NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di Santa Margherita (Premeno)

La chiesa di Santa Margherita è la parrocchiale di Premeno, in provincia del Verbano-Cusio-Ossola e diocesi di Novara; fa parte dell'unità pastorale di Verbania. Storia Il luogo di culto originario di Premeno, dedicato a santa Margherita d'Antiochia, fu costruito intorno al 1500. La cappella, eretta a sede parrocchiale nel 1819, agli inizi del XX secolo si rivelò troppo piccola per accogliere tutti gli abitanti e i villeggianti del paese, perciò nel 1930 il parroco Domenico Colli decise di erigere un edificio molto più ampio, sul luogo del precedente; nel 1934 gli architetti Pasquale Tettamanzi e Mainetti redassero il progetto del nuovo tempio e la comunità iniziò a raccogliere i fondi necessari. Scartata l'ipotesi iniziale di demolire l'antico luogo di culto e modificati più volte i disegni originari, il 18 aprile 1938 furono avviati i lavori di edificazione della chiesa, su un terreno acquistato appositamente posto a sud-ovest del centro storico. Il cantiere proseguì per sei anni, recuperando l'altare maggiore, gli affreschi e altri arredi della cappella cinquecentesca, successivamente trasformata in auditorium; il 10 aprile 1944, al termine delle opere, il luogo di culto fu solennemente consacrato. Negli anni seguenti la chiesa fu arricchita con dipinti, statue e altre opere d'arte, grazie alle donazioni di numerosi fedeli. Infine, nel 1986, in ossequio alle norme postconciliari, la chiesa fu dotata dell'altare rivolto verso l'assemblea. Descrizione Esterno La facciata a capanna della chiesa, rivolta a mezzogiorno, è suddivisa da una cornice marcapiano in due registri; quello inferiore, caratterizzato dal pronao, presenta i tre portali d'ingresso, sormontati da altrettante immagini sacre, mentre su quello superiore, pronto dal timpano triangolare spezzato in cui si apre una finestra a lunetta, si aprono un finestrone centrale e due altre finestre a tutto sesto ai lati. Vicino alla parrocchiale si erge su un alto basamento a scarpa il campanile a pianta quadrata; la cella presenta su ogni lato una bifora ed è coronata dalla guglia piramidale poggiante sul tamburo. Interno L'interno dell'edificio si compone di un'ampia navata centrale, sulla quale si affacciano le cappelle e due navatelle laterali e le cui pareti sono scandite da alcune lesene sorreggenti la cornice sopra la quale si imposta la volta; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, rialzato di alcuni gradini, voltato a botte, ospitate l'altare maggiore e chiuso dall'abside semicircolare. Note Voci correlate Diocesi di Novara Premeno Regione ecclesiastica Piemonte Parrocchie della diocesi di Novara Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa parrocchiale di Santa Margherita Collegamenti esterni Parrocchia di S. MARGHERITA, su parrocchiemap.it. URL consultato il 24 dicembre 2022.
Chiesa di Sant'Antonio Abate (Toceno)

La chiesa di Sant'Antonio Abate è la parrocchiale di Toceno, in provincia del Verbano-Cusio-Ossola e diocesi di Novara; fa parte dell'unità pastorale della Val Vigezzo. Storia La prima parrocchie di Toceno fu il cinquecentesco oratorio di Sant'Antonio di Padova, che all'origine era filiale della matrice di Santa Maria Assunta; il vescovo Carlo Bascapè, durante la sua visita pastorale, ordinò di costruire una chiesa più capiente. Cosi, nel XVII secolo venne edificata la nuova parrocchiale; la struttura, ampliata tra il Settecento e il 1806, fu consacrata nel 1824 dal vescovo di Novara Giuseppe Morozzo Della Rocca. Descrizione Esterno La facciata a capanna della chiesa, rivolta a nordovest e anticipata dal pronao caratterizzato da archi a tutto sesto sorretti da colonne e pilastri, presenta al centro il portale d'ingresso e, sopra, il rosone e un oculo. Annesso alla parrocchiale è il campanile a base quadrata, costruito nel 1607; la cella presenta su ogni lato una monofora. Interno L'interno dell'edificio, che si compone di un'unica navata in stile neoclassico, è scandita da lesene e presenta delle cappelle laterali introdotte da archi a tutto sesto; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, rialzato di alcuni gradini e chiuso dall'abside. Qui sono conservate diverse opere di pregio, tra le quali gli affreschi del presbiterio raffiguranti la Nascita di Gesù e l'Adorazione dei Magi, eseguiti da Lorenzo Peretti, dello stesso autore l'ancona con le Tentazioni di Sant'Antonio, l'altare maggiore, costituto nel XVIII secolo, una croce risalente al 1749, collocata su un altare laterale, e l'affresco della cupola con soggetto la Gloria di Sant'Antonio, dipinto da Carlo Maria Gasparoli tra il 1840 e il 1841. Note Voci correlate Toceno Diocesi di Novara Parrocchie della diocesi di Novara Regione ecclesiastica Piemonte Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Sant'Antonio abate Collegamenti esterni Parrocchia di S. ANTONIO ABATE, su parrocchiemap.it. URL consultato il 27 ottobre 2021.
Église San Pasquale a Chiaia

L'église San Pasquale a Chiaia est une église de Naples qui se trouve sur la place homonyme, dans le quartier de Chiaia. Description C'est une église du baroque napolitain du centre historique de Naples construite par les franciscains alcantarains, avec son couvent annexe. Au milieu du XVIIIe siècle, ces éléments sont accentués, puis des éléments néo-classiques sont ajoutés. L'église s'inscrit dans une croix grecque, modifiée ensuite par l'adjonction d'une travée. Le maître-autel est surmonté d'une statue de saint Pascal (canonisé en 1690), patron de l'église. L'abside est décorée de mosaïques. L'église conserve des tableaux de Giacinto Diano, Antonio Sarnelli ou encore de Giovanni Battista Beinaschi. Le corps de saint Égide-Marie de Saint-Joseph, franciscain canonisé en 1996 par Jean-Paul II qui introduisit à Naples la vénération de la Vierge du Pozzo, dite Reine et Mère de Miséricorde, se trouve dans l'église. Il avait passé sa vie comme portier au couvent de l'église. Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa di San Pasquale a Chiaia » (voir la liste des auteurs). Bibliographie (it) Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra, Newton Compton, coll. « Tradizioni italiane », 2015 (EAN 9788854188259) Voir aussi Liste des églises de Naples Portail de Naples Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
San Pasquale a Chiaia (Nápoly)

A San Pasquale a Chiaia templom Nápolyban, a chiaiai tengerparton. Története A 18. század közepén épült barokk stílusban, majd a későbbi átalakítások során neoklasszicista elemekkel is bővült. A görög kereszt alaprajzú templom belsőjét Giacinto Diano, Antonio Sarnelli valamint Giovan Battista Beinaschi alkotásai díszítik. A templomban őrzik az alcantárai szent Tarantói Egidius Mária ereklyéit. Források Blanchard, Paul (2007). Southern Italy (angol nyelven). London: Somerset Books Company. ISBN 9781905131181. Dombi József: Nápoly. (hely nélkül): Panoráma Kiadó. 1978. ISBN 963-243-120-0 New Guide to Naples and Surrounding Area, ISBN 88-8180-084-5 http://www.inaples.it
Chiesa di San Pasquale a Chiaia

La chiesa di San Pasquale a Chiaia è una delle chiese storiche di Napoli; si erge sull'omonima piazza nel quartiere Chiaia. Storia e Descrizione La chiesa e il convento di San Pasquale a Chiaia vennero eretti nel 1749 per volontà dei sovrani Carlo di Borbone e Amalia di Sassonia come ringraziamento al santo (al quale erano molto devoti) per la nascita dell'erede maschile. Il progetto venne redatto dall'architetto indiano Antonio Borbone (un indiano che ebbe come padrino di battesimo proprio re Carlo, ereditandone dunque il cognome), mentre della direzione del cantiere se ne occupò Giuseppe Pollio. Inizialmente la chiesa aveva una pianta a croce greca con un ingresso dal lato; più tardi, nel 1762, fu ampliata con il prolungamento della navata e l’aggiunta della facciata principale. Successivamente, tra il 1820 e il 1826 venne apposta una nuova pavimentazione, opera del maestro marmoraro Raffaele Trinchese. Agli inizi del '900 venne realizzata una decorazione a mosaico celebrativa del santo sulla volta del catino absidale, sovvenziata da un gruppo di nobili, notai e avvocati. La facciata, suddivisa verticalmente da due coppie di lesene, presenta un semplice portale sormontato da un finestrone. In alto, un timpano spezzato culmina in un riquadro decorato al centro da un grande altorilievo in stucco raffigurante San Pasquale; mentre sulla destra si innalza la torre campanaria, alla cui destra, a sua volta, vi è il fabbricato conventuale. L'interno è a navata unica, con cappelle laterali intercomunicanti e abside (modificata nel tempo) delimitata da ambulacro. Sobri e al tempo stesso raffinati sono gli stucchi che decorano la volta della navata e i "peducci" della cupola. Sul primo altare a destra vi è l'Apparizione della Madonna con il bambino a San Giuseppe della Croce firmata e datata 1790 da Giacinto Diano, che sostituì l'Apparizione di Cristo a Santa Margherita da Cortona di Antonio Sarnelli, oggi collocata nel convento; mentre sopra il primo a sinistra si ammira un'imponente e sobria cona marmorea che accoglie la Madonna del Pozzo, opera lignea dei primi decenni dell'800 attribuita ai fratelli Francesco e Giuseppe Verzella e sormontante un'urna che conserva la statua reliquiaria in cera di Sant'Egidio Maria da Taranto. Del medesimo Sarnelli sono anche l'Immacolata con i santi Francesco, Antonio, Gennaro e Nicola sopra il secondo altare a destra, l'Apparizione di San Pietro d'Alcantara a Santa Teresa d'Avila sopra il secondo a sinistra e la Consegna dell'ostensorio a San Pasquale Baylon al cospetto della Madonna Addolorata (datata 1752) nell'abside, al di sotto della decorazione mosaicale cui si faceva riferimento in precedenza. Voci correlate Chiese di Napoli Egidio Maria da Taranto Santa Maria del Pozzo Chiaia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Pasquale a Chiaia Collegamenti esterni La facciata, su napolia.it. URL consultato il 21 luglio 2007 (archiviato dall'url originale il 29 settembre 2007).
Stadio Luigi Zaffanella

Stadio Luigi Zaffanella is a multi-use stadium in Viadana, Italy. It is currently used mostly for rugby union and football matches. It was the home ground of the now defunct Aironi for their Celtic League games. The ground is owned by Rugby Viadana and previously hosted the club's National Championship of Excellence team prior to the 2010/2011 season. In order for the ground to be of a suitable standard for the Celtic League major improvement works are to be carried out in 2011. The east grandstand was doubled in size in 2010 taking the total ground capacity to 6,000. Hospitality, training and parking facilities were also added. The stadium holds 6,000 people. References
Stade Luigi-Zaffanella

Le stade Luigi-Zaffanella ou Stadio Luigi Zaffanella en italien est une enceinte sportive située à Viadana dans la province de Mantoue en Lombardie, dans le nord de l'Italie. Le stade Luigi Zaffanella est principalement utilisé par l'équipe de rugby de Arix Viadana et depuis 2010 par l'équipe italienne d'Aironi qui a intégré la Celtic League. Il avait jusqu'en 2008 une capacité de 3 000 places. Deux tribunes supplémentaires de 1 700 places ont été édifiées derrière les buts permettant ainsi de porter la capacité totale à 6 000 spectateurs. Liens externes (it) vue 360° du stade Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du rugby à XV Portail de la Lombardie
Stadio Luigi Zaffanella

Stadio Luigi Zaffanella – wielofunkcyjny stadion znajdujący się w Viadanie we Włoszech służący przede wszystkim do rozgrywania meczów rugby union oraz piłki nożnej. Obiekt Nazwany na cześć tragicznie zmarłego kapitana miejscowego zespołu, mieszczący 3,5 tysiąca osób stadion został oddany do użytku w 1972 r. Latem 2008 roku kosztem 2 mln euro pozyskanych od sponsorów (m.in. Monte dei Paschi di Siena) za jedną z bramek została dobudowana nowa trybuna na 1700 osób wraz z siedmioma lożami, szatniami dla zawodników i arbitrów, salami odnowy biologicznej, punktem medycznym i antydopingowym. W 2010 roku w związku z dostosowywaniem do wymogów Pro12 stadion wraz z otaczającą infrastrukturą przeszedł gruntowną renowację. Pieniądze na ten cel wyłożyły Region Lombardia (4 mln euro), Prowincja Mantua (0,25 mln) oraz miasto Viadana (0,75 mln). Prace obejmowały rozbudowę dwóch wcześniej istniejących trybun, po czym pojemność stadionu zwiększyła się do 6000 widzów, a także powiększenie parkingu, budowę ścieżki rowerowej oraz nowych dróg dojazdowych do obiektu. Drużyny Do 2010 i od 2012 roku był domowym stadionem zespołu MPS Viadana, mecze rozgrywała tam także stworzona na jej bazie drużyna Aironi. Przypisy
Garegnano Charterhouse

Garegnano Charterhouse, also known as Milan Charterhouse (Italian: Certosa di Garegnano or Certosa di Milano) is a former Carthusian monastery, or charterhouse, located on the outskirts of Milan, Italy, in the Garegnano district. It now houses a community of Capuchin Friars. History The monastery, dedicated to Saint Ambrose but also known as Our Lady of the Lamb of God, was founded in 1349 by Giovanni Visconti, bishop and lord of Milan. Soon after the foundation, monks from this monastery, with the patronage of Galeazzo Visconti, helped found the Certosa of Pavia. It was then located some 4 kilometres from the walls of Milan. In the 14th century, it housed, among others, the poet Petrarch. It was pillaged in 1449 when the Visconti dynasty fell. It was suppressed under the rationalist reforms of the Emperor Joseph II, Milan then being under Austrian rule, and became a parish church in 1782. In 1960 the surviving buildings and parochial duties were taken over by the Capuchin Friars. The present buildings date from the 16th and 17th centuries. The main artworks include a cycle of frescos in the main church by Simone Peterzano (1578), il Genovesino, and Daniele Crespi (1629). There is a painting of San Brunone by Crespi. The chapter house contains, in the vault, a fresco of Saint Michael by Bernardo Zenale of the early 16th century. Further reading Leoncini, Giovanni, 2000: Tra passato e futuro: la vita di alcune importanti certose di Italia. Analecta Cartusiana no 160, Salzburg External links Official site References
Garegnanói karthauzi kolostor

A garegnanói karthauzi kolostor Milánó északi részén található. Története A karthauzi kolostort Giovanni Visconti érsek alapította 1349-ben. A karthauziak később jómódú renddé váltak és megbízták Vincenzo Seregnit a komplexum bővítésével. Erre 1562 és 1570 között került sor. A kolostor történetéhez tartozik, hogy gyakran megfordult itt Petrarca, a költő, akinek bátyja karthauzi szerzetes volt. Leírása A templom keskeny előcsarnoka mögött nagy kiterjedésű, ellipszis alakú átrium helyezkedik el. Ettől jobbra esik a hosszúkás, egykori kolostorépület, amely ma is 16. századi formáját őrzi. Az átrium hátterében tűnik szemünkbe az ugyancsak hosszúkás alaprajzú templomnak szobrokkal gazdagon díszített, későreneszánsz stílusú homlokzata. A templomhajó falait és boltozatát Daniele Crespi freskói díszítik. A festő, aki gyilkosság miatt itt talált menedéket, 1628–29-ben alkotta a falképeket, de már a következő évben meghalt pestisben. A képek a karthauzi rend történetét szemléltetik, és alapítójának, Karthauzi Szent Brúnónak az életéből ábrázolnak mozzanatokat. A templom érdekességei közé tartoznak a karthauzi szerzeteseket ábrázoló óriás szobrok, és azok a festmények, amelyek szintén jeleneteket mutatnak be a rend életéből. Források Blanchard Paul: Northern Italy (Blue Guide sorozat), W. Norton Company, London, 2005 ISBN 978-0393327304 Fajth Tibor: Itália Panoráma útikönyvek, Athenaeum Nyomda, Budapest, 1980 ISBN 963-243-235-5 Lindner László: Milánó és az északolasz tóvidék, Panoráma útikönyvek, Franklin Nyomda, Budapest, 1984 ISBN 963-243-281-9
Монастир ді Гареньяно (Мілан)

Монастир ді Гареньяно, Мілан , також Чертоза ді Гареньяно, Чертоза ді Мілано (італ. Certosa di Garegnano, італ. Certosa di Milano) — старовинний картезіанський монастир, котрий був розташований на околиці Мілана і у XX ст. увійшов до його кордонів. Історія Монастир був заснований 19 вересня 1349 року єпископом і володарем середньовічного міста Мілан Джованні Вісконті(1290—1354). Монастир заснували у півніно-західному передмісті на відстані приблизно чотири кілометри від міста у селі Гареньяно. Первісні споруди монастиря начерно створили до 1352 року. В XIV столітті Лукіно Вісконті зробив багате приношення у монастир, завдяки чому були створені новів вівтарі і добудови приміщень. Вночі 23 квітня 1449 року у монастир вдерлися грабіжники, аби викрасти коштовне каміння і вироби з золота. Серед відомих осіб, що відвідали монастир, були Франческо Петрарка, св. Бернард Сієнський, св. Карло Борромео, король Іспанії Філіп IV. Під час захоплення земель Півночі Італії Австрійською імперією монастир був скасований за часів проведення антиклерикальних реформ імператором Йосипом II. З 1782 року монастирську церкву зробили приходською. Під час наполеонівської навали монастир загарбали французькі військові, котрі розмістили тут стайні і коней. В першій третині XIX ст. монастир відвідав англійський поет Джордж Гордон Байрон, що дав його опис у власному листі. У 1960-і роки залишки монастирських споруд передали ордену капуцинів. Сучасний комплекс споруд належить кінцю XVI та XVII століттям. Свого часу монастирську церкву прикрашали Сімоне Петерцано, Даніеле Креспі, авторитетні майстри доби бароко у Мілані. Галерея обраних фото Див. також Сейченто Архітектура бароко Живопис бароко Вівтар Бароко в Мілані Джуліо Чезаре Прокаччіні Церква Сан Алессандро ін Зебедія Маньєризм Академізм Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Монастир ді Гареньяно (Мілан) Джерела
Chiesa di San Martino Vescovo (Campolongo Tapogliano)

La chiesa di San Martino Vescovo è la parrocchiale di Tapogliano, in provincia di Udine ed arcidiocesi di Gorizia; fa parte del decanato di Visco. Storia La prima chiesa di Tapogliano di cui si ha notizia fu costruita probabilmente tra il XIII e il XIV secolo. Nel 1588 venne eretto il campanile. Nel 1682 iniziò l'edificazione dell'attuale chiesa, completata nel 1690. La nuova chiesa fu consacrata il 21 novembre 1695. Nel 1790 il campanile venne restaurato e, nel 1875, venne rifatta la pavimentazione. Nel 1937 venne realizzata l'attuale facciata, che venne nuovamente restaurata nel 2024. Note Voci correlate Tapogliano Parrocchie dell'arcidiocesi di Gorizia Arcidiocesi di Gorizia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Martino Vescovo Collegamenti esterni Parrocchia di S. MARTINO VESCOVO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 9 settembre 2020.
Chiesa di San Lorenzo Martire (Antrona Schieranco)

La chiesa di San Lorenzo Martire è la parrocchiale di Antronapiana, frazione-capoluogo del comune sparso di Antrona Schieranco, in provincia del Verbano-Cusio-Ossola e diocesi di Novara; fa parte dell'unità pastorale di Villadossola. Storia La precedente chiesetta del borgo, sorta nel XIII secolo, fu distrutta il 27 luglio 1642 dalla frana che andò poi ad ostruire la valle, formando così il lago di Antrona. Gli antronesi incaricarono quindi il capomastro Bartolomeo Tami di redigere il disegno della nuova parrocchiale; la chiesa fu realizzata tra il 1653 e il 1685 rifacendo l'antico oratorio di San Rocco. Nel frattempo, era stato edificato il campanile, eretto tra il 1656 e il 1660. Descrizione Esterno La facciata a salienti della chiesa, rivolta a ponente e anticipata dal protiro, le cui colonne sorreggono degli archi a tutto sesto, presenta al centro il portale maggiore architravato e una serliana, mentre le ali laterali sono caratterizzate dagli ingressi secondari. Annesso alla parrocchiale è il campanile a base quadrata, la cui cella presenta una monofora su ogni lato ed è coperta dalla guglia. Interno L'interno dell'edificio si compone di tre navate; qui sono conservate diverse opere di pregio, tra le quali il barocco ciborio dell'altare maggiore, ultimato nel 1686, il pulpito, costruito tra il 1720 e il 1721, e dipinti eseguiti da Bernardino Peretti. Note Voci correlate Diocesi di Novara Antrona Schieranco Parrocchie della diocesi di Novara Regione ecclesiastica Piemonte Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa parrocchiale di San Lorenzo Collegamenti esterni Parrocchia di SAN LORENZO MARTIRE, su parrocchiemap.it. URL consultato il 28 ottobre 2021. Paolo Negri, San Lorenzo Antronapiana, su academia.edu, 2019.
Świątynia Apollina Sozjanusa

Świątynia Apollina Sozjanusa – starożytna świątynia poświęcona bogu Apollinowi, znajdująca się na Polu Marsowym w Rzymie, pomiędzy Teatrem Marcellusa a współczesnym Piazza di Campitelli. Świątynia została wzniesiona przez konsula Gajusza Juliusza Mento jako wypełnienie ślubu złożonego podczas zarazy, która nawiedziła Rzym w 433/432 roku p.n.e. Jej uroczyste poświęcenie nastąpiło 13 lipca 431 p.n.e., podczas święta Ludi Apollinares. Pierwotnie świątynia dedykowana była Apollinowi z przydomkiem Medicus. W 353 roku p.n.e. dokonano jej przebudowy. Do czasu wzniesienia przez Augusta świątyni Apollina na Palatynie była to jedyna w Rzymie świątynia tego boga. Około 30–28 roku p.n.e. świątynia została gruntownie przebudowana przez Gajusza Sozjusza, konsula z roku 32 p.n.e., na którego cześć nazwano ją świątynią Apollina Sozjanusa. Przyczółek budowli ozdobiono wówczas dekoracją rzeźbiarską przedstawiającą walkę Greków z Amazonkami (symboliczna aluzja do wojny Rzymian z Kleopatrą), we wnętrzu natomiast wykonano fryz ukazujący potrójny triumf Oktawiana w 29 roku p.n.e. Po przebudowie dokonanej przez Sozjusza zwieńczona tympanonem frontowa fasada utrzymanej w stylu korynckim świątyni wspierała się na sześciu kolumnach. Prowadziły do niej dwie pary schodów, ulokowanych po bokach pronaosu. Do czasów współczesnych ze świątyni zachował się jedynie fragment fasady z trzema kolumnami, podtrzymującymi fryz ozdobiony motywem gałązki wawrzynu i bukranionami. Przewrócone kolumny zostały postawione na swoim obecnym miejscu w 1940 roku. Z powodu niedbałości przy pracach rekonstrukcyjnych ich lokalizacja nie pokrywa się jednak z oryginalnym planem świątyni. Przypisy
Apollo Sosianus tempel

Apollo Sosianus tempel (latin: Templum Apollinis Sosiani) var ett tempel, invigt åt Apollo på Marsfältet i Rom. Templet var beläget mellan Octavias portik och Marcellusteatern. Beskrivning Det ursprungliga templet på denna plats uppfördes år 431 f.Kr. av konsuln Gaius Iulius Mento och invigdes åt Apollo Medicus; Mento hade två år tidigare avlagt ett löfte att uppföra templet efter en pestepidemi. Templet restaurerades år 353 f.Kr. samt år 179 f.Kr. År 34 f.Kr. lät generalen och politikern Gaius Sosius bygga om templet, som bland annat fick två trappor. Det är efter denne Gaius Sosius som templet har fått sitt slutgiltiga namn. Apollo Sosianus tempel hyste ett flertal statyer: bland annat Niobiderna, Apollo kitharoidos av Timarchides samt Apollo av Philiscos av Rhodos. Bilder Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 486. ISBN 88-365-2541-5 Claridge, Amanda (1998) (på engelska). Rome: An Oxford Archaeological Guide. Oxford Archaeological Guides, 99-2662277-1. Oxford: Oxford University Press. sid. 245–247. ISBN 0-19-288003-9 Coarelli, Filippo (1980) (på italienska). Guida archeologica di Roma (3). Milano: Arnoldo Mondadori. sid. 245. OCLC 7187657 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Apollo Sosianus tempel.