NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Monasterio Mater Ecclesiae

El monasterio Mater Ecclesiae (en español: Madre de la Iglesia) es un monasterio de clausura monástica en la Ciudad del Vaticano. Fue también la residencia del papa Benedicto XVI desde su renuncia y hasta su muerte. El monasterio, nombrado en honor a la Virgen María, se encuentra en la colina Vaticana en el interior de los jardines del Vaticano y cerca de la fuente Aquilone. El edificio fue construido entre 1992 y 1994 en el lugar de un edificio administrativo del Cuerpo de Gendarmería de la Ciudad del Vaticano y consta de cuatro pisos, con ambientes en común y doce celdas monásticas, un ala de alrededor de 450 metros cuadrados, una capilla, el coro para las claustrales, la biblioteca, un pequeño jardín y un robusto muro que delimita la zona de clausura. Hay además un huerto en el que se cultivan frutas y verduras.​ Origen fundacional Mater Ecclesiae fue fundada por san Juan Pablo II a fin de contar con un grupo de monjas contemplativas dentro de la Ciudad del Vaticano para rezar por el papa y la Iglesia. Esta tarea fue, al inicio, de la competencia de las Hermanas Clarisas. Esta asignación se desplazó, sin embargo, cada cinco años a otra orden religiosa femenina. Con el inicio de las obras de renovación en noviembre de 2012, las últimas monjas se mudaron.​ En 2024, tras la muerte del papa Emérito Benedicto XVI, el monasterio fue reocupado por monjas contemplativas, benedictinas de la Abadía de Santa Escolástica de la Victoria (diócesis de San Isidro, provincia eclesiástica de Buenos Aires).​​ Órdenes religiosas femeninas residentes en el monasterio Orden de Santa Clara (1994 – 1999) Orden de las Carmelitas Descalzas (1999 – 2004) Orden de San Benito (2004 – 2009) Orden de la Visitación de Santa María (2009 – 2012) Después de haber servido como residencia para el papa emérito Benedicto XVI, el monasterio fue reocupado por: Benedictinas de la Abadía de Santa Escolástica de la Victoria (2024 – ) Residencia del papa emérito Benedicto XVI Benedicto se retiró del papado en febrero de 2013. Desde el 2 de mayo, el monasterio se convirtió en su residencia como papa emérito. Allí vivió junto con su secretario privado Georg Gänswein, cuatro laicas consagradas de la comunidad Memores Domini (que le ayudaron con las labores domésticas) y un diácono belga. Además, hay disponible una habitación, en la que solía alojarse su hermano, Georg Ratzinger, cuando este le visitaba, antes de su muerte en 2020.​ De este modo, Benedicto vivió cerca de su sucesor, el papa Francisco, en el propio Vaticano, siendo esto un acontecimiento único en la historia de la Iglesia católica.​ También un acontecimiento único es que un papa organice y presida el funeral de otro. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Monasterio Mater Ecclesiae.
Mater Ecclesiae (samostan)

Mater Ecclesiae (latinski za Majka Crkve) je samostan smješten unutar Vatikanskih zidina. Služio je, između ostalog, kao rezidencija umirovljenog pape Benedikta XVI. Samostan, nazvan po jednom od naziva za Blaženu Djevicu Mariju, smješten je na Vatikanskom brežuljku, unutar Vatikanskih vrtova u blizini vodoskoka Aquilone. Gradnja samostana je trajala od 1992. do 1994. na mjestu upravne zgrade Vatikanske policije. Nalazi se uz zidove što ih je sagradio papa Lav IV. da bi se bazilika Svetog Petra zaštitila od napada Saracena. Zgrada je podjeljena na dva dijela: zapadnu kapelu posvećenu Mariji, Majci Crkve i istočni prostor za zajednicu i samostanske sobe. Istočni dio samostana ima četiri kata, u podrumu i prizemlju su zajedničke prostorije poput kuhinje, blagovaonice, smočnice, ambulante, arhiva i ureda, a na katovima je 12 redovničkih soba. U blizini samostana se nalaze voćnjak i povrtnjak. Povijest samostana Samostan je osnovao papa Ivan Pavao II. koji je htio unutar Vatikana imati sestre koje bi se molile za papu i Crkvu. U početku su tu službu obavljale sestre klarise. Svakih pet godina ova zadaća se povjerava nekom drugom ženskom katoličkom redu. Popis redova koji su obavljali službu u samostanu: Klarise (1994. – 1999.) Bosonoge karmelićanke (1999. – 2004.) Benediktinke (2004. – 2009.) Sestre pohoda Marijina (2009. – 2012.) U studenome 2012. sestre su napustile samostan tijekom radova. Papinska rezidencija U veljači 2013. nakon abdikcije pape Benedikta XVI. objavljeno je da će samostan postati njegova rezidencija nakon što stupi s dužnosti rimskog biskupa i nakon što radovi budu završeni. Nakon povratka umirovljenog pape Benedikta XVI. iz Castel Gandolfa u Vatikan, 2. svibnja 2013., ovaj samostan postao je njegova rezidencija. S papom su u samostanu boravile i četiri pripadnice laičke udruge Memores Domini, koje su u njegovoj službi bile posljednjih nekoliko godina, te nadbiskup Georg Gänswein, papin osobni tajnik. Izvori Vanjske poveznice Ostali projekti
Klasztor Mater Ecclesiae

Klasztor Mater Ecclesiae (z łac. Klasztor Matki Kościoła) – rzymskokatolicki żeński klasztor klauzurowy znajdujący się w Watykanie na terenie Ogrodów Watykańskich. Od 2 maja 2013 do jego śmierci 31 grudnia 2022 był rezydencją emerytowanego papieża Benedykta XVI. Historia Przed powstaniem klasztoru Budynek klasztoru przylega do części zachowanego fragmentu murów obronnych, którymi papież Leon IV kazał otoczyć Bazylikę św. Piotra. Pochodząca z czasów średniowiecza wieża została przebudowana przez papieża Leona XIII na jego letnią rezydencję i nazwana jego imieniem. Podczas przebudowy dobudowano również budynki dla służby i gwardii papieskiej w tym dzisiejszy klasztor Mater Ecclesiae. Historia klasztoru Jan Paweł II pragnął sprowadzić do Watykanu wspólnotę sióstr klauzurowych, aby wspierały one modlitwą papieża i Stolicę Apostolską. Poprosił Konsultę Żeńskich Zgromadzeń Klauzurowych o stworzenie na terenie Watykanu wspólnoty kontemplacyjnej. Na siedzibę nowego klasztoru wybrano budynek przy wieży Leona XIII, który dawniej służył żandarmerii watykańskiej, a następnie znajdowały w nim się mieszkania dla pracowników Watykanu. W latach 1992–1994 budynek poddano remontowi oraz dobudowano kaplicę i chór dla zakonnic. 13 maja 1994, w trzynastą rocznicę zamachu na Jana Pawła II, klasztor rozpoczął działalność. Postanowiono, że zakonnice mieszkające w klasztorze będą się zmieniać co 5 lat. W 2009 okres ten, ze względu na duże zainteresowanie wśród zgromadzeń, zmniejszono do 3 lat. W klasztorze mieszkały: klaryski (1994–1999) karmelitanki bose (1999–2004) benedyktynki (2004–2009) wizytki (2009–2012). W listopadzie 2012 ponownie rozpoczęto remont klasztoru. 2 maja 2013 klasztor został rezydencją emerytowanego papieża Benedykta XVI, który zapowiedział, że resztę życia chce spędzić w odosobnieniu, na rozmyślaniach i modlitwie. Mieszkał tam aż do swojej śmierci 31 grudnia 2022. 1 października 2023 papież Franciszek postanowił przywrócić działalność w klasztorze zakonnic klauzurowych i zaprosił do zamieszkania w nim benedyktynki z opactwa św. Scholastyki w Victorii, w Argentynie. Zakonnice zamieszkały w klasztorze z początkiem stycznia 2024. Wnętrze klasztoru Główny budynek jest trzykondygnacyjny. W okresie funkcjonowania klasztoru na parterze mieściły się refektarz, kuchnia, spiżarnia, izba chorych, archiwum i biuro. Na dwóch piętrach było 12 cel dla zakonnic, a na dachu taras z widokiem na Bazylikę św. Piotra. W klasztorze jest również biblioteka. W dobudowanym skrzydle znajdowała się portiernia, chór oraz kaplica. Obok zespołu budynków jest ogród, w którym mniszki uprawiały cytrusy i warzywa dla siebie oraz na stół papieski. Jedynym miejscem, do którego wstęp miały osoby z zewnątrz była kaplica. Przed śmiercią emerytowany papież Benedykt XVI miał do dyspozycji pomieszczenia o łącznej powierzchni 450 m², wśród których były m.in. pokój do pracy i biblioteka. Przypisy
Mosteiro Mater Ecclesiae

O Mosteiro Mater Ecclesiae (do latim, Mãe da Igreja) é um mosteiro de clausura monástica situado no Vaticano. Este mosteiro, nomeado em homenagem à Virgem Maria, situa-se na Colina do Vaticano no interior dos Jardins do Vaticano e próximo da fonte Aquilone. O edifício religioso foi construído entre 1992 e 1994 no lugar de um antigo prédio administrativo da polícia do Vaticano. Sua estrutura se incorpora na chamada Cidade Leonina. O edifício está dividido em duas partes: a capela ocidental (duas plantas e de forma retangular) e a parte comunitária oriental com salas e celas monásticas (de forma retangular e com quatro pisos). Junto ao mosteiro se encontra uma horta de frutas e verduras. O Mater Ecclesiae foi fundado pelo Papa João Paulo II a fim de contar com um grupo de freiras contemplativas dentro do Vaticano para rezar pelo Papa e pela Igreja Católica. Esta tarefa foi, no início, da competência das Irmãs Clarissas. Esta atribuição foi transferida, no entanto, a cada cinco anos para uma outra ordem religiosa feminina contemplativa de clausura monástica. Com o início das obras de renovação em novembro de 2012, as últimas freiras se mudaram. Ordens religiosas femininas residentes no convento: Ordem de Santa Clara (1994 – 1999) Ordem das Carmelitas Descalças (1999 – 2004) Ordem de São Bento (2004 – 2009) Ordem da Visitação de Santa Maria (2009 – 2012) Em 11 de fevereiro de 2013, foi anunciado que o mosteiro serviria como residência de vida religiosa para Bento XVI depois de sua renúncia, tão logo as obras de renovação e adaptação do edifício estivessem terminadas. Referências
Монастырь Матерь Церкви

Монасты́рь Ма́терь Це́ркви (лат. Mater Ecclesiae) — бывший женский монастырь внутри государства-города Ватикана. Служил резиденцией папы на покое Бенедикта XVI до его кончины. История Монастырь, названный в честь католического титула Девы Марии, расположен на Ватиканском холме внутри Ватиканских садов и возле фонтана Аквилоне. Здание было построено в период между 1992 и 1994 годами на месте административного здания полиции Ватикана. Постройки монастыря включены в Леонинскую стену. Здание разделено на две части: западную часовню (два этажа в форме прямоугольника) и восточные общинные комнаты и монашеские кельи (прямоугольной формы, и на стороне фонтана Аквилоне, в четыре этажа). Рядом с монастырём находится сад и огород. Монастырь Mater Ecclesiae был основан папой римским Иоанном Павлом II, для того чтобы иметь группу монахинь внутри Ватикана, которые молятся за папу и церковь. Эта задача вначале входила в обязанности монахинь ордена Святой Клары. Однако такое назначение изменялось каждые пять лет, переходя к монахиням другого религиозного ордена. С началом ремонтных работ в ноябре 2012 года, последние монахини покинули монастырь. Монахини, бывшие в монастыре Матери Церкви Монахини религиозных орденов, проживавшие в монастыре: Орден Святой Клары (1994—1999); Орден босых кармелиток (1999—2004); Бенедиктинские монахини (2004—2009); Визитантки (2009—2012). Резиденция папы на покое 27 февраля 2013 года было объявлено, что монастырь будет служить резиденцией папы Бенедикта XVI после его отставки и как только будет проведена реставрация и модернизация, и будут закончены строительные работы. Папа римский на покое Бенедикт XVI переехал в монастырь 2 мая 2013 года. Вместе с папой здесь проживали личный секретарь бывшего понтифика Георг Генсвайн и четыре человека, которые помогали по бытовым делам. Папа на покое всё время проводил в монастыре и оставлял свою резиденцию только по просьбе папы Франциска. 31 декабря 2022 года Бенедикт XVI умер в монастыре. Ссылки Francesco Oggiano. Il Papa? Andrà nel monastero fatto costruire da Giovanni Paolo II . vanityfair.it (11 февраля 2013). Дата обращения: 14 февраля 2013. Архивировано 23 марта 2013 года. Nicola Gori. Monache per vocazione - E per il Papa anche contadine e sarte . L’Osservatore Romano (26 августа 2009). Дата обращения: 14 февраля 2013. Архивировано 23 марта 2013 года. Примечания
Монастир Mater Ecclesiae

Монастир Mater Ecclesiae («Матір Церкви») — жіночий монастир у Ватикані (1994–2012), резиденція папи-емерита Бенедикта XVI у 2013–2022 роках. Історія Монастир, названий на честь католицького титулу Діви Марії, розташований на Ватиканському пагорбі всередині Ватиканських садів і біля фонтану Аквілон. Будівля була побудована в період між 1992 і 1994 роками на місці адміністративної будівлі поліції Ватикану. Будівлі монастиря включені у Леонінську стіну. Будинок розділений на дві частини: західну каплицю (два поверхи в формі прямокутника) і східні общинні кімнати та чернечі келії (прямокутної форми, і на стороні фонтану Аквілон, у чотири поверхи). Поруч з монастирем знаходиться сад і город. Монастир Mater Ecclesiae був спеціально заснований папою римським Іваном Павлом II, щоб на території Ватикану була спільнота сестер монахинь для молитовної опіки над Папою і церквою. Окрім молитви, черниці присилали овочі зі свого маленького саду до столу Папи і створювали декоративні деталі для його богослужебного одягу. Першими в 1994 році в монастирі проживали черниці клариски. Після того кожні п'ять років у монастир приходили черниці іншого чернечого ордену. І так продовжувалось до 2012 року, коли почались ремонтні роботи. Після їх завершення, у 2013 році монастир став резиденцією папи Бенедикта XVI, який зрікся свого престолу. Черниці, які проживали у монастирі Черниці наступних релігійних орденів проживали в монастирі: Клариски (1994–1999); Кармелітки босі (1999–2004); Бенедиктинки (2004–2009); Візитантки (2009–2012). Резиденція Бенедикта XVI 27 лютого 2013 року було оголошено, що монастир буде служити резиденцією папи Бенедикта XVI після його відставки, як тільки буде проведена реставрація і модернізація та будуть закінчені будівельні роботи. Папа римський на спокої Бенедикт XVI переїхав до монастиря 2 травня 2013 року і тут упокоївся 31 грудня 2022 року. Разом з ним тут проживали його особистий секретар Ґеорґ Ґеншвайн і четверо осіб, які допомагали у побутових справах. Папа-емерит весь час проводив у монастирі та залишав свою резиденцію тільки на прохання Папи Франциска. Бенедикт XVI упокоївся в монастирі Mater Ecclesiae 31 грудня 2022 року. Примітки
Il Giardino di Daniel Spoerri

Il Giardino di Daniel Spoerri (officiellement complété de - Hic Terminus Haeret) (en français : « Le Jardin de Daniel Spoerri ») est le lieu d'exposition en Toscane des statues contemporaines de Daniel Spoerri et de ses amis sculpteurs, italiens et suisses. Historique La propriété de 16 ha, près de Seggiano en province de Grosseto, sur un des flancs du Mont Amiata vers Pescina, appartient à Daniel Spoerri depuis les années 1990 ; plus d'un centaine d'œuvres de cinquante artistes différents y sont exposées sur un vaste espace d'oliveraies, de champs et de bosquets, en pleine nature ; la plupart sont en bronze d'art mais d'autres matériaux propices aux productions monumentales de l'art contemporain sont aussi utilisés (fer, marbre et autres roches, résine synthétique, et même herbe.). L'espace est ouvert au public depuis 1997 et est reconnu par le ministère de la culture italien. Une inspiration certaine lui est venue des Jardins de Bomarzo dit « Parc des Monstres » non loin, en province de Viterbe. Artistes exposés À chacun des artistes est dédié, du domaine, un olivier typique de la région : l'Olivastra Seggianese. En plus des cartels apposés devant chacune des œuvres, quarante-deux plantes du lieu sont documentées d'un point de vue botanique. Quelques-unes des œuvres exposées Notes et références Liens externes (it + de + en) Site officiel Site officiel Portail de la sculpture Portail de l’art contemporain Portail de la Toscane
Chiesa di San Vito (Valle Castellana)

La chiesa di San Vito si trova nell'omonima frazione del comune di Valle Castellana, in provincia di Teramo. Storia La chiesa di San Vito fu edificata dai benedettini nella prima metà del XII secolo, e fu una dipendenza dell'abbazia di Farfa. La struttura originaria era con una sola navata a pianta rettangolare terminata con un'abside semicircolare posta sulla parete posteriore del presbiterio. Negli anni trenta la chiesa fu ristrutturata con l'aggiunta sul fianco sinistro dell'attuale navata principale, perpendicolare alla precedente. Architettura La navata della chiesa originale si individua nella struttura che va dall'abside, attualmente sul fianco sinistro della chiesa, al campanile, sul fianco destro. Il campanile si trova in posizione avanzata rispetto alla vecchia facciata ed in asse con la navata originale. Alla base del campanile si trova il vecchio portale di ingresso alla chiesa mentre in alto si trovano una bifora per lato e termina con una guglia sopra il vano delle campane. La posizione staccata rispetto al resto dell'edificio fa ipotizzare che la torre sia preesistente rispetto alla costruzione della chiesa ed avesse funzioni difensive, ipotesi supportata anche dalla costruzione massiccia della base. L'attuale facciata principale, invece, è caratterizzata da un rosone posto tra il portale ed il frontone. La lunetta del portone è ornato da mattonelle in ceramica che raffigurano scene di santi. Il tetto della navata è a capanna con capriate in legno a vista; anche l'abside ha una copertura a capriate e la calotta ha una copertura con lastre di pietra a gradoni. All'interno si trovano anche degli affreschi, oggetti di un recente restauro, oltre a due trittici di Carlo Crivelli, attualmente presso la pinacoteca civica di Ascoli Piceno. Note Bibliografia Chiesa di San Vito - San Vito di Valle Castellana (TE), in Chiese d'Abruzzo, Pescara, Carsa Edizioni, 2016, p. 23, ISBN 978-88-501-0354-6. Voci correlate Primo trittico di Valle Castellana Secondo trittico di Valle Castellana Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Vito Collegamenti esterni Chiesa di S. Vito a San Vito di Valle Castellana, su paesiteramani.it. URL consultato il 4 marzo 2018.
Raumfahrtzentrum Fucino

Das Raumfahrtzentrum Fucino ist eine Satellitenbodenstation bei Avezzano in Italien. Sie wird vom italienischen Unternehmen Telespazio betrieben und gilt als das größte zivile Raumfahrtzentrum der Welt. Die erste Antenne wurde 1962 in Fucino errichtet, die ersten Testverbindungen erfolgten über die Satelliten Telstar und Relay 1. Mit Verbindungen über Intelsat I (Early Bird) ging die Station 1965 in den kommerziellen Betrieb. Auf einem Gelände von 0,37 km² befanden sich im Jahr 2020 90 Satellitenantennen und 14 Kontrollräume. Damals wurden die beiden Eutelsat-Satelliten Eutelsat 13A und Eutelsat 13B von Fucino aus gesteuert, außerdem der Satellit Intelsat 9 und die vier Satelliten des Programms COSMO-Skymed. Am 20. Dezember 2010 wurde in Fucino das Galileo Control Center in Betrieb genommen, eine der beiden Bodenstationen, von denen aus das europäische Navigationssystem Galileo gesteuert wird. Die andere befindet sich im Galileo Control Center (GCC) Oberpfaffenhofen. Stand 2021 sind auf dem Gelände 170 Satellitenantennen installiert und es werden 250 Mitarbeiter beschäftigt. Weblinks Website Raumfahrtzentrum Fucino (italienisch, englisch) Einzelnachweise
Pantheon (Genova)

Il Pantheon, detto anche Cappella dei Suffragi, è un edificio di culto cattolico all'interno del cimitero monumentale di Staglieno a Genova. Presente fin dai primi progetti del cimitero, la realizzazione è dovuta a Giovanni Battista Resasco, che ispirandosi al Pantheon di Roma modificò il progetto iniziale del suo predecessore Carlo Barabino. Il tempio, a cui si accede attraverso un'ampia scalinata, ha pianta circolare con un diametro di 25 metri, ed è preceduto da un pronao a sei colonne in stile dorico. Anche la decorazione interna si ispira a quella del Pantheon romano. Al suo interno, sul pavimento, sono disposti 78 loculi dove vengono tumulate personalità celebri su delibera del comune: per questo motivo, al pari delle omonime strutture di Roma e Parigi, è anche detto famedio. Tra queste personalità sono sepolti gli stessi progettisti del cimitero, Barabino e Resasco. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su pantheon del cimitero di Staglieno
Biblioteca Nacional Central de Florència

La Biblioteca Nacional Central de Florència, oficialment i en italià Biblioteca Nazionale Centrale di Firenze és un biblioteca pública nacional i una de les dues biblioteques centrals d'Itàlia, juntament amb la Biblioteca Nacional Central de Roma. Es troba a Florència. Història La biblioteca va ser fundada el 1714 quan Antonio Magliabecchi, un famós erudit italià, va llegar la seva col·lecció completa de llibres, que abasta aproximadament 30.000 volums, a la ciutat de Florència. Des de 1743 cal que una còpia de cada obra publicada a la Toscana se cedeixi a la biblioteca. Coneguda originàriament com la Magliabechiana , la biblioteca es va obrir al públic el 1747. Les seves propietats es combinen amb les de la Biblioteca Palatina, el 1861, i el 1885, la biblioteca va ser rebatejada com la Biblioteca Nacional Central de Florència, o BNCF. Des de 1870, la biblioteca ha recollit les còpies de totes les publicacions italianes. Des de 1935, les col·leccions són allotjades en un edifici dissenyat per César Bazzaniu i Vincenzo Mazzei, situat al llarg del riu Arno de Santa Creu. Abans d'això, es trobaven en diverses sales que actualment pertanyen a la Galeria dels Uffizi. El Sistema Nacional de Biblioteques (SBN), situat al BNCF, és responsable de l'automatització dels serveis de biblioteca i de la indexació de les explotacions nacionals. El seu fons bibliogràfic consta de més de cinc milions de volums, entre manuscrits, incunables, mapes, partitures musicals i documents autògrafs. Una gran inundació del riu Arno el 1966 va danyar gairebé un terç dels fons de la biblioteca, especialment, les seves publicacions periòdiques i col·leccions Magliabechi i Palatina. El Centre de Restauració es va establir posteriorment, al qual s'atribueix la recuperació de molts objectes de valor incalculable. No obstant això, encara queda molta feina per fer, i alguns articles s'han perdut definitivament. Referències Enllaços externs Web oficial
Ústřední národní knihovna ve Florencii

Ústřední národní knihovna ve Florencii (italsky: Biblioteca Nazionale Centrale di Firenze) je italská národní knihovna ve městě Florencie, jedna ze dvou italských centrálních národních knihoven. Druhou je Ústřední národní knihovna v Římě (Biblioteca Nazionale Centrale di Roma). Florentská knihovna je největší v Itálii. Byla založena v roce 1714, kdy učenec Antonio Magliabechi odkázal celou svou sbírku knih, zahrnující přibližně 30 000 svazků, městu Florencii. Od roku 1743 bylo požadováno, aby byla do knihovny odevzdána kopie každého díla publikovaného v Toskánsku. Knihovna, původně známá jako Magliabechiana, byla pro veřejnost otevřena v roce 1747. Její fondy byly v roce 1861 spojeny s knihovnou Biblioteca Palatina Lorenese a roku 1885 byla knihovna přejmenována na Národní centrální knihovnu Florencie. Od roku 1870 knihovna shromažďuje výtisky všech italských publikací. V roce 1935 byly knihovní fondy umístěny v budově navržené Cesare Bazzanim, která se nachází podél řeky Arno ve čtvrti Santa Croce, na Piazza dei Cavalleggeri. (Předtím byly uloženy v galerii Uffizi). Velká povodeň v roce 1966 poškodila téměř třetinu knihovních fondů – zhruba milion položek. Vláda pak založila Restaurátorské centrum určené výhradně k záchraně poničených cenných tisků. Některé byly ale navždy ztraceny. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku National Central Library (Florence) na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ústřední národní knihovna ve Florencii na Wikimedia Commons
Nationale Centrale Bibliotheek van Florence

De Nationale Centrale Bibliotheek van Florence (Italiaans: Biblioteca Nazionale Centrale di Firenze (BNCF)) is een van de twee nationale bibliotheken van Italië. De bibliotheek bevindt zich in in Florence. De tegenhanger is de Biblioteca Nazionale Centrale di Roma (BNCR) in Rome. Zie ook Lijst van nationale bibliotheken Externe links (it) Website van de bibliotheek Virtual International Authority File (VIAF): 143744216