NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ponte dell'Accademia

Ponte dell'Accademia är en bro i Venedig. Bron byggdes ursprungligen av järn och öppnades den 20 november 1854. År 1933 byggdes bron på nytt i trä av arkitekten Eugenio Miozzi och öppnades den 15 januari detta år. Pontre dell' Accademia är en av fyra broar som korsar Canal Grande. Den har fått sitt namn efter Gallerie dell'Accademia. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från dell'Accademia Italienska Wikipedia. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ponte dell'Accademia.
Міст Академії

Міст Академії (італ. Ponte dell’Accademia) — один з чотирьох мостів у Венеції через Гранд-канал. Названий на честь художнього музею Галереї Академії, який розташовується в колишньому монастирі і будівлі скуоли Санта-Марія делла Каріта. Міст поєднує Галерею Академії і район Сан-Марко. Задуманий в 1488 році, міст Академії не був побудований до 1854 року. Альфред Невілл створив міст у вигляді оригінальної сталевої конструкції. У 1930-х роках міст довелося реконструювати. Йому на зміну поставили тимчасовий дерев'яний міст, який так сподобався містянам, що його вирішили залишити. Через аварійний стан, в 1985 році міст був знесений і замінений новим, із збереженням конструкції і зовнішнього вигляду свого попередника. Див. також Список мостів Венеції
Атела

Атѐла (на италиански: Atella, на местен диалект Ratèddë, Ратедъ) е малко градче и община в Южна Италия, провинция Потенца, регион Базиликата. Разположено е на 512 m надморска височина. Населението на общината е 3883 души (към 2010 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Atella (Basilikata)

Atella ist eine süditalienische Gemeinde (comune) mit 3605 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Potenza in der Basilikata. Die Gemeinde liegt etwa 29,5 Kilometer nordnordwestlich von Potenza im Valle di Vitalba. Geschichte Die heutige Siedlung Atella entstand zwischen 1320 und 1330 durch die Reformen Johanns II. von Lothringen. Schon in der Römerzeit gab es mit Celenna in der Nähe eine stadtähnliche Ortschaft. Der Ort wurde am 8. September 1694 durch ein Erdbeben vollständig zerstört. Wirtschaft und Verkehr Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 93 Appulo Lucana von Barletta nach Potenza. In etwa parallel dazu berührt auch die Strada Statale 658 Potenza-Melfi das Gemeindegebiet. In der Gemeinde wird der Aglianico del Vulture angebaut. Das Vulture-Olivenöl wird aus den hiesigen Oliven gewonnen. Weblinks Einzelnachweise
Atella, Basilicata

Atella (Lucano: Ratèdde) is a town and comune in the province of Potenza, in the Southern Italian region of Basilicata. It is bounded by the comuni of Avigliano, Bella, Calitri, Filiano, Rionero in Vulture, Ripacandida, Ruvo del Monte and San Fele. See also Santa Maria da Nives, Atella Monticchio Vulture (region) References External links Media related to Atella at Wikimedia Commons Official website (in Italian) AltrAtella website (in Italian)
Atella

Atella es un municipio de la Provincia de Potenza, con una población de 3.720 habitantes. Historia Esta aldea se sitúa a lo largo del lado del Monte Vulture que domina el valle de Vitalba. Sus orígenes datan probablemente el siglo III a. C. cuando la aldea de Vitalba, aliada con Aníbal, fue destruida por los romanos y sus habitantes se albergaron en el territorio cercano en donde Atella se sitúa actualmente. La aldea antigua fue abandonada por cierto período de tiempo y en 1330, fue repoblada por algunos campesinos que venían de Rionero conducidos por la familia de Durazzo. En 1423, el territorio fue gobernado por Giovanni Caracciolo. Durante la Primera Guerra de Italia fue ocupado en 1496 por los ejércitos franceses de Carlos VIII al mando de Gilberto de Montpensier. Después de ser sitiada durante 32 días, la ciudad fue conquistada en julio de ese año por el Gran Capitán. Entonces fue gobernado por Filippo Chalon en 1530, por Antonio Layva en 1532, por Los Capuas, Los Gesualdos, los Filomarinos y por los Caracciolos de Torella que se sucedieron uno tras otro hasta la subversión del feudaliso. ATELLA fue destruido por un terremoto en 1694 y de la parte destruida del castillo es posible admirar solamente la Torre de Angevin reataurada en 1993. La construcción más imponente es la de Santa María del Duomo (catedral de Santa María), que data del siglo XIV y se sitúa en el centro de la aldea. Se caracteriza por un portal en el que se observan gravados del sol y la luna, símbolos que refieren representaciones islámicas. La Catedral contiene varias esculturas de madera de los siglos XV y XVI al igual que varias pinturas de la misma época. Esta iglesia fue restaurada después de otro terremoto que tuvo lugar en los 80 y fue reabierta de nuevo en 1993. Evolución demográfica Enlaces externos Sitio Oficial del Comune de Atella Página turística del municipio
Atella (Olaszország)

Atella község (comune) Olaszország Basilicata régiójában, Potenza megyében. Fekvése A megye északi részén fekszik. Határai: Rionero in Vulture, Filiano, Ripacandida, Ruvo del Monte, San Fele, Bella, Calitri és Avigliano. Története Egyes történészek véleménye szerint Atellát az azonos nevű campaniai városból származó rómaiak alapították az i.e 3 században, míg mások véleménye szerint az ókori Celenna helyén alakult ki, amelyről Vergilius is említést tett az Aineászban. Első írásos említése 1320-ból származik, amikor II. Károly nápolyi király újra osztotta a vidék hűbérbirtokait. Népessége A népesség számának alakulása: Főbb látnivalói bencés kolostor (15. század) Santa Maria ad Nives-dóm San Benedetto-templom Santi Vito és Lucia-templom Jegyzetek Források Rotter, Ekkehart (2009). Kalabrien, Basilikata. Dumont Reiseverlag, Ostfildern. ISBN 978-3770155415. Comuni-Italiani Italy World Club
Atella (Italië)

Atella is een gemeente in de Italiaanse provincie Potenza (regio Basilicata) en telt 3845 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 88,3 km², de bevolkingsdichtheid is 42 inwoners per km². De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Montesirico, Sant'Andrea, Sant'Ilario. Demografie Atella telt ongeveer 1397 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 5,9% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie De gemeente ligt op ongeveer 500 m boven zeeniveau. Atella grenst aan de volgende gemeenten: Avigliano, Bella, Calitri (AV), Filiano, Rionero in Vulture, Ripacandida, Ruvo del Monte, San Fele.
Atella

Atella é uma comuna italiana da região da Basilicata, província de Potenza, com cerca de 3721 habitantes. Estende-se por uma área de 88 km², tendo uma densidade populacional de 42 hab/km². Faz fronteira com Avigliano, Bella, Calitri (AV), Filiano, Rionero in Vulture, Ripacandida, Ruvo del Monte, San Fele. Demografia Referências
Atella (comună)

Atella este o comună din provincia Potenza, regiunea Basilicata, Italia, cu o populație de 3.654 locuitori (1 ianuarie 2023) și o suprafață de 88,48 km². Demografie Atella - evoluția demografică Date: Recensăminte sau birourile de statistică - grafică realizată de Wikipedia Referințe Legături externe Comunele Italiei
Ателла

Ателла (итал. Atella) — коммуна в Италии, расположена в регионе Базиликата, подчинена административному центру Потенца. Население составляет 3885 человек, плотность населения составляет 44 чел./км². Занимает площадь 88 км². Почтовый индекс — 85020. Телефонный код — 0972. Покровителями коммуны почитаются Пресвятая Богородица и святой Вит, празднование 15 июня.
Атела

Атела (итал. Atella) је насеље у Италији у округу Потенца, региону Базиликата. Према процени из 2011. у насељу је живело 2896 становника. Насеље се налази на надморској висини од 496 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 3.863 становника. Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Ателла

Ателла (італ. Atella) — муніципалітет в Італії, у регіоні Базиліката, провінція Потенца. Ателла розташована на відстані близько 290 км на південний схід від Рима, 29 км на північний захід від Потенци. Населення — 3840 осіб (2014). Покровитель — Santa Maria Nives. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживали 124 іноземці з 21 країни, серед них 33 громадяни країн Євросоюзу та 8 громадян України. Сусідні муніципалітети Авільяно Белла Калітрі Філіано Ріонеро-ін-Вультуре Рипакандіда Руво-дель-Монте Сан-Феле Див. також Список муніципалітетів провінції Потенца Примітки
Мост на въздишките (Венеция)

Мостът на въздишките (на италиански: Ponte dei Sospiri) е покрит мост, намиращ се във Венеция, Италия. За направата му е използван бял варовик. Има прозорци с каменни решетки. Проектант на моста е Антони Контино, чийто чичо построява моста „Риалто“. Построен е през 1602 г. Мостът свързва старите затвори със стаите за разпити в Двореца на дожите. Името на моста, дадено от Лорд Байрон през XIX век, идва от предположението, че затворниците въздишали, щом поглеждали красивата Венеция през прозореца, преди да бъдат отведени към килиите. В действителност дните на инквицизии и екзекуции били отминали, когато мостът бил изграден, и по-често килиите били заети от дребни престъпници. Освен това не можело да се види много от вътрешната страна на моста заради каменните решетки, покриващи прозорците. Местна легенда гласи, че ако двама влюбени се целунат, минавайки под моста по залез слънце, се вричат във вечна любов. Бележки
Pont dels sospirs

El Pont dels Sospirs (italià: Ponte dei Sospiri) és un pont de Venècia, al nord d'Itàlia. El pont clos és fet de pedra calcària blanca, passa per sobre el Rio di Palazzo, i connecta la Presó Nova (Prigioni Nuove) amb les sales d'interrogatori en el Palau Ducal. Va ser dissenyat per Antonio Contino (l'oncle del qual, Antonio da Ponte havia dissenyat el Pont de Rialto) i va ser construït l'any 1600. Etimologia La vista des del Pont dels Sospirs era la darrera vista de Venècia que els condemnats veien abans del seu empresonament. El nom del pont, donat per Lord Byron com a traducció de l'italià «Ponte dei sospiri» en el segle xix, prové del suggeriment que els presoners sospirarien a la vista final de la seva bonica Venècia a través de la finestra abans de ser portats a les seves cel·les. En realitat, els dies d'inquisicions i execucions sumàries van ser anteriors a la construcció del pont, i les cel·les del palau van ser ocupades majoritàriament per delinqüents menors. A més a més, poc es podia veure de dins el pont a causa de les graelles de pedra cobrint les finestres. Ponts similars El nom «Pont dels sospirs» ha estat aplicat des de llavors, per associació, a d'altres ponts, al voltant del món, així com a d'altres estructures. Cultura L'any 1861, l'òpera Le pont des soupirs per Jacques Offenbach canta al pont, igual que la cançó «Venice» del gibraltareny Melon Diesel. Robin Trower, músic, àlbum Bridge of Sighs (1974) i cançó. [Greg McComas] Galeria Referències Enllaços externs Ponte dei Sospiri, Venezia, Itàlia Arxivat 2018-01-17 a Wayback Machine. Bridge of Sighs Venice Arxivat 2019-05-02 a Wayback Machine. Bridge of Sighs - structurae.net
Most vzdechů

Most vzdechů (italsky Ponte dei Sospiri) je krytý, asi 11 m dlouhý můstek v Benátkách. Byl vystavěn z bílého mramoru v roce 1574 a spojuje výslechovou místnost v Dóžecím paláci s blízkým vězením. Jeho současný název mu dali teprve romantici v 19. století, podle lorda Byrona je odvozen od srdceryvných vzdechů vycházejících z hrdel odsouzených vězňů, kteří tudy bývali odváděni do vězení. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Most vzdechů na Wikimedia Commons Galerie Most vzdechů na Wikimedia Commons Most vzdechů Archivováno 23. 8. 2011 na Wayback Machine. na minutex.cz Most vzdechů na travelandleisure.com Základní data
Sukkenes Bro

Sukkenes Bro (på italiensk: Ponte dei Sospiri) er en bro i Venedig i regionen Veneto i det nordlige Italien. Beskrivelse af broen Broen er lukket både i siderne og ovenover og er bygget af hvide sandsten. Den har vinduer med midtersprosser, ligeledes af sandsten. Sukkenes Bro fører over kanalen Rio di Palazzo, som er en sidekanal til Canal Grande. Broen forbinder Venedigs gamle fængsel med rettergangsrummene i Dogepaladset, hvor Dogen levede og hvorfra han regerede. Broen, der blev bygget i 1602, blev designet af Antoni Contino, en nevø til Antonio da Ponte, som havde konstrueret Rialtobroen. Navnets opståen Den sparsomme udsigt fra broen var det sidste glimt af Venedig, som de dømte fik, inden de blev ført til fængslets fugtige kældre. Navnet på broen, Sukkenes Bro, er fundet på af den engelske digter Lord Byron engang i starten af det 19. århundrede, da han forestillede sig, hvordan fangerne ville sukke højlydt over deres sidste glimt af det skønne Venedig gennem broens vinduer, inden de blev ført ned til deres celler. Broen benyttet Blandt de mange, der blev ført over Sukkenes Bro for at sidde i Venedigs fængsel i kortere eller længere tid, var den kendte venetianske kvindebedårer, forfatter og eventyrer Giacomo Casanova, der i midten af 1700-tallet blev smidt i fangehullet efter en tur gennem inkvisitionen. Han flygtede fra fængslet under et karneval, hvor alle vagterne var berusede. Broen i det lokale folkesagn En legende i Venedig siger, at elskende kan se frem til evig forelskelse og for altid være velsignede hvis de kysser hinanden i en gondol, mens de i solnedgangen passerer under Sukkenes Bro, samt at de vil få et lykkeligt ægteskab der vil bestå resten af deres dage. Links a view on cities-beskrivelse af Sukkenes Bro
Seufzerbrücke

Die Seufzerbrücke (italienisch Ponte dei Sospiri) ist eine Bautenverbindungsbrücke, die den Dogenpalast und die Prigioni nuove, das neue Gefängnis, in der italienischen Stadt Venedig verbindet und über den Rio de Palazzo, einen etwa acht Meter breiten Kanal, führt. Die schmale, elf Meter lange, weiße Kalksteinbrücke wurde geplant von Antonio Contin, einem Neffen von Antonio da Ponte, dem Erbauer der Rialtobrücke. Begonnen wurde mit dem Bau im Jahre 1600, vollendet war die Brücke 1602/03. Contin hatte auch bereits an der Rialtobrücke mitgewirkt. Vom Dogenpalast wurden die von venezianischen Gerichten Verurteilten zur Haft oder zur Hinrichtung über diese Brücke in die Gefängnisräume geleitet. Über die Brücke führen zwei durch eine Mauer getrennte Wege, die den Blick von abgeführten Gefangenen auf die dem Gericht vorzuführenden verhindert. Die Brücke ist außerdem mit zwanzig Maskaronen verziert. Die „Seufzerbrücke“ erhielt erst im Zeitalter der Romantik ihren Namen, in der Vorstellung, dass die Gefangenen auf ihrem Weg ins Gefängnis von hier aus zum letzten Mal mit einem Seufzen einen Blick in die Freiheit der Lagune werfen konnten. Einen sehr guten Blick auf die Seufzerbrücke hat man von der Ponte della Paglia und von der Ponte de la Canonica. Viele ähnliche Brücken wurden nach dem italienischen Vorbild ebenfalls Seufzerbrücke genannt. Bekanntere unter ihnen sind die im St John’s College der Universität Cambridge, am Hertford College der Universität Oxford, an der Hofkirche in Dresden und in Bremen. Die Seufzerbrücke (Le pont des soupirs) ist auch der Name einer Opéra bouffon von Jacques Offenbach. Siehe auch Liste der Brücken in Venedig Weblinks Einzelnachweise
Puente de los Suspiros (Venecia)

El Puente de los Suspiros (italiano: Ponte dei Sospiri) es uno de los puentes más famosos de Venecia (Véneto, Italia). Situado a poca distancia de la Plaza de San Marcos, une el Palacio Ducal de Venecia con la antigua prisión de la Inquisición (Piombi), cruzando el Rio Di Palazzo. Descripción Es una construcción barroca del siglo XVII que da acceso a los calabozos del palacio.​ Debe su nombre a los suspiros de los prisioneros que, desde aquí, veían por última vez el cielo y el mar. Nada tiene que ver con la acepción romántica que algunos autores han utilizado como recurso poético.​ Para acceder al puente hay que seguir el Itinerario Secreto desde el interior del Palacio Ducal de Venecia.​ Conocido en el mundo entero, es fotografiado por los miles de turistas que visitan la ciudad. Véase también Piombi Palacio Ducal de Venecia Plaza de San Marcos Referencias Bibliografía Google Maps Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Puente de los Suspiros.
Most uzdaha

Most uzdaha je pješački kameni most izgrađen početkom 17. stoljeća u Veneciji. Izgrađen je od istarskog kamena u baroknome stilu po nacrtu arhitekta Antonija Contina, sina Bernardina Contina i nećaka Antonija Da Pontea graditelja mosta Rialto po nalogu dužda Marina Grimanija čiji je grb uklesan na njemu. Smješten nedaleko od Trga svetog Marka, svojim lukom prelazi kanal Rio di Palazzo povezujući dvostrukim prolazom Duždevu palaču s tzv. „Novim zatvorima”. Služio je kao prolaz za zatvorenike iz spomenutih zatvora do ureda državnih inkvizitora gdje im se sudilo. Most je postao svjetskom turističkom atrakcijom i jedan je od najfotografiranijih spomenika Venecije. Ime je dobio zbog tradicije koja kaže da su u vrijeme Mletačke Republike zatvorenici prelazeći most uzdisali jer im je to često bilo posljednji put da vide vanjski svijet. Naziv „Most uzdaha“ zabilježen je još krajem osamnaestog stoljeća. Utjecaj Nekoliko drugih mostova u svijetu nazvano je po venecijanskome Mostu uzdaha, poput onoga u Oxfordu, u Cambridgeu i zatvorskog kompleksa okruga Allegheny u Pittsburghu. Opera Jacquesa Offenbacha Le pont des soupirs („Most uzdaha”) iz 1861. dobila je naziv po ovome mostu. Most uzdaha pojavljuje se u radnji filma Mala romansa iz 1979. godine. Jedan od likova tumači tradiciju da ako se par poljubi u gondoli ispod Mosta uzdaha u vrijeme zalaska sunca dok zvone crkvena zvona, bit će zaljubljen zauvijek. Bridge of Sighs naslov je drugoga solističkog studijskog albuma iz 1974. engleskoga rock gitarista i tekstopisca Robina Trowera. Izvori
Sóhajok hídja (Velence)

A Sóhajok hídja (olaszul Ponte dei Sospiri) Velence egyik leghíresebb hídja. A Dózse-palotát (Palazzo Ducale) és a börtönt (Prigione) összekötve a Rio di Palazzo csatorna felett ível át 8 méter hosszan. A palota Magistrato alle Leggi terméből vezet az út a híd irányába. A Ponte della Paglia nevű kis hídról – amint azt a mellékelt kép is mutatja – remek kilátás nyílik a Sóhajok hídjára. Története Az isztriai kőből készült hidat Marino Grimani dózse parancsára Antonio Contin mester építette 1600-ban (más források szerint a nagybátyja, Antonio da Ponte vezette a munkálatokat, amelyek 1597-ben fejeződtek be). Oszlopokkal tagolt homlokzatát tekervényes, kacskaringós motívumok díszítik, az ívnyílás felett négy-négy szoborfej sorakozik. A híd romantikus elnevezése Lord Byrontól származik. A név átment a köztudatba is azzal a népetimológiai magyarázattal, hogy a Dózse-palotában ítélkező bíróságról a börtönbe átkísért emberek sóhaja volt hallható a hídon. A hídhoz fűződő sok rémtörténet elterjedése a költőnek, illetve több romantikus írónak, köztük Victor Hugónak köszönhető. Velence igazságszolgáltatása a kor szörnyű börtönviszonyaihoz képest még humánus is volt; 1660-ban pl. a világon először itt szüntették meg a kínzásokat. Jegyzetek Források Fajth Tibor: Itália (Panoráma útikönyvek, Athenaeum Nyomda, Bp., 1980) ISBN 963-243-235-5 Wolfgang Thoma: Velence (Polyglott útikönyvek, Pegazus Rt., 1990) Alta Macadam: Velence (Kék útikönyvek, Corvina, 1994) Velence (Velencei kiadás magyarul) Venedig (Storti Edizioni, Mestre, 1993) Bruce LaFontaine, Bridges of the World, Courier Dover, 1995 Letizia Gianni, Venezia, Touring Club Italiano, 1985, 278. o. Külső hivatkozások Jókai Mór: Útleírások XIII. fejezet a Sóhajok hídjáról és a Prigionéről (Börtönök) Tóth Béla Mendemondák a világtörténet furcsaságairól (Olaszok című fejezet) velence.lap.hu Velence hivatalos honlapja Photo Velence
Ponte dei Sospiri

Il ponte dei Sospiri è un ponte di Venezia, costruito tra il 1600 e il 1603. Descrizione e storia Il ponte dei Sospiri è costruito in pietra d'Istria, stile barocco, e fu realizzato agli inizi del XVII secolo su progetto dell'architetto Antonio Contin, figlio di Bernardino Contin e nipote di Antonio Da Ponte: il costruttore del ponte di Rialto, per ordine del doge Marino Grimani, il cui stemma vi è scolpito. Questo caratteristico ponte di Venezia, situato a poca distanza da piazza San Marco, scavalca il rio di Palazzo collegando, con un doppio passaggio, il Palazzo Ducale alle Prigioni Nuove. Serviva da passaggio per i reclusi dalle suddette prigioni agli uffici degli Inquisitori di Stato per essere giudicati. Conosciuto a livello globale, è fotografato dai turisti provenienti da ogni parte del mondo. Gli è stato attribuito questo nome perché la tradizione vuole che, ai tempi della Serenissima, i prigionieri, attraversandolo, sospirassero davanti alla prospettiva di vedere per l'ultima volta il mondo esterno. L'appellativo di "Ponte dei Sospiri" è attestato già alla fine del Settecento. Ponti dei Sospiri nel mondo Esistono alcune strutture denominate ponte dei Sospiri sia a Cambridge sia a Oxford, in Inghilterra. La prima appartiene al college universitario St. John's, la seconda, che curiosamente richiama in modo più significativo il ponte di Rialto, appartiene al college Hertford. Inoltre, nel distretto di Barranco, a Lima (capitale del Perù), si ammira un "puente de los Suspiros", punto emblematico del quartiere. Anche a New York ne esiste una copia, o meglio dire, una "citazione modernizzata", che serve da collegamento tra due edifici del complesso della Metropolitan Life Insurance Company Tower, grattacielo dichiaratamente ispirato al campanile di San Marco. Galleria d'immagini Note Bibliografia Venezia, Touring Club Italiano, Milano 2002. Voci correlate Antonio Contin Piombi Palazzo Ducale di Venezia Piazza San Marco Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su ponte dei Sospiri Collegamenti esterni (EN) Bridge of Sighs, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Ponte dei Sospiri, su Structurae. Ponte dei Sospiri, su viaggiatoriatipici.com (archiviato dall'url originale il 27 marzo 2017).
Brug der Zuchten

De Brug der Zuchten is een brug in de Italiaanse stad Venetië. De tussen 1600 en begin 1603 gebouwde brug is een verbinding tussen het Dogepaleis (Palazzo Ducale) en de toen nieuwe gevangenis (Prigioni Nuove). Een dergelijke verbinding tussen gevangenis en paleis is uniek in de wereld. Vroeger moesten de veroordeelden over deze brug heen lopen alvorens ze in de kille en vochtige kerkers (pozzi) werden opgesloten. Bij hoog water liepen die cellen over. De bovenste cellen heetten de 'piombi', verwijzende naar het loden dak. De 'orbe' tot slot waren de geblindeerde cellen. Via de raampjes van de brug zagen de gevangenen dan voor de laatste keer het daglicht. De naam Brug der Zuchten (Ponte dei Sospiri) refereert aan hun zucht op weg naar hun bestemming. In de gevangenis was ooit Casanova opgesloten.
Most Westchnień

Most Westchnień (wł. Ponte dei Sospiri) – most w Wenecji. Został on zaprojektowany przez Antonia Contina, zaś budowę ukończono w 1614 roku. Jest widoczny z mostów Ponte della Paglia oraz Ponte della Canonica. Historia Most Westchnień łączy ścianę wschodnią Pałacu Dożów z budynkiem dawnego więzienia (Piombi). Został zbudowany w 1614 roku według projektu Antonia Contina z białego kamienia z Istrii, w stylu barokowym. Jest zamknięty i zadaszony. Składa się z dwóch korytarzy przedzielonych ścianą. Wspiera się na arkadowym łuku, zawieszonym nad Rio del Palazzo. Na zewnątrz zdobi go płaskorzeźba z postacią Sprawiedliwości i herb doży Marina Grimaniego, a w części dolnej – dekoracja z masek. Nazwa mostu pochodzi od smutnych westchnień (sospiri) więźniów spoglądających po raz ostatni na Wenecję w drodze do sali sądowej. Swoją popularność zawdzięcza przypuszczalnie brytyjskiemu libertynowi Lordowi Byronowi, który wspomniał o nim w jednym ze swoich poematów. W latach 2007–2011 przeprowadzono restaurację mostu. Powód do niej dał fragment muru, który odpadł ze ściany raniąc pewnego niemieckiego turystę. Restauracja kosztowała 2,8 miliona euro i została częściowo sfinansowano dzięki wywieszeniu na fasadzie kontrowersyjnej, zewnętrznej reklamy wielkoformatowej, która zasłoniła cały most, uniemożliwiając jego oglądanie. Przypisy