NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bazilika svatého Jana u Latinské brány

Bazilika svatého Jana u Latinské brány (italsky San Giovanni a Porta Latina, latinsky Sancti Ioanne ad Portam Latinam) je římskokatolický chrám v Římě, zasvěcený Janu Evangelistovi. Nachází se ve čtvrti Celio nedaleko Latinské brány v Aurelianově hradbě a okolo prochází starověká cesta Via Latina. Stejně jako u nedalekého kostela San Giovanni in Oleo je založení chrámu spojeno s údajným zázrakem ze 6. května roku 92, kdy před Latinskou branou nechal císař Domitianus Jana Evangelistu uvařit v oleji, avšak světec mučení přežil. První kostel zde vznikl koncem 5. století za papeže Gelasia I., pravděpodobně byl při výstavbě použit materiál z pohanského chrámu bohyně Diany. Poprvé je stavba zmíněna v Liber Pontificalis. Okolo roku 720 byla stavba rozšířena a vzniklo před ní malé náměstí s kašnou. Koncem dvanáctého století proběhla velká přestavba v románském slohu, byl vybudován narthex, portikus a pětipatrová zvonice s triforami. Nový kostel vysvětil 10. května 1191 papež Celestýn III. Ludwig von Pastor zmiňuje, že v šestnáctém století se zde usadili Marrani z Pyrenejského polostrova. Francesco Borromini dal kostelu barokní vnější podobu, avšak většina těchto úprav byla ve dvacátém století odstraněna, aby se obnovil původní vzhled budovy. Trojlodní kostel s apsidou patří k farnosti Lateránské baziliky. V interiéru se nachází 46 středověkých fresek s biblickými výjevy a varhany od firmy Balbiani Vegezzi-Bossi. Nad oltářem se nachází historický nápis TIT. S. IOANNIS ANTE PORTAM LA[TINAM]. Okna jsou zhotovena z nazlátlého onyxu. Od roku 1517 je San Giovanni a Porta Latina titulárním kostelem. Zdejším kardinálem-knězem je od roku 2022 Adalberto Martínez Flores. Kostel byl povýšen na baziliku minor a sídlí zde řeholní institut rosminiánů. Michel de Montaigne zmiňuje, že v březnu roku 1581 byli v chrámu oddáni dva muži. Jde o ojedinělý případ legálního stejnopohlavního manželství v raném novověku. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bazilika svatého Jana u Latinské brány na Wikimedia Commons Oficiální stránky
San Giovanni a Porta Latina

De San Giovanni a Porta Latina, voluit de Basilica dei santi Giovanni a Porta Latina is een vroegchristelijke kerk in Rome gelegen aan de Via Latina vlak bij de Porta Latina, een van de stadspoorten in de Aureliaanse Muur. De basiliek is een titelkerk. Volgens Tertullianus, zoals geciteerd door Hiëronymus van Stridon, zou de evangelist Johannes in het jaar 92 martelingen in Rome op bevel van keizer Titus Flavius Domitianus overleefd hebben. Hij zou onderdompeling in een vat kokende olie overleefd hebben. In 95 werd hij vervolgens verbannen naar het Griekse eiland Patmos. Dit verhaal werd aldus ook opgenomen in de Martyrologium Romanum. Deze marteling vond plaats aan de Porta Latina, en op die plaats, langs de weg, werd de kleine kapel San Giovanni in Oleo gebouwd. Aan de overzijde van de Via Latina, tegenwoordig de Via di Porta Latina genoemd binnen de stadsmuren, zo'n 100 meter noordelijker werd in de late 5e eeuw de San Giovanni a Porta Latina gebouwd. Deze bouw vond plaats tijdens het pontificaat van paus Gelasius I dus moet tussen 492 en 496 aangevat en voltooid zijn. Die bouwperiode is bovendien consistent met de ouderdom van de oudste dakpannen van de kerk, dewelke zijn gemerkt met een belastingszegel van Theodorik de Grote, de koning van de Ostrogoten, die heerste over delen van Italië van 493 tot 526. Een van deze dakpannen werd trouwens herbruikt en verwerkt in een lessenaar die tegenwoordig in de basilica wordt gebruikt. Een eerste restauratie van de basilica vond plaats in de 8e eeuw, tijdens het pontificaat van paus Adrianus I, in de daarop volgende eeuwen werden de romaanse klokkentoren en het portico aangebouwd. Aan het einde van de 12e eeuw werd de kerk terug geconsecreerd, ditmaal door paus Celestinus III. De klokkentoren is behouden is daarmee een van de nog bestaande voorbeelden van de romaanse klokkentorens in Rome. Titelkerk ... Johannes Gratianus Pierleoni (1012-1045) (werd vervolgens Paus Gregorius VI) ... Mercurino di Gattinara (1529-1530) Juan Pardo de Tavera (1531-1545) ... Camillo de Simeoni (1816-1818) ... Gregorio María Aguirre García (1907-1913) Felix von Hartmann (1914-1918) ... Joseph Frings (1946-1978) Franciszek Macharski (1979-2016) Renato Corti (2016-2020) Adalberto Martínez Flores (2022-heden)
Kościół św. Jana w Łacińskiej Bramie

Kościół św. Jana w Łacińskiej Bramie (ita. Chiesa San Giovanni a Porta Latina) – tytularny kościół rzymskokatolicki w Rzymie, Włochy, położony w pobliżu Łacińskiej bramy (przy Via Latina) w Murze Aureliana (Celio). Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii Najświętszego Zbawiciela, św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty na Lateranie oraz kościołem tytularnym. Jest też kościołem stacyjnym z szóstej soboty Wielkiego Postu. Lokalizacja Bazylika znajduje się w XIX Rione Rzymu – Celio przy Via di Porta Latina 17. Patron Patronem świątyni jest św. Jan Ewangelista. Historia Kościół został zbudowany w V wieku przez papieża św. Gelazjusza I (492-496). Przypuszczenie to opiera się na fakcie, że stemple budowniczych na czterech dachówkach są datowane na koniec V wieku (chociaż możliwe jest również ponowne wykorzystanie dachówek pochodzących z wcześniejszej budowli). Najwcześniejsza wzmianka pisana o kościele znajduje się w Liber Pontificalis i mówi, że został on odbudowany przez papieża Hadriana I, odbudowa ta zaczęła się po rozpoczęciu jego pontyfikatu w 772 i trwała 3 lata. Kolejną restaurację nakazał w 1191 papież Celestyn III, wówczas wnętrze kościoła pokryto freskami (z których do dziś pozostały spore fragmenty), renowacji poddano podłogę oraz zmniejszono znacznie okna w apsydzie. W XIII wieku portyk został przekształcony w przedsionek. Dzwonnica kościoła jest datowana na XIV wiek, chociaż są przypuszczenia, że mogła powstać wcześniej. Po ustanowieniu w kościele tytułu kardynalskiego, budynek kościoła poddawany był kilkukrotnym restauracjom. W XX wieku wykonano prace, które miały przywrócić kościół do dawniejszego wyglądu, m.in. ponownie powiększono okna apsydy i otwarto narteks. Architektura i sztuka Na dziedzińcu przed kościołem zlokalizowana jest studnia z IX wieku. Wnętrze kościoła jest trójnawowe, z apsydą. Kolumny, zgodnie z legendą, pochodzą ze świątyni Diany, jednak ze względu na ich różny styl bardziej prawdopodobne jest, że pierwotnie były zlokalizowane w różnych budowlach. Kardynałowie prezbiterzy Kościół św. Jana w Łacińskiej Bramie jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom prezbiterom (Titulus Sancti Ioannis ante Portam Latinam). Ranga kościoła tytularnego kardynalskiego została przyznana w 6 lipca 1517 przez papieża Leona X. W latach 1979–2016 był to kościół tytularny polskiego kardynała Franciszka Macharskiego. Zobacz też Tytularne kościoły kardynalskie Przypisy Bibliografia Michel de Montaigne, Journal de Voyage en Italie par la Suisse et l'Allemagne (en 1580 et 1581) Marcocci, Giuseppe (04 2010). Matrimoni omosessuali nella Roma del tardo cinquecento su un passo del "Journal" di Montaigne. Quaderni storici Fascicolo 1 (133): 107-137. Linki zewnętrzne Chris Nyborg, "San Giovanni a Porta Latina" (ang.) Kościół św. Jana w Łacińskiej Bramie [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2011-11-16] (ang.).
Базилика Святого Иоанна у Латинских ворот

Базилика Святого Иоанна у Латинских ворот (Сан-Джованни-а-Порта-Латина, итал. San Giovanni a Porta Latina) — католический храм недалеко от Латинских ворот стены Аврелиана в Риме, титулярная трехнефная базилика. Возведена и освящена в память святого Иоанна Богослова, вблизи места, где во время гонения на христиан в 92 году при императоре Домициане, как описано в «Золотой легенде», апостол Иоанн был приговорён к смерти и подвержен пыткам. Выпив предложенную ему чашу со смертельным ядом, он остался живым. Также он вышел невредимым и из котла с кипящим маслом. Вблизи базилики находится связанный с этими событиями небольшой ораторий Сан-Джованни-ин-Олео (итал. La Chiesa di San Giovanni in Oleo — Церковь Святого Иоанна в масле). Первая церковь возникла уже в V веке, затем много раз перестраивалась: в 720 году, при папе Целестине III в 1191 году, в барочном стиле в XVI—XVII веках. В ходе последней реставрации (1940—1941 годов) был восстановлен средневековый облик церкви (ок. 1100 года). В церкви примечателен цикл фресок начала XIII века, изображающих 46 сцен из Ветхого и Нового Завета работы различных мастеров. Титулярная церковь Церковь Сан-Джованни-а-Порта-Латина является титулярной церковью, кардиналом-священником с титулом церкви Сан-Джованни-а-Порта-Латина с 27 августа 2022 года, является парагвайский кардинал Адальберто Мартинес Флорес. См. также Сан-Джованни-а-Порта-Латина (титулярная церковь). Литература Heinz-Joachim Fischer: Rom. Zweieinhalb Jahrtausende Geschichte, Kunst und Kultur der Ewigen Stadt. DuMont Buchverlag, Köln 2001, ISBN 3-7701-5607-2. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Сан-Джованни-а-Порта-Латина
San Giovanni a Porta Latina

San Giovanni a Porta Latina är en fornkristen basilika i södra Rom, helgad åt aposteln och evangelisten Johannes. Kyrkan är belägen i närheten av Porta Latina i Rione Celio. Kyrkan antas ha grundats omkring år 550 och byggdes om av påven Hadrianus I 772. Interiörens fresker samt kampanilen är från 1100-talet. Källor Churches of Rome Wiki: San Giovanni a Porta Latina Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Giovanni a Porta Latina.
Сан-Джованні-а-Порта-Латіна

Сан-Джованні-а-Порта-Латіна (італ. San Giovanni a Porta Latina) — титулярна базиліка недалеко від Латинських воріт стіни Авреліана в Римі. Історія Церква присвячена апостолу Івану Богослову та збудована в 4 столітті. Потім багато разів перебудовувалась: вперше у 720 р., пізніше при папі Целестині III у 1191 р., збудована дзвіниця. Свої барокові форми церква отримала у XVI—XVII ст. Однак у ході останньої реставрації (1940—1941 рр.) був відновлений середньовічний вигляд церкви (бл. 1100 р.). У церкві примітний цикл фресок початку XIII століття, що зображають 46 сцен зі Старого й Нового Заповітів роботи різних майстрів. Титулярна церква Архієпископ краківський Францішек Махарські (пол. Franciszek Macharski) — Кардинал-священик з титулом церкви Сан Джованні а Порта Латіна з 1979 року. Галерея Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Сан-Джованні-а-Порта-Латіна Інтернет-сторінка церкви Сан Джованні а Порта Латіна
Chiesa della Natività di San Giovanni Battista (Dimaro Folgarida)

La chiesa della Natività di San Giovanni Battista è una chiesa sussidiaria di Carciato, frazione di Dimaro Folgarida in Trentino. Risale al XVIII secolo. Storia La prima chiesa a Carciato venne edificata nel XV secolo ma su un sito diverso da quello scelto in seguito per costruire il nuovo luogo di culto con dedicazione alla Natività di San Giovanni Battista. La prima pietra del nuovo edificio quindi venne posta nei primi anni della seconda metà del XVIII secolo e i lavori si poterono considerare conclusi solo entro il 1788. In tale data la precedente costruzione venne dismessa, venduta ed utilizzata per altri scopi. Appena ultimati i lavori di costruzione la parte interna della cupola venne decorata con affreschi. Giovanni Nepomuceno de Tschiderer, vescovo di Trento, consacrò la nuova chiesa nel 1851. Circa trent'anni più tardi il presbiterio venne arricchito con una nuova pavimentazione realizzata con pietra di Tres e in seguito fu necessario un restauro conservativo per preservare la struttura dall'umidità e per imbiancare interno ed esterno. Nel 1936 si registrarono danni causati da scosse di terremoto ma non tali da pregiudicarne la struttura ed il suo utilizzo per le funzioni religiose. Nel 1976 invece un nuovo terremoto creò notevoli problemi alla chiesa e fu necessario chiuderla a lungo per i necessari lavori di restauro. Ultimati tali interventi, nel 1988, l'arcivescovo Giovanni Maria Sartori con una cerimonia solenne la riconsegnò alla comunità. Note Voci correlate Carciato Dimaro Folgarida Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa della Natività di San Giovanni Battista Collegamenti esterni Chiesa della Natività di San Giovanni Battista, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa di Sant'Alessandro (Mozzate)

La chiesa di Sant'Alessandro è la parrocchiale di Mozzate, in provincia di Como ed arcidiocesi di Milano; fa parte del decanato di Tradate. Storia La prima citazione di una chiesa a Mozzate è da ricercare nel Liber Notitiae Sanctorum Mediolani di Goffredo da Bussero.Nella Notitia cleri del 1398 si legge che detta chiesa era filiale della pieve di Santo Stefano Protomartire di Appiano Gentile, mentre nel Liber seminarii del 1564 che era sede di una rettoria dipendente dalla summenzionata pieve.Nel 1566 don Lonetto Clivone, incaricato dall'arcivescovo di Milano Carlo Borromeo, visitò la chiesa e nei suoi appunti si può trovare una descrizione della stessa.Nel 1574 l'arcivescovo Carlo Borromeo visitò di persona la chiesa e ordinò che fosse ampliata; i lavori di rifacimento terminarono nel 1579 e la consacrazione venne impartita l'11 ottobre 1581. Nel 1585 fu completato il campanile.Nel 1601 fu innalzata la cappella laterale del battistero e nel 1605 la facciata venne arricchita da una tettoia e da un affresco avente come soggetto il santo patrono.Dalla relazione della visita pastorale del 1744 dell'arcivescovo Giuseppe Pozzobonelli s'apprende che nella chiesa avevano sede il sodalizio del Santissimo Rosario e la confraternita del Santissimo Sacramento e che i parrocchiani erano 1282. Nella seconda metà del XVIII secolo venne costruita l'abside e nel 1779 la sacrestia subì un intervento di ampliamento.Nel 1887 l'edificio fu ingrandito con lo spostamento dell'abside e si venne a creare il transetto.Tra il 1915 ed il 1916 la facciata fu ricostruita. Descrizione La chiesa ha una pianta a croce latina. La facciata è a salienti e presenta due nicchie con altrettante statue.L'interno è a tre navate e termina con l'abside semicircolare. L'opera di maggior rilievo qui conservata è l'altare maggiore, realizzato tra il 1842 ed il 1844 e caratterizzato da un bassorilievo raffigurante il martirio di sant'Alessandro, opera di Antonio Galli. Note Voci correlate Mozzate Arcidiocesi di Milano Regione ecclesiastica Lombardia Parrocchie dell'arcidiocesi di Milano Pieve di Appiano Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Sant'Alessandro Martire Collegamenti esterni Parrocchia di S. ALESSANDRO MARTIRE, su parrocchiemap.it. URL consultato il 14 febbraio 2020. Sito ufficiale, su parrocchiemozzatecarbonatelocate.it. Chiesa di Sant'Alessandro, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa di Sant'Alessandro, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia. Chiesa di Sant'Alessandro, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia.
Петритоли

Петрѝтоли (на италиански: Petritoli) е село и община в Централна Италия, провинция Фермо, регион Марке. Разположено е на 358 m надморска височина. Населението на общината е 2479 души (към 2011 г.). До 2004 г. общината е част от провинция Асколи Пичено, когато участва в новата провинция Фермо. Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Petritoli

Petritoli (im lokalen Dialekt: Pietrìtulu) ist eine italienische Gemeinde (comune) mit 2116 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Fermo in den Marken. Die Gemeinde liegt etwa 12 Kilometer südwestlich von Fermo. Die südliche Gemeindegrenze bildet der Aso. Geschichte Petritoli ist eine Gründung des Klosters Farfa im 10. Jahrhundert unter dem Namen Castel Rodolfo. 1055 ging die Gemeinde an den Bischof von Fermo. Verkehr Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 433 della Val d'Aso. Gemeindepartnerschaften Petritoli unterhält eine inneritalienische Partnerschaft mit der Gemeinde Vidor in der Provinz Treviso. Weblinks Einzelnachweise
Petritoli

Petritoli is a comune (municipality) in the Province of Fermo in the Italian region Marche, located about 90 kilometres (56 mi) south of Ancona and about 50 kilometres (31 mi) north of Ascoli Piceno. Petritoli borders the following municipalities: Carassai, Monte Giberto, Monte Vidon Combatte, Montefiore dell'Aso, Monterubbiano, Ponzano di Fermo. It is one of I Borghi più belli d'Italia ("The most beautiful villages of Italy"). Twin towns Vidor, Italy References External links "Official site - Petritoli".
Petritoli

Petritoli est une commune italienne d'environ 2 500 habitants, située dans la province de Fermo, dans la région Marches, en Italie centrale. Géographie Histoire Économie Culture Monuments et patrimoine Administration Hameaux Communes limitrophes Carassai, Monte Giberto, Monte Vidon Combatte, Montefiore dell'Aso, Monterubbiano, Ponzano di Fermo Notes et références Portail des Marches
Petritoli

Petritoli település Olaszországban, Marche régióban, Fermo megyében. Lakosainak száma 2160 fő (2023. január 1.). Petritoli Monte Vidon Combatte, Monterubbiano, Ponzano di Fermo, Monte Giberto, Montefiore dell'Aso és Carassai községekkel határos. Népesség A település lakossága az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Petritoli

Petritoli é uma comuna italiana da região dos Marche, província de Fermo, com cerca de 2.528 habitantes. Estende-se por uma área de 23 km², tendo uma densidade populacional de 110 hab/km². Faz fronteira com Carassai (AP), Monte Giberto, Monte Vidon Combatte, Montefiore dell'Aso (AP), Monterubbiano, Ponzano di Fermo. Demografia Referências
Петритоли

Петритоли (итал. Petritoli) — коммуна в Италии, располагается в регионе Марке, в провинции Фермо. Население составляет 2495 человек (2008 г.), плотность населения составляет 105 чел./км². Занимает площадь 24 км². Почтовый индекс — 63027. Телефонный код — 0734. Покровителем коммуны почитается святой Иоанн Креститель, празднование 24 июня. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: http://www.petritoli.net/ Архивная копия от 21 апреля 2010 на Wayback Machine Ссылки http://www.petritoli.net/ Архивная копия от 21 апреля 2010 на Wayback Machine http://www.istat.it/ Архивная копия от 22 февраля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Петритоли

Петритоли (итал. Petritoli) насеље је у Италији у округу Фермо, региону Марке. Према процени из 2011. у насељу је живело 783 становника. Насеље се налази на надморској висини од 304 м. Становништво Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Медији везани за Петритоли на Викимедијиној остави Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Петритолі

Петритолі (італ. Petritoli) — муніципалітет в Італії, у регіоні Марке, провінція Фермо. Петритолі розташоване на відстані близько 165 км на північний схід від Рима, 65 км на південь від Анкони, 12 км на південний захід від Фермо. Населення — 2364 особи (2014). Щорічний фестиваль відбувається 24 червня. Покровитель — святий Іван Хреститель. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 168 іноземців з 22 країн, серед них 51 громадянин країн Євросоюзу та 1 громадянин України. Сусідні муніципалітети Карассаї Монте-Джиберто Монте-Відон-Комбатте Монтефьоре-делл'Азо Монтерубб'яно Понцано-ді-Фермо Див. також Список муніципалітетів провінції Фермо Примітки
Порто Сан Джорджо

По̀рто Сан Джо̀рджо (на италиански: Porto San Giorgio) е пристанищен град и община в Централна Италия, провинция Фермо, регион Марке. Разположен е на брега на Адриатическо море. Населението на общината е 16 386 души (към 2010 г.). До 2004 г. общината е част от провинция Асколи Пичено, когато участва в новата провинция Фермо. Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Porto San Giorgio

Porto San Giorgio ist eine italienische Gemeinde (comune) mit 15.542 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Fermo in den Marken. Die Gemeinde liegt direkt am Adriatischen Meer. Hier fließt der Ete Vivo in das Meer. Der Ort selbst liegt etwa 5 Kilometer östlich von Fermo. Geschichte Bereits Plinius der Ältere erwähnte den Ort Navale Firmanorum. Verkehr Porto San Giorgio ist an das Schienennetz mit einem Bahnhof an der Bahnstrecke von Ancona nach Pescara angeschlossen. Die früher bestehende Verbindung nach Amandola über eine Schmalspurbahn wurde bereits 1956 geschlossen. Durch das Gemeindegebiet führt die Autostrada A14 und die Strada Statale 16 Adriatica. Gemeindepartnerschaften Porto San Giorgio unterhält eine inneritalienische Partnerschaft mit der Gemeinde Gessopalena in der Provinz Chieti sowie zwei weitere mit der kroatischen Stadt Biograd na Moru in der Gespanschaft Zadar und der oberösterreichischen Gemeinde Bad Ischl. Söhne und Töchter der Gemeinde Tommaso Salvadori (1835–1923), Ornithologe Mario Moretti (* 1946), Ex-Terrorist (Rote Brigaden) Giampiero Simoni (* 1969), Automobilrennfahrer Weblinks Einzelnachweise
Porto San Giorgio

Porto San Giorgio is a comune (town or municipality) in the Province of Fermo, in the Marche region of Italy. It has approximately 15,700 inhabitants (2021) and it is located on the coast of the Adriatic Sea. History Already famous at the times of Pliny the Elder as Navale Firmanorum and cited by Strabo and in the Tabula Peutingeriana as Castrum Firmanorum (Citadel of Fermo), it was bound to the development of the port of Fermo, probably situated to the estuary of the Ete river and connected to the city of Fermo by the Pompeiana road. In 2013 the promenade of Porto San Giorgio was immortalized by photographer Savino Marè. The photo, entitled "Alba a Porto San Giorgio", helped make the City and the entire region famous at the tourist level, receiving the award at the International Tourism Exchange in Milan. Railways The Porto San Giorgio-Fermo station is on the Ancona-Pescara railway line of the Ferrovie dello Stato. Porto San Giorgio was connected to Amandola through a 56-kilometre (35 mi) narrow gauge railway with 950-millimetre (37 in) track, the so-called "Italian gauge", which was disabled in 1956. Landmarks The Chiesa di San Giorgio was completed in 1834, replacing an earlier building which had housed the now-dispersed Porto San Giorgio Altarpiece by Carlo Crivelli. Tiepolo Fortress was built in 1267 by Lorenzo Tiepolo. Notable people Silvia Ballestra (born 1969), writer Giampiero Simoni (born 1969), racing driver Twin towns Gessopalena, Italy Biograd na Moru, Croatia Birżebbuġa, Malta References
Porto San Giorgio

Porto San Giorgio is een gemeente in de Italiaanse provincie Fermo (regio Marche) en telt 16.137 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 8,6 km², de bevolkingsdichtheid is 1876 inwoners per km². Demografie Porto San Giorgio telt ongeveer 6255 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 0,1% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Porto San Giorgio grenst aan de volgende gemeenten: Fermo. Geboren Tommaso Salvadori (1835-1923), zoöloog Externe link http://www.comune.portosangiorgio.fm.it
Porto San Giorgio

Porto San Giorgio – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Marche, w prowincji Fermo, ok. 30 km na południe od Loreto. Miasteczko jest popularną nadmorską miejscowością wypoczynkową z dużym portem jachtowym. Na pobliskich wzgórzach mieści się Międzynarodowe Centrum Drogi Neokatechumenalnej, które w 1986 odwiedził Jan Paweł II. Według danych na styczeń 2009 gminę zamieszkiwało 16 201 osób przy gęstości zaludnienia 1888 os./1 km². Zobacz też Droga Neokatechumenalna Sanktuarium maryjne oraz polski cmentarz wojskowy w Loreto. Bibliografia Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica