NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sant’Egidio in Trastevere

Sant’Egidio in Trastevere (lateinisch Sancti Aegidii in Trastevere) ist eine Titelkirche im römischen Stadtteil Trastevere an der Piazza Sant’Egidio. Sie ist dem heiligen Ägidius geweiht. Die Kirche aus dem Jahr 1630 war bis 1971 Klosterkirche eines Konvents der Unbeschuhten Karmelitinnen. Seit 1973 befindet sich an der ehemaligen Klosterkirche der Sitz der Gemeinschaft Sant’Egidio. Geschichte 1191 wurde eine Kirche mit dem Namen San Lorenzo in der Nähe von Santa Maria in Trastevere erwähnt. 1610 wurde die Kirche wieder aufgebaut und das Patrozinium wurde auf Egidio geändert. Papst Urban VIII. vertraute die Kirche den Unbeschuhten Karmelitinnen an, die nebenan eine Niederlassung hatten. Am Standort der heutigen Kirche stand zunächst eine, die in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts das Patrozinium Santi Chrispino e Crispiniano erhalten hatte. Nun hatte der Orden zwei Kirchen zu unterhalten. Sie beschlossen, die erste Kirche Sant’Egidio abzureißen und an der Stelle von San Biagio eine Kirche aufzubauen, die Unserer Lieben Frau vom Berge Karmel und Sant’Egidio geweiht war. Da es in Rom mehrere Marienkirchen gibt, wurde die Kirche Sant’Egidio genannt. 1973 übernahm die Gemeinschaft Sant’Egidio nach dem Auszug der Ordensschwestern das Kloster und die Kirche als ihren Hauptsitz. Die bisher namenlose Gemeinschaft benannte sich nach der Kirche. Ein Teil des ehemaligen Klosters wird als Museum genutzt. Papst Franziskus erhob die Kirche am 5. Oktober 2019 zur Titelkirche und ernannte gleichzeitig Matteo Maria Zuppi, der vor seiner Bischofsweihe auch Kaplan der Gemeinschaft Sant’Egidio war, zum ersten Kardinalpriester. Innenraum Im Inneren der einschiffigen Kirche sind das von Carlo Fontana geschaffene Grabmal der Veronica Rondinini und ein Gemälde des heiligen Ägidius von Cristoforo Roncalli, genannt il Pomarancio, erwähnenswert. Literatur Mariano Armellini: Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX. Rom 1891. Christian Hülsen: Le chiese di Roma nel Medio Evo. Florenz 1927. C. Rendina: Le Chiese di Roma. Newton & Compton Editori, Mailand 2000, S. 95–96. G. Carpaneto: Rione XIII Trastevere. In: AA.VV.: I rioni di Roma. Newton & Compton Editori, Mailand 2000, Vol. III, S. 831–923. Weblinks Eintrag zu Sant’Egidio in Trastevere auf catholic-hierarchy.org (englisch) http://romanchurches.fandom.com/wiki/Sant’Egidio_in_Trastevere Einzelnachweise
Sant'Egidio, Rome

Sant'Egidio is a convent church in Trastevere, Rome. Sant'Egidio (St. Giles) is the patron saint of hermits and people with disabilities. The church was founded in 1630 and was abandoned by the nuns in 1971. In 1973, it was occupied by the Community of Sant'Egidio, which had been founded in 1968, and was still looking for a meeting place of its own. The community, which had not had a name before, then chose to name itself after its church. Together with the adjacent former Carmelite monastery, the church forms the seat of the Community of Sant'Egidio. It has been the titular church of Cardinal Matteo Zuppi since 5 October 2019. Notes and references Pierre Anouilh, "Des pauvres a la paix. Aspects de l'action pacificatrice de Sant'Egidio au Mozambique", _LFM. Sciences sociales et mmissions_, No.17, Dec. 2005, pp. 11–40 Eric Morier-Genoud, "Sant’ Egidio et la paix. Interviews de Don Matteo Zuppi & Ricardo Cannelli", _LFM. Sciences sociales et mmissions_, Oct 2003, pp. 119–145 External links The Community of Sant'Egidio homepage Archived 2011-04-14 at the Wayback Machine DREAM (Drug Resource Enhancement against AIDS and malnutrition) programm - The Community of Sant'Egidio NO to the Death Penalty - The Community of Sant'Egidio Archived 2007-10-10 at the Wayback Machine
Iglesia de Sant'Egidio (Roma)

La iglesia de Sant'Egidio es una iglesia de Roma, en el barrio de Trastevere, en la plaza del mismo nombre. El título cardenalicio de Sant'Egidio, instituido en 2019 por el Papa Francisco, insiste en ello. Historia Esta iglesia se encuentra cerca de otra iglesia mucho más antigua llamada San Lorenzo in Janiculo o de curtibus . Estando en ruinas, el cabildo de Santa María en Trastevere lo concedió en 1610 a un carnicero devoto, llamado Agostino Lancellotti, para restaurarlo. Este último, ayudado por las generosas donaciones de la princesa de Venafro, restauró la iglesia, le cambió el nombre, llamándola Sant'Egidio, y le concedió la casa anexa a las monjas carmelitas descalzas.​ Mientras tanto, sin embargo, las monjas habían obtenido otra iglesia cercana consagrada a los Santos Crispino y Crispiniano, e incorporada a su convento. Esta iglesia medieval era conocida en el pasado con el nombre de San Biagio in Trastevere o dei Velli, y había asumido el nombre de Crispino y Crispiniano cuando, en la segunda mitad del siglo XVI, fue concedida a la Compagnia dei Calzolai. Como se consideraba excesivo tener dos iglesias en el mismo monasterio, las monjas decidieron demoler la iglesia de Sant'Egidio y reconstruir, en 1630, la iglesia de Santi Crispino y Crispiniano, dedicándola también a la Virgen del Carmelo, como todavía se puede leer en la puerta de la iglesia entrada: “BV Mariae de Monte Carmelo dicatvm a. salutis MDCXXX" . Descripción Su fachada se compone de una puerta uy una ventana sobre ella, enmarcadas ambas, flanqueadas por dos pilastrass corintias de orden gigante que sostienen un frontón triangular. El interior de la iglesia es de una sola nave. De particular interés, el monumento funerario de Veronica Rondinini Origo de Carlo Fontana y el lienzo que representa a Sant'Egidio del Pomarancio. Del antiguo convento carmelita, una parte alberga un Museo del folclore y de los poetas románicos, desde el 2000 denominado Museo di Roma in Trastevere, mientras que otra parte es la sede principal de la Comunidad de Sant'Egidio, una asociación laica católica dedicada a obras de apostolado, de asistencia, y comprometida en el ámbito internacional para promover la paz. Referencias Bibliografía Mariano Armellini, [ Las iglesias de Roma del siglo IV al XIX, Roma 1891] Christian Hülsen, Las iglesias de Roma en la Edad Media, Florencia 1927 C. Rendina, Las Iglesias de Roma, Newton & Compton Editori, Milán 2000, p. 95-96 G. Carpaneto, Rione XIII Trastevere, en AA. VV, Los barrios de Roma, Newton & Compton Editori, Milán 2000, vol. III, págs. 831–923 Enlaces externos Sitio oficial de la Comunidad de Sant'Egidio Tarjeta de la iglesia del sitio de la Diócesis de Roma
Église Sant'Egidio

L'église Sant'Egidio (en français : Saint-Égide ou Saint Gilles) est une église romaine située sur la piazza Sant'Egidio dans le quartier Trastevere à Rome en Italie. Historique Une première église nommée San Lorenzo in Janiculo o de curtibus se trouvait sur le site. Dépendante de la basilique Santa Maria in Trastevere, elle est donnée vers 1610 à un dévot, du nom de Agostino Lancellotti, qui la restaure avec l'aide financière de la princesse de Venafro. Les travaux sont finis en 1630. Elle prend le nom de Sant'Egidio, un moine provençal, et le pape Urbain VIII l'attribue aux carmélites voisines. Celles-ci qui possédaient déjà l'église Santi Crispino e Crispiniano ne peuvent se permettre de maintenir deux édifices et décident de réédifier cette dernière sur le site de Sant'Egidio. Avec l'aide financière de Filippo I Colonna, elles font reconstruire intégralement Sant'Egidio de 1628 à 1630 et la dédient à la Madone du carmel comme en témoigne l'inscription latine toujours présente sur la porte : Mariae de Monte Carmelo Dedicatum. En 1968, la Communauté de Sant'Egidio est créée par Andrea Riccardi dans ses locaux afin d'aider et d'évangéliser les pauvres du quartier. Le 5 octobre 2019, le pape François institue le titre cardinalice de Sant'Egidio rattaché à l'église. Architecture L'intérieur est fait d'une nef unique. L'église possède le monument funéraire de Veronica Rondinini Origo fait par Carlo Fontana et un tableau du Pomarancio représentant Saint-Gilles. Voir aussi Article connexe Communauté de Sant'Egidio Bibliographie Claudio Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milan, 2000 (ISBN 9788854188358) pp. 95-96. Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Rome Portail du patrimoine mondial
Chiesa di Sant'Egidio (Roma)

La chiesa di sant'Egidio è una chiesa rettoria di Roma, nel rione Trastevere, nella piazza omonima. Su di essa insiste il titolo cardinalizio di Sant'Egidio, istituito nel 2019 da papa Francesco. Storia Questa chiesa sorge nei pressi di un'altra molto più antica e denominata San Lorenzo in Janiculo o de curtibus. Essendo fatiscente, il capitolo di Santa Maria in Trastevere la concesse nel 1610 ad un devoto macellaio, nominato Agostino Lancellotti, perché la restaurasse. Questi, aiutato dalle generose offerte della principessa di Venafro, restaurò la chiesa, ne cambiò la denominazione, chiamandola Sant'Egidio, e la concesse con la casa annessa alle monache Carmelitane Scalze. Nel frattempo però le monache avevano ottenuto un'altra chiesa lì vicino consacrata ai Santi Crispino e Crispiniano, ed inglobata nel loro convento. Questa chiesa, di epoca medievale, era conosciuta in passato col nome di San Biagio in Trastevere o dei Velli, ed aveva assunto il nome di Crispino e Crispiniano quando, nella seconda metà del XVI secolo fu concessa alla Compagnia dei Calzolai. Poiché ritenuto eccessivo avere due chiese nello stesso monastero, le suore decisero di demolire la chiesa di Sant'Egidio e di ricostruire, nel 1630, la chiesa dei Santi Crispino e Crispiniano dedicandola anche alla Madonna del Carmelo, come si può leggere ancora sulla porta d'ingresso: “B.V. Mariae de Monte Carmelo dicatvm a. salutis MDCXXX”. Descrizione L'interno della chiesa si presenta ad unica navata. Di particolare interesse, il monumento funebre di Veronica Rondinini Origo di Carlo Fontana e la tela raffigurante Sant'Egidio del Pomarancio. Dell'ex convento delle Carmelitane, una parte ospita un Museo del folklore e dei poeti romaneschi ; mentre un'altra parte è sede principale della Comunità di Sant'Egidio, associazione laicale cattolica dedita ad opere di apostolato, di assistenza, ed impegnata nel campo internazionale per promuovere la pace. Note Bibliografia Mariano Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma 1891 Christian Hülsen, Le chiese di Roma nel Medio Evo, Firenze 1927 C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, p. 95-96 G. Carpaneto, Rione XIII Trastevere, in AA.VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, Vol. III, pp. 831–923 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Sant'Egidio Collegamenti esterni Sito ufficiale della Comunità di Sant'Egidio Scheda della chiesa dal sito della Diocesi di Roma, su vicariatusurbis.org. URL consultato il 3 maggio 2020 (archiviato dall'url originale il 18 agosto 2017).
Sant'Egidio

Sant'Egidio ou Igreja de Santo Egídio é uma igreja conventual de Roma, Itália, localizada no rione Trastevere e dedicada a Santo Egídio, o padroeiro dos eremitas. História A igreja foi fundada em 1630 e abandonada pelas freiras em 1971. Dois anos depois, foi ocupada por uma comunidade de fieis fundada em 1968 que estava, na época, buscando uma sede própria. A comunidade, que não tinha nome até então, escolheu o nome da igreja e passou a ser conhecida como Comunidade de Santo Egídio. Juntamente com o vizinho antigo mosteiro carmelita, a igreja é atualmente a sede da comunidade. Bibliografia Ligações externas
Церковь Святого Эгидия (Рим)

Церковь Сант-Эджидио (итал. La Chiesa di Sant'Egidio) — приходская церковь в Риме, в районе Трастевере, на Пьяцца Трастевере. Посвящена святому Эгидию. Церкви принадлежит титул Сант-Эджидио (титулярная церковь), учреждённый папой Франциском 5 октября 2019 года. История церкви Церковь находится рядом с другой, гораздо более старой, под названием «Святого Лаврентия на Яникульском холме (во дворе)» (San Lorenzo in Janiculo o de curtibus). В 1610 году капитул Санта-Мария-ин-Трастевере передал обветшавшую к тому времени церковь набожному мяснику по имени Агостино Ланчеллотти для восстановления. Последний, при поддержке щедрых пожертвований принцессы Венафро, восстановил церковь, изменил её название на Сант-Эджидио и передал её вместе с прилегающим домом монахиням Ордена босых кармелиток. Тем временем монахини приобрели поблизости ещё одну церковь, освящённую в честь святых Криспина и Криспиниана, и присоединили её к своему монастырю. Эта церковь, построенная в средневековый период, в прошлом была известна под названием Сан-Бьяджо-ин-Трастевере или дей-Велли, а затем, когда во второй половине XVI века она была передана компании «Компания дей Кальцолаи» (Compagnia dei Calzolai), она получила название Криспино и Криспиниано. Поскольку наличие двух церквей в одном монастыре посчитали излишним, монахини решили снести церковь Сант-Эджидио и перестроить в 1630 году церковь Святых Криспино и Криспианиано, также посвятив её Мадонне дель Кармело, о чём до сих пор можно прочитать на входной двери: «B.V. Mariae de Monte Carmelo dicatvm a. salutis MDCXXX». Архитектура Внутри церковь имеет один неф. Особый интерес представляют надгробный памятник Веронике Рондинини Ориго работы Карло Фонтаны и алтарный образ Святого Эгидия работы Помаранчо. Ныне в одной части бывшего монастыря кармелитов располагается Музей римского фольклора и поэзии; в другой — Община Святого Эгидия, католическая ассоциация мирян, посвятившая себя апостольским трудам, оказанию помощи и содействию миру на международной арене. В церкви похоронен выдающийся скульптор и архитектор эпохи итальянского Возрождения Бернардо Росселлино. Примечания
Sant'Egidio, Rom

Sant'Egidio, emellanåt benämnd Sant'Egidio in Trastevere, är en kyrkobyggnad i Rom, helgad åt den helige Egidius. Kyrkan är belägen vid Piazza di Sant'Egidio i Rione Trastevere och tillhör församlingen Santa Maria in Trastevere. I denna kyrka grundades år 1968 Gemenskapen Sant'Egidio – Comunità di Sant'Egidio. Kyrkans historia Dagens kyrka föregicks av två andra: San Biagio dei Velli (senare benämnd Santi Crispino e Crispiniano) och San Lorenzo de Curtibus; dessa kyrkor revs år 1630. Sant'Egidio-kyrkan uppfördes åren 1630–1632. Fasaden har en våning med korintiska kolossalpilastrar. Ovanför ingångsportalen sitter en dedikationsplakett med texten: Andrea Camassei har utfört högaltarmålningen Vår Fru av Karmel överräcker skapularet åt den helige Simon Stock. Andra målningar är Jungfru Maria med de heliga Teresa och Josef av Andrea Pozzo och Den helige Egidius av Il Pomarancio. I interiören finns därutöver gravmonumentet över Veronica Rondinini Origo (1706), utfört av Carlo Fontana, samt gravmonumentet över Petronilla Paolina de' Massimi (1663). Bilder Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 576. ISBN 88-365-2541-5 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. sid. 278. OCLC 30727273 Lombardi, Ferruccio (1998) (på italienska). Roma: le chiese scomparse: la memoria storica della città (2). Roma: Fratelli Palombi Editori. ISBN 88-7621-069-5. OCLC 41949329 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 95–96. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sant'Egidio, Rom.
Franz-Kostner-Hütte

Die Franz-Kostner-Hütte (italienisch Rifugio Franz Kostner al Vallon, ladinisch Ütia Franz Kostner) ist eine Schutzhütte der Sektion Bozen des Club Alpino Italiano (CAI) in den Dolomiten. Lage und Umgebung Die Franz-Kostner-Hütte befindet sich im Ostteil der Sella auf 2536 m Höhe. Sie liegt auf dem Gebiet der Gemeinde Corvara in Südtirol, Italien. Erreichbar ist die Hütte vom nordöstlich gelegenen Corvara aus, vom östlichen Campolongopass oder vom südöstlichen Arabba. Sie dient als Stützpunkt für Klettertouren im Sella-Stock. Gegen Nordwesten gelangt man von hier zum Piz da Lêch. Südwestlich liegt der Piz Boè, zu dessen Spitze der Vallon- und der Lichtenfelser Klettersteig führen. Geschichte Die Sektion Bamberg des Deutschen und Oesterreichischen Alpenvereins (DuOeAV) begann 1913 mit dem Bau der Hütte. Die Vallonhütte konnte allerdings wegen Ausbruch des Ersten Weltkriegs 1914 nicht mehr eröffnet werden. 1971 erwarb die Sektion Bozen des CAI den Rohbau. In den 1980er Jahren finanzierte Erich Kostner die Fertigstellung der Hütte und benannte sie nach seinem Vater Franz Kostner, einem bedeutenden Bergsteiger und Tourismus-Pionier des Abteitals. Die Einweihung erfolgte am 27. August 1988. Weblinks Einzelnachweise
Rifugio Franz Kostner

Il Rifugio Kostner è un rifugio delle Dolomiti situato nel comune di Corvara in Badia (BZ). È posto sul versante orientale del gruppo del Sella sopra il passo di Campolongo ai piedi delle pareti del Piz da Lech e Sasso delle Nove. Storia La costruzione del rifugio fu iniziata nel 1913 da Franz Kostner, alpinista della val Badia. Rimasto incompiuto a causa dello scoppio della prima guerra mondiale, è stato terminato solo nel 1988 per opera dell'imprenditore Erich Kostner, figlio di Franz, e donato alla sezione CAI di Bolzano. Accessi Da passo Campolongo in 2 h. Da Arabba in 3 h. Da Corvara con impianti di risalita in 20 min. Traversate Al P.sso Pordoi: sentieri n. 638 e 626 per facile cengia panoramica 3 h. Cime Piz Boè: sent. 672 percorrendo la cresta Strenta (qualche tratto attrezzato) 2,5 h. Piz Boé: sent. 638 per il canale Risa de Pigolez (innevato a inizio stagione) 2,5 h. Piz Boè: sent. 638 e ferrata Cesare Piazzetta (molto difficile) Piz da Lech: sentiero facile con solo una scaletta in ferro 1,5 h. Piz da Lech: ferrata (media difficoltà) Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Rifugio Franz Kostner Collegamenti esterni Sito ufficiale, su rifugiokostner.it.
Lago di Cama

Il lago di Cama è un lago delle Alpi Lepontine situato in Svizzera. Descrizione Il lago è situato a 1265 m di quota nella val Cama, facente parte della più grande val Mesolcina, all'interno del Canton Grigioni, il più grande dei cantoni della Svizzera. L'altitudine e la localizzazione geografica del lago fanno sì che questo piccolo specchio d'acqua resti gelato per tutto il periodo che va da novembre fino a fine aprile. Il lago è contenuto in una conca rocciosa chiusa a valle da sbarramenti torrentizi e da accumulazioni detritiche staccatesi dai sovrastanti Piz d'Ugin e Piz de Cressim. All'interno del lago è facile incontrare esemplari di trota iridea, salmerino alpino e sanguinerola. Note
Loggetta

Die Loggetta (ital. für „kleine Loggia“) am Fuß des Markusturms in Venedig wurde zwischen 1537 und 1546 von Jacopo Sansovino errichtet. Sie diente den Patriziern der Stadt als Versammlungsort. In den Reliefs und den Skulpturen wird die Republik Venedig mit allen ihren Tugenden – Geschicklichkeit im Krieg und beim Handel, politische Eintracht, Redegewandtheit ihrer Protagonisten – verherrlicht und ihre Friedensliebe und die besondere Protektion durch den Evangelisten Markus dargestellt. Beim Einsturz des Markusturms 1902 wurden Teile ihres Figurenschmucks zerstört. Literatur Bruce Boucher: Die Bildhauerkunst der Zeit Jacopo Sansovinos und des spätesn 16. Jahrhunderts in Venedig. Band I, Herausgeber Gioandomenico Romanelli. Könemann, Köln 1997, ISBN 3-89508-592-8, S. 366. Weblinks André Chahil: Der Architekt Jacopo Sansovino und die Loggetta von 1540 in Venedig
Loggetta del Sansovino

La loggetta del Sansovino è una piccola loggia sita alla base del campanile di San Marco a Venezia. Fu concepita come arco trionfale atto ad accogliere i patrizi in procinto di accedere alle sedi governative della Repubblica di Venezia dislocate in San Marco. Storia La loggetta fu costruita, su progetto di Jacopo Sansovino, fra il 1537 e il 1549 in sostituzione di un precedente edificio, probabilmente del XIV secolo. Il prospetto è caratterizzato da tre arcate, fra le colonne delle quali, in quattro nicchie, sono poste le statue in bronzo di Minerva, Mercurio, Apollo e la Pace, opera del Sansovino. Sopra le arcate si trovano tre rilievi in marmo: L'isola di Candia, Venezia sotto forma di Giustizia e L'Isola di Cipro, opera di collaboratori. La decorazione dei fregi e la loro disposizione alludono alla vita della città e ai suoi territori: Venere protettrice dell'isola di Cipro, Giove protettore dell'isola di Creta e Minerva con i leoni rappresentanti i territori del mare (Stato da Mar) e della terraferma (Stato da tera). Dal 1569 divenne il posto di guardia degli arsenalotti durante le sedute del Maggior Consiglio. Nel 1663 fu aggiunta la terrazza con la balaustra in marmo e nello stesso periodo furono modificate le arcate laterali trasformandole in porte. Il cancello in bronzo che chiude la balaustra, opera di Antonio Gai, è del 1737. In seguito al crollo del campanile di San Marco nel 1902, la loggetta fu completamente distrutta. Fu ricostruita nel 1912, utilizzando per quanto possibile il materiale originale. In occasione di tale ricostruzione, vennero ricoperte con marmo anche le facciate laterali, precedentemente in mattoni. Galleria d'immagini Note Bibliografia Giulio Lorenzetti, Venezia e il suo estuario, Trieste, Edizioni Lint, 1963, pp. 146-147, ISBN 88-86179-24-3. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Loggetta del Sansovino
Loggetta del Sansovino

De Loggetta del Sansovino of Loggetta del Campanile (16e eeuw) is een triomfboog in Venetië, Noord-Italië. De Loggetta staat aan de voet van de Campanile van Venetië op het San Marcoplein. Dit renaissancegebouw dateert uit de tijd toen Venetië de hoofdstad was van de republiek Venetië. Naam Loggetta is het verkleinwoord van Loggia Jacopo Sansovino was de belangrijkste architect-beeldhouwer. Bouwwerk in het hart van Venetië De Loggetta geeft op allegorische wijze de roem van de republiek Venetië aan, haar handel, welvaart en cultuur. De vier bronzen beelden (jaren 1537-1549) op het gelijkvloers zijn van de hand van Jacopo Sansovino, stadsarchitect. De reliëfs zijn van zijn leerlingen. Het bouwwerk is met zuilen en versieringen afgewerkt. In de Loggetta del Sansovino ontmoetten de patriciërs elkaar. In sommige periodes was er een wachtpost bemand door de militie van het Arsenaal. De bronzen toegangspoort is het werk van Antonio Gai in de 18e eeuw. De balustrade rondom de Loggetta is ook van deze periode. Op 14 juli 1902 stortte de Campanile in. De brokstukken bedolven de Loggetta die mee verwoest werd. Zoveel als mogelijk werden beelden en marmer hergebruikt. Het kostte tien jaren tijd om de Loggetta te herbouwen volgens de oorspronkelijke plannen uit de Renaissance. Enkele allegorieën Gelijkvloers De vier beelden van Jacopo Sansovino met hun betekenis voor de republiek Venetië zijn: Apollo, god van de muziek, dichtkunst en het licht. Apollo beeldt de culturele uitstraling van Venetië uit. Mercurius, god van de handel en het reizen. Mercurius beeldt de handelsrelaties en de zeemacht van Venetië uit. Minerva, godin van de wijsheid. Minerva beeldt de wijsheid uit van de Senaat en adel van Venetië, alsook de beschermvrouwe van de handels- en oorlogsvloot. Pax, godin van de vrede. Dankzij de Republiek Venetië heerste er, volgens de bouwheren in de Renaissance, vrede te land en ter zee overal waar Venetië heerste. Venetië wordt hier uitgebeeld als de godin Pax of Pace Venezia. Eerste verdieping Op de eerste verdieping staan er drie langwerpige bas-reliëfs in marmer: Jupiter is de heerser over Kreta, een grote kolonie van Venetië. Venus is de heerseres over Cyprus, een grote kolonie van Venetië. Venetië wordt afgebeeld als Vrouwe Justitia die rechtspreekt over haar Rijk.