NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Templo de los Dioscuros (Agrigento)

El templo de los Dioscuros o templo I era un templo griego de la antigua ciudad de Akragas situado en el Valle de los Templos al sur de la actual ciudad de Agrigento.​​​ Historia El templo se construyó en la época clásica, en el siglo V a. C., y fue destruido ya en el 406 a. C. después de que los cartagineses conquistaran la ciudad. El templo se conoce tradicionalmente como el templo dedicado a los Dioscuros, Cástor y Polideuces, o Cástor y Pólux en romano, pero en realidad se desconoce el emplazamiento ​ A pocos metros al norte del denominado templo L, se ubican los restos de un complejo conjunto de rocas cortadas y de cimientos. Son unas pintorescas ruinas reconstruidas en la primera mitad del siglo XIX con trozos de diversos períodos encontrados en la zona y bautizados como templo de los Dioscuros. Constituyen uno de los puntos de más difícil comprensión de la historia de esta área sagrada. Descripción Las ruinas del templo se encuentran en la parte occidental de la región del Valle de los Templos, al oeste de los restos del templo de Zeus Olímpico. Las ruinas del templo de Hefesto se encuentran al noroeste. La arquitectura del templo es de estilo dórico. Estaba construido sobre un basamento de tres niveles, cuyo estilóbato medía aproximadamente 15,9 × 34,1 m. El templo tenía 6 × 13 columnas, es decir, 34 columnas en total.​ Se identifica como un templo períptero dórico de 6 x13 columnas, perteneciente aproximadamente a la mitad del siglo V a. C. El templo debía presentar el clásico conjunto de cella con pronaos y opistodomos in antis. Solo se conservan algunos restos de las bases de los cimientos y de la roca cortada. del edificio. Se reconstruyó en 1836 y 1856, pero a la luz de las investigaciones actuales el resultado es totalmente erróneo, ya que combina partes de edificios diferentes y de épocas distintas. La reconstrucción consiste en cuatro columnas y parte del entablamento, erigidos en la esquina noroeste de los cimientos del edificio.​​​ Los fragmentos del geison colocados en la ruina, esculpidos con una rica ornamentación, no pertenecían originariamente al templo. Este pseudo templo es muy popular entre los turistas y muy reproducido como recuerdo para los visitantes. Alrededor del templo se encuentran los restos de otros numerosos santuarios, incluidas las ruinas de un santuario dedicado a los dioses ctónicos. Entre ellos hay altares rectangulares y circulares y varios edificios de santuarios.​ Véase también Valle de los Templos Agrigento Templo griego Referencias Enlaces externos
Tempio dei Dioscuri (Agrigento)

Il tempio I, o dei Dioscuri, era un tempio greco dell'antica città di Akragas situato nella Valle dei Templi di Agrigento. Descrizione Sito pochi metri a nord del cosiddetto "tempio L" e ricostruito parzialmente nella prima metà dell'Ottocento con pezzi di varia epoca rinvenuti nella zona, è stato chiamato "tempio dei Dioscuri" o "di Castore e Polluce", figli di Zeus e della regina di Sparta. Sono rimaste solo quattro colonne, a causa di terremoti e incendi, divenute il simbolo di Agrigento. La rovina insiste sull'angolo nord-ovest di un edificio templare misurante m 31x13,39 allo stilobate (i tagli nella roccia misurano m 38,69x16,62), che è ricostruibile come un periptero dorico di 6x13 colonne, della metà circa del V secolo a.C. Il tempio doveva presentare il canonico insieme di cella terminata da pronao ed opistodomo in antis (visibili pochi resti del vespaio delle fondazioni, e i tagli nella roccia); i resti del geison con ricca ornamentazione scolpita messi in opera nella rovina non appartenevano originariamente al tempio. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tempio dei Dioscuri Collegamenti esterni Parco della Valle dei Templi, su parcovalledeitempli.it.
Temple vaudois de Milan

Le temple vaudois de Milan (en italien tempio valdese di Milano) est un lieu de culte chrétien protestant vaudois situé dans le centre historique de la ville de Milan, en Italie. Il est rattaché à l'Église évangélique vaudoise. Le bâtiment est situé via Francesco Sforza, non loin de la basilique de Santo Stefano Maggiore. Histoire En 1877, la mairie de Milan décide d'agrandir l'actuelle piazza Missori en démolissant une grande partie de la basilique de San Giovanni in Conca. Ce qu'il en reste est confiée à l'Église évangélique vaudoise en 1879. Une nouvelle façade est alors édifiée en style néo-roman par l'architecte Angelo Colla. Le temple est inauguré le 8 mai 1881. Le clocher de la basilique est démoli en 1885. Après-guerre, les "exigences essentielles de viabilité" condamnent le bâtiment, qui est démoli entre 1948 et 1952 pour percer l'axe routier de la via Albricci-piazza Missori. De l'ancienne basilique, une partie seulement de l'abside et de la crypte sont sauvegardées. La communauté vaudoise construit un nouveau lieu de culte le long de la via Francesco Sforza entre 1940 et 1952, en remontant la façade du XIXe siècle de leur temple. Notes et références Articles connexes Église évangélique vaudoise Protestantisme en Italie Liens externes Site officiel Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de Milan
Temple de la Concòrdia (Agrigent)

El temple de la Concòrdia és un temple grec de l'antiga ciutat d'Acragant, situat a la Vall dels Temples d'Agrigent. En l'actualitat, encara es desconeix a qui va ser dedicat aquest temple, però el nom de "temple de la Concòrdia" està documentat ja al segle xvi per Tommaso Fazello, un dels primers historiadors, geògrafs i arqueòlegs sicilians. Construït en els anys 440-430 ae, és considerat, pel seu estat de conservació, un dels edificis sagrats de l'època clàssica més notables del món grec. Descripció Aquest temple, igual que el proper temple de Juno, està construït sobre un basament massís la funció del qual era anivellar les irregularitats del terreny rocós. Sobre un crepidoma de quatre esglaons, de 39,44 m de longitud i 16,91 d'amplària, s'erigeix una molt ben conservada perístasi (pòrtic que envolta el naos) de 6 x 13 columnes. Aquestes fan 6,72 m d'alçada, tenen tallades vint estries al seu fust i presenten una harmoniosa èntasi o curvatura de la secció vertical cap als 2/3 de la longitud total. Al damunt hi recolza l'arquitrau, el fris de tríglifs i mètopes, i la cornisa amb mútuls. Se n'han conservat també els timpans íntegrament. Per un esglaó s'accedeix al naos, precedit pel prónaos in antis (dit així perquè les dues columnes del pòrtic queden emmarcades per dues parets laterals anomenades anta), de manera semblant a l'opistòdom, situat simètricament a la part posterior del temple. Se'n conserven les escales integrades als murs frontals del naos, que permetien pujar al sostre. També es veuen els buits que allotjaven les bigues de fusta de la coberta, situats a la part superior dels murs del naos i als blocs de l'entaulament de la perístasi. L'exterior i l'interior del temple estaven revestits d'estucs policroms. El cimaci formava un canaló amb pròtom en forma de lleó, i el sostre estava cobert amb teules de marbre. Transformaren el temple en església cristiana al segle vi. Se'n reforçà l'estructura i s'eliminaren els ornaments originals. Se'n modificà l'orientació inicial: abateren el mur del fons del naos, es tancaren els intercolumnis i es feren dotze obertures arquejades a les parets del naos. Així es constituïren les tres naus preceptives, les dues laterals a la perístasi i la central coincidint amb el naos. Destruïren l'altar d'època clàssica i en col·locaren sagristies al costat est. L'edifici es convertí en una basílica quasi perfecta. Les fosses excavades a l'interior i l'exterior de l'església es relacionen amb sepelis de l'alta edat mitjana, col·locats segons el costum en estreta relació amb la basílica. Alineament astronòmic Com gairebé tots els temples grecs, el temple de la Concòrdia està alineat seguint la direcció est-oest. S'han realitzat estudis sobre el seu alineament amb l'eixida del sol durant l'equinocci de primavera. Referències Vegeu també Temple grec Ordres clàssics Enllaços externs Aquest article deriva de la traducció de la seua versió italiana: Tempio della Concordia (Agrigento), i de la seua versió anglesa: Temple of Concordia, Agrigento.
Temple of Concordia, Agrigento

The Temple of Concordia (Italian: Tempio della Concordia, Greek: Ναός της Ομόνοιας) is an ancient Greek temple of Magna Graecia in the Valle dei Templi (Valley of the Temples) in Agrigento (Greek: Ακράγας, Akragas) on the south coast of Sicily, Italy. It is the largest and best-preserved Doric temple in Sicily and one of the best-preserved Greek temples in general, especially of the Doric order. It is located a kilometer east to the Temple of Heracles. Description The temple was built c. 440–430 BC. The well-preserved peristasis of six by thirteen columns stands on a crepidoma of four steps (measuring 39.42 m × 16.92 m (129.3 ft × 55.5 ft), and 8.93 m (29.3 ft) high) The cella measures 28.36 m × 9.4 m (93.0 ft × 30.8 ft). The columns are 6 m (20 ft) high and carved with twenty flutes and harmonious entasis (tapering at the tops of the columns and swelling around the middles). It is constructed, like the nearby Temple of Juno, on a solid base designed to overcome the unevenness of the rocky terrain. It has been conventionally named after Concordia, the Roman goddess of harmony, for the Roman-era Latin inscription found nearby, which is unrelated to it. The temple was converted into a Christian basilica in the 6th century dedicated to the apostles Peter and Paul by San Gregorio delle Rape, bishop of Agrigento and thus survived the destruction of pagan places of worship. The spaces between the columns were filled with walling, altering its Classical Greek form. The division between the cella, the main room where the cult statue would have stood in antiquity, and the opisthodomos, an adjoining room, was destroyed, and the walls of the cella were cut into a series of arches along the nave. The Christian refurbishments were removed during the restoration of 1785. According to another source, the Prince of Torremuzza transferred the altar elsewhere and began restoration of the classic building in 1788. According to authors of a 2007 article, it is "apart from the Parthenon, the best preserved Doric temple in the world." Gallery See also List of Ancient Greek temples References Bibliography Barone, P. M.; Graziano, F.; Pettinelli, E.; Corradini, R. Ginanni (2007). "Ground-penetrating radar investigations into the construction techniques of the Concordia Temple (Agrigento, Sicily, Italy)". Archaeological Prospection. 14 (1): 47–59. doi:10.1002/arp.300. Standish, Frank Hall (1837). The shores of the Mediterranean. Edward Lumley. pp. 132–133.
Świątynia Concordii

Świątynia Concordii lub Świątynia Zgody – grecka świątynia zbudowana ok. 430 p.n.e.. Położona w Dolinie Świątyń w Agrigento, w starożytnym regionie Wielkiej Grecji. Jest jedną z najlepiej zachowanych świątyń greckich, dzięki przekształceniu jej w VI wieku w świątynię chrześcijańską. Nie ma pewności jakiemu bóstwu świątynia była poświęcona, nazwę Świątynia Zgody nadano po remoncie w 1748 roku. Architektura Świątynia zbudowana w porządku doryckim. Wymiary to 39,42 na 16,92 metra. Otoczona zachowanymi kolumnami - 13 na dłuższym boku i 6 na krótszym. Przypisy
Templo de Concórdia (Agrigento)

O Templo de Concórdia (em italiano: Tempio della Concordia) é um antigo templo grego no Vale dos Templos (Valle dei Templi) em Agrigento (em grego: Acragas) na costa sul da Sicília, Itália. É o maior e mais bem conservado templo dórico da Sicília. Descrição O templo foi construído entre 440 e 430 a.C. A peristasis bem preservada de seis por treze colunas fica em um crepidoma de quatro degraus (medindo 39,42 m × 16,92 m (129,3 pés × 55,5 pés), e 8,93 m (29,3 pés) de altura) A cela mede 28,36 m × m (93,0 pés × 30,8 pés). As colunas têm 6 m (20 pés) de altura e são esculpidas com vinte flautas e entasis harmoniosa (afunilamento nos topos das colunas e inchaço em torno dos meios). Ele é construído, como o vizinho Templo de Juno, sobre uma base sólida projetada para superar os desníveis do terreno rochoso. Foi convencionalmente nomeado após Concórdia, a deusa romana da harmonia, para a inscrição latina da era romana encontrada nas proximidades, que não está relacionada a ela. Se ainda estivesse em uso nos séculos 4 e 5, teria sido fechado durante a perseguição aos pagãos no final do Império Romano. O templo foi convertido em uma basílica cristã no século 6 dedicado aos apóstolos Pedro e Paulo por San Gregorio delle Rape, bispo de Agrigento e, assim, sobreviveu à destruição de locais de culto pagãos. Os espaços entre as colunas foram preenchidos com paredes, alterando sua forma grega clássica. A divisão entre a cela, a sala principal onde a estátua de culto teria ficado na antiguidade, e os opistódomos, uma sala adjacente, foi destruída, e as paredes da cela foram cortadas em uma série de arcos ao longo da nave. As reformas cristãs foram removidas durante a restauração de 1785. De acordo com outra fonte, o Príncipe de Torremuzza transferiu o altar para outro lugar e começou a restauração do edifício clássico em 1788. De acordo com os autores de um artigo de 2007, é "além do Partenon, o templo dórico mais bem preservado do mundo". Galeria ==Referências==
Konkordijin tempelj, Agrigento

Konkordijin tempelj (italijansko Tempio della Concordia, grško Ναός της Ομονοιας) je starogrški tempelj Magna Graecia v Valle dei Templi (Dolina templjev) v Agrigentu (grško Ακραγας, Akragas) na južni obali Sicilije, Italija. Je največji in najbolje ohranjen dorski tempelj na Siciliji in eden najbolje ohranjenih grških templjev nasploh, zlasti dorskega reda. Je kilometer vzhodno od Heraklejevega templja. Opis Tempelj je bil zgrajen ok. 440–430 pr. n. št.. Dobro ohranjen peristil s šestimi krat trinajstimi stebri stoji na krepidomu s štirimi stopnicami (meri 39,42 m × 16,92 m , in je visok 8,93 m. Cela meri 28,36 m × 9,4 m. Stebri so visoki 6 m in izrezljani z dvajsetimi žlebovi in ​​harmoničnimi entazi (zoženi na vrhovih stebrov in napihnjeni okoli sredine). Zgrajen je tako kot bližnji Junoin tempelj na trdni podlagi, ki je zasnovana tako, da premaguje neravnine skalnatega terena. Konvencionalno je dobil ime po Koncordiji, rimski boginji harmonije, zaradi latinskega napisa iz rimskega obdobja, najdenega v bližini, ki ni povezan z njim. Če bi bil še vedno v uporabi do 4. in 5. stoletja, bi bil med preganjanjem poganov v poznem Rimskem cesarstvu zaprt. Tempelj je v 6. stoletju spremenil v krščansko baziliko, ki jo je posvetil apostoloma Petru in Pavlu San Gregorio delle Rape, škof v Agrigentu, in je tako preživel uničenje poganskih krajev čaščenja. Prostori med stebri so bili zapolnjeni z zidom, kar je spremenilo njegovo klasično grško obliko. Delitev med celo, glavnim prostorom, kjer bi v antiki stal kultni kip, in opistodomom, sosednjo sobo, je bila uničena, stene cele pa so bile razrezane v niz lokov vzdolž ladje. Krščanske prenove so bile med obnovo leta 1785 odstranjene. Po drugem viru je princ Torremuzza oltar prenesel drugam in leta 1788 začel obnovo klasične stavbe. Po mnenju avtorjev članka iz leta 2007 je »poleg Partenona najbolje ohranjen dorski tempelj na svetu«. Galerija Sklici Literatura Barone, P. M.; Graziano, F.; Pettinelli, E.; Corradini, R. Ginanni (2007). »Ground-penetrating radar investigations into the construction techniques of the Concordia Temple (Agrigento, Sicily, Italy)«. Archaeological Prospection. 14 (1): 47–59. doi:10.1002/arp.300. Standish, Frank Hall (1837). The shores of the Mediterranean. Edward Lumley. str. 132–133. Zunanje povezave
Храм Конкордія, Агрідженто

Храм Конкордія, Агрідженто (італ. Tempio della Concordia) — один з найкраще збережених храмів доби Стародавньої Греції у Західній Європі, розташований на Сицилії. Історія Храм розташований на південному узбережжі острова Сицилія в так званій Долині храмів (тепер місто Агрідженто). Неподалік розташований храм Юнони. Обидва храми вибудовані на міцному скельному пагорбі, але ділянку додатково і штучно вирівняли. Первісна назва храму невідома, назва Храм Конкордія пізня і пов'язана з давньоримською богинею згоди. Опис споруди За типом — це периптер, храм, облямований з усіх боків колонами. На торцях їх шість, на бічних фасадах — тринадцять. Розміри споруди 16,92 на 39.42 метри, храм поступається розмірами лише храму Е у Селінунті (25,33 на 67,82 метри). Висота колон храму Конкордія 8,93 метри проти 10,19 проти колон храму Е, тобто обидва належать до найбільших на Сицилії. Храм Конкордія датований 440–430 роками до н. е. Подальша історія Храм стояв пусткою. У шостому столітті споруду кам'яного давньогрецького храму пристосували під християнську церкву та висвятили на честь святих Петра і Павла. Пристосування під церкву потребувало перебудов, але вони не руйнували античну структуру споруди. Проміжки між колонами були обмуровані, були поруйновані стіни в інтер'єрі храму, а стіни целли перебудували у аркади. Храм був реставрований у 1785 році, за іншими даними — у 1788 році, коли споруді повернули античний вигляд. Пристосування давньогрецького храму під християнську церкву сприяло його збереженню і храм не був пошкоджений, як були пошкоджені інші язичницькі скульптури і храми в агресивну добу раннього християнства. Храм Конкордія внесений до реєстру пам'яток ЮНЕСКО 1997 року. Галерея Див. також Мистецтво Стародавньої Греції Архітектура Стародавньої Греції Храм Е (Селінунт), Сицилія Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Храм Конкордії (Агрідженто) Джерела Bennett, Michael J.; Paul, Aaron J.; Iozzo, Mario (2002). Magna Graecia: Greek Art from South Italy and Sicily. Hudson Hills. pp. 43–46. ISBN 9780940717718. Bäbler, Balbina (2013). «Acragas». In Wilson, Nigel. Encyclopedia of Ancient Greece. Routledge. p. 8 De Angelis, Franco (2016). Archaic and Classical Greek Sicily: A Social and Economic History. Oxford University Press. p. 115. ISBN 9780195170474.
Храм Фортуны Августа (Помпеи)

Храм Фортуны Августа (также Храм Фортуны Августы; итал. Tempio della Fortuna Augusta, Pompei) — руины древнеримского храма, посвященного императору Августу, на территории разрушенного города Помпеи; строительство храма началось в I веке до н. э. — предположительно, в период между 13 и 2 годом до н. э.; здание возводилось на земле, принадлежавшей роду Туллиев (семье Цицерона), которые полностью профинансировали работы. См. также Храм Венеры (Помпеи) Примечания Литература Arnold De Vos; Mariette De Vos, Pompei, Ercolano, Stabia, Roma, Editori Laterza, 1982. Ссылки Massimo Osanna. Tempio della Fortuna Augusta (итал.). pompeiisites.org. Archaeological Park of Pompeii (2019). Дата обращения: 9 февраля 2020.
Tempio della Gaiola

Il Tempio della Gaiola è una chiesa di Napoli; è sita nel quartiere di Posillipo, precisamente sulla discesa della Gaiola. Storia e descrizione La struttura in questione era un tempietto di epoca romana che nel corso dei secoli è stato sottoposto a rimaneggiamenti e convertito al Cristianesimo. Questo luogo di culto, non è altro che l'ara votiva di epoca augustea inglobata nella Villa Imperiale di Posillipo di cui si conservano ancora varie tracce: marcature decorative, il timpano triangolare. Come già accennato, venne convertito al Cristianesimo e verso l'anno mille fu affidato ai monaci basiliani. L'interno, di 25 metri quadrati, è da tempo inaccessibile. Già nel 1949 il parroco locale lo descriveva come un luogo disadorno e poco curato. La facciata verte sulla strada, mentre il suo interno, composto da una nicchia alla parete dirimpettaia all'entrata, altare tufaceo e lesene decorative, sfiora un terreno privato. Questo luogo, nonostante faccia parte a pieno titolo del patrimonio archeologico e monumentale di Napoli, è dimenticato dalle istituzioni, necessitando di un urgente restauro. Voci correlate Chiese di Napoli Siti archeologici di Napoli
Vredestempel (Padua)

De Tempio della Pace of Vredestempel is een 20e-eeuws rooms-katholiek kerkgebouw in de stad Padua, in de Noord-Italiaanse regio Veneto. Het is zowel een parochiekerk als een monumentale oorlogsbegraafplaats voor gesneuvelden uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog. De Vredestempel is toegewijd aan de heilige Antonius van Padua. Namen Andere namen voor de kerk zijn Tempio Antoniano della Pace e dei Caduti in Guerra ofwel Sint-Antoniustempel voor de Vrede en de Gevallenen in de oorlog, en Chiesa del Santissimo Nome di Gesu ofwel Kerk van de Allerheiligste Naam van Jezus. Historiek Tijdens de Eerste Wereldoorlog lag de stad Padua dicht bij de frontlijn waarbij de Italianen vochten tegen de Oostenrijkers. Inwoners baden tot Antonius van Padua om “zijn” stad te beschermen tegen verwoesting; zij zouden de heilige Antonius later belonen met een kerk ter zijner ere. Bij de wapenstilstand van Villa Giusti in 1918 was Padua niet verwoest. Architect Zanivan zette zich aan het werk aan de tekentafel: het moest een neoromaanse kerk worden met een klokkentoren van 100 meter hoog met bovenop een standbeeld van een engel. In 1920 werd de eerste steen gelegd. De stad en de parochie werden geconfronteerd met financiële problemen. Er gingen immers vele publieke middelen naar jeugdtehuizen en jeugdpleinen. De bouw viel stil en de plannen werden versimpeld. In 1930 herstartten de werken na financiële steun vanuit Rome vanwege de fascistische regering van het koninkrijk Italië. De regering eiste dat de kerk moest ingericht worden als oorlogsmonument voor de gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog. Het ging om meer dan 5.000 gesneuvelden die her en der begraven lagen in de provincie Padua. Er werden marmeren wanden voorzien in de binneninrichting doch het standbeeld van de engel kwam er niet. In de kerk werd een ossuarium ingericht. De herbegrafenis van de militaire slachtoffers vond plaats nadat de kerk grotendeels af was in 1934. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk beschadigd door bommen (1943). Pas in 1949 was ze terug geschikt voor erediensten. In het jaar 1960 werden de stoffelijke resten van meer dan 1.000 gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog plechtig begraven in de Vredestempel.
Храм на победата

Храмът на победата е храм в древногръцкия град Химера в Северна Сицилия, от който днес са запазени само развалини. Храмът е построен през втората пета на V век пр.н.е. по заповед на сиракузкия тиран Гелон след победата му над картагенците в битката при Химера през 480 година пр.н.е. Храмът вероятно е посветен на богинята Атина. Той е опожарен и разрушен, вероятно през 409 година пр.н.е., когато картагенците превземат града. Източници