NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palazzo Barbaro a San Vidal

Palazzo Barbaro a San Vidal è un complesso formato da due palazzi di Venezia (Palazzo Barbaro Curtis e Palazzo Barbaro), situato nel sestiere di San Marco e affacciato sul Canal Grande tra Palazzo Franchetti e Palazzo Benzon Foscolo, dirimpetto a Palazzo Balbi Valier. Storia La parte più antica della struttura, detta Palazzo Barbaro Curtis (a sinistra) risale all'anno 1425 e fu costruita per essere la nobile dimora della nobile famiglia Spiera ad opera di Bartolomeo Bon: all'estinzione di questa casata venne acquistato da Zaccaria Barbaro. L'edificio di destra, detto semplicemente Palazzo Barbaro (per distinguerlo dalla parte vecchia), è un ampliamento degli anni 1690, su progetto di Antonio Gaspari, l'architetto di Ca' Zenobio degli Armeni: ospita una prestigiosa sala da ballo ancora oggi magnificamente conservata. In questa nuova parte fu chiesta la mano di Giambattista Tiepolo per la decorazione interna, tuttavia andata perduta nel corso del XIX secolo. Nella seconda metà dell'Ottocento, dopo che la famiglia Barbaro si era estinta, i palazzi furono acquistati dalla famiglia Curtis-Conte (ancora oggi proprietaria), che, oltre a provvedere al restauro, vi ospitò lo scrittore Henry James. In seguito, fu la prima residenza veneziana del compositore americano Cole Porter (prima di Ca' Rezzonico). A cavallo tra il 2000 e il 2001 la facciata è stata completamente ristrutturata e tinteggiata. Descrizione Palazzo Barbaro Curtis Perfetto esempio di stile gotico veneziano tre-quattrocentesco, il vecchio edificio è un palazzo di tre piani con mezzanino, al quale è stato poi aggiunto un ammezzato nel sottotetto. La facciata, secondo uno schema che raggiunge il suo apice in Ca' Bernardo, è aperta da due portali al pian terreno (ogivale quello di sinistra, rettangolare quello centrale) e ai due piani nobili da quadrifore ogivali (in posizione centrale), alle quali si affianca una coppia di monofore, tutte inserite in cornice lapidea quadrangolare. Le decorazioni del primo piano nobile appaiono più recenti rispetto a quelle del secondo. Ad abbellire la superficie visibile dal Canal Grande sono inserite delle caratteristiche patere e formelle. Palazzo Barbaro La parte nuova, più stretta e alta, è un edificio barocco di quattro piani, la cui facciata è caratterizzata al secondo piano nobile da una forometria composta da quattro aperture a tutto sesto, con mascherone in chiave e balaustra: le due centrali sono riunite a formare una bifora. Un'altra bifora a tutto sesto si trova al terzo piano, sotto il piccolo frontone che sovrasta centralmente la facciata. Internamente ai piani nobili, malgrado la rimozione delle opere del Tiepolo, va ricordata la decorazione a stucco di Abbondio Stazio. Note Bibliografia Marcello Brusegan. La grande guida dei monumenti di Venezia. Roma, Newton & Compton, 2005. ISBN 88-541-0475-2. Guida d'Italia – Venezia. 3ª ed. Milano, Touring Editore, 2007. ISBN 978-88-365-4347-2. Voci correlate Palazzi di San Marco Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Barbaro a San Vidal Collegamenti esterni Jan-Christoph Rößler (a cura di), Palazzo Barbaro-Curtis, su venezia.jc-r.net.
Palazzi Barbaro

Os Palazzi Barbaro (também chamada Ca'Barbaro) são um par de palácios unidos no Grande Canal de Veneza, que eram a residência oficial da Família Barbaro. O primeiro dos dois palácios é feito no estilo gótico e foi construído em 1425 por Bartolomeo Bon, um mestre veneziano. A segunda construção foi executada no estilo barroco com desenho feito em 1694 por Antonio Gaspari, um dos maiores arquitetos do século XVII. A ampliação de Gaspari foi feita na residência da família dotando-a de um grande salão de bailes, que possui em seu interior um magnífico trabalho de estuque barroco e pinturas com motivos da Roma Antiga por mestres como Sebastiano Ricci (a pintura "Rapto das Sabinas") e trabalhos de Giambattista Piazzeta. Henry James considerou este salão como o melhor exemplo de interior do barroco veneziano, descrevendo-o em seu romance The Wings of the Dove. No século XVIII foi criada uma elegante biblioteca no terceiro andar do palácio com ricos desenhos de estuque no teto. No centro do teto da biblioteca ficava a obra-prima de Tiepolo "A Glorificação da Família Barbaro", pintura atualmente exposta no Metropolitan Museum of Art de Nova Iorque. O velho palácio foi comprado por um parente do pintor John Singer Sargent, John Sargent Curtis em 1885. Por conta disso o local tornou-se um centro de vida cultural norte-americana em Veneza, recebendo hóspedes como Henry James, Whistler, Robert Browning e Claude Monet. James concluiu seu romance The Aspern Papers no palácio e este foi usado como cenáro para a filmagem de seu romance The Wings of the Dove. Notas Ligações externas Ca'Barbaro (em italiano) visitado em 10 de julho de 2007.
Палаццо Барбаро

Палаццо Барбаро (итал. Palazzo Barbaro) — два примыкающих друг к другу дворца в Венеции на Гранд-канале в районе Сан-Марко. Располагаются рядом с палаццо Кавалли-Франкетти. История Первый дворец был построен в готическом стиле в 1425 году, архитектор Джованни Бон. Дворец сменил несколько владельцев, в 1465 г. его приобрёл Захария Барбаро (Zaccaria Barbaro), прокуратор собора Сан-Марко. Второй дворец, в стиле барокко, был спроектирован в 1694 году архитектором Антонио Гаспари В конце XIX — начале XX веков в старый дворец приезжало много известных личностей. Среди гостей семьи американских миллионеров Кертисов из Бостона были Роберт Браунинг, Клод Моне, Джон Сингер Сарджент, Джеймс Уистлер, известный меценат Изабелла Гарднер. А писатель Генри Джеймс написал в этом доме своё произведение «Бумаги Асперна». См. также Список дворцов Венеции Примечания
Torri dei Castiglioni

Die Torri dei Castiglioni, auch Castello di Castione genannt, ist die Ruine einer spätmittelalterlichen Hangburg, die im Ortsteil Zibana der Gemeinde Palanzano in der italienischen Region Emilia-Romagna liegt. Geschichte Die ursprüngliche Festung über dem ‚‚Cedra‘‘-Tal wurde im Spätmittelalter errichtet; die erste sichere Dokumentation stammt aus dem Jahr 1444. Das ganze 15. Jahrhundert hindurch, in einer Zeit, als die Burg „Castione“ oder „Castro“ genannt wurde, war sie zwischen dem Parma-Zweig und dem Reggio-Zweig der mächtigen Familie Vallisneri umstritten, die sie wahrscheinlich bis zum Untergang des Hauses behielt, der vermutlich an der Schwelle vom 16. zum 17. Jahrhundert kam. Das Anwesen fiel dann an die Castiglionis vom Hause Belzebù, die reichen Besitzer des Ortes. Im 16. Jahrhundert wurden die drei Türme errichtet, die heute noch stehen, um die Grenze zwischen dem Valle dei Cavallieri und dem Monchio delle Corti zu markieren. Der befestigte Komplex verfiel dennoch zu einer Ruine, sodass 1697 nur noch einige Mauerabschnitte und die Zisterne, die noch mit Wasser gefüllt war, erhalten geblieben waren. Um 1890 leitete Domenico Castiglioni Arbeiten zum kompletten Wiederaufbau der Türme ein, auch wenn dies vielleicht tiefgreifende Veränderungen der ursprünglichen Gestalt des Gebäudes mit sich brachte. Später verfiel der Komplex ein zweites Mal deutlich, bis zahlreiche Teile davon einstürzten. Beschreibung Von dem befestigten Komplex sind heute nur noch die Ruinen der drei hohen Türme erhalten, die im späten 19. Jahrhundert aus unregelmäßigen Steinquadern erbaut wurden. Die Strukturen mit rundem Grundriss enthalten einige Tür- und Fensterrahmen aus grauen Steinblöcken, die vermutlich bei der letzten Rekonstruktion hinzugefügt wurden. Man kann insbesondere das Haupteingangsportal erkennen, dessen Schlussstein durch ein Halbrelief geziert ist, das das Wappen der Castiglionis zeigt, flankiert vom Epigraph „Amor et Fides“ (dt.: Liebe und Treue). Einzelnachweise
Rifugio Dodici Apostoli

Das Rifugio Dodici Apostoli, vollständiger Name Rifugio Dodici Apostoli „F.lli Garbari“, auch in der Schreibweise Rifugio XII Apostoli (deutsch Zwölf-Apostel-Hütte) ist eine Schutzhütte der Società degli Alpinisti Tridentini (SAT) in der Brenta im Trentino. Die in der Regel von Mitte Juni bis Mitte September geöffnete Hütte verfügt über 38 Schlafplätze sowie einen Winterraum mit 6 Betten. Lage Die Schutzhütte liegt im südlichen Bereich Brentagruppe auf der zum Val Rendena hin gewandten Westseite. Sie wurde am äußeren Rand einer Mulde, der Conca di Pratofiorito, im Talabschluss des Val di Nardis auf einer Höhe von 2487 m s.l.m. errichtet. Benannt ist sie nach einer auffälligen kleinen Felsformation, die betenden Personen ähnelt, am gleichnamigen südlich gelegenen Passo XII Apostoli. Wenige hundert Meter vom Rifugio entfernt, befindet sich eine am nördlichen Wandfuß der Cima dei XII Apostoli in den Fels gesprengte Kapelle, die den am Berg verunglückten Personen gewidmet ist. Geschichte Das Rifugio wurde 1908 nach einjähriger Bauzeit eingeweiht. Die von der SAT erbaute Hütte konnte dank der finanziellen Hilfe der beiden Brüder Carlo und Giuseppe Garbari, zweier wohlhabender Kaufleute aus Trient sowie Hobby-Alpinisten und Fotografen, errichtet werden. Mit dem Bau kam man der Sektion Berlin des DuOeAV zuvor, der nach dem Bau der Tuckettpasshütte hier den Bau einer weiteren Schutzhütte in der Brentagruppe plante. Der ursprüngliche würfelförmige Bau wurde 1956 erstmals erweitert und zwischen 1998 und 1999 komplett renoviert. 1952 entstand oberhalb der Hütte in der Nordwand der Cima dei XII Apostoli die Zwölf-Apostel-Kapelle, eine Gedenkkapelle für Bergopfer. Zugänge Vom Parkplatz Malga Movlina im Val d’Algone, 1800 m auf Weg 354, 307 in 2 Stunden 40 Minuten Von Doss del Sabion (über die Seilbahn ab Pinzolo), 2100 m auf Weg 357, 307 in 2½ Stunden Von Pra Rodont (Seilbahn ab Pinzolo), 1530 m auf Weg 357B, 307 in 4 Stunden Nachbarhütten und Übergänge Zum Rifugio Pedrotti, 2491 m auf Weg 304, in 3,5 Stunden Zum Rifugio Agostini, 2405 m in 2½ Stunden Zum Rifugio Brentei, 2182 m auf Weg 304 in 2½ Stunden Literatur und Karten Achille Gadler, Mario Corradini: Rifugi e bivacchi nel Trentino. Panorama, Trento 2003, ISBN 978-88-87118-40-7. Società degli Alpinisti Tridentini – Sezione del CAI – Commissione Sentieri: … per sentieri e luoghi. Sui monti del Trentino. 5 Presanella, Adamello, Dolomiti di Brenta. Euroedit, Trento 2017, ISBN 978-88-941381-3-9. Alpenvereinskarte 1:25.000, Blatt 51, Brentagruppe Tabacco Blatt 053 Dolomiti di Brenta (1:25.000) Weblinks Rifugio XII Apostoli – “Fratelli Garbari” auf sat.tn.it (italienisch) Einzelnachweise
Rifugio XII Apostoli

De Rifugio XII Apostoli (volledig: Rifugio XII Apostoli - Carlo e Giuseppe Garbari of Rifugio XII Apostoli - Fratelli Garbari) is een berghut in de gemeente Stenico in de Italiaanse provincie Trente. De berghut, gelegen op een hoogte van 2487 meter in de Brenta, een berggroep in de Dolomieten, behoort toe aan de Società Alpinisti Tridentini. De hut werd in 1907 en 1908 met financiële steun van de Carlo en Giuseppe Garbari, Trentse patriotten, alpinisten en fotografen gebouwd en later uit dank hiervoor naar hen vernoemd. De hut staat in het stroomgebied van de Pratofiorito, nabij de gletsjers Vedretta di Pratofiorito en Vedretta d'Agola. De berghut had oorspronkelijk de vorm van een kubus; in 1956 volgde een uitbreiding en is in 1999 heropend na een grondige renovatie en uitbreiding van het gebouw in 1997 en 1998. Nabij de hut is een kerkje te vinden, dat werd op 28 september 1952 werd gewijd aan Onze Lieve Vrouw. Sindsdien wordt hier iedere zondag een mis opgedragen ter nagedachtenis aan alle alpinisten die in de bergen het leven lieten. De naam XII Apostoli is afgeleid van een nabijgelegen groep van twaalf kleine rotsen, gelegen nabij de gelijknamige bergpas, die als twaalf apostelen naast elkaar staan. Toppen die worden beklommen vanaf de Rifugio XII Apostoli zijn de Cima Dodici Apostoli (2699 meter), de Cima Tosa (3159 meter), Cima d'Ambiez (3096 meter) en de Cima d'Agola (2959 meter). Nabijgelegen berghutten zijn de Rifugio Brentei (2182 meter), de Rifugio Silvio Agostini (2405 meter) en de Rifugio Tommaso Pedrotti (2486 meter).
Castello di Scaldasole

Il castello di Scaldasole si trova nel comune di Scaldasole, in provincia di Pavia. Storia Il nucleo originale del castello fu costruito tra il X ed il XII secolo e fu feudo dei Campeggi (una famiglia aristocratica di parte guelfa di Pavia). Tra il 1334 e il 1404 passò alla famiglia Folperti di Scaldasole che fece intraprendere dagli architetti Milanino de Saltariis, Bernardo e Martino de Soncino, la costruzione sul lato sud del castello originale, del ricetto, vasto cortile rettangolare fortificato in grado di raccogliere in caso di necessità l'intera popolazione del paese. Successivamente, i marchesi Malaspina, nuovi feudatari di Scaldasole, abbellirono il castello con un portico ed una loggia e fecero affrescare alcune sale. Fu questo complesso edilizio, con le sue sette torri medioevali, le volte e i camini rinascimentali, ad ospitare nel tempo alcuni illustri personaggi tra cui nel 1491 Isabella d'Aragona, figlia di Alfonso duca di Calabria e promessa sposa di Gian Galeazzo Sforza duca di Milano, nel 1497 l'imperatore Massimiliano I d'Asburgo e nel 1533 Carlo V d'Asburgo. Tra il secolo XV e il XVII secolo il castello fu oggetto di innumerevoli passaggi di proprietà: Filippo Maria Visconti, toltolo alla famiglia Folperti nel 1430 lo diede nel 1436 al camerario ducale messer Innico I d'Avalos figlio di Ruy López Dávalos conte di Ribadeo per poi incamerarlo nel 1444 per rinuncia dello stesso. Francesco I Sforza la restituì ai Folperti nel 1451. Cinque anni dopo pervenne a Francesco Pico della Mirandola conte di Concordia e nel 1461, per atto di successione, a suo genero Giacomo Malaspina, marchese di Fosdinovo. Nel 1577 fu ceduto al conte Rinaldo Tettoni, il quale lo vendette al cardinale Tolomeo Gallio di Como nel 1582 i cui eredi, i Gallio Trivulzio duchi d'Alvito, alienarono le proprietà locali al loro livellario Carlo Brielli nel 1799 che, tre anni dopo, le diede in investitura perpetua al nobile Giovanni Antonio Strada di Garlasco, ai cui discendenti appartiene tuttora. Descrizione Il castello si presenta con l'impianto tipico delle fortificazioni viscontee di pianura, con gli edifici che formano un cortile centrale rettangolare - con al centro un pozzo in laterizio - delimitato da torri angolari munite di merlatura esterna, di fossato e barbacane con un ponte levatoio all'ingresso. La sua tipologia edilizia tuttavia si caratterizza nel panorama lombardo dalla presenza, a sud, del ricetto che risulta costituito da tre corpi di fabbrica uniti al castello con due torri gemelle ed una centrale in corrispondenza dell'ingresso orientale. Complessivamente, il complesso comprende cinque torri: una funge da ingresso al ricetto, mentre le rimanenti sono disposte agli angoli del castello. Note Bibliografia Carlo Perogalli, Enzo Pifferi e Angelo Contino, Castelli in Lombardia, Como, Editrice E.P.I., 1982. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Scaldasole Collegamenti esterni Sito ufficiale, su castellodiscaldasole.it. Castello di Scaldasole, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia.
Stazione di Como San Giovanni

Stazione di Como San Giovanni vasútállomás Olaszországban, Lombardia régióban, Como településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Chiasso–Milánó-vasútvonal Como–Lecco-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Chiasso vasútállomás (Chiasso–Milánó-vasútvonal) Como Camerlata railway halt (Chiasso–Milánó-vasútvonal, Como–Lecco-vasútvonal) Kapcsolódó szócikkek Lombardia vasútállomásainak listája További információk Források
Station Como San Giovanni

Het station Como San Giovanni (Italiaans: Stazione di Como San Giovanni) is een spoorwegstation in de stad Como in de Noord-Italiaanse provincie Como in de regio Lombardije. Het station ligt ten zuidwesten van het stadscentrum en is een van de drie stations nabij het stadscentrum van Como. De andere twee stations zijn station Como Lago en station Como Nord Borghi en liggen beide op een andere spoorlijn dan station Como San Giovanni. Het station is het eerste station op de spoorlijn Como-Lecco en is het laatste station op de spoorlijn Milaan-Chiasso voordat deze de grens over gaat met Zwitserland. Sinds 2008 vinden er echter geen structurele grenscontroles meer plaats als gevolg van de Verdragen van Schengen. Het station wordt beheerd door Rete Ferroviaria Italiana en bediend door spoorwegmaatschappij Trenitalia. Geschiedenis Op 27 juli 1875 werd het station geopend met de inauguratie van de sectie Albate–Como van de spoorlijn Milaan-Chiasso.
Como San Giovanni

Como San Giovanni (wł. Stazione di Como San Giovanni) – stacja kolejowa znajdująca się w Lombardii, w mieście Como. Stacja została otwarta w 1875 roku i jest głównym dworcem miasta. Stacja obsługuje obecnie dwie ważne linie regionalne. Pierwszą jest linia pospieszna łącząca Mediolan ze szwajcarskim miastem Chiasso, będąc ostatnią stacją po stronie włoskiej. Drugą linią jest połączenie Como – Lecco. Obie obsługiwane są przez krajowego operatora Trenitalia. Budynek dworca jest wielopiętrowy, podróżni mają wstęp jedynie na parter, gdzie znajduje się poczekalnia, kasy oraz automaty biletowe. Przed dworcem znajduje się dworzec autobusowy z połączeniami do centrum miasta oraz pozostałych miast niedaleko jeziora Como. Przypisy
Каризоло

Каризо̀ло (на италиански: Carisolo; на ломбардски: Carisöl, Каризьол) е село и община в Северна Италия, автономна провинция Тренто, автономен регион Трентино-Южен Тирол. Разположено е на 801 m надморска височина. Населението на общината е 961 души (към 2018 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Carisolo

Carisolo ist eine Gemeinde mit 910 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) im Val Rendena im Trentino (Provinz Trient) in Italien. Der Ort liegt etwa 30 km nordwestlich von Trient. Nachbargemeinden sind Caderzone Terme, Giustino, Ossana, Pinzolo und Vermiglio. Bevölkerungsentwicklung Partnerschaft Die Gemeinde pflegt eine Partnerschaft zu der deutschen Kleinstadt Daun in Rheinland-Pfalz. Weblinks Einzelnachweise
Carisolo

Carisolo (Carisöl in local dialect) is a comune (municipality) in Trentino in the northern Italian region Trentino-Alto Adige/Südtirol, located about 30 kilometres (19 mi) northwest of Trento. As of 31 December 2004, it had a population of 936 and an area of 24.7 square kilometres (9.5 mi2). Carisolo borders the following municipalities: Vermiglio, Ossana, Pinzolo, Giustino, and Caderzone. Demographic evolution References External links (in Italian) Homepage of the city
Carisolo

Carisolo est une commune italienne d'environ 900 habitants située dans la province autonome de Trente dans la région du Trentin-Haut-Adige dans le nord-est de l'Italie. Géographie Carisolo est situé dans le val Rendena creusé par la rivière Sarca entre le massif de l'Adamello-Presanella à l'ouest et le massif de Brenta à l'est. Histoire Économie Culture Administration Hameaux Communes limitrophes Les communes limitrophes sont Caderzone, Giustino, Ossana, Pinzolo et Vermiglio. Jumelages Daun (Allemagne) depuis 2004 Notes et références Portail du Trentin-Haut-Adige
Carisolo

Carisolo is een gemeente in de Italiaanse provincie Trente (regio Trentino-Zuid-Tirol) en telt 936 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 24,7 km², de bevolkingsdichtheid is 38 inwoners per km². Demografie Carisolo telt ongeveer 381 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 13,8% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Carisolo grenst aan de volgende gemeenten: Vermiglio, Ossana, Pinzolo, Giustino, Caderzone. Externe link http://www.carisolo.com
Carisolo

Carisolo – miejscowość i gmina we Włoszech, położona w dolinie Val Rendena, w regionie Trydent-Górna Adyga, w prowincji Trydent. Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 918 osób, a gęstość zaludnienia wynosi 38,2 os./km². Linki zewnętrzne Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica
Carisolo

Carisolo este o comună din provincia Trento, regiunea Trentino-Alto Adige, Italia, cu o populație de 941 locuitori (1 ianuarie 2023) și o suprafață de 25,12 km². Demografie Carisolo - evoluția demografică Date: Recensăminte sau birourile de statistică - grafică realizată de Wikipedia Referințe Legături externe Comunele Italiei Arhivat în 8 septembrie 2010, la Wayback Machine.
Каризоло

Каризоло (итал. Carisolo) — коммуна в Италии, располагается в провинции Тренто области Трентино-Альто-Адидже. Население составляет 936 человек (2008 г.), плотность населения составляет 39 чел./км². Занимает площадь 24 км². Почтовый индекс — 38080. Телефонный код — 0465. Покровителем коммуны почитается святитель Николай Мирликийский, чудотворец, празднование 6 декабря. Демография Динамика населения: Города-побратимы Даун, Германия (2004) Администрация коммуны Официальный сайт: http://www.carisolo.com/ Примечания Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.) Национальный институт статистики (итал.) http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Каризоло

Каризоло (итал. Carisolo) је насеље у Италији у округу Тренто, региону Трентино-Јужни Тирол. Према процени из 2011. у насељу је живело 940 становника. Насеље се налази на надморској висини од 797 м. Становништво Партнерски градови Даун Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Каризоло

Каризоло (італ. Carisolo) — муніципалітет в Італії, у регіоні Трентіно-Альто-Адідже, провінція Тренто. Каризоло розташоване на відстані близько 500 км на північ від Рима, 30 км на захід від Тренто. Населення — 975 осіб (2014). Покровитель — святий Миколай. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 68 іноземців з 15 країн, серед них 34 громадяни країн Євросоюзу. Сусідні муніципалітети Кадерцоне Джустіно Оссана Пінцоло Вермільйо Див. також Список муніципалітетів провінції Тренто Примітки
Catedral de San Miguel Arcángel (Albenga)

La Catedral de San Miguel Arcángel​ o simplemente Catedral de Albenga​ (en italiano: Cattedrale di S. Michele Arcangelo) es una catedral católica de rito romano dedicada a San Miguel en la ciudad de Albenga, en la provincia de Savona y la región de Liguria, Italia.​ Es la sede de la diócesis de Albenga-Imperia. Una iglesia ha ocupado el lugar desde el IV hasta el siglo V, pero la estructura actual es medieval, construida alrededor del 1100, con una reconstrucción importante en la segunda mitad del siglo XIII, y otra en 1582. Un proyecto de la restauración en la década de 1970 reparó la estructura medieval del edificio. El campanario fue reconstruido en su forma actual en la década de 1390. Las reliquias de San Verano, que fue importante en la cristianización de Albenga en el siglo VI, se conservan en un santuario. El interior de la catedral está bien surtido con esculturas y obras de arte. Los frescos del techo del siglo XIX son de Maurizio y Tommaso Carrega. Otros frescos, particularmente los del ábside, son del siglo XV. Véase también Iglesia católica Catedral de San Miguel Arcángel Referencias