NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fossilienmuseum Mölten

Das Fossilienmuseum Mölten ist ein kleines geologisches Museum in der Südtiroler Gemeinde Mölten. Geschichte Den indirekten Anlass für die Errichtung des Fossilienmuseums in Mölten gab die Restaurierung der Bozener Pfarrkirche. Für die Renovierungsmaßnahme wurde am Möltner Joch ein Steinbruch eröffnet, an dem Grödner Sandstein abgebaut wurde. Dort fand man in großer Zahl Pflanzenfossilien aus der jüngeren Permzeit. Es stellte sich heraus, dass das Steinbruchgebiet eine der größten Ansammlungen fossiler Pflanzenreste von ganz Südtirol war. Initiator für die Errichtung des Fossilienmuseums war Franz Josef Karnutsch, der von 1969 bis 1990 Bürgermeister von Mölten war. Das Fossilienmuseum sollte der passende Ort zur Präsentation der am Sandsteinbruch gemachten Funde werden. Unter Einbeziehung seines Nachfolgers Alois Heiß begann der Bau des ersten Museums, das 2001 offiziell eröffnet wurde und 20 Jahre lang Tag und Nacht für Besucher geöffnet war. Im Jahr 2017 beschloss die Gemeinde Mölten, das Museum zu revitalisieren. Mit finanzieller Beteiligung des Europäischen Landwirtschaftsfonds für die Entwicklung des ländlichen Raums (LEADER) und der Autonomen Provinz Bozen wurde das Projekt für das neue Museum „Fossilia“ realisiert und im Jahr 2023 eröffnet. In Südtirol gibt es drei bekannte Fundorte für Fossilien aus dem Oberen Perm (vor circa 260-252 Millionen Jahren): Bletterbach, Seceda und Mölten. Die Fossilienfunde in Mölten sind sehr gut erhalten. Es wurden Abdrücke von fossilen Baumstämmen gefunden, die Details ihres Wachstums, ihrer Rindenstruktur, Äste und ihrer Größe deutlich zeigen. Museum Das Fossilienmuseum bietet in neun Vitrinen einen Einblick in die Erdgeschichte des Tschögglberges; es werden verschiedene Mineralien, Fossilien und geologische Handstücke gezeigt. Circa 260 Millionen Jahre alte Baumstämme, verkohlte Äste und Blätter sind ausgestellt. Darunter sind urtümliche Nadelhölzer der Gattungen Hermitia, Quadrocladus und Ortiseia vor, daneben auch Schachtelhalme (Sphenophyta), der mögliche Erstnachweis von Supaia in Europa, ein Blatt der ginkgoartigen Baiera und Cordaiten. Im Zuge der Renovierung im Jahr 2020 wurde die ursprüngliche Ausstellung in Kooperation mit dem Naturmuseum Südtirol überarbeitet und von der Paläobotanikerin Evelyn Kustatscher neu kuratiert. Literatur Christian Aspmair: Kleine Geologie und Landschaftsgeschichte Möltens. Hrsg.: Gemeinde Mölten. Verlag Pierrette, Mölten 1998, ISBN 88-86097-10-7. Weblinks Tschöggelberg Mölten-Meltina: Fossilienmuseum in Mölten Mölten: Neugestaltung des Fossilienmuseums in Südtirol News vom 31. Dezember 2019
Museo dei Fossili di Meltina

Il Museo dei fossili di Meltina (in tedesco Fossilienmuseum Mölten è un museo geologico nel comune altoatesino di Meltina. Storia Il motivo indiretto che portò alla costruzione del Museo dei fossili di Meltina fu il restauro della chiesa parrocchiale di Bolzano, per il quale è stata necessaria la riapertura della cava per l'estrazione di arenaria della Val Gardena sul Giogo di Meltina, dove sono stati rinvenuti numerosi fossili vegetali risalenti al periodo del tardo Permiano. Si è scoperto così che quell'area era uno dei più grandi depositi di resti vegetali fossili di tutto l'Alto Adige. Colui che diede inizio alla realizzazione del Museo dei fossili fu Franz Josef Karnutsch, sindaco di Meltina dal 1969 al 1990, per il quale il museo doveva diventare il luogo adatto per la presentazione dei reperti rinvenuti nella cava. Con il coinvolgimento del suo successore Alois Heiss, iniziò la costruzione del primo museo, inaugurato ufficialmente nel 2001 e per 20 anni aperto ai visitatori giorno e notte. Nel 2017 il comune di Meltina ha deciso di rivitalizzare il museo. Nel 2023, grazie al contributo finanziario del Fondo Europeo Agricolo per lo Sviluppo delle aree Rurali (LEADER) e della Provincia autonoma di Bolzano, il progetto è stato realizzato e il museo "Fossilia" inaugurato. Vi sono tre siti in Alto Adige noti per il ritrovamento di fossili risalenti al Permiano superiore (circa 260-252 milioni di anni fa): rio delle Foglie, Seceda e Meltina. I reperti fossili di Meltina sono molto ben conservati. Tra i reperti fossili di Meltina, molto ben conservati, sono state trovate impronte di tronchi fossili che mostrano chiaramente i dettagli della loro crescita, la struttura della loro corteccia, i rami e le loro dimensioni. Museo Il Museo dei fossili offre, in nove vetrine, una panoramica sulla storia geologica del Monzoccolo e mostra diversi minerali, fossili e reperti geologici. Sono esposti tronchi d'albero risalenti a circa 260 milioni di anni, rami e foglie carbonizzate: tra queste, si annoverano le primitive conifere dei generi Hermitia, Quadrocladus e Ortiseia, oltre agli equiseti (Sphenophyta), ad un possibile primo esemplare di Supaia ritrovato in Europa, ad una foglia di Baiera, simile al gingko e Cordaitales. Nel corso della ristrutturazione, l’esposizione originale è stata rielaborata in collaborazione con il Museo di Storia Naturale dell'Alto Adige e curata dalla paleobotanica Evelyn Kustatscher. Bibliografia (DE) Christian Aspmair, Kleine Geologie und Landschaftsgeschichte Mölten, Mölten, Gemeinde Mölten Verlag Pierrette, 1998, ISBN 88-86097-10-7. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su museo dei fossili di Meltina Collegamenti esterni Tschöggelberg Meltina-Meltina: Museo dei fossili di Meltina, su moelten.net. Riapre al pubblico il Museo di fossili di Meltina; su Rainews.it del 7 maggio 2023 [1]
Église San Cesareo de Appia

L'église San Cesareo de Appia (en français : église Saint-Césaire-de-l'Appia), également appelée San Cesareo in Palatio, est une église romaine située dans le rione de Celio à proximité du mont Palatin au tout début de la via Appia. Elle est dédiée à Saint Césaire de Terracina, un diacre et martyr du IIe siècle. Historique Les origines de cette église remontent au VIIIe siècle avec les vestiges d'un édifice de culte romain retrouvé dans les souterrains et de bains romains avec une mosaïque de Neptune datant du IIIe siècle. Au XIVe siècle elle est donnée aux croisés et aux pèlerins pour faire fonction d'hôpital, au XVe siècle elle est confiée aux prêtres de l'église San Sisto Vecchio puis à ceux de l'église Santi Nereo e Achilleo. Elle est complètement restructurée tout à la fin du XVIe siècle sur décision du pape Clément VIII et ornée en 1602 d'œuvres du Cavalier d'Arpin et de Cesare Rossetti (en). Elle est alors allouée aux frères Somaschi. C'est à cette époque que sont transférées les mosaïques du XIIe siècle qui ornent l'abside et qui proviennent du transept de la basilique Saint-Jean-de-Latran, alors en phase de restauration. En 1600 est également instauré le titre cardinalice San Cesareo in Palatio hébergée dans cette église. Une dernière restauration eut lieu de 1955 à 1963. Le cardinal Karol Wojtyła fut titulaire du titre cardinalice de l'église. Architecture et décorations La façade est de Giacomo della Porta et possédait à l'origine des fresques aujourd'hui disparues. L'église est composée d'une nef unique et possède un important plafond à caisson en bois. L'imposant maître-autel de style cosmatesque provient de la basilique Saint-Jean-du-Latran et les mosaïques de l'abside représentant Dieu-le père sont du Cavalier d'Arpin. Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa di San Gregorio al Celio » (voir la liste des auteurs). Lien externe Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Rome Portail du haut Moyen Âge
San Cesareo in Palatio

De San Cesareo in Palatio is een op de Palatijn, nabij het begin van de Via Appia gelegen kerk in Rome. De kerk is gewijd aan de heilige martelaar Caesarius van Afrika en wordt naar haar ligging ook wel San Cesareo de Appia genoemd. Geschiedenis Volgens de overlevering genas keizer Valentinianus I in Terracina, de plek waar Caesarius de marteldood vond, van een ernstige ziekte. De keizer besloot hierop om de relieken van de martelaar naar Rome over te brengen. Ze werden ondergebracht in een nieuwe kerk op de Palatijn, in de kerk die later ook de naam Cesareo in Appia heeft gedragen. Nabij de kerk is tijdens opgravingen een badhuis blootgelegd, met mozaïeken voorstellende Neptunus en andere zee-wezens. In de Middeleeuwen maakte de kerk deel uit van een hospitaal voor pelgrims. Met de bouw van de huidige kerk werd in 1602 begonnen, op last van paus Clemens VIII. Diens naaste raadgever, Caesar Baronius van wie de San Cesareo de titelkerk was, was nauw betrokken bij de bouw en inrichting van de kerk. In de kerk zijn verschillende wandschilderingen te zien, met scènes uit het leven van Caesarius. Ook zijn er afbeeldingen te zien van verschillende heiligen met de naam Hippolytus, wat de doopnaam was van Clemens VIII. Titeldiaconie De kerk is in 1517 door paus Leo X verheven tot titeldiaconie. Houders van de titel San Cesareo zijn: 1911-1915: Willem Marinus van Rossum 1922-1934: Franziskus Ehrle 1967-1978: Karol Józef Wojtyła, de latere paus Johannes Paulus II, kreeg de diaconie pro hac vice als titelkerk 2012-heden: Antonio Maria Vegliò
San Cesareo in Palatio

Kościół św. Cezara w Pałacu (wł. Chiesa di San Cesareo in Palatio) znany również jako Kościół św. Cezara z Afryki – rzymskokatolicki kościół tytularny położony w Rzymie, znajdujący się XIX Rione Rzymu – Celio przy Via di Porta San Sebastiano. Patronem świątyni jest św. Cezary – diakon, który poniósł śmierć męczeńską za wiarę chrześcijańską w II wieku. Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii Najświętszego Zbawiciela, św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty na Lateranie oraz kościołem tytularnym. Historia Legenda głosi, że w IV wieku cesarz Walentynian III został uleczony w sanktuarium św. Cezarego z Terraciny, w miejscu jego męczeństwa. Cesarz postanowił przenieść relikwie świętego do Rzymu. Miały one początkowo trafić do kościoła na wzgórzu Palatyńskim, a gdy zostały przeniesione do nowej świątyni, ta otrzymała przydomek "in Palatio". W źródłach pierwsze wzmianki na temat kościoła pochodzą z roku 1192. W średniowieczu świątynia była częścią hospicjum i szpitala dla pielgrzymów. Kościół zawdzięcza swój obecny kształt przebudowie, która miała miejsce w latach 1602–1603 z inicjatywy papieża Klemensa VIII. Architektura i sztuka Kościół zbudowano na planie prostokąta. Ma on jedną nawę z niższą od nawy, półkolistą apsydą. W rogu po prawej stronie apsydy znajduje się dzwonnica. Po każdej stronie jej górnego piętra umieszczono duże łukowe otwory z balustradami z balaskami. Dwukondygnacyjna fasada została zaprojektowana przez Giacomo della Porta. We wnętrzu na ścianach bocznych umieszczono po sześć ślepych łuków. Ich archiwolty opierają się na szerokich doryckich pilastrach. Dwa ostatnie łuki od strony apsydy wchodzą w skład prezbiterium. Natomiast w trzecim łuku z obu stron znajdują się ołtarze boczne. Na ścianach bocznych nad arkadami są po trzy okna, pomiędzy którymi znajdują się malowidła autorstwa Cavaliere d'Arpino i Cesare Rosetti, umieszczone tam podczas przebudowy w XVII wieku. Płaski drewniany kasetonowy sufit z XVII wieku ma dwa duże centralne panele w kształcie krzyża. W jednym z nich umieszczono herb Klemensa VIII. Koncha apsydy zawiera przedstawienie Boga Ojca adorowanego przez anioły, dzieło wykonane przez Francesco Zucchi według projektu Cavaliera d'Arpino. Kardynałowie Kościół św. Cezarego jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-diakonom (Titulus Sancti Caesarei in Palatio). Tytuł ten, jako nadawany kardynałom-prezbiterom, ustanowił papież Leon X 6 lipca 1517 roku, jednak tytuł ten został zlikwidowany w 1587 roku. W roku 1600 papież Klemens VIII ponownie uczynił kościół św. Cezarego kościołem tytularnym, ale tym razem z tytułem kardynała-diakona. W latach 1967–1978 kościół ten był tytularnym kościołem prezbiterialnym arcybiskupa krakowskiego Karola Wojtyły, późniejszego papieża Jana Pawła II. Kardynałowie-prezbiterzy: Niccolò Pandolfini (1517–1518) Louis de Gorrevod (1530–1535) Bartolomeo Guidiccioni (1540–1543) Cristoforo Madruzzo (1545–1560) Pier Francesco Ferrero (1561–1561) Archangelo de’ Bianchi (1570–1580) Kardynałowie-diakoni: Zobacz też Tytularne kościoły kardynalskie Przypisy
San Cesareo de Appia

San Cesareo de Appia, officiellt San Cesareo in Palatio, är en kyrkobyggnad i Rom, helgad åt den helige martyren Caesarius av Terracina. Kyrkan är belägen vid Via di Porta San Sebastiano i Rione Celio och tillhör församlingen Santissimo Salvatore e Santi Giovanni Battista ed Evangelista in Laterano. Kyrkans historia Den ursprungliga kyrkan uppfördes på 700-talet på resterna av en byggnad från 100-talet. Denna byggnad uppvisar ett mosaikgolv i svart och vitt. San Cesareo-kyrkan byggdes om på tillskyndan av kardinal Cesare Baronius under påve Clemens VIII i slutet av 1500-talet och början av 1600-talet. Fasaden ritades av Giacomo della Porta och är ett av hans sista verk. Fasadens fresker har dock i stort sett utplånats av föroreningar, väder och vind. Interiören Mosaiken i absidens halvkupol, Gud Fadern omgiven av änglar, är utförd av Francesco Zucchi efter kartonger av Cavalier d'Arpino. Även triumfbågens Bebådelsen är utförd efter förlaga av Cavalier d'Arpino. Kyrkans inredning uppvisar omfattande cosmatarbeten. Merparten av denna inredning tros ha överförts från tvärskeppet i San Giovanni in Laterano, då denna basilika byggdes om inför Jubelåret 1600. Titelkyrka San Cesareo in Palatio stiftades som titelkyrka av påve Leo X år 1517. Titelvärdigheten upphävdes av påve Sixtus V år 1587. Kardinalpräster Niccolò Pandolfini (1517–1518) Vakant (1518–1530) Louis de Gorrevod de Challand (1530–1535) Vakant (1535–1540) Bartolomeo Guidiccioni (1540–1543) Cristoforo Madruzzo (1545–1560) Pier Francesco Ferrero (1561–1561) Vakant (1561–1570) Arcangelo de' Bianchi (1570–1580) Vakant (1580–1587) Titeldiakonia San Cesareo in Palatio återstiftades som titeldiakonia av påve Clemens VIII år 1600. Kardinaldiakoner under 1900- och 2000-talet Vakant (1898–1911) Willem Marinus van Rossum (1911–1915) Vakant (1915–1922) Franziskus Ehrle (1922–1934) Domenico Mariani (1935–1939) Vakant (1939–1958) Francesco Bracci (1958–1967) Karol Wojtyła, titulus pro hac vice (1967–1978), sedermera påve Johannes Paulus II Vakant (1978–1985) Andrzej Maria Deskur (1985–1996), titulus pro hac vice (1996–2011) Antonio Maria Vegliò (2012–) Kyrkans omgivningar Oratorio dei Sette Dormienti Kardinal Bessarions villa Bilder Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. ISBN 88-365-2541-5 Escobar, Mario (1992). ”S. Cesario sull'Appia e gli arredi dei Cosmati” (på italienska). Le chiese sconosciute di Roma: un insolito itinerario alla scoperta delle chiese più discrete e nascoste, fuori dagli usuali percorsi turistici, gelose custodi di preziose opere d'arte, sorprendenti curiosità e monumenti suggestivi (2). Roma: Newton Compton. sid. 75–78. OCLC 888671476 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Cesareo de Appia.
Catedral de Faenza

La catedral de Faenza, dedicada a Sant Pere Apòstol, és el temple catòlic més important de la ciutat de Faenza, a l'Emília-Romanya, i la mare església de la diòcesi de Faenza-Modigliana. Porta el títol de basílica menor. Exemple de l'arquitectura renaixentista a Romanya amb influència toscana, la seva construcció, dissenyada per Giuliano da Maiano, va començar el 1474 i no es va completar fins al 1515, tot i que la façana va quedar inacabada. La consagració al culte de Sant Pere Apòstol va tenir lloc el 1581. L'octubre de 1948, el papa Pius XII va elevar la catedral a la dignitat de basílica menor. Referències
Cathédrale de Faenza

La cathédrale de Faenza (en italien : Duomo di Faenza), dédiée à saint Pierre (cattedrale di San Pietro Apostolo), est la cathédrale du diocèse de Faenza-Modigliana en Romagne. Elle se situe sur la Piazza della Libertà à Faenza. Histoire Charles II Manfredi, premier fils de Gian Galeazzo II, avec son frère Federico, évêque de Faenza de 1471 à 1477, voulant apporter le renouveau de la Renaissance à la ville, choisit de faire bâtir la cathédrale dont il confie le projet à Giuliano da Maiano en 1474. La construction continue avec de nombreuses interruptions jusqu'en 1511. Architecture La cathédrale est de style Renaissance toscane. Extérieur L'ornement en marbre de la façade est resté inachevé. L'intérieur, à trois nefs séparées par des colonnes et piles alternées, est directement inspiré de la basilique San Lorenzo de Florence de Brunelleschi. Intérieur On y trouve de nombreuses œuvres d'art de la Renaissance, des sculptures, les deux tombeaux de saint Térence et saint Émilien de l'école toscane du XVe siècle ainsi que, à gauche du maître-d'autel, dit « autel des reliques », le tombeau de saint Savin, sculpté par Benedetto da Maiano (1476). Le corps de saint Pierre Damien (Petrus Damiani en latin et Pier Damiani en italien), repose depuis 1898 dans une chapelle de la cathédrale. Sur la place Devant la cathédrale se dressent les arcades dites Portico degli Orefici, construites vers 1610, et la fontaine monumentale, dont les bronzes sont également du XVIIe siècle. Galerie Voir aussi Bibliographie (it) Sous la direction de Antonio Savioli, Il duomo di Faenza, Nardini, Florence, 1988 Articles connexes Diocèse de Faenza-Modigliana Liste des cathédrales d'Italie Liens externes Ressources relatives à la religion : Chiese delle diocesi italiane GCatholic.org Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de l'Émilie-Romagne
Katedra w Faenzy

Katedra w Faenzy (wł.: Duomo di Faenza) – kościół rzymskokatolicki w Faenzy (Emilia-Romania, Włochy) poświęcony świętemu Piotrowi Apostołowi. Katedra zlokalizowana jest w centrum miasta, przy placu Piazza della Liberta, w pobliżu Urzędu Miasta. Świątynia jest siedzibą diecezji Faenza-Modigliana. Budowla Świątynia jest przykładem architektury renesansu. Została zbudowana według projektu Giuliano da Maiano, architekta i rzeźbiarza związanego głównie z Florencją. Uważa się, że Giuliano da Maiano wzorował się na florenckiej bazylice San Lorenzo. Budowę rozpoczęto w roku 1474. Prace nie zakończyły się co najmniej do roku 1515. Fasada Fasada wznosi się nad szerokimi schodami i pozostaje niedokończona. Niewykończone marmurowe elementy odsłaniają ceglany mur. Wnętrze Wnętrze podzielone jest na trzy nawy. Ozdobione jest dziełami sztuki pochodzącymi z okresu renesansu, głównie rzeźbami. Wśród nich wyróżnia się nagrobek świętego Sabina z roku 1468 autorstwa Benedetto da Maiano. Osoby związane z katedrą W katedrze pochowany jest święty Piotr Damiani, patron diecezji Faenza-Modigliana oraz miasta Faenza. Przypisy
Università Campus Bio-Medico

Der Università Campus Bio-Medico (kurz: UCBM) ist eine italienische Privatuniversität in Trigoria, Rom. Die UCBM ist eine gemeinnützige Hochschule, die 1993 gegründet und von Álvaro del Portillo nach den Grundsätzen der katholischen Prälatur Opus Dei gefördert wurde. Das Opus Dei unterstützt durch seine Aktivitäten im Bereich der Lehre und der spirituellen Bildung die Mission des Athenaeums, fördert seine christliche Identität und begleitet geistlich die Menschen, die dort arbeiten und dies wünschen. Zudem wurde ein Universitätsklinikum „Policlinico Universitario Campus Bio-Medico“ eingerichtet. Fakultäten Faculty of Medicine and Surgery Faculty of Engineering Faculty of Science and Technology for Sustainable Development and One Health Weblinks Website Università Campus Bio-Medico Website Policlinico Universitario Campus Bio-Medico Einzelnachweise
Université de Rome « Campus bio-médical »

L'université de Rome « Campus bio-médical » (en italien : Università Campus Bio-medico) est une université italienne spécialisée dans les sciences bio-médicales, basée à Rome. Elle a été fondée en 1993. Le ministère italien de l'Université et de la Recherche scientifique et technologique a autorisé l'université à délivrer titres universitaires valables en Italie et à l'étranger, selon la législation européenne. Description L'université comprend une faculté de médecine qui délivre une licence en médecine (6 ans), la licence d'infirmier (3 ans), la licence de diététicien (3 ans), et la faculté d'ingénierie avec la Grande École d'ingénierie biomédicale (5 ans). Le campus Bio-Medico a été conçu comme un centre d'enseignement universitaire, d'assistance sanitaire et de recherche avancée. Par ses activités de formation doctrinale et spirituelle, l'Opus Dei soutient la mission du Campus, promeut son identité chrétienne et assiste spirituellement ceux qui y travaillent et le souhaitent. Le Campus, et en particulier son école de spécialisation en obstétrique et gynécologie, est attaqué par l'AMICA (l'association des médecins italiens de la contraception et de l'avortement), l'association Luca Coscioni et l'UAAR parce qu'il interdit dans ses salles de cours, l'ayant écrit dans ses statuts (dans la partie appelée : Charte des finalités), l'enseignement de la pratique de l'avortement (ainsi que celle de l'euthanasie, de la stérilisation et de l'insémination artificielle), imposant de fait aux stagiaires une objection de conscience d'institut, qui n'est donc plus personnelle, contre l'avortement, en violation de la loi en la matière. Les associations susmentionnées demandent aux autorités ministérielles et universitaires de retirer l'agrément ministériel de l'école d'obstétrique et de gynécologie. Liens externes (it) (brèves présentations en (fr + es) ) Site officiel Notes et références Portail des universités Portail de Rome
Campus Bio-Medico

Uniwersytet Campus Bio-Medico – prywatny uniwersytet założony w Rzymie w 1993 roku. Campus ma stać się – w zamierzeniu inicjatorów – ośrodkiem studenckim, centrum medycznym i centrum badań medycznych, które będą przeprowadzane w poszanowaniu godności chorych osób. Specyfiką uniwersytetu jest ograniczona liczna studentów i nastawienie na współpracę pomiędzy nimi a profesorami. Każdy student posiada swego opiekuna naukowego. Szpital Uniwersytecki Campus Bio-Medico znajduje się blisko budynków wykładowych. Posiada szpital kliniczny na 400 łóżek, przychodnię, sale operacyjne, oddziały intensywnej terapii i oddziały: kardiologii, gastroenterologii, ginekologii, kardiochirurgii, hematologii, immunologii, medycyny, onkologii, okulistyki, ortopedii, otolaryngologii, senologii, chirurgii i urologii. W skład Uniwersytetu wchodzą także dwa ośrodki badawcze z zakresu biomedycyny i bioinżynierii, w których pracować będzie 300 naukowców W inauguracji uniwersytetu „Campus Bio-Medico” wziął udział m.in. watykański Sekretarz Stanu, kardynał Tarcisio Bertone. W sumie projekt kosztował 180 milionów euro. Do organizatorów i wykładowców należy Paola Binetti. Prezesem Rady Nadzorczej jest Joaquín Navarro-Valls. Wydziały i kierunki kształcenia Uniwersytet umożliwia kształcenie na siedmiu kierunkach studiów prowadzonych w ramach dwóch wydziałów. Wydział Medycyny Elektroradiologia Medycyna Pielęgniarstwo Technologia żywności i Żywienie człowieka Wydział Inżynierii Inżynieria biomedyczna Inżynieria chemiczna Inżynieria przemysłowa Opus Dei Opiekę doktrynalną i duchową nad uniwersytetem sprawuje Opus Dei, prałatura personalna Kościoła katolickiego. Inicjatorem powstania uczelni był prałat Opus Dei, ks. Alvaro del Portillo. Zobacz też Uniwersytet św. Krzyża Uniwersytet Nawarry Uniwersytet Andyjski (Chile) Uniwersytet Austral (Argentyna) Uniwersytet Piura Uniwersytet Strathmore Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Uniwersytetu (wł.)
Universidade Campus Biomédico

A Universidade Campus Biomédico é uma universidade privada fundada em 1991, com sede em Roma. Atualmente o seu reitor é o professor Andrea Onetti Muda e possui 818 estudantes. Organização A Universidade está dividida em duas faculdades: Faculdade de Engenharia Faculdade de Medicina Estas faculdades conferem os graus em Medicina - 6 anos, Enfermaria - 3 anos, Nutricionista - 3 anos, e ainda o grau de mestre em Engenharia Biomédica - 5 anos. Ligações externas Sitio oficial da Universidade