NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Sant'Antonin

L'église Sant'Antonin (ou Sant'Antonino Martire) est une église catholique de Venise, en Italie. Localisation L'église est située dans le sestiere de Castello. Historique L'ancienne église paroissiale Sant'Antonino fut érigée par la famille Badoer au VIIe siècle. Elle fut reconstruite en 1680. De nos jours, elle sert comme annexe de l'église San Giovanni in Bragora. Son campanile fut élevé au milieu du XVIIIe siècle par le prêtre Antonio Fusarini (+1762). Description Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des églises de Venise Rio de Sant'Antonin o dei Corazzeri Liens externes Ressource relative à la religion : Chiese delle diocesi italiane Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Venise
Chiesa di Sant'Antonin

De Chiesa di Sant'Antonin, officieel de Chiesa di Sant'Antonino martire, is een katholieke kerk in de sestiere Castello in de Italiaanse stad Venetië. De kerk, gewijd aan Sant'Antonin en San Saba werd in 1680 voltooid en ontworpen door de architect Baldassare Longhena. Geschiedenis Een eerste kerkgebouw op de site zou mogelijk al gebouwd zijn op last van de patricische familie Badoer in de 7e eeuw. Een reconstructie volgde in de 12e eeuw, het huidig bouwwerk dateert van 1680, naar een ontwerp van Baldassare Longhena. De campanile werd in 1750 bijgebouwd. De fresco's in de kapel aan de linkerzijde bij binnentreden zijn van Alessandro Vittoria voor de muurschilderingen, aan het plafond werden ze gerealiseerd door Sebastiano Ricci met de heiligen Sabbas en Antoninus. De familie Tiepolo gaf opdracht tot de decoratie van een andere kapel, met werken van Palma il Giovane die het leven van Sint-Sabbas van Jeruzalem uitbeelden. De kapel zou de overblijfselen bevatten die hier uit Akko zijn gebracht door de Venetiaanse doge Lorenzo Tiepolo tijdens de 13e-eeuwse Oorlog van Sint-Sabbas. De kapel heeft ook een buste van Alvise Tiepolo door Alessandro Vittoria.
Церковь Сант-Антонин (Венеция)

Церковь Сант-Антонио-Мартире (итал. Sant'Antonino martire; обыкновенно называемая Сант-Антонин ; итал. Sant'Antonin) — католическая церковь в Венеции, Италия. Наиболее известна, как место, где несколько столетий хранились мощи Святого Саввы Освященного, похищенные в эпоху Крестовых походов из православной Лавры Саввы Освященного на Святой Земле и через Акру привезённые в Венецию в XIII столетии. В 1965 году Папа Римский Павел VI вернул мощи Иерусалимской православной церкви и с тех пор они снова доступны для поклонения в Лавре Саввы Освященного в Палестине. Описание и история Церковь расположена в районе Кастелло. Иногда предполагается, что она была основана в VII веке патрицианской семьей Бадоер, или в IX веке, но, фактически, первое достоверное упоминание церкви относится к 1147 году (ровесница Москвы). Церковь этого периода была выстроена в венецианско-византийском стиле (но было ли это церковное здание первым на этом месте — неизвестно), затем (до 1500 года) реконструирована в готическом стиле, а затем снова — в 1680 году, в стиле барокко, под руководством Бальдассаре Лонгены. Нынешний внутренний облик церкви преимущественно восходит именно к XVII столетию. Колокольня построена в 1750 году (более ранняя готическая колокольня, изображённая на гравюре с панорамным видом Венеции 1500 года за авторством Якопо де Барбари, не сохранилась). Фасад как таковой вообще утрачен, так как церковь обстроена другими зданиями (имеются лишь декорированный лепниной портал главного входа и полукруглой формы окно над ним). Напротив, интерьер храма отличается большой пышностью. Во внутренней отделке щедро использованы мрамор разных цветов и другие сорта поделочного камня. Церковь также украшена рядом произведений барочной скульптуры. В приделе (часовне), где хранились мощи Святого Саввы, сохранился цикл росписей с восемью сценами из жития святого, созданные, вероятно, в 1590-х годах, автором которых является Пальма иль Джоване. В 1711 году церковь Сант-Антонин получила статус коллегиальной церкви. В 1810 году, в эпоху наполеоновского господства, лишилась этого статуса и стала приписной по отношению к церкви Сан-Джованни-ин-Брагора. С 1990 по 2010 год проводилась полная научная реставрация. На сегодняшний день здание принадлежит католической церкви, время от времени проводятся богослужения. Галерея См. также Список церквей Венеции Литература Flaminio Cornelio. Ecclesiae Venetae antiquis monumentis nunc etiam primum editis illustratæ ac in decades distributæ. Venedig 1749 Marcello Brusegan, Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle chiese di Venezia, Newton Compton, 2004, pp. 129-131, ISBN 978-88-541-0030-5
Chiesa di Sant'Antonio (Venezia, Lido)

La chiesa di Sant'Antonio è un edificio religioso della città di Venezia, situato nell'isola del Lido. Storia Nel 1920 una piccola chiesetta in legno dedicata a sant'Antonio di Padova venne ricavata con il riutilizzo di alcune baracche militari da parte degli abitanti del nuovo quartiere di Città Giardino edificato al Lido di Venezia a partire dal 1914. Con tempo nacque l'esigenza di un luogo di culto che accogliesse la crescente popolazione del quartiere e nel giugno del 1933 ebbe inizio la costruzione di una nuova chiesa in muratura, su progetto dell'ing. Giovanni Sicher e dell'arch. Virgilio Vallot, sull'area di quella precedente. La chiesa venne consacrata il 7 giugno 1936 dal patriarca Adeodato Piazza ma all'epoca dipendeva ancora dalla parrocchia di Santa Maria Elisabetta. I lavori vennero ripresi e completati al termine della seconda guerra mondiale quando vennero eretti gli altari laterali. La parrocchia di Sant'Antonio del Lido venne costituita il 13 ottobre 1948 dal cardinal Piazza. L'edificio venne consacrato il 30 ottobre 1986 dal patriarca Marco Cé con la dedicazione del nuovo altar maggiore, fatto costruire dal parroco don Carlo Massari (1929-2021). La posa della prima pietra per la costruzione del patronato avvenne il 4 novembre 1951 alla presenza del cardinale Carlo Agostini e i lavori terminarono nel gennaio del 1956. Successivamente venne aperto il cinema parrocchiale Excelsior. Nel 1974 la parrocchia di Sant'Antonio contava seimila abitanti e duemila famiglie. Descrizione La chiesa presenta una struttura neoromanica, in mattoni a vista, con tre absidi semicircolari sporgenti, una cupola cilindrica e un portico con tre arcate antistante l'ingresso. L'interno è a pianta centrale cruciforme, formato da due navate che si intersecano tra loro, coronate dalla cupola e da capriate scoperte alternate ad arconi in muratura. L'altare maggiore è ornato dalle statue opera di Pierluigi Sopelsa, raffiguranti la Madonna, San Giuseppe, San Pietro, Sant'Antonio e San Marco. Dello stesso artista è il leggio di marmo bianco con la figura di una Madonna rivolta con le braccia tese verso l'assemblea. Alle testate dei transetti sono posti gi altari della Madonna del Rosario, con statua lignea di Madonna con Bambino dello scultore Angelo Franco, e quello di Sant'Antonio con statua in marmo opera di Napoleone Martinuzzi. Campane Il campaniletto a vela di questa chiesa ospita un concerto di 3 campane in Re4 che eseguono: Distesa del campanone Plenum Note Bibliografia Maria Antonia Rigoni, Città Giardino. 36 case, Linea Grafica-Duck Edizioni, 2017, ISBN 9788889562680. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Sant'Antonio Collegamenti esterni Chiesa di Sant'Antonio di Padova <Lido di Venezia, Venezia>, su Le chiese delle diocesi italiane, Conferenza Episcopale Italiana. URL consultato il 28 luglio 2021.
Sant’Antonio da Padova in Via Merulana

Sant’Antonio da Padova in Via Merulana, auch Sant’Antonio da Padova all’Esquilino (lat.: S. Antonii Patavini de Urbe) ist eine Kirche in Rom. Die vom Franziskanischen Orden ab 1884 erbaute Kirche wurde am 18. Dezember 1888 auf den Heiligen Antonius von Padua geweiht. 1931 erfolgte die Ernennung zur Basilica minor und am 12. März 1960 die Erhebung durch Papst Johannes XXIII. zur Titelkirche der römisch-katholischen Kirche (lat. Titulus Sancti Antonii Patavini de Urbe). Die Kirche wurde von dem Architekten Luca Carimini geplant und hat auf der Eingangsseite zwei Treppenaufgänge zu einer Halle mit einer Statue des Antonius mit dem Jesuskind. In der dreischiffigen Kirche, getrennt mit Säulengang aus rosa Granit, hat es Seitenkapellen und eine Galerie. In den Nebengebäuden haben die Päpstliche Universität Antonianum, die Ordenshochschule der Franziskaner (OFM) ihren Sitz, des Weiteren auch die Internationale Marianische Päpstliche Akademie, das Collegio Internazionale S. Antonio (CISA) und die Fraternità Gabriele Allegra. Die Kirche befindet sich im Stadtteil (XV. Rione) Esquilino in der Via Merulana, die die beiden Basiliken Santa Maria Maggiore und San Giovanni in Laterano verbindet. Sie ist eine Filialkirche von Santi Marcellino e Pietro al Laterano. Kardinalpriester Peter Tatsuo Doi (28. März 1960 – 21. Februar 1970) António Ribeiro (5. März 1973 – 24. März 1998) Cláudio Hummes (21. Februar 2001 – 4. Juli 2022) Américo Manuel Alves Aguiar (seit 30. September 2023) Weblinks Basilika minor Sant’Antonio da Padova all’Esquilino Eintrag auf gcatholic.org (en.) Einzelnachweise
Sant'Antonio da Padova in Via Merulana

The Basilica of Saint Anthony of Padua al Laterano (Italian: Sant'Antonio da Padova all'Esquilino, Latin: S. Antonii Patavini de Urbe) is a Roman Catholic titular church in Rome on Via Merulana, one block from the Obelisk of St. John Lateran. It was built for the Order of Friars Minor, who needed a new home after they were moved from Santa Maria in Ara Coeli to allow the construction of the Victor Emmanuel II Monument. The church was consecrated on 4 December 1887 and was elevated to minor basilica status in 1931. On 12 March 1960 Pope John XXIII made it a titular church as a seat for cardinals. The current cardinal priest of the Titulus Sancti Antonii Patavini de Urbe is Américo Aguiar. Architecture Two staircases provide access to the gantry of the church, where a statue of Saint Anthony of Padua stands holding the Christ Child. Inside, the church is constructed of three naves, divided by two columns of pillars made of pink marble. The general decoration of the church was done by Friar Bonaventura Loffredo da Alghero in 1889–1890. The fresco of the apotheosis of the Franciscan family in the apse area of the sanctuary was done by Friar Loffredo. The paintings of the side altars were done by various artists, mainly Franciscan: St. Clare of Assisi by Giuseppe Bravi (1844–1908); St. Francis of Assisi by Franz De Rhoden (1817–1903); Japanese Martyrs crucified in 1597 in Nagasaki by Cesare Mariani (1826–1901); Immaculate Mary by Francesco Szoldatiez (1916); St. Ludovico di Tolosa by Eugenia Pignet (1940). Other paintings were done by the friars Giuseppe Maria Rossi, Caio D' Andrea and Michelangelo Cianti. List of cardinal priests Peter Doi (28 March 1960 – 21 February 1970) António Ribeiro (5 March 1973 – 24 March 1998) Cláudio Hummes (21 February 2001 – 4 July 2022) Américo Aguiar (30 September 2023 – Present) See also Basilica of Saint Anthony of Padua, in Padua Notes References Benedetto Pesci, OFM, "Storia della Basilica di S. Antonio" in Official Website of the Basilica: Basilica di Sant'Antonio al Laterano, Roma Mariano Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma 1891 C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, p. 37 C. Cerchiai, Rione XV Esquilino, in AA.VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, Vol. III, pp. 968–1014 External links Lucentini, M. (31 December 2012). The Rome Guide: Step by Step through History's Greatest City. Interlink. ISBN 9781623710088. Media related to Sant'Antonio da Padova all'Esquilino at Wikimedia Commons
Église Sant'Antonio da Padova all'Esquilino

L'église Sant'Antonio da Padova all'Esquilino (en français : église Saint-Antoine-de-Padoue-à-l'Esquilin) est une église romaine située dans le rione de l'Esquilin sur la via Merulana. Historique L'église fut érigée entre 1884 et 1888 sur les plans de Luca Carimini (it) et consacrée le 18 décembre 1888. Elle fut attribuée à l'Ordre des Frères mineurs après que l'État italien les a exproprié du couvent de l'église Sainte-Marie d'Aracœli pour la construction du monument à Victor-Emmanuel II vers 1895. Elle obtient le titre de basilique mineure le 21 juillet 1931. Le 12 mars 1960, le pape Jean XXIII lui octroie le siège du titre cardinalice Sant'Antonio da Padova a Via Merulana. Architecture L'accès à l'église s'effectue par un escalier double donnant sur un portique abritant une statue de Sant’Antonio con il Bambino. L'intérieur est constitué de trois nefs séparées par des colonnes de granit rose et de divers chapelles. Les bas-côtés sont surmontés d'imposantes galeries avec une deuxième rangée de colonnes en granit. Annexes Références Bibliographie C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milan 2000, p.37 C. Cerchiai, Rione XV Esquilino, in AA.VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, Vol. III, pp. 968-1014 Articles connexes Liste des basiliques de Rome Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Rome
Sant'Antonio da Padova all'Esquilino

De Sant'Antonio da Padova all'Esquillino is een op de Esquilijn gelegen basiliek in Rome, gewijd aan de heilige Antonius van Padua. De basiliek ligt aan de via Merulana en wordt vanwege de nabijheid van de Sint-Jan van Lateranen ook wel Sant'Antonio al Laterano genoemd. De kerk werd tussen 1884 en 1888 gebouwd naar een ontwerp van Luca Carimini. De basiliek diende als kloosterkerk voor de minderbroeders die hun klooster nabij de Santa Maria in Aracoeli hadden moeten opgeven ten behoeve van de bouw van Il Vittoriano, een monumemt ter nagedachtenis aan koning Victor Emanuel II van Italië. De kerk werd op 4 december 1887 gewijd door kardinaal Lucido Paocchi. De kerk is te bereiken via een dubbele trap, leidend naar een portiek, waar een standbeeld van Sint Antonius staat. Het interieur heeft drie beuken die door granieten zuilen van elkaar zijn gescheiden. De kerk is verbonden met de franciscaanse abdij en ligt naast de gebouwen van de Pauselijke Antonianum Universiteit, de universiteit van de franciscanen en naast het Marianum, de Pauselijke Academie die zich richt op de mariologie. Titelkerk De basiliek werd in 1960 door paus Johannes XXIII als Sant'Antonio in via Merulana verheven tot titelkerk. Houders van de titel waren:
Bazylika św. Antoniego z Padwy na Eskwilinie

Bazylika św. Antoniego z Padwy na Eskwilinie (wł. Basilica di Sant'Antonio da Padova all'Esquilino) – bazylika w Rzymie na Eskwilinie przy Via Merulana, od 1960 tytularny kościół kardynalski, ustanowiony przez papieża Jana XXIII. Nazywana również Bazyliką św. Antoniego z Padwy na Lateranie. Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii św. Marcelina i Piotra na Lateranie oraz kościołem tytularnym, mającym również rangę bazyliki mniejszej. Lokalizacja Kościół znajduje się w XV Rione Rzymu – Esquilino przy Via Merulana 124. Historia Kościół wraz z okalającym klasztorem powstał według projektu rzymskiego architekta Luca Carimini w latach 1884–1888. Franciszkanie zostali pozbawieni swojego klasztoru na Aracoeli w Rzymie, gdzie wzniesiono monumentalny pomnik Ołtarz Ojczyzny. Nowy kościół i klasztor miały stać się jedną z ich nowych siedzib na terenie Wiecznego Miasta. Kościół poświęcił 4 grudnia 1887 kard. Lucido Maria Parocchi. Architektura i sztuka Od strony ulicy do bazyliki wchodzi się przez podwójne schody, w których centrum znajduje się statua patrona świątyni św. Antoniego Padewskiego trzymającego Dzieciątko Jezus. Bazylika dzieli się na trzy nawy. Oddzielają je od siebie kolumnady z czerwonego granitu. Kościół posiada boczne kaplice i chór. Za ołtarzem głównym znajduje się chór zakonny ze stallami oraz absydą ozdobioną freskami. Malowidło przedstawiające Apoteozę zakonu franciszkańskiego jest dziełem o. Bonaventury Loffredo da Alghero. Obrazy w ołtarzach bocznych: Święta Klara, Giuseppe Bravi Święty Franciszek, Franz De Rhoden Męczennicy japońscy, Cesare Mariani Niepokalana, Francesco Szoldaticz Św. Ludwik z Tuluzy, Eugenia Pignet W dolnym kościele, podzielonym na trzy nawy kolumnadami z trawertynu, znajduje się 45 marmurowych ołtarzy, które kiedyś służyły kapłanom-studentom Antonianum do odprawiania mszy świętych w czasach przed soborem watykańskim II. Kardynałowie prezbiterzy Bazylika św. Antoniego z Padwy na Eskwilinie jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sancti Antonii Patavini de Urbe). Peter Tatsuo Doi (1960–1970) António Ribeiro (1973–1998) Cláudio Hummes (2001–2022) Américo Aguiar (2023–) Zobacz też Papieski Uniwersytet Antonianum Przypisy Bibliografia Mariano Armellini: Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX. Rzym: 1891, s. 804. (wł.). Linki zewnętrzne Oficjalna strona bazyliki. antoniano.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-10)].
Basílica de Santo Antônio de Pádua no Esquilino

Sant'Antonio da Padova all'Esquilino ou Basílica de Santo Antônio de Pádua no Esquilino, chamada também de Sant'Antonio da Padova in Via Merulana, é uma igreja titular e basílica menor no rione Esquilino em Roma, Itália, construída para para a Ordem dos Frades Menores, que precisavam de uma nova casa depois de serem obrigados a se mudarem do convento de Santa Maria in Aracoeli, demolido para permitir a construção do Monumento a Vittorio Emanuele II. A igreja foi elevada a basílica menor em 1931. Em 12 de março de 1960, o Papa João XXIII transformou-a em uma igreja titular, sede do título de Santo Antônio de Pádua na Via Merulana, cujo cardeal-presbítero é Américo Manuel Alves Aguiar, Bispo de Setúbal. Arquitetura Duas escadarias dão acesso ao pórtico da igreja, onde está uma estátua de Santo Antônio de Pádua segurando o Menino Jesus. O interior está dividido em três nave separadas por duas fileiras de pilares de mármore rosa. Galeria Referências Bibliografia Ligações externas
Sant'Antonio da Padova a Via Merulana

Sant'Antonio da Padova a Via Merulana, även benämnd Sant'Antonio da Padova all'Esquilino, är en kyrkobyggnad och mindre basilika i Rom, helgad åt den helige Antonius av Padua. Kyrkan är belägen vid Via Merulana i Rione Esquilino och tillhör församlingen Santi Marcellino e Pietro al Laterano. Kyrkan innehas av Franciskanorden. Kyrkans historia Kyrkan uppfördes åren 1884–1888 efter ritningar av Luca Carimini. Den konsekrerades av kardinal Lucido Parocchi den 4 december 1887. Portiken med fem rundbågar är ritad i nyrenässansstil; Carimini lät sig inspireras av Antonio di Sangallos arkitektoniska formspråk. Fasaden är uppförd i tegel med arkitektoniska detaljer i travertin. Interiören är treskeppig med rosa granitkolonner. Altarets lågrelief Den sista måltiden är ett verk av Luca Carimini. Absidens fresk Franciskanordens helgon är utförd av Bonaventura Loffredo da Alghero (1830–1903) omkring år 1890. Nedanför hänger en rad ikoner med Jesus Kristus i mitten, flankerad av Jungfru Maria och Johannes Döparen. Här finns även en ikon som avbildar heliga Birgitta. Titelkyrka Sant'Antonio da Padova in Via Merulana stiftades som titelkyrka av påve Johannes XXIII år 1960. Kardinalpräster Peter Tatsuo Doi (1960–1970) António Ribeiro (1973–1998) Cláudio Hummes (2001–2022) Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 528. ISBN 88-365-2541-5 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. sid. 312. OCLC 30727273 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 37. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sant'Antonio da Padova a Via Merulana.
Sant'Elena, Venice

Sant'Elena, also sometimes called Santa Lena, is a Gothic-style, Roman Catholic church at the extreme east end of the sestiere of Castello in the City of Venice, Italy. History This site was once the island of Sant'Elena, which was not then accessible by foot from the city; it now represents the east end of Venice. The first chapel at this location was built by Augustinian monks in 1028 and dedicated to Saint Helene from Auxerre. By 1175, they had built a convent and hospital. In 1211, the body of Saint Helena of Constantinople was putatively transported to Venice from Constantinople by the monk Aicardo from this monastery. They added a chapel for her relics to the church. In 1407, the convent had fallen to ruin, and the complex was affiliated with the Olivetani order. In 1810, the church was deconsecrated under Napoleonic rule. The urn putatively containing St Helen's remains was supposedly hidden in the Basilica of San Pietro in Castello, and the Renaissance portal of the church was transferred to the church of Sant'Aponal. Sant'Elena was reconsecrated in 1928 and granted to the Servite Order. The urn of St. Helena was returned, the bell tower was rebuilt, and the original portal replaced. The main altarpiece, depicting the Adoration of the Magi with Saint Helena, was relocated to the Pinacoteca di Brera in Milan during the Napoleonic era, and remains there today. Description The mullioned windows and rose window in the brick façade are Gothic in style. Above the portal is the Renaissance style Monument to Vettore Capello (1467), where Capello, a Venetian admiral, is kneeling before the Saint; the sculptor was Niccolò di Giovanni of Florence. The original bell-tower, built in 1558, had been razed in the early 19th century. The main altarpiece is a copy of that found in the Church of Sette Santi Fondatori in Florence. The interior is mostly bare; most of the paintings are now in the Gallerie dell'Accademia. Of the adjacent convent, only part of the cloister and the central well head remain. The buildings now house a foundation dedicated to world peace. Notes References Marcello Brusegan, Le chiese di Venezia, Ed. Newton&Compton Giulio Lorenzetti, Venezia e il suo estuario, Ed. Lint Trieste External links
Sant'Eufemia, Venice

Sant'Eufemia (Italian: Chiesa di Sant'Eufemia) is a Roman Catholic church located in the island of Giudecca in Venice, Veneto, Italy and dedicated to saint Euphemia. It was initially built in the 9th century in the Venetian-Byzantine style. It was restored and rebuilt several times, finally in the 18th century, when the façade was altered, stucco applied to the central nave and the ceiling vaults of the interior and three altarpieces added - 'Jesus among the Doctors' in the Chapel of St Francis, a 1771 'Visitation of the Virgin' by Giambattista Canal and 'The Adoration of the Magi' by Jacopo Marieschi (the third of these has now been moved elsewhere). The ceiling painting is also by Canal in the style of Tiepolo and shows scenes relating to the church's patron saint - her baptism in the left aisle, the saint in glory in the central nave and episodes from her life in the right aisle. Its right side overlooks the Giudecca canal and has a portico with Doric style columns, taken from the nearby church and monastery of Santi Biagio e Cataldo during the latter's 1593 restoration. In a niche inside the porch is a Gothic-style image of the 'Holy Bishop' below a 14th-century crucifixion with donors in the Byzantine style, set in a three-faceted bezel. Its interior is a three-nave basilica, whose original columns and capitals survive. A chapel now houses the remains of Blessed Giuliana of Collalto, translated there in 1822, again from santi Biagio e Cataldo. The left aisle also houses an 18th-century marble sculpture of the Virgin Mary and Christ by Gianmaria Morlaiter in the left, whilst the firsts altarpiece in the right aisle houses the central part of a triptych of saint Roch and the angel under a lunette of the Virgin and Child, both by Bartolomeo Vivarini and dating to 1480. The presbytery also houses a painting of the Last Supper by Benfatto Alvise Dal Friso, from the Veronese school. Gallery Bibliography Giulio Lorenzetti, Venezia e il suo estuario, 1974, Ed. Lint, Trieste