NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bose Monastic Community

The Bose Monastic Community (Italian: Monastero di Bose) is an ecumenical community founded by Enzo Bianchi in 1965 at Bose, a frazione in the commune of Magnano, Italy. In 2020 the Holy See ordered four members, including Bianchi, to separate from the community. History On 8 December 1965, Bianchi decided to start living in a rented house in Bose, where he lived alone for three years. He visited several communities during this time, including Tamié Abbey, Mount Athos, and the Ecumenical Taizé Community. On 17 November 1967, the local bishop prohibited public liturgical celebrations in Bose, which the Bose community attributed to be due to the frequent presence of non-Catholics. Pellegrino intervened to remove the interdict on 29 June 1968. In October 1968, two Catholics, a Protestant minister, and another female Protestant, joined Bianchi in Bose. Pellegrino approved the community's rule on 22 April 1973. On 26 December 2016, Bianchi announced his resignation as prior of the community, effective from 25 January 2017. Luciano Manicardi, who had been vice-prior, was elected to succeed him on 26 January 2017. On 30 January 2022, Sabino Chialà was elected as prior and resigned in 2025 to work in the Vatican's Dicastery for the Eastern Churches. From 6 December 2019 to 6 January 2020, the Vatican conducted an apostolic visitation of the Bose Monastic Community regarding issues of "the exercise of the authority, government management and fraternal climate". The visitors were Guillermo León Arboleda Tamayo, a Benedictine abbot, Amedeo Cencini, a Canossian consultor to the Congregation for Institutes of Consecrated Life and Societies of Apostolic Life, and Anne-Emmanuelle Devêche, a Cistercian abbess. Following their investigation, the Holy See issued a decree on 13 May 2020, signed by Cardinal Secretary of State Pietro Parolin and approved by Pope Francis, ordering Bianchi and three others to "separate from Bose and move to another place". The community released the contents of that decree on 26 May 2020 indicating that not all of those named had complied. References Additional sources Palmisano, Stefania (2016). Exploring New Monastic Communities: The (Re)invention of Tradition. Routledge. pp. 72ff. External links Official website
Comunidad Monástica de Bose

La Comunidad Monástica de Bosé (oficialmente en italiano Comunità monastica di Bose), comúnmente llamada Comunidad de Bose, es una organización religiosa cristiana interconfesional de monjes, formada por hombres y mujeres de diversas confesiones cristianas, cuyo objetivo es el diálogo ecuménico y la convivencia entre las diferentes denominaciones. Fue fundada por el laico católico italiano Enzo Bianchi en 1965. A los religiosos de este instituto se les conoce como monjes de Bose.​ Historia Enzo Bianchi, economista italiano y laico católico, al terminar sus estudios en la Universidad de Turín, se retiró a la localidad de Bose, en el municipio de Magnano (Italia), para hacer vida solitaria. A él se unieron varios amigos de diversas confesiones cristianas para vivir con él la experiencia de la oración, dando así inicio a una comunidad monástica interconfesional.​ La fecha de fundación, escogida por el mismo fundador, fue el 8 de diciembre de 1965, día en que se cerraba el Concilio Vaticano II. Los primeros miembros empezaron a llegar tres años después, entre ellos un pastor protestante.​ La primera reacción del arzobispo de Biella fue colocar un interdicto a la comunidad, en 1967, por la presencia de protestantes en ella. Sin embargo, con la ayuda del cardenal Michele Pellegrino, fue restablecida. Fue el mismo cardenal Pellegrino quien aprobó la regla monástica el 12 de abril de 1973, con ocasión de la profesión de los primeros siete hermanos.​ Organización La comunidad tiene sede en la localidad de Bose, en el comune de Magnano, (Provincia de Biella-Italia) y viven según unos estatutos compuestos con elementos de las reglas de Pacomio, Basilio y Benito, exaltando la oración y el trabajo manual.​ Los monjes de Bose se dedican a la vida contemplativa, en celibato, en comunión fraterna de bienes y en obediencia del Evangelio. Trabajan para su propio sustento.​ En la actualidad la comunidad está compuesta por 85 personas, algunos de los cuales son protestantes y ortodoxos, cinco presbíteros y un pastor. El instituto está presente en Jerusalén, Ostuni, Asís, Cellole di San Gimignano y Civitella San Paolo.​ Referencias Bibliografía Bianchi, A. (1974). «Bose, comunità monastica di». En Guerrino, Pelliccia; Rocca, Giancarlo, eds. Dizionario degli Istituti di Perfezzione (en italiano) I. Roma: Edizione Paoline. Filoramo, Giovanni (2007). Cristianesimo (en italiano). Milano: Electa. ISBN 978-88-370-4886-0. Enlaces externos Página web oficial de la Comunidad de Bose (en italiano)
Monastieke Gemeenschap van Bose

De oecumenische Monastieke Gemeenschap van Bose (Monastero di Bose) is een katholieke kloostergemeenschap te Bose, een frazione van de gemeente Magnano (provincie Biella, Italië). Deze gemeenschap werd gesticht door een leek, Enzo Bianchi in 1965. De gemeenschap is intussen uitgegroeid tot een groep van 80 broeders en zusters van verschillende christelijke denominaties en ontvangt duizenden bezoekers per jaar. Geschiedenis De gemeenschap is gesticht op 8 december 1965, de dag dat het Tweede Vaticaans Concilie eindigde. Enzo Bianchi besliste toen om alleen te leven in een gehuurd huis te Bose. De eerste medebroeders kwamen drie jaar later, waaronder een vrouw en een protestanse dominee. Op 17 november 1967 vaardigde de bisschop van Biella een interdict uit voor de aanwezigheid van niet-katholieken in de gemeenschap, maar dit werd door tussenkomst van kardinaal Michele Pellgrino opgeheven. De kardinaal keurde de monastieke regel goed op 22 april 1973. Op zaterdag 22 september 2012 werd Enzo Bianchi, prior van de monastieke gemeenschap van Bose door de secretaris-generaal van de Bisschoppensynode, met toestemming van paus Benedictus XVI, als expert benoemd voor de Gewone Algemene Bisschoppensynode van oktober 2012 betreffende de nieuwe evangelisatie. Het leven van de gemeenschap De broeders en zuster van Bose leven volgens de monastieke regel geïnspireerd op deze van Pachomius de Grote, Basilius van Caesarea en Benedictus van Nursia, en wijden zich aan gebed en werk. De enige "missie" van de gemeenschap is te leven volgens de leer van Jezus Christus. De leden van de gemeenschap maken iconen, werken in de groentetuin, in de houtbewerkerij, in de pottenbakkerij of in de drukkerij. Sommige monniken werken buitenshuis voor zover ze dit kunnen combineren met hun leven van gebed en gemeenschapsleven. Het dagrooster voorziet in het ritme van getijdengebed, handenarbeid en Bijbelstudie. Het persoonlijke gebed is toegevoegd aan het gemeenschapsgebed. Op zaterdagavond neemt de gemeenschap deel aan de avondwake, waar de prior een meditatie verzorgt over de zondagslezing van de volgende dag. Externe link Officiële website Referenties
Wspólnota monastyczna z Bose

Wspólnota monastyczna z Bose (wł. Comunità di Bose) – włoska wspólnota monastyczna, do której należą kobiety i mężczyźni z różnych kościołów chrześcijańskich. Od chwili swego powstania wspólnota ta popiera dialog ekumeniczny. Założycielem wspólnoty z Bose był Enzo Bianchi. Siedzibą wspólnoty od 1965 jest Bose w gminie Magnano w Piemoncie. Członkowie wspólnoty odpowiadają na swe monastyczne powołanie, żyjąc w celibacie, we wspólnocie dóbr i posłuszeństwie Ewangelii. Historia Comunità di Bose powstała 8 grudnia 1965, w dniu uroczystego zakończenia Soboru Watykańskiego II. Pierwszym eremitą był Enzo Bianchi, który rozpoczął życie samotne w wynajętej chacie w Bose. Pierwsi towarzysze dołączyli trzy lata później, wśród nich jedna kobieta i pastor protestancki. Dzisiaj wspólnota liczy ok. osiemdziesięciu członków, mężczyzn i kobiet, w tym pięciu kapłanów katolickich i jednego pastora. Chociaż jest uznana kanonicznie przez miejscowego biskupa diecezjalnego, nie może być uważana za zakon czy instytut katolicki. Jej członkami są bowiem ewangelicy. Członkowie wspólnoty nie chcą też takiego uznania. Poza domem fundacyjnym w Bose członkowie wspólnoty żyją również w Jerozolimie (mnisi pogłębiający studia biblijne), Portofino, Ostuni i Asyżu. Z tradycji wspólnoty z Bose, czerpiącej z duchowości benedyktyńskiej, powstaje w okolicach Ruviano w prowincji Caserta w diecezji Alife-Caiazzo nowa forma życia monastycznego, której członkowie chcą poświęcić się ewangelizacji. Życie wspólnoty Siostry i bracia z Bose prowadzą życie cenobityczne, według tradycji świętych Pachomiusza, Bazylego z Cezarei i Benedykta z Nursji, na które składają się modlitwa i praca. Za jedyną "misję" wspólnoty uważane jest życie zgodne z nauczaniem Jezusa Chrystusa. Wszyscy członkowie i członkinie wspólnoty z Bose pracują, zarabiając na swe utrzymanie własnymi rękami. Podstawowymi zajęciami braci i sióstr z Bose są: ogrodnictwo produkcja ceramiki pisanie ikon stolarstwo działalność wydawnicza (wydawnictwo Qiqajon) studia biblijne i katechizacja w kościołach partykularnych Niektórzy mnisi i mniszki z Bose pracują poza ośrodkami wspólnoty, nie przerywając jednak rytmu modlitwy monastycznej. W ciągu dnia odmawiane są godziny kanoniczne śpiewane przez wszystkich członków wspólnoty. Następnie wykonuje się przypisane prace, studiuje Pismo Święte i teksty ojców monastycyzmu wschodniego i zachodniego. W klasztorze przyjmuje się pielgrzymów i "poszukujących Boga". Do bram opactwa pukają tłumnie mieszkańcy Włoch, szczególnie w okresie letnim. Modlitwa brewiarzowa zostaje wzbogacona o Lectio Divina, którą mnisi oferują również gościom wspólnoty w godzinach popołudniowych każdego dnia. W każdą sobotę ma miejsce w godzinach wieczornych wigilia wspólnotowa, w czasie której odczytywane są teksty liturgii Słowa Bożego z przypadającej niedzieli. Następnie przeor lub któryś z przygotowanych mnichów pomaga w odczytaniu ich przesłania. Wspólnota z Bose przygotowała i wydała ekumeniczną wersję martyrologium. Przypisy Bibliografia M. Torcivia, Guida alle nuove comunità monastiche, 2001 M. Torcivia, Il segno di Bose, 2003 Linki zewnętrzne Oficjalna strona wspólnoty z Bose
Kommuniteten i Bose

Kommuniteten i Bose är ett italienskt ekumeniskt kloster, med både munkar och nunnor, beläget några mil från Turin, grundat den 8 december 1965 av Enzo Bianchi och lett av denne fram till 25 januari 2017. Efter en utredning om bland annat "grundarens auktoritetsutövning" tvingade i maj 2020 ett påvligt dekret Bianchi att lämna klostret. Det hela började med att några studenter i Turin träffades i Bianchis studentrum för att be vesper och läsa Bibeln, en grupp som fick namnet "lilla flocken". Flera i gruppen ville sedan starta en kloster, och ett hus i Bose inköptes. Men när det väl kom till kritan blev det endast Bianchi som flyttade dit. Efter tre år i ensamhet, fick Bianchi, som kallas "broder Enzo" och är katolik, i oktober 1968 sällskap av tre män och en kvinna, två av dem var katoliker och två protestanter. I klostret lever i dag drygt 80 munkar och nunnor, de flesta är katoliker, men några tillhör protestantiska och ortodoxa traditioner. Spiritualiteten i klostret i Bose präglas av lectio divina. Kontakter finns mellan kommuniteten i Bose och Ekumeniska kommuniteten i Bjärka-Säby. Källor Bianchi, Enzo "Ord av spiritualitet", Artos & Norma bokförlag (2007). ISBN 978-91-7580-348-7. Bianchi, Enzo "Att be med Guds ord", Artos & Norma bokförlag (2011). ISBN 978-91-7580-520-7. Noter Externa länkar Klostrets hemsida
Бозе (монастир)

Бо́зе – католицька чернеча громада, ченців обох статей, від різних християнських церков. Заснована 8 грудня 1965 року, в той день коли завершив роботу Другий Ватиканський собор. У той час Енцо Б'янкі вирішив жити один у орендованому будинку у Бозе у муніципалітеті Маньяно, провінція Б'єлла, Італія. Чернеча громада у Бозе зростає, на сьогодні вже більше 80 братів і сестер різних християнських традицій, і приймає тисячі відвідувачів щорічно. Перші брати приєдналися через три роки, серед них були жінка і протестантський пастор.
Santi Giovanni Evangelista e Petronio

Santi Giovanni Evangelista e Petronio, auch S. Giovanni Evangelista e Petronio dei Bolognesi, (lateinisch: Sanctorum Ioannis Evangelistae et Petronii) ist eine Titelkirche in Rom. Überblick Die Kirche wurde durch Papst Urban III. 1186 geweiht und der Kirche San Lorenzo in Damaso zugeschlagen und war bekannt unter den Namen Sanctae Thomae de Yspanis und später San Tommaso dei Muratori, auch della Catena oder dei Frati. 1581 wurde die Kirche zudem von Papst Gregor XIII. dem Heiligen Petronius gewidmet, der Patron der Bürger von Bologna in Rom ist. Papst Gregor XIII. ließ den Kirchenbau 1582 von Baumeister Ottaviano Nonni sanieren und umbauen. Die Fassade selbst wurde erst im 17. Jahrhundert in der heutigen Form gestaltet. Am 25. Mai 1985 erfolgte die Erhebung zur Titelkirche der römisch-katholischen Kirche durch Papst Johannes Paul II. Namenspatron ist der Evangelist Johannes sowie seit 1581 Petronius von Bologna. Die Kirche liegt an der Via del Mascherone 61 im römischen Stadtteil Regola am linken Tiberufer zwischen Ponte Garibaldi und Ponte Mazzini. Direkt nördlich befindet sich der Palazzo Farnese. Kardinalpriester Giacomo Biffi (1985–2015) Baltazar Porras (seit 2016) Weblinks Eintrag zu Santi Giovanni Evangelista e Petronio auf catholic-hierarchy.org; abgerufen am 30. April 2016. (englisch) Eintrag Santi Giovanni Evangelista e Petronio auf vicariatusurbis.org (italienisch) L'Arciconfraternita dei Santi Giovanni Evangelista e Petronio dei Bolognesi in Roma (italienisch) Einzelnachweise
Santi Giovanni Evangelista e Petronio

Santi Giovanni e Petronio dei Bolognesi is a Roman Catholic church in central Rome, Italy. It is named after the Saints John the Evangelist and Petronius, who are patrons of the city of Bologna. This church was made the "national church" of the Bolognese in Rome in 1581, by order of Pope Gregory XIII. It is located in the Rione of Regola, on Via del Mascherone, across the street and just south of the Gardens behind the Palazzo Farnese. It is today the "regional church" of Emilia-Romagna. Mention of a parish church on the site was mentioned by 1186, and it was attached to the church of San Lorenzo in Damaso. At the Time it had a name of Sanctae Thomae de Yspanis (of Spain), and later San Tommaso dei Muratori, or della Catena, or dei Frati. The church was in disrepair, when Pope Gregory XIII Boncompagni, commissioned the Bolognese architect Ottaviano Mascherino to rebuild it as the national church of his countrymen. An adjacent oratory was built in 1601, but later razed. The facade was rebuilt in the late 17th century. The church property was once expropriated but returned to the church in 1940. Most of the artists originally decorating the church were Bolognese, but many of the paintings were removed and some are lost. The painting to the right of the altar about the Transit of St Joseph was painted by Francesco Gessi, while the painting of Santa Caterina da Bologna (now lost) was painted by Giovanni Giuseppe dal Sole. The main altarpiece with a Virgin, Baby Jesus, and Saints John the Evangelist and Petronio was painted by Domenichino; it is now in the Galleria Nazionale d'Arte Antica in Palazzo Barberini of Rome. The missing altarpieces are replaced by works from unattributed artists. The tomb of Alessandro Algardi was destroyed. The virtues frescoed on the pennants were by Pompeo Aldrovandini. It is a titular church. Its Cardinal-Priests have been: Giacomo Biffi (1985–2015) Baltazar Enrique Porras Cardozo (2016–present) Sources Nyborg Titi, Filippo (1763). Descrizione delle Pitture, Sculture e Architetture esposte in Roma. Marco Pagliarini, Rome. pp. 105–106.
Santi Giovanni Evangelista e Petronio

De Santi Giovanni Evangelista e Petronio is een kerk in Rome gelegen in de wijk Regola aan de Via del Mascherone. De kerk is gewijd aan Sint Jan de Evangelist en de Heilige Petronius van Bologna. De kerk is de nationale kerk van de Bolognesen in Rome. De vroegste bouwgeschiedenis gaat terug tot 1186, maar mogelijk was er al eerder op deze plaats een kerk. Paus Gregorius XIII schonk de kerk in 1581 aan de Bolognese gemeenschap in Rome. In 1582 werd de kerk volledig gerestaureerd. De huidige gevel van de kerk stamt uit de achttiende eeuw. Titelkerk Paus Johannes Paulus II verhief de kerk in 1985 tot titelkerk en schonk de titel aan de toenmalige aartsbisschop van Bologna, Giacomo Biffi. Giacomo Biffi (1985-2015) Baltazar Porras Cardozo (2016-heden)
Kościół Świętych Jana Ewangelisty i Petroniusza w Rzymie

Kościół Świętych Jana Ewangelisty i Petroniusza (wł. Chiesa dei Santi Giovanni Evangelista e Petronio) – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie. Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii San Lorenzo in Damaso oraz kościołem tytularnym. Lokalizacja Kościół znajduje się w VII Rione Rzymu – Regola przy Via del Mascherone 61. Niedaleko świątyni zlokalizowany jest Palazzo Farnese. Patroni Patronami świątyni są święci Jan Ewangelista i Petroniusz, biskup Bolonii z V w. Historia W X lub na początku XI wieku zbudowano w tym miejscu mały kościół, który został wzmiankowany w 1186 roku jako pod wezwaniem św. Tomasza Apostoła. Papież Grzegorz XIII przekazał kościół w 1581 roku wspólnocie emigrantów z Bolonii. Nowi właściciele świątyni przystąpili do jej odbudowy, zmieniono wezwanie kościoła na patronów Bolonii – św. Jana Ewangelistę i Petroniusza. Autorem projektu był boloński architekt Ottaviano Mascherino. Budowa trwała długo, kopuła została ukończona dopiero w drugiej połowie XVII wieku, natomiast fasada została dodana między 1696 a 1701 rokiem. Dekoracja wnętrz trwała do 1735 roku i była autorstwa artystów z Bolonii. Kościół został poświęcony w 1700 roku. Renowacja kościoła została zakończona w 2000 roku, podczas niej pod kościołem znaleziono archeologiczne dowody na domus z I wieku. Architektura i sztuka Kościół zbudowano na planie kwadratu z dodaną prostokątną apsydą. Ze względu na sąsiedztwo budynków ze ścian zewnętrznych widoczna jest tylko fasada, która nie jest prostopadła do głównej osi kościoła, co powoduje, że lewa ściana boczna jest nieco dłuższa niż prawa. Nad prawą boczną ścianą znajduje się maleńka dzwonnica. Malowidło w ołtarzu głównym przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem i świętymi. Kardynałowie prezbiterzy Kościół Świętych Jana Ewangelisty i Petroniusza jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sanctorum Ioannis Evangelistae et Petronii). Tytuł ten został ustanowiony przez Jana Pawła II 25 maja 1985. Giacomo Biffi (1985–2015) Baltazar Porras (2016 – nadal) Przypisy
Santi Giovanni Evangelista e Petronio dei Bolognesi

Santi Giovanni e Petronio dei Bolognesi ou Igreja dos Santos João e Petrônio dos Bolonheses é uma igreja de Roma, Itália, dedicada a São João Evangelista e São Petrônio, padroeiros de Bolonha. Por ordem do papa Gregório XIII em 1581, passou a ser a igreja nacional dos bolonheses em Roma. Está localizada no rione Regola, na Via del Mascherone, do outro lado da rua e uns poucos metros para o sul dos jardins atrás do Palazzo Farnese. O cardeal-presbítero protetor do título de Santos João Evangelista e Petrônio é Giacomo Biffi, arcebispo-emérito de Bolonha. História A primeira menção de uma igreja paroquial no local é de 1186, quando estava ligada à igreja de San Lorenzo in Damaso e chamava-se Sanctae Thomae de Yspanis e, posteriormente, San Tommaso dei Muratori ou della catena ou ainda dei Frati. Seja como for, a igreja estava abandonada quando Gregório XIII Boncompagni contratou o arquiteto bolonhês Ottaviano Mascherino para reconstruí-la como igreja nacional de seus compatriotas. Um oratório anexo foi construído em 1601, mas acabou sendo demolido. A fachada foi reconstruída no século XVII. A igreja e o terreno vizinho foram expropriados depois da unificação da Itália (1870), mas retornaram para a igreja em 1940. A maior parte dos artistas que decoraram a igreja eram bolonheses, mas muitas das pinturas foram removidas e algumas, perdidas. A pintura à direita do altar-mor, "Trânsito de São José", é de Francesco Gessi. Já "Santa Catarina de Bolonha" (perdida), foi pintada por Giovanni Giuseppe dal Sole. A peça-de-altar do altar-mor original era "Madona com o Menino e os Santos João e Petrônio", pintada por Domenichino, mas que hoje encontra-se na Galleria Nazionale d'Arte Antica no Palazzo Barberini, e substituída por uma obra não atribuída. Galeria Bibliografia Ligações externas
Santi Giovanni Evangelista e Petronio dei Bolognesi

Santi Giovanni Evangelista e Petronio dei Bolognesi är en kyrkobyggnad i Rom, helgad åt de heliga Johannes Evangelisten och Petronius av Bologna. Kyrkan är belägen vid Via del Mascherone i Rione Regola och tillhör församlingen San Lorenzo in Damaso. Santi Giovanni Evangelista e Petronio är bolognarnas kyrka i Rom. Historia Den första kyrkan på denna plats uppfördes på 1100-talet. På 1580-talet genomfördes en omfattande restaurering och ombyggnad under ledning av Ottaviano Mascherino, som även ritade det intilliggande oratoriet. Interiör Över högaltaret ses målningen Madonnan och Barnet med helgon. Det högra sidoaltaret har målningen Den helige Josefs död, utförd av Francesco Gessi. Det vänstra sidoaltaret är invigt åt den heliga Katarina av Bologna. Titelkyrka Santi Giovanni Evangelista e Petronio stiftades som titelkyrka av påve Johannes Paulus II år 1985. Kardinalpräster Giacomo Biffi (1985–2015) Baltazar Enrique Porras Cardozo (2016–) Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. ISBN 88-365-2541-5 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. OCLC 30727273 Melasecchi, Olga (Marzo 1998). ”Santi Giovanni e Petronio dei Bolognesi” (på italienska). Roma Sacra: guida alle chiese della città eterna (Roma: Cosmofilm) (12): sid. 19–20. ISSN 1126-6546. Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Santi Giovanni Evangelista e Petronio dei Bolognesi.
Лампедуза и Линоза

Лампеду̀за и Лино̀за (на италиански: Lampedusa e Linosa, на сицилиански Lampidusa e Linusa, Лампидуза е Линуза) е община в Южна Италия, провинция Агридженто, автономен регион Сицилия. Общината включва два главни острова, Лампедуза и Линоза (Lampedusa, Linosa) и един малък остров, Лампионе (Lampione). Административен общински център е село Лампедуза (Lampedusa). Това е най-южна община на Италия. Разположна е на 16 m надморска височина. Населението на общината е 6184 души (към 30 април 2009 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината Архив на оригинала от 2006-04-23 в Wayback Machine.