NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Monumento al Marinaio d’Italia

Das Monumento al Marinaio d’Italia ist ein Marine-Ehrenmal in Brindisi, Italien. Es wurde zwischen 1932 und 1933 zum Gedenken an die im Ersten Weltkrieg gefallenen italienischen Seeleute errichtet. Zentraler Bestandteil des Ehrenmals ist ein Turm, der eine gewisse Ähnlichkeit mit dem des deutschen Marine-Ehrenmals Laboe hat. Vorgeschichte Die Stadt Brindisi wurde von Benito Mussolini durch Beschluss vom 20. Juni 1925 für den Bau des Ehrenmals ausgewählt, da ihr Hafen im Krieg eine strategisch bedeutende Rolle bei der Kontrolle der Adria gespielt hatte (Otranto-Sperre). Der 1927 vom Architekten Saverio Dioguardi (1888–1961) vorgelegte Entwurf blieb auf dem Papier, da die Spenden nicht ausreichten. Die bis 1932 gesammelten Mittel ermöglichten dann die Realisierung eines Ehrenmal-Komplexes mit einem Turm und einer kleinen Parkanlage, entworfen von dem Architekten Luigi Brunati und von dem Bildhauer Amerigo Bartoli (1890–1971). Die Bauarbeiten begannen am 28. Oktober 1932, die Einweihung erfolgte am 4. November 1933. Kurzbeschreibung Das Ehrenmal befindet sich am Posillipo-Ufer im Stadtteil Casale, rund 400 Meter westlich der Einfahrt in den inneren Hafen. Umgeben wird es von einer festungsartigen Anlage, die von oben betrachtet die Form eines stilisierten fliegenden Vogels hat. Von dem im Norden gelegenen Piazzale Superiore führen zwei Freitreppen zum tiefer gelegenen Platz am Ufer. Flankiert werden sie von Geschützen und Ankern österreichischer Kriegsschiffe. Dazwischen befindet sich der Turm, der die Form eines Ruders hat. Auf der Seite des oberen Platzes beträgt die Höhe des Turmes 53 Meter, auf der Seite des unteren Platzes 68 Meter. Der aus Stahlbeton bestehende Turm wurde mit Carparo-Stein aus Apulien verblendet. Oben befindet sich eine kleine Aussichtsplattform, knapp darunter auf der Seeseite in einer Mauernische eine zehn Tonnen schwere Madonnenstatue, in der Turmbasis eine 27 Meter lange Krypta. In der Krypta, die einem gekenterten Schiffsrumpf nachempfunden ist, wurden die Namen von knapp 6000 gefallenen Seeleuten des Ersten Weltkriegs eingraviert, im Jahr 1965 kamen noch Gedenktafeln für rund 34000 gefallene Seeleute des Zweiten Weltkriegs dazu. Im Altarraum steht eine Bronzestatue der Stella Maris. Einzelnachweise Weblinks Beschreibung auf brindisiweb.it Beschreibung auf der Website der Provinz Brindisi Bilder und Artikel auf iltimonedibrindisi.it
Monument voor de Italiaanse matroos

Het Monument voor de Italiaanse matroos of Monumento al Marinaio d’Italia (1933) is een nationaal oorlogsmonument in Brindisi, in de regio Apulië. Het herdenkt in oorsprong de gesneuvelde zeelui van de Koninklijke Vloot van Italië tijdens de Eerste Wereldoorlog. Beschrijving Het monument staat midden in de haven van Brindisi, in de straat Via Duca degli Abruzzi. Het is 53 m hoog te rekenen vanaf het bovenste terras en 68 hoog vanaf de oever. Het heeft de vorm van een zeil. Vanuit de lucht bekeken heeft het de vorm van een vogel, waarbij de twee zijmuren van het memoriaal de vleugels zijn van de vogel. In de top van het monument is er een uitkijkplatform met een Mariabeeld. Het monument heeft onderaan een crypte in de vorm van een scheepsruim. Achterin staat een koperen Mariabeeld genaamd Stella Maris. In de crypte staan de namen in marmer gegrift van de 6.000 zeelui die stierven in de Eerste Wereldoorlog. Ankers en andere onderdelen van Oostenrijks-Hongaarse marineschepen dienen als versiering. Historiek Na de Eerste Wereldoorlog beslisten admiraal Thaon de Revel en medestanders om de gesneuvelde Italianen van de vloot te herdenken. De keuze viel op de stad Brindisi. De reden was de strategische rol die de vloot vanuit Brindisi gespeeld had. In 1915 wisselde het koninkrijk Italië namelijk van kamp. Italië sloot zich aan bij de Geallieerden. Van de ene dag op de andere sloten de Italianen de Adriatische Zee af voor Oostenrijk-Hongarije. Duitsers en Oostenrijkers spraken van de Otranto-Sperre of het afsluiten van de Straat van Otranto. De vloot van Oostenrijk-Hongarije was ingesloten, en dit gebeurde allemaal vanuit Brindisi. De Italiaanse Vloot organiseerde in de jaren 1920 concerten in heel Italië om het monument te financieren. De regeringscommissaris van het project was Achille Starace. Starace was een fascistenleider afkomstig van Gallipoli, nabij Brindisi gelegen, ook in de regio Apulië. Doch de fondsen bleken ontoereikend en ondanks nieuwe giften gebeurde er niets met het ontwerp van architect Saverio Dioguardi. Benito Mussolini, de fascistische leider in het koninkrijk Italië, besliste in 1932 dat er voldoende budget beschikbaar was om de bouw te starten. Een nationale architectenwedstrijd werd op poten gezet. Uit de 92 inzendingen koos het regime voor het plan van architect Luigi Brunati en beeldhouwer Amerigo Bartoli. Hun thema was Sta Come Torre of Sta recht zoals een toren. De bouw vond plaats van 1932 tot 1933. Op 4 november 1933 werd het Monument voor de Italiaanse matroos ingehuldigd. Victor Emanuel III, koning van Italië, en Achille Starace waren de prominenten. Later werden herdenkingsplaten toegevoegd voor de 33.900 gesneuvelde zeelui van de Koninklijke Italiaanse vloot tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1965 installeerde Giulio Andreotti, minister van Defensie, plechtig de installatie van een eeuwige vlam. Er volgden herdenkingsplaten van Italiaanse mariniers gesneuveld tijdens UNO-vredesmissies, onder meer in Libanon. In 2014 stond het ministerie van Defensie in Rome het eigendom af aan de stad Brindisi.
Monumento al Marinaio d’Italia

Monumento al Marinaio d’Italia är ett minnesmonument i Brindisi, Italien. Det uppfördes 1932–1933 till minne av italienska sjömän som stupat i första världskriget. Monumentet ligger på Posillipostranden vid den inre hamnen. Tornet är byggt i betong och klätt i carparosten från Apulien. Källor Monumento al Marinaio d’Italia
Morgantina

Morgantina (grec antic: Μοργαντίνη o Μοργάντιον, llatí: Morgantia, Murgantia o Morgantium) va ser una ciutat de Sicília a l'interior de l'illa, al sud-oest de Catània. Era una ciutat dels sículs, encara que Estrabó diu que la van fundar els morgetes, que suposa que van arribar des del sud d'Itàlia, però es creu que és un error, per la semblança del nom. Diodor de Sicília la menciona per primer cop quan diu que a l'any 459 aC era una ciutat considerable. En aquest temps la va conquerir el rei Ducetius, i amb això va augmentar la seva fama, però a la seva mort la ciutat va recuperar la independència. Segons Tucídides, amb la pau acordada per Hermòcrates el 424 aC, la ciutat va passar a Camarina, que en pagaria un tribut per ella a Siracusa, però la gran distància entre ciutats fa pensar que es tracta d'un error. L'any 396 aC tornava a ser independent i la va conquerir Dionís el Vell de Siracusa al mateix temps que Agírion (Agyrium), Menaenum i altres. Agàtocles s'hi va refugiar quan va ser expulsat de Siracusa i amb mercenaris de la ciutat i d'altres ciutats de l'interior d'Itàlia, va poder establir la seva tirania l'any 317 aC. Durant la Segona Guerra Púnica la va ocupar una guarnició romana i s'hi van establir magatzems de gra, però els seus habitants van entregar la ciutat al general Himilcó, i després va passar al siracusà Hipòcrates. Finalment va tornar a Roma, però es va revoltar altre cop quan Marc Claudi Marcel va sortir de Sicília l'any 211 aC. El pretor Marc Corneli, la va recuperar i la ciutat i el seu territori van ser entregats a un cos de mercenaris d'Ibèria dels cartaginesos que havien desertat al camp dels romans, i que estaven dirigits per Mèric. Sota domini romà va continuar sent una ciutat de certa importància. En la Segona Guerra Servil, el 102 aC, els caps rebels dels esclaus Salvi Trifó i Atenió la van assetjar, però era un lloc molt ben fortificat i no és clar si la van arribar a ocupar. Ciceró l'esmenta com a ciutat important amb un territori molt fèrtil i que produïa molt de gra, encara que va patir les exaccions de Verres, i Plini el Vell repeteix aquestes afirmacions i diu que era un municipi romà. Estrabó l'esmenta com una ciutat que ja no existia en el seu temps, però probablement es confon. El que sí que és cert és que al període imperial va entrar en decadència i restà despoblada en època incerta. La seva ubicació no s'ha pogut determinar. Notes Referències
Morgantina

Morgantina ou Morgantiné est un site archéologique italien de la période préromaine, situé à Aidone, en Sicile. Histoire de la cité Le site est un établissement protohistorique et antique, habité par les Sicanes puis les Sicules, eux-mêmes chassés par les Morgètes. Hellénisée à partir du VIe siècle av. J.-C. sous l'influence des colons chalcidiens de Catane, la cité est prise par le roi sicule Doukétios qui la rase. Elle se relève sous la tyrannie de Timoléon. Aux IVe et IIIe siècles av. J.-C., Morgantina est une riche cité essentiellement agricole. Caton mentionne le cépage Murgentinum, qui en est originaire, avant d'être acclimaté en Italie centrale. Elle est sévèrement punie par les Romains après avoir pris le parti des Carthaginois lors de la deuxième guerre punique. La ville décline jusqu'à ne plus former une cité à l’époque de Strabon. Fouilles Le site de Morgantina a été fouillé par des chercheurs de l'université de Princeton à partir de 1955. L'essentiel des vestiges retrouvés (agora, théâtre, maisons) date d'après cette reconstruction. Notes et références Articles connexes Histoire de l'Italie préromaine Histoire de la Sicile grecque Portail de l’archéologie Portail de la Grèce antique Portail de la Sicile
Morgantina

Morgantina (även Murgantia) är en arkeologisk utgrävning på Sicilien i kommunen Aidone. Den tidigaste större bosättningen som hittats var från järnåldern på höjden Cittadella i området som fanns från omkring 1000-talet till cirka 450 f.Kr. Den andra större bosättningen låg på slätten Serra Orlando och fanns från omkring 450 f.Kr. till omkring 50 e.Kr. Morgantina har varit föremål för arkeologiska utgrävningar sedan början av 1900-talet av bland annat arkeologen Erik Sjöqvist under 1950-talet. Källor William Smith. Dictionary of Greek and Roman geography (Volume 2). 1857. Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version.
Teatro all'antica

Het Teatro all'antica (antiek theater), ook bekend als Teatro Olimpico en Teatro Ducale (resp. Olympisch en hertogelijk theater), is een schouwburg in de Lombardische stad Sabbioneta. Dit renaissancegebouw, ingehuldigd in 1590, werd ontworpen door de architect Vincenzo Scamozzi voor de ideale stad van hertog Vespasiano Gonzaga. Het is het oudste nog bestaande vrijstaande theater van Europa. Het iets oudere Teatro Olimpico in Vicenza werd geconstrueerd in een middeleeuws gebouw. Geschiedenis Hertog Vespasiano Gonzaga had het Teatro Olimpico van Vicenza gezien en wilde in zijn ideale stad Sabbioneta ook zo'n toneelzaal. Hij overtuigde Vincenzo Scamozzi, die eigenlijk in Venetië werkzaam was, de opdracht te aanvaarden. Scamozzi had het Teatro Olimpico van Vicenza, ontworpen door Andrea Palladio, afgewerkt en hij had de trompe-l'œil ervoor gemaakt. De plannen van Scamozzi voor het Teatro all'antica zijn gedeeltelijk bewaard in de Uffizi in Florence. Hij was trots op zijn twee toneelgebouwen en besprak ze uitgebreid in deel II van L'idea della architettura universale (1615). De bouw startte in 1587 of 1588 en was in 1590 gereed. Veel toneel is er echter niet vertoond. Het jaar na de opening stierf hertog Gonzaga en kreeg het gebouw andere functies. Het diende in de 17e eeuw als militair hospitaal en werd in de 20e eeuw verbouwd tot bioscoop. In de jaren 80 werd het gebouw gerestaureerd om te worden gebruikt voor concerten. Interieur Toeschouwersruimte De toeschouwersruimte is gebaseerd op het model dat Palladio voor Vicenza had uitgetekend. De zitbanken zijn opgesteld in een halve cirkel en erboven is een balustrade, met daarachter de ruimte gereserveerd voor de hertogelijke familie. De gebogen structuur met de twaalf Korinthische zuilen en daarboven standbeelden van de twaalf Olympische goden, is eveneens duidelijk herkenbaar. Elke god verbeeldt een emotie (Jupiter rust, Mars woede, Saturnus melancholie, Venus liefde, enz.). Scamozzi had in Sabbioneta echter minder ruimte en bovendien was ze niet vierkant maar rechthoekig. Hij versmalde het auditorium tot een hoefijzervorm met naar buiten afbuigende uiteinden. Op alle muren zijn illusionistische fresco's geschilderd, meestal met een Romeins thema (keizers, het Capitool, de Engelenburcht...). Podium Voor het podium maakte Scamozzi een decorstad met een unieke dieptewerking. Door perspectieftrucs gaf hij de toeschouwers de indruk in de as van een lange straat te kijken. Dit effect werd onder meer bereikt door een hoog podium, een sterk oplopende vloer en schuin aflopende gebouwen. Later zou Bernini gelijkaardige technieken gebruiken voor de Scala Regia. De originele podiumstructuur is in de 17e eeuw vervangen door een systeem van glijdende decors, maar is gereconstrueerd nadat in 1996 de oorspronkelijke plannen werden gevonden in de Uffizi.
Teatro all'Antica

O Teatro all'Antica de Sabbioneta, (ou "Teatro Olímpico") é um teatro em Sabbioneta, norte da Itália, foi construído entre 1588 e 1590 com base num projeto do arquiteto vicentino Vincenzo Scamozzi (1548-1616). ; foi o primeiro teatro independente e construído especificamente no mundo moderno. O Teatro all'Antica é o segundo teatro coberto mais antigo do mundo (depois do Teatro Olímpico em Vicenza ) e é, junto com aquele teatro e o Teatro Farnese em Parma, um dos três únicos teatros renascentistas ainda existentes. A obra foi encomendada por Vespasiano Gonzaga , duque da pequena e suntuosa cidade do Vale do Pó, que estava intimamente ligado aos Habsburgos da Espanha. O teatro scamozziano pode ser considerado um dos primeiros exemplos de edifício teatral da era moderna: é, de facto, o primeiro exemplo europeu de um teatro permanente inserido num edifício construído especificamente (o anterior, o Teatro Olímpico em Vicenza, foi o resultado de uma renovação). É um claro exemplo de “teatro moderno” pela presença de elementos muito inovadores para a época, tais como: a fachada independente, o sistema diversificado de entradas, a forma mista-linear da cavea, a orquestra inclinada, a bastidores equipados com camarins para comediantes e músicos. Um espaço teatral equilibrado entre a tradição e a inovação que sintetizou brilhantemente a cultura teatral do século XVI e se abriu ao futuro. A refinada fachada exterior divide-se em duas ordens: a fileira de cordões exibe a inscrição ROMA QVANTA FVIT IPSA RVINA DOCET (Quão grande era Roma, dizem-nos as suas ruínas). O teatro da corte foi inaugurado em 1590, na presença do Duque Vespasiano e da Duquesa Margherita Gonzaga de Guastalla, a sua terceira mulher. Notas 44° 59′ 56″ N, 10° 29′ 21″ L
Teatro all'Antica

Teatro all'Antica (italienska för Teatern i antikens stil) är en teaterbyggnad som uppfördes mellan 1588 och 1590 i Sabbioneta, Italien. Teatern anses vara världens näst äldsta permanenta inomhusteater och världens första fristående och specialbyggda teater med tak. Tillsammans med Teatro Olimpico i Vicenza och Teatro Farnese i Parma är Teatro all'Antica en av endast tre renässansteatrar som fortfarande existerar. Samtliga tre ingår i den italienska rutten av Europavägen historiska teatrar. Teatern byggdes mellan 1588 och 1590 efter ritningar av arkitekten Vincenzo Scamozzi. Uppdragsgivare var adelsmannen och hertigen Vespasiano Gonzaga. Med teatern önskade hertigen sätta ett tecken för ett civiliserat samhälle som han tänkte skapa. Platsen där teatern byggdes var därför vid Via Giulia, en av stadens huvudgator. Vincenzo Scamozzi hade viss erfarenhet i konsten att bygga teatrar som han fick i samband med Teatro Olimpico i Vicenza (den första permanenta teaterbyggnaden med tak). Där efterträdde han arkitekt Andrea Palladio efter dennes död. Teatro all'Antica har renoverats och ger spektakulära evenemang av alla slag. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelska Wikipedia. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Teatro all'Antica. Om Teatro all'Antica (italienska).
Театр Саббіонета

Театр Саббіонета, повна назва якого Театр в стилі античності в місті Саббіонета, або скорочено і незрозуміло Античний театр (англ. The Teatro all'antica). Побудований наприкінці XVI століття в ідеальному місті Саббйонета, Італія. Історія Замовник і архітектор Місто було побудоване на замову герцога Веспасіана І Гонзага з використанням плану ідеального міста. Веспасіан був вихований при іспанському дворі, а король Філіп ІІ був йому дядьком. Герцог обрав Саббіонету своєї резиденцією. Для дозвілля в Саббіонеті було побудовано театр в стилі античності, а замову на його створення отримав архітектор Вінченцо Скамоцці (1548—1616). Театр будували у 1588—1590 роках. Театр Місто Саббйонета розташоване в Північній Італії на відстані 30 км на захід від міста Мантуя і на 115 км на схід від Мілану. Володар крихітного, штучно утвореного герцогства бажав побудувати не тільки ідеальне місто, а й виховати нове покоління, варте ідеального міста. Цим планам і повинен був сприяти новий театр. Тому для нього відвели почесне місце на центральній вулиці Саббьонети — Віа Джуліа. Відсутність довгої історії і старих будівель в місті дала архітектору унікальну змогу не пристосовувати під театр середньовічні стіни старої фортеці, як це довелося Палладіо у Віченці. Скамоцці дали можливість будувати відразу окреме приміщення для театру. Ділянка була вузька, тому й будівля Скамоцці була вузька. Зробити в такому приміщенні округлий чи овальний амфітеатр, як декларував Палладіо, можливості не було. Скамоцці відступив від канонів і настанов Палладіо і зробив амфітеатр у вигляді підкови. Він ще не знав, що започаткував цілий ряд вузьких театральних приміщень, що побудують в майбутньому від Парижа (приватний театр акторки Гімар) до Москви (театр садиби Архангельське). Впливи Палладіо Скамоцці рахувався з досвідом Палладіо. Він і сам, як талановитий митець, добудував дві останні споруди Палладіо — віллу Ротонда і театр Олімпіко. Скамоцці теж прикрасить глядацьку залу свого театру Саббіонетта заокругленою колонадою зі статуями поверху. Полишена дрібних деталей, вона матиме куди більш римський і монументальний вигляд, незважаючи на невеликі розміри. Театр в XX столітті Ще в XVII столітті оригінальні декорації Скамоцці для театру Саббіонета були викинуті і замінені на інші. Дослідники знайшли первісні креслення Скамоцци в архівах Флоренції, зробили нові архітеткурні копії декорацій і розмістили їх наново на сцені в театрі Саббіонета. Див. також Театр Олімпіко Театр Фарнезе Вінченцо Скамоцці Примітки Посилання Il teatro nel sito del Comune di Sabbioneta
Motta dei Cunicci

La Motta dei Cunicci è una piccola isola della Laguna Veneta. Si trova a nordest di Torcello, nei pressi di Santa Cristina. Il nome, in dialetto veneziano "montagnola dei conigli", si lega alla presenza di questi animali. È uno degli ultimi lembi di Ammiana, un fiorente centro abitato abbandonato nel basso medioevo a causa dell'erosione delle acque. In questi luoghi doveva sorgere la chiesa di San Pietro di Casacalba, da secoli inghiottita dalle acque lagunari. Note
Statal Institute of Higher Education Isaac Newton

The Statal Institute of Higher Education Isaac Newton (Italian: Istituto Statale di Istruzione Superiore Isaac Newton) is an Italian secondary school in the city of Varese. It is a technical-professional school. It assumed the current name in 2007, with the union of the Technical Industrial School of Varese (ITIS) and the Professional Institute of State for Industry and Handicrafts of Varese (IPSIA). It is located in Casbeno, in Via Gianluigi Zucchi. History The IPSIA of Varese was born between 1960 and 1961 with the courses for the mechanical, electrical and ceramic in Laveno Mombello. Closed the headquarters of Laveno, the headquarters moved to the company Mazzucchelli in Castiglione Olona. In 2007, ITIS and IPSIA become a single multi-purpose center. Courses Mechanical, mechatronics and energy; Chemistry, materials and biotechnology; Fashion System; Electronics and Electrical Engineering; Mechanical operator; Industrial production and craft; Maintenance and technical assistance; Services for agriculture and rural development; Evening course in Information and Communication Technology; Evening course in Mechanics and Mechatronics; Evening Course Maintenance and Technical Support References
Stazione di Moncucco

Stazione di Moncucco vasútállomás Olaszországban, Trentino-Alto Adige régióban, Brennero településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Brenner-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Brennerbad vasútállomás / Terme del Brennero Kapcsolódó szócikkek Trentino-Alto Adige vasútállomásainak listája További információk Források
Chapelle des Princes

La chapelle des Princes (cappella dei Principi) est la chapelle privée de la famille Médicis située dans la basilique San Lorenzo de Florence et accessible par son chevet sur la piazza Madonna degli Aldobrandini. Elle est située au premier étage (commandée en 1568, commencée en 1605, finie en 1929) elle comporte six sarcophages surmontés des statues des grands-ducs en bronze doré de Pietro Tacca et de son fils Ferdinando Tacca et ses « mosaïques florentines », marqueteries de marbre de l'Opificio delle pietre dure, atelier-manufacture créé pour ces réalisations en 1588. Description La chapelle des Princes est un édifice de forme intérieure octogonale de 28 mètres de large surmontée d'une coupole de 59 mètres de haut. Placée dans le chevet de la basilique, elle est située dans le même axe que la nef au-delà du chœur auquel elle fournit l'équivalent d'une absidiole. Son entrée se fait par l'extérieur depuis la Piazza Madonna degli Aldobrandini, par la petite crypte voûtée planifiée par Bernardo Buontalenti. La chapelle des Princes, souhaitée par Cosme Ier a été mise en œuvre par Ferdinand Ier de Médicis d'après un projet de Matteo Nigetti, d'après quelques croquis présentés à un concours informel en 1602 par Don Giovanni de Medicis, fils illégitime de Cosme Ier, Grand-duc de Toscane, qui ont été modifiés lors de l'exécution par Buontalenti. L'Opificio delle pietre dure a réalisé le revêtement de marbres incrustés, de marbres polychromes et de pierres semi-précieuses, jaspes, porphyre, albâtre, lapis-lazuli, coraux et bronze doré (provenant de toute l'Europe) formant les dessins du revêtement qui couvre entièrement les murs. Les six grands sarcophages de granites égyptien, gris oriental, violet de Flandre et corallien d’Espagne, décorés de jaspe vert de Corse, sont vides car les restes des Médicis (40 neveux et nièces, cousins et cousins) sont inhumés dans la crypte inférieure. Dans les seize compartiments du « dado » se trouvent les blasons des villes de Toscane sous le contrôle des Médicis. Dans les niches des portraits des Médicis, deux (Ferdinand Ier et Cosme II), ont été exécutés par Pietro Tacca (1626 –1642). Bibliographie Peter Barenboim, Michelangelo Drawings - Key to the Medici Chapel Interpretation, Moscow, Letny Sad, 2006 (ISBN 5-98856-016-4) Peter Barenboim, Alexander Zakharov, Mouse of Medici and Michelangelo: Medici Chapel/ Il topo dei Medici e Michelangelo: Cappelle Medicee, (ru + it + en) , Moscow, Letny Sad, 2006 (ISBN 5-98856-012-1) Peter Barenboim, Sergey Shiyan, Michelangelo: Mysteries of Medici Chapel (English, Russian), Moscow, SLOVO, 2006 (ISBN 5-85050-825-2) Edith Balas, Michelangelo's Medici Chapel: a new Interpretation, Philadelphia, 1995 James Beck, Antonio Paolucci, Bruno Santi, Michelangelo. The Medici Chapel, London, New York, 2000 Article connexe Chapelles des Médicis Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail des musées Portail de la Renaissance Portail de Florence