Kościół św. Marcelego w Rzymie

Kościół św. Marcelego na Corso (wł. Chiesa di San Marcello al Corso) – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie. Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii Santi XII Apostoli oraz kościołem tytularnym. Jest też kościołem stacyjnym ze szóstej środy Wielkiego Postu. Lokalizacja Kościół znajduje się w II Rione Rzymu – Trevi przy Piazza San Marcello 5. Patron Patronem świątyni jest św. Marceli I – papież w latach 308–309. Historia W kościele tym w 418 roku został konsekrowany papież Bonifacy I, ten fakt jest pierwszym dowodem na istnienie tej świątyni. Następnie kościół został wymieniony w aktach synodu z 499 i 595 roku jako Titulus Marcelli. W VIII wieku kościół został odnowiony przez papieża Hadriana I, natomiast Grzegorz IV sprowadził do świątyni relikwie św. Marcelego z San Silvestro a Priscilla. Fragmenty paleochrześcijańskiej świątyni zostały odkryte podczas prac archeologicznych. Kościół miał wówczas trzy nawy z półokrągłą apsydą i był zbudowany w technice opus listatum, przy czym był ustawiony odwrotnie w stosunku do obecnie istniejącej budowli. W połowie XII wieku do nawy północnej (i być może również południowej) dodano niewielką apsydę, natomiast pod koniec XII wieku wyburzono wszystkie apsydy i wybudowano transept zakończony apsydami. W 1375 roku papież Grzegorz XI przekazał kościół serwitom. Kościół został zniszczony przez pożar w nocy 22 maja 1519 roku, ocalały tylko ściany zewnętrzne oraz drewniany krucyfiks z XV wieku, obecnie znajdujący się w kaplicy krzyża. Odbudowa została przeprowadzona według projektu Jacopo Sansovino, odwrócono wówczas usytuowanie prezbiterium i wejścia, zrezygnowano z naw bocznych i transeptu na korzyść ciągu kaplic bocznych. Wydarzenia związane z Sacco di Roma przerwały odbudowę, po jej wznowieniu wyznaczono Giovanni Mangone do zakończenia projektu. W 1569 roku wybudowano apsydę według projektu Annibale Lippi i ponownie przerwano prace. Kościół został uznany za ukończony i ponownie konsekrowany w 1592 roku. Fasada kościoła powstała w latach 1682–1686 według projektu Carlo Fontana. Figury w górnej części fasady zostały umieszczone w 1701 roku. W 1823 roku została zlikwidowana parafia św. Marcelego. W latach 1861–1867 pod kierunkiem Virginio Vespignani odrestaurowano wnętrze. Architektura i sztuka Fasada kościoła jest dużo wyższa od nawy głównej. Fasada jest dwukondygnacyjna, została wykonana z trawertynu. Nad drzwiami znajduje się rzeźba autorstwa Antonio Raggi z 1686 roku przedstawiająca scenę odmowy przyjęcia papieskiej tiary przez św. Filipa Benicjusza. W bocznych częściach dolnej kondygnacji fasady znajdują się rzeźby przedstawiające św. Filipa Benicjusza i św. Marcelego dłuta Francesco Cavallini z 1686 roku. Kościół jest trójnawowy z dużą apsydą, przy czym nawy boczne są podzielone na kaplice, po pięć z każdej strony. Płaski, kasetonowy drewniany sufit został wykonany w latach 1592–1594, zawiera on symbole ilustrujące tytuły Matki Bożej z Litanii Loretańskiej, w centrum znajduje się rzeźbiona płaskorzeźba Niepokalanego Poczęcia. Autorem projektu był Carlo Francesco Lambardi. Ambona została zaprojektowana przez Giovanniego Mattia de Rossiego i wykonana przez Carlo Torriani w 1673 roku. Anioła, który ją wspiera, wykonał z kolei Pietro Paolo Naldini. Kardynałowie prezbiterzy Kościół św. Marcelego w Rzymie jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sancti Marcelli). Uwagi Przypisy