NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Museo dei presepi e dell'arte popolare Maranatha

Inaugurato nel dicembre del 2000, l'anno del Grande Giubileo, il Museo dei presepi e dell'arte popolare Maranatha, situato a Lutago in Valle Aurina, riporta nel nome la parola aramaica Maranatha che significa "Vieni Signore Gesù". Nato dalla passione per i presepi della famiglia Gartner,nel solco della secolare tradizione presepistica altoatesina, il museo è stato più volte ampliato ed è tuttora in continua evoluzione grazie al lavoro di scultori, presepisti e artisti che creano gli scenari e i fondali dipinti per completare la ricostruzione della nascita di Gesù. Si tratta di un'esposizione permanente che accoglie presepi provenienti da tutto il mondo, di varie dimensioni e realizzati con i materiali più diversi: legno, terracotta, ceramica, gesso, carta, cera, stoffa, pietra e cristallo. Vi si trovano presepi antichi che vantano più di trecento anni, ma anche presepi moderni e contemporanei. Alcune opere sono di proprietà della famiglia ideatrice, altre sono state date in prestito da alcune sedi dell'AIAP, altre ancora provengono da donazioni. Grande risalto è dato ai presepi alpini e in particolare a quelli tradizionali della Valle Aurina; scolpiti nel legno e che rappresentano accanto al mistero del Natale, scene di vita contadina di un tempo. Queste opere sono esposte in una sala che riproduce fedelmente un antico fienile tirolese(Stadel) costruito con il legno di un vecchio maso di Predoi risalente al 1725. Non meno importante è lo spazio dedicato al presepe biblico, dove i personaggi e le ambientazioni sono ispirati allo stile orientale e mediterraneo. In questa sezione è possibile ammirare, tra gli altri, un presepe temporale siciliano che ripercorre gli episodi salienti della vita di Cristo, dall'Annunciazione fino alla Risurrezione. Particolare è pure il presepe panoramico con statue a grandezza naturale. Sempre in questa sezione è possibile ammirare anche l'Osterkrippe cioè il presepio di Pasqua. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo dei presepi e dell’arte Popolare Maranatha Collegamenti esterni sito ufficiale, su krippenmuseum.com. Presentazione Video Museo dei presepi Maranatha, su suedtirolerland.it.
Chiesa di San Giovanni Battista (Mergozzo)

La chiesa di san Giovanni Battista anche chiamata chiesa di San Giovanni in Montorfano è un edificio religioso situato nella località di Montorfano, un piccolo nucleo di case in una piana attigua al monte omonimo, nel territorio comunale di Mergozzo, in provincia del Verbano-Cusio-Ossola e diocesi di Novara. Storia e descrizione Una chiesa dedicata a San Giovanni Battista è menzionata per la prima volta in un documento dell'885 quando l'arcidiacono di Novara Reginaldo da Pombia dona un uliveto localizzandolo in terra sancti Iohannis'. Quello citato è però probabilmente un edificio preesistente a quello attuale che è databile alla fine del XI secolo. La chiesa, edificata in granito, ha subito nel tempo l'aggiunta del pinnacolo a pianta quadra collocato sulla cupola e di una casupola sul fianco sinistro. La pianta è a croce con una sola navata e volte a crociera, l'abside semicircolare e la cupola a tamburo ottagono: una cornice di coronamento ad archetti pensili intrecciati gira tutt'intorno ai fianchi e alla cupola, e una loggetta a galleria corona esternamente il giro dell'abside; le finestre sono intagliate variamene nello strombo, le mensole degli archetti e i capitelli della loggetta sono decorati, in foggia simile a quella della chiesa di santa Marta di Mergozzo, con rozzi disegni geometrici e di fogliami rudimentali o di teste d'animali e grottesche teste di uomini. Scavi archeologici condotti dal 1970 al 1984 nell'area in cui sorge l'edificio hanno portato alla luce le fondamenta di un'antica chiesa romanica risalente al periodo compreso tra il VIII e il IX secolo. Sono state rinvenute inoltre diverse tombe di epoca medievale, resti di edifici e reperti di epoca romana. Nel contesto degli scavi è stato rinvenuto, all'interno della chiesa, un battistero paleocristiano databile tra il V e VI secolo. Note Bibliografia Carlo Errera, L'Ossola, Bergamo, Istituto italiano d'arti grafiche - Editore, 1908. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Giovanni in Montorfano Collegamenti esterni Sito ufficiale, su comune.mergozzo.vb.it. Sito ufficiale, su ecomuseogranitomontorfano.it. Chiesa di San Giovanni Battista, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa di San Giovanni Battista, su Città e Cattedrali.
Фондация „Мерц“ (Торино)

Фондация „Мерц“ (на италиански: Fondazione Merz) е фондация и музей в Торино, регион Пиемонт, Северна Италия, посветен на съвременното изкуство. История Фондация „Марио Мерц“ е създадена през април 2005 г. като център за съвременно изкуство и музей, посветен на творчеството на италианския художник и скулптор Марио Мерц – един от водещите представители на движението Arte Povera. Институцията организира изложби, събития, образователни инициативи и развива изследователска дейност в областта на модерното и съвременното изкуство. Фондацията е разположена на площ от над 1500 кв. м в бившия топлоелектрически център на фабриките на „Ланча“ – индустриална сграда в рационалистичен стил от 30-те години на 20 век, намираща се в квартал „Борго Сан Паоло“, традиционно работнически район на Торино, впоследствие превърнат в жилищна зона. В изложбените пространства се редуват проекти, посветени на Марио Мерц и съпругата му Мариза, както и мащабни изложби на италиански и международни художници. Особено внимание се отделя и на младите поколения творци. Фондацията организира разнообразни събития, сред които прегледи на визуалното изкуство, концерти на съвременна музика и спектаклите Meteorite in the Garden („Метеорит в градината“) и Scusi, non capisco („Извинете, не разбирам“), които ежегодно създават пространство за диалог между различни дисциплини на съвременната култура. Образователният отдел на фондацията насърчава запознаването със съвременното изкуство чрез ателиета и семинари за ученици, студенти и преподаватели, специални дейности за семейства и ежедневна безплатна услуга за посетителско посрещане в музейните зали. Библиотеката на фондацията, специализирана в историята и критиката на модерното и съвременното изкуство, съдържа над 4000 тома. Архивът „Мерц“ включва около 1000 тома и съхранява документация, свързана с творчеството на Марио Мерц. И двете структури са предназначени за специалисти, изследователи и студенти. На всеки две години фондацията присъжда Наградата „Марио Мерц“, чиято цел е да открива нови имена в областта на съвременното изкуство и съвременната музикална композиция. Наградата се основава на международна мрежа от експерти и води до създаването на нови изложбени и музикални проекти между Италия и Швейцария. Полезна информация Безплатен достъп Деца до 10 години посетители с увреждания и техните придружители притежатели на Museum Pass и Torino Piemonte Card членове на ICOM журналисти с валидна или акредитирана карта приятели на фондация Merz притежатели на членска карта на колекцията Peggy Guggenheim, Passaporto Culturale-Nati con la Cultura До него се стига: с градски транспорт: автобуси n. 55 и 56 (спирка Robilant) и n. 64 (спирка Caraglio); трамвай n. 15 (спирка Racconigi). Вижте също Източници ((it)) Информация на Официалната уеб страница ((it)) Информация на уеб страница Comune Torino ((it)) Информация на уеб страница Guida Torino ((it)) Информация на уеб страница Piemonte Abbonamento Musei Външни препратки Официален сайт Изложби на Фондация „Мерц“ Архив на оригинала от 2020-04-23 в Wayback Machine. Награда „Марио Мерц“ Фондация „Мерц“ (Торино) във Facebook Фондация „Мерц“ (Торино) в Instagram
Фонд Марио Мерца

Фонд Марио Мерца (итал. Fondazione Merz di Torino) — художественный фонд и музей в итальянском городе Турин (область Пьемонт), основанный в 2005 году; галерея разместилась в комплексе промышленных зданий, построенных в 1930-х годах и принадлежащих муниципалитету — в помещениях бывшей теплоэлектростанции «Officine Lancia»; общая площадь составляет 3200 м², из которых 1400 предназначены для выставок; управляет архивом Марио Мерца (1000 единиц хранения) и специализированной библиотекой в 4000 томов; проводит временные выставки произведений современного искусства. История и описание Фонд Мерц был создан в 2005 году — он стал управлять центром современного искусства, проводившим выставки и образовательных мероприятий, а также — исследовательскую работу. Первым главой фонда и музея стала Беатрис Мерц. Фонд пытается чередовать выставки, посвященные творчеству Марио и Марисы Мерц, с мероприятиями, ориентированными на представление итальянских и зарубежных художников; проводи временные выставки начинающих авторов. Одним из мероприятий фонда является ежегодный фестиваль изобразительного искусства и музыки «Meteorite in Giardino». Отдел образования Фонда Мерц стремится способствовать распространению знаний о современном искусстве, разрабатывая и проводя образовательные мероприятия и учебные курсы для различных групп населения: от классических экскурсий с гидом до углубленных семинаров для студентов и преподавателей. Библиотека, относящаяся к фонду, специализируется на истории и критике современного и актуального искусства; она включает в себя и архив Марио Мерца, который собирает документацию, касающуюся работы художника. В 2013 году фондом была учреждена премия имени Марио Мерца: каждые два года она вручается «выдающимся личностям» в области искусства и современной музыки Италии и Швейцарии. Зданием фонда является помещение бывшей теплоэлектростанции «Officine Lancia», являющееся ярким примером промышленной архитектуры 1930-х годов и принадлежащее городу. Проект реконструкции и восстановления бывшего промышленного помещения был поддержан как частными, так и государственными фондами (включая, муниципалитет Турина и власти региона Пьемонт). См. также Галерея современного искусства (Турин) Пинакотека Аньелли Музей современного искусства (Галларате) Галерея современного искусства (Новара) Примечания Литература Kara Walker : a negress of noteworthy talent / a cura di Olga Gambari. — Torino: Fondazione Merz, 2011. — 207 с. — ISBN 9788877572516. — ISBN 8877572515. Matthew Barney : mitologie contemporanee / a cura di Olga Gambari. — Torino: Fondazione Merz, 2009. — 193 с. — ISBN 9788877572356. — ISBN 8877572353. Ссылки Fondazione Merz: Turin / Italy (англ.). artfacts.net. Artfacts. Дата обращения: 15 октября 2019.
Aula ottagona delle Terme di Diocleziano

L'Aula ottagona delle Terme di Diocleziano è un antico edificio di Roma. Storia In origine si trattava probabilmente di un frigidarium secondario delle Terme di Diocleziano. Tra il 1500 e il 1700 l'amministrazione dello Stato Pontificio riutilizzò questa porzione sud-occidentale delle antiche terme, inclusa l'Aula ottagona, come magazzini granari e oleari. Dopo la breccia di porta Pia (1870) e l'unione di Roma al Regno d'Italia come sua capitale (1871), l'intero complesso passò nel demanio del nuovo Stato unitario che si propose di destinarlo a finalità culturali. Così, nel 1890, nelle Terme di Diocleziano fu aperto il primo nucleo del Museo Nazionale Romano e nel 1911, in occasione dell'Esposizione nazionale per il cinquantenario dell'Unità d'Italia, anche l'Aula ottagona fu adibita a sede espositiva. In seguito venne impiegata per proiezioni cinematografiche (con il nome di "Sala Minerva") e dal 1928 al 1983 ospitò il Planetario di Roma (poi spostato all'EUR). Negli anni 1980 l'Aula tornò nelle disponibilità del Museo Nazionale Romano e dal 1991 vi furono esposte a rotazione sculture antiche, incluse alcune tra le più pregevoli del museo (come i bronzi del Principe ellenistico e il Pugile in riposo, oggi a Palazzo Massimo, o la Venere di Cirene). Dal 2022 l'Aula ottagona ospita il nuovo Museo dell'arte salvata, sempre parte del Museo Nazionale Romano. Vi sono esposti, a rotazione, reperti che erano stati scavati o espatriati illegalmente e poi riacquisiti dallo Stato italiano. Descrizione L'edificio, quadrangolare all'esterno, presenta all'interno una forma ottagonale, sormontata da una cupola a ombrello. Presenta tuttora decorazioni pertinenti al suo passato utilizzo come planetario: sul fronte principale, il fregio reca la scritta "Planetario" e il portale d'ingresso è adornato da simboli dei segni zodiacali e dalla citazione dantesca L'amor che move il sole e l'altre stelle. L'edificio è attiguo alla ex chiesa di Sant'Isidoro alle Terme (insediata nel 1754 sui resti delle antiche terme e smantellata nel 1940 per consentirne la riemersione). Attualmente risulta isolato rispetto al resto del complesso termale dal tracciato di via Cernaia, aperta nel 1878. Collegamenti Note Bibliografia Adriano La Regina (a cura di), Museo Nazionale Romano, Mondadori Electa, 2006, ISBN 8837037430. Voci correlate Terme di Diocleziano Museo Nazionale Romano Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su aula ottagona delle Terme di Diocleziano Collegamenti esterni Museo nazionale romano - Aula ottagona delle Terme di Diocleziano, su Ministero per i Beni e le Attività culturali e per il Turismo. URL consultato il 30 aprile 2023. Museo dell'Arte Salvata, su Museo Nazionale Romano. URL consultato il 30 aprile 2023 (archiviato dall'url originale il 4 giugno 2023).
Chiesa di San Martino (Peschiera del Garda)

La chiesa di San Martino è un edificio religioso che si trova a Peschiera del Garda, in provincia di Verona. È collocata nel centro storico del paese, ed è considerata una delle chiese più antiche della diocesi di Verona. Sono del 1008 le prime testimonianze di una chiesa dedicata a san Martino: De plebe S. Martini sita in vico Piscaria. Il papa Eugenio III nel 1145 scrive nella bolla Piae postulatio voluntatis: Plebem de Piscaria cum capellis et decimis et piscationibus et dimidia curte. Nel 1454 era pieve parrocchiale con arciprete. L'attuale chiesa è stata costruita nel 1820-22 sul luogo di una precedente requisita da Napoleone Buonaparte nel 1812 per farne un magazzino militare e un ospedale, e abbattuta nel 1814 in quanto pericolante. Nel 1930-1933 la chiesa raggiunse l'assetto attuale. Nel 1937 l'interno fu affrescato dal pittore Severino Saoncella e nel 1966 vi fu un'ulteriore ristrutturazione. Nel 2008 sono stati restaurati gli affreschi e gli apparati decorativi. All'interno della chiesa è conservata una reliquia del beato Andrea da Peschiera. Voci correlate Peschiera del Garda Diocesi di Verona Santuario della Madonna del Frassino (Peschiera del Garda) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Martino Collegamenti esterni Chiesa di San Martino, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Montagna dei Fiori

Montagna dei Fiori este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI, arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Italia întinsă pe o suprafață de 606 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Montagna dei Fiori este situat la coordonatele 42.814722°N 13.586111°E﻿ ()42.814722; 13.586111. Înființare Situl Montagna dei Fiori a fost declarat sit de importanță comunitară în iunie 1995 pentru a proteja 17 specii de animale. Alte tipuri de protecție: arie de protecție specială avifaunistică (în martie 2003) arie specială de conservare (în decembrie 2016) Biodiversitate Situată în ecoregiunea continentală, aria protejată conține 10 habitate naturale: Pseudostepă cu ierburi și specii anuale de Thero-Brachypodietea, Pajiști uscate seminaturale și facies de acoperire cu tufișuri pe substraturi calcaroase (Festuco-Brometalia) (* situri importante pentru orhidee), Păduri de Castanea sativa, Păduri de stejar alb estice, Păduri ilirice de stejar și carpen (Erythronio-Carpinion), Izvoare petrifiante cu formare de travertin (Cratoneurion), Formațiuni de Juniperus communis pe lande sau pajiști calcaroase, Galerii de Salix alba și de Populus alba, Pajiști carstice calcaroase sau bazofile, de Alysso-Sedion albi, Păduri pe pante, grohotișuri și ravene de Tilio-Acerion. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: păsări (15): fâsă-de-câmp (Anthus campestris), acvilă de munte (Aquila chrysaetos), șorecarul comun (Buteo buteo), caprimulg (Caprimulgus europaeus), presură de grădină (Emberiza hortulana), șoim călător (Falco peregrinus), vânturel roșu (Falco tinnunculus), sfrâncioc roșiatic (Lanius collurio), ciocârlie de pădure (Lullula arborea), mierlă de piatră (Monticola saxatilis), pietrar sur (Oenanthe oenanthe), codroș de munte (Phoenicurus ochruros), codroșul de pădure (Phoenicurus phoenicurus), mărăcinar negru (Saxicola torquatus), mierlă gulerată (Turdus torquatus) amfibieni (1): Triturus carnifex mamifere (1): lupul (Canis lupus) Pe lângă speciile protejate, pe teritoriul sitului au mai fost identificate 3 specii de reptile. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Italia
Mappamondo della pace

Der Mappamondo della pace (deutsch Weltkarte des Friedens) ist ein Erdglobus mit einem Durchmesser von 10 Metern in der Hügellandschaft von Colombara, einem Ortsteil von Apecchio in der italienischen Provinz Pesaro und Urbino. Er war bis zum 23. Juli 1998 weltweit größter drehbarer Globus, bis in Yarmouth, USA, Eartha fertig gestellt wurde. Geschichte Der Globus entstand auf Initiative von Orfeo Bartolucci (1924–2011), einem Maurer, Zimmermann und späteren Bauunternehmer aus Colombara. Er gab an, die Idee zu dem Bau nach einem Besuch des Palazzo Ducale in Venedig in den 1970er Jahren gehabt zu haben. Im Palazzo war ein Globus mit 2 Metern Durchmesser ausgestellt, weshalb er beschloss, einen ähnlichen, aber deutlich größeren zu bauen. Der damalige Größenrekord für einen drehbaren Globus lag bei rund 8,5 Metern, gehalten vom Babson Globe in Wellesley, Massachusetts, USA. Bartolucci beschloss, den Rekord durch einen Globus mit 10 Metern Durchmesser zu brechen. Die Arbeiten dauerten rund fünf Jahre und wurden 1988 abgeschlossen. Die Einweihung fand im Beisein von Hunderten Menschen statt. Den Großteil der Arbeiten führte Bartolucci persönlich aus, der den Globus in seiner Hoffnung auf Frieden zwischen den Völkern „Mappamondo della pace“ nannte. Seit November 2010 ist der Zugang für die Öffentlichkeit aufgrund eines Beschlusses des Gemeinderats von Apecchio aus Sicherheitsgründen untersagt. Am 27. Oktober 2012 genehmigte die Gemeindeverwaltung einen Sanierungsplan, doch bis heute (2025) fehlen die notwendigen Mittel für die Durchführung der Arbeiten. Beschreibung Die Tragstruktur besteht vollständig aus Holz, die Erdoberfläche aus Fiberglas und ist mit den verschiedenen Kontinenten handbemalt. Der Umfang beträgt 31 Meter, das Gesamtgewicht liegt bei etwa 180 Tonnen. Der Globus lässt sich mithilfe zweier Motoren drehen. Im Inneren befindet sich eine umfangreiche Ausstellung mit von Bartolucci gesammelten Objekten, darunter Musikinstrumente und Werkzeuge, die für den Bau des Werkes verwendet wurden. Weblinks Orfeo Bartolucci
Globe of Peace

The Globe of Peace (Italian: Mappamondo della Pace) is a large globe located in Apecchio, Pesaro, Italy. It was the Guinness Book of World Records record holder for the world's largest rotating globe until 1999, when it was succeeded by Eartha. It was built over a period of six years by Orfeo Bartolucci, with the stated goal of diffusing a message of peace and liberty to all people. It measures 10 metres in diameter and is reported to weigh 170 quintals, or 17,000 kilograms. Reportedly 250 quintals of putty, 30 cubic metres of wood, and a ton (unclear whether English or Metric) of nails were used in its construction. The globe is located outdoors and has a fibreglass skin. It can hold approximately 600 people and internally contains descriptive tables listing every country of the world and their flags. Bartolucci, formerly a mason and later a building contractor by trade, reports that he had the inspiration for the globe during a visit to the Ducal Palace in Venice during the 1970s. The palace contained – among other exhibits – a globe 2 metres in diameter, and Bartolucci became interested in building a larger one. Upon inquiring of the large publishing house Mondadori in Verona, he was informed that the Guinness Book of World Records reported a globe of 8 metres in diameter at Babson College in Massachusetts. Wanting to take the record, Bartolucci decided on a diameter of ten metres. Bartolucci solicited information about the Babson globe, and found out that it had issues with weather resistance that had led to deterioration over time, and that the methods used for its construction would cost Bartolucci approximately 500 million lire. This information influenced his design decisions. For six years, Bartolucci worked from 5 A.M. until dusk, using his pension income and accumulated savings but not borrowing any funds. The inauguration ceremony for the globe drew an official representative of the state and an audience of about seven thousand people. Bartolucci also constructed several other interesting artifacts, including a globe 5 mm in diameter. Facts In Russian, the Peace and the World words sounds the same (Russian: мир, romanized: mir is a homonym), often word played in Soviet and Russian politics and propaganda. In Russian, «Globe of Peace» sounds the same as «Globe of World», and a claim «We want a peace» in Russian may literally means «We want [to occupy] the World» (the Soviet and Russian space station «Mir» had mission insignia with a styled Red Star drawn over Globe). In Ukrainian: мир, romanized: myr also means the Peace, but the World word is different in Ukrainian: світ, romanized: svit (pronounce sounds simialar to English: sweet). See also Eartha Babson Globe Unisphere References External links translation of interview with Bartolucci Archived 2007-08-28 at the Wayback Machine