NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa dei Santi Giovanni e Teresa

La chiesa dei Santi Giovanni e Teresa è una delle chiese monumentali di Napoli; si erge nel quartiere Chiaia. La storia La chiesa venne eretta dalle nobili sorelle teresiane nel 1746; queste, decisero di abbandonare il convento di San Giuseppe a Pontecorvo. Nel luogo dove oggi sorge la struttura, decisero di fondare il nuovo convento e ritirarsi in clausura. Il tempio sorge in una strada che da tempo immemorabile ha cercato di unire la zona collinare con quella del lungomare; La salita, "La calata San Francesco" è tutt'oggi chiamata dal popolo "L'imbrecciata". Il tempio venne eretto nel 1747, i lavori furono ulteriormente accelerati grazie all'intervento del sovrano Carlo III di Borbone. L'architetto che intervenne fu Domenico Antonio Vaccaro, anche se qualche studioso ha avanzato qualche dubbio. La presunta prova schiacciante sta nel fatto che il tempio in questione, possiede indubbi tratti in comune con un'altra chiesa progettata dal Vaccaro (chiesa di Santa Maria della Concezione a Montecalvario). L'annesso convento fu poi adibito ad uso ospedaliero; la struttura religiosa, oltre a rappresentare un luogo di culto, è una notevole testimonianza barocca a Napoli. La facciata è armoniosa, mentre l'interno è caratterizzato da otto possenti pilastri che sorreggono la cupola. Le statue dei santi titolari collocate sull'altare maggiore sono dello scultore Manuel Pacheco, il quale scolpì anche i paliotti degli altari laterali, a loro volta sormontati da due tele di Giuseppe Bonito. Al pittore stabiese è riconducibile anche il piccolo dipinto ovale sopra al tabernacolo dell'altare maggiore. Da menzionare, infine, due opere su tela di Francesco De Mura conservate nella sacrestia, totalmente affrescata in stile rococò. Altre immagini Bibliografia Napoli sacra. Guida alle chiese della città, coordinamento scientifico di Nicola Spinosa; a cura di Gemma Cautela, Leonardo Di Mauro, Renato Ruotolo, Napoli 1993-1997, 15 fascicoli. Voci correlate Napoli Chiese di Napoli Chiesa di Santa Maria della Concezione a Montecalvario Chiaia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dei Santi Giovanni e Teresa
Тито (Италия)

Тѝто (на италиански: Tito, на местен диалект lu Titu, лу Титу) е градче и община в Южна Италия, провинция Потенца, регион Базиликата. Разположено е на 650 m надморска височина. Населението на общината е 7263 души (към 2013 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Tito (Basilikata)

Tito ist eine süditalienische Gemeinde (comune) mit 7017 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Potenza in der Basilikata. Die Gemeinde liegt etwa 12 Kilometer westsüdwestlich von Potenza. Die Gemeinde ist Teil der Comunità montana Melandro. Geschichte Mit der Zerstörung des Ortes Satriano, dem antiken Satrianum, im frühen 15. Jahrhundert, wuchs die Bevölkerungszahl Titos erheblich. Verkehr Mit der Schnellstraße, dem Raccordo Autostradale 5 von Sicignano degli Alburni (Autostrada A2) nach Potenza, und der Strada Statale 95 di Brienza ist die Gemeinde gut an das Verkehrsnetz Italiens angeschlossen. Der Bahnhof Titos liegt etwas außerhalb an der Bahnstrecke Battipaglia–Potenza–Metaponto. Weblinks Einzelnachweise
Tito, Basilicata

Tito (Lucano: Lu Titu) is a town and comune in the province of Potenza, in the Southern Italian region of Basilicata. It is bounded by the comuni of Abriola, Picerno, Pignola, Potenza, Sant'Angelo Le Fratte, Sasso di Castalda, Satriano di Lucania, Savoia di Lucania. External links Official website References
Tito (település)

Tito község (comune) Olaszország Basilicata régiójában, Potenza megyében. Fekvése A megye nyugati részén fekszik. Határai: Abriola, Picerno, Pignola, Potenza, Sant’Angelo Le Fratte, Sasso di Castalda, Satriano di Lucania és Savoia di Lucania. Története A település első említése a 12. század elejéről származik, amikor egy bizonyos Matteo da Tito birtoka volt. A régészeti leletek szerint a település története az ókorig nyúlik vissza, névadója valószínűleg Tiberius Sempronius Gracchus római consul volt. Római kori leleteket Tito Vecchia területén találtak. A település az 5-6. században néptelenedett el, lakosai a közeli Satrianumba illetve a mai központ területére menekültek a gótok elől. Satrianum elpusztításával 1430-ban a menekülő lakosság egy része Titóba költözött. Népessége A népesség számának alakulása: Főbb látnivalói Sant’Antonio-templom Santa Maria delle Grazie-templom Közlekedés Jegyzetek Források Rotter, Ekkehart (2009). Kalabrien, Basilikata. Dumont Reiseverlag, Ostfildern. ISBN 978-3770155415. Comuni-Italiani Italy World Club További információk A Wikimédia Commons tartalmaz Tito témájú kategóriát.
Tito (Italië)

Tito is een gemeente in de Italiaanse provincie Potenza (regio Basilicata) en telt 6637 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 70,6 km², de bevolkingsdichtheid is 91 inwoners per km². Demografie Tito telt ongeveer 2373 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 11,6% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Tito grenst aan de volgende gemeenten: Abriola, Picerno, Pignola, Potenza, Sant'Angelo Le Fratte, Sasso di Castalda, Satriano di Lucania, Savoia di Lucania.
Tito (Itália)

Tito é uma comuna italiana da região da Basilicata, província de Potenza, com cerca de 6.378 habitantes. Estende-se por uma área de 70 km², tendo uma densidade populacional de 91 hab/km². Faz fronteira com Abriola, Picerno, Pignola, Potenza, Sant'Angelo Le Fratte, Sasso di Castalda, Satriano di Lucania, Savoia di Lucania. Demografia Referências
Tito, Italia

Tito este o comună din provincia Potenza, regiunea Basilicata, Italia, cu o populație de 7.095 locuitori (1 ianuarie 2023) și o suprafață de 71,27 km². Demografie Tito - evoluția demografică Date: Recensăminte sau birourile de statistică - grafică realizată de Wikipedia Referințe Legături externe Comunele Italiei
Тито (коммуна)

Тито (итал. Tito) — коммуна в Италии, расположена в регионе Базиликата, подчиняется административному центру Потенца. Население составляет 6378 человек (на 2001 г.), плотность населения составляет 91 чел./км². Занимает площадь 70 км². Почтовый индекс — 85050. Телефонный код — 0971. Покровителем коммуны почитается святой Лаверий. Праздник ежегодно празднуется 17 ноября. Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.)
Тито (Потенца)

Тито (итал. Tito) је насеље у Италији у округу Потенца, региону Базиликата. Према процени из 2011. у насељу је живело 4237 становника. Насеље се налази на надморској висини од 621 м. Географија Становништво Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Медији везани за Тито на Викимедијиној остави Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Тіто

Тіто (італ. Tito) — муніципалітет в Італії, у регіоні Базиліката, провінція Потенца. Тіто розташоване на відстані близько 310 км на південний схід від Рима, 12 км на південний захід від Потенци. Населення — 7329 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 7 вересня та 17 листопада. Покровитель — San Laviero martire. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживав 331 іноземець з 46 країн, серед них 102 громадяни країн Євросоюзу та 6 громадян України. Клімат Сусідні муніципалітети Абріола Пічерно Піньола Потенца Сант'Анджело-Ле-Фратте Сассо-ді-Кастальда Сатріано-ді-Луканія Савоя-ді-Луканія Див. також Список муніципалітетів провінції Потенца Примітки
Tolve

Tolve ist eine italienische Gemeinde mit 2878 Einwohnern (Stand am 31. Dezember 2024) in der Provinz Potenza in der Region Basilikata. Der antike Name von Tolve lautet Tulbium. Die Nachbargemeinden sind Albano di Lucania, Cancellara, Irsina (MT), Oppido Lucano, San Chirico Nuovo, Tricarico (MT) und Vaglio Basilicata. Partnerstadt Italien Chieri Einzelnachweise
Tolve

Tolve is a town and comune in the province of Potenza, in the Southern Italian region of Basilicata. History Remains of pre-historic (Neolithic) settlements have been found in the nearby. In early historic times, the area was inhabited town of the Lucani, as testified by a tomb of a rich warrior from the 7th or 6th century BC, a temple of Cybele and countryside villas. It is also likely that the Tolve area was abandoned after Hannibal's arrival in southern Italy, as the first following traces of human presence date to the 1st century BC. Tolve is mentioned for the first time in the Lombard Edictum Rothari. In the Middle Ages Tolve grew around a castle with three towers, first under the Byzantines and then under the Normans, as part of the county of Tricarico. In 1250 it was held by Galvano, an uncle of King Manfred of Sicily. After the Angevine conquest of the Kingdom of Sicily, it was a center for production of fire weapons starting from the 16th century. International relations Twin towns — Sister cities Tolve is twinned with: Chieri, Italy Viggiano, Italy References
Tolve

Tolve est une commune italienne d'environ 3 160 habitants située dans la province de Potenza, dans la région Basilicate, en Italie méridionale. Géographie Histoire Économie Culture Monuments et patrimoine Administration Hameaux Communes limitrophes Albano di Lucania, Cancellara, Irsina, Oppido Lucano, San Chirico Nuovo, Tricarico, Vaglio Basilicata. Notes et références Voir aussi Site officiel Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire Portail de la Basilicate
Tolve

Tolve község (comune) Olaszország Basilicata régiójában, Potenza megyében. Fekvése A megye északkeleti részén fekszik, a Basento folyó völgyében. Határai: Albano di Lucania, Cancellara, Irsina, Oppido Lucano, San Chirico Nuovo, Tricarico és Vaglio Basilicata. Története Egyes történészek szerint az i.e. 6-5. században alapították Tulbium néven. Az első történelmi adatok azonban csak a középkor elejéről maradtak fenn. Népessége A népesség számának alakulása: Főbb látnivalói San Nicola-templom San Pietro-templom Jegyzetek Források Rotter, Ekkehart (2009). Kalabrien, Basilikata. Dumont Reiseverlag, Ostfildern. ISBN 978-3770155415. Comuni-Italiani Italy World Club
Tolve

Tolve is een gemeente in de Italiaanse provincie Potenza (regio Basilicata) en telt 3590 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 127,9 km², de bevolkingsdichtheid is 28 inwoners per km². Demografie Tolve telt ongeveer 1236 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 3,9% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie De gemeente ligt op ongeveer 568 m boven zeeniveau. Tolve grenst aan de volgende gemeenten: Albano di Lucania, Cancellara, Irsina (MT), Oppido Lucano, San Chirico Nuovo, Tricarico (MT), Vaglio Basilicata.
Tolve

Tolve é uma comuna italiana da região da Basilicata, província de Potenza, com cerca de 3.617 habitantes. Estende-se por uma área de 127 km², tendo uma densidade populacional de 28 hab/km². Faz fronteira com Albano di Lucania, Cancellara, Irsina (MT), Oppido Lucano, San Chirico Nuovo, Tricarico (MT) e Vaglio Basilicata. Demografia Referências
Тольве

Тольве (итал. Tolve) — коммуна в Италии, расположена в регионе Базиликата, подчиняется административному центру Потенца. Население составляет 3617 человек, плотность населения составляет 28 чел./км². Занимает площадь 127 км². Почтовый индекс — 85017. Телефонный код — 0971. Покровителем населённого пункта считается San Rocco. Праздник ежегодно празднуется 16 августа — 16 сентября. Ссылки
Толве

Толве (итал. Tolve) је насеље у Италији у округу Потенца, региону Базиликата. Према процени из 2011. у насељу је живело 3361 становника. Насеље се налази на надморској висини од 504 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 3.361 становника. Партнерски градови Кјери Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Тольве

Тольве (італ. Tolve) — муніципалітет в Італії, у регіоні Базиліката, провінція Потенца. Тольве розташоване на відстані близько 330 км на південний схід від Рима, 20 км на схід від Потенци. Населення — 3271 особа (2014). Щорічний фестиваль відбувається 16 серпня - 16 вересня. Покровитель — святий Рох. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 47 іноземців з 10 країн, серед них 28 громадян країн Євросоюзу та 3 громадяни України. Сусідні муніципалітети Альбано-ді-Луканія Канчеллара Ірсіна Оппідо-Лукано Сан-Кірико-Нуово Трикарико Вальйо-Базиліката Див. також Список муніципалітетів провінції Потенца Примітки
Scuola all'aperto Fortuzzi

La scuola all'aperto Fortuzzi fu istituita come scuola elementare per bambini gracili a Bologna nel 1917. Storia La costruzione della scuola fu deliberata dalla giunta socialista di Bologna del sindaco Zanardi e dell'assessore Longhena all'interno del parco cittadino dei Giardini Margherita. Essa all'origine era costituita da tre padiglioni destinati ad accogliere tre classi di bambini gracili e bisognosi di una vita all'aperto, igienica e a contatto con la natura. Il riferimento pedagogico guardava alle esperienze simili maturate negli ultimi decenni in molte città europee e che in questo caso si saldavano particolarmente con il programma sociale dell'amministrazione e con una visione dell'istruzione pubblica a sostegno dell'infanzia povera delle classi lavoratrici. La scuola fu significativamente intitolata a Fernando Fortuzzi, un “modesto facchino, ignoto autodidatta”, consigliere comunale socialista, contrario alla guerra e deceduto per malattia contratta al fronte. Nei primi anni fu affidata alla direzione della maestra Argia Mingarelli. Essa non doveva solo essere d'aiuto ai bambini a rischio di tubercolosi come “prevenzione contro le future malattie”, ma si proponeva anche di “togliere la scuola dall'astrattismo tradizionale e inquadrarla come attività operante nella realtà della vita”. Per il funzionamento della scuola furono acquistati materiali che davano risalto alla didattica all'aperto: tappeti di lana e cotone per permettere agli allievi di sdraiarsi sull'erba, seggioline e banchi pieghevoli per le lezioni, mantelle e zoccoli da indossare nei giorni piovosi. La cronaca dei primi anni di scuola trovò un collettore nel Giornalino della scuola all'aperto, istituito dalla direttrice Argia Mingarelli come “specchio fedele della vita scolastica” e pubblicato tra il 1921 e il 1924. Dal 1975 la scuola Fortuzzi ha iniziato a funzionare con la formula didattica del tempo pieno e nel 2019 è entrata a far parte della rete delle scuole all'aperto. Negli anni ottanta i padiglioni sono stati ristrutturati e accorpati in una struttura unitaria che ospita due sezioni di scuola primaria (10 classi). Note Collegamenti esterni Materiali di storia della scuola nel sito istituzionale dell'IC 20 Bologna Archiviato il 27 settembre 2020 in Internet Archive.
Aeroport de Torí-Caselle

L'Aeroport de Torí (en italià: Aeroporto di Torino) (codi IATA: TRN, codi OACI: LIMF) també conegut com a Aeroport de Torí-Caselle (Aeroporto di Torino-Caselle), és un aeroport internacional (civil i militar) situat a Caselle Torinese, a 16 km al nord-oest de la ciutat de Torí, a la regió del Piemont, al nord d'Itàlia. Té una pista, una terminal de passatgers, una terminal de càrrega i una terminal d'aviació general. També rep el nom d'Aeroport Sandro Pertini (Aeroporto Sandro Pertini), en honor a l'expresident italià Sandro Pertini. L'aeroport també acull dues plantes d'establiment Leonardo (Nord i Sud): aquestes instal·lacions s'especialitzen en les fases de muntatge i producció final, manteniment, proves a terra, pintura, modificacions i proves de vol de prototips i avions militars i civils. Història L'aeroport va ser construït el 1953, al lloc d'una base aèria de la Segona Guerra Mundial, i va ser renovat el 1989 per a la Copa del Món de la FIFA de 1990 i després de nou el 2005 com a preparació per als Jocs Olímpics d'Hivern de 2006. L'aeroport de Torí va guanyar els premis ACI Europe Best Airport Awards en la categoria d'1 a 5 milions de passatgers el 2007, 2008 i 2022. L'aeròdrom està operat per Società Azionaria Gestione Aeroporto Torino S.p.A. i administrat per l'Autoritat Italiana d'Aviació Civil (ENAC). L'autoritat del servei de trànsit aeri (ATS) és ENAV S.p.A. Aerolínies i destinacions Estadístiques Rutes més transitades Referències
Aeropuerto de Turín-Caselle

El Aeropuerto de Turín-Caselle (en italiano: Aeroporto di Torino-Caselle) (IATA: TRN, OACI: LIMF) es un aeropuerto de Italia situado en la ciudad de Turín, en la región del Piamonte. El aeropuerto es uno de los hubs de Alitalia y Air Italy. El recinto aeroportuario se extiende por los municipios de Caselle Torinese, San Francesco al Campo y San Maurizio Canavese. Historia El aeropuerto fue inaugurado oficialmente en 1953, construido sobre terrenos de un campo de vuelos militar usado durante la Segunda Guerra Mundial. Con el paso de los años ha sido renovado, ampliado y mejorado numerosas veces, la vez más importante en 1989 con objeto de preparar el aeropuerto para el Mundial de Fútbol de Italia 1990, que concluyó en 1994 con la demolición de la vieja torre de control y la inauguración de una nueva terminal aérea dotada de pasarelas móviles para el acceso directo a los aviones. Otra remodelación importante tuvo lugar en 2005 para prepararse para el incremento del tráfico como consecuencia de los Juegos Olímpicos de Invierno de Turín 2006. Pasajeros Ver fuente y consulta Wikidata. Los pasajeros del aeropuerto han sido:​ 1994 1.758.936 1995 1.836.407 1996 2.009.532 1997 2.391.902 1998 2.464.173 1999 2.498.775 2000 2.814.850 2001 2.820.762 2002 2.787.091 2003 2.820.448 2004 3.141.888 2005 3.148.807 2006 3.260.974 2007 3.509.253 2008 3.420.833 2009 3.227.258 2010 3.560.169 2011 3.710.485 2012 3.521.847 2013 3.160.287 2014 3.431.986 Aerolíneas y destinos Destinos nacionales Destinos internacionales Véase también Anexo:Aeropuertos de Italia Referencias Enlaces externos Aeroporto di Torino Alquiler de coches Aeropuerto de Turín Información meteorológica y de navegación aérea sobre Aeropuerto de Turín-Caselle en FallingRain.com
Aéroport de Turin-Caselle

L'aéroport Sandro-Pertini de Turin-Caselle (Aeroporto internazionale Sandro Pertini di Torino Caselle) est situé au nord de Turin, desservi par un raccordement autoroutier et par la ligne ferroviaire Turin-Lanzo Torinese. Il est construit sur le territoire des communes de Caselle Torinese, San Francesco al Campo et San Maurizio Canavese. Son nom est celui d'un ancien président de la république italienne. Historique Situation Compagnies aériennes et destinations Statistiques Fréquentation en passagers par année : En graphique Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Zoom sur l'impact du covid de 2019-2020 Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. En tableau Notes et références Voir aussi Articles connexes Aéroports italiens classés par le nombre de passagers Liens externes Site officiel Portail des transports Portail de l’aéronautique Portail des entreprises Portail de Turin
Torinói nemzetközi repülőtér

A Torinói nemzetközi repülőtér (olaszul: Aeroporto di Torino-Caselle "Sandro Pertini") nemzetközi repülőtér (IATA: TRN, ICAO: LIMF) Torinótól 16 km-re északra, Caselle Torinese, San Francesco al Campo és San Maurizio Canavese települések területén helyezkedk el. Adatok Kifutópályáinak hossza 3300 méter. Utasterminálja 57 000 m². 22 beszállókapuval és 6 utashíddal rendelkezik. Légitársaságok és úticélok 2025-ben a Torinói nemzetközi repülőtérről az alábbi járatok indulnak (Utoljára frissítve: 2025-11-19): Utasok száma Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Elismerések A reptér 2007-ben és 2008-ban elnyerte a ACI Europe Best Airport Awards díjat, mint az általa nyújtott szolgáltatások minősége tekintetében legjobb európai repülőtér az évi 1-5 millió utast fogadó kategóriában. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben az Aeroporto di Torino-Caselle című olasz Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. További információk Hivatalos oldal A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában "Aeroporto di Torino" (olasz nyelven). Hozzáférés: 2011. február 17.. "Dati di Traffico/Repülésforgalmi adatok" (olasz nyelven). assaeroporti.it. 2011. május 20. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2011. február 17..
Aeroporto di Torino

Luchthaven Turijn (Italiaans: Aeroporto di Torino) (IATA: TRN, ICAO: LIMF) ligt zo'n 16 kilometer ten noorden van het centrum van Turijn, in de Italiaanse regio Piëmont. De luchthaven staat ook bekend onder de naam Turijn-Caselle. Geschiedenis De luchthaven werd gebouwd in 1953 en gerenoveerd in 1989 en nog eens in 2005 voor de Olympische Winterspelen van 2006. De luchthaven won zowel in 2007 als in 2008 de ACI Europe Best Airport Award in de categorie voor luchthavens van 1 tot 5 miljoen passagiers per jaar. Statistieken Vreemde bezoeker boven de luchthaven Op 20 november 1973, omstreeks 19 uur, hing op 1000 meter hoogte boven de Caselle luchthaven van Turijn (Aeroporto di Torino) een fel schitterende bal, ter grootte van een Boeing 707, en die de kleur had van alledaags neonlicht. De lucht was helder, de maan vol, en het uitzicht uitstekend. Het ding bleef ruim een half uur doodstil hangen, maar de duizenden wandelaars in de stad, die elkaar de enorme ster aanwezen, konden niet vermoeden, dat in de vluchttoren van de vlieghaven enige ongerustheid heerste, omdat vlucht 325 van Alitalia met commandant Mezzalina aan boord zich voor landing klaarmaakte. De controlekamer verwittigde Mezzalina dat een vreemde snuiter in de omgeving van zijn vliegtuig rondlummelde en Mezzalina bevestigde - eenmaal tot 200 meter gedaald - dat hij en zijn bemanning goed zicht hadden op het enorme fenomeen - dat nu blauwachtig van kleur werd en begon te pulseren. Ricardo Marano, piloot van een Piper die met nog andere vliegtuigen eveneens toestemming afwachtte om te landen, luisterde het gesprek tussen Mezzalina en de controletoren af en vroeg prompt de toelating om de vreemde bezoeker op te mogen jagen. Dit werd hem toegestaan. Hijzelf kon zijn prooi niet zien, maar geleid door grondradar begaf hij zich in de richting van de lichtbal, die zich nu ook in beweging zette. Het ding maakte plotseling enkele scherpe hoeken, en verdween even van de radarschermen. Maar weer een andere commandant, nu van een startend vliegtuig, seinde aan Ricardo, dat het wild zich àchter zijn Piper bevond en behoorlijk was gestegen. Ricardo wendde de steven, steeg en kreeg op 3000 meter het voertuig eindelijk voor het eerst zélf in het vizier. Het licht was erg intens en pulseerde, zonder ooit helemaal uit te doven. De Piper klom en ging met een snelheid van 400 km op het object af, dat zich echter verder en verder van het kleine mensenspeeltuig af bewoog, zig-zaggend, zijn snelheid verhogend naar verhouding van de mogelijkheden van de Piper. Het verdween uiteindelijk in zuidelijke richting, terwijl Ricardo Marano, als gevolg van de kleine actieradius van zijn vliegtuig, de jacht moest opgeven. Duizenden Turijners hadden deze scene gevolgd; Franco Contin, student in de biologie en amateur-fotograaf had een paar fraaie foto's geschoten en het radar-visuele UFOgeval haalde grote krantekoppen en werd wereldnieuws.
Port lotniczy Turyn

Port lotniczy Turyn (wł.:Aeroporto di Torino-Caselle, IATA: TRN, ICAO: LIMF) – włoski międzynarodowy port lotniczy położony w miejscowości Caselle Torinese, 6 km na północ od Turynu. Jest największym portem lotniczym w Piemoncie. Z centrum miasta połączony jest linią kolejową oraz Autostradą RA10. Linie lotnicze i połączenia Przypisy