NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Porta del Popolo

De Porta del Popolo is de noordelijkste stadspoort in de antieke Aureliaanse Muur in Rome. De Poort De Porta del Popolo is eeuwenlang de belangrijkste toegang tot Rome geweest. Bij deze poort begint de antieke Via Flaminia, die nog steeds in gebruik is. Het gedeelte van deze weg binnen de Aureliaanse Muur hoort ook bij de Via Flaminia, maar heet tegenwoordig “Via del Corso”. De weg loopt van de Capitolijnse heuvel, via het Marsveld naar de Milvische Brug en vandaar verder naar Rimini. Over deze weg reisden de vele pelgrims uit Noordwest Europa naar Rome en Vaticaanstad. paus Sixtus IV wilde een grootse entree in zijn stad voor de pelgrims en gaf opdracht een nieuwe poort te bouwen. De poort dankt zijn naam aan de nabijgelegen kerk, Santa Maria del Popolo, op het bekende plein met dezelfde naam, Piazza del Popolo. Vignola, Michelangelo en Bernini De Porta del Popolo is gebouwd is 1561 door de bekende architect Giacomo Barozzi da Vignola, waarschijnlijk naar een ontwerp van Michelangelo. De zuilen aan de buitenzijde zijn afkomstig van de Oude Sint-Pietersbasiliek die toen net gesloopt was om plaats te maken voor de huidige basiliek. In 1655 kwam de voormalige Zweedse koningin Christina naar Rome. Ze had zich in Brussel laten bekeren tot het katholicisme. Hierma emigreerde ze naar Rome, waar paus Alexander VII haar met grote eer ontving. Ter gelegenheid van de aankomst van de koningin zonder land liet de paus de binnenzijde van de Porta del Popola opnieuw ontwerpen door Bernini. Het familiewapen van deze paus, de zes stenen met een ster, hangt boven de poort. Hieronder hangt een plaquette met de Latijnse text "Felici Faustoque Ingressui" waarmee Christina welkom werd geheten. In 1877 werden de twee vierkante torens van de poort gesloopt om ruimte te maken voor twee extra doorgangen. Het ontwerp van de buitenkant van de poort is toen aangepast. Porta Flaminia Op dezelfde plaats waar de huidige Porta del Popolo staat, stond vroeger de antieke Romeinse Porta Flaminia. Dit was de oorspronkelijke poort van de Aureliaanse Muur, gebouwd tussen 271 en 275. De Porta Flaminia was een van de vier hoofdpoorten in de Aureliaanse Muur en had daarom een dubbele doorgang. Deze poort werd in de 16e eeuw afgebroken in opdracht van paus Sixtus IV om plaats te maken voor de nieuwe Porta del Popolo. Toen in 1877 de vierkante torens voor de nieuwere poort werden gesloopt, werden de resten ontdekt van de twee halfronde bakstenen torens uit de tijd van keizer Aurelianus. Waarschijnlijk zijn deze torens tijdens de grote verbeteringen die keizer Honorius aan de Aureliaanse Muur liet aanbrengen in 401, al in vierkante bastions veranderd, die later weer door Vignola zijn aangepast. Externe links LacusCurtius Informatie over de Porta Flaminia. RomeArtLover Tekening van Giuseppe Vasi en foto's. RomeArtLover Informatie over het wapen van paus Alexander VII op de poort.
Порта-дель-Пополо

Порта-дель-Пополо (італ. Porta del Popolo) — міська брама у мурі Авреліана в Римі. Назва Брама отримала назву від церкви Санта-Марія-дель-Пополо. Перша назва брами Порта-дель-Пополо — Порта Фламінія, на честь Фламінієвої дороги, яка проходила через цю браму. Історія Старовинні ворота зведені при імператорі Авреліані у 271–275 роках, при папі Сіксті IV перебудовані напівкруглі башти у квадратні. Лоренцо Берніні заново створив внутрішній фасад воріт з нагоди відвідин Риму шведською королевою Христиною 23 грудня 1655 року. Ворота з боку міста прикрашені античними колонами та статуями святих Петра і Павла. При реставраційних роботах у 1879 році вежі (XVI століття) були знесені. Навпроти воріт знаходиться обеліск Фламінія (36,4 м, 10 до н. е.) Надписи на брамі Надписи із сторони П'яцца Фламінія: Зі сторони П'яцца дель Пополо: FELICI FAUSTOQ INGRESSUI ANNO DOM MDCLV Щасливого і благословенного в'їзду, року божого 1655 Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Порта-дель-Пополо Порта дель Пополо на LacusCurtius(англ.)
Chiesa di Sant'Eligio dei Ferrari

La chiesa di Sant'Eligio dei Ferrari è un luogo di culto cattolico del centro storico di Roma, situato nel rione Ripa, in via di San Giovanni Decollato. Storia e descrizione Conosciuta anche come "chiesa di Sant'Alo" e talvolta anche "Sant'Anigro", fu costruita nel 1513 dall'Università dei ferrai o ferrari e dedicata al loro santo protettore: l'edificio sorge sull'area della più antica chiesa di San Giacomo d'Altopascio (ricordata già in una bolla di Bonifacio VIII del 1302) e di San Martino de Monte Tito (menzionata per la prima volta nel 1192), entrambe concesse nel 1453 all'università dei Ferrari (che fino al 1509 comprendeva oltre ai fabbri anche gli orefici, che poi costituirono una confraternita propria). L'interno della chiesa, a navata unica con tre altari per lato, è riccamente decorato, con legno e stucco dorato (1604). Tra le opere più notevoli, si possono citare: una statua lignea di Sant'Antonio del XVII secolo; la Salita al Calvario, resti di un affresco manierista ritrovato nel 1989; all'altare maggiore, Madonna in trono, san Giacomo ed i vescovi Eligio e Martino di Girolamo Siciolante da Sermoneta (fine XVI secolo); Martirio e gloria di sant'Orsola di Ambrogio Mattei (1764). Sulla cantoria in controfacciata si trova l'organo a canne, costruito da Nicola Morettini nel 1905, integro nelle sue caratteristiche foniche originarie e dotato di 8 registri su unico manuale e pedale. Annesso alla chiesa è il Museo della confraternita di sant'Eligio dei Ferrari Note Bibliografia Filippo Titi, Descrizione delle Pitture, Sculture e Architetture esposte in Roma, Roma, Pagliarini, 1763, ISBN non esistente. Mariano Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma, Tipografia Vaticana, 1891, ISBN non esistente. Christian Hülsen, Le chiese di Roma nel Medio Evo, Firenze, Leo S. Olschki, 1927, ISBN non esistente. Patrizio Barbieri e Arnaldo Morelli, Regesto degli organi della città di Roma (PDF), in L'organo - Rivista di cultura organaria e organistica, anno XIX (1981), Bologna, Patron, 1985, pp. 63-103, ISSN 0474-6376. URL consultato il 17 ottobre 2018 (archiviato dall'url originale il 4 gennaio 2014). Ferrucco Lombardi, Roma, le chiese scomparse, Roma, Fratelli Palombi, 1996, pp. 300, 310, ISBN 88-7621-069-5. Claudio Rendina, Le Chiese di Roma, Roma, Newton & Compton Editori, 2004, p. 97, ISBN 978-88-541-1833-1. Alberto Manodori, Rione XII Ripa, in I rioni di Roma, vol. II, Roma, Newton Compton, 2006, pp. 766-830, ISBN 978-88-541-0595-9. Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Sant'Eligio dei Ferrari
Sant'Eligio dei Ferrari

Sant'Eligio dei ferrari is een kerkgebouw te Rome gelegen aan de Via di San Giovanni Decollato 9. De huidige kerk werd gebouwd in de 16de eeuw (1513?) op een oude gebedshuis dat vermeld werd in een bul uit 1302 van paus Bonifatius VIII. In 1453 werd de kerk door paus Nicolaas V geschonken aan het vernootschap van smeden (università dei Ferrari). Deze draagt de van de patroonheilige Sint Eligius (Sint-Elooi). Kunstwerken De kerk, bestaande uit een schip met aan beide zijden 3 altaren, is enkel op zondag te bezichtigen. Binnenin is de kerk in barokstijl overdadig versierd. Een werk van Gerolamo Siciolante da Sermoneta "De Madonna met de Heilige Jacobus en de bisschoppen Eligius en Martinus" bevinden zich achter het hoofdaltaar. Boven het tweede altaar rechts hangt een schilderij van de Vlaamse School van het einde van de 16de eeuw (De heilige Familie met de Heilige Johannes). In 1989 werden restanten van een fresco gevonden die de "weg naar Golgotha" voorstelde.
Sant'Eligio dei Ferrari

Sant'Eligio dei Ferrari ou Igreja de Santo Elígio dos Ferreiros, conhecida também como Sant'Eligio dei Fabbri, é uma igreja de Roma, Itália, localizada no rione Ripa, na via di San Giovanni Decollato. É dedicada a Santo Elígio e uma igreja subsidiária da paróquia de Santa Maria in Portico in Campitelli. História Conhecida antigamente como Sant'Alo e, por um tempo, de Sant'Anigro, esta igreja foi construída em 1513 pela guilda dos ferreiros e dedicada ao seu santo padroeiro. No local ficava antes uma igreja muito antiga chamada, no século XI, de San Giacomo d'Altopasso o Altopascio, citada numa bula do papa Bonifácio VIII de 1302. O interior da igreja, de nave com três altares de cada lado, é ricamente decorado em talha e estuque dourados (1604). Entre as obras mais importantes estão um estátua de madeira de Santo Antônio (século XVII), "Caminhada até o Calvário", restos de um afresco maneirista recuperado em 1989, a peça do altar-mor, "Madona entronada, São Tiago e os bispos Elígio e Martinho", de Sermoneta (fim do século XVI), e "Martírio e Glória de Santa Úrsula", de Ambrogio Mattei (1764). No interior está também o Museu da Arquiconfraria de Santo Elígio dos Ferreiros (em italiano: Museo della confraternita di sant'Eligio dei Ferrari). Galeria Bibliografia Ligações externas
Sant'Eligio dei Ferrari

Sant'Eligio dei Ferrari, emellanåt benämnd Sant'Alo, är en kyrkobyggnad i Rom, helgad åt den helige Eligius. Kyrkan är belägen vid Via di San Giovanni Decollato i Rione Ripa och tillhör församlingen Santa Maria in Portico in Campitelli. Kyrkans historia Kyrkan uppfördes 1513 av Università dei Ferrari, smedernas skrå, och helgades åt deras skyddspatron Eligius. På platsen stod tidigare kyrkan San Giacomo d'Altopasso, omnämnd i en bulla promulgerad av påve Bonifatius VIII år 1302. År 1577 uppfördes ett oratorium bredvid kyrkan. I kyrkan vördas en relik från den helige Eligius. Interiören är mycket rikt dekorerad med förgylld stuckatur och polykrom marmor. Högaltarmålningen är utförd av Sermoneta och visar Madonnan och Barnet med de heliga Eligius, Jakob och Martin. I kyrkan finns även konstverk av bland andra Scipione Pulzone, Ambrogio Mattei (1720–1768) och Pompeo Batoni. Referenser Noter Tryckta källor Armellini, Mariano (1891) (på italienska). Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX. Roma: Tipografia Vaticana. OCLC 9269651 Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. ISBN 88-365-2541-5 Hülsen, Christian (1927) (på italienska). Le chiese di Roma nel medio evo. Firenze: Leo S. Olschki. OCLC 3696954 (på italienska) L'Arciconfraternita di S. Eligio de' Ferrari e la sua chiesa di S. Eligio in Roma. Roma: Arciconfraternita di S. Eligio de' Ferrari. 1998. OCLC 878606952 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. sid. 256. OCLC 30727273 Lombardi, Ferruccio (1998) (på italienska). Roma: le chiese scomparse: la memoria storica della città (2). Roma: Fratelli Palombi Editori. ISBN 88-7621-069-5. OCLC 41949329 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 201–203. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sant'Eligio dei Ferrari.
San Clemente (île)

San Clemente est une île située au centre de la lagune de Venise qu'on aperçoit directement à partir de la place Saint-Marc, de Giudecca ou encore du Lido. Elle a une superficie d'environ 0,17 km2. Histoire L'île, nommée en l'honneur de Clément de Rome était un refuge pour les Croisés en route vers la Terre sainte. La Chiesa di San Clemente a été construite sur l'île en 1131, suivi d'un monastère. Divers ordres ont habité l'île jusqu'à 1645, quand les moines de l'Ordre camaldule sont arrivés et ont restauré l'église avec l'aide de la noblesse vénitienne. San Clemente a également été utilisé par les Doges de la république de Venise comme un lieu de rencontre et de divertissement des invités arrivés par la mer. Le monastère abrita divers ordres monacaux au fil de son histoire, dont les derniers, les chanoines réguliers du Latran. Asile féminin Le projet de construction d'un asile féminin sur l'île avait été conceptualisé vers 1855-1857, lors de la deuxième domination autrichienne. L'ancien couvent fut démoli, sauf l'église. La tâche de conception a été confiée par la Lieutenance à Pietro Beroaldi qui s'est rendu dans les principaux centres européens pour étudier les bâtiments d'asile les plus innovants de l'époque. C'est Domenico Graziussi qui était chargé du projet et des travaux de construction, ensuite remplacé par Annibale Forcellini et Tommaso Meduna. Les travaux commencèrent en 1858 et ont duré jusqu'aux premiers mois de 1873. Le docteur Cesare Vigna a été appelé à la direction de l'asile féminin, dénommé Morocomio femminile centrale veneto di San Clemente di Venezia. Il fut fermé en 1992 en application de la loi 180/78 de 1978. Avant la fermeture de l'asile d'aliénés, Raymond Depardon y a tourné un documentaire, en 1980, San Clemente. Actuellement, l’île est occupée par un hôtel cinq étoiles, le San Clemente Palace Kempinski Venice, ainsi que par l’église San Clemente. Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « San Clemente (isola) » (voir la liste des auteurs). Annexes Bibliographie Pellagra e pazzia: i manicomi di San Servolo e di San Clemente, in Storia di Venezia. L'Ottocento e il Novecento, a cura di M. ISNENGHI e S. WOOLF, A. SALVIATO, Roma, 2002, pp. 905-930 Il manicomio centrale femminile di San Clemente, dans Memorie del Regio istituto veneto di scienze, lettere ed arti,C. VIGNA, XXIII (1889) L'isola di San Clemente, dans Rivista di Venezia, XIII (1934), pp. 445-472, 515-544, D. DA PORTOGRUARO L'isola di San Clemente e il nuovo manicomio femminile, F. BALBI, Venezia, 1872 San Clemente. Storia di un'isola veneziana. Uno dei primi manicomi femminili in Europa, in Centro tedesco di studi veneziani, n. 44 (1993), W. WILMS Articles connexes Lagune de Venise Liste des îles d'Italie Liens externes Portail des îles Portail de la mer Adriatique Portail de Venise
Neves-Stausee

Der Neves-Stausee (auch: Neveser See, italienisch: Lago di Neves) liegt in den Zillertaler Alpen am oberen Talschluss des Mühlwalder Tals bei Lappach (Gemeinde Mühlwald). Er ist umgeben von den Bergen Hoher Weißzint (3371 m), Großer Möseler (3479 m) und Turnerkamp (3418 m). Vor der Einstauung bildete den Talschluss ein weiter, flacher Almboden. Die Staumauer (Typ: Bogenstaumauer) wurde von 1960 bis 1964 errichtet; die Kronenhöhe beträgt 94 m und der Wasserspiegel liegt bei ca. 1860 m. Der Stausee ist ausgehend von Oberlappach auf einer mautpflichtigen Straße zu erreichen. Die kleine Mautstation befindet sich kurz nach dem Ortsausgang hinter der einzigen Doppelkehre. Die Straße ab der Mautstation ist extrem schmal und bis zu 22 % steil mit engen und kaum überschaubaren Kurven. In der Hauptsaison ist jedoch ein Ampelverkehr ab der Mautstation bis zur Staumauer gewährleistet. Der Höhenunterschied beträgt 1004 m. Es ist besondere Vorsicht wegen Steinschlaggefahr geboten. Am See befindet sich eine größere Zahl an Parkplätzen. Die Staumauer kann von Mai bis Oktober zwischen 7:00 Uhr und 20:00 Uhr begangen werden. Um den See herum führt ein Wanderweg. Touren Edelrauthütte und Eisbruggjoch ca. 2,5 Stunden Pfunderer Höhenweg (Bruneck – Sterzing) gesamt ca. 5–6 Tage Neveser Höhenweg ca. 7–8 Stunden Hoher Weißzint Hochfeiler Nevesjoch und Chemnitzer Hütte (Nevesjochhütte), ca. 1,5 Stunden; ab dort Kellerbauer Höhenweg und Stabeler Höhenweg Großer Möseler Literatur Anton Weissteiner, Monika Leitner: 100 Jahre Edelrauthütte. Geschichte, Geschichten und Tourenvorschläge rund um ein uriges Südtiroler Schutzhaus. CAI Sektion Brixen: Brixen 2008. Tourenbeschreibungen S. 80, 92. Hanspaul Menara: Die schönsten 3000er in Südtirol. Bildwanderbuch mit 70 Hochtouren. Athesia: Bozen 2007, S. 172–177. Weblinks Thea Reichegger. Lappach. Die geographische Lage (PDF-Datei; 132 kB) Beschreibung der Straße mit Fotos Fotos von Straße und Staumauer
Neves-Stausee

The Neves-Stausee is a reservoir in the Mühlwaldertal in South Tyrol, Italy. It belongs to the municipality of Mühlwald. External links Media related to Neves-Stausee at Wikimedia Commons References Anton Weissteiner, Monika Leitner: 100 Jahre Edelrauthütte. Geschichte, Geschichten und Tourenvorschläge rund um ein uriges Südtiroler Schutzhaus. CAI Sektion Brixen, 2008. Tourenbeschreibungen pp. 80, 92 Hanspaul Menara. Die schönsten 3000er in Südtirol. Bildwanderbuch mit 70 Hochtouren. Athesia, Bozen, 2007, pp. 172−177
Lac de Neves

Le lac de Neves (en allemand : Neves-Stausee ou Neveser See ; en italien : Lago di Neves) est situé au sommet de la valle dei Molini, une vallée latérale de la vallée d'Aurina dans le Tyrol du Sud. Pour atteindre le lac, depuis le village de Selva dei Molini, il faut se rendra au village de Lappago, à 1 430 m d'altitude. De là, la meilleure solution consiste à faire une excursion à pied en une heure environ pour rejoindre le lac. L’alternative est de continuer en voiture, sur une route étroite et escarpée de 5 km, pas toujours ouverte (surtout en hiver). Le lac, avec son parking adjacent, est également un point de départ important pour de nombreuses randonnées en haute montagne. Il est possible de rejoindre les refuges Passo Ponte di Ghiaccio et Gran Pilastro, pour ensuite atteindre le sommet du Gran Pilastro (3 510 m). Le barrage Le lac de Neves est en fait un lac artificiel et son barrage est le plus haut du Tyrol du Sud : il mesure 94,66 m de haut, soit 8 m de plus que le barrage de Green Lake situé dans la commune d'Ultimo. Le barrage est géré par SE Hydropower, une société détenue conjointement par ENEL et SEL. Caractéristiques Début des travaux : 1962 Fin des travaux : 1963 Type : barrage voûte en béton Volume de la retenue d'eau : 14 000 000 m3 Altitude de la fondation : 1 767 mètres Altitude crête : 1 857,50 m Longueur crête : 240 m Epaisseur à la base : 14 m Epaisseur en crête : 2,50 m Volume de béton mis en œuvre : 105 000 m3. Références Portail du Trentin-Haut-Adige Portail des lacs et cours d'eau
Lago di Neves

Il lago di Neves (Neves-Stausee o Neveser See in tedesco) si trova in cima alla valle dei Molini, una valle laterale della valle Aurina, in Alto Adige. Per raggiungere il lago, dal paese di Selva dei Molini, si raggiunge il paesino di Lappago (Lappach), a 1.430 metri s.l.m.. Da qui si può proseguire a piedi, su sentiero, per giungere al lago in circa un'ora. In alternativa si può proseguire in macchina, percorrendo una strada di 5 chilometri ripida e stretta, e non sempre aperta (soprattutto nelle stagioni invernali). Il lago, con il suo attiguo parcheggio, è per gli escursionisti anche un importante punto di partenza per svariate gite in alta montagna. Risalendo la sua sponda occidentale è infatti possibile raggiungere il rifugio Passo Ponte di Ghiaccio e il Rifugio Gran Pilastro. Risalendo la sponda orientale del lago si può invece raggiungere il rifugio Giovanni Porro. La diga Il lago di Neves è in realtà un lago artificiale e la sua diga è la più alta dell'Alto Adige: è alta 94,66 metri, di 8 metri superiore rispetto alla diga del Lago Verde (Grünsee) nel Comune di Ultimo. La diga è gestita da Alperia Dati dello sbarramento Anno di inizio lavori: 1962 Anno di fine lavori: 1964 Tipologia: diga a cupola Volume dell'invaso: 14 000 000 m³ Quota di fondazione: 1767 m s.l.m. Quota del coronamento: 1857,50 m s.l.m. Sviluppo del coronamento: 240 m spessore alla base: 14 m Spessore al coronamento: 2,50 m Volume di calcestruzzo: 105 000 m³ Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago di Neves Collegamenti esterni Lago di Neves, su LIMNO - Banca dati dei laghi italiani, CNR (archiviato dall'url originale il 4 novembre 2019).
Nepi

Nepi (anciently Nepet or Nepe or Nepete/Nepeta or Nepetos/Nepetus (Ancient Greek: Νέπετος)) is a town and comune in the province of Viterbo, Lazio, central Italy. The town lies 30 kilometres (19 mi) southeast of the city of Viterbo and about 13 kilometres (8 mi) southwest from Civita Castellana. The town is known for its mineral springs, sold and bottled under the Acqua di Nepi brand throughout Italy. History The region was already occupied in the 8th century BC; neighbouring Pizzo had been occupied in the Bronze Age. Nepet became Roman before 386 BC, when Livy speaks of it and Sutrium as the keys of Etruria. In that year it was surrendered to the Etruscans and recovered by the Romans, who beheaded the authors of its surrender. It became a colony in 383 BC. It was among the twelve Latin colonies that refused further help to Rome in 209 BC. After the Social War it became a municipium. It is hardly mentioned in Imperial times, except as a station on the road (Via Amerina) which diverged from the Via Cassia near the modern Settevene and ran to Amelia and Todi. In the 8th century AD it was the seat of a duchy for a short while. During the late 9th to early 10th century, it was, along with much of central Italy, threatened by the Saracens. Reported origin of the catnip plant (Nepeta cataria). Main sights Borgia Castle, a 15th-century reconstruction of a feudal manor. It has massive walls and four towers, one of which can be visited, and was once the property of Lucrezia Borgia. Cathedral of the Assunta, built in the 12th century over a pagan temple. It was rebuilt in 1831 after French troops set it on fire during the Napoleonic Wars. Of the ancient structure only the crypt remains, which includes a primitive pagan altar. Town hall, designed by Antonio da Sangallo the Younger in the 15th century, was finally completed in the 18th. The base was of stone, embellished by a porch, and the upper part had windows and a balcony with a bell-tower. Immediately in front is a fountain presumed to have been designed by Gian Lorenzo Bernini. Inside, an archaeological museum contains locally-found items. Santa Savinilla Catacombs (800 B.C.) San Pietro church San Rocco plague church References Sources This article incorporates text from a publication now in the public domain: Ashby, Thomas (1911). "Nepi". In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica. Vol. 19 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 384–385. di Gennaro, F., Cerasuolo, O., Colonna, C., Rajala, U., Stoddart, S. K. F. and Whitehead, N. 2002. "Recent research on the city and territory of Nepi." Papers of the British School at Rome 70: 29–77. Edwards, C., Malone, C. A. T. and Stoddart, S. K. F. 1995. "Reconstructing a gateway city: the place of Nepi in the study of south-eastern Etruria. "In Christie, N. (ed), Settlement and economy in Italy. 1500 BC - AD 1500. Oxbow monograph 41. Oxford, Oxbow Books, pp. 431–440
Nepi

Nepi es un pueblo y municipio de Italia ubicado en la provincia de Viterbo en la región de Lacio. Este pueblo está a 40 km de Viterbo y a 13 km al suroeste de Civita Castellana. En 2005 la población era de 8,438 habitantes. Nepi es famoso por sus manantiales, que son embotellados y vendidos en Italia bajo el nombre de Acqua di Nepi (Agua de Nepi en español). Historia Nepi fue tomada por los romanos por el año 386 a. C., cuando Tito Livio habla de ella y de Sutri como las llaves de Etruria. En ese año fue entregada por los Etruscos y se convirtió en romana. En el año 383 a. C. se convirtió en una colonia que estaba entre las que rechazaron ayudar a Roma en 209 a. C. Después de la guerra Social Nepi se convirtió en un municipio. Es muy poco mencionada durante la época del Imperio romano, excepto por ser parte de la Vía Cassia, que corría hasta Ameria y Todi. Durante el siglo VIII fue por un corto tiempo un ducado, que en 1545 fue entregado a la Iglesia. Evolución demográfica Población de Nepi Sitios de interés Castillo de Borgia': Es la reconstrucción de un castillo feudal del siglo XV. Tiene grandes muros y cuatro torres, una de ellas visitable. Alguna vez fue propiedad de Lucrecia Borgia. Catedral de Assunta: Fue construida en el siglo XII sobre un templo pagano. Fue reconstruida en 1831 al finalizar las guerras Napoleónicas. Todavía queda una parte de la antigua cripta, que muestra el antiguo templo pagano. Referencias Este artículo incorpora texto de una publicación sin restricciones conocidas de derecho de autor: Chisholm, Hugh, ed. (1910-1911). «Encyclopædia Britannica». Encyclopædia Britannica. A Dictionary of Arts, Sciences, Literature, and General information (en inglés) (11.ª edición). Encyclopædia Britannica, Inc.; actualmente en dominio público.