NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Замки Каннеро

Замки Каннеро (іт. Castelli di Cannero) — три скелястих острівці на озері Маджоре в північній Італії. Вони розташовані біля берегів Каннеро, в той час як адміністративно входять до складу комуни Каннобіо. Вони відомі також як "кастеллі" (замки), тут знаходяться залишки фортифікаційних споруд. Ідея відновити один із замків, Rocca Vitaliana (Фортеця Віталіана), і зробити його туристичною атракцією була відкинута місцевими природоохоронними організаціями. Історія Замки Каннеро були побудовані між XI і XII ст. і відомі під назвою "Malpaga". В кінці XIV століття тут проживали брати Mazzardi (на прізвисько "Mazzarditi"), родом з швейцарської сторони озера (Ронко над Асконою). В час, коли в Каннобіо було суперництво між ґвельфами і ґібеллінами, в період 1403—1404 років Mazzardi оволоділи преторіанським палацом в Каннобіо, вторглися в Каннеро, привласнили острови, з яких час від часу здійснювали вторгнення на навколишні території з використанням насильницьких методів з метою створення невеликої "приватної держави". У 1412 році герцогом Мілана стає Філіппо Марія Вісконті. У 1414, після звернень жителів узбережжя, герцог посилає армію з 500 чоловік, на чолі з Джованні Лонаті, щоб перемогти Mazzarditi. Острови після короткої облоги були відвойовані і Mazzarditi стали вигнанцями, як і Franchignoni (які, скориставшись слабкістю держави, також прагнули створити зону свого домінування і захопили замок Valtravaglia). Феод Каннобіо в 1441 р. було віддано Віталіано I Борромео (Vitaliano I Borromeo), згодом його успадкував його син Filippo, потім — Giovanni III "Справедливий". А від них — синам Giberto, Camillo, Ludovico, Francesco. До маєтку входили також острови. У 1519 році Лодовіко Борромео (Lodovico Borromeo) побудував тут фортецю "Vitaliana" на честь роду з Падови, від якого заснований рід Борромео. Після смерті Людовіка фортеця поступово занепадає, близькість до берега ускладнює захист. Протягом наступних століть острови були притулком для контрабандистів, рибалок і навіть фальшивомонетників. В наш час[коли?] залишились тільки руїни древніх укріплень. Примітки Джерела Історія Замків Каннеро [Архівовано 3 березня 2016 у Wayback Machine.] https://web.archive.org/web/20110205044201/http://www.castellidicannero.com/index2.html http://www.illagomaggiore.com/2711,Poi.html [Архівовано 15 грудня 2010 у Wayback Machine.] http://www.lagomaggiore.net/turismo/castelli-cannero.asp [Архівовано 1 січня 2011 у Wayback Machine.] http://www.cannero.it/index.php?option=com_content&view=article&id=22&Itemid=92&lang=it[недоступне посилання з липня 2019] https://web.archive.org/web/20110131032702/http://www.icastelli.it/castle-1235675069-castelli_di_cannero-it.php https://web.archive.org/web/20091018093445/http://www.laghiditalia.net/2009/10/i-castelli-di-cannero/
Aragonese Castle

Aragonese Castle (Italian: Castello Aragonese) is a castle built on a small tidal island east of Ischia (one of the Phlegraean Islands), at the northern end of the Gulf of Naples, Italy. The castle stands on a volcanic rocky islet that connects to the larger island of Ischia by a causeway (Ponte Aragonese). History A first castle was built by Hiero I of Syracuse in 474 BC. At the same time, two towers were built to control enemy fleets' movements. The rock was then occupied by Parthenopeans, the ancient inhabitants of Naples. In 326 BC the fortress was captured by Romans, and then again by the Parthenopeans. In 1441 Alfonso V of Aragon connected the rock to the island with a stone bridge in place of the prior wood bridge, and fortified the walls in order to defend the inhabitants against the raids of pirates. Around 1700, about 2000 families lived on the islet, including a Poor Clares convent, an abbey of Basilian monks (of the Greek Orthodox Church), the bishop and the seminar, the prince with a military garrison. There were also 13 churches. In 1809, the British troops laid siege to the island, then under French command, and shelled it to almost complete destruction. In 1912, the castle was sold to a private owner. Today the castle is the most visited monument of the island. Location and description The castle is built on a small tidal island east of Ischia (one of the Phlegraean Islands), at the northern end of the Gulf of Naples, Italy. The castle stands on a volcanic rocky islet that connects to the larger island of Ischia by a causeway (Ponte Aragonese). It is accessed through a tunnel with large openings which let the light enter. Along the tunnel there is a small chapel consecrated to John Joseph of the Cross (Italian: San Giovan Giuseppe della Croce), the patron saint of the island. Outside the castle are the Church of the Immacolata and the Cathedral of Assunta. The first was built in 1737 on the location of a smaller chapel dedicated to Saint Francis, and closed after the suppression of Convents in 1806 as well as the nunnery of the Clarisses. Uses Ischia Film Festival, an international film festival, is held in the castle each year from late June into early July. See also List of castles in Italy References
Castillo Aragonés de Isquia

El Castillo Aragonés (en italiano: Castello Aragonese) es una fortificación medieval que se encuentra en un islote situado en la parte oriental de Isquia (en las islas Flégreas), en el extremo norte del golfo de Nápoles, Italia.​ El islote está conectado a Isquia por medio de un puente de 220 metros, conocido anteriormente como Borgo dice Celsa, ahora conocido como el Puente Aragonés. El islote sobre el que se construyó el castillo proviene de una erupción producida hace más de 300 000 años. Alcanza una altura de 113 metros sobre el nivel del mar y tiene una superficie de aproximadamente 56 000 m². Geológicamente es una burbuja de magma que se consolidó durante las erupciones. Una forma de acceder al castillo es a través de un túnel excavado en la roca hecho durante el siglo XV por Alfonso V de Aragón. Antes del túnel, el único acceso posible era por el mar a través de una escalera ubicada en el lado norte del islote. El túnel tiene 400 metros de largo y el camino está iluminado por tragaluces que usaron también para echar aceite caliente, piedras y otros materiales sobre los enemigos. La siguiente sección es una cuesta hacia arriba al aire libre que conduce hasta la cima de la isla. A partir de este camino existen senderos más pequeños que conducen a varios edificios y jardines. Desde los años setenta, también hay un ascensor, cuyo camino está tallado en la roca y alcanza los 60 metros sobre el nivel del mar. Historia Orígenes La construcción del castillo se remonta a 474 a. C., bajo el nombre de Castrum Gironis, o "Castillo de Hierón", en honor a su fundador. En ese año, el griego Hierón I, el tirano de Siracusa, prestó ayuda con su flota a Cumas en la guerra contra los etruscos, acabando en la victoria cumaní, que se dio en las aguas de Lacco Ameno. Los cumanís decidieron premiar al aliado cediéndole toda la isla. La fortaleza fue ocupada posteriormente por Nápoles, pero en el año 315 a. C., los romanos lograron conquistar la isla, lugar donde fundaron la colonia de Aenaria. El castillo se utilizó como fortaleza defensiva, y también se construyeron algunas casas y torres para vigilar el movimiento de naves enemigas. En los siglos siguientes, la fortaleza de Hierón se transformó radicalmente, con el fin de servir como refugio seguro para la población contra los saqueos de visigodos, vándalos, godos, árabes, normandos (1134-1194), los Hohenstaufen (1194-1265) y el Ducado de Anjou (1265-1282). La erupción del Arso de 1301 proporcionó un poderoso incentivo para el desarrollo de los asentamientos urbanos. Tras la destrucción de la ciudad, los ischitanís se refugiaron en el castillo que garantizaba tranquilidad y seguridad, creando un refugio en el que vivir. Galería Véase también Anexo:Castillos en Italia Referencias Enlaces externos Castello Aragonese Ischia Ponte Castello aragonese - Página oficial El castillo de Isquia Archivado el 25 de mayo de 2020 en Wayback Machine.
Aragonski dvorac

Aragonski dvorac (tal. Castello Aragonese) je dvorac pokraj Ischie (jednog od Flegrejskih otoka), na sjevernom kraju Napuljskog zaljeva, Italija. Dvorac stoji na vulkanskom stjenovitom otočiću koji je nasipom povezan s većim otokom Ischia (tal. Ponte Aragonese). Prvi dvorac sagradio je Hiero I. od Sirakuze 474. pr. Kr. U isto vrijeme izgrađena su dva tornja za kontrolu kretanja neprijateljskih flota. Stijenu su tada zauzeli Partenopejani (stari stanovnici Napulja). Godine 326. prije Krista tvrđavu su zauzeli Rimljani, a zatim ponovno Partenopejanci. Godine 1441. Alfonso V. od Aragona spojio je stijenu s otokom kamenim mostom umjesto dotadašnjim drvenim mostom i utvrdio zidine kako bi obranio stanovništvo od napada gusara. Oko 1700. godine na otočiću je živjelo oko 2000 obitelji, uključujući samostan klarisa, opatiju bazilijanskih redovnika (Grčke pravoslavne crkve), biskupa i sjemenište, kneza s vojnom posadom. Bilo je i trinaest crkava. Godine 1809. britanske trupe opsjele su otok, tada pod francuskim zapovjedništvom, i granatirale ga do gotovo potpunog uništenja. Godine 1912. dvorac je prodan privatnom vlasniku. Danas je kaštel najposjećeniji spomenik otoka. Pristupa mu se kroz tunel s velikim otvorima kroz koje ulazi svjetlost. Duž tunela nalazi se mala kapelica posvećena Ivanu Josipu od Križa (tal. San Giovan Giuseppe della Croce), zaštitnika otoka. Izvan dvorca su Crkva Bezgrešne i Katedrala Assunta. Prva je sagrađena 1737. na mjestu manje kapele posvećene svetom Franji, a zatvorena je nakon gašenja samostana 1806. kao i samostana klarisa. Dvorac je korišten kao Rizina 'Utvrđena tvrđava' u filmu Ljudi u crnom: Globalna prijetnja iz 2019. Također je spomenuto u knjizi Šesto izumiranje: neprirodna povijest. Izvori Vanjske poveznice
Aragon-vár

Az Aragon-vár (olaszul Castello Aragonese) egy középkori vár Olaszországban, Ischia szigetén, a Nápolyi-öböl északi végén. A vár egy vulkanikus sziklára épült. Az első erődítményt i.e. 474-ben a szirakuzai I. Hérón építtette az ellenséges flották figyelésére. A kis szigetnek viharos történelme volt: görögök, rómaiak, vizigótok, vandálok, arabok, normannok és mások foglalták el az évszázadok során. 1441-ben V. Alfonz aragóniai király a korábbi fahíd helyett egy kőhíddal köttette össze a sziklát és a szigetet. V. Alfonz megerősítette a vár falait a kalózok elleni védekezés részeként. 1700 körül közel 2000 család élt a szigeten. A szigeten 13 templom található. 1809-ben az angolok elfoglalták a várat és szinte a földig rombolták. 1912-ben magánkézbe került a sziget és jelenleg Ischia egyik leglátogatottabb építménye. A vár megközelíthető egy alagúton át, vagy lifttel. Az Assunta-katedrálist 1737-ben építették egy kisebb kápolna helyére és 1806-ban a Konvent bezáratta a klarisszák működésével együtt. Jegyzetek További információk Michael Leech: Nápoly és Sorrento (Bookland2000 Kft., 2007) ISBN 9789639613393
Castello Aragonese (Ischia)

Castello Aragonese is een Italiaans middeleeuws kasteel op een rots grenzend aan het eiland Ischia, een van de Flegreïsche Eilanden, aan het noordelijk uiteinde van de Golf van Napels. Het kasteel staat op een vulkanisch rotsachtig eilandje dat aansluit op het grotere eiland Ischia via een dijk, de Ponte Aragonese. Het Castello Aragonese is het meest indrukwekkende historische monument van Ischia, gebouwd door Hiëro I van Syracuse in 474 voor Christus. Tegelijkertijd werden twee torens gebouwd om de bewegingen van vijandige vloten te controleren. In 1441 verbond Alfons V van Aragón de rots met het eiland met een stenen brug in plaats van de vroegere houten brug, en versterkte de muren om de inwoners te beschermen tegen de aanvallen van piraten. Rond 1700 woonden ongeveer 2000 families op het eilandje, waaronder een klooster van de Clarissen, een abdij van Basilianen (van de Grieks-orthodoxe kerk), de bisschop en het seminarie, de prins met een militair garnizoen. Er waren ook dertien kerken. In 1809 belegerden de Britse troepen het eiland, toen onder Franse vlag, en beschoten het tot bijna complete verwoesting. In 1912 werd het kasteel verkocht aan een privé-eigenaar. Tegenwoordig is het kasteel het meest bezochte monument van het eiland. Het is toegankelijk via een tunnel met grote openingen die het licht binnen laten. Langs de tunnel is een kleine kapel gewijd aan Johannes Jozef van het Kruis (San Giovan Giuseppe della Croce), de patroonheilige van het eiland. Een comfortabelere toegang is ook mogelijk met een moderne lift. Na aankomst buiten, is het mogelijk om de kerk van de Immacolata en de kathedraal van Assunta te bezoeken. De eerste werd gebouwd in 1737 op de locatie van een kleinere kapel gewijd aan Sint Franciscus, en gesloten bij de kloostersluiting van 1806, waar ook het klooster van de Clarissen slachtoffer van werd. Het Castello Aragonese van Ischia is het hele jaar door geopend, elke dag van de week, van 9.00 tot zonsondergang.
Арагонский замок (Искья)

Араго́нский замок (итал. Castello Aragonese) — расположен в Италии на маленьком островке рядом с островом Искья в административном регионе Кампания на конусе вулканической лавы, возвышающейся из моря. Принадлежал роду д'Авалос. История 474 год до н. э. — первое упоминание, возведена первая оборонительная крепость Гиероном I Сиракузским, союзником Кум в войне с этрусками; XIV век — Анжу-Сицилийский дом строит башню Maschio; XV век — замок соединен с островом Искья мостом; XVIII век — в замке скрывается от пиратов население острова Иския, в крепости проживает 1892 семьи. Замок пережил расцвет в XVI в. В те времена на его территории располагались клариссинский монастырь, василианский (греческий) монастырь, резиденция (католического) епископа, в ведении которого находились кафедральный собор и 12 церквей, и князя (с верным ему гарнизоном). В настоящее время замок является частным владением, открытым для посещения туристов, и популярной достопримечательностью острова. Ссылки Арагонский замок на «Мире замков»
Castello Spinola

Das Castello di Campo Ligure ist eine Burg in der italienischen Region Ligurien. Sie liegt auf einem Hügel inmitten der Ortschaft von Campo Ligure, das zur Metropolitanstadt Genua gehört, im Tal des Stura Flusses, der sich aus den Ligurischen Bergen Richtung Mittelmeer ergießt. Die Burg diente wohl zur Kontrolle des Tales, das hier ein wichtiges Zugangstal vom Piemont zur ligurischen Küste darstellt. Geschichte Da die Burg in mehreren Phasen über Jahrzehnte hinweg erbaut wurde, ist eine genaue Datierung des Baujahrs schwierig bis gar unmöglich. Als Entstehungszeitraum wird teilweise die Epoche des Römischen Reichs oder das 9. Jahrhundert angegeben, wohingegen das Hochmittelalter als die wahrscheinlichste Entstehungszeit gilt. Die hexagonal angelegte Burgmauer wird auf das 12. bis 13. Jahrhundert datiert; der Wohnturm scheint hingegen jüngeren Alters zu sein und steht an der Stelle eines im Mittelalter errichteten Turms. Inhaber des Lehens war die Genueser Patrizierfamilie Spinola. Weblinks Homepage der Gemeinde Campo Ligure und Fotogalerie zur Burg
Castello di Campo Ligure

Il castello di Campo Ligure è stato un edificio difensivo situato nel comune di Campo Ligure, in via del Rivale, nella città metropolitana di Genova. Storia È difficile datare la reale edificazione del castello poiché la sua architettura e struttura presenta diverse fasi edilizie. Alcune parti di esso quali il tessuto murario della struttura esagonale esterna sembrerebbe risalire al periodo medievale, databile tra il XII e il XIII secolo, mentre la torre potrebbe essere un rifacimento molto più moderno di una precedente torre eretta nel Medioevo. Le diverse fasi costruttive sono dovute per lo più a causa delle frequenti lotte e battaglie culminanti per la maggior parte dei casi nella distruzione o assedi del castello, dovendo quindi ogni volta porre rimedio ai danneggiamenti. Notevoli danni subì fra il 1225 e il 1273 a causa delle forti tensioni fra il comune di Genova e i marchesi Del Bosco, arrivando ad un assedio genovese nel borgo e quindi del maniero campese. La famiglia Spinola, signori del feudo, scelsero il castello come alloggio temporaneo proprio per porre maggiore controllo-difesa del paese e soprattutto della valle circostante (Valle Stura) e delle sue vie di comunicazione. Nel 1310 il maniero venne ulteriormente fortificato con nuove mura di cinta ed erigendo a difesa tre torri cilindriche. Queste ultime — aperte verso l'interno — furono modificate nel XV secolo con l'aggiunta di una base a scarpa e dotandole di aperture per il fuoco, inoltre furono scavati diversi passaggi sotterranei e aerei, in modo da collegare il castello al borgo di Campo. A seguito degli eventi rivoluzionari del XVIII secolo il castello fu abbandonato dagli Spinola, lasciandolo per anni in completo abbandono. Ad oggi delle tre principali costruzioni soltanto quella più ad est è maggiormente conservata, quella a sud è stata trasformata in seguito in abitazione privata, mentre della parte a nord non rimane più nulla a seguito al franamento del terreno. Intorno agli anni novanta l'intero complesso, divenuto nel frattempo proprietà del comune di Campo Ligure, è stato sottoposto a lavori di restauro permettendone così l'agibilità. Galleria d'immagini Bibliografia Alice Baschiera, Archeologia in castello: Campo Ligure e l'archeologia medievale, Genova, 2002, Genova Università. Daniele Biello, Il castello di Campo Ligure. Uno scorcio di storia ligure ed un esemplare di architettura militare, Genova, 1988, A Compagna. Bruno Repetto, Castello e borgo a Campo Ligure:un caso di recupero ambientale, Genova, 1990. Voci correlate Campo Ligure Spinola Palazzo Spinola (Campo Ligure) Castello Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Campo Ligure Collegamenti esterni Sito ufficiale, su comune.campo-ligure.ge.it. Ulteriori approfondimenti, su liguriaplanet.com. URL consultato il 18 agosto 2007 (archiviato dall'url originale il 27 settembre 2007).
Castello a Mare

Das Castello a Mare [kaˈstɛllo a ˈmaːre] (Kastell am Meer), auch Castellammare genannt, war eine befestigte Burganlage in Palermo, die den Zugang zu Palermos Hafenbucht Kala bewachte. Literatur Arabisch-normannische Kunst. Siziliens Kultur im Mittelalter. In: Museum ohne Grenzen (Hrsg.): Internationaler Ausstellungsstraßen-Zyklus Die Islamische Kunst im Mittelmeerraum. Ernst Wasmuth Verlag, Tübingen Berlin 2004, ISBN 3-8030-4102-3. Weblinks
Castello a Mare

Castello a Mare or Castellammare (pronounced [kaˌstɛllamˈmaːre]) is an ancient fortress that guarded the entrance to the port at Palermo in La Cala. Extensive remains are visible, some of which are open to the public. There is a Norman keep, a fortified gate or entrance, and remains of a sophisticated Renaissance star-shaped defence. The fortress gave its name to the city's historical district of Castellammare. References
Castello a Mare

Castello a Mare (en prononcé : [kaˈstɛllo a mˈmaːre]) ou Castellammare (en prononcé : [kaˌstɛllamˈmaːre]) est une ancienne forteresse qui gardait l'entrée du port de Palerme dans La Cala. Histoire Sa présence est attestée à partir du XIIe siècle mais a été édifiée sur une forteresse plus ancienne. Selon Tommaso Fazello, Roger aurait redonné au site son statut militaire acquis de longue date après une transformation en mosquée par les Arabes. Situés dans le quartier Castello San Pietro, des vestiges sont visibles, dont certains sont ouverts au public. Il y a un donjon normand, une porte fortifiée ou d'entrée, et les restes d'un système défensif sophistiqué datant de la Renaissance, en forme d'étoile. Références Voir aussi Articles connexes Église San Pietro (Palerme), ancienne église à proximité. Bibliographie (it) Rosario La Duca, Il Castello a mare di Palermo, Edizioni Popolari Siciliane, 1980. (it) Ferdinando Maurici, Adriana Fresina et Fabio Militello, Le torri nei paesaggi costieri siciliani (secoli XIII-XIX), Palerme, Regione Siciliana, Assessorato dei Beni culturali ed ambientali, 2008 (ISBN 978-88-6164-019-1). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Sicile
Castello a Mare (Palermo)

Castelo ao Mar ou Castellammare ( pronúncia [kaˌstɛllamˈmaːre] ) é uma antiga fortaleza que guardava a entrada do porto de Palermo em La Cala. Vários vestígios são visíveis, alguns dos quais abertos ao público. Há uma fortaleza normanda, um portão ou entrada fortificada e vestígios de uma sofisticada defesa renascentista em forma de estrela. Referências
Hrad Estenských

Hrad Estenských (Castello Estense) je městský hrad ve Ferraře v Itálii, který sloužil jako rezidence vévodů Estenských především ve 14. až 16. století. Když se na konci 16. století hlavní sídlo rodu přesunulo do Modeny, ztratil hrad na významu. Po sjednocení Itálie byl hrad zakoupen provincií Emilia-Romagna a dnes se v něm nacházejí bohaté rodové sbírky umění a estenská zbrojnice. Byl vážně poškozen zemětřesením v roce 2012. Hrad vznikl následkem lidové vzpoury roku 1385, kdy byl markýz Mikuláš II. Estenský ve svém tehdejším paláci (dnešní Palazzo Comunale) ohrožen rozhněvaným davem a rozhodl se po potlačení rebelie vystavět odolnější budovu. Projektem byl pověřen architekt Bartolino da Novara, jenž využil stávající hradební věž Torre dei Leoni a dostavěl další části hradu. Ten byl spojen dřevěným mostem s palácem Estenských, aby se jeho obyvatelé mohli rychle uchýlit do bezpečí hradu. Postupem doby hrad začal ztrácet obrannou funkci, byly v něm budovány další obytné prostory a stal se součástí paláce. Definitivní přeměna na obytný palác proběhla po požáru 1544, který značně poničil dosavadní sídlo; provedl ji architekt Girolamo da Carpi a nařídil vévoda Herkules II. Estenský. Tím komplex získal v zásadě dnešní podobu. Jde o pevnost čtyřúhelníkového půdorysu se čtyřmi věžemi v nárožích (Torre Marchesana, Torre di San Paolo, Torre di Santa Caterina a nejstarší Torre dei Leoni). Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrad Estenských na Wikimedia Commons
Castello Estense

Castello Estense eller Castello di San Michele er en middelalderborg, der ligger i centrum af Ferrara, i Norditalien. Den består af et stort centralt keep med fire hjørnetårne. Den blev opført af Niccolò II d'Este, Marquis af Ferrara, efter et oprør i maj 1385, og blev startet i september samme år. Arkitekten Bartolino da Novara stod for byggeriet, og Girolamo da Carpi lavede senere ombygninger i 1500-tallet. I 2002 blev borgen renoveret for €2,7 mio. Se også Borge og slotte i Italien Referencer Litteratur Luciano Chiappini, Gli Estensi : Mille anni di storia, Corbo, Ferrara 2001. Riccardo Rimondi, Estensi. Storia e leggende, personaggi e luoghi di una dinastia millenaria, Ferrara 2004 Marco Borella (a cura di), I Camerini del Principe, Edizioni Le Immagini, Ferrara 2006. Jadranka Bentini, Marco Borella (a cura di), Il Castello Estense, BetaGamma Editrice, Viterbo 2002. AA.VV., I Racconti del Castello, EDSAI, Ferrara 2006. Eksterne henvisninger