NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dóm (Modena)

A Duomo vagy modenai katedrális Modena városának legnagyobb temploma,a Modena-Nonantolai főegyházmegye főszékesegyháza. Az egyik legjelentősebb román stílusú épület nemcsak Olaszországban, hanem Európában is, 1997 óta része a világörökség listának. Építése A katedrális építése 1099-ben kezdődött meg, az építkezést Lanfranco építészmester irányította, a templom építését Matilda toszkánai őrgrófnő támogatta. Az építkezés azon a helyen indult meg, ahol már az ötödik századtól két kisebb templom állt, ám azok az idők során elpusztultak. A templomot Szent Geminianus tiszteletére ajánlották fel, a szent maradványait a katedrális kriptájában helyezték el. A Duomo díszítése Lanfranco munkáját Anselmo da Campione folytatta, aki a templom homlokzatát tervezte meg, ahol különböző stílusjegyek keveredtek. A nagy rózsaablakot a 13. században készítették el, a templom bejáratát kétfelől oroszlános oszlop fogja át, melyek a római időkben, az ókorban készültek, valószínűleg az építkezés közben ásták ki a földből és építették be a Duomoba. A homlokzat A homlokzati domborműveket Wiligelmo készítette Lanfranco irányítása alatt, a domborművek bibliai prófétákat és pátriárkákat ábrázolnak, a román stílus lenyűgöző példájaként. Ádám és Éva teremtése, a Bűnbeesés és Noé története a leghíresebb alkotások. Az oldalajtók díszítése is figyelemre méltó. A Porta Regina (’Királyi kapu’) és a Porta dei Principi (’Hercegi kapu’) körüli falakra Szent Geminianus életét ábrázoló domborműveket faragtak. A templom északi oldalán a Porta della Pescheria (’Halpiac kapu’) domborműveit a tizenkét hónap és a breton nyelvű Artúr-ciklus történetei ihlették. Belső díszítések A Duomo három hajóból áll, a templom középső hajójában található a kripta és egy márvány szentélykorlát, mely Jézus szenvedését és az Utolsó vacsorát ábrázolja Anselmo da Campione munkájaként. A szószék Arrigo da Campione munkája, amelyet kis terrakotta szobrok díszítenek. Figyelemre méltó a templom fa keresztje a 14. századból. A Duomot további bibliai jelenetek díszítik, így Jézus születésének freskói, amely Antonio Begarelli (1527-ben készítette) munkája, és a kriptában található terrakotta szoborcsoport – Szűz Mária és a kisded – melyet Guido Mazzoni 1480-ban alkotott műve. A Torre della Ghirlandina a középkortól kezdve a Duomo része. További információk Olasz templom.lap.hu - linkgyűjtemény
Duomo di Modena

De Duomo di Modena (voluit in het Italiaans: Cattedrale Metropolitana di Santa Maria Assunta e San Geminiano) is de naam waarmee de kathedraal van het Italiaanse Modena veelal wordt aangeduid. Modena is een Noord-Italiaanse provinciehoofdstad van de gelijknamige provincie gelegen in de regio Emilia-Romagna. De kathedraal is opgedragen aan de Maria-Tenhemelopneming en aan Sint Geminianus (San Gimignano), de 4e-eeuwse bisschop van Modena, beschermheilige van de stad en onder meer ook van het stadje San Gimignano, wiens stoffelijke resten in de kathedraal rusten. De kathedraal is sinds de inwijding in 1184 de zetelkerk van eerst het bisdom Modena, later het aartsbisdom Modena en sinds 1986 het aartsbisdom Modena-Nonantola. Aartsbisschop is sinds 2015 metropoliet Erio Castellucci. De 12e-eeuwse vroegromaanse kathedraal werden gebouwd naar plannen van en initieel onder supervisie van architect Lanfranco en beeldhouwer Wiligelmo. De kerk, de piazza en de toren (de Ghirlandina) getuigen ook van de macht en rijkdom van de Canossa-dynastie die de werken financierde. De bouwwerken begonnen in 1099, ter vervanging van een vroegchristelijke basiliek. De herbouw van de kathedraal van Modena in 1099 is karakteristiek in de middeleeuwse geschiedenis door het hergebruik van oude overblijfselen, bouwmaterialen van een ouder gebouw, gebruikelijk voordat massaal steengroeven werden heropend in de 12e en 13e eeuw. Maar ook opvallend is dat deze kathedraal een van de eerste gebouwen, en zeker het belangrijkste was, waar de samenwerking tussen een architect (Lanfranco) en een beeldhouwer (Wiligelmo) gedocumenteerd is door expliciete inscripties, gevonden in het gebouw, die de rol van beide kunstenaars erkenden en benadrukten. De kerk is daarin ook een voorbeeld van een nieuwe dialectische relatie tussen architectuur en beeldhouwkunst gecreëerd in de romaanse kunst. Doorheen de eeuwen is het complex van kathedraal, toren en gebouwen relatief intact gebleven met een traditionele positie van het kerkgebouw aan de Piazza Grande. Kleine wijzigingen zijn onder meer de vervanging van acht originele metopen van het dak door kopieën en de plaatsing van de originelen in de Musei del Duomo. Het bouwwerk kent aardbevingsrisico's als gevolg van een breuklijn die zich oost-west uitstrekt naar het zuiden van de rivier de Po. Na de aardbeving van 1996 werd een restauratie-interventie uitgevoerd op het complex. Mee hierdoor veroorzaakte de aardbeving in Noord-Italië, de volgende seismische gebeurtenis die plaatsvond in de regio Emilia in mei 2012, geen significante schade aan de bouwwerken, alleen kleine scheuren in de kathedraal. De Musei del Duomo belichten de bouwgeschiedenis van de Duomo. Het complex werd als geheel van "kathedraal, Torre Civica en Piazza Grande te Modena" tijdens de 21e sessie van de UNESCO Commissie voor het Werelderfgoed, die zetelde te Napels begin december 1997, erkend als cultureel werelderfgoed en toegevoegd aan de werelderfgoedlijst. Galerij
Catedral de Módena

A Catedral de Módena (italiano: Duomo di Modena) é um dos lugares de arte românica mais importantes da Europa e Patrimônio Mundial da Humanidade, da UNESCO. Construção As obras da catedral começaram em 1099, sob a direção do arquiteto Lanfranco, no local onde encontrava-se o sepulcro de São Geminiano, santo patrono de Módena. Anteriormente, a partir do século V, foram construídas igrejas no mesmo local, mas todas foram destruídas. Os restos do santo ainda são exibidos na cripta da catedral. Ornamentação A última intervenção da escola de Wiligelmo nos trabalhos de decoração da catedral antes da chegada dos mestres camponeses foi a das oito métopas colocadas sobre os contrafortes externos, obra de um aluno de Wiligelmo conhecido como Mestre das Métopas. A fim de evitar o roubo das mesmas, estas métopas foram levadas ao museu da catedral e substituídas por cópias em 1950. Depois das obras realizadas por Lanfranco, a catedral foi adornada por Anselmo da Campione e seus herdeiros, os chamados mestres camponeses. Graças a isto, a fachada moderna exibe estilos distintos. A majestosa rosácea foi agregada por Anselmo no Século XIII, enquanto os dois leões que se mantiveram sobre as colunas da entrada pertencem à época da Roma antiga e provavelmente foram descobertos durante a escavação para colocação das fundações. Fachada A fachada tem relevos notáveis, obra de Wiligelmo de Módena, um contemporâneo de Lanfranco. Os relevos incluem retratos de profetas e patriarcas e muitas histórias bíblicas, que, em seu conjunto formam uma obra-prima da escultura românica. Os expertos tem escrito muito sobre a maneira em que se apresenta a criação de Adão e Eva, do pecado original e a história de Noé. Artisticamente, as portas laterais também são notáveis. Na Praça Grande encontram-se a Porta Regia (Porta Real), feita pelos camponeses e a menor, a Porta dei Principi (Porta dos Príncipes), decorada por um pupilo de Wiligelmo com relevos que descrevem a vida de São Geminiano. Na face norte encontra-se a Porta della Pescheria (Porta da Pescaria), com relevos inspirados no ciclo das marés e histórias do Ciclo Artúrico. Interior No interior, a catedral encontra-se dividida em três naves. Entre a nave central e a cripta encontra-se um parapeito de mármore desenhado por Anselmo da Campione que representa a Paixão de Cristo e inclui a Santa Ceia. O púlpito foi desenhado por Arrigo da Campione e é decorado com estatuetas de terracota. Também é interessante o crucifixo de madeira do Século XIV. No Duomo são encontardas cenas de Natal, criadas pelos maiores artistas de Módena: Antonio Begarelli (1527) e, na cripta, a Madonna della Papa de Guido Mazzoni (1480). A Torre della Ghirlandina está anexa à igreja. Ligações externas Site oficial da Catedral de Módena (em italiano) Portl da Catedral Ficha da Catedral de Módena
Domul din Modena

Domul din Modena este prima biserică a orașului și a Arhidiocezei de Modena-Nonantola. Capodoperă în stil romanic, Catedrala a fost ridicată de către arhitectul Lanfranco pe locul mormântului Sfântului Geminiano, patronul orașului Modena, unde din secolul al V-lea deja fuseseră construite și apoi distruse două biserici. În cripta Domului se află relicvele sfântului într-o urnă simplă din secolul al IV-lea, acoperită cu o lespede de piatră. Sarcofagul, protejat într-o teacă de cristal, este descoperit în fiecare an cu ocazia sărbătorii sfântului (31 ianuarie). Alături de dom se înalță turnul denumit Ghirlandina. Domul din Modena, Ghirlandina și Piazza Grande au fost declarate patrimoniu al umanitații de către UNESCO în 1997. Note
Кафедральный собор Модены

Кафедральный собор Модены — католический собор в городе Модене (Эмилия-Романья, Италия). Посвящён Успению Девы Марии и святому Геминиану, одновременно являющемуся покровителем города. Собор расположен в центре города, на площади Пьяцца-Гранде, недалеко от мэрии. Является центральным собором архиепархии Модена-Нонантола. Вместе с башней Торре-Чивика и всей площадью Пьяцца-Гранде включён в список объектов Всемирного наследия ЮНЕСКО. На месте нынешнего собора уже в V веке н. э. располагался храм, но строительство современного собора началось в 1099 году. Собор был освящён Луцием III 12 июля 1184 года. Длина храма составляет 85 м, ширина 32 м, высота фасада — также 32 м. Собор построен в романском стиле, хотя внешний облик фасада здания представляет собой смешение различных архитектурных стилей. В список Всемирного наследия собор был включён в 1997 году. В колокольне собора высталено на всеобщее обозрение копия дубового ведра, которое стало трофеем войны между Болоньей и Моденой в 1325 году, которая так и называется, «Война из-за ведра». Примечания Ссылки Страница на сайте Unesco.org
Моденський кафедральний собор

Моденський кафедральний собор або Моденський дуомо (італ. Duomo di Modena) — кафедральний собор у місті Модена (Емілія-Романья, Італія) на честь Внебовзяття Пресвятої Діви Марії та покровителя міста святому Гемініану. Собор розташований у центрі міста, на площі П'яцца-Ґранде. Центральний собор архієпархії Модена-Нонантола. Разом із вежею Торре-Чівіко і всією площею П'яцца-Ґранде включений до списку об'єктів Світової спадщини ЮНЕСКО. Шедевр романського стилю, створений архітектором Ланфранко на місці поховання святого Гемініана. Мощі святого знаходяться в крипті собору. Історія В V–VII ст. квітуча римська колонія Мутіна прийшла в повний занепад через постійні вторгнення та пограбування, землетруси та затоплення. Жителі залишили місто і переселились в місцевість, яка називається Чіттанова і зараз є частиною Модени. Незважаючи на це, єпископ не залишив головну церкву міста, де зберігалося тіло покповителя міста Святого Джемініано або Гедеміна. Поступово жителі почали повертатися і поселятися навколо церкви, що з часом перетворилося і досі є центром Модени. На місці нинішнього собору вже в V столітті розташовувався храм, але будівництво сучасного собору почалося 1099 року. 12 липня 1184 року Луцій III освятив собор. Опис Довжина храму становить 85 м, ширина 32 м, висота фасаду — також 32 м. Собор побудовано в романському стилі, хоча зовнішній вигляд фасаду будівлі являє собою змішання різних архітектурних стилів. До списку Всесвітньої спадщини собор включено 1997 року. Крипта Крипта Собору являє собою практично окрему підземну церкву, куди потрапляється через кілька сходинок з центральної нави. За винятком часткової модифікації саркофагу в 1700 році, залишилася незмінною від свого спорудження в 1099–1106 роках архітектором Ланфранком. Особливі події 8 вересня 2007 року в Соборі відбулися похорони знаменитого тенора, уродженця і жителя Модени Лучано Паваротті. З 6 по 8 вересня близько 50 000 осіб попрощалися з тілом співака, розміщеним у відкритій труні. Під час похоронної служби, що транслювалася в усьому світі, були зачитані слова співчуття від папи Бенедикта XVI. Супроводжували прощання міський хор Модени, сопрано Райна Кабайванська, флейтист Андреа Ґрімінеллі та співак Андреа Бочеллі. Примітки Посилання Сторінка на сайті Unesco.org [Архівовано 6 вересня 2016 у Wayback Machine.]
Campanar de Sant Marc

El campanar de Sant Marc (en italià Campanile di San Marco) és un campanar emblemàtic de la ciutat de Venècia i és un dels campanars més alts d'Itàlia. Els venecians l'anomenen El paròn de casa ('El patró de casa'). S'aixeca, sense estar adossat enlloc, en un angle de la plaça de Sant Marc, just davant de la basílica de Sant Marc. Té una alçada total de 98,6 metres. El seu cos principal, de maó, és un prisma de base quadrada de 12 m de costat i 50 m d'alt, sobre el qual s'assenta un campanar blanc amb quatre arcs per cara, que allotja cinc campanes. El campanar té a la part superior una galleda, en les cares es presenten lleons i la representació femenina de Venècia (la Giustizia) de manera alternada. La construcció està coronada per una agulla piramidal a l'extrem hi ha un penell daurat amb la figura de l'arcàngel Gabriel. La torre que s'observa avui és una reconstrucció de 1912, després del col·lapse del 14 de juliol de 1902, que va mantenir la forma original de 1514.
Campanile (Velence)

A Campanile (olaszul: Campanile di San Marco, velenceiül Canpanièl de San Marcó, azaz „Szt. Márk harangtornya”) az olaszországi velencei Szent Márk-székesegyház különálló harangtornya a Szent Márk téren. Leírás Magassága csaknem 100 méter, oldalait féloszlopoknak tűnő kiemelkedések tagolják. A fehér kővel borított harangkamra minden oldalán négy-négy ablakot alakítottak ki. Fölötte négyzet alaprajzú dobon álló piramis alkotja a torony tetejét, amelynek csúcsára Gábriel arkangyal szobrát helyezték el. Történet A ma látható torony helyén állt Velence legrégebbi, római kori alapokra emelt harangtornya, amelyet Pietro Tribuno dózse idejében kezdtek el építeni. A harangtornyot ekkor még őrtoronynak is használták, és közvetlenül a víz mellett helyezkedett el. Ekkor a mai Piazzetta, (a Libreria és a Dózse-palota közötti terület) egy kis öböl volt és egyfajta belső kikötőként funkcionált. A tornyot a 12. század második felében újjáépítették, ekkor két oldala összeépült a mai Libreria és az Új Prokuráciák helyén álló épületekkel. A torony a következő évszázadok alatt a földrengésektől és viharoktól súlyos károkat szenvedett, ezért 1511 és 1514 között Giorgio Spavento tervei alapján Bartolomeo Bon vezetése alatt újjáépítették. Ezután majdnem négyszáz éven keresztül nem végeztek rajta komolyabb átalakításokat. A későbbi földrengések, viharok, valamint a nem tökéletes kivitelezés miatt a torony 1902. július 14-én összeomlott. A katasztrófának voltak előjelei, így nem járt halálos áldozatokkal. Mivel a torony nem dőlt rá a mellette álló épületekre, így a lábánál álló Loggettán kívül, amely darabokra tört a törmelék súlya alatt, más anyagi kár nem keletkezett. A városi tanács úgy döntött, hogy a tornyot újra felépítik „com'era dov'era” (ahogy volt, ahol volt). A munkálatokkal, amelyeket Luca Beltrami és Gaetano Moretti felügyelt 1912-ben végeztek, ünnepélyes felavatására április 25-én, Szent Márk napján került sor. Galéria Források Nino Cenni: Art and History of Venice, Casa Editrice Bonechi, 1990 ISBN 88-7009-302-6 Vittorio Serra: All Venice, Casa Editrice Bonechi, 1988
Campanile van Venetië

De Campanile van Venetië is een 98,5 meter hoge campanile (klokkentoren) op het San Marcoplein in Venetië. De toren bestaat uit een stevige kolom van baksteen, een klokkenkamer met vijf klokken, een observatorium en een piramidevormige spits waarop zich een vergulde windvaan met een uitbeelding van de aartsengel Gabriël bevindt. Voor de toren bevindt zich de marmeren hal: Loggetta del Sansovino. Er staan bronzen beelden van Minerva, Apollo, Mercurius en Pax en er is een bronzen deur. De eerste toren werd gereedgesteld in 1173 en deed dienst als vuurtoren voor de schippers van de lagunestad. Met de bouw ervan was men in de negende eeuw begonnen. In de zestiende eeuw heeft de toren zijn huidige hoogte gekregen. De Campanile heeft een spiraalvormige opwaartse gang, die tot de top leidt. Zo konden hoogwaardigheidsbekleders te paard tot helemaal boven in de toren rijden. In 1902 stortte de klokkentoren in toen men geprobeerd had een moderne lift in het gebouw aan te brengen en de stabiliserende hulpconstructie verwijderde. Ook de Loggetta, het gebouw aan de voet van de toren, werd daarbij verwoest. Er waren geen menselijke slachtoffers. De toren werd daarna in de oorspronkelijke stijl herbouwd, met een verborgen betonskelet van Hennebique. Hij werd gereedgesteld in 1912. Ook de Loggetta werd herbouwd. Het is mogelijk de toren te beklimmen en zo over Venetië uit te kijken. Vanaf de klokkentoren heeft men een zicht op de vijf koepels van de basiliek van San Marco, het eiland San Giorgio Maggiore en de rest van de stad. Trivia In Las Vegas staat een replica in het hotel The Venetian. De Metropolitan Life Insurance Company Tower in New York is gebaseerd op de Campanile.
Campanário de São Marcos

O Campanário de São Marcos é o campanário da Basílica de São Marcos em Veneza, situado na praça do mesmo nome. É um dos símbolos da cidade de Veneza. A torre tem 98,6 m de altura e fica num canto da praça, perto da entrada da basílica. As suas formas são simples, e o seu corpo principal é uma coluna de tijolos, de 12 m de lado e 50 m de altura, sobre a qual assenta o campanário com arcos, que aloja cinco sinos. O campanário tem no topo um cubo, em cujas faces estão representados leões (o símbolo do Evangelista São Marcos) e a representação feminina de Veneza (la Giustizia: a Justiça). A torre é coroada por uma agulha piramidal, no extremo da qual se encontra um cata-vento dourado com a figura do Arcanjo Gabriel. O campanário, de cuja construção inicial do século IX nada resta hoje, tem a forma atual desde 1514. A torre que se observa hoje é uma reconstrução, que foi terminada em 1912 depois do colapso ocorrido em 1902. História A construção foi iniciada no século XI durante o dogado de Pietro Tribuno sobre fundações de origem romana. Foi terminada no século XII durante o dogado de Domenico Morosini. Seriamente danificado por um relâmpago em 1489 que destruiu a cúspide de madeira, assume o aspeto definitivo no século XVI graças aos trabalhos de reconstrução para reparar os danos causados pelo sismo de março de 1511. Estes trabalhos iniciados pelo arquiteto Giorgio Spavento foram depois executados sob a direção do arquiteto bergamesco Bartolomeo Bon. Nos séculos que se seguiram houve muitas intervenções, muitas vezes para reparar estragos provocados por raios. Em 1653 foi Baldasarre Longhena que continuou a restauração. Outros se lhe seguiram depois de em 13 de abril de 1745 um raio provocar uma grande fenda. Finalmente, em 1776, o campanário foi dotado de um pára-raios. Em 1820 substituiu-se a estátua do anjo por uma nova, feita por Luigi Zandomeneghi. Em julho de 1902, sobre a parede norte da construção, foi descoberta uma perigosa fenda que nos dias seguintes aumentou de tal modo que na manhã de segunda-feira 14 de julho às 9h47 o campanário se desmoronou. Não houve vítimas e, dada a posição da torre, os danos foram limitados em extensão. Durante a tarde o conselho comunal, reunido de urgência, decidiu a reconstrução com 500 000 liras para contribuir para os trabalhos. O sindicalista Filippo Grimani durante o discurso na ocasião da colocação da primeira pedra, em 25 de abril de 1903, pronunciou a famosa frase dov'era e com'era (onde estava e como era) que se converteu no lema da reconstrução. Os trabalhos duraram até 6 de março de 1912. O novo campanário foi inaugurado em 25 de abril de 1912 por ocasião da festa de São Marcos. Galeria Referências Ligações externas «Informação prática para visitar o Campanário de São Marcos» (em espanhol) «Imagem de satélite, Google Maps»
Кампанила собора Святого Марка

Кампанила собора Святого Марка (итал. Campanile di San Marco) — отдельно стоящая колокольная башня (кампанила) высотой 98,6 метров при соборе Святого Марка в Венеции. Находится на площади Сан-Марко. История Впервые на этом месте в IX веке была построена сторожевая башня, которая служила также маяком для кораблей, входивших в лагуну. В сегодняшнем виде колокольня была отстроена к 1514 году. Служила образцом для кампанил в венецианских владениях, разбросанных по берегам Адриатики, в том числе в Далмации. Башня увенчана пирамидальным шпилем с флюгером в виде золотого ангела, который был установлен в начале XVI века. В конце XVII века русский путешественник П. А. Толстой оставил следующее описание памятника: Толстой рассказывал, как во время карнавала с верхней площадки был скинут канат, привязанный другим концом «на краю Марковой площади при самом море», и как «по тому канату с низу на верх той колоколни взъехал один человек на льве, зделанном из дерева изрядною работою, власно [точно] как живой». Описание Башня состоит из прочной кирпичной шахты, которую в Средние века использовали как вместилище для пыточной клетки; колокольной площадки, на которой размещается пять колоколов, и площадки обозрения. Каждый из колоколов имел своё назначение. Самый большой, под названием «Мараньона», призывал людей на работу рано утром и звонил во время обеда. Рядом с колокольней располагается лоджетта, в которой размещалась охрана Дворца дожей. Лоджетта была построена Якопо Сансовино. Обрушение 14 июля 1902 года колокольня полностью обрушилась. Причинами падения стали землетрясения, удары молний и общий износ постройки. При падении башня разрушила также и лоджетту и ближайший угол Дворца дожей. При разрушении башни не пострадал ни один человек, пропала только кошка смотрителя. Городские власти приняли решение восстановить башню «где была и как была» (dov’era e com’era), в точности повторив внешний вид и усилив конструкцию. Научное исследование фундамента башни было поручено археологу Джакомо Бони при содействии архитектора Луки Бельтрами. Восстановленная колокольня была открыта в День святого Марка 25 апреля 1912 года. Примечания Ссылки Block, Seymour Stanton. Benjamin Franklin, Genius of Kites, Flights and Voting Rights. — Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., 2004. — ISBN 9780786419425. Satellite image from Google Maps Архивная копия от 4 августа 2011 на Wayback Machine (англ.) Photo spread of Venice, special events and isles of its region (нем.)