NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa della Natività di Maria (Novella, Italia)

La chiesa della Natività di Maria è una chiesa sussidiaria ad Arsio, frazione di Novella, in Trentino. Fa parte della zona pastorale delle Valli del Noce e risale al XVI secolo. Storia La prima citazione che riguarda la chiesa della Natività di Maria risale al 1537 e si trova negli atti relativi ad una visita pastorale nel territorio del cardinale e principe vescovo di Trento Bernardo Clesio. In atti relativi ad una visita pastorale successiva effettuata nel 1616 si trova la descrizione dell'edificio; questo era privo di volte e nel coro erano presenti decorazioni affrescate (queste in seguito vennero imbiancate). Dopo la metà del secolo venne edificata la torre campanaria. Attorno agli anni novanta del XX secolo l'edificio fu oggetto di restauri conservativi che interessarono in particolare le strutture murarie e la loro difesa dalle infiltrazioni di umidità, e a questi lavori seguì la ritinteggiatura sia degli interni sia degli esterni. Inoltre venne rinnovata la copertura del tetto con scandole in legno. Descrizione La piccola chiesa è un esempio di architettura gotica minore e si trova su una spianata nei pressi di una sorgente a dominare la zona abitata di Arsio. La facciata è semplice, con due spioventi ed un portale in pietra con arco a tutto sesto. Di fianco una finestrella con inferriate e sopra, al centro, un oculo. La torre campanaria è posta nella zona posteriore, accanto al presbiterio. L'interno è a navata unica. L'altar maggiore seicentesco è in legno policromo e conserva i resti di un trittico gotico. Sino al 1965 ospitava una statua di Madonna con Bambino e Angeli di gusto gotico che fu poi trafugata. La statua che venne scolpita in seguito da artisti gardenesi fu essa stessa oggetto di furto ma poi venne abbandonata e riportata nella sala della chiesa. Durante il secondo furto vennero asportate anche altre tre piccole statue che stavano sull'altare. La Via Crucis è del XVIII secolo. Nella sala è presente anche la statua di Santa Barbara, opera di Carlo Pancheri e donata dagli emigranti in America negli anni trenta. Note Bibliografia Aldo Gorfer, Le valli del Trentino-Trentino occidentale, Calliano (Trento), Manfrini, 1975, ISBN 978-88-7024-118-1. Voci correlate Arsio Novella (Italia) Arcidiocesi di Trento Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa della Natività di Maria Collegamenti esterni Chiesa della Natività di Maria, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Санта Мария дела Виториа

„Санта Мария дела Виториа“ (на италиански: Santa Maria della Vittoria) e титулярна католическа църква в източната част на Рим, известна най-вече с намиращата се в капела „Корнаро“ творба на Джовани Лоренцо Бернини - скулптурната група на „Екстазът на света Тереза“, която се смята за едно от върховите постижения в бароковото изкуство. История Църквата се строи от Ордена на босоногите кармелити по проект на Карло Мадерно от 1608 до 1620 г., и първоначално е посветена на Свети Павел. През 1622 г. е преименувана на „Санта Мария дела Виториа“ (в превод - „Санта Мария Победоносна“). в чест на победата на католиците над протестантите в битката при Бела хора в близост до Прага, на 8 ноември 1620 г. През 1624 г. финансирането на строителството се поема от кардинал Шипионе Боргезе (в замяна на античната статуя „Спящият хермафродит“, открита при разкопките при строителството на църквата). През 1626 г. строителството е завършено, но вътрешната украса на църквата продължава до края на XVII век. След пожар през 1833 г., църквата е реставрирана. В „Санта Мария дела Виториа“ е погребан италианския кардинал Пиетро Видони (1610—1681). Интериор Над олтара сред слънчеви лъчи е изобразена Дева Мария. Стенописът е копие на образа, открит близо до мястото на битката при Бела хора (затова победата е приписана на Божията майка). Украсата е доминирана от бароков разкош, с изобилие от мрамор, позлатени гипсови орнаменти, скулптори и живопис. Въпреки работите на такива известни скулптори като Герчино и Доменикано, главната забележителност си остава произведението на Бернини - „Екстазът на света Тереза“, създадено през 1645—1652 г. по поръчка на венецианския кардинал Федерико Корнаро. Скулптурната група се намира в капела „Корнаро“ в левия край на напречния неф. Света Тереза изживява мистичен екстаз, омотана в гънките на мраморната драперия. членовете на семейство Корнаро са изобразени в подобните на театрални ложи ниши от двете страни на капелата. Литература Hibbert, Howard. Bernini. New York: Pelican-Penguin, 1965. G. Matthiae. Santa Maria della Vittoria. Rome, 1965. Susanne Juliane Warma. A Study of the Iconography of Bernini's Cornaro Chapel in Santa Maria Della Vittoria Athens: University of Georgia, 1981. Rendina, Claudio. Enciclopedia di Roma, Rome: Newton Compton, 1999. Matthiae, Guglielmo. The Church of Santa Maria della Vittoria. Rome: Order of the Discalced Carmelite Fathers, 1999. ISBN 978-88-86542-86-9. Sturm, Saverio. L’architettura dei Carmelitani Scalzi in età barocca: La ‘Provincia Romana’. Lazio, Umbria e Marche (1597-1705). Roma: Gangemi Editore, 2015. Външни препратки S. Maria della Vittoria Chris Nyborg, «Iglesias de Roma: Santa Maria della Vittoria»
Santa Maria della Vittoria

Santa Maria della Vittoria er en barokkirke på Quirinalhøjen i Rom. Kirkebygningen blev tegnet af Carlo Maderno og blev opført mellem 1608 og 1620. Facaden viser et værk af Giovanni Battista Soria. Interiøret viser blandt andet Den Hellige Teresas ekstase af Bernini. Kirkan har fået en øgning i turismen takket være den udbredde popularitet af forfatteren Dan Browns roman Engle og dæmoner, hvor kirken nævnes.
Église Santa Maria della Vittoria de Rome

L’église Santa Maria della Vittoria de Rome est une église baroque romaine. Elle est le siège du titre cardinalice Santa Maria della Vittoria. Elle se situe au 17 de la Via XX Settembre (métro ligne A : Repubblica). Historique Reconstruite au début du XVIIe siècle sur un projet de Carlo Maderno, l'église Santa Maria della Vittoria de Rome est financée par le cardinal Scipione Borghese pour célébrer la victoire des catholiques contre les protestants à la bataille de la Montagne Blanche à Prague en 1620, durant la guerre de Trente Ans. Description L'église Santa Maria della Vittoria de Rome est connue pour sa statue du Bernin, l'Extase de sainte Thérèse, (réalisée entre 1644 et 1652) pour le cardinal vénitien Federico Cornaro. Elle figure au sein d'un décor baroque entièrement constitué de vrais marbres de différentes couleurs, même les rinceaux, guirlandes et angelots sont en marbre blanc sur fond de marbres de couleurs. La chapelle qui abrite la statue est en forme de théâtre, et les personnages de la famille Cornaro semblent profiter du spectacle, représentés sur les parois latérales. La journée, la lumière éclaire Thérèse et l'ange de telle manière qu'elle semble venir des rayons de bronze à l'arrière-plan, accentuant le mystère de cette extase. Notes et références Articles connexes Liste des églises de Rome Liens externes Portail du baroque Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Rome
Santa Maria della Vittoria (Róma)

A Santa Maria della Vittoria (magyarul körülbelül Győzedelmes Miasszonyunk-templom) barokk stílusú katolikus címtemplom Rómában, a Quirinalis dombon. Fő nevezetessége Giovanni Lorenzo Bernini: Ávilai Szent Teréz elragadtatása szoborcsoportja, ami a Cornaro-kápolnában. Közelében van a Fontana dell’Acqua Felice díszkút. Története Építését 1605-ben kezdte el Carlo Maderna, VI. Pál pápa unokaöccse, Scipione Borghese bíboros építésze. Ekkor még csak Pál apostol tiszteletére emeltek volna itt kápolnát, de az 1620-as fehérhegyi csatában aratott nagy császári (katolikus) győzelem után Szűz Máriának szentelték. A méltóságteljes barokk homlokzatot Giovanni Battista Soria, az asztalosból lett építész alkotta. A templomban helyeztek el néhány, Bécs 1683-as ostroma idején zsákmányolt török zászlót is, ezzel is erősítve a győzelem tematikáját. A Szent Teréz eksztázisa szoborcsoport A templom számos elsőrendű műalkotása közül is messze kiemelkedik Bernini Nagy Szent Terézt és a szeráfot ábrázoló szoborcsoportja. A barokk kor egyik legszebb kompozíciója, bár már megalkotása idején a túlságosan érzékinek tartott ábrázolásmód bírálatokat váltott ki. Belső díszítései A címtemplom bíboros-protektorai A templom jelenlegi protektora Seán Patrick O’Malley, O.F.M.Cap. 2006. március 24-én történt bíborossá reálása óta. A korábbi bíborosok: Michelangelo Luchi, O.S.B. † (1801. szeptember 28. kinevezés – 1802. szeptember 29. elhunyt) Joseph Fesch † (1803. január 17-én kinevezve – 1839. május 13-án meghalt) Ferdinando Maria Pignatelli C.R. † (1839. július 11-én kinevezve – 1853. május 10-én meghalt) Adriano Fieschi † (1853. december 19-én kinevezve – 1858. február 6-án meghalt) Joseph Othmar von Rauscher † (1858. december 23. kinevezés – 1875. november 24. meghalt) Godefroy Brossais Saint-Marc † (1876. április 3. kinevezés – 1878. február 26. meghalt) Louis-Édouard-François-Désiré Pie † (1879. szeptember 22. kinevezés – 1880. május 18. meghalt) Lodovico Jacobini † (1880. december 16-án kinevezve – 1887. február 27-én meghalt) Elzéar-Alexandre Taschereau † (1887. március 17. kinevezés – 1898. április 12. meghalt) Giovanni Battista Casali del Drago † (1899. június 22-én kinevezve – 1908. március 17-én meghalt) François-Marie-Anatole de Rovérié de Cabrières † (1911. november 30. kinevezés – 1921. december 21. meghalt) Alexis-Armand Charost † (1922. december 14. kinevezés – 1930. november 7. meghalt) Angelo Maria Dolci † (kinevezése 1933. március 16. – 1936. június 15. kinevezve, Palestrina bíboros-püspöke) Federico Tedeschini † (1935. december 16. – kinevezés: 1951. április 28., Frascati bíboros-püspöke) Giuseppe Siri † (1953. január 12. kinevezés – 1989. május 2. meghalt) Giuseppe (Joseph) Caprio † (1990. november 26. kinevezés – 2005. október 15. meghalt) Jegyzetek Források ↑ Ürögdy: Ürögdy, György (1983). Róma. Budapest: Panoráma – Külföldi városkalauzok. 963 243 261 4. : Cite has empty unknown parameter: |coauthors= (súgó) Francesco Gui, Tomáš Parma, Andrea Trenta, eds. Santa Maria della Vittoria. Una testimonianza fondamentale della storia europea (3 vols.). Roma, Veat Tipografica, 2024. ISBN 978-88-99773-08-3
Santa Maria della Vittoria

De Basilica di Santa Maria della Vittoria is een kleine basiliek in Rome. De kerk staat aan de Via Venti Settembre. De bouw van de kerk startte in 1605 en de kerk werd gewijd aan de heilige Paulus. Na de katholieke overwinning in de Slag op de Witte Berg in 1620 werd de kerk gewijd aan de maagd Maria. Het gebouw is ontworpen door barokarchitect Carlo Maderno. De kerk is vooral beroemd vanwege het beeld dat Gian Lorenzo Bernini voor deze kerk maakte, de zogenaamde Extase van Teresa. Het beeld wordt beschouwd als een van zijn meesterwerken. De Santa Maria della Vittoria is het enige kerkgebouw in Rome voorkomend in de film Angels & Demons, waarvan de originele locatie is gebruikt bij de opnames. Titelkerk 2006-heden: Seán Patrick O'Malley, aartsbisschop van Boston. Eerder was de kerk lang titelkerk van de vooraanstaande kardinaal Giuseppe Siri.
Kościół Matki Bożej Zwycięskiej w Rzymie

Kościół Matki Bożej Zwycięskiej w Rzymie (wł. Santa Maria della Vittoria, łac. Sanctae Mariae de Victoria) – barokowa świątynia rzymskokatolicka na Kwirynale, kościół tytularny kard. Seána O’Malleya. Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii św. Kamila de Lellis oraz kościołem tytularnym. Lokalizacja Kościół znajduje się w XVII Rione Rzymu – Sallustiano przy Via XX Settembre 17. Historia Obecny kościół powstał w miejscu starej kaplicy św. Pawła. Teren ten kupili karmelici bosi w 1607 roku z zamiarem wybudowania nowego kościoła i klasztoru. Podczas prac odkryto starożytny posąg (obecnie znany jako Hermafrodyta Borghese), co doprowadziło do zawarcia umowy między zakonnikami a kardynałem Scipione Caffarelli-Borghese, który w zamian za rzeźbę zobowiązał się do finansowania dalszych prac. Budowa rozpoczęła się w 1608 roku pod kierownictwem Carlo Maderno, natomiast od 1624 roku w prace zaangażował się architekt kardynała Borgese Giovanni Battista Soria, który zaprojektował fasadę (wzorując się na fasadzie kościoła św. Zuzanny autorstwa Carlo Maderno). Klasztor otwarto w 1612, z kolei kościół ukończono w 1626 roku. Początkowo nosił on wezwanie św. Pawła, w nawiązaniu do wcześniejszej kaplicy istniejącej w tym miejscu.. Wezwanie kościoła zmieniono po bitwie na Białej Górze (8 listopada 1620 roku), kiedy to wojska katolickie pokonały czeskich protestantów. Kościół poważnie ucierpiał w pożarze 29 czerwca 1833 roku, zostały wówczas zniszczone freski w apsydzie oraz spłonęła ikona uznawana za cudowną, którą miał przy sobie kapelan karmelita podczas bitwy na Białej Górze. Architektura i sztuka Plan kościoła oparty jest na krzyżu łacińskim, z centralną kopułą, krótką nawą i apsydą. Obraz na suficie przedstawia Maryję w otoczeniu aniołów oraz upadek z nieba zbuntowanych aniołów, którym przewodzi Lucyfer. Malowidło to, z ok. 1663 roku autorstwa Giovanniego Domenico Cerriniego, jest alegorią bitwy na Białej Górze. Stiukowe anioły i putta na suficie pochodzą z początku XVIII wieku. Fresk w kopule (również autorstwa Cerriniego) kontynuuje tematykę z malowidła na sklepieniu. Nad ołtarzem głównym jest kopia cudownej ikony Narodzenia zniszczonej w pożarze w 1833 roku. W górnej części apsydy znajduje się XIX-wieczne malowidło przedstawiająca wprowadzenie cudownego wizerunku do Pragi (zastąpiło ono zniszczony w pożarze fresk Celliniego).. Na ścianie nad wejściem znajdują się organy i kantoria autorstwa Mattia de' Rossi. W jednej z kaplic bocznych świątyni znajduje się barokowa grupa rzeźbiarska wykonana przez Giovanniego Lorenzo Berniniego Ekstaza świętej Teresy. W zakrystii znajduje się kolekcja sztandarów wojskowych zdobytych podczas bitwy o Ceutę w 1415 roku oraz bitwy pod Wiedniem w 1683. Kardynałowie prezbiterzy Kościół Matki Bożej Zwycięskiej jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sanctae Mariae de Victoria). Tytuł ten został ustanowiony 23 grudnia 1801 roku. Zobacz też Tytularne kościoły kardynalskie Przypisy
Санта-Марія-делла-Вітторіа

Санта-Марія-делла-Вітторіа (італ. Santa Maria della Vittoria) — невелика титулярна церква в східній частині Риму на Via XX Settembre, 500 метрів на схід від Квіринальського палацу. Відома підкреслено театралізованим убранням капели Корнаро і особливо виконаної Лоренцо Берніні групою «Екстаз святої Терези», яка вважається тріумфом мистецтва бароко. Історія Будувалася орденом босоногих кармелітів з 1605 року як церква св. Павла. Як і сусідня Санта-Сусанна, храм був повністю спроєктований Карло Мадерно. Після битви на Білій горі (1620) пересвячений на честь Діви Марії і перемоги католиків над ворогами віри — чеськими протестантами. У 1624 році фінансування будівництва прийняв на себе Сціпіоне Боргезе (в обмін на античну статую Гермафродита, знайдену під час розкопок). Через два роки будівництво було завершено, проте прикраса інтер'єру тривала до кінця XVII століття. Після пожежі 1833 року була потрібна реставрація. У Відні та Празі побудовані церкви з тої ж нагоди. Титулярна церква Церква Санта-Марія-делла-Вітторіа є титулярною церквою, кардиналом-священиком з титулом церкви Санта-Марія-делла-Вітторіа з 24 березня 2006 року є американський кардинал Шон Патрік О'Меллі. У масовій культурі У церкві відбувається дія одного з епізодів роману-бестселера Дена Брауна «Янголи і демони» (2000). Примітки Посилання Офіційна сторінка(італ.)
Chiesa della Natività di Maria (Trontano)

La chiesa della Natività di Maria (o di Santa Maria) è un edificio religioso situato a Trontano, in provincia del Verbano-Cusio-Ossola e diocesi di Novara; fa parte dell'unità pastorale di Domodossola. Il centro abitato di Trontano dipendeva in origine dalla pieve di Domodossola ma la frequentazione della chiesa era resa difficile dalle frequenti piene del Toce e del vicino Melezzo, venne quindi costruita a Trontano, su un rilievo roccioso isolato, una chiesa che intorno alla metà del XII secolo si separò dalla pieve di Domodossola. La struttura attuale è a tre navate con la navata centrale sensibilmente più elevata, durante i restauri vennero alla luce tracce dell'edificio originario tanto da poterne ricostruire la struttura antecedente alle aggiunte e modifiche successive. La pianta antica era rettangolare, le misure corrispondono alla navata centrale, l'antica abside semicircolare venne demolita nel corso del rifacimento del 1554 ricordato da una lapide all'interno della chiesa. Il tetto originario era a doppio spiovente, sulle travi appoggiava la copertura in piode. Nel 1554 vennero tagliati i muri perimetrali e create le arcate sulle navate laterali, durante un successivo rimaneggiamento intorno alla metà del XVII secolo l'abside venne trasformata in forme squadrate, la facciata venne ulteriormente modificata a fine settecento in occasione dell'innalzamento della navata centrale e la sostituzione delle capriate in legno con le volte tuttora presenti. Nella facciata venne aggiunto un portico e ingrandito il portale, con questi interventi si deturpò il delicato ornamento della facciata originaria del quale rimangono alcune tracce. Nel 1668 venne eretta la cappella di San Carlo e nel 1671 il battistero. Il campanile, staccato dal corpo della chiesa, risale all'anno Mille, come conferma un'iscrizione su una pietra della parte inferiore. Note Bibliografia Carlo Errera, L'Ossola, Bergamo, Istituto italiano d'arti grafiche - Editore, 1908. Alessandro Chiello, Il romanico in Ossola (PDF), in Oscellana, n. 2, 2007, pp. 70-79. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa della Natività di Maria Vergine
Biblioteca di Villa Bandini

La biblioteca di Villa Bandini, già Palazzo Comunale, è una biblioteca pubblica del Quartiere 3 di Firenze a Gavinana e più precisamente nel rione del Bandino, ospitata all'interno della storica Villa del Bandino. Storia Nel 1863 il V principe di Sismano Andrea Corsini vendette un quarto della villa del Bandino al Comune di Bagno a Ripoli, il quale vi trasferì una scuola educativa per fanciulli, su progetto del Principe stesso. Nel 1928 i beni della frazione del Bandino passarono al Comune di Firenze. Ad oggi, questa parte comunale, dopo essere stata adibita agli sfollati della Seconda Guerra Mondiale e alla Polizia, è sede della Biblioteca Comunale dal 1999. Descrizione La biblioteca si articola su tre piani. Al piano terra sono situati: Postazione di front office per informazioni di base, ricerche e prestiti; Sala lettura e studio con la collezione di letteratura, filosofia e psicologia, oltre ai fumetti e ai libri in lingua straniera; Emeroteca con quotidiani e riviste; Sezione dedicata alla lettura facilitata con libri di narrativa per adulti a grandi caratteri; "Villa Bambini", sezione dedicata ai bambini e ragazzi fino ai 14 anni; Spazio dotato di baby Pit Stop, nato in collaborazione con UNICEF Firenze, per l’allattamento e il cambio del pannolino. Al primo piano sono presenti: Due sale lettura e studio con la raccolta di dizionari ed enciclopedie; La "Sala Paradiso", riservata agli incontri culturali, presentazioni di libri e conferenze. Al secondo piano si trovano: Postazione di front office; Collezione di saggistica e di DVD; Sezione di storia locale su Firenze e la Toscana; Gli scaffali tematici dedicati al progetto regionale “Parole di salute… @lla tua biblioteca” e “Slow food” sull’enogastronomia; Il Fondo Cambiamusica, una raccolta di libri di arte donati dall’Associazione Cambiamusica di Firenze. Le collezioni di libri sono ordinate per disciplina e, insieme ai materiali multimediali, sono disposte a scaffale aperto. Tutta la Biblioteca è coperta dal wi-fi. La Biblioteca è autogestita nelle aperture serali per le sale lettura da "I Bandinai", Associazione Culturale di volontariato "I Calzini Bucati". Patrimonio La collezione della Biblioteca può essere ricercata sul catalogo online. Il risultato della ricerca consente di sapere se l’opera è presente in biblioteca e i tempi di attesa nel caso in cui il materiale sia in prestito. Bibliografia Guido Carocci, I contorni di Firenze, Galletti e Cocci Tipografi-Editori, 1875. Guido Carocci, I dintorni di Firenze, Firenze, 1907. Bettino Gerini, Vivere Firenze... il quartiere 3, Aster Italia, Firenze, 2005. Lorenzo Andreaggi, I trabocchetti del Bandino, Edizioni Polistampa - Sarnus, Firenze, 2011. Lorenzo Andreaggi, Quanti Moccoli in Paradiso. La grande storia del contado fiorentino del Bandino tra sacro e profano, Udom Edizioni, 2024. Voci correlate Biblioteche di Firenze Villa del Bandino Bandino Collegamenti esterni Sito ufficiale, su cultura.comune.fi.it. Biblioteca di Villa Bandini, su Anagrafe delle biblioteche italiane, Istituto centrale per il catalogo unico. Sito ufficiale Associazione I Calzini Bucati, su calzinibucati.it.
Chiesa di San Celso (Comerio)

La chiesa di San Celso è un edificio religioso, risalente al X-XI secolo e successivamente modificato, che si trova a Comerio, in provincia di Varese e diocesi di Milano. Testimonianza del Romanico lombardo, è monumento nazionale italiano del 1922. Storia e descrizione Non si conosce la fondazione dell'edificio, che faceva originariamente parte dell’Abbazia di San Celso dipendente dall’omonima chiesa dei benedettini a Milano. I monaci rimasero nel complesso fino al XVI secolo, dopodiché fu utilizzato come carcere e nel 1700 venne ceduto a famiglie del luogo e distrutto risparmiando la sola chiesa. Si presenta ad aula unica rettangolare conclusa da abside semicircolare, decorata esternamente dai tipici archetti pensili romanici con muratura in pietra a vista. La semplice facciata a capanna, presenta un ingresso sormontato da lunetta e oculo centrale aggiunto in epoca rinascimentale, così come gli oculi sul fianco. Il campanile, ad eccezione della cella campanaria, modificata nel 1600, conserva la decorazione romanica. Gli affreschi sull'abside interne furono realizzati a partire dal Cinquecento con la Crocefissone coi Santi Celso e Benedetto. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Celso Collegamenti esterni Chiesa di San Celso, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.