NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Фриули - Венеция Джулия

Фриули – Венеция Джулия (на италиански: Friuli-Venezia Giulia; на фриулски: Friûl Vignesie Julie; на словенски: Furlanija Julijska Krajina; на немски: Friaul Julisch Venetien) е административен регион в Североизточна Италия с население – 1 233 723 жители (2009), който се ползва със специален автономен статут. Има население от 1 215 538 души (по приблизителна оценка от декември 2017 г.). География Регион Фриули – Венеция Джулия се оформя от два географски района: Фриули (96% от територията), с историческа столица Удине, и Венеция Джулия. Границата между двата района не е точно определена, обикновено река Тимаво се счита като граница. Район Венеция Джулия е само малка част на историческия район, който е бил разделен между Италия и бивша Югославия (днес словенска територия) след Втората световна война. Според други, като гражданите на провинцията Гориция, границата е река Изонцо. Регионът граничи: на север с Австрия (Каринтия) на изток със Словения на запад с регион Венето (провинции Белуно, Тревизо и Венеция) на юг с Адриатическо море. Регионалната територия е предимно планинска (най-висок връх е планина Колянс – 2780 m), Източните Алпи са 42,6% от територия, 38,1% е равнинна а 19,3% е хълмиста. Район Венеция Джулия е геологично различен, тъй като е карстово плато. Административно деление Регионът се поделя на 4 провинции и 218 общини. Източници
Friuli-Venezia Giulia

Friuli-Venezia Giulia er en autonom italiensk region i det nordøstligste hjørne af landet. Regionen grænser op til Østrig og Slovenien. Den har et areal på 7.856 km² og har 1.183.764 indbyggere (2001). Friuli-Venezia Giulias hovedstad hedder Trieste. Regionen er meget bjergrig. Den vigtigste landbrugsafgrøde er vin. De største byer er: Trieste, Udine, Gorizia, Pordenone. Friuli-Venezia Giulia blev først dannet efter 2. verdenskrig, hvor den hidtidige grænse til Jugoslavien blev flyttet mod vest. Navnet Friuli-Venezia Giulia er et dobbeltnavn sammensat af Friuli, størstedelen af regionen og Venezia Giulia, området omkring Trieste. Betegnelsen Venezia Giulia skal forstås som "Julisk Venedig" og er opfundet for at understrege Trieste-områdets tilknytning til Italien på et tidspunkt hvor området stadig hørte til Østrig. Navnet kan umiddelbart virke forvirrende da Venedig ikke ligger i Friuli-Venezia Giulia men i Veneto. Imidlertid skal navnet forstås på den måde at regionen er en af de tre venetianske regioner. De to andre er Venezia Tridentina (nuværende Trentino-Alto Adige) og Venezia Euganea (nuværende Veneto og Friuli). Venezia Giulia omfattede tidligere også halvøen Istrien og de dele af Italien der nu hører under Slovenien. Ekstern henvisning Officiel hjemmeside for den selvstyrende region Friuli-Venezia Giulia Arkiveret 10. juli 2007 hos Wayback Machine
Friuli-Venezia Giulia

Friuli-Venezia Giulia (Friuliaans: Friûl-Vignesie Julie, Sloveens: Furlanija-Julijska krajina Duits: Friaul-Julisch Venetien) of Friuli-Julisch Venetië is een autonome regio in het noordoosten van Italië met een oppervlakte van 7844 km² en ongeveer 1.180.000 inwoners. De regio grenst aan de regio Veneto, de republieken Oostenrijk en Slovenië en aan de Adriatische Zee. De hoofdstad van de regio is Triëst. De regio was tot 2017 verdeeld in vier provincies. Na een bestuurlijke herindeling bestaat de regio nu uit 18 Unioni territoriali intercomunali (UTI) (intergemeentelijke unies). De provincies werden echter in 2019 opnieuw ingevoerd als Decentralisatie-eenheden. Het is een van de kleinere regio's van Italië. Friuli-Venezia Giulia beslaat 2,6% van het land en is alleen groter dan Ligurië, Molise en Valle d'Aosta. Van de 1000 Italianen wonen er 20 in Friuli-Venezia Giulia, 2% van de totale nationale bevolking. Ruwweg kan de regio geografisch in drie delen worden opgedeeld: het bergachtige noorden, het heuvelachtige centrum en de vlakte in het zuiden die aan de zee ligt. De belangrijkste en langste (170 km) rivier is de Tagliamento die in de Karnische Alpen ontspringt. De regio is de meest regenachtige van Italië. De meeste neerslag valt in de herfst en in het begin van de winter. Historisch gezien maakt de regio deel uit van de grens tussen de Romaanse en de Slavische wereld. De status van autonome regio verkreeg Friuli-Venezia Giulia omdat er van oudsher zowel omvangrijke groepen Friulanen alsook Slovenen leven, wier talen een beperkte (want naar provincie verschillende) officiële status houden. Zie ook de geschiedenis van Val Canale en de Drie Venetiës. Intercommunale Unies (UTI) en belangrijke plaatsen Provincies en belangrijke plaatsen Externe links (it) Website van de regio Friuli-Venezia Giulia (it) (en) (de) Tourismo Friuli-Venezia Giulia - Toeristische website van de regio
Friuli-Wenecja Julijska

Friuli-Wenecja Julijska (wł. Friuli-Venezia Giulia, friulski Friûl-Vignesie Julie, słoweń. Furlanija-Julijska krajina) – autonomiczny region administracyjny w północnych Włoszech o powierzchni 7 856,48 km², zamieszkały przez 1,2 miliona osób, w którego skład wchodzą 2 obszary autonomiczne: Friuli i Wenecja Julijska. Utworzony 31 stycznia 1963. Jeden z pięciu regionów autonomicznych we Włoszech. Od zachodu graniczy z Wenecją Euganejską, od północy z Austrią, a od wschodu ze Słowenią. Główne miasta: Triest, Udine, Pordenone i Gorycja. Znaczną część mieszkańców stanowią mniejszości etniczne: Friulowie – około 600 000 oraz Słoweńcy – około 60 000, a język friulski posiada podobny status do języka włoskiego – języka oficjalnego. W prowincjach: Udine, Pordenone oraz Gorycja jest on nauczany w szkołach. Prezydentem regionu jest Massimiliano Fedriga (LN). Podział administracyjny W skład regionu wchodziły 4 prowincje: prowincja Gorycja (zlikwidowana w 2017) prowincja Pordenone (zlikwidowana w 2017) prowincja Triest (zlikwidowana w 2017) prowincja Udine (zlikwidowana w 2018). Warunki naturalne Północną część zajmują Alpy Wschodnie oraz ich przedgórza. Najwyższym szczytem jest Coglians osiągający 2780 m n.p.m. Południową część prowincji zajmuje Nizina Wenecka. W regionie przepływają liczne rzeki m.in. Tagliamento, Sirilla, Isonzo, Livenza i Fella. Klimat umiarkowany wilgotny. Średnia temperatura w styczniu +3 °C, w lipcu +23 °C. Gospodarka Gospodarka regionu oparta jest na rolnictwie i przemyśle. Rozwinięty jest przemysł przetwórczy, a zwłaszcza: stoczniowy (Triest, Monfalcone), włókienniczy (Udine, Gorycja), rafineryjny (Triest), fotooptyczny, zegarmistrzowski, maszynowy, metalowy, chemiczny, obuwniczy i spożywczy. Rozwinięte jest także rolnictwo. Uprawia się kukurydzę, winorośl, tytoń i warzywa. Ponadto sadownictwo i hodowla bydła. Główne porty morskie to Triest i Monfalcone. Znacznym źródłem dochodów jest również turystyka. Historia W II w. p.n.e. była to prowincja rzymska Forum Iulii. W 452 zniszczona przez Hunów. W VI w. longobardzkie księstwo, następnie marchia. W 1077 król niemiecki Henryk IV oddał zachodnią (wenecką) część Friuli patriarchom akwilejskim, część wschodnią otrzymali hrabiowie Gorycji, a od 1500 – Habsburgowie. W 1420 Wenecja zdobyła zachodnią część Friuli. W 1797 i od 1815 cała Friuli była pod władzą Austrii. W 1866 część wenecka (Udine) przypadła Włochom, 1919 – część gorycka. W latach 1947–1954 istniało Wolne Terytorium Triestu. W 1954 Jugosławia otrzymała wschodnią (gorycką) część Friuli, zamieszkaną przez Słoweńców. Typowym tańcem friulańskim jest forlana, zwana także furlaną. Szybka i skoczna, przypomina nieco tarantelę. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa regionu Friuli-Wenecja Julijska
Friul-Veneza Júlia

Friul-Veneza Júlia ou Friul-Venécia Juliana (em italiano: Friuli-Venezia Giulia) é uma região da Itália dividida em quatro províncias: Údine, Pordenone, Gorizia e Trieste. Historicamente, a região é formada pelo Friul e pela Veneza Júlia. A região tem 7 845 km² e 1 milhão e 200 mil habitantes. A antiga capital do Friul é Údine, cidade que já foi sede do patriarca de Aquileia; a atual capital é Trieste. Centros importantes, além de Údine, são: Pordenone, Cividale del Friuli, Codroipo, Latisana, Cervignano del Friuli e Sacile. A região é limitada a norte pela Áustria, a sul e a este pela Eslovénia e a oeste pela região italiana do Veneto. No extremo norte da região fica a fronteira tripla Itália-Áustria-Eslovénia. Administração A região do Friul-Veneza Júlia é uma região autónoma instituída em 31 de janeiro de 1963. Esta região é composta das seguintes províncias: Gorizia Pordenone Trieste Údine Línguas Na maior parte do território da região fala-se, além do italiano, a língua friulana. Estão presentes também minorias de língua vêneta na parte ocidental, de língua alemã no Val Canale, na fronteira com a Áustria, e de língua eslovena no Vale do Torre e do Natisone. Referências Ver também Regiões da Itália Lista de províncias da Itália Ligações externas «Página oficiala»
Friuli-Veneția Giulia

Friuli-Veneția Giulia este o regiune autonomă din nord-estul Italiei, cu o suprafață de 7844 km² și 1,18 milioane de locuitori. Friulia este situată între regiunile Veneto și Trentino-Tirolul de Sud, republicile Austria și Slovenia și Marea Adriatică. Cele mai importante orașe sunt Trieste (210.000 locuitori) și Udine (95.000 locuitori). Legături externe Situl oficial al regiunii autonome Friuli-Veneția Giulia Arhivat în 10 iulie 2007, la Wayback Machine. Situl Turist al regiunii Friuli-Veneția Giulia Arhivat în 10 ianuarie 2007, la Wayback Machine.
Friuli-Venezia Giulia

Friuli-Venezia Giulia (friuliska: Friûl-Vignesie Julie, slovenska: Furlanija-Julijska krajina, tyska: Friaul-Julisch Venetien, svenska: Friulien och Juliska Venetien) är en autonom region i nordöstra Italien vid Adriatiska havet. Huvudort och största stad är Trieste. Regionen har 1,19 miljoner invånare (2025), på en yta av 7 933 km². Friuli-Venezia Giulia består av 215 kommuner som ingår i 18 kommunförbund (Unioni Territoriali Intercomunali). Regionen var delad i fyra provinser Gorizia, Pordenone och Trieste som upphörde 2017 och Udine som upphörde 2018. Udine tillföll Italien i Pragfreden 1866 när Kejsardömet Österrike förlorade Kungariket Lombardiet-Venetien. Udine är historiskt en del av Friulien. Gorizia, Gradisca och Trieste blev en del av Italien 1918 när Österrikiska kustlandet annekterades. Den senare delen kallas även Juliska Venetien, ett namn som härstammar från slutet av 1800-talet och baseras på bergskedjan Juliska alperna och indirekt Julius Caesar. Friulien och Juliska Venetien är en av tre provinser som ingår i Le tre Venezie. Efter andra världskriget delades Fria territoriet Trieste 1954 mellan Italien och Jugoslavien, nu Slovenien och Kroatien. Friuli-Venezia Giulia ligger litet avsides från de vanliga turiststråken. De besökare som hittat vägen till den alpina gränsregionen mot Slovenien (Juliska alperna) kommer på grund av den oförstörda naturen och för det goda köket och de berömda vinerna. Referenser Claudia Piras, Culinaria Italia: Italienska Specialiteter, Könemann, 2004 Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Friuli-Venezia Giulia.﻿ Officiell webbplats
Фріулі-Венеція-Джулія

Фріулі-Венеція-Джулія (Friuli-Venezia Giulia) — гірсько-рівнинна область з особливим статусом в північній Італії на узбережжі Адріатичного моря, розподілена на провінції Трієст (TS), Гориція (GO), Порденоне (PN) й Удіне (UD), площа 7884 км², населення 1 236 559 осіб (2012). Столиця - Трієст. Найбільші річки: Тальяменто (172 км), Ізонцо (136 км), Лівенца (115 км). Найвищі гори: Кольянс (2780 м), Чіма дей Преті (2703 м), Канін (2587 м). Регіональні природні парки: Фріуланські Доломіти, Джулійські Преальпи. Пам'ятки історії й культури: базиліка ді Аквілея й п’яцца делла Ліберта (Удіне), замок і церква Сан Джусто (Трієст). Типова страва - фрітоле (солодкі обсмажені кульки із тіста з родзинками й горішками). Типові вина - Мерло, Піколі, Піно б’янко й ґріджо, Рефоско, Токай, Вердуццо. Демографія Примітки Посилання Фріулі-Венеція Джулія // Універсальний словник-енциклопедія. — 4-те вид. — К. : Теза, 2006.
Santa Maria degli Angeli, Chivasso

Santa Maria degli Angeli (Holy Mary of the Angels) is a late-Baroque style, Roman Catholic church located in the town of Chivasso located in the Metropolitan City of Turin in the region of Piedmont, Italy. History and description A church at this site was completed by 1607 under the patronage of the Confraternity of the Santissimo Nome di Gesù (Holy Name of Jesus). The present church was the product of a refurbishment starting in 1737 under the designs of Bernardo Vittone and his colleague Paolo Lorenzo Garrone. Vittone helped erect, for example, the bell tower (1751-1757). The interior includes a number of canvases painted by Giovanni Battista Grassi and depicting the Life of a young Jesus, as well as two Dominican order priests venerated and honored respectively by the confraternity: St Vincent Ferrer and the Blessed Angelo Carletti da Chivasso. In a niche in the choir is a wooden statuary group carved by Carlo Giuseppe Plura, depicting the Maddona of the Assumption (circa 1713). The church also contains a Gothic style polychrome painted wood Crucifix. References
San Zulian

The Chiesa di San Giuliano (Church of St Julian), commonly known by its Venetian name of San Zulian, is a church on the Mercerie, the main shopping street of Venice, Italy, in the parish of San Salvador. Originally built in the 9th century, it underwent a number of reconstructions, including probably after the 1105 fire of the neighborhood. The façade was constructed in 1553-1554 by Jacopo Sansovino, and completed after his death in 1570 by Alessandro Vittoria. The flattened classical temple façade was paid for by the scholar Tommaso Rangone, whose bronze seated portrait appears above the door. In his hands, the physician Rangone holds sarsaparilla and guaiacum, two plants which he used to treat syphilis and yellow fever. The reliefs also depict a map of the world as was known at his death. As befitting his broad-ranging interests in classical texts, the flanking inscriptions are in Latin (center), Greek (right) and Hebrew (left) text. The interior was also designed by Sansovino, and the church consecrated in 1580. Main artworks Facade elements Interior Girolamo Campagna (terracotta figures of the Virgin Mary and Mary Magdalene and a marble altar panel in the chapel to the left of the high altar) Palma the Younger (St Julian in Glory on the central panel of the ceiling) Paolo Veronese (Pietà with SS Roch, Jerome and Mark on the south wall) The upper walls are painted by Leonardo Corona, Giovanni Fiammingo, and Palma. Organ from 1764 opus 12 by Gaetano Callido External links San Zulian blogspot. Works of Art Discovered in Venice, Alethea Wiel. The Burlington Magazine for Connoisseurs (1909) 15(78):p. 368-9. (On works of art found in the rafters of San Zulian).
Iglesia de San Julián (Venecia)

La Iglesia de San Julián, conocido en el dialecto local como San Zulian, es un lugar de culto católico de Venecia, que pertenece a la parroquia de San Salvador. Ella es ubicada en el campo del sestiere de San Marco, no lejos de la plaza homónima y de la Merceria, la principal calle comercial de la ciudad. Historia El edificio fue erigido en el siglo IX y posteriormente sufrió múltiples reconstrucciones, probablemente incluso después del incendio de 1105. Entre 1553 y 1554, Jacopo Sansovino creó la fachada que fue completada en 1570 por Alessandro Vittoria. Un busto de bronce, colocado sobre la entrada principal, representa al médico sosteniendo zarzaparrilla y guayaco, dos plantas que usaba para tratar la sífilis y la fiebre amarilla. Un mapa del mundo conocido en ese momento está representado en relieve, junto con escritos en hebreo (a la izquierda), latín (en el centro) y griego (a la derecha), en consonancia con los intereses clásicos de lo patrocinador. Sansovino también supervisó el diseño de la parte interna. La iglesia de San Zulian el Hospitalario fue dedicada en 1580. Bibliografía Works of Art Discovered in Venice, Alethea Wiel. The Burlington Magazine for Connoisseurs (1909) 15(78):p. 368-9 (relativo a las obras de arte descubiertas en el edificio). Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre San Zulian (Venecia). «Il Portale di San Zulian - Venezia» (en italiano).
Église San Zulian

L'église Saint-Julien (en italien, Chiesa di San Giuliano) communément appelé San Zulian est une église catholique de Venise, en Italie. L'église dépend de la paroisse San Salvador. Localisation : San Zulian est située dans le sestiere de San Marco, non loin de la place Saint-Marc. Historique Description Extérieur L'église est de style renaissance ; son plan est de forme rectangulaire. La façade a été dessinée par Jacopo Sansovino, et achevée après sa mort en 1570 par Alessandro Vittoria. Elle a été financée par Thomas Rangone (Thomas Philologus) philologue et physicien, en échange d'en faire un monument à sa propre gloire. La statue en bronze qui le représente est attribuée à Sansovino. L'intérieur À l'intérieur du bâtiment une seule nef, rectangulaire avec abside couverte par une voûte, flanquée de deux petites chapelles. Dans San Zulian le ton de la décoration des murs et du plafond est donné par les œuvres de la décennie qui a suivi la consécration, qui a eu lieu en 1580. Il y a trois périodes principales : 1- La période christique entourant la nef dans son registre supérieur. 2- La période San Zulian avec huit figures allégoriques au plafond illustrant la Passion du Christ et le triomphe de San Giuliano au centre du plafond Palma le jeune. 3- Les deux premières périodes sont complétées par des ajouts issus de la communauté paroissiale, les confréries et les écoles de dévotion qui se meublent dans les autels latéraux. Il y a sept autels en tout. Le retable et l'autel principal son de Giuseppe Sardi, avec un "Couronnement de la Vierge et des saints" signé par Girolamo da Santa Croce. On trouve également des œuvres de Palma le Jeune et de Véronèse. Le tableau de Véronèse Saint Marc, saint Jacques, saint Jérôme et le Christ mort soutenu par des anges, datant de 1581-1582 (huile sur toile de 365 × 181 cm), fut réalisé pour l'autel des Strazzaroli, consacré à saint Jacques. Jérôme est sans doute le portrait d'un mécène, peut-être Gerolamo Vignola, grand bienfaiteur de l'église. L'orgue Placé sur une cantoria de la contre-façade, il est l'œuvre de Gaetano Callido en 1764, il porte le N° d'opus 12. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des églises de Venise Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Venise
Chiesa di San Giacomo e San Cristoforo (Poggio)

La chiesa di San Giacomo e San Cristoforo è la chiesa parrocchiale di Poggio, frazione di Forlì. Si trova inserita nella Diocesi di Forlì-Bertinoro. Storia Le origini della chiesa risultano sconosciute. Nella Descriptio provinciæ Romandiolæ viene citato Poggio, con la presenza di dodici focolari ed è presumibile la presenza di un luogo di culto. La chiesa è dedicata ai santi Giacomo e Cristoforo, spesso associati nel culto in quanto protettori dei pellegrini. Fra il 1833 e il 1843 la chiesa è stata riedificata su disegno di Giuseppe Missirini. Descrizione La chiesa si presenta in forme neoclassiche semplici e con l'uso di mattoni più tipico del Romanico. Tuttavia bisogna considerare che si tratta di una piccola chiesa di campagna e dunque più modesta rispetto a quello che lo stile neoclassico potrebbe esigere. La facciata termina con un timpano profondo e presenta una serie di elementi sporgenti che rendono più varia la superficie, come le due lesene i lati o le profilature degli elementi di apertura. Il portale è semplice e senza decorazioni e sopra di esso si trova una finestra a forma di lunetta. L'abside è semicircolare. Sulla fiancata sinistra si evidenzia una cappella laterale semicircolare che corrisponde a una cappella interna. Sull'altro lato si trovano addossati edifici della canonica in cui si inserisce il campanile. Questo si presenta slanciato, ma senza elementi a punta nel finale. La cella campanaria è identificata da aperture ad arco piuttosto ampie. Note Bibliografia SS. Giacomo e Cristoforo di Poggio, in La Madonna del Fuoco, anno VI, 4 dicembre 1920, n. 6, pp. 174-178. Chiara Mazza, Fuori dalle Mura. Vita sociale. tradizioni, memorie delle frazioni rurali di Forlì, dall’Unità d’Italia alla Repubblica., 2003, pp. 278-279. Gianfranco Argnani, Mauro Mariani e Gabriele Zelli, Le Cento Chiese di Forlì., 2022, p. 54. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa dei Santi Giacomo e Cristoforo Collegamenti esterni Chiesa di San Giacomo e San Cristoforo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa di San Michele Arcangelo (Bagnolo)

La chiesa di San Michele Arcangelo in Bagnolo è una chiesa parrocchiale della diocesi di Forlì-Bertinoro. Storia La chiesa compare come nome nel 1300 fra chi deve tributi alla diocesi di Forlimpopoli. Nel tempo viene più volte rimaneggiata e ristrutturata, mantenendo le forme semplici che probabilmente erano all'origine della prima costruzione. Le modifiche più significative avvengono nel 1925, a opera del parroco Natale Balestri e nel 1954-55 per risanare i danni causati dalla Seconda Guerra Mondiale. Grave in particolare la perdita del campanile originale. Fra il 2015 e il 2016 vengono risanati e rinforzati i muri, rinsaldata la copertura e rimosso un corpo edilizio che comprometteva l'estetica, sorto di fianco alla casa canonica. Descrizione La chiesa ha la facciata orientata a sud-est e si presenta come un corpo semplice a cui si affianca la casa canonica, circondati poi da spazio ampio e verde. Il complesso si trova vicino alla via Cervese, nella frazione di Bagnolo. La pianta è longitudinale e a navata unica, l'abside è semicircolare. Sono presenti due cappelle laterali. di forma quadrangolare che formano una sorta di piccolo transetto. La chiesa è realizzata in mattoni che restano a vista in buona parte della chiesa a eccezione di alcune sezioni rifinite a intonaco, di cui quella più evidente è il basamento della facciata, mentre in altri punti si tratta più che altro di profilature, come nel piccolo rosone, intorno alle finestre laterali e nel coronamento della facciata. L'unico prospetto laterale visibile è quello destro, perché a sinistra si trova la casa colonica adiacente alla chiesa stessa. Sempre a destra è collocato il campanile. Alcune foto d'archivio mostrano il campanile originario, che sorgeva su un'antica torre e presentava una parte più antica quadrangolare su cui si innestava una struttura poligonale alta e piuttosto stretta, culminante nella cella campanaria, con le distruzioni e i conseguenti rifacimenti del dopoguerra la forma si è normalizzata. L'interno presenta la medesima bicromia bianco-rosso dell'esterno, con uno zoccolo di rosso mattone a vista e parti più consistenti rivestite a intonaco bianco che nelle pareti laterali disegnano forme ad arco. Note Bibliografia Ettore Casadei, Forlì e dintorni, 1928, pp. 519-520. Gianfranco Argnani, Mauro Mariani e Gabriele Zelli, Le cento chiese di Forlì, 2002, p. 73. Collegamenti esterni Chiesa di San Michele Arcangelo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.