NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
San Giacomo degli Spagnoli (Nápoly)

A San Giacomo degli Spagnoli Nápoly egyik bazilikája. A történelmi városközpontban fekszik, a Piazza Municipio északnyugati sarkán. Története Az alkirályság időszakának egyik legjelentősebb épületeként tartják számon. A bazilika megépítésére 1540-ben adott parancsot Don Pedro de Toledo spanyol alkirály. A munkálatok elvégzésére Ferdinando Manliót kérték fel. 1741-ben alakították át, ekkor lett a bazilikához tartozó kolostorból különálló palota a Bourbon miniszterek számára. Kialakítása híven tükrözi a 15. századot, homlokzatán viszont jól láthatók a különböző átalakítások nyomai. A templomot a 19. században felépített Palazzo San Giacomo tömbjével egybeépítették. Megmaradását annak köszönhette, hogy itt van eltemetve a nagy városrendezőként számottartó Don Pedro de Toledo alkirály, akinek monumentális síremlékét Giovanni da Nola faragta. Leírása A háromhajós templom bejárata előtti kis előcsarnokban, két oldalon egy spanyol főúrnak és feleségének 1598-ból származó reneszánsz síremléke látható. A jobb oldali síremléket Szent Jakab szobra díszíti, a bal oldalit pedig egy Madonna-szobor. Magát a templombelsőt lunetták világítják meg. Az oldalhajókból kápolnák nyílnak, amelyekben díszes oltárok találhatók. Az első kápolnában az oltárt egy 16. századi sienai mester Madonna-képe díszíti. A második kápolnában szintén egy 16. századi Madonna-kép díszíti az oltárt, mellette egy spanyol nemes díszes síremléke látható. A negyedik kápolna nevezetessége Giorgio Vasari Háromkirályok festménye. A templom barokk díszítésű, kivéve a bal oldali hajóból nyíló második és harmadik kápolnákat, amelyeket reneszánsz oltárok díszítenek. A barokk kereszthajó jobb oldalán lévő oltár képét szintén Vasari festette. A főoltár mögött található az alkirály monumentális síremléke. A főhajó freskóinak egy része 15. századi (Marco Pino, Giovanni Bernardo Lama művei), másik része 17. századi (Domenico Antonio Vaccaro, Pietro Bardellino művei). Érdekessége a bazilikának, hogy a spanyol katolikus egyház tulajdona, fenntartója a Real Hermandad de Nobles Españoles de Santiago. Források Blanchard, Paul (2007). Southern Italy (angol nyelven). London: Somerset Books Company. ISBN 9781905131181. Dombi József: Nápoly. (hely nélkül): Panoráma Kiadó. 1978. ISBN 963-243-120-0 New Guide to Naples and Surrounding Area, ISBN 88-8180-084-5 További információk A Wikimédia Commons tartalmaz San Giacomo degli Spagnoli témájú kategóriát. Scheda del Portale dei Beni Culturali della Regione Campania
Bazilica Sfântul Iacob din Napoli

Bazilica Sfântul Iacob al Spaniolilor (în italiană Basilica di San Giacomo degli Spagnoli) este o bazilică minoră aflată în Piazza Municipio din centrul orașului Napoli (Italia). Biserica renascentistă a fost obturată în 1812 de Palatul San Giacomo construit de regele Ferdinand I de Bourbon vizavi de fortăreața Castel Nuovo pentru a servi ca un bloc central de birouri pentru ministerele guvernului său. Palatul San Giacomo este acum clădirea primăriei orașului Napoli. O altă biserică cu hramul San Giacomo degli Spagnoli se află la Roma. Istoric Biserica originală a fost ctitorită în 1540 de către viceregele spaniol Don Pedro Álvarez de Toledo, Marchiz de Villafranca și asociată cu spitalul adiacent pentru cei săraci. Biserica a fost dedicată Sf. Iacob, sfântul patron al Spaniei, și proiectată de Ferdinando Manlio. Construcția Palatului San Giacomo a înlăturat fațada bisericii, dar a păstrat aspectul interior cu trei nave și un tavan central înalt. Interiorul păstrează încă o serie de morminte monumentale, inclusiv cel al viceregelui Don Pedro de Toledo, al soției și fiului său, sculptat în 1570 de către Giovanni da Nola. Lângă intrare sunt două sculpturi realizate de Francesco Cassano. În plus, mormântul lui Ferdinando Maiorca și a soției sale, Porzia Coniglia, din absidă a fost finalizat de Michelangelo Naccherino. Mormântul lui Alfonso Basurto a fost sculptat de Annibale Caccavello și Giovanni Domenico D'Auria. Biserica a suferit pagube în timpul bombardamentelor din cel de-al Doilea Război Mondial. În prezent este rareori deschisă publicului. Referințe Legături externe
Сан-Джакомо-дельи-Спаньоли (Неаполь)

Сан-Джакомо-дельи-Спаньоли (итал. Chiesa di San Giacomo degli Spagnoli; исп. Santiago de los Españoles — церковь святого Иакова испанцев) — базилика на площади Пьяцца-Муниципио в центре Неаполя, Италия. Церковь эпохи Возрождения была окружена в 1812 году Палаццо Сан-Джакомо, построенным королем Фердинандом I Бурбонским, когда он возводил центральный корпус для резиденции своего правительства рядом с крепостью Кастель-Нуово. Палаццо Сан-Джакомо в настоящее время является муниципалитетом города Неаполя. Другая церковь под тем же названием — Сан-Джакомо-дельи-Спаньоли — находится в Риме. История Первая церковь на этом месте была построена в 1540 году испанским вице-королем Доном Педро Альваресом де Толедо, маркизом Виллафранка, и была связана с соседней больницей для бедных. Церковь была посвящена Святому Иакову, покровителю Испании, и спроектирована Фердинандо Манлио. В 1911 году церковь была возведена в статус королевской базилики. Она пострадала во время бомбардировок Второй мировой войны. В наше время храм редко открывают для публики. Он считается одним из самых важных архитектурных сооружений вице-королевского периода и признан национальной церковью Испании, кроме того, церковь находится в ведении «Королевского братства испанской знати Святого Иакова» (Real Hermandad de Nobles Españoles de Santiago). Интерьер церкви Церковь сохраняет первоначальную форму и планировку шестнадцатого века, состоящую из трёх нефов, за исключением фасада, который был преобразован последующими вмешательствами. Центральный неф перекрыт цилиндрическим сводом с люнетами, а боковые нефы имеют ряд последовательных небольших куполов. Необычно расположение центрального купола между трансептом и апсидой. В интерьере храма до настоящего времени сохранилось несколько монументальных надгробий, в том числе вице-короля Дона Педро де Толедо, его жены и сына, созданных в 1570 году Джованни да Нола. Гробница расположена за главным алтарем, она доступна через дверь, расположенную на левой стороне пресвитерия. Надгробный памятник был создан в 1570 году Джованни да Нола по воле самого вице-короля Неаполя, который, однако, умер до завершения работ над саркофагом, поэтому его пришлось похоронить внутри собора Флоренции. Возле входа две скульптуры Франческо Кассано. Кроме того, гробница Фердинандо Майорки и его жены Порции Конилья в апсиде была завершена Микеланджело Наккерино. Гробница Альфонсо Басурто была создана Аннибале Каккавелло и Джованни Доменико Д’Аурия. Примечания
Meloria

Meloria ist ein kleiner Felsen im Tyrrhenischen Meer, der sich ungefähr sieben Kilometer vor dem Hafen von Livorno aus einem Gebiet mit Untiefen (den sogenannten Secche della Meloria) erhebt. Administrativ gehört Meloria zur Gemeinde Livorno, geographisch kann man den Felsen zum Toskanischen Archipel zählen. Auf dem Eiland befindet sich ein Turm (Torre della Meloria) aus dem 18. Jahrhundert. Die Gewässer um Meloria waren Schauplatz zweier Seeschlachten. Geschichte Der erste Leuchtturm auf Meloria wurde vermutlich im 12. Jahrhundert von der Republik Pisa errichtet. Der Leuchtturm diente auch als Festung und wurde zunächst den Benediktinern von Pisa, dann den Augustinern der Kirche San Jacopo in Acquaviva in Livorno anvertraut. 1241 fand in der Nähe des Felsens die erste Seeschlacht bei Meloria statt, zwischen der Flotte von Kaiser Friedrich II. mit seinem Bündnispartner Pisa einerseits und der Republik Genua andererseits. Sie endete mit einem Sieg des Kaisers. 1284 ereignete sich die historisch bedeutsamere zweite Seeschlacht bei Meloria zwischen Genua und Pisa, die größte Seeschlacht des Mittelalters. Sie endete mit einem genuesischen Sieg. Im Jahr 1286 wurde der Turm von den Genuesern zerstört. Erst Ende des 16. Jahrhunderts wurde er im Auftrag des Großherzogs der Toskana Ferdinando I. de’ Medici wieder aufgebaut, stürzte jedoch bald schon wieder ein. Die heutige Konstruktion, die nicht mehr als Leuchtturm dient, wurde 1709 unter Cosimo III. de’ Medici errichtet. Weblinks https://www.britannica.com/
Meloria

Meloria es un islote rocoso, rodeado de un banco, frente a las costas de la Toscana, en el Mar de Liguria, casi frente a Livorno. Fue el escenario de dos batallas navales de la Edad Media. La primera batalla de Meloria, el 3 de mayo de 1241, se libró entre la flota del emperador Federico II, apodado Stupor Mundi, en alianza con Pisa, en contra de una escuadra genovesa y terminó con una victoria de Pisa e imperial. La segunda batalla, librada el domingo 6 de agosto de 1284, fue de mayor importancia histórica. Por lo general, se le conoce como "Batalla de Meloria". Fue una típica guerra maritíma medieval, y tuvo como resultado la ruina de Pisa como potencia naval, en favor de Génova. En la isla se puede observar una torre de unos diez metros que recuerda a una bóveda de arista, aunque los arcos parecen de origen musulmán. Fue creada durante la Edad Media y se puede visitar, aunque hay que pedir permiso para partir desde Livorno hasta la isla. El islote está cerca de otro parecido, en el que hay un faro. Véase también Geografía de Italia Geografía de Europa Referencias G. Piombanti, Guida storica ed artistica della città e dei dintorni di Livorno, Livorno 1903. P. Vigo, Livorno. Aspetti storici - artistici, Bergamo 1915.
Meloria

Meloria est un haut fond avec un îlot rocheux affleurant entouré d'un banc de sable au large de la cote toscane en mer Ligurienne, environ 7 km en face de Livourne auquel il est administrativement rattaché. Zone protégée Le haut-fond de Meloria est une zone archéologique, naturaliste et historique attractive qui fait partie, depuis 2010, de l'Aire marine protégée des fonds marins de Meloria) attribuée au Parc Naturel de Migliarino-San Rossore-Massaciuccoli ) pour la gestion. Histoire Un premier phare y a été construit au XIIe siècle par la république de Pise pour signaler ce danger au large du port de Pise, élément du large système portuaire qui s'étendait jusqu'au nord du village Labronico, future Livourne. Il servait également de forteresse. Le phare fut confié aux Bénédictins de Pise et par la suite aux Augustins de l'église San Jacopo in Acquaviva de Livourne. La tour fut détruite par les Génois en 1286 et fut reconstruite par la volonté du Grand-Duc Ferdinand Ier de Médicis mais fut détruite de nouveau par une tempête. Une nouvelle tour, la tour actuelle, fut construite en 1709 sous Cosme III de Médicis. Elle est constituée de quatre piliers reliés par des arches sous lesquelles se trouvent les restes de l'ancienne tour. La tour était dépourvue de système de signalisation. Plus tard, un phare de vingt mètres de haut a été construit sur un affleurement rocheux à deux cents mètres plus au sud. Aujourd'hui le haut fond est signalé par trois feux à alimentation photovoltaïque. Batailles de la Meloria Meloria est connu pour les deux batailles navales qui se déroulèrent à proximité et auxquelles il a donné son nom : En mai 1241, la première bataille de la Meloria vit la flotte de l'empereur du Saint-Empire, Frédéric II, aidée par la république de Pise affronter une escadre génoise qui transportait des prélats anglais, français et espagnols se rendant auprès du pape Grégoire IX avec lequel l'empereur était en conflit. Trente navires génois furent coulés. En août 1284, la seconde bataille de Meloria, la plus connue, bataille navale médiévale typique, vit la victoire de la flotte de la république de Gênes sur la république de Pise, marquant la fin de la puissance navale de cette dernière. Voir aussi (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Secche della Meloria » (voir la liste des auteurs). Bibliographie Aeroguide Toscana. Le coste, l'Elba e l'arcipelago, Novara, Istituto Geografico De Agostini, 2000. G. Piombanti, Guida storica ed artistica della città e dei dintorni di Livorno, Livorno, 1903. Liens internes La Tour de la Meloria La Bataille de la Meloria (1284) Le Phare de Meloria (nord) Le Phare de Meloria (sud) Portail des îles Portail de la mer Méditerranée Portail de la Toscane
Secche della Meloria

Le Secche della Meloria sono costituite da alcuni scogli che affiorano nel mar Ligure a 6,1 chilometri (3,8 miglia) a nord-ovest di Livorno. La superficie interessata è di circa 40 km² e si estende all'interno di un'area a forma triangolare nel tratto marino compreso tra la costa livornese e l'isola di Gorgona. Descrizione Il toponimo Meloria deriva dal nome latino (Insula Maenaria) con cui erano chiamate in età romana, probabilmente a causa della presenza di un tipo di pesce (maena). Le secche sono segnalate dal Faro meridionale della Meloria, che è stato costruito nei pressi della preesistente Torre della Meloria, e dal Faro settentrionale della Meloria situato sullo scoglio all'estremità settentrionale dell'area delle secche. Geologicamente le secche sono costituite da una panchina calcareo-arenacea, con alcuni tratti affioranti ed emersi, e corrispondono a una faglia sottomarina attiva, denominata Faglia della Meloria, responsabile finora di terremoti di media intensità, che in alcuni casi hanno innescato anche maremoti di moderata entità. I fondali sono caratterizzati da una folta presenza di praterie di Posidonia. Le profondità sono tra -1 e -4 metri nel tratto marino compreso tra lo scoglio del Faro settentrionale della Meloria e lo scoglio della Torre della Meloria. Il versante occidentale delle secche si caratterizza per la presenza di tre piattaforme intervallate da altrettante scarpate marine, con i rispettivi margini collocati alla profondità di -6, -12 e -15 metri al di sotto dell'attuale livello marino, mentre il versante orientale digrada in modo regolare e uniforme verso la costa toscana. Due precipizi sottomarini fanno invece digradare le estremità settentrionali e meridionali dell'area delle secche verso i corrispondenti fondali esterni: all'estremità settentrionale il passaggio è tra i -8 e i -25 metri, mentre all'estremità meridionale il salto è da -9 a -27 metri di profondità. Nelle acque attorno alla Meloria nel 1284 avvenne la battaglia della Meloria, ove Genova travolse Pisa, mentre nel 1722 furono rinvenute quattro teste bronzee d'epoca rinascimentale (i Bronzi della Meloria) che oggi sono conservate nel museo archeologico di Firenze. Il 9 novembre 1971 presso la Meloria avvenne un incidente aereo che coinvolse un aereo militare britannico con a bordo sei membri dell'equipaggio e quarantasei militari della Brigata paracadutisti "Folgore". Note Bibliografia Aeroguide Toscana. Le coste, l'Elba e l'arcipelago, Novara, Istituto Geografico De Agostini, 2000. G. Piombanti, Guida storica ed artistica della città e dei dintorni di Livorno, Livorno, 1903. Voci correlate Livorno Mar Ligure Battaglia della Meloria Torre della Meloria Faro settentrionale della Meloria Faro meridionale della Meloria Tragedia della Meloria Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Secche della Meloria Collegamenti esterni Melòria, sécche della-, su sapere.it, De Agostini. (EN) Meloria, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Meloria

Meloria is een klein rotseiland voor de westelijke Italiaanse kust. De rots ligt in een ondiep zeegebied, de zogenaamde Secche della Meloria, gelegen in de Ligurische Zee, ongeveer zeven kilometer ten westen van de haven van Livorno, de gemeente waaronder Meloria valt. De rots wordt geografisch ook wel tot de Toscaanse Archipel gerekend. Op het rotseiland staat een 18e-eeuwse toren, de Torre della Meloria. De wateren rondom Meloria vormden in het verleden het toneel voor twee zeeslagen. Geschiedenis Vermoedelijk reeds gedurende de 12e eeuw werd door de Republiek Pisa de eerste vuurtoren op Meloria gebouwd. De toren vervulde gelijktijdig ook de functie van vestingtoren, die eerst aan de benedictijnen uit Pisa, later aan augustijnen van de kerk San Jacopo in Acquaviva in Livorno werd toevertrouwd. De eerste zeeslag bij Meloria vond plaats op 3 mei 1241 en ging tussen de vloot van keizer Frederik II met zijn bondgenoot Pisa tegen Genua. Deze zeeslag werd gewonnen door het leger van de keizer. De tweede slag bij Meloria vond plaats op 6 augustus 1284 en zou de boeken ingaan als de grootste zeeslag ten tijde van de middeleeuwen. De overwinning in deze zeeslag tussen Pisa en Genua ging uiteindelijk naar Genua. Pisa werd hierbij onttroond als maritieme macht. In 1286 werd de toren op het eiland door Genua verwoest. Pas aan het einde van de 16e eeuw gaf de groothertog van Toscane, Ferdinando I de' Medici, de opdracht de toren opnieuw op te bouwen. Deze constructie stortte echter kort daarop weer in. De huidige toren stamt uit 1709. De opdrachtgever voor de bouw ervan was Cosimo III de' Medici.
Meloria

Meloria – wysepka położona w odległości 7 km od portu Livorno we Włoszech, w Toskanii, znajdująca się na obszarze rafy, na Morzu Liguryjskim. Na wysepce znajduje się wieża Meloria, zbudowana w XVIII wieku. Meloria była miejscem słynnej bitwy między Genuą i Pizą w 1284 roku. Historia Początkowo w miejscu obecnej wieży stała latarnia morska, wzniesiona przez Republikę Pizy około XII wieku. Służyła do wskazywania obecności niebezpiecznych mielizn u wybrzeży portu Pisano. Służyła również jako twierdza. Początkowo została powierzona benedyktynom w Pizie, a następnie starożytnym augustianom kościoła św Jakuba z Acquaviva, w Livorno. Wieża została zniszczona przez Genueńczyków w 1286 roku, a następnie odbudowana w 1598 roku z rozkazu wielkiego księcia Ferdinando I de 'Medici. Ostatecznie została zniszczona przez morze. Dzisiejszy budynek pochodzi z 1709 roku i został zbudowany przez Cosimo III. Składa się z czterech filarów połączonych arkadami, na których spoczywa sama wieża. Konstrukcja chroni wieżę przed falami. Wieża wykorzystywana była do sygnalizowania żeglarzy, a następnie od 15 maja 1867 została zmodernizowana. Obecnie ławice są oznaczone przez dwie latarnie. Bibliografia www.libreriabelforte.com – AA. VV. LA MELORIA. libreriabelforte.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Meloria

43° 32′ 52″ N, 10° 13′ 07″ L Meloria é uma ilha rochosa, cercada por um banco, ao largo da costa da Toscana, no Mar da Ligúria, quase em frente a Livorno. Foi a cena de duas batalhas navais dos Idade Média. História A primeira batalha de Meloria, em 03 de maio de 1241, foi travada entre a frota do imperador Frederico II, conhecido como Mundi Estupor, em aliança com Pisa, contra um esquadrão genovês e terminou com uma vitória imperial e de Pisa. A segunda batalha, travada no domingo 06 de agosto de 1284, foi de maior importância histórica. Normalmente conhecido como "Batalha de Meloria". Foi uma típica batalha marítima medieval, e resultou na ruína de Pisa como um poder naval e econômico em favor de Génova. O farol O primeiro farol foi erguido em Meloria pela República de Pisa em torno do século XII para indicar a presença de perigosos recifes na costa de Porto Pisano, ele também servia como uma fortaleza. O farol foi inicialmente confiado aos Beneditinos de Pisa e depois para o Agostinianos da antiga igreja de Santiago Maior em Acquaviva, em Livorno. A torre, destruída pelos genoveses em 1286, foi reconstruído em 1598 por ordem de Fernando I, Grão-Duque da Toscana, porém novamente foi demolida pelo mar. O edifício atual data de 1709 e foi construído sob Cosimo III: é constituído por quatro pilares ligados por arcos sobre a qual assenta o corpo da própria torre, o que resulta em uma menor resistência às ondas. A torre não possuía um sistema de sinalização para os marinheiros, em seguida, a partir de 15 de maio 1867, foi acompanhada por uma torre de metal de vinte metros de altura. Atualmente, os recifes são marcados por dois faróis. Ver também Lista dos maiores faróis do mundo Referências G. Piombanti, Guida storica ed artistica della città e dei dintorni di Livorno, Livorno 1903. P. Vigo, Livorno. Aspetti storici - artistici, Bergamo 1915.
Мелория

Мелория (итал. Torre della Meloria) — песчаный остров с маяком в Лигурийском море, примерно в 7 км от Ливорно. Рядом с островом в 1241 году король Энцио одержал победу над генуэзским флотом, который должен был привезти в Рим прелатов для запрещённого императором Фридрихом II собора. В 1284 году здесь же произошло морское сражение, в котором пизанский флот был полностью уничтожен генуэзцами, после чего значение Пизы никогда уже больше не поднималось до прежней высоты. Башня, построенная в 1709 году при Козимо III Медичи, в настоящее время не служит маяком. Примечания Литература Мелория // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Chiesa di San Giulio (Altavilla Monferrato)

La chiesa di San Giulio è la parrocchiale di Altavilla Monferrato, in provincia di Alessandria e diocesi di Casale Monferrato; fa parte dell'unità pastorale Santa Lucia. Storia La prima chiesa di Altavilla dedicata a San Giulio fu citata per la prima volta nel 1245; allora faceva parte dell'arcidiocesi di Vercelli e solo nel 1474 passò alla diocesi di Casale Monferrato.Sempre nel XV secolo la parrocchialità venne traslata nella chiesa di San Michele in castello, mentre nel XVI secolo fu trasferita nella chiesa di Santa Maria degli Angeli, come attestato da un documento del 1584.La chiesa attuale fu costruita all'inizio del XVII secolo; divenne parrocchiale nel 1630 e fu consacrata il 15 aprile di quello stesso anno dal vescovo di Casale Monferrato Scipione Agnelli.La facciata venne rifatta in mattoni faccia a vista tra il 1965 e il 1967. Descrizione Esterno La facciata della chiesa è divisa in due ordini scanditi da lesene, nella lunetta del portale maggiore si trova un affresco raffigurante San Giulio che attraversa il lago sul mantello e san Fausto che porge il Vangelo, mentre ai lati ci sono due nicchie in cui trovano posto altrettante statue in marmo di Aurisina ritraenti Santa Maria Ausiliatrice col Bambino e san Giovanni Bosco con san Domenico Savio; nel registro superiore si trova una finestra semicircolare. Interno L'interno dell'edificio è ad un'unica navata con volta a botte, al termine della quale si trova il presbiterio, a sua volta chiuso dall'abside. Opere di pregio qui conservate sono due pale di Giuseppe Antonio Petrini ritraenti rispettivamente il Martirio di san Paolo, realizzata verso il 1710, e la Caduta di san Paolo, l'altare maggiore, costruito nel 1805 in marmo ed onice, che presenta il tabernacolo a tempietto, sopra vi è il seicentesco Crocifisso in legno di noce, la pala raffigurante l'Ultima Cena, eseguita da Guglielmo Caccia detto il Moncalvo tra il 1622 e il 1624, la tela avente come soggetto le Nozze di Cana, dipinta intorno al 1622 da Nicolò Musso con l'ausilio forse di Giorgio Alberini, la pala seicentesca con le Anime purganti, le tele del Gorzio raffiguranti rispettivamente San Giulio con la Beata Vergine Maria e altri santi, dipinta nel 1765, la Decollazione di san Giovanni Battista e la Predica sulle rive del fiume Giordano, la statua seicentesca della Madonna del Rosario posta sull'omonimo altare laterale, e le pale con Angeli musicanti, del 1643, della Madonna col Bambino venerata da sant'Orsola e della Natività. Note Voci correlate Altavilla Monferrato Diocesi di Casale Monferrato Parrocchie della diocesi di Casale Monferrato Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Giulio Collegamenti esterni Parrocchia di SAN GIULIO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 26 maggio 2020.