NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Kaliksta w Rzymie

Kościół św. Kaliksta w Rzymie (wł. Chiesa di San Callisto) – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie. Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii Najświętszej Maryi Panny na Zatybrzu oraz kościołem tytularnym. Lokalizacja Kościół znajduje się w XIII Rione Rzymu – Zatybrze (Trastevere) przy Piazza di San Calisto 16. Patron Patronem świątyni jest św. Kalikst I – papież w latach 217-222. Relikwie św. Kaliksta są przechowywane nie w tym kościele, lecz w pobliskiej bazylice Najświętszej Maryi Panny na Zatybrzu. Historia W 741 roku papież Grzegorz IV zlecił przebudowę zniszczonego dawnego kościoła (lub kaplicy) stojącego w domniemanym miejscu domu i męczeństwa papieża św. Kaliksta I. Kościół został odrestaurowany lub przebudowany w XII wieku oraz ponownie w 1455 roku przez papieża Kaliksta III. Obecny wygląd kościoła jest efektem jego renowacji w 1610 roku według projektu Orazio Torriani. Papież Pius IX nakazał odrestaurowanie kościoła w 1851 roku. W wyniku Traktatów laterańskich z 1929 roku kościół św. Kaliksta oraz sąsiadujący z nim dawny klasztor z ogrodem stały się eksterytorialną własnością Stolicy Apostolskiej. Kościół został ponownie odrestaurowany w 1936 roku. Architektura i sztuka Na dziedzińcu kościoła znajduje się cembrowina studni, w której miano utopić św. Kaliksta Kościół jest jednonawowy z prostokątną apsydą i dwiema kaplicami bocznymi. Fasada została zaprojektowana przez Orazio Torriani podczas XVII-wiecznej przebudowy, jest ona dwukondygnacyjna. Ołtarz główny przedstawia Matkę Bożą adorowaną przez św. Kaliksta i innych świętych, jest to dzieło Avanzino Nucciego. W lewej kaplicy bocznej znajduje się przedstawienie męczeństwa św. Kaliksta wrzucanego do studni, dzieło Giovanniego Biliverta. Prawa kaplica boczna poświęcona jest św. Maurowi, uczniowi św. Benedykta. Dzieło Pier Leone Ghezi przedstawiające św. Maura jest podtrzymywane przez dwa anioły, będące rzekomo dziełem Giovanni Lorenzo Berniniego z 1657 roku. Kardynałowie prezbiterzy Kościół św. Kaliksta jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sancti Calixti). Tytuł ten został po raz pierwszy ustanowiony przez antypapieża Feliksa V, który w 1440 nadał go mianowanemu przez siebie kardynałowi Juanowi de Segovia. Jednakże po abdykacji Feliksa V papież Mikołaj V nie potwierdził nadania kościołowi św. Kaliksta rangi kościoła tytularnego. Uczynił to dopiero papież Leon X 6 lipca 1517 roku. Przypisy
San Callisto

San Callisto ou Igreja de São Calisto é uma igreja titular de Roma, Itália, localizada no rione Trastevere , na piazza di San Callisto. É dedicada ao papa São Calisto I e uma igreja subsidiária da paróquia de Santa Maria in Trastevere. O cardeal-presbítero protetor do título de São Calisto é Willem Jacobus Eĳk, arcebispo de Utrecht. História De origem muito antiga, foi construída, segundo a tradição, sobre a casa onde costumava pregar o papa São Calisto I (r. 217–222) e onde ele foi martirizado por afogamento. No pátio do antigo convento, ao lado da igreja, estava o poço que se acredita ter sido utilizado para assassiná-lo, hoje conservado no interior da igreja, na capela da esquerda. No lugar do martírio foi inicialmente construído um oratório comemorativa. No século VIII, o papa Gregório III ordenou que fosse construído no local uma igreja, que foi reconstruída no século XII e, novamente, em 1610, desta vez com base num projeto de Orazio Torriani. Nesta ocasião, foi construído também o mosteiro anexo para abrigar monges beneditinos. A partir de 1517, passou a sediar o título de São Calisto. Por causa da ocupação napoleônica de Roma no início do século XIX, os edifícios do complexo foram tão danificados que precisaram ser restaurados em 1851, no pontificado do papa Pio IX. Na década de 1930, o complexo passou por uma outra grande reforma, desta vez conduzida pelo arquiteto Giuseppe Momo. A fachada da igreja é original do século XVII e apresenta, na ordem superior, o brasão do papa Paulo V. O interior consiste de uma nave simples com uma capela de cada lado. Na capela da direita, estão os "Dois Anjos", atribuídos a Bernini, que seguram um quadro de Pier Leone Ghezzi, "São Mauro Abade". No teto, está o afresco "Glória de São Calisto", de Antonio Achilli, e, finalmente, na capela da esquerda está o poço que acredita-se tradicionalmente ter sido o mesmo utilizado no martírio de São Calisto. Bibliografia Ligações externas
San Callisto

San Callisto är en kyrkobyggnad i Rom, helgad åt den helige påven Calixtus I. Kyrkan är belägen vid Piazza di San Calisto i Rione Trastevere och tillhör församlingen Santa Maria in Trastevere. Enligt traditionen uppfördes kyrkan på platsen för Calixtus I:s martyrium. Kyrkan byggdes om år 741 under påve Gregorius III. Fasaden i ungbarock är ritad av Orazio Torriani. I kapellet invigt åt den helige Maurus finns två marmoränglar, attribuerade åt Bernini. Titelkyrka San Callisto stiftades som titelkyrka av påve Leo X år 1517. Kardinalpräster under 1900- och 2000-talet Agostino Ciasca (1899–1902) Carlo Nocella (1903–1908) Antonio Vico (1912–1915) Alessio Ascalesi (1916–1952) Marcello Mimmi (1953–1958) Alfonso Castaldo (1958–1966) Corrado Ursi (1967–2003) Vakant (2003–2012) Willem Jacobus Eijk (2012–) Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 567. ISBN 88-365-2541-5 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 57. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Callisto.
Сан-Каллісто

Сан-Каллісто (італ. Chiesa di San Callisto) — невелика титулярна церква у районі Рима Трастевере. Прилягає до невеликої площі з церквою Санта Марія ін Трастевере. Церкву названо іменем святого папи мученика Калікста I. Історія будівлі Сучасна барокова будівля церкви Сан Каллісто побудована у 1610 році за проєктом Ораціо Торріані. Місце і споруда церкви пов'язані з мучеництвом святого папи Калікста I. Джузеппе Вазі так описав це місце у 1761 році: Особливості архітектури Сан Каллісто однонавова будівля без вежі та купола. Портал церкви повернутий на схід і відображає формами класичний фасад римського бароко. Титулярна Церква На кардинальській консисторії 18 лютого 2012 року папа Бенедикт XVI надав нідерландському кардиналу, архієпископу Утрехтському, примасу Нідерландів — Віллему Ейку сан кардинала-пресвітера з титулом римської церкви Сан Каллісто. Примітки Посилання Інформація про церкву(італ.)
International Civic Library

The International Civic Library of Bordighera is at 52 via Romana. History The first library of Bordighera was founded by the British in 1880 and was in the city’s Anglican Church. In 1910, the British community decided to build a dedicated library on Via Romana to host a growing collection. Funds were gathered by Clarence Bicknell, who designed a Victorian stone building with a façade embellished by a semi-circular portico, supported by six columns, and made even more beautiful by the presence of a wisteria now centenary. After the Second World War, the library was bought by the city of Bordighera and restored in 1985 by the Genoese architect Gianfranco Franchini, particularly known for his work with Renzo Piano at the Centre Pompidou of Paris. The library boasts the title of "International" because it has a collection of about 40,000 volumes in Italian, 20,000 in English, 6,000 in French and 3,000 in German. The library also has a collection of about 950 old, digitized photos of the Victorian Bordighera. Notes External links Official website of the Bordighera Library Old photos
Bibliothèque civique internationale

La Bibliothèque civique internationale (en italien, La Biblioteca Civica Internazionale) est une bibliothèque située au 52 de la via Romana à Bordighera, dans la province d'Imperia, en Ligurie. Historique La première bibliothèque de Bordighera fut fondée en 1880 par les Anglais, et elle avait son siège auprès de l’église anglicane. En 1910 la communauté anglaise décida de construire un nouvel édifice pour lui donner un siège définitif. Il s’agit d’une bâtisse en pierre, construite en pur style victorien, qui se trouve sur l’actuel au 52 de la via Romana. À l’extérieur, un portique semi-circulaire avec six colonnes, orné par une glycine centenaire, encadre l’entrée. Après la Seconde Guerre mondiale, la bibliothèque a été acquise par la ville de Bordighera et a été restaurée en 1985 par l’architecte génois Gianfranco Franchini, qui a travaillé avec Renzo Piano au Centre Pompidou à Paris. La bibliothèque comprend environ trente-cinq mille volumes en italien, vingt mille en anglais, six mille en français et trois mille en allemand, pour un total de 70.000 volumes plus 950 anciennes photos numérisées . Notes et références Liens externes (it) Site officiel Anciennes photos de la Bibliothèque Sciences de l’information et bibliothèques Portail de la Ligurie
Biblioteca Civica Internazionale

La biblioteca civica internazionale è la principale biblioteca civica situata nel comune di Bordighera, in via Romana, in provincia di Imperia. Storia La prima biblioteca di Bordighera fu fondata nel 1880 da residenti inglesi e si trovava presso la chiesa anglicana della città. Nel 1910 la comunità inglese decise di costruire un edificio apposito che potesse accogliere un numero sempre crescente di volumi. Dopo la raccolta dei fondi, promossa da Clarence Bicknell, si decise di costruire il nuovo edificio sulla via Romana. Si tratta di un bel fabbricato in pietra costruito in stile vittoriano. All'esterno la facciata è ingentilita da un pronao semicircolare, sostenuto da sei colonne, e reso ancora più bello dalla presenza di un glicine ormai centenario. Dopo la seconda guerra mondiale, la biblioteca fu acquisita dal comune di Bordighera e restaurata nel 1985 dall'architetto genovese Gianfranco Franchini, particolarmente conosciuto per aver lavorato con Renzo Piano al Centre Pompidou di Parigi. La biblioteca gode dell'appellativo di "Internazionale" perché possiede una collezione di circa 40.000 volumi in italiano, 20.000 in inglese, 6.000 in francese e 3.000 in tedesco. La biblioteca possiede anche una collezione di circa 950 foto antiche digitalizzate, della Bordighera vittoriana. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Biblioteca Civica Internazionale di Bordighera Collegamenti esterni Sito ufficiale, su bordighera.it. Biblioteca Civica Internazionale, su Anagrafe delle biblioteche italiane, Istituto centrale per il catalogo unico. Vecchie foto, su bordighera.net.
Villa Garnier

Die Villa Garnier liegt an der Via Garnier in Bordighera an der Ligurischen Riviera in Italien. Das Gebäude ist Teil des Eigentums, das durch die Superintendentur für Architektur und Landschaft von Ligurien geschützt ist. Geschichte Nachdem er eine gewisse Zeit in Menton gelebt hatte, entschied sich der Architekt Charles Garnier, eine Villa in Bordighera zu errichten. Im Mai 1871 fand er ein Terrain in der Nähe der Arziglia. Dieser Ort war bereits von einer kleinen Kapelle besetzt, die als Grundschule für Jungen benutzt wurde. Es handelte sich um ein abschüssiges Grundstück außerhalb der Stadt, das sich bis zum Meer erstreckte und den Fischerstrand, die berühmte Arziglia umfasste. Um das Land zu erhalten, bot Garnier der Gemeinde zusätzlich zum Bau einer neuen Schule eine beträchtliche Summe an. Angesichts dieses außergewöhnlichen Angebots erfüllte die Stadt die Bedingungen und Garnier konnte das Land kaufen. Die elegante Villa wurde später ein Vorbild für die Architektur der Ligure Riviera und der Côte d’Azur (Französische Riviera). In Bordighera hatte Garnier viele bekannte Gäste wie Jean-Louis-Ernest Meissonier und Gustave Boulanger. An den Wänden des Eingangs kann man immer noch Karikaturen dieser Künstler sehen. In der Villa befinden sich noch einige Gemälde von Jules Eugène Lenepveu, Alexandre Bida und Georges Clairin, die Teil der Sammlung von Garnier waren. Seit 1954 ist die Villa ein Ordenshaus der Kongregation der Josefsschwestern von Aosta. Die Gärten Die Gärten wurden von Garnier mit Hilfe seines Sohnes Christian und Ludovic Winter geschaffen. Die Villa ist von einem prächtigen Palmenhain und sonnenüberfluteten Terrassen umgeben, auf denen auch exotische Pflanzen angebaut wurden. Insgesamt gibt es hier etwa 600 verschiedene Sorten; es überwiegen lokale Arten wie Olivenbäume, Palmen, Feigenbäume, Zitronenbäume. Heute gibt es im 2.500 Quadratmeter umfassenden Garten zehn verschiedene Palmenarten und mehrere hundertjährige Bäume, darunter eine Nolina longifolia. Im Garten befindet sich ferner eine Büste Charles Garniers, die vom französischen Bildhauer Jean-Baptiste Carpeaux geschaffen wurde, und eine Säule aus dem Palais des Tuileries in Paris. Einzelnachweise Weblinks
Норба

Норба (на латински: Norba) е античен град в Италия, на югоизток от Рим на Лепинските планини (Monti Lepini), близо до днешния град Норма. Основан е през 492 пр.н.е. от волските. Бил е в съюз с Древен Рим. По време на Римската република става латинска колония. През Гражданската война е разрушен през 82 пр.н.е. от Сула. Циклопските стени от 4 век пр.н.е. са добре запазени. Литература Gerhard Radke: Norba 1. In: Der Kleine Pauly (KlP). Band 4, Stuttgart 1972, Sp. 156. Lawrence Richardson Jr.: Norba (Norma) Italy. In: Richard Stillwell u. a.: The Princeton Encyclopedia of Classical Sites. Princeton University Press, Princeton NJ 1976, ISBN 0-691-03542-3. Giovanni Uggeri: Norba . In: Der Neue Pauly (DNP). Band 8, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01478-9, Sp. 1000. Източници Външни препратки Norbana Civitas, digilander.libero.it Ferdinand Gregorovius' Walks – Norma, romeartlover.it Antica Norba Архив на оригинала от 2019-01-27 в Wayback Machine., anticanorba.com Norma, comune.norma.lt.it Digital Atlas of the Roman Empire Архив на оригинала от 2017-10-15 в Wayback Machine. Ferdinand Gregorovius, Wanderjahre in Italien: Besuch der Ruinen von Norba, gutenberg.spiegel.de Вижте също Община Норба Архив на оригинала от 2009-09-30 в Wayback Machine.
Norba

Norba (llatí: Norba grec antic: Νῶρβα) va ser una ciutat dels llatins, situada al sud de Cora, a mig camí entre Cora i Sètia. Consta a les llistes de Dionís d'Halicarnàs, on enumera les trenta ciutats que formaven part de la Lliga llatina. sembla cert que Norba, Cora i Sètia eren originàriament ciutats llatines abans de caure en mans dels volscs. Va rebre una colònia romana l'any 492 aC, després de l'aliança entre els llatins i Roma. Titus Livi diu que era un oppidum que defensava molt bé tot el territori dels voltants. L'any 327 aC les ciutats de Cora, Norba i Sètia van ser arrasades pels seus veïns, els privernats, i aquestes incursions van comportar la venjança de Roma, segons diu Titus Livi, que afegeix que a la Segona Guerra Púnica va ser una de les 18 ciutats llatines que l'any 209 aC van acceptar sense discussió les càrregues que els romans imposaven per aquella guerra. Per la seva situació i per les fortes muralles que tenia va ser un dels llocs on els romans hi van portar hostatges cartaginesos. L'any 198 aC es va veure implicada en la revolta dels esclaus que es va iniciar a la veïna Sètia i que va haver de ser reprimida pel pretor Luci Corneli Mèrula. Norba va jugar un important paper a la Primera Guerra Civil Romana entre Gai Mari i Sul·la. La van ocupar els partidaris de Mari i va ser l'última ciutat d'Itàlia que va fer front a Sul·la fins i tot quan Praeneste ja havia caigut i Gai Mari el Jove ja havia mort. L'any 82 aC, per una traïció, la ciutat va caure en mans de Marc Emili Lèpid, lloctinent de Sul·la, però els soldats que la defensaven es van matar amb l'espasa i els habitants la van incendiar. Els conqueridors no es van poder endur cap botí de la ciutat destruïda. Sembla segur que mai no es va reconstruir. Estrabó no en parla, i Plini el Vell només menciona els norbans, que vivien al Latium. Correspon a l'actual Norma. Referències Bibliografia Titus Livi. Història de Roma. Volum II. Fundació Bernat Metge, 2011. ISBN 9788498591989.
Norba

Norba war eine antike Stadt in Italien, südöstlich von Rom am Südhang der Lepinischen Berge, in der Nähe des heutigen Norma. Geschichte Die Stadt wurde angeblich bereits 492 v. Chr., vielleicht aber erst im 4. Jahrhundert v. Chr., als latinische Colonia der Römer im Gebiet der Volsker gegründet. Im Jahre 329 v. Chr. wurde Norba von den Volskern aus Privernum, angeführt von Vitruvius Vacca aus Fundi, der gegen die römische Herrschaft rebellierte, geplündert. Die Römer konnten in diesem Aufstand aber letztlich die Oberhand behalten, Vacca fand den Tod. Im römischen Bürgerkrieg zwischen Sulla und den Anhängern des Gaius Marius schlug sie sich jedoch auf die Seite der Verlierer. Folgt man dem römischen Geschichtsschreiber Appian, so wurden die Einwohner 81/82 v. Chr. von den Truppen Sullas unter Marcus Aemilius Lepidus belagert. Als er durch Verrat in die Stadt eindringen konnte, sollen die Einwohner Norba angezündet haben. Viele begingen Selbstmord. Der Feuersturm soll so stark gewütet haben, dass den Truppen Sullas nichts mehr zum Plündern übrig blieb. Die Stadt wurde nie wieder aufgebaut. Archäologie Norba lag hoch über der pontinischen Küstenebene oberhalb des Steilabhangs der Lepinischen Berge. Ihre Ruinen sind direkt am westlichen Ortsrand von Norma zugänglich und gelten als eine der am besten erhaltenen vorrömischen Stadtanlagen. Lange Zeit lag die Stadtanlage weitgehend verschüttet da und war kaum noch zu erkennen. Seit 2011 werden die antiken Straßenzüge von Norba großflächig freigelegt, was zu eindrucksvollen Ansichten führt. Auch die verschiedenen Tore und die Fundamente wichtiger Bauwerke sind teilweise schon zu besichtigen. Die Ausgrabungskampagne soll noch einige Jahre andauern. Sehenswert ist vor allem die 2,2 km lange mächtige Stadtmauer mit drei Stadttoren aus dem 4. Jahrhundert v. Chr. Besonders eindrucksvoll erscheint das Haupttor mit dem halbrunden Tor aus riesigen mörtellos ineinander verfugten Steinen. Diese Steine sind wohl der Anlass zu der Legende, die Stadt sei von den Zyklopen (Zyklopenmauer) oder auch von Herkules gegründet worden. Nachgewiesen sind auch Tempel der Juno und der Diana sowie zwei weitere Tempel. Im ehemaligen Rathaus von Norma ist ein Museum mit Funden aus Norba eingerichtet. Literatur Gerhard Radke: Norba 1. In: Der Kleine Pauly (KlP). Band 4, Stuttgart 1972, Sp. 156. Lawrence Richardson Jr.: Norba (Norma) Italy. In: Richard Stillwell u. a. (Hrsg.): The Princeton Encyclopedia of Classical Sites. Princeton University Press, Princeton NJ 1976, ISBN 0-691-03542-3 (englisch, perseus.tufts.edu). Giovanni Uggeri: Norba [1]. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 8, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01478-9, Sp. 1000. Weblinks Seite der Gemeinde Norma (italienisch) Museo civico der Gemeinde Norma (italienisch) Quilici, L., S. Quilici Gigli: Places: 422987 (Norba). Pleiades, abgerufen am 17. Juni 2020. Beschreibung der Ausgrabungen (deutsch) Ferdinand Gregorovius, Wanderjahre in Italien: Besuch der Ruinen von Norba Anmerkungen
Norba

Norba, an ancient town of Latium (Adjectum), Italy. It is situated 1 mile northwest of the modern town of Norma, on the western edge of the Volscian Mountains or Monti Lepini. The town is perched above a precipitous cliff with a splendid view over the Pomptine Marshes below; the highest point stands to ca. 460 meters (over 1500 feet) above sea level. History Norba was a member of the Latin League of 499 BC. It became a Roman colony in 492 BC, initially to protect the border with the Volsci, and later serving as an important fortress guarding the Pomptine Marshes. It served in 199 BC as a place of detention for the Carthaginian hostages, and was captured and destroyed by Sulla's troops during the civil wars at the end of 82 BC. By the first century AD Norba is included by Pliny the Elder on his list of extinct cities in Latium. Archaeology From excavations begun in 1901 it seems clear that the remains now visible on the site are entirely Roman. The well-preserved walls are in the polygonal style, over 2.5 km in circuit, and are entirely embankment walls, not standing free above the internal ground level. The walls enclose an area of approximately 38 hectares. Remains of two towers, and of several gateways (notably the Porta Maggiore, defended by a tower), exist. The bastion at the Porta Maggiore still stands to 13 m. A square tower, referred to as "La Loggia" is also to be found along the curtain. The main gate is enormous, with jambs over 8 m in height, 4.30 m in width, and internal width of 12.8 m. Within, the remains of several buildings, including the foundations (podia) of two temples, one dedicated to Juno Lucina, have been examined. At the foot of the cliff are the picturesque ruins of the medieval town of Ninfa, (12th-13th centuries) abandoned on account of malaria. The remains of a primitive settlement, on the other hand, have been discovered on the mountainside to the southeast, above the 13th-century abbey of Valvisciolo, where there is a succession of terraces supported by walls of rough polygonal masonry, and approached by a road similarly supported. Here a quantity of primitive pottery has been found. The necropolis of this settlement was probably the extensive one situated at Caracupa (8th-7th century BC), near the railway station of Sermoneta, which belongs also to the 8th-6th century BC, terminating thus at the precise date at which the Roman city of Norba is believed to have been established. Additional ancient remains are to be found in the hinterland of Norba, including the polygonal masonry structure at Poggio Serrone di Bove. References External links Ferdinand Gregorovius' Walks - Norma Antica Norba (in Italian) This article incorporates text from a publication now in the public domain: Ashby, Thomas (1911). "Norba". In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica. Vol. 19 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 738.
Norba

Norba – starożytne miasto rzymskie w Lacjum, położone ok. 1,5 km na północny zachód od dzisiejszego miasteczka Norma. Usytuowane na urwistej ścianie skalnej na zachodnim skraju pasma Monti Lepini, od 499 p.n.e. należało do Związku Latyńskiego. Według przekazu Liwiusza (Ab Urbe condita II 34, 6) od 492 p.n.e. stało się latyńską kolonią Rzymu na terytorium Wolsków, jako istotna warownia strzegąca rejonu Błot Pontyjskich. W 329 p.n.e. miasto zostało splądrowane przez zbuntowanych przeciw Rzymianom Wolsków z Privernum. Po drugiej wojnie punickiej służyło w 199 p.n.e. jako miejsce przetrzymywania kartagińskich zakładników. Podczas pierwszej wojny domowej, w relacji Appiana (Bella civilia I, 94) mieszkańcy zgubnie opowiedzieli się po stronie Mariusza, wskutek czego pod koniec 82 p.n.e. Norba została oblężona, zdobyta wskutek zdrady, a następnie doszczętnie zniszczona przez wojska Sulli pod wodzą Lepidusa. Miasto nigdy nie zostało odbudowane; na początku naszej ery Pliniusz wymienia je wśród wymarłych miast Lacjum (Naturalis historia III 69,1). Wykopaliska zapoczątkowane w 1901 przez L. Savignoniego odsłoniły pozostałości miasta całkowicie rzymskiego, otoczonego murem poligonalnym (opus poligonale), dobrze zachowanym w obwodzie ponad 2,6 km, z 3 bramami i wysuniętą wieżą obronną ("La Loggia") oraz z dwoma akropolami. Spośród ważniejszych budowli odnaleziono fundamenty czterech świątyń (m.in. Diany i Juno Luciny), ustalono też położenie miejskiego forum. Materiał wykopaliskowy zdeponowano w stołecznym Museo delle Terme. Przypisy
Портоскузо

Портоску̀зо (на италиански: Portoscuso; на сардински: Portescusi, Портескузи) е пристанищно градче и община в Южна Италия, провинция Южна Сардиния, автономен регион и остров Сардиния. Разположено е на южноизточния брега на острова, на Средиземно море. Населението на общината е 5268 души (към 2010 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Portoscuso

Portoscuso (en sard, Portescusi) és un municipi italià, situat a la regió de Sardenya i a la província de Sardenya del Sud. L'any 2004 tenia 5.361 habitants. Es troba a la regió de Sulcis-Iglesiente. Limita amb els municipis de Carbonia, Gonnesa i San Giovanni Suergiu. Evolució demogràfica Administració