NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Piazza del Duomo (Milão)

A Piazza del Duomo é uma praça localizada na comuna de Milão na Região da Lombardia, Itália. Na praça, localiza-se a Catedral de Milão (em italiano: Duomo de Milano), maior catedral gótica do mundo, iniciada no século XIV e só concluida em 1813, com uma capacidade de quarenta mil lugares. Referências
Пьяцца-дель-Дуомо (Милан)

Пьяцца-дель-Дуомо (итал. Piazza del Duomo; Домская или Соборная площадь) — главная площадь Милана. Название получила по своей главной достопримечательности — Миланскому собору (Дуомо). История Ансамбль площади складывался на протяжении нескольких столетий. Начатый строительством в 1386 году, Миланский собор был завершён лишь в начале XIX века, выходящий на площадь фасад высочайше утверждал Наполеон (1805). Напротив собора расположен дворец Карминати. Южную сторону площади занимает Королевский дворец (Палаццо Реале), последовательно строившийся и перестраивавшийся с XIII века. Дворец пострадал от бомбёжек во время Второй мировой войны, были утрачены интерьеры (все, кроме зала кариатид), восстановление дворца затянулось до 1960-х годов. С той же южной стороны на площади располагается возведённое в 1930-е годы здание Палаццо дель Аренджарио. В 2007—2010 годах здание было перестроено архитекторами Итало Рота и Фабио Форнасари под размещение музейных экспозиций. В 1865—1877 годах на северной стороне площади было возведено здание одного из крупнейших европейских пассажей — Галереи Виктора Эммануила II. Строительство великолепного сооружения было омрачено гибелью автора проекта архитектора Джузеппе Менгони — 30 декабря 1877 года он упал с лесов и разбился. В 1896 году на площади воздвигнут памятник первому королю объединённой Италии — Виктору Эммануилу II. 1 ноября 1964 года на площади была открыта станция метро Дуомо. Ансамбль площади Галерея Виктора Эммануила II Палаццо Реале Палаццо дель Аренджарио Дворец Карминати Достопримечательности Памятник Виктору Эммануилу II Примечания Ссылки Дворцы Милана
Galerie Viktora Emanuela II.

Galerie Viktora Emanuela II. (italsky Galleria Vittorio Emanuele II) je obchodní centrum v Miláně, nazvané po králi-sjednotiteli Itálie. Navrhl ji italský architekt Giuseppe Mengoni. Stavba trvala dvanáct let a byla dokončena v roce 1877. Nachází se na náměstí Piazza del Duomo. Historie Plány stavby pocházejí z doby, kdy Itálie získala samostatnost. Stavba byla brána jako politický a národní památník. Poprvé v dějinách architektury zde byly zastřešeny celé ulice. Dříve se zastřešené pasáže stavěly jen ve Spojeném království, proto byli k této stavbě přizváni architekti z Velké Británie. Milánská galerie se stala vzorem pro mnoho dalších pasáží obchodních center po celé Evropě. V Praze vznikl celý komplex obchodních pasáží kolem Václavského náměstí v prvních desetiletích 20. století. Architektonické provedení Půdorys zastřešené galerie má tvar latinského kříže, stejně jako znak královského domu savojských. Do pasáže v jednom směru vstupují dvě malé ulice a v druhém směru dvě náměstí. Vstupy z Dómového náměstí jsou postaveny ve stylu vysokých antických římských triumfálních oblouků. Delší rozměr pasáže je 200 m, příčné rameno měří 100 m. Všechny čtyři části jsou zastřešeny zasklenou kostrou z ocelových nosníků. Místo, kde se pasáže kříží, je zastřešeno šestnáctiúhelníkovou skleněnou kupolí, nesenou ocelovými nosníky. Vrchol kupole je ve výši 40 m. Po stranách galerie je ve čtyřech patrech umístěna řada obchodních a dalších prostor s více než 1 200 místnostmi. V přízemí jsou prostory využity jako obchody, výstavní plochy, kavárny a restaurace. V prvním a druhém patře jsou místnosti využity jako obchody a klubovny. Podél třetího patra vedou po celé délce ocelové balkony. Ve čtvrtém patře se nacházejí byty. Skleněné střecha umožňuje osvětlení pasáží přirozeným denním světlem. Po setmění je osvětlovalo 600 petrolejových lamp a při slavnostních událostech dodávalo galerii světlo dalších 2 000 lamp. Obchody Uvnitř pasáží se nacházejí vyhlášené módní domy jako Prada, Armani, Versace, Gucci nebo Louis Vuitton, dále také restauranty Savini, či bar Camparino Gaspara Campariho. Galerie Odkazy Reference Literatura Kronika techniky, Felix R. Paturi (Karol Biermann, František Hanus), Fortuna Print, Praha 1993 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Galerie Viktora Emanuela II. na Wikimedia Commons
Galleria Vittorio Emanuele II

Die Galleria Vittorio Emanuele II (deutsch Viktor-Emanuel-II.-Galerie) in Mailand ist eine nach Viktor Emanuel II., dem Einiger und König Italiens, benannte Einkaufsgalerie aus dem 19. Jahrhundert. Die Eröffnung durch den König fand am 15. September 1867 statt. Gebäude Die Galerie liegt direkt neben dem Mailänder Dom an der Piazza del Duomo, zu der sie sich nach Süden mit einem abschließenden Triumphbogen öffnet. Auf der gegenüberliegenden nördlichen Seite befindet sich die Piazza della Scala. Die von dem Architekten Giuseppe Mengoni 1864 entworfenen Gebäude sind üppig mit Stuck, Fresken und Marmor dekoriert. Die Passage besteht aus zwei sich kreuzenden Armen, die von einem tonnenförmigen Glasdach überspannt werden. Am Schnittpunkt der Galerien befindet sich ein achteckiger Platz mit 39 Metern Durchmesser. Die Glaskuppel über diesem Oktogon erreicht eine Höhe von 47 Metern. In vier großen Mosaiken im Fußboden sind die Wappen der vier italienischen Städte Rom, Florenz, Turin und Mailand nachgebildet. Die Ausstattung mit Malereien und Symbolen machen das Ensemble „zum Bedeutungsträger eines nationalen Bewußtseins, das mit Proklamation des italienischen Staates (1859) kurz zuvor sein Ziel erreicht hatte“. In der Galerie befinden sich vor allem elegante und hochpreisige Geschäfte wie Prada, Armani, Versace, Gucci und Louis Vuitton, sowie auch über Mailand hinaus bekannte Gastronomie, wie das Restaurant Savini oder die Bar Camparino des Gaspare Campari. Im Mittelteil wurde 2007 das Hotel Town House Galleria eröffnet. Vorbilder Galeries Royales Saint-Hubert (Niederländisch: Sint-Hubertusgalerij, auch Koninginnegalerij bzw. Galerie de la Reine) in Brüssel Passage in St. Petersburg Nachahmung Eine ähnliche Einkaufsgalerie entstand zwanzig Jahre später mit der Galleria Umberto I auch in Neapel. Okelle Monferrato ist ein nach dem Vorbild der Galleria Vittorio Emanuele II erbautes Geschäftshaus (Okelle), das zu den größten Geschäftshäusern der Stadt Alexandria zählt. Sonstiges Die Firma Vibram hat ihr achteckiges Logo an die achteckige Form der Einkaufsgalerie angelehnt. Das Logo gibt es seit 1947. Literatur Franz Wallner: Die permanente Weltausstellung des neuen Italien. In: Die Gartenlaube. Heft 46, 1867, S. 732–734 (Volltext [Wikisource]). Weblinks Galleria Vittorio Emanuele II - Ottagono. Tourismusbüro Mailand Einzelnachweise
Galería Víctor Manuel II

La Galería de Víctor Manuel II (o Galleria Vittorio Emanuele II, en italiano) es un edificio singular de Milán (Italia) formado por dos arcadas perpendiculares con bóveda de vidrio que se cruzan formando un octágono. Está situado en el lado norte de la Piazza del Duomo, conectando con la Piazza della Scala. Su nombre proviene de Vittorio Emanuele II, primer rey de la Italia unificada; la galería fue diseñada originalmente en 1861 y construida por Giuseppe Mengoni entre 1865 y 1877. La calle está cubierta por unos arcos de cristal y techo de hierro fundido, un diseño popular para arcadas durante el siglo XIX, como la Burlington Arcade de Londres, que fue el prototipo de las grandes galerías comerciales acristaladas, como las Galeries Royales Saint-Hubert en Bruselas (abiertas en 1847), el «Pasaje» en San Petersburgo (abierto en 1848), la Galleria Umberto I de Nápoles (abierta en 1890) y la Galería de Budapest. El espacio central es octogonal rematado con una cúpula de cristal. La Galería de Milán es mayor que sus predecesoras y se considera un paso importante en la evolución del moderno centro comercial acristalado y cerrado, del cual fue el precursor directo. Además, es responsable del uso del término «galería» en el contexto de los centros comerciales. El uso de la estructura de hierro inspiró también la Torre Eiffel, en París.La Galería conecta dos famosos monumentos de Milán: la catedral o Duomo y el Teatro de La Scala; pero, la Galería, es un hito en sí misma. Esta galería fue de inspiración para la Galería Gourmet de la película Wonka estrenada a finales de 2023.​ Tiendas, restaurantes y hoteles La Galería es a menudo apodada il salotto di Milano, o «el salón de Milán», debido a sus numerosas tiendas y su importancia como punto de encuentro para compras, comidas.​ Más de 130 años después de su inauguración, la galería de cuatro pisos incluye elegantes tiendas que ofrecen desde alta costura y joyas hasta libros y pinturas, así como restaurantes, cafeterías y bares. Directamente comunicado con la Galería Víctor Manuel II, está el hotel de súper–lujo Town House Galleria, que ofrece las habitaciones y servicios más exclusivos (y más caros) de la ciudad. La Galería es famosa por alojar algunos de los establecimientos más antiguos de Milán, como el histórico Café Biffi, fundado en 1867 por Paolo Biffi, Chef Pastelero de Su Majestad y (en 1882) el primer café de Milán que instaló alumbrado eléctrico,​ el sofisticado restaurante Savini, la platería Bernasconi y el modernista bar Zucca.​ Hoy día, la Galería alberga tiendas como Prada, Massimo Dutti, Gucci y Armani, así como restaurantes de comida rápida como Autogrill. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Galería Víctor Manuel II.
Galleria Vittorio Emanuele II

A Galleria Vittorio Emanuele II egy latin kereszt alaprajzú passzázs Milánóban. Összeköti a város főterét a Piazza del Duomót a Piazza della Scalával. Milánó szalonjának is nevezik elegáns üzleteinek (Gucci, Prada, Louis Vuitton) köszönhetően. A hosszabbik ága 195 m, a rövidebbik 105 m. A központi, nyolcszögletű kupola magassága 50 m. 1865–1877 között épült Giuseppe Mengoni tervei szerint historizáló reneszánsz stílusban. Mengoni 1877-ben a passzázs építésekor vesztette életét: lezuhant az állványzatról. A passzázst két nappal később szeptember 15-én II. Viktor Emánuel olasz király avatta fel. A londoni Burlington Arcade mintájára épült meg, azonban méreteit tekintve messzemenően nagyobb. Mintájára épült fel a nápolyi Galleria Umberto. Ez volt az első passzázs, amelynek teteje acélszerkezet által tartott üvegből készült. A passzázshoz közvetlenül csatlakozik Milánó leghíresebb luxusszállodája, a Town House Galleria. Források Blanchard Paul: Northern Italy (Blue Guide sorozat), W. Norton Company, London, 2005, ISBN 978-0-393-32730-4 Fajth Tibor: Itália Panoráma útikönyvek, Athenaeum Nyomda, Budapest, 1980, ISBN 963-243-235-5 Lindner László: Milánó és az északolasz tóvidék, Panoráma útikönyvek, Franklin Nyomda, Budapest, 1984, ISBN 963-243-281-9 További információk (olaszul) és (angolul) Town House Galleria szálloda honlapja Archiválva 2011. március 24-i dátummal a Wayback Machine-ben (magyarul) Great Buildings Online (magyarul) Milánó Blog - Galleria Vittorio Emanuele
Galleria Vittorio Emanuele II

Galleria Vittorio Emanuele II – XIX-wieczna galeria handlowa w Mediolanie, uznawana za jeden z najważniejszych zabytków architektury miasta oraz symbol jego rozwoju w okresie zjednoczenia Włoch. Znajduje się w centrum Mediolanu i łączy plac katedralny Piazza del Duomo z Piazza della Scala, tworząc reprezentacyjną oś przestrzenną miasta. Projekt galerii opracował architekt Giuseppe Mengoni, którego koncepcję wybrano w konkursie urbanistycznym w 1861 roku. Budowę rozpoczęto w połowie lat 60. XIX wieku, a kompleks otwarto w drugiej połowie stulecia; triumfalny łuk od strony placu katedralnego ukończono później, w 1877 roku. Budowla ma plan krzyża i składa się z czteropiętrowych arkad przykrytych konstrukcją z żelaza i szkła. W miejscu przecięcia pasaży znajduje się ośmioboczna przestrzeń przykryta dużą kopułą, stanowiąca centralny punkt całego założenia. Dekoracje galerii – freski, reliefy i rzeźby – przedstawiają m.in. alegorie nauki, sztuki, rolnictwa i przemysłu oraz postacie wybitnych Włochów, co podkreślało jej znaczenie jako symbolu nowoczesnego państwa włoskiego. Od początku funkcjonowania galeria pełniła rolę prestiżowej przestrzeni handlowo-towarzyskiej. Mieszczą się w niej luksusowe sklepy, księgarnie i kawiarnie, a sam obiekt uchodzi za jeden z najważniejszych przykładów monumentalnych pasaży handlowych XIX wieku w Europie. Przypisy
Galleria Vittorio Emanuele II

Galleria Vittorio Emanuele II é a galeria comercial ativa mais antiga da Itália e um importante marco de Milão. Instalada em uma arcada dupla de quatro andares no centro da cidade, a Galleria recebeu o nome de Vitor Emanuel II, o primeiro rei do Reino da Itália. Foi projetada em 1861 e construída pelo arquiteto Giuseppe Mengoni entre 1865 e 1877. O espaço octogonal central é encimado por uma cúpula de vidro. A Galleria Milanesa era maior em escala que suas antecessoras e foi um passo importante na evolução do moderno shopping center envidraçado e fechado, do qual foi o progenitora direta. Inspirou o uso do termo galeria para muitas outras galerias comerciais e shoppings. No terreno octogonal central, encontram-se quatro mosaicos representando os brasões das três capitais do Reino da Itália (Turim, Florença e Roma) mais o de Milão. A tradição diz que se uma pessoa girar três vezes com o calcanhar sobre os testículos do touro do brasão de Turim, isso trará boa sorte. Essa prática causou danos ao mosaico: formou-se um buraco no lugar da genitália do touro. Referências
Galleria Vittorio Emanuele II

„Galleria Vittorio Emanuele II” din Milano este o galerie comercială din secolul al XIX-lea numită după Victor Emanuel al II-lea al Italiei, unificatorul și regele Italiei. Inaugurarea ei de către rege a avut loc la 15 septembrie 1867. Clădirile, proiectate de arhitectul Giuseppe Mengoni în 1864, sunt bogat decorate cu stuc, fresce și marmură. Pasajul este format din două brațe încrucișate, care sunt traversate de un acoperiș de sticlă în formă de butoi. La intersecția galeriilor se află un patrat octogonal de 39 m în diametru. Domul de sticlă deasupra acestui octogon atinge o înălțime de 47 m. Stemele a patru orașe italiene (Roma, Florența, Torino și Milano) sunt reproduse în patru mozaicuri mari pe podea. Patru continente (cu geniile lor protectoare) sunt prezentate în mozaicuri impresionante (Europa, America, Asia, Africa). Galerie de imagini Legături externe Materiale media legate de Galleria Vittorio Emanuele II la Wikimedia Commons
Галерея Виктора Эммануила II

Галерея Виктора Эммануила II (итал. Galleria Vittorio Emanuele II, ломб. Galeria Vittori Emanuel II) — крытая торговая галерея в центре Милана, один из первых в Европе пассажей, 1865—1877 года постройки. Памятник архитектуры, достопримечательность рядом с площадью Дуомо, открыта для посещения круглосуточно. Здание галереи имеет форму латинского креста с восьмиугольным центром, украшенным мозаиками, изображающими четыре континента (кроме Австралии), а также аллегорические изображения искусства, земледелия, науки и промышленности. Сверху галерея покрыта куполом из стекла и железа. Миланская торговая галерея соединяет площадь перед Миланским собором с площадью перед театром Ла Скала. История Из 176 архитекторов конкурс на реализацию проекта выиграл Джузеппе Менгони, предложивший соединить четыре галереи в форме креста огромным куполом посередине. Результатом смелого проекта стало здание из металла и стекла, одно из передовых архитектурных достижений своего времени. Строительные работы начались в 1865 году и продолжались 12 лет. В итоге галерею подняли на один этаж над землей, получив специальное разрешение от мэра Милана, вопреки несогласию архитектора. Сам Менгони «сорвался с лесов» практически по окончании работ, 30 декабря 1877, во время инспекции. Галерея носит имя итальянского короля Виктора Эммануила II (1820—1878). В настоящее время галерея Виктора Эммануила II является одной из туристических достопримечательностей Милана. Здесь расположены многие знаменитые магазины (Gucci, Prada, Louis Vuitton), известные кафе и рестораны. В галерее проводятся концерты и выставки. Литература Johann F. Geist. Arcades: The History of a Building Type. — MIT Press, 1982. — ISBN 0-262-07082-0. Примечания Ссылки Информация о галерее (англ.)
Galleria Vittorio Emanuele II

Galleria Vittorio Emanuele II är en galleria i centrala Milano. Gallerian, som är belägen vid Piazza del Duomo, är uppkallad efter Viktor Emanuel II. Gallerian ritades ursprungligen 1861 av Giuseppe Mengoni och uppfördes mellan 1865 och 1877. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Galleria Vittorio Emanuele II.
Sant’Irene (Lecce)

A Sant’Irene vagy Sant’Irene dei Teatini egy templom Lecce történelmi központjában. Leírása 1591-ben épült barokk stílusban a teatinusok számára Francesco Grimaldi tervei szerint. A templom főhomlokzatát lizénák és fülkék díszítik, valamint egy gazdagon faragott portál, amelyen a névadó, Szent Irén szobra áll. Ez utóbbi Mauro Manieri munkája 1717-ből. A homlokzatot megkoronázó timpanonon a város címere látható. A templom belsője egy hajós, latin kereszt alaprajzú. A főoltár 1753-ban készült, festményét Oronzo Tiso alkotta. A kereszthajó bal végében Francesco Antonio Zimbalo egyik utolsó műve látható, Szent Orontius oltára. Források Blanchard, Paul (2007). Southern Italy (angol nyelven). London: Somerset Books Company. ISBN 9781905131181. William, Dello Russo (2007). Lecce. Mondadori Electa S.p.a., Milano. ISBN 978-88-370-5384-0. Nyerges László: Puglia tartomány. Budapest: Dekameron Könyvkiadó. 2004. = Dekameron Útikönyvek, ISBN 963933156-2 Stefano, Ratti (2004). Apulien. Dorling Kindersley, London. ISBN 978-3-8310-0698-4. Zoë, Ross (2007). Puglia. Thomas Cook Publishing, Peterborough. ISBN 978-1-84848-074-2. Rotter, Ekkehart (2007). Apulien. Dumont Reiseverlag, Ostfildern. ISBN 978-3-7701-4314-6.
Basilica di Santa Maria Ausiliatrice

Die Basilica di Santa Maria Ausiliatrice (Basilika Maria, Hilfe der Christen) ist eine römisch-katholische Pfarr- und Schulkirche im römischen Stadtteil Tuscolano. Geschichte Die 1931 bis 1936 als Kirche des angrenzenden salesianischen Schulkomplexes erbaute neoklassizistische Basilika wurde durch Papst Paul VI. am 7. Juni 1967 zur Titeldiakonie und am 1. April 1969 zur Basilica minor erhoben. Architektur Die dreischiffige Kirche hat einen kreuzförmigen Grundriss mit rund schließendem Chor und oktogonalem Vierungsturm. Die Portalfassade flankieren zwei Glockentürme. Antikisierende Säulen, Giebel und Architrave gliedern den Baukörper. Titulare Folgende Personen waren Kardinaldiakone bzw. pro hac vice Kardinalpriester an S. Maria Ausiliatrice: Weblinks Netzpräsenz der Pfarrei (italienisch) Foto von Osten Einzelnachweise
Santa Maria Ausiliatrice, Rome

The Church of Saint Mary, the Help of Christians in Via Tuscolana (Latin: Sancta Mariae Auxiliatricis Christianorum in via Tusculana) is a Roman Catholic Marian shrine, titular church and Minor Basilica of Rome. Pope Paul VI established the Titular church Sancta Mariæ Auxiliatricis in via Tusculana on 7 June 1967 via the Apostolic Constitution Ad Gubernacula Christianæ. He raised it to the status of Minor Basilica via the Pontifical Decree Dulcia Christi Verba on 1 April 1969. History Pope Pius XI created this parish church on 25 March 1932, with the Apostolic Constitution Inter Pastoralis and entrusted to the Order of the Salesians of Don Bosco. The building was designed by architects Nicola Mosso and Giulio Vallotti between 1931 and 1936. Interior The interior follows a plan of a combination design between a Latin cross and Greek cross, with three naves. The walls and ceiling are decorated with frescoes of Baroque inspiration, made by Roman artisan Giuseppe Melle between 1957 and 1965. Within the shrine are significant images focused on the Blessed Virgin Mary as “Help of Christians”. A namesake statue is enshrined in the high altar of the basilica, which its crown and scepter was blessed by Pope Paul VI on 5 December 1965, in preparation for the closure of the Second Vatican Council. List of Cardinal Protectors Francesco Carpino as Pro illa Vice (1967–1978) Giuseppe Caprio (1979–1990) Pio Laghi (1991–2002) Tarcisio Bertone, SDB pro hac vice (2003–2008) Paolo Sardi (2010 - 2019) Ángel Fernández Artime (2023–Present) Notes References Description of the frescoes of the church of Saint Mary Help of Christians in Via Tuscolana External links Lucentini, M. (31 December 2012). The Rome Guide: Step by Step through History's Greatest City. Interlink. ISBN 9781623710088. Media related to Santa Maria Ausiliatrice (Rome) at Wikimedia Commons
Basílica de Santa María Auxiliadora

La Iglesia de Santa María Auxiliadora en Via Tuscolana (italiano: Santa María Auxiliadora, en latín: S. Mariae Auxiliatricis en vía Tusculana) es una parroquia​ y la iglesia titular, Basílica Menor de Roma.​ El título que dice "S. Mariae Auxiliatricis en vía Tusculana" fue establecida por el Papa Pablo VI el 7 de junio de 1967, por la constitución apostólica Ad gubernacula christianae.​ Historia La iglesia parroquial fue creada el 25 de marzo de 1932 por la Constitución Apostólica "Inter pastoralis" del Papa Pío XI y confiada a los Salesianos de Don Bosco. La iglesia fue diseñada y construida por los arquitectos Nicola Mosso y Vallotti Giulio entre 1931 y 1936. Interior El interior sigue un plan de una mezcla de planta de cruz latina y cruz griega,​ con tres naves. Las paredes y el techo están decoradas con frescos de inspiración barroca, realizada por Giuseppe Melle entre 1957 y 1965. Lista de los cardenales-sacerdotes Francesco Carpino: 1967–1978 Giuseppe Caprio: 1979–1990 Pio Laghi: 1991–2002 Tarcisio Bertone: 2003–2008 Ángel Fernández Artime: 2023- Enlaces externos Página oficial Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Basílica de Santa María Auxiliadora. Referencias
Basilique Santa Maria Ausiliatrice

La basilique Santa Maria Ausiliatrice (en français : basilique Sainte-Marie-auxiliaire) est une basilique romaine située dans le quartier Tuscolano sur la place homonyme sur la via Tuscolana. Historique L'église construite sur les plans de l'architecte Pallotti de 1931 à 1936, devient une paroisse le 25 mars 1932 allouée aux Salésiens. Elle est le siège depuis 1967 du titre cardinalice de Santa Maria Ausiliatrice in via Tuscolana institué par le pape Paul VI. Elle obtient le titre de basilique mineure le 1er avril 1969. Architecture La façade se compose de trois portails et de deux clochers latéraux. L'intérieur est un plan de croix grecque avec des peintures d'inspiration baroque. Notes et références Bibliographie (it) C. Rendina, Le Chiese di Roma, Milan, Newton & Compton Editori, 2000, p. 201. Articles connexes Liste des basiliques de Rome Sources (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Basilica di Santa Maria Ausiliatrice » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Rome Portail de la protection du patrimoine
Santa Maria Ausiliatrice in Via Tuscolana

De Santa Maria Ausiliatrice is een aan Maria Hulp der Christenen gewijde basiliek aan het Piazza Tuscolana in Rome. De kerk werd tussen 1931 en 1936 gebouwd op last van paus Pius XI. De bediening van de parochie werd toevertrouwd aan de Paters Salesianen van Don Bosco. Het interieur van de basiliek is geïnspireerd op de barok. Titeldiakonie De Santa Maria Ausiliatrice is door paus Paulus VI in 1967 verheven tot titeldiakonie. Houders van de titel waren: 1967-1978: Francesco Carpino (titelkerk pro hac vice) 1979-1990: Giuseppe Caprio 1991-2002: Pio Laghi 2003-2008: Tarcisio Bertone s.d.b. (titelkerk pro hac vice) (werd in 2008 benoemd tot kardinaal-bisschop van Frascati) 2010-2019: Paolo Sardi 2024- : Angél Fernández Artime s.d.b