NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bazylika Matki Bożej Wniebowziętej w Akwilei

Bazylika Matki Bożej Wniebowziętej (wł. Basilica di Santa Maria Assunta) w Akwilei – bazylika z początku XI wieku, zbudowana na fundamentach jeszcze starszej świątyni, po której zachowała się pochodząca z IV wieku mozaika o powierzchni 760 m². W 1998 roku bazylika została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Bazylika była siedzibą patriarchów Akwilei. Historia bazyliki Budowę pierwotnej bazyliki w Akwilei rozpoczął biskup Teodor w 314 roku, czyli już po ogłoszeniu przez cesarza Konstantyna edyktu mediolańskiego. Bazylika w Akwilei była więc jedną z pierwszych świątyń chrześcijańskich wybudowanych po zniesieniu prześladowań chrześcijan, a równocześnie pierwszym z kościołów zaprojektowanych i wzniesionych od podstaw, bez wykorzystywania planu jakiejś wcześniejszej świątyni pogańskiej. Akwileja, splądrowana w 452 roku przez Hunów pod wodzą Attyli, a w VI wieku przez Longobardów, utraciła uprzywilejowaną pozycję na rzecz Grado. Prymat w regionie odzyskała dopiero w wieku XI. Wówczas patriarcha Poppone odbudował bazylikę na planie pierwotnej. Podczas prac zabudowano czerwono-białymi płytkami wczesnochrześcijańskie mozaiki. Dzięki temu, mimo wielokrotnych kataklizmów i zniszczeń, mozaiki zachowały się w bardzo dobrym stanie. Zostały odkryte podczas prac na początku XX wieku. Wówczas prace konserwatorskie bazyliki w Akwilei prowadził polski historyk sztuki Karol Lanckoroński. W dowód uznania Akwileja nadała mu w 1906 honorowe obywatelstwo. Architektura chrześcijańska Architektura bazyliki zawierała elementy odzwierciedlające charakter inicjacji chrześcijańskiej Kościoła pierwszych wieków. W pierwszej z dwóch auli, zwanej catechumenum, prowadzono przygotowania katechumenów, którzy po trzech latach wtajemniczania mieli otrzymać chrzest. Dopiero po chrzcie mogli uczestniczyć w liturgiach sprawowanych w ecclesia, czyli drugiej auli. Między catechumenum a ecclesia wybudowano dwie sale, które były wykorzystywane dla przeprowadzania obrzędów inicjacyjnych. Jedną z nich było baptisterium, gdzie odbywał się chrzest, a drugą consignatorium, czyli sala do celebrowania bierzmowania. Mozaiki W bazylice w Akwilei zachowała się największa w świecie mozaika wczesnochrześcijańska o powierzchni 760 m². Także mozaiki są świadectwem katechetycznego charakteru budowli. Zawierają liczne symboliczne odniesienia do wartości chrześcijańskich. Jednym z powszechniej znanych motywów jest mozaika ukazująca langustę odpoczywającą na palmie. Wizerunek ten wyjaśniał katechumenom charakter wtajemniczenia chrześcijańskiego – wskazywał na zupełną przemianę chrześcijanina, który dzięki wierze może wyjść z ciemności i cieszyć się światłem świętości, wykonując przy tym uczynki niespotykane w naturze. Inna mozaika, przedstawiająca walkę koguta z żółwiem, pouczała neofitów o istocie walki jasności (kogut, jako zwiastun świtu) z ciemnością (żółw, który żyje w wodzie i zamyka się w skorupie). Przypisy
Базилика Аквилеи

Базилика Санта-Мария-Ассунта (итал. Basilica Patriarcale di Santa Maria Assunta — Патриаршая базилика Вознесения Девы Марии) — римско-католическая базилика в городе Аквилея, в провинции Удине, регион Фриули-Венеция-Джулия, северо-восточная Италия. Расположена на античной Виа Сакра (Священной дороге), с видом на площадь Капитолия. Освящена в честь Вознесения на небо пресвятой Девы Марии. Ранее базилика являлась центром Аквилейского патриархата. В 1998 году базилика внесена в список Всемирного наследия ЮНЕСКО, как часть ансамбля «Археологическая зона и патриаршая базилика Аквилеи».. История Первая церковь на этом месте датируется IV веком. Ныне существующая базилика была построена в XI веке и обновлена в XIII веке. Фасад в романо-готическом стиле соединен портиком с так называемой церковью язычников и остатками древнего баптистерия V века. Аквилейский патриарх Поппо, родившийся в Баварии, привёз архитектурный проект из Нижней Саксонии, в качестве образца для новой церкви. Базилика была построена в период с 1021 по 1031 годах по образцу церкви церкви Святого Михаила в Хильдесхайме, которая была построена в 1010—1033 годах и сегодня также входит в список памятников ЮНЕСКО. Архитектура В отличие от «немецкой модели», у собора в Аквилее нет западного хора, но есть масштабная колокольня. Нартекс храма датируется IX веком: он структурно связан с раннехристианским баптистерием, возведённым в V веке. Фасад выполнен в романо-готическом стиле. Базилика имеет длину в 65,50 метра при ширине в 30 м и высоте в 23 м. В интерьере имеются главный неф и два боковых прохода с примечательным мозаичным полом IV века. Деревянный потолок датируется 1526 годом, а фресковое убранство относится к разным эпохам: от IV века в Капелле Святого Петра в апсиде до XI века в самой апсиде и XII века в так называемом «Склепе фресок» под пресвитерием, с циклом, изображающим истоки христианства в Аквилее и историю Святого Гермагора, первого епископа города. Рядом с романской Капеллой Гроба Господня XI века, в начале левого прохода, можно увидеть напольные покрытия разного возраста: самое нижнее из древнеримской виллы эпохи Августа. Снаружи, за колокольней IX века и апсидой, находится Кладбище павших, где похоронены десять безымянных солдат Первой мировой войны. Там же похоронена Мария Бергамас. Она потеряла сына в Первой мировой войне и сама выбрала тело Неизвестного солдата Италии. Там же похоронен и Святой Гермагор. См. также Собор Чивидале-дель-Фриули Примечания Литература Luigi Marcuzzi: Aquileia und seine Kunstschätze. Sacile 1985. Giandomenico Romanelli (Hrsg.): Venedig. Kunst und Architektur. 2 Bde. Köln 1997, S. 59 ff. Ссылки Basilica di Aquileia (итал.). turismofvg.it. PromoTurismoFVG, Udine Administration (июль 2019). Дата обращения: 17 ноября 2020.
Сант Антонио (Падуа)

Базилика „Сант Антонио“ (на италиански: Basilica di Sant'Antonio da Padova, бълг. Базилика „Свети Антоний“ в Падуа) е католически храм в италианския град Падуа. Той е най-важният религиозен и художествен център в града. Базиликата носи името на чудотвореца Свети Антоний Падуански, чийто мощи се съхраняват в нея. Тя е и едно от най-посещаваните в света Свети места. Църквата е построена между 1232 г. и средата на 14 век в романско-готически стил. През 19 век е реставрирана и са отстранени бароковите елементи. Мощи на Антоний Падуански Тялото на починалия на 13 юни 1231 година брат Антоний е погребано в малката църква „Санта Мария Матер Домини“. След канонизирането му на 30 май 1232 г. от папа Григорий IX францисканските монаси решават да построят до твърде тясната църква „Санта Мария Матер Домини“ нова църква. Така през 1232 г. започва строителството на базиликата Сант Антонио. То продължава 80 години, като работата е забавена от сложните политически условия и оскъдното финансиране. Нов тласък в строителството дава папа Александър IV, който издава специална индулгенция на всеки помогнал за завършването на базиликата. Папската индулгенция дейста в продължение на 6 години и на 8 април 1263 г. ковчегът на Свети Антоний е преместен под третия купол на новата църква. Външни препратки Официален сайт
Basílica de Sant Antoni de Pàdua

La Basílica de Sant Antoni (en italià Basilica di Sant'Antonio) és un temple religiós de la ciutat italiana de Pàdua, construït entre els anys 1238 i 1310. El nucli original n'és l'església de Santa Maria Mater Domini, on es va instal·lar el convent franciscà en què va ser sepultat sant Antoni de Pàdua, fet que va originar una fervorosa devoció a les seves despulles pels catòlics. Les pintures al fresc, junts amb les de set edificis més del centre històric, forment part del Patrimoni de la humanitat de l'Unesco, des de 2021. A la plaça es troba el magnífic monument eqüestre a Gattamelata de Donatello. A més a més per, a l'interior de la basílica va realitzar l'escultura del Crucifix de bronze, que Boito va posar anys més tard a l'altar major. Per a aquest altar Donatello va crear set estàtues que representen la Mare de Déu amb l'Infant i els sants Francesc, Antoni, Justina, Daniel, Lluís i Prosdòcim. Referències Enllaços externs Basílica de Sant Antoni de Pàdua - Lloc web oficial
Bazilika svatého Antonína

Bazilika svatého Antonína, místními zvaná zkráceně Il Santo („Svatý“) je nejvýznamnějším chrámem v severoitalské Padově a jeden z největších chrámů v Itálii vůbec. Jsou zde uloženy ostatky svatého Antonína Paduánského. V roce 2021 byla zapsána na seznam světového dědictví UNESCO současně s dalšími stavbami v Padově pod společných názvem „Cyklus fresek ze 14. století v Padově“. Historie Svatý Antonín byl proslulý portugalský světec a kazatel ochránce chudých i všech, kteří stále něco ztrácejí. Narodil se v Lisabonu roku 1195, působil v mnoha místech Evropy a v severní Africe; zemřel v Arcelle poblíže Padovy v roce 1231 a již následujícího roku byl svatořečen. Bazilika sv. Antonína byla vybudována patrně v letech 1232–1307 a zcela dokončena až roku 1475. Po požáru roku 1749 byla obnovena a prošla ještě několika opravami. V letech 1715–1720 a od roku 1731 asi do 1740 v chrámu jako regenschori působil český barokní skladatel padre Bohuslav Matěj Černohorský. Popis Cihlová stavba na půdorysu kříže je 110 m dlouhá a 55 m široká. Chrám nese znaky přechodu mezi románským a gotickým slohem, především je však nápadný množstvím byzantských prvků (křížový půdorys, kupole), podobně jako bazilika svatého Marka v Benátkách. Celé stavbě vévodí 7 kupolí, navýšených v roce 1424, a dvě štíhlé zvonice, podobné minaretům. Zatímco fasáda je poměrně strohá, se sochami hlavních františkánských světců a s freskou Andrea Mantegni (1452), interiér baziliky je bohatě vyzdoben. Z bohatého zařízení vyniká hlavní oltář s Donatellovými sochami, jen zlomek původního sochařova záměru. Kromě bronzových soch Ukřižování a Panny Marie s anděly jsou zde i jeho reliéfy ze života světce, mramorový reliéf Kladení do hrobu a téměř 4 m vysoký bronzový svícen od Riccia (1507–1516). Sám světec je pohřben pod oltářem honosné kaple po levé straně, vyzdobené renesančními reliéfy (Tulio Lombardo, Jacopo Sansovino ad.). Protější kaple, zasvěcená svatému Jakubovi, se honosí bohatými freskami ze 14. století. V kapli Nejsvětější svátosti po pravé straně je náhrobek Erasma di Narni, proslulého kondotiéra a velitele místní domobrany, přezdívaného Gattamelata („mazaná kočka“). Padova mu roku 1447 věnovala pomník od Donatella, bronzovou jezdeckou sochu, stojící na náměstí před bazilikou. V pokladnici (Capella del Tesoro) z roku 1690 jsou vystaveny bohoslužebné předměty z 12.–17. století. Ke kostelu přiléhá budova františkánského kláštera se čtyřmi rajskými dvory z 15. století, z nichž tři jsou volně přístupné a slouží poutníkům. Ke kostelu přiléhá také kaple sv. Jiří s renesančními freskami a Scuola del Santo, vyzdobená freskami od Tiziana a jeho žáků. Galerie Odkazy Literatura K. Baedeker, Northern Italy. Leipzig 1910, str. 335n. Ottův slovník naučný, heslo Padova. Sv. 16, str. 19. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bazilika svatého Antonína v Padově na Wikimedia Commons (italsky)(německy)(anglicky)(španělsky)(francouzsky) Oficiální stránky
Basilica di Sant'Antonio

De Sint-Antoniusbasiliek, voluit de Pontificale basiliek van Sint-Antonius van Padua (Italiaans: Basilica Pontificia di Sant'Antonio di Padova) is een pontificale basiliek in Padua in Italië. De basiliek werd tussen 1232 en 1450 in romaans-gotische stijl gebouwd om het graf te herbergen van de heilige Antonius van Padua, gestorven in 1231 in Arcella, een stadsdeel van Padua. De kerk is een belangrijk bedevaartsoord. Op de plek stond voorheen de Santa Maria Mater Domini, die deels in het nieuwe bouwwerk is geïntegreerd als de Kapel van de Zwarte Madonna. De fresco's in deze kapel zijn aan het begin van de veertiende eeuw gemaakt door de kunstenaar Giotto. Alle fresco's in de Basilica di Sant'Antonio maken onderdeel uit van Padua's 14e-eeuwse frescocycli, die sinds 2021 UNESCO-werelderfgoed zijn. In de basiliek bevinden zich verschillende praalgraven. In één ervan liggen Pietro Marchetti en Domenico Marchetti, een vader en zoon die hoogleraar chirurgie en anatomie aan de universiteit van Padua waren. De graftombe van generaal Caterino Corner is in 1674 gemaakt door Josse de Corte. Bronnen Externe link Officiële website
Bazylika św. Antoniego w Padwie

Papieska bazylika św. Antoniego w Padwie (it. Basilica Pontificia di Sant’Antonio di Padova) – największy kościół w Padwie. Wewnątrz znajduje się grób św. Antoniego Padewskiego (Antoniego z Padwy). Mimo licznych pielgrzymek wiernych z całego świata bazylika ta nie posiada statusu głównego kościoła w mieście. Przez mieszkańców Padwy bazylika nazywana jest „Il Santo” (wł. święty). Historia Za życia Św. Antoniego w miejscu tym znajdował się kościół Santa Maria Mater Domini, który dzisiaj pełni funkcję kaplicy Madonna Mora we wnętrzu bazyliki. Obok kościoła w 1229 roku założony został klasztor zakonu braci mniejszych (franciszkanów) prawdopodobnie przez samego Świętego Antoniego. Po śmierci Św. Antoniego w 1231 r. w Arcelli na północy miasta, gdzie mieścił się Klasztor Sióstr Klarysek, ciało Antoniego, zgodnie z jego wolą, zostało przeniesione i pochowane w Santa Maria Mater Domini. Architektura Dzisiejszy zewnętrzny wygląd bazyliki jest w głównej mierze efektem trzech przebudów dokonanych w latach 1238-1310. Pierwsza rozbudowa bazyliki do formy prostego kościoła franciszkańskiego jednonawowego z krótką absydą została rozpoczęta w 1238 roku. Z czasem zostały dodane dwie boczne nawy. W końcowym efekcie kościół przeobraził się w istniejącą dziś budowlę. Wnętrze bazyliki, z uwagi na liczne rozbudowy, jest stosunkowo zróżnicowane. Stylowo bazylika podzielona jest na dwie części: nawową i absydową, nie tylko przez obecność licznych fresków w transepcie, ale przede wszystkim z uwagi na odmienność typologiczną gotyku. Część nawowa jest przestronna, otoczona galerią, która okrąża również transept. Polonica W 1592 polscy studenci Uniwersytetu w Padwie zorganizowali się w samodzielną organizację Nacja Polska. Uchwalono wtedy, że należy zbudować w bazylice polską kaplicę z kryptą. Na początku 1593 franciszkanie zarządzający obiektem przydzielili Polakom miejsce w północnej nawie kościoła. Z uwagi na trudności ze zbieraniem funduszy, decyzję o zabudowie wnętrza podjęto dopiero w 1606. Ołtarz i kryptę zaprojektował padewski rzeźbiarz Cesare Bovo. Uroczystość poświęcenia odbyła się w 1607. Kaplicy nadano wezwanie św. Stanisława. Pierwotny ołtarz został rozebrany w 1809. Na jego miejsce ściągnięto używany z przełomu XVII i XVIII wieku z kościoła San Prosdocino. Wewnątrz umieszczono obraz przedstawiający wskrzeszenie Piotrowina autorstwa Pietro Malomby z Wenecji. W 1979 zastąpiono go kolejnym ołtarzem z obrazem Chwała św. Maksymiliana autorstwa Pietro Annigoniego. W otoczeniu ołtarza znajduje się siedem nagrobków i epitafiów. Upamiętniają one pochowanych tu lub zmarłych. Są to m.in.: Stefan Ubaldini, naukowiec ze Lwowa (jego rodzina pochodziła z Florencji), Stanisław Miński, zm. 1607, doradca króla Zygmunta III i delegat do papieża Klemensa VIII w sprawie kanonizacji Jacka Odrowąża, Aleksander Kazimierz Sapieha (zm. 1619), Krzysztof Sapieha (zm. 1637), podczaszy wielki litewski – obaj Sapiehowie zmarli w Padwie, ale ciała przewieziono do Polski, Stanisław Fritznekier, zm. około 1690, doktor filozofii i medycyny. Przypisy
Basílica de Santo Antônio de Pádua

A Basílica de Santo Antônio de Pádua (português brasileiro) ou Basílica de Santo António de Pádua (português europeu) (em italiano: Basilica di Sant'Antonio di Padova) é a maior igreja da cidade de Pádua, na Itália. Embora receba peregrinos católicos de todo mundo, não é a catedral da cidade. É conhecida apenas como "il Santo", e é administrada pelos Frades Franciscanos Conventuais. A construção deve ter começado entre 1234 e 1238, pouco após a morte de Santo António de Lisboa, possuindo apenas uma nave. Mais tarde recebeu acréscimos laterais e foi concluída em 1310. O santo, de acordo com seu testamento, foi enterrado na pequena igreja de Santa Maria Mater Domini e perto de um convento fundado por ele em 1229. Essa igreja foi incorporada à atual basílica com o nome de Cappella della Madonna Mora (Capela da Madonna Escura). A basílica é um edifício gigantesco sem um estilo arquitetônico definido, embora os traços românicos e góticos sejam predominantes. Suas cúpulas revelam a influência bizantina. No interior, o estilo se torna ainda mais complexo, com numerosos monumentos funerários e altares renascentistas e barrocos, decorados com esculturas e pinturas. A Cappella del Santissimo Sacramento é o túmulo de do famoso condottiero (mercenário) Gattamelata e seu filho Giannantonio. Relíquias de Santo Antônio são achadas na Capela do Tesouro. O corpo do santo, que estava originalmente na capela Madonna Mora, recebeu no Renascimento uma capela especial, criada por um grupo de importantes artistas, entre eles Tullio Lombardo, Antonio Lombardo e Jacopo Sansovino, com esculturas de Tiziano Aspetti. Na basílica há também diversas imagens notáveis da Madonna. Outras obras são o magnífico candelabro de Páscoa, de 1515, por Andrea Briosco; as seis estátuas de santos no altar, de Donatello; e a Crucificação, de Altichiero da Zevio, uma das obras mais importantes do final do século XIV. Anexos à basílica estão um claustro e o Oratório de São Jorge, com um grande ciclo de afrescos de Altichiero. Referências Ver também Igreja de Santo António de Lisboa Ligações externas Basílica de Santo António de Pádua – Site oficial
Bazilica Sfântul Anton din Padova

Bazilica Sfântul Anton din Padova (în italiană Basilica di Sant’Antonio) este unul din cele mai importante locuri de pelerinaj creștin din Italia. Biserica a fost construită din 1232 până în 1310 în stil romanic, cu elemente gotice, în cinstea Sfântului Anton de Padova, care a murit în anul 1231 la Arcella (în prezent parte a orașului Padova.
Basiluzzo

Basiluzzo (siz. Vasiluzzu) ist der Name der größten unbewohnten Felseninsel der Liparischen Inseln. Lage und Beschreibung Sie erhebt sich rund 3,5 Kilometer nordöstlich von Panarea aus dem Tyrrhenischen Meer auf rund 165 m s. l. m. Die nur 29 Hektar große Insel, die zur Gemeinde Lipari gehört, ist umgeben von steilen Klippen. 37 Meter nordwestlich liegt der 79 Meter hohe und nur 0,55 Hektar große Felsen Scoglio Spinazzola. Im Innern von der Insel liegt eine Ebene, die nach Osten hin abfällt. Die Insel hat die Form einer großen Kuppel und besteht aus Rhyolith. Sie bildete sich vor rund 54.000 Jahren aus den Resten mehrerer Lavaströme und ist damit die jüngste vulkanische Bildung des Archipels. Die terrassenähnlich ansteigende Fläche im Innern ist später durch Erosion entstanden. Am Meeresgrund südöstlich der Insel finden sich immer noch Gasaustritte aus dem Erdinnern. Im Osten der Insel befinden sich die Reste eines Anlegers aus römischer Zeit, der heute noch benutzt wird. Einige Meter unter der Wasseroberfläche lassen sich noch weitere Reste einer römischen Hafenanlage ertauchen. Ein antiker Steinweg führt von diesem Anleger auf den höchsten Punkt der Insel, von wo aus man an einem Eisenkruzifix einen Panorama-Ausblick auf alle Liparischen Inseln hat. Die zahlreichen Reste antiker Bebauung, darunter Bodenmosaike und Mauerreste (opus reticulatum), lassen auf die Villa eines reichen Besitzers aus der Kaiserzeit schließen. Über eine weitere Besiedlung ist nichts bekannt. Reste von Gerstenfeldern weisen aber darauf hin, dass die Insel während der vergangenen Jahrhunderte bewirtschaftet wurde, ursprünglich von Einwohnern Strombolis, dann des näher gelegenen Panarea. Neben Hinweisen auf menschliche Nutzung der auf der Insel befindlichen Grotten wurden am Ende des 19. Jahrhunderts auch noch Reste eines Hauses und einer Tenne sowie zweier Zisternen beobachtet. Basiluzzo gehört zum Naturschutzgebiet Riserva naturale Isola di Panarea e scogli viciniori. Die Vegetation ist geprägt durch Rosmarinbüsche, Sonnenwenden, Disteln, Wolfsmilchgewächse, Beifuß, Kapern- und Mastixsträucher. Weblinks Marco Anzidei: Basiluzzo oggi auf der Seite Ama Panarea (ital.) Die Liparischen Inseln, Viertes Heft: Panarea (Prag 1895) Auszug in italienischer Übersetzung auf der Seite Ama Panarea (ital.) Beschreibung auf einer Seite über die italienischen Meeresschutzgebiete (ital.)
Basiluzzo

Basiluzzo (Italian pronunciation: [baziˈluttso]) is an islet (1 km2 (0.39 sq mi)), and the smallest of eight islands in the Aeolian Islands, a volcanic island chain north of Sicily. In antiquity, the island was named "Hicesia". Media It is featured in the Italian film L'avventura, where the characters are on a motor boat looking for somewhere to swim. They sail up to Basiluzzo but decide to travel to Lisca Bianca, another of the Aeolian Islands nearest to Basiluzzo. References
Basiluzzo

La isla de Basiluzzo (del italiano: Isola di Basiluzzo) es un islote (menos de 1 km²) y una de las ocho islas Eolias, una isla volcánica en cadena al norte de Sicilia, en el país europeo de Italia.​ Descripción Situada a unos 3,5 km al noreste de Panarea, tiene una superficie de 0,3 kilómetros cuadrados: es, por lo tanto, el mayor de los islotes deshabitados y las rocas de las islas Eolias. Las costas se caracterizan por altos acantilados sobre el mar, mientras que el centro es una gran meseta que a lo largo de los siglos se ha utilizado como un lugar para los cultivos, pastizales y casas de veraneo. Véase también Geografía de Italia Geografía de Europa Referencias Bibliografía Pietro Lo Cascio ed Enrico Navarra, Guida naturalistica alle Isole Eolie, L’Epos, 2003. ISBN 978-88-8302-213-5 Gin Racheli, Eolie di vento e di fuoco. Natura, storia, arte, turismo, Mursia, 1999. ISBN 978-88-4252-328-4 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Basiluzzo.
Basiluzzo

Basiluzzo est une petite île d'origine volcanique d'environ 0,3 km2 faisant partie de l'archipel des îles Éoliennes au nord de la Sicile. Description Elle est située à 3,5 km au nord-est de Panarea. Elle est entourée de falaises, et son altitude maximum est de 165 m. C'est la plus grande des îles non habitées des îles Éoliennes. A proximité se trouve le scoglio Spinazzola L'île de Basiluzzo apparaît dans le film L'avventura de Michelangelo Antonioni. Galerie Bibliographie The Aeolian Islands, Philip Ward, The Oleander Press, 1974 Voir aussi Notes et références Liens externes (it) http://www.amapanarea.it/basiluzzoanzidei.asp Portail de la mer Méditerranée Portail des îles Portail de la Sicile
Basiluzzo

Basiluzzo je namjanji od 8 talijanskih otoka u Tirenskom moru koji čine Liparske otoke, niz vulkanskih otoka sjeverno od Sicilije. Otok ima površinu od jedva 1 km². Stari Grci su ga zvali Hycesia. Otok u popularnoj kulturi Otok je prikazan u talijanskom filmu L'avventura, kada likovi iz filma na motornom brodu traže mjesto za kupanje. Krenuli su prema Basiluzzu, ali su se na kraju odlučiti odploviti do susjednog otoka Lisca Bianca. Izvori Vanjske poveznice
Базилуццо

Базилу́ццо (итал. Isola di Basiluzzo) — маленький островок, входящий в состав архипелага Липарских островов, расположенных неподалёку от Сицилии, Италия. Древнее название острова — «Hycesia». Островок расположен примерно в 3,5 км к северо-востоку от острова Панарея, имеет площадь 0,3 км² и является самым крупным из необитаемых островков и рифов Липарского архипелага. Берега острова изрезаны скалами, обращёнными к морю, в то время как центр представляет собой большое плато, которое на протяжении веков использовалось в качестве места для выращивания сельскохозяйственных культур, пастбищ и устройства сезонных жилищ. В нескольких десятках метров от острова находится утёс Спинаццола, имеющий площадь 0,0055 км² и 79 м в высоту. Базилуццо имеет вулканическое происхождение и сформирован несколькими слоями древних лавовых потоков, встречаются также слои обсидиана и пемзы. Первые люди появились на нём, как считается исходя из археологических находок, ещё в эпоху неолита. В римские времена здесь размещались сезонные виллы патрициев. Вплоть до начала XX века территория плато острова использовалась как пастбище и место для выращивания каперсов. В 1991 году остров был объявлен природным заповедником с запретом на выращивание здесь каких-либо культур. Библиография Pietro Lo Cascio ed Enrico Navarra, Guida naturalistica alle Isole Eolie, L’Epos, 2003. ISBN 978-88-8302-213-5. Примечания Ссылки Marco Anzidei: Basiluzzo oggi (итал.)