NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di San Lorenzo in Corte

La chiesa di San Lorenzo in Corte è una chiesa di Lucca che si trova in località Brancoleria. Storia Non vi sono documenti che attestino la sua costruzione o che ne diano una datazione precisa all'edificazione. Nel 1260 viene citata nell'elenco delle Decime della Diocesi di Lucca come suffraganea della vicina Pieve di San Giorgio ma molto probabilmente la chiesa è originaria dell'anno mille, nonostante la sua struttura attuale fa supporre a una ricostruzione in stile romanico nel XII secolo. Caratteristica peculiare della chiesa è il campanile, che presenta la stessa muratura della parete cui si appoggia e alla base del quale si apre un arcone (tipico delle costruzioni lucchesi), sotto il quale passava l'antica ripida strada che saliva da Vinchiana alla già citata Pieve di San Giorgio in Brancoli, simile nella sua struttura a quello della vicina chiesa di San Gemignano di Moriano. L’edificio ha subito un restauro nel 1956, ma molto probabilmente ne subì uno più invasivo, forse eliminando aggiunte e decorazioni eseguite nei secoli successivi alla sua costruzione medioevale, nel 1857, come indica una scritta incisa in una delle pietre dell’abside: Descrizione Architettonicamente l’edificio è di piccole dimensioni. Esternamente la facciata è caratterizzata da un portale in legno, sovrastato da un piccolo arco pieno mentre le pareti, prive di decorazioni scultoree, presentano una muratura edificata in diversi stili: fino all'arcata vi è una serie regolare di filari alti e bassi alternati mentre la parte alta è più irregolare data la presenza di alcuni laterizi, dimostrando il vario avvicendarsi delle maestranze, dovuto alle poche risorse economiche della comunità ( la leggenda vuole che parte delle pietre arrivino da quelle avanzate durante la costruzione della Pieve di San Giorgio a Brancoli ). Internamente l'edificio ha una pianta a navata unica che termina con una piccola abside coronata da archetti gradinati che si ripetono negli archivolti delle monofore, il tutto coperto da una struttura a capanna sostenuta da capriate lignee. L'edificio è privo di qualsiasi decorazione ma al suo interno è conservata una piccola terracotta rinascimentale attribuita ad Andrea della Robbia che raffigura San Lorenzo. Il santo, qui rappresentato quasi adolescente è inserito in una piccola nicchia stondata dal fondo blu ed è raffigurato con l’abito talare, con in mano la palma del martirio e il Vangelo, mentre ai piedi in basso a destra vi è la graticola, simbolo iconografico del suo martirio. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Lorenzo in Corte Collegamenti esterni La scheda su toscana.it, su web.rete.toscana.it.
San Lorenzo in Piscibus

San Lorenzo in Piscibus (St. Laurentius am Fischmarkt), auch San Lorenzo in Borgo oder San Lorenzolo, ist eine römisch-katholische Basilika im römischen Stadtteil Borgo nahe dem Petersplatz auf exterritorialem Gebiet des Heiligen Stuhls. Sie wurde im 12. Jahrhundert geweiht und trägt das Patrozinium des Heiligen Laurentius. Als Rektoratskirche gehört sie zur Pfarrei Santa Maria in Traspontina. Sie trägt den Titel einer Basilica minor und wurde am 24. November 2007 von Papst Benedikt XVI. zur Titeldiakonie Diaconia Sancti Laurentii in Piscibus erhoben. Erster und bisher einziger Inhaber der Titeldiakonie war bis zu seinem Tod am 15. März 2024 der deutsche Kurienkardinal Paul Josef Cordes. Die Ortsangabe in piscibus leitet sich von einem ursprünglich in der Nähe der Kirche befindlichen Fischmarkt ab. Geschichte Die erste Erwähnung der Kirche fand in einer benediktinischen Regel aus dem Jahr 1143 statt als Sancti Laurentii in Porticu maiore. Die Kirche wurde 1659 im Auftrag der Familie Cesi, in deren Palast sie einbezogen war, vom Architekten Francesco Massari neu errichtet. Die Fassade baute 1733 Domenico Navone, nachdem die Kirche den Piaristen übergeben worden war. Die Kirche stand ursprünglich weiter nördlich und wurde beim Bau der Via della Conciliazione 1937 abgerissen. Die heutige Kirche ist eine Rekonstruktion aus dem Jahr 1950, die einige Säulen der alten Kirche beinhaltet. Dabei wurde versucht, wieder einen romanischen Bau herzustellen. Sie wird auf drei Seiten vom gewaltigen Palazzo detto dei Propilei an der Piazza Pio XII. umfasst und ist nur an der schmalen Südseite vom Borgo Santo Spirito aus sichtbar. Nachdem die Kirche profaniert und als Lager und Atelier genutzt worden war, wurde sie 1983 von Papst Johannes Paul II. wieder geweiht und bildet den Kern des von ihm gegründeten internationalen Jugendzentrums San Lorenzo (Centro San Lorenzo). Seit 1984 ist hier das Weltjugendtagskreuz stationiert, seit 2003 auch die dazugehörige Marienikone Salus Populi Romani. Das Zentrum steht unter der Leitung des Päpstlichen Rats für die Laien und wird von der Gemeinschaft Emmanuel betreut. Architektur Architektonisch entspricht die Kirche einer dreischiffigen Basilika mit Südapsis und besteht aus einfachem Backsteinmauerwerk und einem hölzernen Dachstuhl ohne Innenverkleidung oder Dekorationen. Literatur Mariano Armellini: Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX. 2., erw. und verbess. Auflage. Tipografia Vaticana, Rom 1891 (uchicago.edu). Christian Hülsen: Le chiese di Roma nel medio evo. Cataloghi ed appunti. Olschki, Florenz 1927, doi:10.11588/diglit.49250 (Digitalisat in den Heidelberger historischen Beständen – digital der Universitätsbibliothek Heidelberg); Nachdruck: Olms, Hildesheim 1975, ISBN 3-487-05610-0. Claudio Rendina: Le Chiese di Roma. Newton Compton, Rom 2007, ISBN 978-88-541-0931-5. Weblinks Artikel auf Churches-of-Rom-Wiki (englisch) San Lorenzo in Piscibus auf der Seite des Vatikans (italienisch) San Lorenzo in Borgo bei Romeartlover (englisch) Eintrag zu San Lorenzo in Piscibus auf catholic-hierarchy.org (englisch) Eintrag zu San Lorenzo in Piscibus auf gcatholic.org (englisch) Einzelnachweise
Kościół św. Wawrzyńca „in Piscibus”

Kościół św. Wawrzyńca in Piscibus (wł. Chiesa di San Lorenzo in Piscibus) – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie. Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii Santa Maria in Traspontina oraz kościołem tytularnym. Określenie in Piscibus (dosłownie pol. w rybach) w odniesieniu do kościoła pojawiło się w 1205 roku i prawdopodobnie ma związek z pobliskim targiem rybnym, chociaż nie ma na to niezależnych dowodów. Lokalizacja Kościół znajduje się w XIV Rione Rzymu – Borgo przy Via Padre Pancrazio Pfeiffer 24. Patron Patronem świątyni jest św. Wawrzyniec – diakon, który poniósł śmierć męczeńską za wiarę chrześcijańską w 258 roku. Historia Według legendy kościół założyć miała w VI wieku św. Galla, ale nie jest to udokumentowane. Kościół został po raz pierwszy odnotowany w 1143 roku w Ordine di Benedetto Canonico. Na początku XVI wieku w tej okolicy powstał klasztor klarysek, którym przydzielono kościół. Nie mieszkały one jednak tu długo i już w 1513 roku papież Leon X nadał kościół bractwu związanemu z pobliskim kościołem Santo Spirito in Sassia, jednak bractwo również krótko korzystało z kościoła. W 1659 roku kościół został przebudowany w stylu barokowym przez rodzinę Cesi. W tym samym roku administracja kościoła została powierzona braciom szkolnym, którzy nadzorowali kolejny remont w latach 30. XVIII wieku. W latach 30. XX wieku kościół miano rozebrać. Wprawdzie świątynia ostatecznie ocalała, ale zniszczono portal wejściowy. Został przeprowadzony kolejny remont, a ponieważ barokowe dekoracje były w złym stanie, zostały usunięte. W 1950 roku kościół uznano za zbędny i został on dekonsekrowany. Początkowo był wykorzystywany jako magazyn, następnie jako sala wykładowa Scuola Pontificia Pio IX, a w latach 70. stał się studiem rzeźbiarza Pericle Fazzini. W 1983 roku papież św. Jan Paweł II ponownie konsekrował kościół, aby mogła korzystać z niego Wspólnota Emmanuel. Architektura i sztuka Kościół został zbudowany z czerwonej cegły. Ma on trzy nawy i półkolistą apsydę bez okna, zwróconą w stronę ulicy. Powyżej apsydy znajduje się pusty fronton. Dzwonnica pochodzi z XIII wieku. Ma ona wysoką pierwszą kondygnację sięgającą aż do gzymsu, biegnącego wokół kościoła. Powyżej znajdują się jeszcze dwie kondygnacje z otworami z każdej strony. Wnętrze Pomiędzy nawą główną a nawami bocznymi znajdują się arkady wsparte z każdej strony na sześciu starożytnych kolumnach bez kapiteli. Kolumny te nie stanowią jednolitego kompletu i zostały wykonane z różnych rodzajów kamienia. Ołtarz jest cylindryczny z różowego granitu. Centralnie na ścianie apsydy znajduje się kopia krzyża z San Damiano. Dawniej wnętrze kościoła było zdobione i były w nim kaplice boczne, dekoracje i boczne ołtarze zostały usunięte w XX wieku. Kardynałowie diakoni Kościół św. Wawrzyńca in Piscibus jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-diakonom (Titulus Sancti Laurentii in Piscibus). Tytuł ten został ustanowiony 24 listopada 2007 roku przez Benedykta XVI. Paul Josef Cordes (2007–2018), tytuł prezbiterialny pro hac vice (2018–2024) Przypisy
San Lorenzo in Piscibus

San Lorenzo in Piscibus, även benämnd San Lorenzino och San Lorenzo in Borgo, är en kyrkobyggnad och diakonia i Rom, helgad åt den helige martyren Laurentius. Kyrkan är belägen vid Borgo Santo Spirito i Rione Borgo och tillhör församlingen Santa Maria in Traspontina. Tillnamnet ”in Piscibus” (av latinets piscis, "fisk") åsyftar en fiskmarknad, vilken var belägen i närheten av kyrkan. Kyrkans historia Kyrkan nämns för första gången i Ordine di Benedetto Canonico, ett dokument från år 1143. År 1659 byggdes kyrkan om av arkitekten Francesco Massari i barockstil på initiativ av familjen Cesi, vilken hade sin Villa Cesi i närheten. År 1735 fick arkitekten Giovanni Domenico Navone (1698–1770) i uppdrag att rita en ny fasad vid Borgo Vecchio. San Lorenzo in Piscibus hotades av rivning i samband med anläggandet av Via della Conciliazione på 1930-talet. Kyrkan räddades, men Navones 1700-talsfasad nedrevs år 1940. Senare genomfördes en genomgripande restaurering, vilken avlägsnade alla barockinslag. År 1950 ansågs kyrkan inte fylla någon pastoral funktion och dekonsekrerades. Påve Johannes Paulus II återkonsekrerade dock kyrkan år 1983 för Emmanuelkommuniteten, en del av den katolska karismatiska rörelsen. Kyrkans interiör är treskeppig med absid. Omnämningar i kyrkoförteckningar Diakonia Kyrkan stiftades som diakonia av påve Benedikt XVI år 2007. Kardinaldiakoner Paul Josef Cordes: 2007–2018; titulus pro hac vice: 2018–2024 Bilder Kommunikationer Närmaste tunnelbanestation är Ottaviano. Källor Noter Tryckta källor Armellini, Mariano (1982) [1891] (på italienska). Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX. Roma: Edizioni del Pasquino. sid. 781–782. OCLC 73221620 Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 599. ISBN 88-365-2541-5 Hülsen, Christian (1927) (på italienska). Le chiese di Roma nel medio evo. Firenze: Leo S. Olschki. sid. 294. OCLC 3696954 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. sid. 305. OCLC 30727273 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 181. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Lorenzo in Piscibus.
Chiesa di San Lorenzo martire alle Verrucole

La chiesa di San Lorenzo Martire alle Verrucole è un edificio sacro che si trova in località Le Verrucole a San Romano in Garfagnana. Storia e descrizione Fu costruita tra il XV e il XVI secolo, in prossimità dell’omonima fortezza, località strategica legata al dominio Estense in Garfagnana. Il piccolo edificio a pianta rettangolare nel 1750 fu oggetto di un importante intervento di ristrutturazione che lo prolungò di almeno 1/3 verso il campanile, come testimoniato dalla diversità del tessuto murario. La chiesa fu completamente ristrutturata tra il 1921 e il 1925, dopo gli ingenti danni subiti a causa del terremoto del 1920. Nel 1750 l'edificio subì un primo importante intervento di ristrutturazione. Sia la dimensione della facciata, che gli andamenti del tetto, soprattutto là dove quest’ultimo si innesta sul fronte, fanno presumere che l’edificio fosse originariamente voltato e che solo dopo il terremoto si sia scelto una soluzione più economica. Anche l‘interno ci fornisce un'ulteriore conferma, viste le altezze e le travi orizzontali in cemento quasi appoggiate sugli altari laterali. Nel 1985 fu restaurato il campanile. Sulla facciata spicca il portale in pietra, eseguito nel 1820, con architrave ornato da un motivo decorativo a festone e sormontato da timpano semicircolare spezzato includente al centro una nicchia con una statuetta del santo titolare; al di sopra una finestra quadrilobata, mentre il campanile, basso e quadrato, è sul retro. L'interno, a una navata, coperto da un soffitto dipinto, nel quale sono due interessanti altari laterali in stucco di fine Seicento con cariatidi. Un arco a sesto ribassato introduce alla zona presbiteriale. Fra le opere, una scultura lignea rappresentante la Madonna col Bambino opera di maestro lucchese attivo fra XIII e XIV secolo, e due dipinti, la Madonna e i Santi Lorenzo e Lucia (XVII secolo), e l'Eterno e i Santi Antonio e Biagio (XVI secolo). Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Lorenzo martire alle Verrucole Collegamenti esterni La scheda su toscana.it, su web.rete.toscana.it. Chiesa di San Lorenzo Martire Verrucole, San Romano in Garfagnana, su Le chiese delle diocesi italiane, Conferenza Episcopale Italiana.
San Luca, Genoa

The Church of San Luca (Chiesa di San Luca) is a Roman Catholic church in the historic centre of Genoa, Liguria, Italy. It was founded in 1188 by Oberto Spinola and rebuilt between 1626 and 1650 in the Baroque style, to designs now attributed to Bartolomeo Bianco. The church is notable for interior decorations by Domenico Piola, Filippo Parodi, and Giovanni Benedetto Castiglione. It remains a parish church and is owned by the Spinola Foundation. References
Chiesa di San Luca (Parma)

La chiesa di San Luca o chiesa degli Eremitani è un luogo di culto cattolico sconsacrato dalle forme rinascimentali, situato in borgo Padre Onorio Rosi a Parma. Storia I frati eremitani di sant'Agostino giunsero a Parma nel 1227 e si insediarono in un terreno suburbano nel territorio della parrocchia di Santa Maria Maddalena. La prima menzione della loro presenza è infatti nella ordinanza comunale del 1230 che imponeva il rifacimento delle fossa cittadine, nella quale è nominata una casa di loro proprietà, situata vicino a porta Stradella. Dopo la emanazione della bolla di papa Innocenzo IV del dicembre 1243, anche i frati dimoranti a Parma adottarono la regola di sant'Agostino. Il 26 febbraio 1249 iniziarono a edificare il loro convento e la loro chiesa, dedicata all'evangelista Luca, sulle rovine di un antico anfiteatro romano. La chiesa è a croce latina con tre navate, abside semicircolare orientata a est e cinque cappelle laterali semicircolari per parte. Consacrata nel 1312, la chiesa fu rifatta nel 1529 su disegno di Bernardino Zaccagni e fu restaurata nel 1786, dopo che un terremoto ne aveva fatto crollare la facciata. Nel 1803, sotto la occupazione francese, i frati, invitati a trasferirsi, si ritirarono presso il convento dei Teatini, lasciando vuoto il convento che fu adibito ad Ospedale Militare. Il 9 giugno 1805 il convento fu soppresso, la comunità dei frati venne dissolta e il complesso edilizio adibito a uso profano: la chiesa fu ridotta a magazzino militare, prima della regia gendarmeria e poi dell'Aeronautica Militare, che usò il convento come sede del proprio comando per l'Italia settentrionale. Dopo il trasferimento del comando a Piacenza il complesso è rimasto abbandonato e nel 2001 è stato assegnato all'archivio di Stato. Dalla chiesa proviene la Madonna con Bambino e i santi Agostino e Girolamo di Francesco Maria Rondani. La tavola, asportata nel 1803 dai francesi come indennizzo di guerra, dopo la caduta di Napoleone e la restaurazione fu fatta rientrare a Parma per iniziativa del Ministro dei ducati di Parma, conte Magawly, e quindi collocato in galleria nazionale dal 1816. Note Bibliografia Felice da Mareto, Chiese e conventi di Parma, Parma, Deputazione di Storia Patria per le Province Parmensi, 1978. pp. 74, 82. Francesca Speculati, La chiesa di San Luca degli Eremitani in Parma. Studi e ricerche sul patrimonio artistico disperso, Parma, Collegio dei Notai, 2002. Voci correlate Chiese di Parma Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Luca Collegamenti esterni Chiesa di San Luca, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa di San Luca, su TourER - portale del patrimonio culturale dell'Emilia-Romagna, Segretariato regionale del Ministero della cultura per l'Emilia-Romagna.
San Luca a Via Prenestina

San Luca a Via Prenestina ist eine Titelkirche im Distrikt Prenestino-Labicano von Rom. Geschichte Sie wurde zwischen 1955 und 1958 nach den Plänen der Architekten Lucio und Vincenso Passarelli gebaut. Der damalige Weihbischof im Bistum Rom, Luigi Traglia, weihte sie am 20. Juni 1957. Sie ist Pfarrkirche der am 2. Januar 1956 durch ein Dekret von Kardinalvikar Clemente Micara gegründeten Pfarrei. Am 29. April 1969 wurde sie von Papst Paul VI. zur Titelkirche erhoben. Am 4. November 1979 besuchte Papst Johannes Paul II. die Kirche. Kardinalpriester Folgende Personen waren Kardinalpriester von San Luca a Via Prenestina: Antonio Poma, Erzbischof von Bologna, 28. April 1969–24. September 1985 José Freire Falcão, Erzbischof von Brasília, 28. Juni 1988–26. September 2021 Derzeitiger Kardinalpriester ist Luis José Kardinal Rueda Aparicio, Erzbischof von Bogotá, seit 30. September 2023 Weblinks Pfarreihomepage gcatholic.org Eintrag zu San Luca a Via Prenestina auf catholic-hierarchy.org (englisch) romanchurches
San Luca a Via Prenestina

De San Luca in Via Prenestina is een kerk in de Italiaanse hoofdstad Rome, gelegen aan de Via Luchino Dal Verme in de wijk Prenestino-Labicano. De kerk is gewijd aan de heilige evangelist Lucas. De kerk werd in de periode 1955-1958 gebouwd naar ontwerp van de Italiaanse architecten Lucio en Vincenzo Passarelli. De plechtige wijding van de kerk verrichtte kardinaal-vicaris Luigi Traglia op 20 juni 1957. De gelijknamige parochie was even daarvoor, met het decreet Neminem sane latet opgericht door zijn voorganger kardinaal Clemente Micara. De kerk werd in 1979 bezocht door paus Johannes Paulus II. Het gebouw is opgetrokken uit baksteen en de hoofdingang is te bereiken via een gietijzeren hek waarop het Christusmonogram is aangebracht. Basreliëfs op de voorgevel stellen gebeurtenissen uit de Bijbel voor. De rechthoekige kerk bestaat uit drie beuken. In het hele gebouw valt vooral het gebruik van marmer en beton op. Het priesterkoor is geheel belegd met mozaïeken. Het grootse mozaïek dat zich op de achterwand bevindt, stelt een zegende Christusfiguur voor. Ook het doopvont aan de evangeliezijde van het priesterkoor is door dezelfde kunstenaar, dit keer met aan water herinnerende symbolen, van mozaïek voorzien. Aan de wanden in de kerk bevinden zich schilderijen van verschillende kunstenaars. In de linker zijbeuk bevindt zich en standbeeld, voorstellende Sint Lucas, patroonheilige van deze kerk. Titelkerk De kerk werd in 1969 door paus Paulus VI verheven tot titelkerk. Houders van de titel waren: Antonio Poma (1969-1985) José Freire Falcão (1988-2021)
San Luca Evangelista

San Luca Evangelista, även benämnd San Luca Evangelista a Via Prenestina, är en kyrkobyggnad och titelkyrka i Rom, helgad åt den helige evangelisten Lukas. Kyrkan är belägen vid Largo di San Luca Evangelista i närheten av Via Prenestina i quartiere Prenestino-Labicano och tillhör församlingen San Luca Evangelista. Kyrkan förestås av stiftspräster. Historia Kyrkan uppfördes åren 1956–1957 efter ritningar av arkitekterna Lucio Passarelli och Vincenzo Passarelli och konsekrerades den 20 juni 1957 av ärkebiskop, sedermera kardinal, Luigi Traglia. Fasaden har en högrelief, utförd av Angelo Biancini. Reliefen visar scener som förknippas med den helige Lukas och Lukasevangeliet: Lukas visar på Jungfru Maria och Jesusbarnet med änglar Lukas med evangelistsymbolen oxen Den tolvårige Jesus i templet Jesus stillar stormen Pauli resor Kristus grips Kristus döms Jesus och den rike unge mannen Den förlorade sonen Den besatte och svinhjorden I interiören har Biancini även utfört korsvägens stationer i emalj samt Bebådelse-triptyken i keramik. Ovanför högaltaret hänger ett förgyllt bronskrucifix. Titelkyrka Kyrkan stiftades som titelkyrka med namnet San Luca a Via Prenestina av påve Paulus VI år 1969. Kardinalpräster Antonio Poma: 1969–1985 José Freire Falcão: 1988–2021 Bilder Kommunikationer Tunnelbanestation – Roms tunnelbana, linje Malatesta Busshållplats – Roms bussnät, linje 545 Busshållplats – Roms bussnät, linje 81 412 nMC Källor Noter Webbkällor ”San Luca a Via Prenestina” (på italienska). info.roma.it. Arkiverad från originalet den 7 december 2020. https://archive.md/NhoTD. Läst 7 december 2020. Tryckta källor Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 181. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Luca Evangelista.
Chiesa di San Luca Evangelista alla Querce

La chiesa di San Luca Evangelista alla Querce si trova a Prato. Storia e descrizione Realizzata nel 1968-1969 su progetto di Guido Guasti e Giannino Veronesi, è caratterizzata da articolate pareti e copertura a setti in cemento armato a doppia falda, rivestiti di rame. Dietro l'altare è un pregevole crocifisso ligneo cinquecentesco, nella navata una Immacolata in legno policromato, del XVIII secolo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Luca Evangelista Collegamenti esterni Fonte: scheda nel sito della Diocesi di Prato, su diocesiprato.it (archiviato dall'url originale il 21 dicembre 2012).