'un monde nouveau, Clermont-Ferrand, Un, Deux…Quatre éditions, 2002, 77 p. (ISBN 978-2-913323-50-6, OCLC 470238984) Liens externes Portail des associations
Paul Harris (avvocato)

Paul Percy Harris (Racine, 19 aprile 1868 – Chicago, 27 gennaio 1947) è stato un avvocato statunitense. È stato il fondatore dell'associazione Rotary International. Biografia Figlio di George N. Harris e Cornelia Bryan Harris, nacque nel Wisconsin ma già a tre anni si trasferì presso i nonni paterni in Vermont. Successivamente si spostò a Chicago per intraprendere e completare gli studi in legge. Gli è stata conferito il bachelor in legge dall'Università dell'Iowa e un dottorato onorario dall'Università del Vermont. La vita professionale di Paul Harris fu alquanto movimentata: fu infatti anche cronista di un quotidiano, lavorò come attore di teatro, fu cowboy, e si occupò anche della vendita di marmi e graniti. Rotary Paul Harris è però maggiormente noto per essere stato il fondatore del Rotary International: il 23 febbraio 1905 Harris tenne la prima riunione con tre amici (Silvester Schiele, un commerciante di carbone; Gustave E. Loher, un ingegnere minerario; Hiram E. Shorey, un sarto). I membri scelsero il nome Rotary in quanto ruotavano le riunioni ogni settimana nei rispettivi uffici. Fu stabilito che il club sarebbe stato esclusivamente maschile ed i soci limitati ad un esponente per ramo professionale. Le adesioni al club crebbero notevolmente, e Paul Harris decise di ampliare la rete rotariana anche in altre città. Nel 1908 nacque il secondo club a San Francisco, nel 1909 i club divennero cinque e nel 1910 sedici. Proprio nel 1910 nacque l'Associazione Nazionale dei Rotary club e Harris fu eletto come presidente. Proprio lui fu il più attivo nel sostenere la nascita del primo club all'estero: ciò avvenne nel 1911 a Winnipeg, in Canada. Alla sua morte, avvenuta nel 1947, il numero dei Rotary club del mondo aveva raggiunto la cifra di circa 6.000. Oggi i club sono circa 32.000 con oltre 1,2 milioni di soci distribuiti in oltre 200 paesi.In sua memoria, ciascun Rotary Club conferisce annualmente il Paul Harris Fellow, cioè il più alto riconoscimento a "chi si è particolarmente distinto, con la sua professione e con la sua testimonianza, arrivando ad essere il Voivode dei Voivode del Rotary Club di Riferimento, a contribuire al diffondersi della comprensione e delle relazioni amichevoli fra gli esponenti delle varie attività". Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Paul Percy Harris Collegamenti esterni Biografia su rotary.org, su rotary.org. URL consultato il 6 maggio 2012 (archiviato dall'url originale il 22 marzo 2012).
Paul Harris

Paul Percy Harris (Racine (Wisconsin), 19 april 1868 - 27 januari 1947) was een Amerikaanse initiatiefnemer tot en een van de oprichters van Rotary International. Harris studeerde rechten aan de Universiteit van Iowa. Na een aantal verschillende baantjes in de krantenwereld, als fruitboer, zakenman en acteur en ook gedurende meerdere jaren reizen van en naar onder andere Europa op schepen die vee vervoerden, vestigde hij zich in 1896 in Chicago als advocaat. Daar leerde hij de steenkolenhandelaar Silvester Schiele, de mijnbouwingenieur Gustaph Loehr en de kleermakerspatroon Hiram Shorey kennen. Gezamenlijk richtten zij op 23 februari 1905 de eerste Rotary Club op als bijeenkomst van ontmoeting en vriendschap. Het initiatief om als ondernemers en zelfstandige zakenlui wekelijks voor een vriendschappelijke bijeenkomst bij elkaar te komen, elkaar van advies te dienen en noden in de maatschappij met elkaar te bespreken en oplossingen te bieden, sprak aan. Al in 1908 werd een tweede club opgericht in San Francisco. Tot 1911 werden er zo 16 clubs opgericht. Tot op de dag van vandaag dragen alle Rotary Clubs deze naam met de plaats van vestiging eraan toegevoegd. Toen Paul Harris in 1947 stierf waren er al 6.000 clubs over de hele wereld opgericht. Thans is dit na ruim 100 jaar uitgegroeid tot clubs in meer dan 200 landen of geografische gebieden met een totaal van 1,4 miljoen leden. Externe link oorspronkelijk beeldmateriaal Paul Harris: http://www.youtube.com/watch?v=rleDTGBPR8Q
Paul Harris (advokat)

Paul Percy Harris, född 19 april 1868 i Racine i Wisconsin, död 27 januari 1947 i Chicago i Illinois, var en amerikansk advokat, som grundade den internationella organisationen Rotary. Paul Harris växte upp i Vermont och flyttade till Chicago för att arbeta som advokat. Här tog han 1905 initiativet till den första rotaryklubben. "Paul Harris Fellow" är ett utmärkelsetecken inom Rotary. Asteroiden 5349 Paulharris är uppkallad efter honom. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Paul Harris.
Santa Maria di Loreto (Rom)

Die Kirche Santa Maria di Loreto befindet sich inmitten der römischen Altstadt neben der Trajanssäule. Sie ist Teil eines Zwillingskirchenpaares in Rom; ihr benachbartes Pendant ist Santissimo Nome di Maria al Foro Traiano. Die Kirche wurde in den Jahren von 1522 bis 1573 für die Zunft der Bäcker errichtet. Die Autorschaft der Entwürfe wird dem Antonio da Sangallo dem Jüngeren zugeschrieben. Die Kuppel im Stil des Manierismus wurde in den Jahren 1565 bis 1573 nach den Plänen des Architekten Giacomo Del Duca (1520–1604) gebaut. Ihre Grundstruktur war Vorbild für die Nachbarkirche, diese wurde dennoch ein von ihr sich deutlich unterscheidender Bau. Als Bildhauer der Skulptur der Madonna über dem Portal wird Andrea Sansovino vermutet. Im Inneren der Kirche befindet sich die Statue der Hl. Susanna, die François Duquesnoy zwischen den Jahren 1630 und 1633 schuf, sowie die Statue der Heiligen Cäcilia von Giuliano Finelli (1601–1653), die im Jahr 1629 oder 1630 erschaffen wurde. Den Hauptaltar schuf Gaspare de Vecchi im Jahr 1628. Luca Carimini (1830–1890) baute ihn im Jahr 1867 um. Als sehenswert gilt ebenfalls ein Mosaik in einer der Kapellen, welches Paolo Rossetti im Jahr 1594 schuf. Die Ausstattung einer anderen Kapelle wurde von Niccolò Circignani entworfen. Literatur nach Autoren / Herausgebern alphabetisch geordnet Heinz-Joachim Fischer: Rom. Zweieinhalb Jahrtausende Geschichte, Kunst und Kultur der Ewigen Stadt. DuMont Buchverlag, Köln 2001, ISBN 3-7701-5607-2, S. 201. Anton Henze: Kunstführer Rom. Philipp Reclam GmbH, Stuttgart 1994, ISBN 3-15-010402-5, S. 215. Christoph Jobst: Die Planungen Antonios da Sangallo des Jüngeren für die Kirche S. Maria di Loreto in Rom = Römische Studien der Bibliotheca Hertziana 6. Wernersche Verlagsgesellschaft, Worms 1990. ISBN 978-3-88462-086-1 Weblinks romecity.it: Santa Maria di Loreto (italienisch) katolsk.no: Santa Maria di Loreto (Memento vom 1. März 2006 im Internet Archive) (englisch)
Santa Maria di Loreto, Rome

Santa Maria di Loreto is a 16th-century church in Rome, central Italy, located just across the street from the Trajan's Column, near the giant Monument of Vittorio Emanuele II. History After the Jubilee of 1500, the association of bakers (Sodalizio dei Fornai) received permission from Pope Alexander VI to build a church at this site. Construction of this church began in 1507 under Donato Bramante, carried out by Andrea Sansovino and completed by Antonio da Sangallo the younger. The design called for a square first story and an octagonal second story built in travertine and brick. It was one of the earliest domed square churches built on classical forms. Sangallo's facade is a maturer, more ornate version of the facade of the Palazzo Baldassini. A second dome and lantern were added by Jacopo del Duca around 1575. The church was built atop an earlier 15th century chapel, which contained an icon of the Virgin of Loreto, hence the church retained the icon and acquired the title. It is most notable for the adjacent erection of a similarly domed, but pale marble, 18th-century church Santissimo Nome di Maria al Foro Traiano, giving the semblance of twin churches. Interior The interior decoration is best noted for the statuary, including a statue at the entrance by Andrea Sansovino and around the altar, four angels by Stefano Maderno, and representations of four martyred virgin and Roman saints, apt companions to a church dedicated to the transposed house of the Virgin Mary's Annunciation. The four martyrs in order of completion were Saint Agnes by Pompeo Ferrucci, Saint Flavia Domitilla by Domenico de Rossi, Saint Cecilia by Giuliano Finelli, and the famous early Baroque statue of Santa Susanna by Francois Duquesnoy. One chapel is covered by mosaics by Paolo Rossetti and was frescoed by the studio of Federigo Zuccaro. The main chapel was built by Onorio Longhi and frescoed by Cavaliere d'Arpino. See also 16th-century Western domes References External links Santa Maria di Loreto Studio di Pittura scoltura et architettura nelle Chiese di Roma, (1674), Filippo Titi. Page 316-317.