NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ivrea, città industriale del XX secolo

Ivrea, città industriale del XX secolo è il nome con il quale è stata inserita la città di Ivrea nella lista dei patrimoni dell'umanità dall'UNESCO. La sua iscrizione nell'elenco risale al 1º luglio 2018 e fu annunciata in occasione della 42ª sessione del Comitato per il Patrimonio Mondiale svoltasi nel giugno dello stesso anno in Bahrein; i confini dell'area del sito hanno subito alcune lievi modifiche nel 2021. Si tratta del 54º sito UNESCO italiano. Il sito è inserito nell'elenco secondo il criterio IV: "offrire un esempio eminente di un tipo di costruzione architettonica o del paesaggio o tecnologico illustrante uno dei periodi della storia umana". Il patrimonio La città industriale di Ivrea fu costruita tra gli anni 1930 e 1960 da Adriano Olivetti per l'omonima azienda. Il sito di Ivrea è costituito dai seguenti edifici: Officine ICO Centro dei Servizi Sociali Asilo nido Casa Popolare di Borgo Olivetti Centrale Termica Ex Falegnameria Centro Studi ed Esperienze Olivetti Mensa aziendale e Circolo ricreativo Edificio ex Sertec Case UCCD Olivetti Case per dirigenti Unità residenziale Ovest (Talponia) Villa Capellaro Case per famiglie numerose Case quattro alloggi Edificio 18 alloggi Palazzo Uffici Olivetti Nuovo Palazzo Uffici Olivetti La candidatura Nel 2008, su iniziativa del Comune di Ivrea e della Fondazione Adriano Olivetti, nacque l'idea dei proporre Ivrea per l'inserimento nella lista dei patrimoni dell'umanità dell'UNESCO. Nel 2012, dopo quattro anni di lavori, la proposta è stata iscritta tra le candidature alla lista dei patrimoni dell'umanità (Tentative List), che ha dato il via ai lavori per la preparazione del dossier di candidatura (Nomination File) a cui hanno partecipato anche il Ministero per i beni e le attività culturali e per il turismo, la Fondazione Guelpa e la partecipazione di Regione Piemonte e Provincia di Torino. L'area del sito è composta da un insieme urbano composto da 27 tra edifici e complessi architettonici progettati da importanti architetti e urbanisti italiani del XX secolo. Gli edifici sono rimasti immutati per forma, struttura e materiali e hanno conservato la loro autenticità e originalità. Note Voci correlate Museo a cielo aperto dell'architettura moderna Complesso Olivetti Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ivrea, città industriale del XX secolo Collegamenti esterni Sito ufficiale, su ivreacittaindustriale.it.
Národní park Sila

Národní park Sila (italsky Parco nazionale della Sila) je jeden z italských národních parků. Leží na jihu Itálie, v Kalábrii, v provinciích Catanzaro, Cosenza a Crotone. Park se nachází v oblasti náhorní plošiny Sila, především v části Sila Grande (nejvyšší vrchol Botte Donato, 1 928 m) a Sila Piccola (nejvyšší vrchol Monte Gariglione, 1 794 m). V parku se nachází několik jezer (např. Lago Arvo, Lago Ampollino, Lago Votturino), řeky (Crati, Neto), a také několik obcí, které jsou považovány za součást národního kulturního dědictví. Park má rozlohu 737 km² a byl založen v roce 2002. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Národní park Sila na Wikimedia Commons
Nationalpark Sila

Nationalpark Sila (italiensk: Parco nazionale della Sila) blev etableret i 1997 og dækker et areal på 736,95 km² i bjergkæden Sila i den italienske region Calabrien. De højeste bjerge i nationalparken er Botte Donato (1.928 moh.), i Sila Grande, og Mount Gariglione (1.764 moh.) i Sila Piccola. Et areal på 3.572,94 km² blev i 2020 udpeget til biosfærereservat under UNESCOs Menneske og biosfære-programmet. Analyser af luften i 2010 viste at et bestemt område i Nationalpark Sila havde den reneste luft i Europa. Se også Nationalparker i Italien Kilder og henvisninger Yearbook of the Italian Parks 2005, edited by Comunicazione in association with Federparchi and the Italian State Tourism Board ISBN 88-7585-011-9 Parkens websted på parks.it
Nationalpark Sila

i3i6 Der Nationalpark Sila (italienisch: Parco nazionale della Sila) ist einer der insgesamt 24 Nationalparks in Italien. Er wurde 1997 eingerichtet; zuvor gab es bereits seit 1968 den Parco nazionale della Calabria. Er liegt im Silagebirge etwa im Zentrum Kalabriens und ist besonders durch Wälder und Hügel geprägt. Weblinks www.parcosila.it – Homepage parks.it – Parco nazionale della Silla Nationalpark Sila in der World Database on Protected Areas (englisch)
Sila National Park

Sila National Park (Italian: Parco nazionale della Sila) is an Italian national park in Calabria, located on the Sila Plateau. It was established in 1997 and covers about 74,000 hectares (180,000 acres). Its highest mountains are Mt. Botte Donato (1,928 m), in Sila Grande, and Mt. Gariglione (1,764 m) in Sila Piccola. The park was established with the Regional Decree of 14 November 2002 and includes its own management agency. The park includes the territories formerly part of the Calabria National Park (1968), and protects areas of great environmental interest in Sila Piccola, Sila Grande and Sila Greca, for a total of 736.95 square kilometres (284.54 sq mi), in 21 municipalities (comuni) and 6 "mountain communities" (comunità montane) across the three Calabrian provinces of Catanzaro, Cosenza and Crotone. See also Lake Passante References External links Official website Pages by the Park Authority on Parks.it Yearbook of the Italian Parks 2005, edited by Comunicazione in association with Federparchi and the Italian State Tourism Board ISBN 88-7585-011-9 BIOEUPARKS, in association and Co-funded by the Intelligent Energy Europe—Programme of the European Union
Sila Nemzeti Park

A Sila Nemzeti Park Olaszország déli részén található, a Calabriai-félszigeten Cosenza, Crotone és Catanzaro megyék területén. A parkot 2002-ben alapították az 1968-ban alapított Calabriai Nemzeti Park újjászervezésével. Nevét a Sila-fennsíkról kapta. Flóra A nemzeti park területére jellemző növények: sáfrány, nefelejcs, kankalin, boglárka, ciklámen, nárcisz, kökörcsin, fehér mályva, gyömbérgyökér, veronikafű, kakukkfű, vasfű, oregánó, menta, kamilla, ánizs, őszi kikerics, vörösfenyő, jegenyefenyő. Fauna A nemzeti park területére jellemző állatfajok: európai őz, farkas, mókus, mogyorós pele, erdei cickány, fekete harkály, nyaktekercs, egerészölyv, vörös vércse, vándorsólyom, karvaly, macskabagoly, fenyőszajkó, kakukk, keresztcsőrű, búbos banka, bábaszarka, ökörszem, pirosszemű kele, kövi csík, tarajos gőte, keresztes vipera. Települései A park területén a következő települések fekszenek: Acri, Aprigliano, Bocchigliero, Celico, Corigliano Calabro, Longobucco, Pedace, San Giovanni in Fiore, Serra Pedace, Spezzano della Sila, Spezzano Piccolo, Albi, Cotronei, Magisano, Mesoraca, Petilia Policastro, Petronà, Savelli, Sersale, Taverna, Zagarise Források A Nemzeti Park honlapja (olaszul)
Nationaal park Sila

Nationaal park Sila (Italiaans: Parco nazionale della Sila) is een nationaal park in Italië, in de regio Calabrië in het zuiden van de Apennijnen. Het park werd opgericht in 1997 en is 284,54 vierkante kilometer groot. Het park is ontstaan uit het noordelijke deel van het voormalige Nationaal park Calabrië (Italiaans: Parco nazionale della Calabria) dat bestond sinds 1968. Het landschap bestaat voornamelijk uit bergen, heuvels en bos (beuk, gewone zilverspar en zwarte den, Corsicaanse den in het Fallistro-reservaat). De hoogste toppen zijn Monte Botte Donato (1928 m) in deelgebied Sila Grande en Monte Gariglione (1764 m) in deelgebied Sila Piccola. In het park leven diersoorten als wolf, vos, wilde kat, das, relmuis, marter, wezel, ree, edelhert, everzwijn, haas. Vogelsoorten als sperwer, buizerd, havik, rode wouw komen ook voor in het park. Onder de reptielen en amfibieën zijn Vipera, geelgroene toornslang, vierstreepslang, brilsalamander, vuursalamander en boomkikker te vinden in het nationaal park. Er bloeien meer dan 900 planten, waaronder Calabrische kwastjesbloem en kaasjeskruid. Afbeeldingen Externe links (it) Officiële website (en) Beschrijving nationaal park
Park Narodowy Sila

Park Narodowy Sila – park narodowy założony 8 października 1997 zajmujący obszar około 737 km². Park znajduje się na południu Włoch w regionie Kalabria na terenie prowincji Catanzaro, Cosenza, Krotona. Geografia Park leży na obszarach gmin: Acri, Albi, Aprigliano, Bocchigliero, Celico, Corigliano Calabro, Cotronei, Longobucco, Magisano, Mesoraca, Pedace, Petilia Policastro, Petrona, San Giovanni in Fiore, Savelli, Serra Pedace, Sersale, Spezzano della Sila, Spezzano Piccolo, Taverna oraz Zagarise. Park znajduje się w najszerszej części Półwyspu Kalabryjskiego w masywie Sila w skład, którego wchodzą Sila Grande (z najwyższym szczytem Mount Volpintesta 1730 m n.p.m.), Sila Piccola (z najwyższym szczytem Mount Gariglione 1765 m n.p.m.) oraz Sila Greca. Masyw Sila jest w zasadzie płaskowyżem ze średnią wysokością od 1200 do 1400 m. Na terenie parku znajdują się takie jeziora jak Lago Cecita (leżące na wysokości 1280 m n.p.m.), Lago Ariamacina, Lago Votturino, Lago Arvo, czy Lago Ampollino. Część z tych jezior została sztucznie utworzona np. Lago Ampollino powstało w wyniku utworzenia zapory i spiętrzenia rzeki Ampollino. Flora i Fauna Obszar parku porastają lasy w skład których wchodzą takie drzewa jak sosna kalabryjska, modrzewie, buki, jodły. W parku znajdują się monumentalne drzewa między innymi takie jak Prometeo (jodła o obwodzie 10,2 m i wysokości 35 m), Sky Chestnut (kasztan o obwodzie 13 m i wysokości 25) czy Oak Casa Pasquale (dąb o obwodzie 6,3 m i wysokości 32 m). Z roślinności twardolistnej porastającej park można wyróżnić chruścina jagodna, czystek, rośliny z rodzaju szczodrzeniec, klon, grab, jesion. Do zwierząt zamieszkujących park należą: wilk apeniński, jeleń szlachetny, dzik euroazjatycki, endemicznie wiewiórki Sciurus meridionalis, dzięcioł czarny, dzięcioł zielony, dzięciołek, pierwiosnek czy ptaki z rodzaju Loxia. Z płazów i gadów można znaleźć: ambystomę plamistą, kumaka górskiego, ropuchę zieloną czy żmijowate. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa parku
Сила (национальный парк)

Сила (итал. Sila) — национальный парк в итальянской области Калабрия. Обзор Национальный парк Сила — охраняемая территория, расположенная в самом центре горного плато Сила и охватывающая 73 695 гектаров. Штаб-квартира парка расположена в Лорике, а его территория охватывает три из пяти провинций Калабрии: провинцию Катандзаро, провинцию Козенца и провинцию Кротоне. Общественное движение, которое началось в 1923 году, когда в Италии люди начали серьёзно говорить об охраняемых природных территориях, привело к созданию первых национальных парков. Парк Сила был создан в 1997 году с принятием закона № 344, но окончательное учреждение состоялось указом Президента Республики 14 ноября 2002 года. Международный координационный совет программы МАБ (Человек и биосфера) на своей 26-й сессии в Йёнчёпинге, Швеция, одобрил включение Силы в качестве 10-го итальянского биосферного заповедника во всемирную сеть объектов передового опыта ЮНЕСКО. История Национальный парк Сила был основан в 2002 году, когда 14 ноября 2002 года он обрёл собственную структуру управления и администрирования (опубликовано в «Официальном журнале Итальянской Республики» № 63 от 17 марта 2003 года) после законодательного процесса, который ознаменовал его путь, несколько раз перекраивая территориальные границы из-за острых конфликтов между муниципалитетами, входящими в состав самого парка. Примечания Литература Il Parco nazionale della Sila - Natura, Storia, Cultura. — Promoteo. — Castrovillari (Cs), 2008. — ISBN 978-88-95109-06-0.
La Certosa

La Certosa (Italian: Isola della Certosa) is an island in the Venetian Lagoon, northern Italy. It is located northeast of Venice, being fewer than 250 metres (820 feet) from San Pietro di Castello and little more than 500 metres (1,640 feet) from the Venice Lido. A 20-metre-wide (66 ft) channel separates it from the Vignole island. La Certosa has a surface of some 22 hectares (54 acres). History The island housed a community of Augustinian friars starting from 1199. After two centuries, the abandoned island was ceded to the Carthusians, the previous religious edifice being restored from 1490 to 1505. After the Napoleonic conquest of Venice, it became a military installation. The 17th century Castello delle Polveri ("Powder Castle"), the only historical edifice remained today, has been restored from the late 1990s. From 21 April to 27 November 2022 the island hosted the first Biennale National Pavilion of the Republic of Namibia with the exhibition titled: A Bridge to the Desert. Covering an area of 20 hectares, the national participation was the most extensive of the 59th Venice Biennale and one of the most extensive of the history of Biennale. The exhibition included two introductory paths to the main works: a 140x2 meters wall covered with Namib desert pictures by Roland Blum (photographer) and an immersive and interactive installation Seek to believe by Studio Amebe. Redevelopment In 2010, plans were revealed for a project called "Parco della Certosa", which would redevelop the abandoned island to include a public green park, a nautical center and training school, as well as restaurants, bars, nature trails and water-based sports facilities. The redevelopment is planned to be implemented in stages, with completion originally scheduled for 2015. However, on 12 June 2012, an F2 tornado struck the island, causing major damage to the island's trees. Restoration activities began the same year. The first stage of the park was opened to the public in 2013. Transport The island is served by Actv waterbus lines 4.1 (anticlockwise) and 4.2 (clockwise) that connect Murano, Ferrovia, Giudecca and S.Zaccaria. Alilaguna's Blue line also serves the island on its route (Ferrovia-Zattere-San Marco Giardinetti-Lido SME-Certosa-Hospital-Fondamente Nove-Murano-Airport). Notes Sources Busato, Davide; Paola Sfameni (2009). L'isola della Certosa di Venezia, ambiente e storia tra passato e presente. Venice: Centro Studi Riviera del Brenta.
La Certosa

Isla de La Certosa (en italiano: Isola della Certosa) es una isla en la laguna de Venecia, al norte de Italia. Se encuentra al noroeste de Venecia, a menos de 250 metros de San Pietro di Castello, y a poco más de 500 metros de la isla Lido de Venecia, con una canal de cerca de 20 metros de ancho que la separa de la isla de Vignole. La Certosa tiene una superficie aproximada de 22 hectáreas. La isla albergó una comunidad de frailes agustinos a partir de 1199. Después de dos siglos, la isla abandonada fue cedida a la Orden de los Cartujos, el edificio religioso anterior sufrió un proceso de restauración desde 1490 hasta 1505. Después de la conquista napoleónica de Venecia, se convirtió en una instalación militar. Véase también Geografía de Italia Geografía de Europa Referencias Busato, Davide; Paola Sfameni (2009). L'isola della Certosa di Venezia, ambiente e storia tra passato e presente. Venice: Centro Studi Riviera del Brenta.
La Certosa

La Certosa (Chartreuse en italien), est une île de la lagune de Venise, en Italie. L'île de la Certosa est située quelques centaines de mètres à l'est de Venise et est séparée de l'île Le Vignole par un canal étroit. L'île a une superficie d'environ 22 hectares et est caractérisée par une végétation riche et diversifiée. Elle est parfois appelée île de Saint-André du Lido. Histoire La Certosa fut longtemps divisée en deux par un canal, comblé en 1199 pendant les travaux de restauration d'un monastère augustin. Ces moines sont restés sur l'île jusqu'en 1419, quand sont venus les moines chartreux de la chartreuse de Florence qui ont reconstruit des vieux bâtiments et en ont construit de nouveaux, parmi lesquels une église qui fut enrichie par des objets d'art de maîtres de cette époque. Les moines y sont restés jusqu'en 1806, lorsqu'un décret de Napoléon ordonna la fermeture du monastère. La Certosa est alors devenue une garnison militaire allant de pair avec la perte du patrimoine artistique. En 1866, après l'Unification de l'Italie, l'île fut donnée à l'Armée qui y installa une usine d'explosifs et ensuite un champ de tir, qui est resté actif jusqu'à la fin des années 1960. Dès lors, l'île fut abandonnée et déclina jusqu'aux années 1980, quand s'est mis en place un comité de citoyens consacré à la réfection environnemental de la Certosa et qui décidèrent d'organiser une Journée de la Certosa tous les ans. Ainsi sont arrivés des fonds de l'Union européenne et de l'État italien pour effectuer une restauration environnementale et architecturale de la Certosa ainsi que pour développer la pratique de la voile. Depuis 2004, l'ensemble d'entrepôts a été attribué à la société Vento Di Venezia Certosa et le dock à un pôle nautique de la Lagune de Venise. Couvent de Sant'Andrea della Certosa ou del Lido Sur l'île fut construit un couvent aussi connu comme Sant'Andrea del Lido dont a fait don en 1199 Marco Nicolò, évêque de Castello, à Domenico Franco, un prêtre de l'église Santa Sofia comme couvent soumis à la règle de saint Augustin. En 1422, le Sénat a remplacé les Augustiniens, en voie d'extinction, par les chartreux. Ces derniers furent réunis par décret Royal du 8 juin 1805 avec les chartreux de Montello. Il ne reste plus rien de la belle église lombarde ni du couvent. Voir aussi Articles connexes Liste des îles de la lagune de Venise Chartreuse de Venise Liens externes Portail des îles Portail de la mer Adriatique Portail de Venise
La Certosa

La Certosa je otok od 0,242 km², na sjeveroistoku Venecijanske lagune udaljen svega 250 metara od Venecije i oko 500 metara od Lida. Od susjednog otoka Vignole dijeli ga uski kanal od svega dvadeset metara. Otok je pregrađen zidom koji ga dijeli na južni i sjeverni dio. Do 1997. godine otokom se koristila kao vojnim poligonom.pukovnija talijanskog mornaričkog pješaštva - Lagunari Serenissima. Karakteristike La Certosa je rijetki otok u blizini visourbanizirane Venecije koji je ostao zelen, zbog toga je danas izuzetno značajan za ekološku ravnotežu u laguni. Otok je obrastao bjelogoričnim šumarcima, bijele topole, crne topole i jasena, ostatak otoka pokriven je travom i niskim grmljem (bagremom, kupinom i sličnim biljem). Povijest La Certosa (talijanski: = samostan) je od davnina sjedište samostana, prvo je bio augustinski samostan od 1199. godine, potom su Kartuzijanci iz Firence, 1424. godine izgradili samostan s crkvom. Na početku stoljeća, Napoleonovim ukazom - otok i samostan oduzeti su fratrima, i predati su vojci na uporabu. Jedini objekt iz 16. stoljeća od kojeg su ostali samo tragovi je ruševni dvorac koji se nalazi na južnoj strani otoka, prema otoku Sant’Elena. Nakon što je 1958. godine prestala raditi tvornica pirotehničkih sredstava, te nakon što su 1968. godine i posljednje vojne jedinice napustile otok, svi objekti na otoku počeli su naglo i nezaustavljivo propadati. Tek od 1997. godine, počelo se ozbiljnije raditi na planu ekonomske revitalizacije i sanacije stanja okoliša i objekata na otoku, pod okriljem gradske uprave Venecije uz financijsku pomoć europskih fondova. Od 1985. godine do danas, djeluje i Odbor Certosa e Sant'Andrea - koje vode venecijanski ekolozi Cesare Scarpa i Flavio Cogo, cilj ove udruge je mobiliziranje građana za zaštitu otoka od propadanja kao i obnova tih otoka kao budućih gradskih parkova Venecije. Oni organiziraju već 15 godina, Dan Certose koji okupi tisuće tisuće građana. Od prosinca 2000., Odbor Certosa e Sant'Andrea u suradnji s lokalnim zatvorom "Onlus" uspostavio je stalnu nadzornu službu na otoku u cilju zaštite okoliša. Od 2003. godine na otoku radi Škola za zaštitu okoliša. Vanjske poveznice Park Venecijanske lagune Arhivirana inačica izvorne stranice od 2. svibnja 2008. (Wayback Machine) Fotografije s otoka
La Certosa-sziget

La Certosa szigete (olaszul L'Isola della Certosa, velencei nyelven Ła Certoxa) a Velencei-lagúna szigeteinek egyike. Le Vignole és a Castello között helyezkedik el körülbelül 16 hektárnyi területen. Velence közigazgatása alá tartozik. Története A történelem során több szerzetesrend otthona is volt: 1199-1419 között az ágoston-rend lakta, majd 1422-1797 között a szigorú karthauziaknak állt itt remetekolostora. Ez utóbbiról nyerte elnevezését maga a sziget is. A Velencei Köztársaság bukása után a franciák elfoglalták, s a szerzetesek művészi kincsekben gazdag kolostora a napóleoni invázió áldozatául esett. A 20. században katonai bázisként működött, robbanószergyárát 1968-ban szüntették meg. Helyén ma nyilvános park van. Források Alta Macadam: Velence (Kék útikönyvek, Corvina., 1994) ISBN 963-13-3888-6 Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben az Isola della Certosa című olasz Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Külső hivatkozások Információk a lagúnáról Google Maps térképe MILVa - Interaktív térkép a Velencei lagúnáról Comune di Venezia, Tematikus kartográfia Velence lagúnájáról Archív felvételek a Velencei lagúnáról
La Certosa

La Certosa albo Isola della Certosa – wyspa położona na wschód od historycznego centrum Wenecji w Północnych Włoszech, odległa mniej niż 250 m od San Pietro di Castello, ponad 500 m od Lido di Venezia, oddzielona od wyspy Vignole kanałem o szerokości ok. 20 m. Powierzchnia wyspy wynosi 22 he. Isola della Certosa leży na terenie tzw. Parco della Laguna. Historia Pierwotnie istniały dwie wyspy oddzielone kanałem. Zasypano go w 1199. Na wyspie wybudowano wówczas klasztor kanoników św. Augustyna. Augustianie opuścili wyspę w 1419. W 1424 na La Certozie osiedlili się kartuzi z Florencji, restaurując zabudowania i dobudowując m.in. 15 domków-cel wokół wspólnego wirydarza. Dla kościoła zakupiono wówczas niektóre dzieła Tintoretta. W 1806 kartuzi opuścili wyspę. Wraz z ustawą o przejęciu dóbr kościelnych w czasach ponapoleońskich 1866-1867 (wł. liquidazione dell'asse ecclesiastico) z wyspy zniknęły dzieła sztuki. Przeznaczono ją na cele militarne. Część południową oddziela od części północnej, zrekultywowanej, murowane ogrodzenie. Do 1997 część wyspy znajdująca się poza murami, odznaczająca się piaszczystością, używana była jako poligon regimentu piechoty Serenissimy. Jedynym historycznym obiektem, pozostającym w stanie użytkowania, jest XVI-wieczny Casello delle polveri. W 2013 otwarto na wyspie miejski ośrodek wypoczynkowo-rekreacyjny z różnymi udogodnieniami. Środowisko przyrodnicze Na wyspie rosną: białodrzewy, skorzyny, jesiony, robinie akacjowe, wiązowce południowe, morwy, ligustry, trzmieliny japońskie. Komunikacja Na wyspie znajdują się przystanki vaporetto, weneckiego tramwaju wodnego. Przypisy
Ла-Чертоза

Ла-Чертоза (итал. Isola della Certosa, вен. Ìxoła de ła Certoxa) — остров в Венецианской лагуне на севере Италии. Расположен к северо-востоку от Венеции, менее, чем в 250 метрах от Сан-Пьетро-ди-Кастелло и в чуть более, чем в 500 метрах от Лидо-ди-Венеция. Канал шириной 20 метров отделяет Ла-Чертоза от острова Виньоле. История В 1199 году на острове появилась община монахов-августинцев. В 1424 году заброшенный августинцами монастырь был передан монахам-картезианцам из Флоренции, отсюда берёт своё начало название острова Ла-Чертоза, то есть монастырь картезианцев. Древние религиозные здания на острове реставрировались в 1490—1505 годах. После Наполеоновского завоевания Венеции, на Ла-Чертозе была устроена военная база. Перепланировка В 2010 году был открыт проект под названием «Парк на Ла-Чертозе» (итал. Parco della Certosa). Планировалось перестроить заброшенный остров, разместив на его территории общественный парк, морской центр и учебное заведение, а также рестораны, бары и спортивные учреждения. Перепланировку планировалось осуществить поэтапно, завершив в 2015 году. Однако 12 июня 2012 года на остров обрушился торнадо, причинив ему крупный ущерб; пострадали, главным образом, деревья. Восстановительные работы начались в том же 2012 году. Примечания Литература Busato, Davide. L'isola della Certosa di Venezia, ambiente e storia tra passato e presente (итал.). — Venice: Centro Studi Riviera del Brenta, 2009.