NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palais Pallavicini Rospigliosi

Le palais Pallavicini Rospigliosi est un palais italien du XVIIe siècle, construit par la famille Borghèse sur le Quirinal, à Rome. Historique L'édifice occupe les lieux où ont été retrouvés les vestiges des Thermes de Constantin, dont on peut encore voir les restes dans le sous-sol du casino. Le palais a été bâti à l'initiative du cardinal Scipione Borghese, neveu du pape Paul V, qui voulait une demeure à côté de la résidence papale du palais du Quirinal. La construction a d'abord été confiée à l'architecte Flaminio Ponzio puis en 1613, à la mort de celui-ci, à Carlo Maderno. Le jardin a été projeté par Giovanni Vasanzio (it). Lorsque Giovanni Angelo Altemps en était propriétaire, le palais a été rafraîchi par Onorio Longhi. Le palais est passé successivement sous la propriété de Giovanni Angelo Altemps qui l'acheta en 1616, puis en 1622 à la famille Bentivoglio, puis aux Lante, au cardinal Mazarin et enfin à ses héritiers les Mancini. Pendant ce temps, il a servi en tant qu'ambassade française avant que celle-ci ne soit transférée au palais Farnèse. En 1704, le palais a été transformé en habitation par la famille Rospigliosi-Pallavicini, qui en possède encore la moitié, tandis que l'autre moitié a été pendant de nombreuses années le siège de la Federconsorzi et actuellement celle de la Coldiretti (it). Description Le palais comporte aujourd'hui un petit musée qui contient une collection d'art de la Renaissance et de l'époque baroque et le Casino dell'Aurora avec une fresque de Guido Reni (1614). La galerie d'art La galerie d'art Pallavicini, non accessible au public, rassemble une collection commencée par le cardinal Lazzaro Pallavicino et comporte plus de 540 peintures, dessins et sculptures d'artistes tels qu'Andrea Camassei, Annibale Carracci, Pietro da Cortona, Nicolas Poussin, Sandro Botticelli (Mardochée en pleurs), Lorenzo Lotto, Peter Paul Rubens, Domenichino, Luca Signorelli, Guido Reni et Guercino. Avec les œuvres possédées par les familles Colonna et Doria-Pamphilij, cette collection fait partie des plus importantes collections privées de Rome. Les couloirs sont décorés de fresques par Paul Bril et la loggia dans le jardin par celles d'Orazio Gentileschi et d'Agostino Tassi. Le casino Le casino a été projeté par Giovanni Vasanzio (it). Les murs sont ornés par les fresques des quatre saisons peintes par Paul Bril et par deux triomphes d'Antonio Tempesta. Notes et références Voir aussi Bibliographie (it) Giorgio Carpaneto, I palazzi di Roma, Roma, Ed. Newton-Compton, 1993 (ISBN 88-7983-191-7). Liens externes (it) Notice sur le Palazzo Pallavicini Rospigliosi sur le site coldiretti.it. (it) « Casino dell'Aurora » sur casinoaurorapallavicini.it. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du XVIIe siècle Portail de Rome
Galleria Pallavicini

De Galleria Pallavicini is een villa gelegen aan de Via XXIV Maggio 43 te Rome en behoort toe aan de adellijke familie Pallavicini. Geschiedenis Aan het gebouw hebben meerdere architecten gewerkt waaronder Carlo Maderno in opdracht van de Borghese familie. De tuin en het casino zijn een ontwerp van de Nederlander Jan Van Zandts. Kunstwerken Het gebouw bevat verschillende kunstwerken van Jan Frans Van Bloemen, Pieter Paul Rubens, Antoon van Dijck, Pieter van Bloemen, Denijs Calvaert, Justus Sustermans, David Teniers II, David Teniers III, Jacob Ferdinand Voet en Paul Bril waarvan enkele hieronder staan vermeld. "Christus en de 12 apostelen" door Rubens, serie van 13 voor Nicolo Pallavicini "Portret van Nicolo Pallavicini" door Antoon van Dyck "Hélène" door Rubens in de "Loggia della Pergola" schilderde Paul Bril zijn meest charmante werk Externe link De officiële webstek
Gegants de Mont'e Prama

Els Gegants de Mont'e Prama, en sard Zigàntes de Mont'e Prama, són un conjunt d'escultures exemptes nuràgiques. Fragmentades en nombrosos trossos, foren trobades casualment durant uns treballs agrícoles al març del 1974 a la localitat de Mont’e Prama, a Crabas, en la Sardenya centreoccidental. Les estàtues són esculpides en gres i tenen una alçada que varia entre els dos i dos metres i mig. Després de quatre campanyes d'excavació efectuades entre el 1975 i el 1979, els 5.178 fragments trobats –entre els quals 15 caps, 27 busts, 176 fragments de braços, 143 fragments de cames, 784 fragments d'escut– foren guardats als magatzems del Museu Arqueològic Nacional de Càller durant trenta anys, mentre que algunes de les parts més importants foren exposades al mateix museu. Juntament amb les estàtues i els models de nurag, es trobaren diversos betils, un tipus de pedres considerades com a demora d'una divinitat del tipus «oragiana», generalment associats a les tombes de gegants. Amb la destinació de fons, l'any 2005, per part del Ministeri de Cultura italià i el govern de Sardenya, s'inicià la restauració de les estàtues. Es van recompondre trenta-vuit escultures: cinc arquers, quatre guerrers, setze púgils i tretze models de nurags. L'any 2011, els gegants restaurats foren repartits entre els museus de Càller i Crabas, on els presenten al gran públic. Aquest mateix any, es van reprendre les excavacions arqueològiques. A més d'estàtues a pocs metres sota el terra, es van descobrir una gran construcció i un tercer gegant. És considerat com la descoberta arqueològica a la conca mediterrània més important dels darreres cinquanta anys. Depenent de les teories, la datació dels Kolossoi –nom amb què els anomenava l'arqueòleg Giovanni Lilliu– oscil·la entre els segles IX-VIII aC, o fins i tot segle X aC, hipòtesi que els situaria entre les estàtues exemptes més antigues de la conca mediterrània, anteriors als curos de l'antiga Grècia. Referències
Reuzen van Mont'e Prama

De Reuzen van Mont'e Prama zijn een groep van 32 (of 40) beelden met een hoogte tot 2,5 meter, gevonden in 1974 bij Cabras in de provincie Oristano, Sardinië, Italië. Ze verbeelden krijgers, boogschutters, worstelaars, modellen van nuraghe en boksers met schild en handschoen uit de Nuraghecultuur. Archeoloog Giovanni Lilliu gaf de beelden de naam Kolossoi. Ze zouden dateren van de 11e tot de 8e eeuw v.Chr. Als dit wordt bevestigd door archeologen dan zouden het de oudste antropomorfe beelden zijn van het Middellandse Zeegebied, na de Egyptische beelden en vóór de kouroi van het Oude Griekenland. Ze hebben platronde ogen en dragen 'oosterse' kleding. Waarschijnlijk geven ze mythologische helden weer, die grafhuizen bewaakten. Volgens een andere theorie zouden ze een soort pantheon vormen van typisch Nuraghische goden.
Тавиляно

Тавиля̀но (на италиански: Tavigliano; на пиемонтски: Tavijan, Тавиян) е село и община в Северна Италия, провинция Биела, регион Пиемонт. Разположено е на 659 m надморска височина. Населението на общината е 973 души (към 2010 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Tavigliano

Tavigliano ist eine Gemeinde mit 895 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der italienischen Provinz Biella (BI), Region Piemont. Geographie Der Ort liegt auf einer Höhe von 659 m über dem Meeresspiegel. Das Gemeindegebiet umfasst eine Fläche von zehn km². Die Nachbargemeinden sind Andorno Micca, Bioglio, Callabiana, Pettinengo, Piedicavallo, Rassa, Sagliano Micca, Selve Marcone und Veglio. Söhne und Töchter Alceste Catella (* 1942), katholischer Geistlicher, emeritierter Bischof von Casale Monferrato Weblinks Informationen bei comuni-italiani.it (italienisch) Einzelnachweise
Tavigliano

Tavigliano is a comune (municipality) in the Province of Biella in the Italian region Piedmont, located about 70 kilometres (43 mi) northeast of Turin and about 6 kilometres (4 mi) north of Biella. As of 31 December 2004, it had a population of 953 and an area of 10.9 square kilometres (4.2 mi2). Tavigliano borders the following municipalities: Andorno Micca, Bioglio, Callabiana, Pettinengo, Piedicavallo, Rassa, Sagliano Micca, Veglio. Demographic evolution References
Tavigliano

Tavigliano est une commune italienne de la province de Biella, dans la région Piémont. Administration Hameaux Pratetto, Vincio, Causso, Orecchia et Sella Communes limitrophes Andorno Micca, Bioglio, Callabiana, Pettinengo, Piedicavallo, Rassa, Sagliano Micca, Selve Marcone, Veglio Notes et références Portail du Piémont
Tavigliano

Tavigliano (piemontiul: Tavian) település Olaszországban, Piemont régióban, Biella megyében. Lakosainak száma 930 fő (2023. január 1.). Tavigliano Andorno Micca, Bioglio, Pettinengo, Piedicavallo, Rassa, Sagliano Micca, Veglio és Callabiana községekkel határos. Népesség A település lakossága az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Tavigliano

Tavigliano is een gemeente in de Italiaanse provincie Biella (regio Piëmont) en telt 953 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 10,9 km², de bevolkingsdichtheid is 87 inwoners per km². Demografie Tavigliano telt ongeveer 418 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 8,7% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie De gemeente ligt op ongeveer 659 m boven zeeniveau. Tavigliano grenst aan de volgende gemeenten: Andorno Micca, Bioglio, Callabiana, Pettinengo, Piedicavallo, Rassa (VC), Sagliano Micca, Selve Marcone, Veglio.
Tavigliano

Tavigliano – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Piemont, w prowincji Biella. Według danych na styczeń 2009 gminę zamieszkiwało 978 osób przy gęstości zaludnienia 89,7 os./1 km². Bibliografia Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica
Tavigliano

Tavigliano é uma comuna italiana da região do Piemonte, província de Biella, com cerca de 936 habitantes. Estende-se por uma área de 10 km², tendo uma densidade populacional de 94 hab/km². Faz fronteira com Andorno Micca, Bioglio, Callabiana, Pettinengo, Piedicavallo, Rassa (VC), Sagliano Micca, Selve Marcone, Veglio. Demografia Referências
Тавильяно

Тавильяно (итал. Tavigliano) — коммуна в Италии, располагается в регионе Пьемонт, в провинции Бьелла. Население составляет 936 человек (2008 г.), плотность населения составляет 94 чел./км². Занимает площадь 10 км². Почтовый индекс — 13811. Телефонный код — 015. Покровителем коммуны почитается святой Иулий. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: Ссылки Национальный институт статистики (итал.) Национальный институт статистики (англ.)
Тавиљано

Тавиљано (итал. Tavigliano) је насеље у Италији у округу Бијела, региону Пијемонт. Према процени из 2011. у насељу је живело 806 становника. Насеље се налази на надморској висини од 648 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 960 становника. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Тавільяно

Тавільяно (італ. Tavigliano, п'єм. Tavian) — муніципалітет в Італії, у регіоні П'ємонт, провінція Б'єлла. Тавільяно розташоване на відстані близько 550 км на північний захід від Рима, 70 км на північний схід від Турина, 6 км на північ від Б'єлли. Населення — 941 особа (2014). Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 29 іноземців з 11 країн, серед них 11 громадян країн Євросоюзу та 1 громадянин України. Сусідні муніципалітети Андорно-Мікка Біольйо Каллаб'яна Петтіненго П'єдікавалло Расса Сальяно-Мікка Сельве-Марконе Вельйо Див. також Список муніципалітетів провінції Б'єлла Примітки
Isla Argentarola

La isla Argentarola (en italiano: Isola Argentarola​) es un pequeño islote situado en frente del mar Tirreno en la costa oeste del monte Argentario. Se encuentra localizada al oeste de la península en la que se halla la Torre di Cala Moresca y de la cala del mismo nombre. La pequeña isla, carente de estructuras arquitectónicas, cuenta con vegetación baja de matorral en la costa norte, mientras que en el otro lado está libre. La isla es famosa por una cueva que se abre a 23 metros de profundidad. Referencias Véase también Geografía de Italia Geografía de Europa Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Isla Argentarola.
Île Argentarola

L'Île Argentarola est une île de la mer Tyrrhénienne située près de la côte occidentale de Monte Argentario. Elle se trouve à l'ouest du promontoire où se situe la Tour de Cala Moresca et la crique du même nom. La petite île, privée de structures architecturales, présente sur sa partie septentrionale une végétation basse typique de la garrigue tandis que le versant opposé en est totalement privé. L'île est surtout connue pour une grotte qui descend jusqu'à 23 mètres de profondeur. Référence (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Isola Argentarola » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Archipel toscan Liste des îles d'Italie Portail de la Toscane Portail des îles Portail de la mer Méditerranée
Isola Argentarola

L'isola Argentarola è un'isola del mar Tirreno situata di fronte alla costa occidentale di Monte Argentario. La sua ubicazione è a ovest del promontorio su cui sorge la torre di Cala Moresca e della vicina omonima cala. Caratteristiche La piccola isola, priva di strutture architettoniche, presenta sulla sponda settentrionale bassa vegetazione tipica della gariga, mentre sul versante opposto ne risulta priva. L'isola è famosa per una grotta che si apre a 23 metri di profondità, sito rilevante nell'ambito delle ricerche condotte per lo studio del clima ed in particolare dei cambiamenti che si sono verificati nel passato cui sono correlati abbassamenti ed innalzamenti del livello del mare. Note Voci correlate Monte Argentario Isolotti grossetani Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su isola Argentarola
Argentarola

Argentarola (Italiaans: Isolotto dell'Argentarola) is een klein Italiaans eiland voor de westkust van Toscane. Het ligt in de Tyrreense Zee. Het heeft een langgerekte vorm en een oppervlakte van 1,2 ha. Het ligt een kleine halve kilometer uit de kust van Cala Moresca, een frazione in de gemeente Monte Argentario, en wordt tot de Toscaanse Archipel gerekend. Op het eiland hebben vrijwel geen antropogene veranderingen plaatsgevonden. Het rotsige gebied is begroeid met onder andere boomvormige wolfsmelk (Euphorbia dendroides). Hoewel in de wateren rondom het eiland wel gevist mag worden, is aanmeren bij het eiland verboden om de aldaar broedende vogels zo veel mogelijk rust te bieden. Op Argentarola bevindt zich een van de grootste broedkolonies van Kuhls pijlstormvogels in Toscane. In de jaren '90 van de 20e eeuw vormde Argentarola tijdelijk een broedplaats voor Yelkouanpijlstormvogels. Voetnoten
Iglesia de Santa María Magdalena (Roma)

La iglesia de Santa María Magdalena (del italiano Chiesa di Santa Maria Maddalena) es una iglesia católica ubicada frente a la plaza homónima en el rione Colonna, en Roma. La orden de San Camilo de Lellis tuvo una iglesia en donde hoy está sita la Iglesia de Santa María Magdalena desde 1586; y en el siglo XVII se inició la construcción de la iglesia actual, que fue terminada en 1699 en estilo barroco. Su fachada se cree generalmente que fue decorada por el italiano Giuseppe Sardi en 1735. No obstante, la historiadora Alessandra Marino, sostiene que su autor fue el arquitecto portugués Manuel Rodrigues dos Santos, considerando que la formación previa de Dos Santos como ebanista explicaría la similitud entre la decoración superpuesta a la fachada y trabajos contemporáneos de la ebanistería italiana de la época.​ Sebastiano Conca pintó en la iglesia un fresco de San Camilo de Lelis, cuyas reliquias permanecen en el interior del templo. Tradicionalmente, también se ha asegurado siempre que en esta iglesia se encuentran los restos de Santa Marcela, San Maximino de Aix e incluso la propia María Magdalena. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de Santa María Magdalena.
Église Santa Maria Maddalena

L'église Santa Maria Maddalena (en français : Église Sainte-Marie-Madeleine) est une église de Rome située dans le rione de Colonna sur la Piazza Maria Maddalena. Elle est considérée comme l'un des plus beaux exemples, à Rome, de construction dans le style baroque tardif (rococo). Historique En 1586, une église construite sur une chapelle du XIVe siècle est allouée à Camille de Lellis pour sa congrégation des Pères de la Bonne Mort, que le pape vient de confirmer et qui deviendra l'Ordre des Clercs réguliers pour les malades en 1591. En 1628, le pape Urbain VIII ordonne l'ouverture d'une nouvelle place devant cette église et la restructuration de l'ensemble des bâtiments l'entourant. Les travaux sont longs, s'étalant de 1630 à 1699 pour la date admise de complétion, et effectués par divers architectes dont Carlo Fontana (pour la coupole et la voûte), Giovanni Antonio de Rossi, et le dernier, Giuseppe Sardi (it), qui achève la façade en 1735. L'église est consacrée le 4 mai 1727. Le style rococo étant encore peu utilisé pour les édifices religieux l'édifice attire des commentaires critiques. Les Romains lui donnent le sobriquet d'« église de sucre » (chiesa di zucchero) en raison de sa ressemblance avec les décorations des gâteaux de l'époque. Architecture et patrimoine L'église est l'un des tout premiers exemples de construction de style rococo à Rome. La nef unique est de forme octogonale allongée flanquée de deux chapelles latérales par côté. Le transept soutient une coupole et possède de chaque côté deux petites chapelles l'une dédiée à Camille de Lellis (où il a été dans un premier temps enterré avant d'être déplacé sous l'autel), l'autre à Nicolas de Myre. La sacristie est opulente et dans le plus pur style rococo. Les peintures intérieures illustres essentiellement des scènes de la vie de Camille de Lellis avec des fresques de Sebastiano Conca et des représentations d'une « très blonde » Marie-Madeleine au niveau de l'abside. Dans l'église se trouvent aussi des peintures de Baciccio (Cristo, la Vergine e S. Nicola di Bari), Luca Giordano (San Lorenzo Giustiniani che adora il Bambino). Les grandes orgues datent de 1736. Notes et références Annexes Bibliographie Claudio Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milan, 2000 (ISBN 978-88-541-1833-1), pp. 249-250. Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du baroque Portail de Rome
Santa Maria Maddalena

Santa Maria Maddalena ou Igreja de Santa Maria Madalena, conhecida como La Maddalena, é uma igreja de Roma, Itália, dedicada a Maria Madalena e localizada na Via della Maddalena, uma das ruas que partem da Piazza della Rotonda no rione Campo Marzio. História A Ordem dos Clérigos Regulares Ministros dos Enfermos de São Camilo de Lellis ("camilianos") já possuía uma igreja no local desde 1586 e, na primeira metade do século XVII, iniciou a construção do edifício atual em estilo barroco, terminando apenas em 1699. Exterior Nos setenta anos de trabalho, diversos arquitetos se envolveram, incluindo Carlo Quadri, Carlo Fontana (a quem se atribui a construção da cúpula) e Giovanni Antonio de' Rossi. Francesco Suardi projetou a fachada principal convexa, que só foi terminada em 1735 e é rococó, um estilo pouco comum nas fachadas de igrejas de Roma, mas, pelos motivos decorativos, é reminiscente da obra de Borromini. Guias mais antigos de Roma a atribuem a Giuseppe Sardi, mas, entre 1732 e 1734, como arquiteto dos camilianos, o arquiteto português Manuel Rodrigues dos Santos foi quem dirigiu o final das obras na igreja. A historiadora Alessandra Marino acredita que foi ele e não Sardi o autor do atípico projeto. Se foi ele mesmo, o treinamento anterior de Santos como marceneiro de gabinetes foi essencial, pois a decoração acrescentada à estrutura do edifício é típica deste tipo de trabalho na Itália na época, em madeira e, no caso de igrejas, em cantaria, como Santa Maria della Quercia, em Viterbo, e a homônima Santa Maria Maddalena de Veneza. A historiadora da arquitetura Nina Mallory também defende que é pouco provável que o projeto seja de Sardi. À esquerda da igreja está o mosteiro, construído por volta de 1678 pelo palermitano Paolo Amato e completado por C.F. Bizzacheri no início da década de 1680. Interior O interior é arquiteturalmente complexo, com uma nave octogonal alongada no estilo de Borromini, com duas capelas de cada lado. À direita está a capela principal, dedicada a São Camilo e onde estão abrigadas as suas relíquias. A abóbada desta capela está decorada por um afresco de Sebastiano Conca (1744). Na igreja está ainda um "Cristo, a Virgem e São Nicolau de Bari", de Baciccia, e um "São Lourenço Giustiniani com o Menino Jesus", de Luca Giordano. A sacristia rococó é ricamente pintada, decorada com estuques e mármores multicoloridos. Galeria Referências Bibliografia Ligações externas Interactive Nolli Map Website
Церковь Святой Марии Магдалины (Рим)

Санта-Мария-Маддалена (итал. La chiesa di Santa Maria Maddalena — церковь Святой Марии Магдалины) — католическая церковь в Риме, освящённая в память Святой Марии Магдалины. Храм расположен в исторической части Рима в районе Кампо-Марцио, на Виа делла Маддалена, одной из улиц, ведущих от Пьяцца делла Ротонда у римского Пантеона. Это региональная церковь жителей Абруцци. История Церковь построена на месте небольшой капеллы XIV века, посвящённой Марии Магдалине, региональной церкви эмигрантов из региона Абруцци. В 1586 году святой Камилл де Леллис получил церковь для размещения братьев регулярных клириков, служителей больных (итал. Ministri degli Infirmi) ордена камиллианцев. В начале XVII века община перестроила и расширила здание, которое было завершено в 1699 году в стиле барокко. Архитектура За семьдесят лет истории над храмом работало несколько архитекторов. В 1673 году Карло Фонтана спроектировал купол; затем здание сроил Джованни Антонио де Росси. Автор фасада в причудливом барочно-рокайльном стиле (ок. 1735) до настоящего времени не установлен, хотя в нём очевидна «отсылка» к архитектуре Франческо Борромини. Ранние путеводители приписывают проект фасада Джузеппе Сарди. Однако между 1732 и 1734 годами в качестве архитектора ордена камиллианцев работал португальский строитель Мануэль Родригиш Душ Сантуш, он же руководил завершением работ в церкви. Поэтому, вероятнее всего, проект необычного фасада следует приписать именно Душ Сантушу, а не Джузеппе Сарди. В нижней части фасада находятся статуи Камилла де Леллиса и Филиппа Нери, а в верхней части — Марии Магдалины и Святой Марты. Слева от церкви находится монастырь, построенный около 1678 года Паоло Амато из Палермо и завершенный Карло Франческо Биццакери в начале 1680-х годов. Интерьер В интерьере церкви за единственным нефом с двумя капеллами с каждой стороны расположен трансепт под куполом; по правую сторону — капелла Камилла де Леллиса, в которой хранятся останки святого, с фресками Себастьяно Конка (1744), слева — капелла с останками Святого Николая Барийского. В главном алтаре находится фреска с образом проповедующего Иисуса и белокурой Магдалины; над алтарем — ещё одна большая панель с изображением Магдалины в молитве; слева капелла мощей и вход в сакристию. Среди произведений искусства, которыми богата церковь, выделяются алтарные картины Дж. Б. Гаулли (по прозванию Бачиччья) «Христос, Дева Мария и святой Николай Барийский», Луки Джордано «Святой Лоренцо Джустиниани с младенцем Иисусом». Во второй капелле справа хранится образ «Мадонны делла Салуте» (Madonna della Salute), которую условно приписывают работе Фра Беато Анджелико. По преданию перед ней папа Пий V молился о победе христианского флота над турецким во время битвы при Лепанто (1571). Изображение было подарено церкви камиллианцев в 1619 году. Ранее оно находилось над главным алтарем, а теперь установлено в капелле Святого Камилла. Примечания