NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chartreuse de Farneta

La chartreuse de Farneta (en italien, Certosa di Farneta) est un monastère de moines ermites chartreux sis à Lucques en Toscane (Italie). Datant du XIVe siècle , les bâtiments furent agrandis pour accueillir au XXe siècle les moines de la Grande Chartreuse chassés de leur monastère en 1903. Histoire Sa base initiale (avec une église consacrée en 1358) datant du XIVe siècle a été modifiée au XVIIe siècle, et ensuite agrandie au XXe siècle pour accueillir la communauté de la Grande Chartreuse de France. Durant la Seconde Guerre mondiale, plusieurs religieux de la maison furent fusillés par les troupes allemandes pour avoir caché des résistants. Les fresques décorant les murs sont l'œuvre du peintre Stefano Cassiani, dit il Certosino (le Chartreux), et un grand édicule en marbre représente la Discesa dello Spirito Santo (La Descente de l'Esprit Saint). Le petit cloître et la salle capitulaire sont adjacents à l'église, tandis que les cellules des moines - en fait des maisonnettes de trois pièces - entourent le grand cloître. Galerie Sources (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Certosa di Farneta » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste de chartreuses Grande Chartreuse Histoire des Chartreux Correrie Rite cartusien Histoire des congrégations chrétiennes Liens externes Page du site des Chartreux Portail du catholicisme Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Toscane
Certosa di Farneta

La certosa di Farneta è un monastero certosino di Lucca che si trova nella località omonima, frazione della città. Storia e descrizione La chiesa, consacrata nel 1358, mostra l'aspetto assunto dopo i rifacimenti della fine del Seicento. La decorazione pittorica ad affresco di Stefano Cassiani, detto il Certosino, ricopre tutte le pareti; una grande edicola marmorea inquadra la Discesa dello Spirito Santo. Il primitivo nucleo, costruito alla metà del XIV secolo, venne modificato nel XVII secolo; ai primi del Novecento fu più che raddoppiato per ospitare la comunità della Grande Chartreuse, espulsa dalla Francia. Farneta fu sede della Grande Chartreuse e quindi casa madre dell'ordine certosino dal 1903 al 1940. Adiacenti alla chiesa si trovano il chiostro piccolo e la sala capitolare, dove è conservata un'Annunciazione seicentesca. Attorno al Chiostro Grande sono disposte le celle dei monaci, vere e proprie casette, separate le une dalle altre. Durante l'ultima fase del secondo conflitto mondiale, i monaci accolsero vari profughi, civili, ebrei e partigiani. La notte fra il primo e il 2 settembre 1944 le truppe naziste irruppero nel monastero, trucidando, nei giorni successivi, 6 padri, 6 conversi e 32 civili. La Certosa non è visitabile. Onorificenze Note Voci correlate Pasquino Borghi Strage di Farneta Fondi librari in Toscana Antonio Costa Giorgio Maritano Salvador Montes de Oca Michele Nota Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su certosa di Farneta Collegamenti esterni La scheda su toscana.it, su web.rete.toscana.it. Sito sull'universo certosino, su cartusialover.altervista.org. Opuscolo pdf con informazioni sulla casa, sull'Ordine e sulla vita certosina (PDF), su chartreux.org. URL consultato il 13 dicembre 2017 (archiviato dall'url originale il 14 dicembre 2017).
Mosteiro de Farneta

O Mosteiro de Farneta (em italiano: Certosa di Farneta - é mosteiro dos monges Cartuxos, situado em Lucca na Toscana, Itália. Como todos os mosteiros dos cartuxos, a abadia não se pode visitar. História Um primeiro núcleo construído em meados do século XIV foi modificado no século XVII; no início dos anos 1900 foi altamente modificada para hospedar a comunidade da Grande Chartreuse de França que havia fugido da ocupação nazi. A igreja, que foi consagrada em 1358, mostra alterações dos anos 1600. A decoração pictural com frescos de Stefano Cassiani, conhecido por Certosino, recobre toda as paredes; um grande quadro encerra a Descida do Espirito Santo . Edifícios Defronte da igreja encontra-se um pequeno claustro e a sala do capítulo, onde se encontra conservada uma Anunciação seiscentista. Em volta do Grande Claustro encontram-se as celas dos monges . Imagens Notas e referências «Página oficial» «Farneta» (em italiano). Visitado: Março 2014 Referências
Театър на Помпей

41.895, 12.474 Театърът на Помпей (лат.: Theatrum Pompeium, италиански: Teatro di Pompeo) e театър в античен Рим. Поръчан е от Помпей Велики след неговия трети триумф през 61 пр.н.е. и е завършен, когато е за втори път консул през 55 пр.н.е. с великолепни игри (м. др. с 600 лъва, 410 пантери, 18 слона). Нарича се „Помпеански театър“, „Мраморен театър“ и „Голям театър“. Намира се на Марсово поле (Campus Martius) северозападно от Цирк Фламиний. Събира около 10 000 зрители и се намира южно от днешната църква Sant' Andrea della Valle на местото, където днес се намират църквата Santa Maria de Crypta pincta, Piazza Grottapinta и Piazza Satiri. Театърът е съединен с Портикa на Помпей, разположен зад сцената, където са били изложени статуи на известни актьори. Там на 15 март 44 пр.н.е. Гай Юлий Цезар е убит от заговорници. Литература Theatrum Pompei. In: Samuel Ball Platner, Thomas Ashby: A Topographical Dictionary of Ancient Rome. Oxford University Press, London 1929, S. 515 – 517 (online)
Pompeiovo divadlo

Pompeiovo divadlo (latinsky: Theatrum Pompeii, italsky: Teatro di Pompeo) zvané též Mramorové divadlo (Theatrum Marmoreum), byla stavba v Římě, jež existovala v jeho starověké etapě vývoje. Postavená byla na Martově poli ještě za Římské republiky Pompeiem Velikým. Pompeius zaplatil stavbu z vlastních peněz, aby získal politickou popularitu během svého druhého konzulátu. Byla dokončena v roce 55 př. n. l. a šlo o první stálé divadlo, které bylo v Římě postaveno (předtím byla stavba divadel v Římě zakázána) a po čtyřicet let bylo jediným římským divadlem. K zahajovacímu představení byl z odpočinku povolán nejslavnější římský tragéd Clodius Aesopus. Ruiny divadla se nacházejí na Largo di Torre Argentina. Kolem velkých sloupových portiků byl rozsáhlý zahradní komplex plný fontán a soch. Podél krytého podloubí byly prostory určené pro výstavy uměleckých děl a kuriozit, která Pompeius shromáždil během svých válečných tažení. Na opačném konci zahradního komplexu byla tzv. Pompeiova kurie, budova určená pro politická setkání. Často ji využíval i římský senát. Je známá jako místo, kde byl zavražděn Julius Caesar. Stalo se tak během zasedání senátu 15. března 44 př. n. l. Později byly kolem Pompeiova divadla postaveny ještě další divadelní scény a vznikla jakási divadelní čtvrť. V roce 21 divadlo vyhořelo, zrekonstruoval ho Tiberius. Scéna shořela při velkém požáru v roce 80 a byla obnovena Domitianem. Další požár přišel v roce 247. Katalog sestavený na konci 4. století zaznamenal, že kapacita divadla byla 22 888 osob. Historici tomuto číslu ale většinou nevěří a odhadují kapacitu na 11 000. Divadlo přežilo pád Západořímské říše v roce 476 a noví ostrogótští vládci ho dokonce nechali v letech 507–511 n. l. opět zrekonstruovat. Divadlo zaniklo po gótské válce (535–554), ale zdá se, že nebylo válkou vyloženě zasaženo, spíše po válce poklesl počet obyvatel natolik, že existence obřího divadla přestala dávat smysl a počalo postupně chátrat. Ve středověku byl rozebrán mramor na jiné stavby a blízká Tibera devastovala areál záplavami. Ještě v 9. století návštěvníci poznali, že jde o stavbu divadla. Ve 12. století byly v areálu postaveny dva kostely a rozeznatelný byl už jen půdorys divadla. Od 13. století se dále prostor zastavoval, takže ani půdorys není rozeznatelný. Největší neporušené části divadla se nacházejí v Palazzo della Cancelleria, který použil většinu travertinu z původní stavby. Na divadelní tradici navazuje Teatro Argentina, které stojí zhruba v místech Pompeiovy kurie. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Theatre of Pompey na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pompeiovo divadlo na Wikimedia Commons
Pompejevo kazalište

Pompejevo kazalište (lat. Theatrum Pompeium, tal. Teatro di Pompeo) izgrađeno je u Rimu na inicijativu rimskog vojskovođe i državnika Pompeja Velikog. Kazalište koje je otvoreno oko 55. pr. Kr., bilo je tada najveće kazalište u svijetu i moglo je primiti od 12.000 do 27.000 gledatelja. Ovo kazalište imalo je prostor namijenjen za orkestar, scenu, i druge tradicionalne namjenske dijelove kazališta. U istočnom dijelu zgrade kazališta je 15. ožujka 44. pr. Kr. ubijen Julije Cezar. Literatura Claridge, Amanda, Rome: an Oxford Archaeological Guide. Oxford: Oxford University Press 1998. ISBN 0-19-288003-9 Vanjske poveznice
Teatr Pompejusza

Teatr Pompejusza (łac. Theatrum Pompeii, Theatrum Pompeianum, Theatrum Marmoreum, wł. Teatro di Pompeo) – pierwszy (i jednocześnie największy) stały rzymski teatr wzniesiony z kamienia, zbudowany w południowej części Pola Marsowego z inicjatywy Pompejusza Wielkiego. Oddany został do użytku w 55 roku p.n.e. Niezachowany do dzisiejszych czasów. Historia Bezpośredniej inspiracji dla powstania budowli dostarczył teatr na Mytilene, który Pompejusz oglądał podczas swojego pobytu na wyspie w 63 roku p.n.e. Zachwycony jego pięknem, postanowił wznieść podobny w Rzymie. Ze względu na obowiązującą wówczas ustawę senatu, zakazującą wznoszenia w mieście teatrów, ucieknięto się do podstępu. Zamiast budynku scenicznego wzniesiono olbrzymich rozmiarów portyk (Hekatonstylon, „Stukolumnowy”), w związku z czym aktorzy występowali na tle portyku. Ponadto nad górnymi rzędami widowni wzniesiono (poświęconą w 52 roku p.n.e.) świątynię Wenus Zwycięskiej wraz z przyległymi czterema mniejszymi świątynkami dedykowanymi Honorowi, Virtus, Felicitas i Wiktorii, tak że widownię stanowiły niejako schody wiodące do świątyń. Na szczycie arkady wieńczącej cavea ustawiono czternaście rzeźb dłuta Koponiusza, wyobrażających czternaście krain podbitych przez Pompejusza. W portyku teatru znajdowała się sala posiedzeń senatu, w której podczas id marcowych 44 p.n.e. został zamordowany Juliusz Cezar. Na widowni teatru, o średnicy ok. 150 m, mogło pomieścić się szacunkowo około 12 tysięcy widzów. Teatr został przebudowany za panowania Augusta, w 21 roku n.e. spłonął jednak w pożarze. Odbudowę, rozpoczętą przez Tyberiusza, dokończył Kaligula, a odrestaurowany budynek poświęcił cesarz Klaudiusz. W roku 56, z okazji wizyty w Rzymie króla Armenii Tiridatesa I, Neron ozdobił teatr złotem i purpurowymi markizami. W roku 80 teatr ponownie spłonął i został odbudowany przez Domicjana. Odrestaurowany za czasów Septymiusza Sewera, po raz kolejny został strawiony przez ogień w 247 roku. Prac naprawczych w odbudowanym teatrze dokonywali później jeszcze Dioklecjan, Maksymian, Honoriusz i Symmachus. Do czasów współczesnych zachowały się tylko podziemia teatru, jego dokładny plan znany jest jednak dzięki Forma Urbis Romae. Na terenie, gdzie dawniej stał Teatr Pompejusza, wznoszą się obecnie nowożytne zabudowania, m.in. Palazzo Orsini Pio Righetti. Przypisy
Театр Помпея

Театр Помпея (лат. Teatrum Pompei) — несохранившийся древнеримский театр в Риме. Идея заложить театр возникла у Гнея Помпея Великого во время посещения Митилен на Лесбосе в 63 году до н. э. Согласно Плутарху, Помпей, осмотрев митиленский театр, решил построить по его образцу аналогичное сооружение в Риме, но бо́льших размеров. Среди особенностей театра в Митиленах, по-видимому, была надстройка с храмом над амфитеатром, позаимствованная для римской постройки. Кроме того, театр Помпея мог иметь сцену, похожую на митиленскую. Некоторые исследователи, впрочем, считают, что влияние театра в Митиленах на римскую постройку было незначительным. Помпей приказал заложить театр после своего триумфа в 61 году до н. э., здание было освящено в 55 году до н. э. Театр, расположенный на Марсовом поле, вмещал в себя 40 тысяч зрителей; в IV веке н. э. театр вмешал всего 11 600 зрителей, что было связано, вероятнее всего, с его обветшанием. Диаметр полукруглого амфитеатра составлял около 158 метров. Театр стал первым каменным театром в Риме, зрительские места и интерьер театра были украшены мрамором. К театру примыкал портик Помпея (портик вместе с высаженными возле него по строгому плану деревьями стал первым общественным парком Рима), вблизи также располагалась курия Помпея, где иногда проходили заседания сената. Именно возле театра Помпея в 44 году до н.э. был убит Гай Юлий Цезарь. Применена типичная для римской архитектуры ордерная аркада. На протяжении Средневековья театр постепенно разрушался и разбирался на стройматериалы. В настоящее время лишь дуга улицы Via di Grotta Pinta сохранила контур постройки: она проходит по бывшей границе сцены и зрительных мест. Примечания
Pompejus teater

Pompejus teater (latin Theatrum Pompeium, italienska Teatro di Pompeo) uppfördes i Rom på initiativ av den romerske fältherren och statsmannen Pompejus. Teatern, som invigdes cirka år 55 f.Kr., var en gång i tiden världens största teater. Åskådardelens rundning antyds i byggnaderna vid Via di Grottapinta, strax öster om Piazza Campo dei Fiori. Julius Caesar mördades i den curia som fanns i anslutning till den stora portik, inneslutande en trädgård, som utgjorde teaterbyggnadens östra del den 15 mars år 44 f.Kr. Källor Claridge, Amanda, Rome: an Oxford Archaeological Guide. Oxford: Oxford University Press 1998. ISBN 0-19-288003-9 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pompejus teater.
Театр Помпея

Театр Помпея (лат. Teatrum Pompei) — руїни давньоримського театру в Римі. Історія Гней Помпей Великий наказав закласти театр після свого тріумфу в 61 до н. е. Будівлю освячено у 55 до н. е. Театр, розташований на Марсовому полі, вміщував в себе 40 000 глядачів. Став першим кам'яним театром в Римі, глядацькі місця й інтер'єр були прикрашені мармуром. До театру примикав портик Помпея, на якому був вбитий Гай Юлій Цезар 15 березня 44 до н. е. Поблизу також розташовувалася курія Помпея, де іноді проходили засідання сенату. Галерея Примітки Посилання http://www.roma-antiqua.de/antikes_rom/marsfeld/pompeius_theater [Архівовано 22 січня 2013 у Wayback Machine.]
Palazzo Orlandini del Beccuto

The Palazzo Orlandini del Beccuto, also known as Palazzo Gondi di Francia is a palace located with entrance on Via de' Pecori #6-8 in central Florence, region of Tuscany Italy. The palace was built at the site occupied by one of the homes of the Gondi family since 1496, but also incorporated other houses and palaces including that of the Orlandini del Beccuto. The present palace was designed in 1679 mainly by Antonio Maria Ferri, with perhaps some involvement by Ciro Ferri, and the courtyard was designed by Ignazio Del Rosso. The property once included a garden across via de' Pecori, with a 1803 layout by Luigi Bettarini, however relinquished in 1830s and later during the widening of the street. In the 19th century it served as home to prominent foreigners, including Jerome Bonaparte circa 1840, and the British ambassador Sir Augustus Paget (1867-1871), and is wife, Walburga, Lady Paget. Over the decades the palace had varied refurbishments, including by the engineer Cesare Fortini in the final quarter of the 19th century. In 1913, it was purchased by the Bank of Monte dei Paschi di Siena, who still has offices here. The walls of the piano nobile was frescoed once by Pietro Dandini, Antonio Domenico Gabbiani, Alessandro Gherardini, and a ceiling was frescoed by followers of Poccetti. While Bonaparte was in residence, he had murals painted by Luigi Ademollo and Cosimo Meritoni, including a celebration of the masters of Florentine art, including depictions of Brunelleschi, Leonardo, Michelangelo, and Andrea del Sarto. References External links
Palazzo Orlandini del Beccuto

O Palazzo Orlandini del Beccuto é um palácio de Florença, cuja entrada é feita pela Via dei Pecori. Foi construído pela família Orlandini del Beccuto no século XIV e modernizado, nos primeiros anos do século XVIII, segundo um desenho dos arquitectos Zanobi del Rosso e Antonio Maria Ferri. Hóspedes célebres No Palazzo Orlandini del Beccuto habitaram algumas personalidades célebres, das quais se destacam: O Antipapa João XXIII (em 1419), o qual, depois de renunciar à tiara papal foi nomeado Cardeal de Florença pelo Papa Martinho V Jerónimo Bonaparte (1840), ex-rei da Vestfália (de 1807 a 1813). Bibliografia Francesco Lumachi. Firenze - Nuova guida illustrata storica-artistica-aneddotica della città e dintorni, Firenze, Società Editrice Fiorentina, 1929. Galeria de imagens do Palazzo Orlandini del Beccuto Ligações externas
Naturpark Bric Tana

i3i6 Der Naturpark Bric Tana (Parco naturale regionale di Bric Tana) ist ein unter Naturschutz stehender Regionalpark in der norditalienischen Region Ligurien. Politisch gehört er zu der Provinz Savona und liegt in unmittelbarer Nähe der Provinz Cuneo in der Region Piemont. Der Naturpark befindet sich komplett auf dem Gemeindeland von Millesimo. Er wurde am 27. Februar 1985 mittels eines Regionalgesetzes eingerichtet. Siehe auch Liste der Naturparks in Italien Weblinks Webpräsenz bei www.parks.it (italienisch oder englisch)
Parco naturale regionale di Bric Tana

Il parco naturale regionale di Bric Tana è un'area naturale protetta che si trova in Liguria nella provincia di Savona, quasi al confine con la provincia di Cuneo. Storia Il parco, sito interamente nel comune di Millesimo, venne istituito con la Legge Regionale nº 7 del 27 febbraio 1985. Note Voci correlate Provincia di Savona Millesimo Elenco dei parchi regionali italiani Aree naturali protette della Liguria Comunità Montana Alta Val Bormida Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su parco naturale regionale di Bric Tana Collegamenti esterni Parco Naturale Regionale di Bric Tana su Parks, portale dei parchi italiani Il Parco di Bric Tana sul sito della Regione Liguria, su regione.liguria.it. URL consultato il 21 gennaio 2010 (archiviato dall'url originale il 9 ottobre 2007).
Santi Vincenzo e Anastasio church, Cambiano

Santi Vincenzo e Anastasio (St Vincent and Anasthasius) is a late-Baroque style, Roman Catholic parish church located in the town of Cambiano, in the Metropolitan City of Turin in the region of Piedmont, Italy. The church was designed Piedmontese architect Bernardo Vittone. History and description A parish church, existing in 1094, was dedicated only to St Vincent, and only in 1344–1345, after the battle of Gamenario, was the dedication to St Anastasius added. In the 14th century, the church was rebuilt in a gothic style. Refurbishments in the 16th century altered the layout to a more centralized Greek cross and in 1559 added the choir. In 1744, Bernardo Vittone was commissioned to refurbish the facade as we see it presently; he also erected the belltower, which was restored and modified in 1874. The interior retains a baptismal font from 1474. References
Chiesa dei Santi Vincenzo e Anastasio (Cambiano)

La chiesa dei Santi Vincenzo e Anastasio è la parrocchiale di Cambiano, in città metropolitana ed arcidiocesi di Torino; fa parte del distretto pastorale Torino Sud-Est. Storia La prima citazione di una chiesa a Cambiano risale al 1064; questo edificio era a pianta rettangolare ed aveva l'ingresso rivolto ad occidente.Nella bolla di papa Innocenzo II dell'8 novembre 1141 si legge che l'ecclesiam Sancti Vincentii de Campiano, che era una pieve con diverse chiese filiali, era a sua volta sottoposta alla collegiata di Santa Maria della Scala di Chieri, mentre grazie ad un documento di papa Eugenio III si conosce che la pieve cambiese era un possedimento dell'abbazia di Vezzolano.La chiesa venne riedificata nel XIV secolo in stile gotico.Il 23 aprile 1344 la chiesa, precedentemente intitolata solo a san Vincenzo, fu dedicata anche a sant'Anastasio. L'edificio venne rifato nel XVI secolo con pianta a croce greca e nel 1559 fu realizzato il coro.Dalla relazione della vista del 1646 s'apprende che la chiesa era a tre navate, con presbiteri, si forma quadrata e che annessa ad essa era la sacrestia, risalente al 1584.Il 10 settembre del 1687, durante una seduta del locale consiglio comunale, fu deciso di ampliare la chiesa; l'attuale parrocchiale è dunque frutto del rifacimento condotto tra il 1687 e il 1688 dai capomastri Giuseppe, Lorenzo, Antonio e Giò Golzio. Nel XVIII secolo la facciata venne giudicata pericolante e, così, il 20 luglio 1744 l'architetto Bernardo Antonio Vittone fu incaricato di ricostruirla. In quel periodo venne pure eretto il campanile. La chiesa fu poi restaurata nel 1874. Descrizione Esterno La facciata della chiesa, che è in stile barocco, è divisa in due registri, entrambi caratterizzati da colonne; sopra il portale maggiore c'è una finestra circolare, a sua volta sovrastata da una statua raffigurante la Beata Vergine Maria. Interno Opere di pregio conservate all'interno della chiesa sono il fonte battesimale del 1474, la tela ritraente i Santi Carlo Borromeo e Filippo Neri, la statua di Sant'Antonio, la statua con soggetto la Beata Vergine con il Bambino, commissionata nel 1623 da Giovanna Maria de’ Tana e molto venerata in paese, il dipinto in cui si vede il Padreterno presso il quale la Vergine intercede a favore della anime del Purgatorio, i due quadri che rappresentano la morte di San Giuseppe e la visita della Madonna a santa Elisabetta, la quindici formelle dei Misteri del Rosario, il quadro con la Madonna col Bambino, assieme alle sante Anna, Lucia, Dorotea ed Elisabetta d'Ungheria e la tela raffigurante la Madonna di Loreto con la casa di Nazaret, attorniata da vari Santi tra cui Giovanni, Sebastiano Martire, Rita, Antonio e Brigida. Note Voci correlate Cambiano Arcidiocesi di Torino Parrocchie dell'arcidiocesi di Torino Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dei Santi Vincenzo e Anastasio Collegamenti esterni Parrocchia dei SANTI VINCENZO E ANASTASIO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 15 maggio 2020.
Bistum San Severo

Das Bistum San Severo (lat.: Dioecesis Sancti Severi, ital.: Diocesi di San Severo) ist eine in Italien gelegene römisch-katholische Diözese mit Sitz in San Severo. Geschichte Das Bistum San Severo wurde 1062 als Bistum Civitate errichtet und dem Erzbistum Benevent als Suffraganbistum unterstellt. 1439 wurde das Bistum aufgelöst und dem Bistum Lucera angegliedert, aus dem es 1478 wieder ausgegliedert wurde. Am 21. Februar 1580 wurde durch Papst Gregor XIII. mit der Apostolischen Konstitution Pro excellenti der Sitz des Bistums von San Paolo di Civitate nach San Severo verlegt. Zudem wurde das Bistum Civitate in Bistum San Severo umbenannt. Das Bistumsgebiet bestand nun aus der Fusion der Gebiete der aufgelösten Bistümer Civitate und Dragonara, die 1968 als Titularbistümer neu errichtet wurden. Das Bistum San Severo wurde am 30. April 1979 dem Erzbistum Foggia als Suffraganbistum unterstellt. Siehe auch Liste der Bischöfe von San Severo Liste der römisch-katholischen Diözesen Römisch-katholische Kirche in Italien Weblinks Homepage des Bistums San Severo (italienisch) Eintrag zu Bistum San Severo auf catholic-hierarchy.org (englisch) Eintrag zu Bistum San Severo auf gcatholic.org (englisch)
Bisdom San Severo

Het bisdom San Severo (Latijn: Dioecesis Sancti Severi, Italiaans: Diocesi di San Severo) is een in Italië gelegen rooms-katholiek bisdom met zetel in de stad San Severo. Het bisdom behoort tot de kerkprovincie Foggia-Bovino en is, samen met het aartsbisdom Manfredonia-Vieste-San Giovanni Rotondo en de bisdommen Cerignola-Ascoli Satriano en Lucera-Troia, suffragaan aan het aartsbisdom Foggia-Bovino. Geschiedenis Het bisdom San Severo werd in 1062 opgericht als bisdom Civitate. Het was suffragaan aan het aartsbisdom Benevento. In 1439 werd het bisdom opgeheven en het grondgebied verviel aan het bisdom Lucera. In 1478 werd het echter weer opgericht. Op 21 februari 1580 verplaatste paus Gregorius XIII de zetel van het bisdom van San Paolo di Civitate naar San Severo. De naam van het bisdom veranderde dienovereenkomstig mee. Het gebied was een samenvoeging van de bisdommen Civitate en Dragonara (Torremaggiore). Op 30 april 1979 werd San Severo suffragaan aan het aartsbisdom Foggia-Bovino. Bisschoppen van San Severo Zie ook Katholieke Kerk in Italië Externe link (en) Bisdom San Severo op catholic-hierarchy.org