NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Piusa V w Rzymie

Kościół św. Piusa V w Rzymie (wł. Chiesa di San Pio V) – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie. Świątynia jest kościołem parafialnym parafii św. Piusa V w Rzymie. Lokalizacja Kościół znajduje się w XIII dzielnicy Rzymu – Aurelio przy skrzyżowaniu Largo San Pio Quinto i via della Madonna del Riposo. W administracji kościelnej znajduje się w prefekturze XXXIII diecezji rzymskiej. Patron Patronem świątyni jest papież św. Pius V. Historia O budowie kościoła dla erygowanej 10 grudnia 1951 parafii zdecydował w 1952 wikariusz generalny Rzymu kard. Clemente Micara. Budowę współfinansowała Kongregacja Świętego Oficjum. Budynek zaprojektował Tullio Rossi. Kościół konsekrował 24 lutego 1962 prowikariusz generalny Rzymu kard. Luigi Traglia. Architektura i sztuka Ceglana, prostokątna bryła kościoła składa się z dwóch kondygnacji – szerszej dolnej i dominującej nad nią górnej z prostokątnymi oknami. Nad głównymi drzwiami znajduje się mozaika Josepha Franza Strachoty przedstawiająca św. Piusa V, Matkę Bożą Odpoczynku (wizerunek z pobliskiego kościoła) oraz bitwę pod Lepanto (zwycięstwo wojsk chrześcijańskich z czasów pontyfikatu św. Piusa V). W górnej części znajduje się marmurowy herb Piusa XII. Obok kościoła znajduje się dzwonnica. Wnętrze zaprojektowano na planie bazyliki z trzema nawami oddzielonymi kolumnami imitującymi czerwony marmur. Nawy boczne są niższe od nawy centralnej. Przy lewej nawie znajduje się sześć kaplic. Prezbiterium mieści się w półkolistej absydzie, na podwyższeniu. Nad prezbiterium górują obraz św. Piusa V, krucyfiks autorstwa Francesco Nagniego oraz sześć brązowych aniołów autorstwa Goffredo Verginelliego. W prezbiterium znajdują się również organy piszczałkowe z 1994. W wystroju kościoła na uwagę zasługują także stacje drogi krzyżowej autorstwa Angelo Bianciniego, gipsowy anioł Duilio Cambellottiego, posąg św. Katarzyny ze Sieny Antonio Bertiego, posąg św. Jana Chrzciciela Goffredo Verginelliego i fresk Chrzest Chrystusa Igino Cupelloniego. Kardynałowie prezbiterzy Kościół św. Piusa V w Rzymie jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-diakonom, a także pro hac vice kardynałom-prezbiterom (Titulus San Pio V a Villa Carpegna). Tytuł ten ustanowił papież Paweł VI w dniu 5 marca 1973 i nosili go następujący kardynałowie: kard. Paul-Pierre Philippe OP (1973–1984) kard. Luigi Dadaglio (1985–1990) kard. Jose Tomas Sanchez (1991–2012) kard. James Michael Harvey (od 2012) Przypisy
San Pio V

San Pio V, även benämnd San Pio V a Villa Carpegna, är en kyrkobyggnad och diakonia i Rom, helgad åt den helige påven Pius V. Kyrkan är belägen vid Largo San Pio V i quartiere Aurelio och tillhör församlingen San Pio V. Villa Carpegna är en villa, uppförd under 1600-talet på uppdrag av kardinal Gaspare Carpegna. Historia Kyrkan uppfördes åren 1950–1952 efter ritningar av arkitekten Tullio Rossi. Kyrkan konsekrerades den 24 februari 1962 av kardinal Luigi Traglia. Exteriören Över kyrkans portal sitter en mosaik som föreställer Jungfru Maria och Jesusbarnet med de heliga Pius V och Georg. I bakgrunden ses en framställning av slaget vid Lepanto år 1571, vid vilket ottomanerna besegrades i grunden; slaget ägde rum under Pius V:s pontifikat. Mosaiken är ett verk av den österrikiske konstnären Joseph Franz Strachota. Nedanför fasadens krönande triangulära pediment står dedikationsinskriptionen: D.O.M. IN HON PII V PONT. MAX. A.D. MCMLII. Interiören Kyrkan är en treskeppig basilika. I absiden hänger ett krucifix med förgylld corpus samt sex förgyllda änglar med ljus av Francesco Nagni. Nedanför krucifixet hänger en ikon som föreställer den helige Pius V. På fasadens innervägg återfinns en ängel i gips, utförd av Duilio Cambellotti. På ömse sidor av kyrkporten ses två statyer: den helige Franciskus av Assisi av Alessandro Monteleone och den helige Antonius av Padua av Michele Guerrisi. Interiören hyser även en bronsstaty av Antonio Berti – den heliga Katarina av Siena. Korsvägsstationerna i polykrom keramik är formgivna av Angelo Biancini och utförda av Guerrino Tramonti. I församlingen är vördnaden för Madonna del Riposo särskilt livaktig. Fresken Madonna del Riposo finns i den närbelägna kyrkan Santa Maria del Riposo. Titeldiakonia Kyrkan stiftades som diakonia med namnet San Pio V a Villa Carpegna av påve Paulus VI år 1973. Kardinaldiakoner Paul-Pierre Philippe: 1973–1983; titulus pro illa vice: 1983–1984 Luigi Dadaglio: 1985–1990 José Tomás Sánchez: 1991–2002; titulus pro illa vice: 2002–2012 James Michael Harvey: 2012– Bilder Referenser Noter Webbkällor ”San Pio V a Villa Carpegna” (på italienska). info.roma.it. Arkiverad från originalet den 1 november 2019. http://archive.md/PSztv. Läst 1 november 2019. Tryckta källor Alemanno, Massimo (2006) (på italienska). Le chiese di Roma moderna. 2. Roma: Armando. sid. 96–98. ISBN 88-8358-971-8 Caselli, Virgilio (1962) (på italienska). Visite a chiese romane. Roma: Nuova Grafica Romana. sid. 209–211. OCLC 886940469 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 313. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Pio V.
Chiesa di San Pio X (Conegliano)

La chiesa di San Pio X è un edificio sacro di Conegliano, situato a ovest del centro, a pochi passi dalla scuola enologica. Storia Questa chiesa fu costruita nel 1955 su progetto dell'architetto Alessandro Vecchi di Venezia e dell'ingegner Giovanni Serravallo di Vittorio Veneto e il 3 ottobre dello stesso anno fu benedetta dall'allora vescovo Giuseppe Zaffonato; tuttavia la parrocchia esisteva già dal 29 settembre 1952. Presso la nuova struttura, sorta in un'area in quegli anni in forte sviluppo abitativo, si svilupparono un centro parrocchiale (inizialmente gestito dai salesiani) e un asilo. Nel 1990 la chiesa fu dotata di organo. Descrizione La chiesa di San Pio X ha una facciata a capanna in laterizio, ornata da tre strette arcate cieche per lato e aperta da un grande rosone centrale e dal portale, nella cui lunetta è inscritta un'immagine del papa a cui il tempio è consacrato. Ai lati dell'edificio si allungano due porticati con archi a tutto sesto. L'interno è ad una sola alta navata tutta intonacata di bianco, interrotta solamente dai due arconi d'accesso alle cappelle laterali (in quella destra è ospitato un sacrario a Santa Barbara), oltre che dalle numerose monofore che danno luce all'ambiente. Il presbiterio ha la parete di fondo interamente coperta da una pittura rappresentante San Pio X con Cristo e gli angeli. Note Voci correlate Chiesa di Santa Maria delle Grazie (Conegliano) Chiesa di Santa Maria Immacolata di Lourdes Chiesa dei Santi Martino e Rosa Chiesa di Sant'Orsola (Conegliano) Chiesa dei Santi Rocco e Domenico Duomo di Conegliano Oratori di Conegliano Collegamenti esterni Sito ufficiale, su spiox.it. Chiesa di San Pio X, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
San Pio X alla Balduina

San Pio X alla Balduina is a 20th-century parochial church and titular church in Rome, dedicated to Pope Pius X. History The church was built in 1957–61. Pope Paul VI visited on 16 February 1964, and Pope John Paul II visited on 31 January 1993. San Pio X was a filming site for The Last Man on Earth (1964); it was used for the climactic scene where Dr. Morgan (Vincent Price) is cornered by human-vampire hybrids and murdered on the altar of the church. On 29 April 1969, it was made a titular church to be held by a cardinal-priest. Cardinal-protectors John Dearden (1969–1988) Nicolás de Jesús López Rodríguez (1991–present) Architecture and art The church is modernist in style, with a side chapel devoted to Padre Pio, with a painting of him by Ulisse Sartini. The main altar features a bronze crucifix by Publio Morbiducci, while the pipe organ (added in 1969, and so not seen in The Last Man on Earth) was made by the Tamburini firm. References External links Official website
Kościół św. Piusa X w Rzymie

Kościół św. Piusa X (wł. Chiesa di San Pio X) – rzymskokatolicki kościół tytularny oraz parafialny w zachodniej części Rzymu, na osiedlu Balduina. Obecnym prezbiterem jest dominikański kardynał Nicolás de Jesús López Rodriguez. Historia Parafię powołał 28 września 1957 kardynał Clemente Micara w imieniu papieża Piusa XII. Kościół zaprojektował włoski architekt Alberto Ressa. Ukończoną świątynię konsekrowano 30 kwietnia 1961. 16 lutego 1964 do kościoła z wizytą apostolską przyjechał papież Paweł VI, 31 stycznia 1993 roku również z wizytą apostolską przybył Jan Paweł II. Architektura Świątynia modernistyczna, jednonawowa, z rzędem kaplic po obu jej stronach, wzniesiona z cegieł. Wnętrze kościoła jest pomalowane na zielono – w nawie oraz na czerwono – w prezbiterium. Dwa z witraży przedstawiają różne sceny z życia papieża Piusa X, patrona kościoła. Galeria Przypisy
San Pio X

San Pio X är en kyrkobyggnad och titelkyrka i Rom, helgad åt den helige påven Pius X. Kyrkan är belägen vid Piazza della Balduina i quartiere Trionfale och tillhör församlingen San Pio X. Historia Kyrkan uppfördes åren 1956–1961 efter ritningar av arkitekten Alberto Ressa och konsekrerades den 30 april 1961. Fasadens nedervåning har en portal och övervåningen har bland annat ett rosettfönster. Exteriören präglas av övervåningens tyngd. Krucifixet över högaltaret är utfört av Publio Morbiducci. Kyrkan har åtta sidokapell, två som flankerar högkoret och sex vilka befinner sig i kyrkans skepp. Sidokapellet till höger om högkoret är invigt åt Vår Fru av Lourdes och det till vänster är invigt åt den helige Giovanni Bosco. Första kapellet på höger sida i skeppet är invigt åt den helige Pius X. Det andra, Cappella della Riconciliazione, har Korsfästelsen, ett verk av Massimo di Cave. Det tredje kapellet är invigt åt Mater Misericordiæ, Barmhärtighetens moder. Över altaret sitter en terrakottarelief föreställande Madonnan och Barnet. Glasmålningarna framställer Bebådelsen, Bröllopet i Kana och Korsfästelsen. Vänster sidas första kapell hyser kyrkans baptisterium. Det andra kapellet är invigt åt den helige Pio av Pietrelcina; här finns en målning av titelhelgonet, utförd av Ulisse Sartini. Det tredje kapellet, invigt åt Jesu heliga hjärta, har bland annat en bronsskulptur föreställande Jesus Kristus som visar fram sitt heliga hjärta. Titelkyrka Kyrkan stiftades som titelkyrka med namnet San Pio X alla Balduina av påve Paulus VI år 1969. Kardinalpräster John Francis Dearden: 1969–1988 Nicolás de Jesús López Rodríguez: 1991– Bilder Referenser Noter Webbkällor ”San Pio X” (på italienska). info.roma.it. Arkiverad från originalet den 2 december 2019. https://archive.today/20191202201136/https://www.info.roma.it/monumenti_dettaglio.asp?ID_schede=4320. Läst 2 december 2019. Tryckta källor Alemanno, Massimo (2006) (på italienska). Le chiese di Roma moderna. 2. Roma: Armando. sid. 69–71. ISBN 88-8358-971-8 Ceschi, Carlo (1963) (på italienska). Le chiese di Roma dagli inizi del neoclassico al 1961. Bologna: Capelli. OCLC 882530468 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 313. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Pio X.
Chiesa di San Pio X al Sodo

La chiesa di San Pio X al Sodo è un luogo di culto cattolico che si trova in via delle Panche 212, in zona Rifredi a Firenze. Storia L'antico toponimo pare derivi da terreni da dissodare esistenti ai piedi della collina di Quarto. La zona, già popolata di ville di famiglie illustri come gli Agli, i Giugni, i Rondinelli, si sviluppò rapidamente nel dopoguerra ed occorreva dotarla di una nuova parrocchia e di un'ampia chiesa. Il progetto fu affidato all'architetto Carlo Maggiora, che la edificò in cemento armato nel 1964. Fu dedicata a San Pio X (Giuseppe Sarto, papa dal 1903 al 1914) e venne consacrata nel 1972. Descrizione Esternamente, la chiesa di San Pio X al Sodo si presenta priva di elementi decorativi, con paramento murario in mattoncini arancioni alternato al beige delle strutture portanti. Nella facciata, a capanna, si apre il doppio portale, sormontato da una grande finestra. L'interno della chiesa è a navata unica terminante con abside quadrangolare, ed è illuminato da vetrate policrome raffiguranti la via crucis. Il presbiterio, rialzato di alcuni gradini rispetto al resto della chiesa, presenta arredi in legno e bronzo ed occupa interamente l'abside; quest'ultima, dal 1997, conserva l'Annunciazione e Santi di Paolo Schiavo (1437), affresco staccato con relativa sinopia proveniente dal vicino tabernacolo dell'Olmo. Voci correlate Chiesa di Santo Stefano in Pane Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Pio X al Sodo Collegamenti esterni Fonte: scheda nei "Luoghi della Fede", Regione Toscana, su web.rete.toscana.it. Sito parrocchiale, su sanpioxfi.org.
San Pio da Pietrelcina

San Pio da Pietrelcina är en kyrkobyggnad i Rom, helgad åt den helige Pio av Pietrelcina. Kyrkan är belägen vid Via Paolo Stoppa i zonen Acilia Sud och tillhör församlingen San Pio da Pietrelcina. Historia Kyrkan uppfördes åren 2007–2010 efter ritningar av arkitekten Alessandro Anselmi och konsekrerades den 23 oktober 2010 av kardinalvikarie Agostino Vallini. Exteriören domineras av de tre monumentala parabolbågarna. Kommentarer Källor Noter Webbkällor ”San Pio da Pietrelcina” (på italienska). info.roma.it. Arkiverad från originalet den 1 maj 2022. https://archive.ph/ihA05. Läst 1 maj 2022. ”Chiesa di San Pio da Pietrelcina” (på italienska). Le Chiese delle diocesi italiane. Ufficio Nazionale per i beni culturali ecclesiastici e l'edilizia di culto e Servizio Informatico della Conferenza Episcopale Italiana. Arkiverad från originalet den 1 maj 2022. https://archive.ph/xM2nR. Läst 1 maj 2022. Externa länkar Kyrkans exteriör på Google Maps
Chiesa di San Policarpo (Bobbio)

La chiesa di San Policarpo è una chiesa parrocchiale del vicariato di Bobbio, Alta Val Trebbia, Aveto e Oltre Penice della diocesi di Piacenza-Bobbio, situata nella frazione di Ceci di Bobbio in provincia di Piacenza. Generalità L'attuale chiesa parrocchiale venne eretta come chiesa della cella monastica di Ceci (ant. Ceuce), fondata nel IX secolo e dipendente dal monastero di Bobbio. Nel 1153 vi è la prima testimonianza dell'attuale edificio religioso dedicato a San Policarpo, a cui si aggiunse la dedicazione a Santa Maria Maddalena, cui era dedicata una cappella che scomparve. Nel XV secolo per un lungo periodo la parrocchia era amministrata, assieme alle parrocchie di Dezza e San Cristoforo, da un unico parroco residente a Dezza. Venne eretta a parrocchia autonoma nel 1749. La parte più antica è la navata centrale, mentre vennero aggiunte nel 1744 la navata di sinistra e nel 1938 quella di destra. Il coro venne ampliato nel 1871, mentre la torre campanaria è del 1903. Note Bibliografia Michele Tosi Bobbio Guida storica artistica e ambientale della città e dintorni - Archivi Storici Bobiensi 1978 Angelo Alpegiani Le otto Parrocchie e Frammenti di Bobbio, Ed. Libreria Internazionale Romagnosi (LIR) - Bobbio 2011 Voci correlate Chiesa di San Policarpo Policarpo di Smirne Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Policarpo Collegamenti esterni Ceci su Altavaltrebbia.net, su altavaltrebbia.net. URL consultato il 19 marzo 2012 (archiviato dall'url originale il 22 aprile 2012).
Chiesa di San Polo (San Polo in Chianti)

La chiesa di San Polo, contrazione di Paolo, si trova a San Polo, una frazione di Greve in Chianti, in provincia di Firenze, diocesi di Fiesole. Descrizione Conserva ancora in parte la struttura romanica dell'XI secolo con campanile a torre. All'interno, un'importante tavola del XIV secolo con la Vergine, il Bambino e due angeli fra i Santi Pietro Paolo Giovanni Battista e Matteo e due committenti, opera del Maestro di San Polo in Chianti, un anonimo artista della cerchia di Bernardo Daddi. Oltre ad essa sono in chiesa alcune tele del Seicento ed in canonica una Madonna col Bambino in gloria e i Santi Andrea, Lorenzo, Leonardo e il Beato Belfredelli di Francesco Mati. Note Collegamenti esterni Fonte: scheda nei "Luoghi della Fede", Regione Toscana, su web.rete.toscana.it.
San Ponziano

San Ponziano (lateinisch Sancti Pontiani) ist eine Pfarrkirche und Titeldiakonie im römischen Stadtteil Monte Sacro Alto Kirchenpatron ist Pontianus von Spoleto, ein frühchristlicher Märtyrer. Geschichte Die Pfarrei wurde am 3. Februar 1963 mit einem Erlass von Kardinalvikar Luigi Traglia gegründet. Zwischen 1970 und 1974 wurde die Kirche von dem Architekten Giuseppe Russo Rocca (1930–?) gebaut. Am 2. Mai 1982 wurde die Kirche von Papst Johannes Paul II. als erste Kirche nach seinem Attentat besucht. Am 24. November 2007 wurde die Kirche von Papst Benedikt XVI. zur Titeldiakonie erhoben. Beschreibung San Ponziano ist eine Saalkirche, deren Front ihre ungewöhnliche Innenarchitektur spiegelt. Die Frontseite ist gegliedert in zwei Zonen. In der unteren, gleichmäßig verputzten Zone, die durch ein durchlaufendes Putzband abgeschlossen wird, öffnet sich trapezförmig das Portal. Die folgende Zone mit dem hohen zentralen Kreuz aus Metall ist gegliedert durch parallel angeordente Längsstreifen, die sich am First, treppenartig gestuft, dem Verlauf der Linien des Giebels anpassen. Horizontal gegliedert wird die durch eine Fensterband an der Basis mit kleinen, fünfeckigen Fensteröffnungen. Das Innere der Kirche wird durch das raumhohe Wandgemälde des Kapuzinerpaters Ugolino da Belluno (1919–2002) aus dem Jahr 1994 dominiert. Als Dreifaltigkeit dargestellt ist Gott Vater symbolisch durch ein Dreieck, der Heilige Geist in der Gestalt einer Taube und Christus als Auferstandener (Cristo risorto e benedicente), mit den Vier-Evangelisten-Symbolen sowie Maria, der Mutter Jesu und dem Heiligen Ponziano. Hinter Maria stehen die Schatten von zwei Frauen, eine Anspielung auf die drei Marien, hinter Ponziano der Schatten Johannes des Täufers mit einem Lamm auf der Schulter. Die Terrakottreliefs des Kreuzwegs stammen von Agatina Perrotta. Kardinaldiakone Die bisherigen Kardinaldiakone waren: Urbano Navarrete SJ, Theologe, 24. November 2007 – 22. November 2010 Santos Abril y Castelló, Kurienkardinal, seit 18. Februar 2012 (seit 4. März 2022 Kardinalpriester pro hac vice) Einzelnachweise Literatur G. Carpaneto: Quartiere XXVIII. Monte Sacro Alto, in AA.VV, I quartieri di Rom. Newton & Compton Editori, Roma 2006. Claudio Rendina: Le Chiese di Roma. Newton & Compton Editori, Rom 2000. S. 314, ISBN 978-88-541-1833-1 Weblinks Bistumsseite Pfarreiseite San Ponziano Churches of Rome Wiki
San Ponziano, Rome

San Ponziano [sam ponˈtsjaːno] is a 20th-century parochial church and titular church in the northern suburbs of Rome, dedicated to Pope Pontian (d. AD 235). History San Ponziano was built in 1970–74. Pope John Paul II visited in 1982. On 24 November 2007, it was made a titular church to be held by a cardinal-deacon. Cardinal-Protectors Urbano Navarrete Cortés (2007–2010) Santos Abril y Castelló (2012–present) References External links Official website
San Procolo, Florence

San Proculo, previously dedicated to the saints Proculus and Nicomedes, is a Romanesque-style, Roman Catholic church located in Via de' Giraldi in Florence, Tuscany, Italy. History A church at the site was present by 13th century. The façade is in rough stone with a central rose window and two large side windows. Three other open windows along the sides on Via Pandolfini. The building was renovated from 1739 to 1743, when it became the seat of the Confraternity of Sant'Antonio Abate dei Macellai, one of the four Flagellant brotherhoods known as buche, characterized by the practice of flogging, strict discipline, and night time prayer meetings. The other three Brotherhoods were of the church of San Jacopo sopr'Arno, the church of St Jerome, and the church of St Paul. After the second world war, the church was used to house the indigent. It was heavily damaged by 1966 Flood of the Arno River. San Procolo heals a boy by Gaetano Piattoli, is on the main altar. Most of the other works of art previously in the church were moved to other sites or destroyed. In 2018, Michel Elefteriades acquired the San Procolo church from the noble Salviati family, to make it an art gallery in which he would exhibit his medieval religious art collection and creations. But in 2019, after Elefteriades bought the church, the Italian Ministry of Cultural Heritage exercised his diritto de prelazione (right of refusal), due to the importance of this church, a premiere in the last decades. Among works once in the church were: Ambrogio Lorenzetti, Triptych of San Procolo and Stories of St Nicola, now at Uffizi Lorenzo Monaco, Annunciation, now at Galleria dell'Accademia Filippino Lippi, Crucifixion with Mary and St. Francis, destroyed Filippino Lippi, Mary Magdalen, now at Galleria dell'Accademia Filippino Lippi, St John the Baptist, now at Galleria dell'Accademia References
San Quintino, Parma

The San Quintino is a Renaissance style, Roman Catholic church located at Strada XXII Luglio number 21, near the intersection with Borgo Scacchini, in Parma, Italy. History First documentation of the church or oratory at the site, dates to 833, when the property was outside the city walls. Towards the 12th century the church was rebuilt and affiliated with a Vallombrosan Benedictine order monastery. It then became a convent for nuns. The Abbess Giovanna Sanvitale commissioned the choir from Marco Antonio Zucchi in 1512. The sacristy corridor, a fragment of a capital and a stone door with Romanesque architecture decorations date to this period. During the 16th century, further reconstructions inverted the original orientation. The convent was deconsecrated in the early 18th century, and became private apartments. The church was utilized by the parish. Above the entranceway there is an 18th-century painting with St John of God. Pier Antonio Bernabei painted a St Paul in the sacristy. Many of the fine artworks once in the church, including altarpieces by Giovanni Lanfranco, a Saints Benedict and Quentin; and Giuseppe Ribera, an Assumption of the Virgin; and by Francesco Marmitta, a Saint Benedict and Quentin and Virgin: all were looted by French troops during the Revolutionary wars. The baptismal chapel has a canvas depicting the Baptism of Christ (2015) painted by Giovanna Scapinelli. In the chapel dedicated to the Blessed Orsolina (died early 14th century) has altarpiece depicting Orsolina talking to the Pope Clement VII at Avignon painted by Benigno Bossi. In 1887 the ceiling of this chapel was frescoed. On the walls are two canvases with episodes in the life of the blessed Orsolina by Cecrope Barilli. References