NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Itàlia central

La Itàlia central és aquella part del territori d'Itàlia que comprèn les regions de Toscana, Laci, Úmbria i Marques. Correspon aproximadament al territori històric format pel Gran Ducat de Toscana i la gran part dels Estats Pontificis. Correspon aproximadament també a les àrees on es parlen el toscà i els dialectes italians centrals (tot i que aquests dialectes no es parlen a l'extremitat septentrional de les Marques i a aquella meridional de les Marques i del Laci). Límits La Itàlia central limita al nord amb la regió d'Emília-Romanya a la Itàlia nord-oriental i Ligúria a la Itàlia nord-occidental,a l'est amb el mar Adriàtic i les regions dels Abruços i Molise a la Itàlia meridional, al sud amb la Campània també en la Itàlia meridional i a l'oest amb la mar Tirrena. Generalitats Parlament Europeu La regió d'Itàlia central correspon a una circumscripció electoral del Parlament Europeu, amb dret a 16 escons, el que considerant la població de la regió correspon a un per cada 681.000 habitants. Vegeu també Grups de regions d'Itàlia Itàlia nord-occidental Itàlia nord-oriental Itàlia meridional Itàlia insular Enllaços externs comunicació italiani.it - Itàlia Centrale (italià)
Mittelitalien

Mittelitalien (italienisch: Italia centrale oder Centro Italia) ist der zentral gelegene Abschnitt Italiens, das in Oberitalien, Mittelitalien und Süditalien (Unteritalien) eingeteilt wird. Es erstreckt sich vom Apenninenkamm zwischen La Spezia und Rimini bis zur historischen Nordgrenze des Königreichs Neapel, nimmt also grob die obere Hälfte der Apenninhalbinsel ein. Die südliche Abgrenzung verläuft heute, nach Veränderungen der Provinzen in den 1920er Jahren entlang der Flüsse Tronto und Garigliano. Mittelitalien wird von den Regionen Toskana, Umbrien, Marken und Latium gebildet, wobei nur die Toskana sprachlich und kulturell einheitlich zu Mittelitalien gerechnet werden kann. In diesen Grenzen bildet Mittelitalien auch eine der fünf italienischen Makroregionen. Nicht offiziell werden manchmal auch die Regionen Abruzzen und Molise hinzugerechnet, die von ihrer geographischen Lage der Mitte des Landes angehören, seit dem Mittelalter aber zu Süditalien zählten und auch dialektal eher süditalienisch geprägt sind. Aus historischen Gründen wird hin und wieder auch die Emilia-Romagna zu Mittelitalien gerechnet, die vor der italienischen Einigung teilweise zum Kirchenstaat (Romagna) gehörte. Bevölkerung Mittelitalien hat 11.675.578 Einwohner. Acht Städte haben über 100.000 Einwohner. Weblinks Einzelnachweise
Italia central

La Italia central es aquella parte del territorio de Italia que comprende las regiones de Toscana, Lacio, Umbría, Marcas y, en algunas casos, también la región de Abruzos. Aunque geográficamente central, la región de Abruzos es considerada como meridional por cultura, economía y por haber sido parte integrante del Reino de Nápoles y del posterior Reino de las Dos Sicilias. Límites La Italia central limita al norte con la región de Emilia-Romaña en la Italia nororiental y Liguria en la Italia noroccidental, al este con el mar Adriático y al sur con Abruzos y Campania. Generalidades Parlamento Europeo La región de Italia central corresponde a una circunscripción electoral del Parlamento Europeo, con derecho a 16 escaños, lo que considerando la población de la región corresponde a uno por cada 681 mil habitantes. Véase también Grupos de regiones de Italia Italia septentrional Italia noroccidental Italia nororiental Italia meridional Italia insular Enlaces externos comuni-italiani.it - Italia Centrale (Italiano)
Italie centrale

L’Italie centrale (italien : Italia centrale ou Centro) est la partie de la botte italienne qui englobe quatre des vingt régions du pays : le Latium, la Toscane, les Marches et l'Ombrie. Administrativement, elle est l'une des cinq subdivisions territoriales utilisées par l'Istituto nazionale di statistica (ISTAT) et, pour l'Union européenne, une unité territoriale statistique (UTS) de premier niveau et une circonscription législative. Voir aussi Articles connexes Économie italienne du XIXe siècle Liens externes Portail de la géographie Portail de l’Italie
Središnja Italija

Središnja Italija (talijanski Italia centrale ili Centro; "Središte", "centar") je jedna od pet službenih statističkih regija Italije koje koristiti Nacionalni statistički institut (ISTAT). Pod time se podrazumijeva i istoimena NUTS regija prve razine i izborna jedinica Europskog parlamenta. Centralna Italija sadrži 4 od 20 pokrajina Italije: Lazio Marche Toskana Umbrija Izvori Povezani članci Južna Italija Sjeverna Italija
Közép-Olaszország

Közép-Olaszország (olaszul: Italia centrale vagy éppen Centro) egyike azon öt hivatalos statisztikai régiónak Olaszországban, amelyet a Nemzeti Statisztikai Intézet (ISTAT) használ, az első szintű NUTS-régió és az Európai Parlament választókerülete. Népesség Közép-Olaszországnak 2007-ben 11 675 578 lakosa volt; nyolc városnak volt több mint 100 000 lakosa. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Mittelitalien című német Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Midden-Italië

Midden-Italië (Italiaans: Italia centrale) is het middelste deel van het laarsvormige schiereiland Italië, gelegen tussen Noord-Italië en Zuid-Italië (Mezzogiorno). Het gebied strekt zich uit van de kammen van de Apennijnen tussen La Spezia en Rimini tot de historische noordgrens van het Koninkrijk Napels. De zuidelijke grens verloopt sinds de jaren 1920, toen de grenzen werden aangepast, langs de rivieren Tronto en Garigliano. Midden-Italië wordt gevormd door de regio's Toscane, Umbrië, Marche en Lazio, waarbij alleen Toscane taalkundig en cultureel in zijn geheel tot Midden-Italië kan worden gerekend. Binnen deze grenzen vormt Midden-Italië tevens een van de 5 Italiaanse Eerste niveau NUTS-regio's. Onofficieel wordt vaak ook de naar dialect meer Zuid-Italiaanse regio Abruzzen bij het gebied genomen, een gebied dat echter historisch tot Zuid-Italië wordt gerekend. Op historische gronden wordt soms ook de Emilia-Romagna gerekend tot Midden-Italië, een gebied dat voor de vereniging van Italië gedeeltelijk tot de Kerkelijke Staat behoorde. Bevolking Midden-Italië telt 11.675.578 inwoners (ISTAT: 31 december 2007). Acht steden tellen meer dan 100.000 inwoners.
Italia Centrală

Italia Centrală (în italiană Italia centrale) este partea centrală a peninsulei Italice, situată între Italia de Nord și Italia de Sud. Ea se întinde de la lanțul Apeninilor între orașele La Spezia și Rimini până la granița istorică marcată de Regatul Neapolelui. Granița sudică fiind marcată de cursul râurilor Tronto și Garigliano. Ținutul „Italia Centrală” cuprinde regiunile Toscana, Umbria, Marche și Lazio. Regiunea Abruzzo ca dialect ar aparține de „Italia Centrală” dar din punct de vedere istoric de Italia de Sud. Pe teritoriul Italiei Centrale se află orașele mai mari: Florența Prato Perugia Livorno Latina Terni Ancona
Центральная Италия

Центральная Италия (итал. Italia centrale, Centro) — срединная часть современной республики Италия, макрорегион, одна из пяти официальных групп регионов Национального института статистики Италии (ISTAT). Евростат, статистическая служба Европейского Союза, присвоил этой территориальной единице NUTS первый уровень. Кроме того, она является одним из округов Европейского парламента. Состав Центральная Италия объединяет четыре из двадцати регионов страны: Совокупная площадь этой группы регионов — 58 051 км², население (конец 2013 года) — 12 070 842 человек. Наибольший по населению город — столица страны Рим (2,865 млн человек). В географическом смысле к Центральной Италии иногда относят и два региона южной части страны — Абруццо и Молизе. Кроме того, в этом макрорегионе находятся два независимых карликовых государства — Ватикан и Сан-Марино, — а также экстерриториальная резиденция Мальтийского ордена. История Во времена античности территорию населяли разнообразные индоеверопейские (италийские латины) и неиндоевропейские (этруски) племена. Все они были объединены и романизированы в границах Римской империи. После 476 года нашествия германских племён с севера и византийцев с юга, а также усиление власти римских пап привели к дезинтеграции античной романской общности полуострова на ряд мелких государственных образований с большим разнообразием субкультур и диалектов. Центральноитальянские диалекты от северных отделяет изоглосса линия Специя-Римини, а от южных линия Рим-Анкона. В целом они наиболее приближены к классической латыни, обнаруживают немало сходств с иберо-романскими, а также с балкано-романскими языками. В Центральной Италии возник и современный литературный итальянский язык (в основе своей — тосканский язык). В средние века в центральной Италии существовало несколько государств (Пиза, Тоскана и др.) Значительную часть территорий центральной Италии объединили под своим «светским» управлением Римские папы с 754 по 1870. Возникла так называемая Папская область. Особенности Центральная Италия занята сильно расчленёнными хребтами Центральных Апеннин, имеется много линий сейсмологических разломов, чередующихся с котловинами, высока вероятность разрушительных землетрясений, например, землетрясение в Авеццано 1915 года. Экономика Центральной Италии имеет смешанный аграрно-промышленный характер. В промышленном секторе ранее преобладало мелкопромышленное производство, лёгкая промышленность, производство и выделка кожи, обуви. С конца 90-х годов сектор переживает упадок из-за конкуренции с китайскими производителями. В настоящее время регион в целом имеет невысокий уровень жизни, значительны безработица и неполная занятость. Основная доходная отрасль — туризм. Примечания
Центральна Італія

Центральна Італія — серединна частина сучасної Італії, свого роду перехідний регіон між Північною та Південною Італією. Має у своєму складі регіони Лаціо, Марке, Тоскана та Умбрія. Центральна Італія зайнята сильно розчленованими хребтами Центральних Апеннін, мається багато ліній сейсмологічних розломів, які чергуються з улоговинами, висока ймовірність руйнівних землетрусів, наприклад, землетрус в Авеццано 1915 року. У центральній Італії розташована столиця країни — місто Рим, а також держава Ватикан. У центральній Італії виникла сучасна літературна італійська мова (в основі своїй — тосканський діалект). Історія За часів античності територію населяли різноманітні племена (латини, етруски). Всі вони були об'єднані й романізовані в кордонах Римської імперії. Після навали германських племен з півночі і візантійців з півдня у 476 році, а також посилення влади римських пап, привели до дезінтеграції античної романської спільності півострова на ряд дрібних державних утворень з великою різноманітністю субкультур і діалектів. Центральноіталійські діалекти від північних відокремлює ізоглоса лінія Спеція-Ріміні, а від південних — лінія Рим-Анкона. В цілому вони найнаближеніші до класичної латини, виявляють чимало подібностей з іберо-романськими, а також з балкано-романськими мовами. В середні віки в центральній Італії існувало кілька держав (Піза, Тоскана та ін.) Значну частину територій центральної Італії об'єднали під своїм «світським» управлінням Римські папи з 754 по 1870 рр. Виникла так звана Папська область. Економіка Економіка центральної Італії має змішаний аграрно-промисловий характер. У промисловому секторі раніше переважало дрібне промислове виробництво, легка промисловість, виробництво та вичинка шкіри, взуття. Варто також зазначити, що Центральна Італія нарівні з Північною визнана одним із найкращих місць для життя в Західній Європі. Див. також Північна Італія Південна Італія Апенніни Апеннінський півострів Адміністративний поділ Італії
Милвийски мост

Милвийски мост (на италиански: Ponte Milvio; на латински: Pons Milvius) е мост над р. Тибър в Рим. Познат е най-вече със състоялата се на него битка през 312 г. между император Константин Велики и Максенций. Мостът е построен през 207 пр.н.е. като дървен мост с името Pons Milvius, понеже строителят е от gens Милвии. Цензор Марк Емилий Скавър подновява моста от 115 до 109 пр.н.е. Мостът е дълъг 136 м и 8,75 м. широк. При моста Тибър е широк 124 м. Външни препратки Ritual draws sweethearts to Rome bridge Google Map
Ponte Milvio

El ponte Milvio (o també en idioma italià: Ponte Molle, en llatí: pons Milvius o pons Mulvius) és un pont situat al nord de Roma. És un dels ponts més importants sobre el riu Tíber. Història Va ser construït pel cònsol Gai Claudi Neró el 206 aC, després d'haver derrotat l'exèrcit cartaginès a la batalla del Metaure. El 109 aC, el censor Marc Emili Escaure va construir un nou pont de pedra en el mateix lloc: destruí l'antic. Al 312, Constantí I vencé Maxenci, el seu rival, en la famosa batalla del Pont Milvi, a la zona que es troba entre aquest pont i Saxa Rubra. Durant l'edat mitjana un monjo anomenat Acuzio va renovar el pont, i el 1429 el papa Martí V li va demanar a un famós arquitecte, Francesco da Genazzano, que reparés el pont, ja que estava a punt d'esfondrar-se. Durant els segles xviii i xix, el pont va ser modificat per dos artistes, Giuseppe Valadier i Domenico Pigiani. Costum modern A finals de 2006, inspirats pels protagonistes de la novel·la Tinc ganes de tu de Federico Moccia, el pont va començar a atreure l'interès de les parelles, que fan servir el pal de llum sobre aquest per a penjar cadenats com a senyal del seu amor. En el ritual, la parella subjecta el cadenat al pal i després llança la clau al Tíber sobre les seves espatlles. Després del 13 d'abril de 2007, les parelles van haver de posar fi a aquest costum perquè aquest dia, a causa del pes de tots els cadenats, va caure el pal. En el seu lloc, es va crear una web a internet que permet a les parelles l'ús de cadenats "virtuals"[1]. No obstant això, des de juliol de 2007, els enamorats poden tornar a penjar els seus cadenats gràcies a unes columnes d'acer manades posar per l'alcalde de Roma. Bibliografia O'Connor, Colin. Roman Bridges. Cambridge: Cambridge University Press, 1994. ISBN 978-0-521-39326-3. Vegeu també Ponte Sant'Angelo Ponte Rotto Ponte Sisto Enllaços externs & sll = 34.08854, -118.47564 & sspn = 0.009969,0.015106 & ie = UTF8 & ll = 41.917352, 12.480297 & spn = 0.071659,0.177155 & t = h & z = 13 & iwloc = addr & om = 1 Mapa a Google. Alessandra Rizzo. _ylt = As8MLGvu5FvYD5_pb7Q5N3DMWM0F Ritual draws Sweethearts to Rome bridge (en anglès), 8 març 2007 [Consulta: 30 gener 2008]. Article que descriu el ritual dels cadenats.
Milvijský most

Milvijský most (italsky Ponte Milvio) je most na řece Tibera v Římě v Itálii. První zmínka o mostě pochází pochází z roku 206 př. n. l. kdy se římský konzul Gaius Claudius Nero vrátil z vítězné bitvy nad Metaurem, kde porazil kartaginského generála Hasdrubala. Historie Stavitel mostu není známý, ale první most byl dřevěný. Roku 115 př. n. l. byl most přestavěn konzulem Marcusem Scaurusem na kamenný a stal se součástí Via Flaminia. V roce 78 př. n. l. se na Campus Martius nedaleko mostu odehrála bitva mezi Quintem Lutatiem Catulem a Marcem Aemiliem Lepidem, v němž zvítězil Catalus. Další bitva se u mostu odehrála v roce 312, kdy se v bitvě u Milvijského mostu střetl Konstantin I. Veliký a Maxentiem. Maxentius v boji o císařský trůn, během bitvy spadl do Tibery a utopil se. Vítěz, Konstantin Veliký poté vládl Římu dalších 25 let. V roce 538 byl Milvijský most místem další bitvy, když se Belisar pokoušel připojit Ostrogóty k Justiniánově Byzantské říši. Poslední významnější událostí na tomto místě bylo střetnutí mezi rodem Orsiniů a Collonů v roce 1335. Most byl poté rekonstruován mnichem jménem Acuzio. Významné opravy se uskutečnily v roce 1432, kdy byl most rekonstruován architektem Francescem da Genazzanem. Jednalo se o zakázku papeže Martina V. u příležitosti korunovační cesty císaře Zikmunda Lucemburského do Říma. V průběhu 18. a 19. století byl most upraven architekty Giuseppem Valadierer a Domenicem Pigianim. Naposledy byl vážně poškozen Giuseppem Garibaldim roku 1849, když se pokoušel zpomalit vstup francouzské armády do Říma. Opraven byl v roce 1850 papežem Piem IX. Přes četné opravy je dodnes zachována značná část původní antické stavby. Až do roku 1956 přes něj proudila automobilová doprava, poté byl prohlášen za kulturní památku. Dnes se jmenuje Ponte Milvio, před nedávnou dobou Ponte Molle. V době antiky nesl jméno Pons Mulvius. Zajímavostí je, že jedna ze dvou soch zdobících vstup na most je socha svatého Jana Nepomuckého. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Ponte Milvio na anglické Wikipedii a Ponte Milvio na italské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Milvijský most na Wikimedia Commons Milvijský most na structurae.de
Puente Milvio

El puente Milvio (italiano: Ponte Molle o Ponte Milvio, latín: pons Milvius o pons Mulvius) es un puente situado en el norte de Roma. Es uno de los puentes más importantes sobre el río Tíber. Historia Fue construido por el cónsul Cayo Claudio Nerón en 206 a. C., después de haber derrotado al ejército cartaginés en la batalla del Metauro. En 109 a. C., el censor Marco Emilio Escauro construyó un nuevo puente de piedra en el mismo lugar, destruyendo el antiguo. En 312, Constantino I venció a Majencio, su rival, en la famosa batalla del Puente Milvio, en la zona que se encuentra entre este puente y Saxa Rubra. Durante la Edad Media un monje llamado Acuzio renovó el puente, y en 1429 el papa Martín V le pidió a un famoso arquitecto, Francesco da Genazzano, que reparase el puente ya que estaba a punto de derrumbarse. Durante los siglos XVIII y XIX, el puente fue modificado por dos artistas: en 1805 el papa Pío VII encomendó a Giuseppe Valadier la reconstrucción de la entrada triunfal fortificada, los arcos de los extremos del puente (que habían sido sustituidos por puentes levadizos de madera), y la construcción de una torre en la entrada norte de estilo neoclásico a Domenico Pigiani. El puente fue destruido parcialmente en 1849 por las tropas de Giuseppe Garibaldi con el fin de reducir la marcha de las tropas francesas del general Oudinot. El Papa Pío IX lo hizo restaurar el año siguiente y se ornamentó con una escultura, la Inmaculada Concepción, que se añadió a una obra escultórica previa de Francesco Mochi en la que figura Juan Nepomuceno. Desde 1978 el puente es peatonal; el tráfico rodado fue desviado al vecino Puente Flaminio. En 2003, durante la primera Noche en blanco en Roma, la Torre Valadier que abre el Puente Milvio fue iluminada por el artista Fabrizio Crisafulli. Esa noche, 28 de septiembre, se produjo un apagón que privó de electricidad a la mayoría de los municipios italianos hasta el día siguiente. El puente, dotado para la ocasión con un generador eléctrico independiente, continuó con su performance de luz. Costumbre moderna: los candados A fines de 2006, inspirados por los protagonistas de la novela Tengo ganas de ti de Federico Moccia, el puente comenzó a atraer el interés de las parejas, quienes usan el poste de luz sobre el mismo para colgar candados como señal de su amor. En el ritual, la pareja sujeta el candado al poste y luego arroja la llave al Tíber. El 13 de abril de 2007, a causa del peso de todos los candados, cayeron las farolas. Tras ello, el alcalde de Roma mandó colocar adyacentes a las farolas unos postes de acero unidos por cadenas, en las que se colocaron los candados. Estos fueron quitados del puente en septiembre de 2012 y la costumbre erradicada de manera permanente.​​ Galería Véase también Ingeniería romana Referencias Bibliografía Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Puente Milvio. Ficha de Pons Milvius en la base de datos de Structurae (en inglés) Mapa en Google
Milvische Brug

De Milvische Brug (Latijn: Pons Milvius of Pons Mulvius, Italiaans: Ponte Milvio of Ponte Mollo) is een brug in Rome over de rivier de Tiber. In de oudheid lag de brug buiten Rome, een kleine drie kilometer ten noorden van de Porta Flaminia. De brug vormde de overgang over de Tiber voor de Via Flaminia, die naar Ariminum (Rimini) liep. Vanaf de brug begon ook de Via Cassia, die naar Toscane voerde. De bronnen noemen de brug voor het eerst in verband met het jaar 207 v.Chr. De brug was toen waarschijnlijk nog van hout. De bouw ervan moet misschien worden toegeschreven aan een verder onbekende Molvius, omdat een gens Molvia uit die tijd bekend is. In 109 v.Chr. liet Marcus Aemilius Scaurus, een oud-consul die op dat moment censor was, de brug herbouwen in baksteen. In 63 v.Chr., tijdens de samenzwering van Catilina, liet Cicero op de Milvische brug een val zetten waardoor Volturcius, een handlanger van Catilina, toen hij met de gezanten van de Allobrogen de stad verliet, kon worden opgepakt. Bij deze brug vond ook in 312 na Chr. de beroemde Slag bij de Milvische brug plaats tussen Constantijn de Grote en Maxentius. In de middeleeuwen kreeg de brug de naam Ponte Mollo, een naam die wel verklaard wordt uit het feit dat de brug zou ‘veren’ (Italiaans: mollegiare), maar waarschijnlijk eerder met de erbarmelijke staat van de brug (Italiaans: molle = slap) te maken had. In de middeleeuwen werd de brug meerdere keren gerestaureerd. In 1450 werd onder paus Nicolaas V een restauratie begonnen die in 1457 onder paus Calixtus III werd voltooid. Houten onderdelen (mogelijk van middeleeuwse reparaties) werden verwijderd, evenals een driehoekig middeleeuws fort (Tripizzone genaamd) aan de noordkant. De brug kreeg vier grote bogen en twee kleinere. Een oude wachttoren aan de noordkant, die oorspronkelijk stamde uit de derde eeuw, werd gerestaureerd. De brug werd een geliefd onderwerp bij schilders uit de Lage Landen. Jan Both, een kunstschilder uit de groep Italianisanten uit de 17e eeuw heeft bijvoorbeeld de Ponte Mollo meerdere malen in zijn arcadische landschappen vereeuwigd. 1805 werd de brug door Valadier in opdracht van paus Pius VII opnieuw gerestaureerd, waarbij de wachttoren zijn huidige boogvorm kreeg. In 1849 werd de brug door Garibaldi opgeblazen om de opmars van Franse troepen tot stilstand te brengen. Zijn huidige vorm kreeg de brug bij een nieuwe reconstructie in 1850 onder paus Pius IX. De brug is nu een voetgangersbrug van 132 meter lang. Aan de zuidelijke opgang staat links een standbeeld van l’Immacolata (door Domenico Pigiani uit 1840) en rechts een standbeeld van Sint-Johannes Nepomucenus, die gold als beschermheilige tegen het verdrinken en van mensen die een geheim moeten bewaren. Referenties Roma Segreta, ‘Ponte Milvio’ Abridged History of Rome, ‘Ponte Milvio’
Most Mulwijski

Most Mulwijski (wł. Ponte Molle lub Ponte Milvio, łac. Pons Milvius lub Pons Mulvius) – jeden z najstarszych mostów na Tybrze, znajdujący się na przedmieściach Rzymu, w ciągu prowadzącej do miasta drogi via Flaminia. Historia Most powstał pod koniec III wieku p.n.e., przypuszczalnie wraz z drogą via Flaminia. W 109 roku p.n.e. został przebudowany przez cenzora Marka Emiliusza Skaurusa. W 1805 roku most został przebudowany na zlecenie papieża Piusa VII przez Giuseppe Valadiera, a przy jego północnym krańcu dobudowano wieżę. Z oryginalnej konstrukcji starożytnej zachowały się do czasów współczesnych cztery środkowe przęsła. W 312 roku Maksencjusz poniósł tu klęskę walcząc z wojskami Konstantyna Wielkiego, a w 489 roku Teodoryk zwyciężył Odoakra. Przypisy Linki zewnętrzne (ang. • niem. • fr.) Pons Mulvius (II) w bazie Structurae Ian Fisher: "Locks of love clutter Rome's oldest bridge" (ang.) International Herald Tribune