NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sepulcro dos Servílios

Sepulcro dos Servílios é um antigo mausoléu romano localizado no interior da Villa imperial de Maxêncio, na Via Ápia Antiga, no quartiere Appio-Latino de Roma. História Este mausoléu, que fica encostado do lado oriental do quadripórtico do Mausoléu de Valério Rômulo, está praticamente arruinado. Dele se conservou o núcleo, provavelmente da época augustana (século I a.C. - século I d.C.), incorporado ao complexo de Maxêncio. O sepulcro era constituído por uma base quadrangular em blocos de tufo com um tambor acima, no qual se abriam oito nichos e provavelmente encimado originalmente por um cone de terra. No interior ficava a câmara funerária, à qual se chega pela fachada contrária em relação à Via Ápia, de planta cruciforme e suficientemente bem conservada, decorada com estuques. Referências
Túmulos republicanos na Via Statilia

Túmulos republicanos na Via Statilia são vários túmulos romanos localizados no cruzamento da Via Statilia com a Via di Santa Croce in Gerusalemme, no rione Esquilino de Roma. História Na Antiguidade, vários túmulos ocupavam o espaço entre a via e o Aqueduto de Nero e quatro deles foram descobertos quando a Via di Santa Croce in Gerusalemme foi alargada em 1916. Eles ficavam ao longo da Via Celimontana, uma estrada que levava da Muralha Serviana até a Porta Maggiore atravessando o monte Célio e, portanto, quando foram construídas, elas todas estavam do lado de fora da cidade e cumprindo a lei romana que proibia sepultamentos no pomério. No canto nordeste está o túmulo de um certo Públio Quíncio (em latim: Publius Quinctius), conhecido como Sepolcro dei Quinzi a Via Statilia: uma inscrição indica que ele, sua esposa e, notavelmente, a sua amante, chamada Agatea, estão enterrados ali. Do lado dele está um túmulo compartilhado por quatro famílias de libertos. Os nomes das gentes eram Clódia, Márcia, Ânia e Aneia. Conhecido como Sepolcro Gemino, está decorado com vários bustos ainda in situ (reproduções; os originais estão no Museu Nacional Romano na Centrale Montemartini) mostram vários membros dessas famílias. Um terceiro túmulo arqueado não está identificado e, finalmente, o último pertencia a um certo Aulo Cesônio (em latim: Aulus Caesonius) e é conhecido como Sepolcro dei Cesoni. Referências
Marinebasis La Spezia

Die Marinebasis von La Spezia ist nach der Marinebasis Tarent der wichtigste Stützpunkt der italienischen Marine. Die Basis befindet sich im westlichen Teil des Golfes von La Spezia, unweit der Cinque Terre. Geschichte Ab 1857 setzte der damalige Ministerpräsident und Marineminister Camillo Benso Graf von Cavour frühere Pläne Napoleons um, im Golf von La Spezia einen großen Marinestützpunkt zu erbauen und die damals in Genua beheimatete Flotte des Königreichs Sardinien und des späteren Königreichs Italien in den damals eher beschaulichen, aber gut geschützten Hafenort La Spezia zu verlegen. Domenico Chiodo, ein Ingenieuroffizier der Marine, wurde mit den Planungen betraut. Die Arbeiten begannen 1861 und endeten zunächst im Jahr 1869. In den Jahren danach wurde das Arsenal und auch der Stützpunkt immer wieder erweitert. Bis 1940 spielte La Spezia wegen der französisch-italienischen Flottenrivalität im Mittelmeer eine wichtige Rolle. Im Zweiten Weltkrieg richteten alliierte Luftangriffe schwere Zerstörungen an, die in der Nachkriegszeit behoben wurden. Das Marinearsenal war bis in die neueste Zeit unter technischen Gesichtspunkten der wichtigste Stützpunkt der italienischen Marine. Heute werden jedoch viele der ehemals im Arsenal durchgeführten Arbeiten an private Firmen wie Fincantieri vergeben. Kriegsschiffe werden im Arsenal schon seit langer Zeit nicht mehr gebaut. Traditionell waren La Spezia und Tarent die beiden wichtigsten Flottenstützpunkte der italienischen Marine. Die in La Spezia stationierten Flottenverbände operierten besonders bis 1943 im westlichen Mittelmeer, die in Tarent beheimateten Einheiten vorwiegend im östlichen Mittelmeer. In den letzten Jahren hat sich der operative Schwerpunkt der italienischen Marine nach Tarent verlagert. Die Marinebasis heute Die Basis erstreckt sich auf einer Fläche von 165 Hektar und ist vollständig von einer mehrere Meter hohen Mauer umgeben. Neben dem Haupteingang (Ostseite) befindet sich ein Marinemuseum (Museo tecnico navale). Genutzt wird die Basis von verschiedenen Flottenverbänden der italienischen Marine. Dazu gehören etliche größere Einheiten wie Fregatten, die man nicht alle in Tarent konzentrieren möchte. Hinzu kommen Minenjagdboote und kleinere Unterstützungseinheiten. Einige Ausbildungsfahrzeuge der nahen Accademia Navale haben ihren Heimathafen ebenfalls in La Spezia. Im Südwesten des Stützpunktes, in der Nähe von Porto Venere, befindet sich auf einer im Golf gelegenen Halbinsel die Varignano-Festung. Dort haben die Spezialkräfte der Marine ihren Sitz (Comsubin). Zur Marinebasis gehört im weiteren Sinn auch der Marinefliegerstützpunkt Luni. Siehe auch Marina Militare Italienische Marineverbände im Zweiten Weltkrieg Italienische Marinegeschichte Weblinks Rivista Marittima zum 150-jährigen Bestehen des Marinearsenals La Spezia (1869–2019), auf marina.difesa.it BJ Ligura zum 150-jährigen Bestehen des Arsenals ilgironale.it zum 140-jährigen Bestehen des Arsenals (1869–2009)
Legoli

Legoli is een dorp (frazione) in de Italiaanse gemeente Peccioli (provincie Pisa regio Toscane), gelegen op ongeveer 238 meter boven zeeniveau. In Legoli staat de Capella di Santa Caterina. In deze kapel heeft de Italiaanse schilder Benozzo Gozzoli (1420-1497) in 1479 fresco’s aangebracht. Hij verbleef enige tijd in Legoli nadat hij uit Pisa gevlucht was voor een pestepidemie.
Леголи (Пиза)

Леголи је насеље у Италији у округу Пиза, региону Тоскана. Према процени из 2011. у насељу је живело 259 становника. Насеље се налази на надморској висини од 215 м. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Chiesa dei Santi Ermacora e Fortunato (Lorenzago di Cadore)

La chiesa dei Santi Ermacora e Fortunato, o dei Santi Ermagora e Fortunato, è la parrocchiale di Lorenzago di Cadore, in provincia di Belluno e diocesi di Belluno-Feltre; fa parte della convergenza foraniale di Ampezzo-Cadore-Comelico. Storia La prima citazione di una cappella a Lorenzago risale al 1214. Questo edificio fu sostituito da uno più grande nel XV secolo. La chiesa attuale, progettata dagli architetti tolmezzini Domenico Schiavi e Angelo Fabbro, venne portata a termine nel 1758 e consacrata nel 1764; nel 1857 fu eretta a parrocchiale e la parrocchia creata con territorio dismembrato da quella di Vigo. Interno Opere di pregio conservate all'interno della chiesa sono una pala di Cesare Vecellio con Sant'Antonio, l'altare maggiore, realizzato dal gemonese Francesco Aloi ed impreziosito da due statue raffiguranti i santi martiri Ermacora e Fortunato, due pale di Antonio Bettio raffiguranti una la Madonna Assunta assieme ai Santi Agostino e Monica ed una i Santi Sebastiano, Rocco e Fabiano, una statua lignea di San Giovanni e vari affreschi di Antonio Schiavi, con i Santi Ermagora e Fortunato, Sant'Antonio Abate e San Osvaldo in gloria e la Beata Vergine Maria in gloria. Note Voci correlate Parrocchie della diocesi di Belluno-Feltre Chiesa di San Martino Vescovo (Vigo di Cadore) Diocesi di Belluno-Feltre Lorenzago di Cadore Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dei Santi Ermacora e Fortunato Collegamenti esterni Chiesa dei Santi Ermacora e Fortunato, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Parrocchia dei SS. ERMAGORA E FORTUNATO, su parrocchiemap.it.
Tapa de registro

Una tapa de registro es una cubierta utilizada para proteger la boca de acceso de un pozo de visita; se encuentran con frecuencia en la red de saneamiento y de servicios públicos.​ La tapa debe ser robusta, para resistir el paso de personas y vehículos, mientras que, al mismo tiempo, debe permitir el acceso de trabajadores para inspección y mantenimiento. Construcción El material de construcción de las tapas de registro, está determinado por la ubicación y el tipo de tránsito al que se verá sometida. Las tapas que se encuentran en las aceras, son fabricadas con hierro fundido u hormigón.​ Un material utilizado con menos frecuencia es el plástico reforzado con vidrio. Algunas tapas, en especial las utilizadas en alcantarillas, están diseñadas con rendijas que permiten la ventilación del pozo mientras que, al mismo tiempo, evitan que ingresen objetos de un tamaño mayor al estipulado. La evacuación de gases potencialmente tóxicos o explosivos es necesaria, por ejemplo, para disipar el metano que se forma en las alcantarillas con las aguas negras.​ Colocación Las tapas de registro están colocadas sobre un collar o coronación de hierro, también denominado brocal. Si el conducto trabaja con fluidos a presión, se colocan tapas especiales con cierre hermético. Imágenes Véase también Arqueta Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Tapa de registro. redondo sanitario de acero inoxidable (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).
Putdeksel

Een putdeksel is een deksel om de opening van een put af te sluiten, tegenwoordig meestal van zwaar metaal, soms van kunststof. De meeste putdeksels zijn in het wegdek te vinden en dekken vaak een gat boven in een rioolput af. Het deksel is meestal rond, gemaakt van gietijzer en is zwaar van gewicht. De oudst bekende putdeksels stammen uit het Romeinse Rijk en waren meestal uit steen gehouwen. Vorm Over het algemeen kan geconcludeerd worden dat oude putdeksels vierkant zijn en moderne rond. Welke vorm zij echter ook hebben, op alle deksels is reliëf aangebracht om grip te creëren. Oorspronkelijk was de reden voor de overstap naar rond dat een rond putdeksel niet in de put kan vallen. Een vierkant putdeksel zou (diagonaal) wel in het eigen gat kunnen vallen. Dat is vooral gevaarlijk als iemand in de schacht aan het werk is voor onderhoud. Door verbeterde ontwerpen kunnen vierkante deksels, bijvoorbeeld met scharnieren, ook veilig zijn. Ronde deksels zijn lichter dan vierkante deksels met eenzelfde doorsnede. Ondanks dat het putdeksel rond is, is het ijzeren frame rond een put bijna altijd vierkant. Het vierkante frame heeft een voordeel bij de bestrating: er kan makkelijker om de put heen betegeld worden. Ronde frames zie je alleen op plaatsen waar de bestrating centrisch of waaiervormig is of als de put in asfalt geplaatst wordt. Een vierkant frame zorgt bij deze vormen van bestrating namelijk weer voor problemen. Opschriften De meeste putdeksels hebben opschriften die aangeven wie de fabrikant is, of wie de eigenaar, of wat zich eronder bevindt. Sommige zijn versierd met stads- of gemeentewapens, of hebben een tekening in reliëf. In Japan zijn putdeksels te vinden met daarop ingekleurde afbeeldingen. Er bestaat een hobby met de naam "manhole cover rubbing". Mensen die deze hobby beoefenen, gebruiken de putdeksels als matrijs en smeren ze in met drukinkt om er vervolgens textiel op plat te drukken. De tekst of afbeelding op het putdeksel wordt in spiegelbeeld op het textiel, bijvoorbeeld een linnen tas, overgebracht. Raceauto kan putdeksel oplichten Wanneer een zware vrachtwagen over een putdeksel rijdt, mag het putdeksel niet door trillingen opgelicht worden. Maar door zijn aerodynamica wordt een raceauto bij hoge snelheden sterk tegen het wegdek gedrukt voor een betere grip van de banden. Daardoor is er onder de raceauto een lage luchtdruk die sterk genoeg is om een putdeksel op te lichten. Bij straatraces met formule 1-wagens worden putdeksels meestal vastgelast. Putdeksels worden bij een hevige regenbui weleens uit hun sponning gelicht als het waterpeil in het riool hoger oploopt dan het straatpeil. Trivia Het Station Rotterdam Blaak wordt soms 'Putdeksel' of een 'Vliegende schotel' genoemd. In 2013 kreeg iedere Nederlandse gemeente ter gelegenheid van de troonsbestijging van koning Willem-Alexander een kroningsdeksel waarop de vorst is afgebeeld aangeboden.
Brunnslock

Brunnslock, manhålslucka, manlucka och däcksellock (alt. däxellock) är olika skydd över olika installationer i gator, trottoarer och gångvägar. Manhålsluckor är större lock över manhål för att ge åtkomst till installationer under mark, såsom avloppsbrunnar, tankar och annat. Andra kan vara mindre såsom lock över ventiler och polygonpunkter. Terminologi Ordet "manlucka" finns belagt i svenska språket sedan 1897. Orden "däxel" och "betäckning" finns belagda 1920 i en diskussion på Svenska kommunaltekniska föreningens årsmöte i Landskrona. En kuriös debatt förekom på detta möte kring ordet däxel, utgående från ett "Förslag och yttrande rörande normalisering av däxlar". Termen däxel förordades av sydsvenska delegater, medan nordsvenska föredrog betäckning. Bland annat dåvarande VA-chefen i Malmö, Ivar Wendt, argumenterade för ordet däxel men det blev ordet betäckning som segrade. I ett referat av mötet skriver Eber Ohlsson Trots att det nästan gått 80 år sedan dess, används i de södra regionerna fortfarande uttrycket däxel. Det kan ha sin förklaring i, att för en skåning är betäckning något helt annat. Beteckningen däxel eller däcksel är både ram och lock. Beskrivning Via ett manhål kan tanken eller avloppsledningen inspekteras eller repareras. En del av de stora luckorna över brunnar avsedda för nedstigning var tidigare kvadratiska. Det innebar en olycksrisk, eftersom locket kunde falla ned i brunnen diagonalt genom öppningen. Numera görs därför manhålsöppningarna cirkulära – en lucka till en sådan öppning kan aldrig falla ner i manhålet. Manluckor tillverkas i regel i gjutjärn och visar ofta stadens vapen eller ett företagsemblem. Manlucka i konst/kultur En manlucka finns med i en skulptur som heter Humor skapad 1967 av konstnären Karl Göte Bejemark. Skulpturen visar en gatuarbetare med Hasse Alfredsons anletsdrag som tittar fram ur ett manhål i gatan (ursprungligen Hamngatan i Stockholm och sedan 2011 på Södermalmstorg). K.G. Bejemark ville genom skulpturen, som han bekostade själv, hylla Alfredson efter att denne utsetts till Sveriges roligaste person i en pristävling, anordnad av veckotidningen Bildjournalen 1967. I Eldarevalsen beskriver Evert Taube hur han blir instängd i ångpannan när manluckorna skruvades på. Förkortningar I Sverige finns ett system för körbara manhålsluckor i gjutjärn, med ett antal bokstäver på ovansidan som meddelar vad brunnen har för funktion: A - Avlopp, se även A-brunn BP - Brandpost D - Dagvattenbrunn, se även dagvatten (D på ett tätt brunnslock kan också vara en kopplingspunkt för olika dagvattenbrunnar och -system) EL - Elledning FK - Fjärrkyla FV - Fjärrvärme GAS - Gasledning K - Kloak NB - Nedstigningsbrunn PB - Perkolationsbrunn (låter vattnet filtrera ut i den omgivande marken) R - Rensbrunn S, SV - Serviceventil till fastighet SOP - Sopsug TELE - Telefonkabel V - Vattenledning Δ - Polygonpunkt (geodetisk mätpunkt) Bildgalleri Ett urval av manluckor med motiv. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Brunnslock. svenska.se manhålslucka
Кришка люка

Кришка люка (англ. manhole cover) — верхня округла частина люка оглядового колодязя. До складу люка входить часто декорована малюнком власне кришка (ля́да) та основа, в пази якої щільно заходить кришка. Кришки каналізаційних люків, які використовують на дорожньому полотні мають відповідати стандарту C250, зазвичай мають велику вагу або замок, щоб вони не могли бути зрушені з ободу люка навіть при сильному автомобільному русі від випадкового відкриття вакуумом що створюється під автівкою на великій швидкості, або вибиті колесом. Види За формою Круглі Прямокутні Овальні За функцією Захисні, в тому числі такі, які можуть додатково замикатись Дренажні, такі які мають отвори, та часто є кришками дощоприймачів За матеріалом Металеві (чавунні), в тому числі такі, що мають закурки для заповнення Полімер-залізобетонні Гумові Пластикові За зовнішнім маркуванням Кришки люків можуть містити для зручності в обслуговуванні великі літери, які символізують тип оглядового колодязя Водопостачання — «ГВ» (рос. городской водопровод), «В», «ВД» Для каналізації — «КК» (каналізаційний колодязь), або «К» (каналізація) Пожежних гідрантів — «Г», «ПГ» Дощова каналізація — «Д» (дренаж) Кабельної каналізації — «ГТС» (рос. городская телефонная сеть), або інколи «Т» Люки можуть замикати на замок від несанкціонованого доступу. Відкриті люки Відкриті або привідкриті кришки люків в оглядовому колодязі становлять небезпеку для пішоходів, особливо дітей. Часто, джерелом небезпеки є колодязь не на тротуарі, а на газонах, де через високорослу траву його не видно, або присипаний снігом люк. Провалювання в колодязь може бути також через невідповідно підібрану кришку люка, через невдалі конструкції деяких типів легких кришок для кабельної каналізації, які можуть самостійно відкриватись, коли на них наступити збоку, чи при наїзді колесом. Не менш важливою проблемою є падіння в колодязь тварин, які там з часом гинуть; діти часто намагаються врятувати впалих тварин піддаючись серйозним ризикам. Галерея Див. також Люк Примітки Посилання Колекція фотографій крищок люків. fergana.info. Fergana. Архів оригіналу за 15 серпня 2016. Процитовано 10 червня 2016. Каталог кришок люків. The ultimate manhole covers site
Church of Madonna della Greca

The Church of Madonna della Greca is the oldest church in Locorotondo, Apulia, Italy, and it is completely dedicated to Santa Maria della Greca. It was first built between the 7th and 8th century and then reconstructed in the 15th century. History The current structure was supposedly built outside the walls of the town in 1481 on the initiative of Pirro Orsini del Balzo, prince of Taranto; the decision of building it extra moenia was related to the lack of available land in the urban enclosure which is very narrow in itself. The church's name of Santa Maria della Greca suggests the presence of the Greek Orthodox rite in Locorotondo; the dedication is a memory of the Marian cult of the countries of origin of the refugees. Other existing churches in the area have a similar title: the oldest seems to be the ecclesia Sancte Marie Grece of Mesagne, mentioned in a document dated 1 October 1260. Description Despite the several changes the church went through in the course of time, it maintains a medieval gothic-style plan in its interior and a medieval simpleness in its exterior. The front is bell-shaped with side weatherings which recall the inner division into a nave and two isles, whereas the façade is opened by a stone rose-window designed by Vito Giuseppe Curri during the Middle-Age and made in the 20th century by Domenico Rosato, a local artist. At the top corners of the first riser of the facade are located the statues of Saints Peter and Paul, coming most probably from the ancient Church Mother. The polystyle pillars present a series of characteristics apart from their difference in height and composition: the bases are classical with protective ornaments in relief (flowers, animals, shells) in the corners, whereas the stems of the semi-columns lack the apophyge. The capitals are a compendium of classical motifs (volutes, cornucopias, grooves) several figurines (putti, sirens, bird bodies with human faces) and other elements of the animal and plant world. On the outside, the Renaissance lunette portal has two capitals probably of other origins which poorly combine with the rest in terms of dimensions. The church had to be frescoed in the past and it bears nowadays witness to a fragment of fresco of the Madonna with Child on the wall of the right aisle. It is possible to admire some sculptural works made in local stone. The architectural setting presents some proportional inconsistencies, probably due to recent intervention; some statues in local marble are still kept good conditions. The "Virgin of the Roses" polyptych with St Lucy, St Peter, St Paul and St Oronzo, commissioned in the 16th century by Ottaviano Loffredo, baron of Locorotondo, towers above the High Altar. Other two works of art are the bas-relief of St George (1559) placed at the end of the left isle and the Praying statue of a warrior kneeling with clasped hands, whose identity is still unknown. References
Santi Diecimila Martiri

Die Kirche Santi Diecimila Martiri ist eine profanierte Kirche des Barock in Palermo. Die nahe dem Teatro Massimo in der Via Francesco Raimondo gelegene kleine Kirche wurde im frühen 17. Jahrhundert von der Vereinigung „Cavalieri Gerosolimitani“ (Ritter von Jerusalem) erbaut, die später auch als Bruderschaft der Zehntausend Märtyrer (Compagnia dei Diecimila Martiri) in Erscheinung trat. 1715 ist die Kirche in ihrer heutigen Form umgebaut worden. Im 20. Jahrhundert wurde sie aufgegeben und diente fortan als Versammlungsraum der politischen Partei Democrazia Cristiana. Das links neben der Kirche gelegene ehemalige Oratorium wird heute als Wohnhaus genutzt. Die Fassade befindet sich in schlechtem Erhaltungszustand. Sie ist in der Horizontalen konvex mit einem geraden Abschluss, auf dem sich ein kleiner, dreibogiger Aufbau befindet, und verziert mit Palmen und Lorbeer, den Symbolen der siegreichen Märtyrer. Über dem Eingang befindet sich ein Medaillon mit Achatius, dem legendären Anführer der Zehntausend Märtyrer. Literatur Adriana Chirco: Palermo la città ritrovata. Flaccovio, Palermo 2002, ISBN 88-7758-469-6. Otto Wimmer, Hartmann Melzer: Lexikon der Namen und Heiligen. Nikol Verlag, Hamburg 2002, ISBN 3-933203-63-5. Weblinks
Chiesa dei Diecimila Martiri

La chiesa dei Santi Diecimila Martiri è una chiesa barocca di Palermo. Storia La chiesa fu costruita nei primissimi anni del XVII secolo su commissione dei Cavalieri Gerosolimitani altresì noti come la Compagnia dei diecimila martiri. La chiesa fu completamente ristrutturata nel 1715. Durante lo scorso secolo è anche diventata sede di un partito politico. Attualmente la chiesa è in stato d'abbandono. Stile La struttura attuale mostra una facciata semplice ed i motivi decorativi ricordano i temi del martirio quali le palme e l'alloro, al centro della struttura è presente un medaglione in stucco nel quale sono presenti sant'Acacio e i suoi 9.000 soldati che insieme ad altri 1.000 pagani furono martirizzati dall'imperatore romano a causa della loro conversione al cristianesimo ritenuta un tradimento. Compagnia Compagnia dei Diecimila Martiri sotto il titolo dei «Cavalieri Gerosolimitani» Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dei Diecimila Martiri Collegamenti esterni CHIESA DEI DIECIMILA MARTIRI, su fondoambiente.it. URL consultato l'8 maggio 2026. Chiesa dei SS. Diecimila Martiri – Palermo, su lasiciliainrete.it. URL consultato l'8 maggio 2025. Chiesa dei Diecimila Martiri, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.