NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Noto

Noto (szicíliaiul: Notu) település Olaszországban, Siracusa megyében. Lakosainak száma 24 264 fő (2023. január 1.). Noto Avola, Canicattini Bagni, Ispica, Modica, Pachino, Palazzolo Acreide, Rosolini és Siracusa községekkel határos. Fekvése Siracuzától délre fekvő település. Története A környék már az őskorban is lakott volt, de a mai helység csupán 300 éves múltra tekint vissza, mivel Noto Anticát az 1693-as nagy földrengés elpusztította. A régi város, Noto Antica a maitól 8 kilométerre az Alveria-hegységtől északra található. Noto Antica Sicul eredetű város volt, amely az ókorban Netumként ismertek. 866-ban az arabok hódították meg. 1091-ben, később Norman város lett. A 16. és a 17. században, a város, adott otthont számos figyelemre méltó szellemi nagyságnak: Giovanni Aurispa, Antonio Corsetto, valamint Mario Capuana zeneszerzőnek is. A település híres szülötte volt Matteo Carnelivari (1449-1506) építész is, a spanyol gótika mestere, épületei azonban csak a Palermo régióban maradtak fenn. Az ő stílusa egyesíti a katalán gótikát az arab és normann elemekkel. A 15. század utolsó harmadában Palermo legfontosabb építője volt. Ő építette a Palazzo Abatellis (1487-1493), a Palazzo Ajutamicristo (1490-1495)-t, és tőle származik Palermoban egy katalán terasz is (amelyet azonban időközben átépítettek) és a Santa Maria della Catena, amely 1502-ben épült. 1503-ban III. Ferdinánd király a városnak civitas Ingeniosa ( „Ötletes város”) címet adományozott. A következő században a város bővült, túlnőtte középkori határait, új épületek, templomok és kolostorok épültek. 1693-ban itt volt a Szicíliát ért földrengés epicentruma, amely az akkortájt dinamikusan fejlődő várost a földdel tette egyenlővé. A várost ezután nem újították fel, hanem kiváló építészek, művészek bevonásával új városszerkezetet hoztak létre az anyatelepüléstől 10 km-rel délkeletre, teljesen a barokknak szentelve azt. Az újraépített város architektúrája bizánci-arab elemekkel ötvözött. Pálmafái a természettel való szoros kapcsolatát jelzik, tereinek, utcáinak színei melegséggel töltik meg a mozgalmas települést. A főutca, a Corso Vittorio Emanuele, valamint a Piazza Immacolata, a Piazza VI. Maggio és a Piazza Municipio a Városházával, pompás barokk palotáival, szentélyeivel harmonikus egységet alkot. Nevezetességek Corso Vittorio Emanuele Piazza Immacolata Piazza XVI. Maggio Piazza Municipio Városháza Notói székesegyház Villa Romana del Tellaro Görög kolónia maradványai - A településtől 8 km-re, a tengerparti Noto Marina üdülőhely közelében találhatók a 2500 éves görög kolónia maradványai. Itt születtek, itt éltek Matteo Carnelivari, Noto (1449-1506) - olasz építész, a spanyol gótika mestere Noto Antica emlékei Az újjáépült Noto Népesség A település népességének változása: Források Szántó László: Szicília ISBN 978 963 9331 54 9 Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Noto (Italië)

De stad Noto ligt op het Italiaanse eiland Sicilië in de provincie Syracuse. Noto ligt aan de voet van de ibleïsche bergen, aan de kust ligt Marina di Noto dat ook tot de gemeente behoort. Eind 2015 telde de stad 23.913 inwoners. De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Calabernardo Noto geldt als een van de belangrijkste baroksteden van Italië en staat samen met de andere plaatsen van het Val di Noto op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Oorspronkelijk lag de stad enkele kilometers noordwestelijker, maar na de verwoestende aardbeving van 1693 is ze op de huidige plaats herbouwd. Rosario Gagliardi was de architect van het nieuwe Noto. Typerend voor de laat-barokke gebouwen van Noto is het honingkleurige gesteente. Deze tufsteen is echter kwetsbaar waardoor er veel onderhoud aan de panden vereist is. De gebouwen bevinden zich vooral langs de Corso Vittorio Emanuele en de Corso Cavour, de twee lange en parallel lopende hoofdstraten. Het hart van de stad is het Piazza Municipio waar de kathedraal en het Palazzo Ducezio (stadhuis) staan. Op 13 maart 1996 stortte een belangrijk deel van de kathedraal van Noto ineen. Middenschip, zijschepen en transept alsmede de koepel lagen van het ene op het andere moment in puin. Doden of gewonden vielen er niet, maar gevreesd werd dat restauratie lange tijd zou vergen, zo die al mogelijk zou zijn. Verkeerd uitgevoerde restauraties in de jaren 50 van de twintigste eeuw en een aardbeving in 1990 hebben waarschijnlijk bijgedragen aan de bouwvalligheid van deze kerk, die gewijd is aan Maria en aan de H. Nicolaas. De restauratie van de kathedraal is in de zomer van 2007 voltooid en op 18 juni 2007 werd het gebouw weer heropend. Bezienswaardigheden Religieuze architectuur Cattedrale di San Nicolò Chiesa di San Domenico Chiesa di San Carlo al Corso Chiesa di Santa Chiara Monastero e Basilica del Santissimo Salvatore Chiesa di Montevergine (di San Girolamo) Chiesa di Santa Maria del Carmine Burgerlijke architectuur Palazzo Nicolaci Villadorata Palazzo Ducezio (doet dienst als stadhuis) Palazzo Trigona di Cannicarao Palazzo Astuto di Fargione Teatro Tina Di Lorenzo (midden 19e eeuw) Porta Reale of Porta Ferdinandea (neoklassiek, 1838), toegangspoort tot de stad Noto Antica Afbeeldingen Geboren in Noto Vincenzo Littara (1550-1602), aartspriester, dichter, historiograaf, essayist Rocco Pirri (1577-1651), kanunnik, inquisiteur, koninklijk geschiedschrijver Vincenzo Sinatra (1720-1765), architect (Siciliaanse barok) Francesco Paolo Labisi (1720-1798), architect (Siciliaanse barok) Vincenzo Trigona (1829-1912), markies, volksvertegenwoordiger Mariannina Ciccone (1891-1965), hoogleraar aan de universiteit van Pisa Externe link Gemeente Noto
Noto (Włochy)

Noto – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Sycylia, w prowincji Syrakuzy. Według danych z roku 2008 gminę zamieszkiwało 23 548 osób. Późnobarokowe centrum miasta jest wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Siedziba rzymskokatolickiej diecezji Noto. W miejscowości jest stacja kolejowa Noto. Historia Pierwsza osada założona przez Sykulów i nosiła nazwę Netum lub Neetum. Ruiny starożytnego Netum (Noto Antica) znajdują się 8 km na północ od dzisiejszego miasta Noto. W traktacie po porażce z Republiką Rzymską Neetum jest wspomniane jako miasto podległe tyranowi Syrakuz Hieronowi II. W 1091 Roger I zajął miasto, które było ostatnim arabskim punktem oporu. Po całkowitym zniszczeniu przez trzęsienie ziemi w 1693 roku – odbudowane w nowym miejscu od podstaw, ok. 12 km na południe od dotychczasowej lokalizacji. Wskutek błędów konstrukcyjnych popełnionych podczas renowacji katedry – w 1996 r. zawalił się dach kościoła katedralnego. Z powodu późnej pory nocnej, w środku nikogo nie było i nikt nie ucierpiał. Zdjęcia Przypisy Linki zewnętrzne Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica
Noto (Itália)

Noto é uma comuna italiana da região da Sicília, província de Siracusa, com cerca de 22.971 habitantes. Estende-se por uma área de 550.86 km², tendo uma densidade populacional de 42 hab/km². Faz fronteira com as comununidades de Avola, Canicattini Bagni, Ispica, Modica, Pachino, Palazzolo Acreide, Rosolini, Siracusa. Demografia Referências
Noto

Noto (în limba siciliană Nuotu, în latină Neetum și Netum) este un oraș din insula Sicilia, Italia. Evenimente culturale L'infiorata di Noto se numește festivalul florilor din Noto, organizat anual în a treia duminică a lunii mai. Evenimentul, care a fost inițiat în 1980 de artiștii horticultori Genzanesi și Netini, în orașul Genzano, provincia Roma, se vrea o celebrare a primăverii. La decorare se folosesc petale de flori, pământ, uneori boabe și așchii de lemn. La procesul de creație a modelelor și decorare participă întregul oraș, în zilele de vineri și sâmbătă. Inclusiv pușcăriașii din Noto au bucata lor de stradă de decorat. Evenimentul se petrece pe Via Corrado Nicolaci, care urcă din fața bisericii "Chiesa di Montevergini". În paralel se desfășoară în oraș concursul "Balcoane, ferestre, și alei în floare". Demografie Noto - evoluția demografică Date: Recensăminte sau birourile de statistică - grafică realizată de Wikipedia Personalități Giovanni Aurispa Note Vezi și Listă de orașe din Italia
Ното (город)

Ното (итал. Noto) — город на итальянском острове Сицилия (провинция Сиракуза), в 32 км к югу от Сиракуз, у подножья Иблейских гор. Центр долины Ното. Население составляет 24,3 тыс. человек (2022). Покровителем населённого пункта считается святой Конрад из Пьяченцы (празднование 19 февраля). Возник в древности как поселение сикулов (лат. Notum). Впервые упоминается в 263 г. до н. э. в договоре Гиерона II с Римской республикой. Полностью разрушен Сицилийским землетрясением 1693 года. После этого перенесён на 7 км к юго-востоку (левый берег реки Асинара) и отстроен заново из местного камня медовых оттенков в нарочито театральном стиле сицилийского барокко. Наряду с другими барочными городами Валь-ди-Ното составляет один из объектов Всемирного наследия. Возведением многих достопримечательностей города занимался его уроженец, архитектор Винченцо Синатра. В Ното разворачивается часть действия фильма Микеланджело Антониони «Приключение» (1960). Примечания Ссылки http://www.comune.noto.sr.it/ Архивная копия от 7 февраля 2009 на Wayback Machine
Ното

Ното (итал. Città di Noto, на месном говору, Nuotu) је барокни град у јужној Италији. Налази се 32 km југозападно од Сиракузе. Од 2002. Ното и његова катедрала су под заштитом УНЕСКОа. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 23.704 становника. Партнерски градови Помпеи Галерија Референце Спољашње везе Званични веб-сајт Интернет страница градске катедрале (језик: италијански)
Noto

Noto (sicilianska: Notu; latin: Netum) är en stad och kommun i provinsen Siracusa på Sicilien, Italien. Staden ligger 6 kilometer från Siciliens östkust, 32 km sydväst om staden Syrakusa vid foten av Hybleiska bergen. Noto och dess kyrka togs 2002 upp på UNESCOs världsarvslista. Historia Det gamla noto, Noto Antica, ligger 8 km direkt norrut på berget Monte Alveria. En stad med rötter hos sikelerna, känd under antiken som Netum. År 263 f.Kr. tilldelades staden Hieron II av romarna. Legenden säger att Daidalos höll till i staden efter att ha flytt över Joniska havet, likaså Herkules efter sitt sjunde stordåd. År 866 erövrades Noto av araber, som kom att upphöja staden till huvudstad i ett av de tre distrikt på Sicilien (Val di Noto). År 1091 var Noto det sista muslimska fästet på Sicilien innan även de kom att erövras av kristna. Senare kom staden att bli en välmående normandisk stad. Under 1500- och 1600-talen var Noto hem för flera framstående personer, såsom Giovanni Aurispa, juristerna Andrea Barbazio och Antonio Corsetto, liksom arkitekten Matteo Carnelivari och kompositören Mario Capuana. År 1503 gav Ferdinand II Noto titeln civitas ingeniosa ("sinnrik stad"). Staden expanderade under de följande århundradena bortom dess medeltida gränser, med nya byggnader kyrkor och kloster byggdes. Alla dessa kom dock att totalförstöras av den häftiga jordbävningen 1693. Efter den förödande jordbävningen flyttade man staden till västra sidan av floden Asinaro, där ett nytt Noto växte fram enligt en rutnätsplan av Giovanni Battista Landolina. Den nya staden låg närmre Joniska havet. De anlitade arkitekterna, bland andra Rosario Gagliardi och Francesco Sortino, fick det nya Noto att bli ett mästerverk i siciliansk barockstil, vilket gjort att staden kom att kallas "Stenträdgården" av Cesare Brandi, och idag är listat bland Unescos världsarv. Många av de nyare byggnaderna har använt mjuk tuffsten, som ger staden en honungslik ton i solljuset. Delar av katedralen rasade år 1996, vilket innebar en stor förlust för den typiskt sicilianska barock-arkitekturen. Källor Carlquist, Gunnar, red (1937). Svensk uppslagsbok. Bd 20. Malmö: Svensk Uppslagsbok AB. sid. 283 Noter Se även Wikimedia Commons har media som rör Noto.
Ното (муніципалітет)

Ното (італ. Noto, сиц. Nuotu) — муніципалітет в Італії, у регіоні Сицилія, провінція Сиракуза. Місто Ното розміщене на відстані близько 600 км на південь від Рима, 210 км на південний схід від Палермо, 29 км на південний захід від Сиракузи. Населення — 23 834 особи (2014). Щорічний фестиваль відбувається 19 лютого. Покровитель — святий Конрад П'яченца. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживав 981 іноземець з 68 країн, серед них 421 громадянин країн Євросоюзу та 6 громадян України. Сусідні муніципалітети Авола Канікаттіні-Баньї Іспіка Модіка Пакіно Палаццоло-Акреїде Розоліні Сиракуза Галерея зображень Див. також Список муніципалітетів провінції Сиракуза Примітки
Circuito Tazio Nuvolari

Der Circuito Tazio Nuvolari ist eine 2014 eröffnete Motorsport-Rennstrecke bei Cervesina in der Region Lombardei in Italien. Nach der 2024 vollzogenen Erweiterung ist sie mit 5,26 km Länge die zweitlängste permanente Rennstrecke Italiens. Sie wurde nach dem Rennfahrer Tazio Nuvolari benannt. Geschichte Die Rennstrecke entstand von 2012 bis 2014 auf Initiative des Unternehmers Giorgio Traversa nach der Sanierung eines ehemaligen Kiesgrubenareals. Im Jahr 2020 begann der Bau einer 2454 Meter langen Streckenerweiterung, die 2024 eingeweiht wurde. Dadurch verlängerte sich die Strecke auf eine maximale Länge von 5260 Meter, wobei die längste Gerade 970 Meter Länge aufweist. Streckenbeschreibung Die Strecke lässt sich in insgesamt fünf verschiedene Streckenvarianten konfigurieren. Die 2014 eröffnete Originalstrecke weist mit den beiden Infieldschleifen eine Länge von 2805 Metern auf. Der 2024 neu hinzugekommene Streckenteil, der separat vom Originalkurs betrieben werden kann, hat eine Streckenlänge von 2454 Metern. Zusammengelegt ergeben beide eine Strecke von 5260 Metern, die damit die zweitlängste permanente Motorsportstrecke in Italien darstellt. Durch ein optionales Auslassen einer der beiden Infieldschleifen lassen sich zwei zusätzliche Streckenvarianten mit 4665 bzw. 4670 Metern Länge einrichten. Veranstaltungen Die Strecke hat zunehmende Bedeutung für den nationalen Motorsport. Regionale und nationale Motorradserien sowie Clubsport- und nationale Serien im Automobilbereich gastieren hier. Bekannteste Serien im Zweiradbereich sind die Trofei Moto Estate und die nationale Sportbike-Trophy. Im Automobilbereich gastiert seit einigen Jahren die Trofeo Formula Junior. Daneben wird die Strecke auch für Test- und Präsentationsfahrten benutzt. Weblinks Circuito Tazio Nuvolari auf Eventdatenbank Racing-Calendar.net (englisch) Einzelnachweise
Circuito Tazio Nuvolari

Il Circuito Tazio Nuvolari è un circuito automobilistico situato nel comune di Cervesina, nella provincia di Pavia. Storia Il circuito inaugurato nel 2014, unica struttura del motorsport nazionale dedicata al grande campione Giorgio Tazio Nuvolari, dal 2019 al 2023 è stato oggetto di un progetto di ampliamento del tracciato che, a gennaio 2024, l'ha portato dagli iniziali 2805 ai 5260 metri, diventando oggi il secondo circuito italiano per lunghezza. La nuova estensione consente di usufruire di 5 layout (5260, 4665, 4670, 2805 e 2450) tutti omologati dalla Federazione Motociclistica italiana (FMI) e da Aci Sport. L'impianto sede di gare automobilistiche e motociclistiche di livello nazionale e internazionale è certificato ISO 14001 e ISO 20121. Dal 2019 il circuito è stato sede di eventi stampa, spot televisivi e presentazioni prodotto di alcuni frai i più prestigiosi marchi nazionali ed internazionali oltre ad ospitare le prove di alcuni fra i volti più iconici del motorsport Dal 2021 l'ex pilota e commentatore TV Max Temporali ha scelto il Tazio Nuvolari come sede di diversi format televisivi trasmessi da TV8 e SKY quali "Facce da SBK" e "Piega e spiega" Nel 2023 con un'attenzione sempre maggiore per il terzo settore, il Circuito ha ospitato l'associazione Di.Di di Emiliano Malagoli pioniere del motociclismo per disabili in Italia, Il Circuito Tazio Nuvolari, dal 2019, offre inoltre 2 comprensori, uno di 8.000 e l'altro di 13:000 mq, dedicati alle attività di ricerca e sviluppo: piste speciali, e breaking lines irrigate, usufruite dalle principali realtà italiane ed internazionali del settore. Note Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su circuitotazionuvolari.it. Sito ufficiale, su circuitotazionuvolari.it.
Mausoleo delle Carceri Vecchie

Il mausoleo delle Carceri Vecchie è una struttura a forma ellittica del I secolo d.C. situata sulla strada statale 7 Via Appia nel comune di San Prisco. La struttura inizialmente era popolarmente ritenuta il carcere dei gladiatori che combattevano nell'Anfiteatro campano, di qui il nome "Carceri Vecchie". Ma in realtà si tratta di una camera sepolcrale di età imperiale. Attualmente la struttura superiore è adibita a cappella per la Madonna della Libera a seguito dei lavori che hanno eliminato il vecchio ingresso principale al mausoleo. Storia Il mausoleo fu realizzato quasi sicuramente in età imperiale (I secolo d.C.) appena fuori le mura della città di Capua Antica lungo la via Appia. L'originario monumento è stato, verso la metà del XIX secolo (sicuramente dopo il 1839), modificato con la rimozione dell'originario ingresso e la costruzione al suo posto della cappella di Santa Maria della Libera. Struttura Il monumento è a pianta a forma ellittica, con l'asse maggiore ortogonale all'asse viario, e con un corpo anulare esterno e uno più interno cilindrico. Come dimostrano alcune rappresentazioni antiche del XIX secolo esso da almeno due secoli si presenta interrato cioè a un livello molto più basso rispetto al livello stradale. Si pensa che questa struttura ipogea, almeno della camera sepolcrale, appartenesse alla stessa già nella struttura iniziale mentre la struttura sopraelevata sia finita sotto il livello stradale a seguito della sopraelevazione a stratificazione dei rivestimenti pavimentali. Sopra un basamento largo in cocciopesto delimitato da blocchi di tufo si staglia il primo livello in opus reticolatum. La superficie laterale è decorata da colonne poggiate su plinti e con capitelli tuscanici. Alternate, eccetto nei vai di accesso, vi sono nicchie a pianta rettangolare e semicircolare alternate. Il secondo livello, che ha stessa forma del piano inferiore ma di minor dimensioni, è conservato parzialmente ed è privo di decorazione. L'accesso all'interno, dopo la costruzione della chiesetta che ha eliminato l'ingresso originario, che era un lungo corridoio che scendeva dalla via Appia, è stato realizzato sul lato sinistro del mausoleo. La cella funeraria è a croce greca con copertura a botte, i cui bracci sostengono al centro una cupola a crociera ogivale. Alcuni frammenti di affreschi testimoniano l'originaria presenza di una ricca decorazione, databile all'età augusteo - tiberiana, asportata in epoca imprecisabile. Da lungo il braccio che va verso la chiesetta vi è una botola si accede alla camera sepolcrale ipogea. Note Voci correlate Mausoleo della Conocchia San Prisco (Italia) Capua (città antica) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su mausoleo delle Carceri Vecchie
Lago di Agaro

Il lago di Agaro è un lago artificiale creato tra il 1936 e il 1940; si trova a 1600 metri sotto il monte Forno (2593 metri), in Valle Antigorio. La diga è lunga 243 metri ed è alta 58 metri. Ha una capacità massima di 20.230.000 m3 di acqua. Il lago è stato costituito allagando l'ampia conca dove si trovava il paese di Agaro, ora completamente sommerso. Il bacino alimenta la centrale idroelettrica di Goglio, frazione di Baceno. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Lago di Agàro Collegamenti esterni Lago di Agaro, su LIMNO - Banca dati dei laghi italiani, CNR (archiviato dall'url originale il 4 novembre 2019).
Ca' dei Ricchi

Ca' dei Ricchi è un antico palazzo in stile gotico del centro storico di Treviso, realizzato durante la seconda metà del '300 dalla famiglia Azzoni Avogadro, e rappresenta una delle tracce più nitide della Treviso di epoca medioevale. Per un certo periodo il palazzo ospitò il Collegio dei Nobili e divenne poi sede del municipio. Situato tra via Barberia e vicolo San Gregorio, il palazzo si distingue per le pareti decorate con motivi floreali, per i mattoni a vista e per le finestre in stile veneziano. Anche il piano nobile, all'interno, presenta raffinate decorazioni. Il palazzo appartiene al comune di Treviso e, dopo anni di chiusura, è stato restaurato su progetto dell'architetto Toni Follina e riaperto al pubblico nel 2013. La struttura in passato è stata concessa all'associazione Treviso Ricerca Arte, che ha ospitato mostre di arte moderna, eventi culturali e proiezioni di film. Vengono inoltre proposti concerti jazz, grazie alla rassegna musicale TRAcce di jazz e all'utilizzo della sede durante le prime edizioni del festival musicale trevigiano Treviso Suona Jazz Festival. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ca' dei Ricchi
Arc de San Lazzaro (Rome)

L'Arc de San Lazzaro est une arche d'époque romaine, située à Rome le long de la via Marmorata, dans le quartier de Ripa. Histoire Du fait de sa proximité avec l'Emporium, l'ancien port fluvial antique, l'arc pourrait être le reste d'une arche d'un horreum (entrepôt) lié aux activités fluviales. Au Moyen Âge, l'arc s'appelait Arco di Orazio Coclite, en raison de sa proximité avec le pont Sublicius, site des exploits du héros romain mythique Horatius Cocles. L'arc a pris son nom actuel di San Lazzaro à la suite de la construction, au XVe siècle, d'une petite église dédiée au saint patron des lépreux. À la Renaissance, l'arc était également appelé delle Sette Vespe ou dei Vespilloni, ce qui était probablement une référence à des décorations qui ne sont plus visibles aujourd'hui. À partir de 1600, il est l'un des sujets favoris des peintres et des graveurs ; une aquarelle d'Ettore Roesler Franz qui le représente est célèbre. En 1932, un anémoscope romain a été trouvé près de l'arc et décrit en détail par l'archéologue Ludwig Pollak. Description L'arche est réalisée en Opus caementicium avec un revêtement de briques. Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Arco di San Lazzaro (Roma) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Bibliographie Lodovico Pollak, L'anemoscopio dell'Arco di San Lazzaro, vol. LXI, Ditta Carlo Colombo, 1934 Liens externes C. Giobbe, « Arco di S. Lazzaro », sur romearcheomedia Cinzia Dal Maso, « L'arco di San Lazzaro sulla via Marmorata », sur Specchio Romano, 13 novembre 2013 Portail de l’archéologie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Rome antique Portail de Rome
Arco di San Lazzaro (Roma)

L'Arco di San Lazzaro è un arco di epoca romana situato a Roma, lungo via Marmorata, nel rione Ripa. Storia Per la sua vicinanza all'Emporium, l'arco potrebbe essere il resto di un'arcata di un horreum (magazzino) connesso alle attività fluviali. Nel Medioevo l'arco venne chiamato "di Orazio Coclite", per la sua prossimità al pons Sublicius, luogo delle gesta del mitico eroe romano. L'arco prese il nome attuale "di San Lazzaro" in seguito alla costruzione, avvenuta nel Quattrocento, di una piccola chiesa dedicata al santo protettore dei lebbrosi, di fianco al fornice. Nel Rinascimento l'arco veniva anche chiamato "delle Sette Vespe" o "dei Vespilloni", probabile riferimento a decorazioni oggi non più visibili. Dal 1600 in poi fu uno dei soggetti preferiti da pittori e incisori: celebre l'acquerello di Ettore Roesler Franz che lo ritrae. Nel 1932, nei pressi dell'arco fu trovato un anemoscopio romano, descritto nei particolari dall'archeologo Ludwig Pollak. Descrizione L'arco è realizzato in opera cementizia con cortina in laterizi e definito da una doppia ghiera di bipedali (mattoni quadrati di circa 59 cm di lato). Note Bibliografia Lodovico Pollak, L'anemoscopio dell'Arco di San Lazzaro (PDF), in Bull, della Comm. Arch. Com., LXI, Roma, Ditta Carlo Colombo, 1934. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Arco di San Lazzaro Collegamenti esterni C. Giobbe, Arco di S. Lazzaro, su romearcheomedia. URL consultato il 9 settembre 2017 (archiviato dall'url originale il 23 maggio 2019). Cinzia Dal Maso, L'arco di San Lazzaro sulla via Marmorata, su Specchio Romano, 13 novembre 2013.