NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nuraghe Sa Jua

Die Nuraghe Sa Jua liegt etwa 400 m vom Dorf Aidomaggiore in der Provinz Oristano auf Sardinien. Es ist eine „Nuraghe a tancato“ aus Basaltblöcken, die in regelmäßigen Reihen angeordnet sind. Der Hauptturm ist mit einem Zugang mit Sturz und oberhalb einer Entlastungsöffnung ausgestattet. Der Zugang gehört zu einem mehr als 5,0 m langen Gang. Darin liegt auf der rechten Seite eine kleine Wächterzelle. Auf der linken führt eine Treppe zum Obergeschoss. Im Hauptturm (Mastio) ist die Tholos der Kammer intakt. Die Kammer ist mit drei etwa 1,0 m tiefen Nischen versehen. Vom obersten Stockwerk sind nur noch ein paar Reihen von Steinen erhalten. Oben wurde vor langer Zeit ein großes Eisenkreuz befestigt; sein Rost verunziert die Innenwände der Tholos. Der Hauptturm ist durch einen kleinen Hof mit dem Nebenturm verbunden. Dieser mit Schutt und Sträuchern bedeckte Turm ohne Decke ist am Zugang mit einem trapezoiden Architrav versehen. In der Nähe liegen das Gigantengrab von Su Pranu und die Nuraghe Losa. Siehe auch Liste vor- und frühgeschichtlicher archäologischer Fundplätze auf Sardinien Literatur Alberto Moravetti, Carlo Tozzi (Hrsg.): Guide archeologiche. Preistoria e Protostoria in Italia. 2: Sardegna. A.B.A.C.O, Forlí 1995, ISBN 88-86712-01-4, S. 150 ff., (Published on the occasion of the 13th International Congress of Prehistoric and Protohistoric Sciences which was held Sept. 8–14, 1996, Forlì, Italy). Einzelnachweise Weblinks Video
Chiesa dell'Assunta (Terlano)

La chiesa dell'Assunta, in tedesco Kirche zu Mariä Himmelfahrt, è la parrocchiale e l'edificio più importante di Terlano, nell'Alto Adige. Conserva all'interno il più grande ciclo pittorico dell'Alto Adige realizzato fra '300 e '400. Storia e descrizione Una prima chiesa in questo luogo venne eretta, in stile romanico nel XIII secolo, della quale oggi resta il campanile laterale. L'edificio venne ricostruito, nelle forme attuali, nel corso del XIV secolo. Si presenta in stile tardo-gotico, caratterizzato dall'alto tetto spiovente dalle tegole smaltate e dalle due torri. L'interno è ad unica navata con abside poligonale della fine del '300 e con copertura a volte a crociera risalente al primo XV secolo. Un'importante opera scultorea è l'Incoronazione di Maria, di Scuola veronese, realizzata attorno al 1370-1380 per il portale maggiore della chiesa. Oggi l'originale è conservato all'interno. È del 1413 la menzione dei due prevosti ovvero amministratori laici dei beni della chiesa parrocchiale di Terlano, Cristan der Linger e Ulreich der Posch, indicati nei documenti quali i due «kirchbrästen der lieben ünser frawen ze Toerlan». Affreschi Tutto l'interno è decorato dal più grande ciclo pittorico dell'Alto Adige. Gli affreschi vennero realizzati a partire dal coro, decorato fra il 1380 e il 1399; la navata dal 1407 e la cappella laterale nel 1430 e ancora nel 1470 dal maestro bolzanino Hans Stockinger. Intonacati verso il 1880, rivennero alla luce e parzialmente restaurati tra il 1950 e il 1971. Campanile Caratteristica della chiesa è lo svettante campanile tardo-gotico eretto nel XVI secolo. Con i suoi 75 metri d'altezza è il terzo dell'Alto Adige. Tuttavia, nel corso dei secoli iniziò ad inclinarsi, guadagnandosi l'appellativo di torre pendente di Terlano (schiefer Turm von Terlan), ma alla fine dell'Ottocento raggiunse una pendenza di diversi metri, e nel 1884 fu completamente smontato e le pietre scrupolosamente numerate. Venne ricostruito, identico e con i materiali originali, tra il 1891 e il 1893. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa dell'Assunta Collegamenti esterni (EN) Chiesa dell'Assunta, in GCatholic.org. Chiesa dell'Assunta, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Universitat Pontifícia Lateranense

La Universitat Pontifícia Lateranense (Pontificia Università Lateranense) és una universitat de l'Estat del Vaticà amb seu a Roma. La universitat, coneguda com la universitat del papa, també inclou el Pontifici Institut Joan Pau II per a Estudis sobre el Matrimoni i la Família. El Gran Canceller de la Universitat és el cardenal vicari general del papa per la diòcesi de Roma, o sigui que la universitat està directament sota l'autoritat del papa. El 2012 hi havia estudiants de més de 100 nacionalitats. Del 2004 al 2006 es van dur a terme una profunda renovació arquitectònica per ampliar la biblioteca Pius XII i restaurar l'Aula Magna Benet XVI amb l'objectiu de "fer de la lectura i la consulta de textos el tema central de la universitat", segons va demanar el rector Fisichella. La biblioteca conserva 600.000 llibres, alguns del segle xvi, i la majoria de filosofia, teologia, dret canònic i cursos acadèmics. S'hi conserven també 25.000 textos antics en un ambient protegit. Referències Enllaços externs Pàgina oficial
Papežská lateránská univerzita

Papežská Lateránská univerzita v Římě vznikla v roce 1959 rozhodnutím papeže Jana XXIII., který povýšil Lateránské ateneum na papežskou univerzitu. Ateneum založil papež Klement XIV. v roce 1773 při Římské koleji pro kleriky Říma z římského kněžského semináře. Při založení mělo ateneum jen dvě fakulty: filozofickou a teologickou. Členění univerzity Fakulty Teologická fakulta, má také inkorporované instituty: Papežská akademie Alfonsiana (Vysokoškolský institut morální teologie) Patristický institut Augustinianum Institut teologie zasvěceného života „Claretianum“ Filosofická fakulta Fakulta kanonického práva Fakulta civilního práva Instituty Institut Utriusque Iuris při tomto ateneu založil papež Pius IX. v roce 1853 v budově sv. Apolináře, dnes se nachází v sídle Lateránské univerzity. Institut má dvě fakulty: Fakultu kanonického práva a Fakultu civilního práva. Jde svým způsobem o ojedinělé studium na celém světe, protože předměty z kanonického a civilního práva se značně prolínají a vytvářejí u studentů dobrý základ pro právní kulturu jak z oblasti římského a kanonického, tak i z civilního práva. Institut poskytuje tyto akademické tituly: licenciát (obvykle tři roky studia; předtím musí být ukončené úplné vysokoškolské vzdělání – něco jako bakalář k Mgr., ale o úroveň výše) a doktorát (tento doktorát bychom mohli v Čechách přirovnat k velkému doktorátu – Ph.D.) z civilního práva na – Fakultě civilního práva, které uznává i Italská republika; licenciát a doktorát z kanonického práva na Fakultě kanonického práva a licenciát a doktorát „utriusque iuris“, který je možno získat na přednáškách, zkouškách a pomocí písemných prací na obou fakultách kombinovaným způsobem v souladu se studijním plánem Institutu „Utriusque iuris“. Pastorační institut Redemptor hominis Teologický institut v Assisi V budově univerzity také sídlí nezávislý Papežský institut Jana Pavla II. Rektoři lateránské univerzity biskup Pio Paschini † (1932–1957) Mons. Antonio Piolanti † (1957–1969) Mons. Pietro Pavan † (1969–1973) Mons. Franco Biffi † (1974–1983) biskup Pietro Rossano † (7. prosince 1982 – 15. června 1991) Mons. Umberto Betti † (1991–1995) biskup Angelo Scola (14. září 1995 – 5. ledna 2002) biskup Salvatore Fisichella, od 2008 arcibiskup (18. ledna 2002 – 30. června 2010) biskup Enrico dal Covolo (30. června 2010 – 30. června 2018) prof. Vincenzo Buonomo (1. července 2018 – 1. srpna 2023) arcibiskup Alfonso Vincenzo Amarante, C.SS.R. (od 1. srpna 2023) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Papežská lateránská univerzita na Wikimedia Commons
Pontificia Universidad Lateranense

La Pontificia Universidad Lateranense (Pontificia Università Lateranense) es una universidad pontificia que tiene su sede en la extraterritorialidad vaticana de San Juan de Letrán, en Roma, Italia, y denominada por el papa Juan Pablo II como "La Universidad del Papa". Historia Después de la supresión de la Compañía de Jesús en 1773, el papa Clemente XIV restituyó al clero secular su centro de enseñanza superior, en el Colegio Romano. En 1824, el papa León XII devolvió a los jesuitas su derecho a la enseñanza, fundándose la Universidad Gregoriana, pero permitió al clero secular continuar dedicándose a la enseñanza superior y le asignó como sede el Palacio de San Apolinar, donde Pío XI fundó la Facultad de Derecho Canónico y de Derecho Civil, así como el Pontificio Instituto Utriusque Iuris. El nuevo instituto asumió el nombre de Ateneo del Pontificio Seminario Romano. Edificio Pío XI otorgó al Ateneo su sede definitiva, junto a la Basílica de San Juan de Letrán, y en 1932 se le asignó como Canciller al cardenal vicario de Roma. Pío XII, en 1958, instituyó el Pontificio Instituto Pastoral. Al año siguiente, Juan XXIII elevó al Ateneo al rango de Universidad y le confirió el nombre de Pontificia Universidad Lateranense. Últimos años Juan Pablo II en 1981 creó en dicha Universidad al Pontificio Instituto Juan Pablo II para Estudios sobre el Matrimonio y la Familia, que tiene la potestad de otorgar títulos de estudio iure proprio. La Universidad cuenta con las siguientes Facultades: Sagrada Teología, Filosofía, Derecho Canónico, Derecho Civil, además de los institutos mencionados y otros que se encuentran fuera de la sede y se hallan ligados a ella. Fue docente en ella el cardenal Roncalli, que luego sería el papa Juan XXIII. El actual arzobispo de Milán, el cardenal Angelo Scola fue Rector hasta el año 2002, en que fue sustituido por Monseñor Rino Fisichella, obispo auxiliar de Roma, elevado luego a arzobispo en 2008, quien dejó el cargo de Rector en 2010, y fue sustituido por Mons. Enrico Dal Covolo en ese año. Los Grandes Cancilleres de la Pontificia Universidad Lateranense, desde 1991 son: Camillo Ruini (1 de julio de 1991 - 27 de junio de 2008). Agostino Vallini (27 de junio de 2008 - presente). Enlaces externos Pontificia Universidad Lateranense Pontificio Istituto Giovanni Paolo II per Studi su Matrimonio e Famiglia (Roma) Pontificio Instituto Teológico Juan Pablo II (Sección española, sede en Valencia) Pontificio Instituto Teológico Juan Pablo II (Sección española, extensión en Alcalá de Henares) Pontificio Instituto Teológico Juan Pablo II Archivado el 6 de marzo de 2015 en Wayback Machine. (Sección española, extensión en Madrid) Pontificio Instituto Teológico Juan Pablo II (Sección mejicana, sede en México) Pontificio Instituto Teológico Juan Pablo II (Sección estadounidense, sede en Washington D.C.)
Université pontificale du Latran

L'université pontificale du Latran (en italien : Pontificia Università Lateranense), anciennement Athénée pontifical de l'Apollinaire, est une université romaine dirigée par le clergé de Rome, et dépendant du Saint-Siège. Historique Les origines de l’université du Latran remontent à 1773 : elle est fondée par le pape Clément XIV, qui, après la suppression des jésuites, confia les facultés de théologie et de philosophie du Collège romain au clergé de Rome. Après le rétablissement des jésuites, et la restitution du Collège romain, le pape Léon XII déplace le siège des facultés au palais de Saint-Apollinaire en 1824. C'est là que l'établissement gagne le surnom de l'« Apollinaire ». C'est là qu'en 1853 Pie IX fonde les facultés de droit canonique et de droit civil et l’Institut pontifical Utriusque iuris. C’est Pie XI qui donne à l’Institut du Latran son siège définitif, l’actuel, dans lequel Pie XII, en 1958, institue l’Institut pontifical pastoral. L’année suivante le Pape Jean XXIII nomme l’Institut pontifical université du Latran. En 1981, le Pape Jean-Paul II érige l’Institut pontifical pour les études sur le mariage et la famille, qui a le droit de remettre des diplômes universitaires. Organisation Elle est composée de quatre facultés : théologie, droit canon, droit civil, philosophie, quatre instituts : l’Institut « Utriusque Iuris », l’Institut pastoral « Redemporis Hominis », l’Institut des sciences religieuses « Ecclesia Mater » et l’Institut Jean-Paul II pour les études sur le mariage et la famille et d'un Centre interdisciplinaire pour la formation permanente. La bibliothèque conserve 600 000 volumes et l’université abrite une maison d’édition, Latran University Press, qui publie quatre revues scientifiques et une revue destinée à un public plus large « Nuntium » et des collections de livres. L'université compte 4 200 étudiants en 2000. Le Latran est sans doute l’université la plus italienne des universités pontificales (80 % des effectifs sont italiens) et la plus laïque (les laïcs représentent 59 % des inscrits). Parmi ces derniers, les femmes sont nombreuses. Le Latran est la seule université pontificale dont l’une des facultés (philosophie) a une femme pour doyenne. L'académie alphonsienne (spécialisée en théologie morale) en dépend depuis 1960. Personnalités liées à l'établissement Professeurs Étudiants Leo Maasburg Notes et références Voir aussi Bibliographie Liens externes (it) Site officiel Ressource relative à la religion : Catholic Hierarchy Portail des universités Portail du catholicisme Portail du Vatican Portail de Rome
Papinsko lateransko sveučilište

Papinsko lateransko sveučilište (tal. Pontificia Università Lateranense, skr. PUL) je sveučilište papinskog prava sa sjedištem u Rimu, u ekstrateritorijalnoj zoni Svete Stolice u Lateranu. Ima predstavništva u četrdesetak zemalja svijeta i dodjeljuje znanstvene diplome priznate na međunarodnoj razini. Na Sveučilištu je nekoliko fakulteta: Pravni, Kanonskopravni, Filozofski i Teološki. Otvoreno je za studente svećenike i laike. Povijest Papinsko lateransko sveučilište je na poseban način Papino”. Ove riječi svetoga Ivana Pavla II. izrečene povodom njegova posjeta Sveučilištu 16. veljače 1980., ukratko opisuju Sveučilište čiji korijeni datiraju iz 1773. godine, kada je papa Klement XIV. dokinuo Družbu Isusovu, te povjerio fakultet teologije i filozofije Rimskoga Zavoda (Collegio Romano) kleru Rimske biskupije. „ Sveučilište danas Temeljna formacija, specijalizacija i doktorski studij ponuđeni su na četirima fakultetima (teologija, filozofija, kanonsko pravo i civilno pravo), te na dvama institutima (pastoralna teologija i Utriusque Iuris). Osim spomenutih, na Sveučilištu postoje i uklopljeni instituti namijenjeni za specijalizaciju iz teologije, zadržavajući istovremeno svoju autonomiju: Papinska akademija Alfonsiana (poslijediplomski sveučilišni institut moralne teologije), Institut za patrologiju Augustinianum, Institut teologije posvećenog života Claretianum, Međunarodni institut za pastoralnu teologiju u zdravstvu Camillianum. Rektori sveučilišta svećenik Roberto Ronca † (1930. - 1932.) svećenik Pio Paschini † (1932. - 1957.) monsinjor Antonio Piolanti † (1957. - 1969.) monsinjor Pietro Pavan † (1969. - 1973.) monsinjor Franco Biffi † (1974. - 1983.) biskup Pietro Rossano † (1983. - 1991.) svećenik Umberto Betti, O. F. M. † (1991. - 1995.) biskup Angelo Scola (1995. - 2002.) biskup Rino Fisichella (2002. - 2010.) biskup Enrico dal Covolo (2010. - ) Izvor: GCatholic Veliki kancelari kardinal Luigi Tragliata † (1965. - 1968.) kardinal Angelo Dell'Acqua, O. Ss.C.A. † (1968. - 1972.) kardinal Ugo Poletti † (1973. - 1991.) kardinal Camillo Ruini (1991. - 2008.) kardinal Agostino Vallini (2008. - Povezani članci Sveta Stolica Rimska Biskupija Papinska akademija Alfonsiana Izvori Vanjske poveznice Službena stranica Papinskog lateranskog sveučilišta: pul.it
Pauselijke Lateraanse Universiteit

De Pauselijke Lateraanse Universiteit (in het Italiaans: Pontificia Università Lateranense), ook bekend als het Lateranum, is een Pauselijke Universiteit in Rome, die onderdeel vormt van het Lateranencomplex. Deze universiteit heeft vier faculteiten: Theologie, Filosofie, Burgerlijk recht en Canoniek recht. Deze universiteit begon haar bestaan in 1773 als tak van het Collegio Romano. Het college diende en dient allereerst voor de theologische vorming van priesters in het bisdom Rome. In de negentiende eeuw ontstond de benaming Athenaeum Lateranense. Onder paus Johannes XXIII werd de huidige benaming ingevoerd. De opleiding Theologie van het Bonifatius instituut aan de Tiltenberg is sinds 2008 verbonden aan de Pauselijke Lateraanse Universiteit, waardoor het mogelijk is een erkende graad te behalen. Externe link Pauselijke Lateraanse Universiteit https://www.bonifatiusinstituut.nl/?p=news&id=76
Universitatea Pontificală Laterană

Universitatea Pontificală Laterană (în limba italiană: Pontificia Università Lateranense, iar în limba latină: Pontificia Universitas Lateranensis sau pe scurt Lateranum) este o prestigioasă universitate de Drept Pontifical și Civil cu sediul în Roma, în zona extrateritorială a Sfântului Scaun, în Lateran. Facultățile sale sunt: Drept Civil sau Jurisprudență, Drept Canonic, Filosofie și Teologie. Studiile sunt deschise atât laicilor cât și clerului și este prevăzut un examen de admitere. Istoric Universitatea a fost fondată în anul 1773 de către papa Clement al XIV-lea, care, după suprimarea iezuiților, a încredințat facultățile de teologie și de filosofie a Universității Pontificale Gregoriana clerului din Roma. După restabilirea iezuiților, și restituirea Colegiului Roman, papa Leon al XII-lea a mutat sediul facultăților la Palatul Sfântul Apollinariu în 1824. Acolo a dobândit supranumele de „Apollinariu”. Acolo, în 1853, papa Pius al IX-lea a fondat Facultățile de Drept Canonic și de Drept Civil, precum și Institutul Pontifical Utriusque iuris. Papa Pius al XI-lea i-a dat Institutului din Lateran sediul definitiv, actual, unde papa Pius al XII-lea, în 1958, a instituit Institutul Pontifical Pastoral. Anul următor, papa Ioan al XXIII-lea a numit Institutul Pontifical Universitatea Pontificală Laterană. În 1981, papa Ioan Paul al II-lea a dat dreptul Institutului Pontifical pentru Studii ale Căsătoriei și Familiei să elibereze diplome universitare. Organizare Universitatea este compusă din patru facultăți: Teologie, Drept Canonic, Drept Civil, Filosofie, patru institute: Institutul « Utriusque Iuris », Institutul Pastoral « Redemporis Hominis », Institutul de Științe Religioase « Ecclesia Mater » și Institutul Ioan Paul al II-lea pentru Studii ale Căsătoriei și Familiei și un Centru Interdisciplinar pentru Formarea Permanentă. Biblioteca universității are 600 000 de volume, iar universitatea adăpostește o casă de editură, Lateran University Press, care publică patru reviste științifice și o revistă destinată publicului larg, « Nuntium » și colecții de cărți. Universitatea număra, în 2000, 4.200 de studenți. Universitatea Pontificală Laterană este cea mai italiană dintre universitățile pontificale (80% din efective sunt italieni) și cea mai laică (laicii reprezintă 59% din studenții înscriși). Printre aceștia, femeile sunt numeroase. Decanul Facultății de Filosofie a Universității Pontificale Laterane este o femeie. Rectori ai Universității Pontificale Laterane Mons. Roberto Ronca † (1930 - 1932) Mons. Pio Paschini † (1932 - 1957) Mons. Antonio Piolanti † (1957 - 1969) Mons. Pietro Pavan † (1969 - 1973) Mons. Franco Biffi † (1974 - 1983) Episcop Pietro Rossano † (7 decembrie 1983 - 15 iunie 1991) Mons. Umberto Betti † (1991 - 1995) Episcop Angelo Scola (14 septembrie 1995 - 5 ianuarie 2002) Episcop Salvatore Fisichella, ridicat la demnitatea de arhiepiscop în 2008 (18 ianuarie 2002 - 30 iunie 2010) Episcop Enrico dal Covolo, de la 30 iunie 2010. Referințe și note Legături externe en it Site oficial al Universității
Папский Латеранский университет

Папский Латеранский университет (лат. Pontificia Universitas Lateranensis) — один из папских университетов в Риме. История История Папского Латеранского университета начинается в 1773 году, папа римский Климент XIV, упразднив Общество Иисуса, передал епархиальному духовенству богословский и философский факультеты руководимой иезуитами Римской коллегии (Григорианский университет) и преобразовал её в семинарию для подготовки епархиальных священников Церковного государства. Деятельность Почти 57 учебных заведений во всём мире различным образом связаны с Латеранским университетом, являясь его отделениями, филиалами, ассоциированными институтами и т. д. В их число входит Католический богословский институт святого Иоанна Златоуста в Санкт-Петербурге. Многие студенты и преподаватели Латеранского университета сыграли большую роль в истории Церкви и культуры: с ним связаны имена римских пап Пия IX, Бенедикта XV, Иоанна XXIII, Павла VI, кардиналов Г. П. Агаджаняна, П. Гаспарри, А. Оттавиани, П. Паренти, Ф. Роберти, Э. Тиссерана, святых Гаспара дель Буфало, Хосемарии Эскривы де Балагера, философов Э. Бетти, К. Фабро и др. Латеранский университет выпускает периодические издания Studia et documenta historiae et iuris (с 1880), Apollinarius (с 1928), Lateranum (с 1935), Aquinas (с 1958), Nuntium (с 1996) и др. Ныне в Латеранском университете учится около 2500 студентов, представляющих более 100 стран. Факультеты Университет насчитывает 4 факультета: философии, теологии (где изучают христологию и экклезиологию), канонического и гражданского права. Факультеты возглавляются деканами в чине монсеньора. Великие Канцлеры Папского Латеранского университета с 1965 года кардинал Луиджи Тралья † (30 марта 1965 — 9 января 1968, в отставке); кардинал Анджело Делл’Акква, O.Ss.C.A. † (13 января 1968 — 27 августа 1972, до смерти); кардинал Уго Полетти † (26 марта 1973 — 17 января 1991, в отставке); кардинал Камилло Руини — (1 июля 1991 — 27 июня 2008, в отставке); кардинал Агостино Валлини — (27 июня 2008 — 26 мая 2017, в отставке); кардинал Анджело Де Донатис — (26 мая 2017 — по настоящее время). Ссылки Сайт Папского Латеранского университета (на английском) Примечания
Папський Латеранський університет

Папський Латеранський університет (лат. Pontificia Universitas Lateranensis) — один з папських університетів у Римі. Історія Історія Папського Латеранського університету починається в 1773, папа римський Климент XIV, скасувавши Товариство Ісуса, передав дієцезіальному духовенству богословський та філософський факультети керованої єзуїтами Римської колегії (Григоріанський університет) і перетворив її в семінарію для підготовки дієцезіальних священиків папської області. Діяльність Майже 57 навчальних закладів у всьому світі різним чином пов'язані з Латеранським університетом, будучи його відділеннями, філіями, асоційованими інститутами і т. д. До їх числа входить Богословський інститут «Святого Іоанна Златоуста» при Вищій духовній семінарії «Марія — Цариця Апостолів» в Санкт-Петербурзі. Багато студентів і викладачі Латеранського університету відіграли велику роль в історії Церкви та культури: з ним пов'язані імена римських пап Пія IX, Бенедикта XV, Іоанна XXIII, Павла VI, кардиналів Г. П. Агаджанян, П. Гаспаррі, А. Оттавіані, П. Паренті, Ф. Роберти, Е. Тіссерана, святих Гаспара дель Буфало, Хосемарії Ескріви де Балагера, філософів Е. Бетті, К. Фабро та інших. Латеранський університет випускає періодичні видання Studia et documenta historiae et iuris (з 1880), Apollinarius (з 1928), Lateranum (з 1935), Aquinas (з 1958), Nuntium (з 1996) та інші. Нині в Латеранському університеті навчається близько 2500 студентів, які представляють більше 100 країн. Ректори Папського Латеранського Університету Пресвітер Роберто Ронка (1930—1932) Пресвітер Піо Паскіні (1932—1957) Монсеньйор Антоніо Піоланті (1957—1969) Монсеньйор П'єтро Паван (1969—1973) Монсеньйор Франко Біффі (1974—1983) Єпископ П'єтро Россано (7 грудня 1983 — 15 червня 1991) Пресвітер Умберто Бетті O.F.M. (1991—1995) Єпископ Анджело Скола (14 вересня 1995 — 5 січня 2002) Єпископ Ріно Фізікелла (18 січня 2002 — 30 червня 2010) Єпископ Енріко даль Коволо S.D.B. (30 червня 2010 — 1 липня 2018) Професор Вінченцо Буономо (1 липня 2018 — 1 серпня 2023) Архиєпикоп Альфонсо Амаранте (з 1 серпня 2023) Великі канцлери Папського Латеранського Університету з 1991 року Кардинал Камілло Руїні (1 липня 1991 — 27 червня 2008) Кардинал Агостіно Валліні (27 червня 2008 — 26 травня 2017) Кардинал Анджело Де Донатіс (з 26 травня 2017) Див. також Випускники Папського Латеранського Університету Примітки Посилання Офіційний сайт Папського Латеранського Університету(італ.)