Palazzo delle Assicurazioni Generali (Firenca)

Palazzo delle Assicurazioni Generali (lit. 'Zgrada Assicurazioni Generali' ili 'Zgrada Generali Osiguranja') ili Palazzo Lavison, civilna je zgrada u povijesnom središtu Firence, smještena na Piazza della Signoria 4, na uglu ulica Via Vacchereccia, Vicolo dei Malespini, Piazza Santa Cecilia i Calimaruzza. Povijest Zgrada je izgrađena po narudžbi zemljoposjednika baruna Edoarda Lavisona (u nekim slučajevima netočno navedenog kao Lavisan ili Lawyson), a projektirao ju je arhitekt Giovanni Carlo Landi oko 1871. godine, nakon uništenja drevnog tornja Infangati, crkve Santa Cecilia, sjedišta Arte del Cambio i Tettoia dei Pisani (nazvane tako jer su je izgradili pisanski zatvorenici 1364. godine) koja se nalazila na ovoj strani trga oko 1864. godine. Izvorno se na tom zemljištu nalazila banka Emanuelea Fenzija (još uvijek prisutna 1922.) koja je već imala sjedište u prostorijama Palazzo Uguccioni na istom trgu, a početkom dvadesetog stoljeća kupila ju je venecijanska Assicurazioni Generali. Između 2010. i 2011. godine cijeli kompleks je prošao kroz strukturnu konsolidaciju i konzervativne restauratorske radove, koje je projektirala i nadzirala tvrtka Beta Progetti iz Firence. Zatim je u siječnju 2012. otvoren pod novim imenom Palazzo del Leone i ponuđen u najam od strane Generali grupe, namješten i opremljen modernim prostorima za poslovnu upotrebu. Opis Palača odražava oblike domova velikih firentinskih obitelji iz razodblja Neorenesanse (Medici, Strozzi i Gondi), s jasnim ustupcima potrebama vremena koje su, na primjer, dovele do toga da se zgrada razvije na četiri kata umjesto uobičajena tri, te do otvaranja kontinuiranog niza lukova u prizemlju kako bi se napravilo mjesta za velike prostore za komercijalne aktivnosti. Daljnji neobičan znak vremena je vijenac koji je, iako zasnovan na tipičnom rimskom modelu, izrađen od lijevanog željeza. Unatoč kritičkom tonu kojim je zgrada oduvijek opisivana, uspjeh zgrade tijekom vremena je neosporiv, kako zbog njene impozantne mase organizirane na devet osi koja snažno i odlučno definira trg (toliko da se ne može zanemariti) tako i zato što se, unatoč svemu, uklapa u arhitektonsku tradiciju koju je devetnaesto stoljeće snažno osjećalo i strastveno interpretiralo. Kvaliteta gradnje zgrade također je neosporna, od upotrebe pietra forte po cijeloj visini pročelja (a to se odnosi i na jednako važna sekundarna pročelja, poput petoosnog na Via Calimaruzza), do pedantne pažnje posvećene detaljima u namještaju, poput monumentalnih, bogato izrezbarenih vrata. Na uglu s ulicom Via Vacchereccia nalazi se kafić Rivoire, jedan od najpoznatijih povijesnih objekata u Firenci, koji je u tim prostorijama 1872. godine otvorio čokolatijer i slastičar iz Gornje Savoje Enrico Rivoire, koji je pratio kralja u novu prijestolnicu (namještaj, iako u stilu s početka dvadesetog stoljeća, uglavnom datira iz obnove objekta 1980. godine). Na staklenom prozoru koji zatvara veliki ulazni hol zgrade nalazi se datum 1831., koji treba shvatiti kao da se odnosi na osnivanje osiguravajućeg zavoda i nema nikakve veze s građevinskim događajima naše zgrade. Bibliografija Emilio Burci, Guida artistica della città di Firenze, riveduta e annotata da Pietro Fanfani, Firenze, Tipografia Cenniniana, 1875, p. 82; Ricordanza dei Banchieri Fiorentini, in "Arte e Storia", VI, 1887, 14, p. 99; Guido Carocci, Le Arti fiorentine e le loro residenze, in "Arte e Storia", X, 1891, 20, pp. 153-155; Luigi Vittorio Bertarelli, Italia Centrale, II, Firenze, Siena, Perugia, Assisi, Milano, Touring Club Italiano, 1922, p. 48; Augusto Garneri, Firenze e dintorni: in giro con un artista. Guida ricordo pratica storica critica, Torino et alt., Paravia & C., s.d. ma 1924, p. 43, n. XIX; Luigi Vittorio Bertarelli, Firenze e dintorni, Milano, Touring Club Italiano, 1937, p. 118; Ettore Allodoli, Arturo Jahn Rusconi, Firenze e dintorni, Roma, Istituto Poligrafico e Libreria dello Stato, 1950, p. 26; I Palazzi fiorentini. Quartiere di San Giovanni, introduzione di Piero Bargellini, schede dei palazzi di Marcello Jacorossi, Firenze, Comitato per l’Estetica Cittadina, 1972, p. 13, n. 4; Giovanni Fanelli, Firenze architettura e città, 2 voll. (I, Testo; II, Atlante), Firenze, Vallecchi, 1973, I, p. 431; II, figg. 904-905; Touring Club Italiano, Firenze e dintorni, Milano, Touring Editore, 1974, p. 118; Piero Bargellini, Ennio Guarnieri, Le strade di Firenze, 4 voll., Firenze, Bonechi, 1977-1978, IV, 1978, pp. 52-53; Carlo Cresti, Luigi Zangheri, Architetti e ingegneri nella Firenze dell’Ottocento, Firenze, Uniedit, 1978, p. 126; Guida alla scoperta delle opere d’arte del ‘900 a Firenze, progetto IRRSAE Toscana a cura di Daniela Salvadori Guidi, Firenze, Leo S. Olschki, 1996, p. 48-49, n. 66; Franco Cesati, Le strade di Firenze. Storia, aneddoti, arte, segreti e curiosità della città più affascinante del mondo attraverso 2400 vie, piazze e canti, 2 voll., Roma, Newton & Compton editori, 2005, II, p. 647; Franco Cesati, Le piazze di Firenze. Storia, arte, folclore e personaggi che hanno reso famosi i duecento palcoscenici storici della città più amata nel mondo, Roma, Newton & Compton editori, 2005, p. 284; Touring Club Italiano, Firenze e provincia, Milano, Touring Editore, 2005, p. 174; Claudio Paolini, Architetture fiorentine. Case e palazzi nel quartiere di Santa Croce, Firenze, Paideia, 2009, pp. 290-291, n. 407. Teresa Spignoli, Caffè letterari a Firenze, Firenze, Polistampa, 2009, pp. 19-20. Ostali projekti Vanjske poveznice Claudio Paolini, schede nel Repertorio delle architetture civili di Firenze di Palazzo Spinelli, unosi u Repertoar građanske arhitekture u Firenci u Palazzo Spinelli (tekstovi dati u GFDL formatu).