NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bazilika S. Maria d'Aracoeli, Rim

Cerkev Santa Maria d'Aracoeli (italijanskoː Basilica di Santa Maria in Aracoeli al Campidoglio), je ena izmed rimskokatoliških cerkva v Rimu; nahaja se na Kapitolskem griču. Cerkev je bila zgrajena v 6. stoletju, na najvišjem od dveh vrhov griča, kjer je v času Starega Rima stal tempelj, posvečen boginji Junoni, imenovan tudi »Juno Moneta«, ker je bila tam tudi kovnica rimskega denarja. Zgradbo sestavljajo tri notranje ladje. Tlak v cerkvi je kozmatsko delo. Viri Rus Roman, Vodnik po Rimu, Družina, Ljubljana 1999,(COBISS) Hughes Robert, Rim, Modrijan, Ljubljana 2014,(COBISS) Glej tudi seznam cerkva v Rimu Zunanje povezave
Santa Maria in Aracoeli

Santa Maria in Aracoeli, officiellt Santa Maria in Ara Coeli al Campidoglio, är en kyrkobyggnad och mindre basilika i Rom, helgad åt Jungfru Maria. Kyrkan är belägen på Capitolium i Rione Campitelli och tillhör församlingen San Marco Evangelista al Campidoglio. Kyrkan är känd för att hysa Santo Bambino, en träskulptur från 1400-talet föreställande Jesusbarnet. Skulpturen sägs vara gjord av olivträ från Getsemane och tillskrivs en rad underverk. Kyrkans historia Kyrkan uppfördes på 600-talet. Kyrkan omnämns i Catalogo di Cencio Camerario, en förteckning över Roms kyrkor sammanställd av Cencio Savelli år 1192 och bär där namnet sce. Marie in Capitolio. Därtill förekommer kyrkan i Il catalogo Parigino (cirka 1230) som s. Maria de Capitolio, i Il catalogo di Torino (cirka 1320) som Ecclesia sancte Marie de Ara Celi och i Il catalogo del Signorili (cirka 1425) som s. Marie de Ara Celi. Titelkyrka Santa Maria in Ara Coeli stiftades som titelkyrka av påve Leo X år 1517. Kardinalpräster under 1900- och 2000-talet Francesco Satolli (1896–1903) Beniamino Cavicchioni (1903–1911) Diomede Falconio (1911–1914) Basilio Pompilj (1914–1917) Filippo Camassei (1919–1921) Juan Benlloch y Vivó (1921–1926) Jozef-Ernest van Roey (1927–1961) Juan Landázuri Ricketts (1962–1997) Salvatore De Giorgi (1998–) Bilder Referenser Noter Tryckta källor Armellini, Mariano (1891) (på italienska). Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX. Roma: Tipografia Vaticana. OCLC 9269651 Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. ISBN 88-365-2541-5 Colonna, Daria (Marzo 1999). ”Santa Maria in Aracoeli” (på italienska). Roma Sacra: guida alle chiese della città eterna (Roma: Cosmofilm) (15): sid. 38–48. ISSN 1126-6546. Hülsen, Christian (1927) (på italienska). Le chiese di Roma nel medio evo. Firenze: Leo S. Olschki. OCLC 3696954 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. OCLC 30727273 Pietrangeli, Carlo (1976) (på italienska). Rione X Campitelli. Guide rionali di Roma. "2". Roma: Fratelli Palombi Editori. OCLC 964005556 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 178–179. ISBN 88-8289-419-3 Tylenda, Joseph N. (1993) (på engelska). The Pilgrim's Guide to Rome's Principal Churches. Collegeville, Minnesota: Liturgical Press. ISBN 0-8146-5016-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Santa Maria in Aracoeli.
Санта-Марія-ін-Арачелі

Санта-Марія-ін-Арачелі (італ. Santa Maria in Aracoeli, Церква святої Марії на небесному вівтарі) — церква діви Марії, що знаходиться на вершині Капітолійського пагорба в Римі. Через своє центральне місце розташування відігравала виняткову роль у житті середньовічного Риму. Історія На місці сьогоднішньої базиліки в античні часи стояв храм богині Юнони Монети («Монета» в перекладі з латині означає «застерігає» або «радниця»). На території храму карбувалися римські гроші, які й стали називати по імені Юнони Монети — монетами. З латині це слово було запозичене багатьма мовами, включаючи англійську (англ. «Money» гроші), а також польську, звідки згодом воно перейшло і в українську мову. З цим храмом пов'язана ще одна відома легенда, що дійшла до нас завдяки книзі римського історика Тита Лівія «Історія від заснування міста» («Ab urbe condita») [1] [Архівовано 21 серпня 2016 у Wayback Machine.]. Це історія про те, як «гуси врятували Рим». У храмі Юнони римляни здійснювали жертвопринесення богині, причому жертовними тваринами були за традицією домашні гуси, яких розводили та утримували на території храму. Згідно з легендою, у 390 році до н. е. галли Бренна під покровом ночі оточили Капітолійську фортецю і спробували захопити її, забравшись по прямовисній стіні. Захисники фортеці міцно спали, собаки теж нічого не відчули. Однак стривожені священні гуси храму Юнони голосно зареготали й розбудили начальника фортеці Марка Манлія, який підняв тривогу. Так римляни змогли скинути нападників вниз і дати відсіч галлам. Після християнізації, приблизно з VII й аж до IX століття, тут розташовувався монастир, що тримався грецького обряду. Нинішній храм був складений з уламків античних будівель бернардинцями і францисканцями. У розпал Чорної смерті у XIV столітті народний трибун Кола ді Рієнцо урочисто відкрив монументальні сходи зі 124 сходинок, що ведуть до храму. Серед скарбів Капітолійської базиліки — мощі св. Олени, надгробок папи Гонорія IV, усипальні різних аристократичних родин Риму з надгробками роботи, в тому числі Донателло і Мікеланджело, а також цикл фресок пензля Пінтуріккйо. Титулярна церква Церква Санта-Марія-ін-Арачелі є титулярною церквою, кардиналом-священиком з титулом церкви Санта Марія ін Арачелі з 21 лютого 1998 року, є італійський кардинал Сальваторе Де Джорджі. Галерея Примітки Посилання http://romanchurches.wikia.com/wiki/Santa_Maria_in_Aracoeli [Архівовано 7 лютого 2019 у Wayback Machine.]
Cappella di Reginald Pole

La cappella di Reginald Pole è un edificio storico di Roma. Storia Questo piccolo edificio di culto sorge all'inizio del II miglio della via Appia antica, proprio all'incrocio con via della Caffarella. Fu costruita per volere del cardinale e arcivescovo inglese Reginald Pole (anche italianizzato Reginaldo Polo). Pole fu uno dei più importanti esponenti del cattolicesimo inglese all'epoca dello Scisma anglicano promosso da re Enrico VIII e osteggiato da Pole. Secondo la tradizione, mentre il cardinale si trovava a Roma nel 1539 il re avrebbe inviato dei sicari contro di lui, che però riuscì a scamparvi. Di conseguenza, Pole avrebbe fatto erigere la cappella proprio nel punto del fallito attentato, come ringraziamento. In seguito passò al Venerabile Collegio Inglese, ma agli inizi del XX secolo fu abbandonata e sconsacrata; i suoi portali furono murati. Descrizione L'edificio, piccolo ma assai elegante, si caratterizza per i richiami formali all'architettura romana classica: è simile infatti alle antiche tombe romane a tempietto, tipiche dell'Appia antica. Risulta scandito da otto lesene in mattoni gialli, con plinti e capitelli di granito. Le lesene sorreggono una trabeazione di travertino e, al di sopra, una cupola. La cappella ha quattro piccole finestre e due portali, perpendicolari tra loro. In origine al suo interno si trovava un'icona mariana. Collegamenti Voci correlate Reginald Pole Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cappella di Reginald Pole Collegamenti esterni Cappella di Reginald Pole, su Parco Archeologico dell'Appia Antica. URL consultato il 30 aprile 2023.
Cappella di Reginald Pole

Cappella di Reginald Pole é uma capela atualmente desconsagrada localizada ao lado do Sepulcro de Priscila, no trecho da Via Ápia Antiga logo depois da igreja de Domine Quo Vadis, no quartiere Appio-Latino de Roma, perto da esquina com a Via della Caffarella. Ela fica no interior do Parco Regionale dell'Appia Antica. História Esta capela foi construída em 1539 pelo cardeal Reginald Pole, do Reino da Inglaterra, que estava exilado em Roma depois que Henrique VIII rejeitou a autoridade papal. Há três teorias alternativas sobre sua motivação: a primeira conta que Henrique teria enviado assassinos para eliminarem o cardeal e a capela é um agradecimento pelo fracasso de uma emboscada realizada no local. A segunda é que o cardeal acreditava que a igreja de Domine Quo Vadis estava no lugar errado pois Pole acreditava que Cristo havia se encontrado com São Pedro mais adiante na Via Ápia, uma teoria bastante improvável. Finalmente, há os que defendem que a capela marca o ponto onde os dignitários da cidade encontraram o imperador Carlos V em sua visita a Roma em 1536. Seja como for, a capela tornou-se propriedade do English College de Roma, mas foi abandonada no início do século XX. Atualmente é um santuário para morcegos e está em condições razoáveis de conservação. O acesso é vedado e ela está rodeada por uma cerca. Descrição A capela é um pequeno edifício cilíndrico construída com materiais reaproveitados, revestida de estuque e baseada no antigo Túmulo de Ânia Regila, que fica nas imediações. Há oito pilastras dóricas feitas de tijolos amarelos com plintos e capitéis de granito dividindo a parede curva em oito setores de igual tamanho. Estas pilastras sustentam um entablamento em travertino e, acima dele, está um telhado que se encaixa na cornija. No alto de cada setor está uma janela circular com moldura de tijolos amarelos. Há duas portas posicionadas em ângulo reto entre si e cada uma delas tem um par de pilastras dóricas sustentando um entablamento com cornija projetada adiante, tudo em travertino. Embora o edifício seja chamado de capela, ele se parece mais com uma casula, um pequeno santuário devocional, pois é pouco provável que ali tenham se celebrado missas. Ele se parece com San Giovanni in Oleo no estilo e no layout, especialmente a existência de duas portas portas (neste caso posicionadas em ângulo), possivelmente um arranjo para acelerar a passagem de peregrinos visitando uma suposta relíquia preservada no local. Depois que o edifício foi abandonado, as portas foram emparedadas com blocos de cimento. Antes disto, havia no interior pinturas do século XVI. Referências Ligações externas
Kardinal Reginald Poles kapell

Kardinal Reginald Poles kapell (italienska Cappella di Reginald Pole eller Edicola di Reginald Pole) är ett, numera dekonsekrerat, litet runt kapell, uppfört vid Via Appia Antica i Rom på uppdrag av kardinal Reginald Pole. Kapellet är beläget i närheten av Priscillas gravmonument, Getas gravmonument och kyrkan Domine Quo Vadis. Kapellet är uppfört med San Giovanni in Oleo som förebild. Beskrivning Kardinal Reginald Pole befann sig 1539 i exil i Rom, efter det att Henrik VIII hade förkastat påvens auktoritet. Enligt traditionen lät Pole som tacksägelse uppföra kapellet på den plats, där han undkom kungens utsända mördare. Kapellet övergick senare i Collegium Anglorums ägo, men övergavs i början av 1900-talet. Sedan dess har dess portaler murats igen. Den lilla runda byggnadens form är inspirerad av antika romerska gravar. Exteriören har åtta doriska pilastrar i gult tegel med socklar och kapitäl i granit. Pilastrarna bär upp ett entablement i travertin och ovanför detta en kupol. Byggnaden har fyra fönster, ett mellan vartannat pilasterpar. Kapellet har två portaler, ställda i rät vinkel mot varandra, med två flankerande doriska pilastrar som bär upp ett entablement. I interiören fanns det ursprungligen en Mariabild. Referenser Noter Webbkällor ”Il Parco Archeologico Regionale dell’Appia Antica – Cappella di Reginald Pole”. http://www.bandb-rome.it/parco_appia_antica.html. Läst 8 september 2016. ”La cappella di Reginald Pole”. RomeAndArt.eu. http://www.romeandart.eu/it/arte-reginald-pole.html. Läst 8 september 2016. Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. ISBN 88-365-2541-5 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. OCLC 30727273
Pabellón de Países Nórdicos en la Bienal de Venecia

El Pabellón de Países Nórdicos en la Bienal de Venecia es un espacio artístico ubicado en la ciudad de Venecia con motivo de la Bienal de Venecia. El Pabellón diseñado por Sverre Fehn, fue construido entre 1958 y 1962. El espacio abierto fue diseñado basándose en la reminiscencia de las ciudades nórdicas. Fredrik Fogh expandió arquitectónicamente el edificio en 1987. La cooperación entre Finlandia, Noruega y Suecia en Venecia inicio en 1962 después de finalizar la construcción del Pabellón Nórdico. Antes, la organización de cada país era únicamente nacional. De 1986 al 2009 el Pabellón era comisionado por todos ellos, con el fin de hacer un comisariato conjunto entre todos los países. Entre 2011 y 2015, Suecia, Finlandia y Noruega volvieron a comisariar el pabellón en solitario. En el año 2017 confluyeron juntos de nuevo. Expositores 1962 — Finlandia: Ahti Lavonen, Kain Tapper y Esko Tirronen; Noruega: Rolf Nesch y Knut Rumohr; Suecia: Siri Derkert y Per Olof Ulltvedt. 1964 — Finlandia: Ina Colliander, Simo Hannula, Pentti Kaskipuro y Laila Pullinen; Noruega: Hannah Ryggen; Suiza: Torsten Andersson, Martin Holmgren y Torsten Renqvist. 1966 — Finlandia: Heikki Häiväoja, Harry Kivijärvi y Sam Vanni; Noruega: Jakob Weidemann; Suiza: Öyvind Fahlström. 1968 — Finlandia: Mauno Hartman, Kimmo Kaivanto y Ahti Lavonen; Noruega: Gunnar S. Gundersen; Suiza: Sivert Lindblom y Arne Jones. 1970 — Finlandia: Juhani Linnovaara; Noruega: Arnold Haukeland. 1972 — Finlandia: Harry Kivijärvi y Pentti Lumikangas; Noruega: Arne Ekeland. 1976 — Finlandia: Mikko Jalavisto, Tapio Junno, Kimmo Kaivanto y Ulla Rantanen; Noruega: Boge Berg, Steinar Christensen/Kristian Kvakland y Arvid Pettersen. 1978 — Finlandia: Olavi Lanu; Noruega: Frans Widerberg; Suecia: Lars Englund. 1980 — Finlandia: Matti Kujasalo; Noruega: Knut Rose; Suecia: Ola Billgren, Jan Håfström. 1982 — Finlandia: Juhana Blomstedt; Noruega: Synnøve Anker Aurdal; Suecia: Ulrik Samuelson. 1984 — Finlandia: Kain Tapper, Carl-Erik Ström; Noruega: Bendik Riis; Suecia: Curt Asker. 2009 — "Los Coleccionistas" (en colaboración con el pabellón danés): Elmgreen y Dragset, Klara Lidén (Suecia), Wolfgang Tillmans (Dinamarca) y otros (Comisarios: Elmgreen & Dragset, Dinamarca/Noruega) 2011 — Suecia: Fia Backström y Andreas Eriksson (Comisariado: Magnus af Petersens) 2013 — Finlandia: Terike Haapoja (Comisariado: Mika Elo, Marko Karo y Harri Laakso) 2015 — Noruega: Camille Norment (Comisariado: Katya García-Antón) 2017 — Comisariado: Mats Stjernstedt Bibliografía Russeth, Andrew (April 17, 2019). "The Venice Biennale: Everything You Could Ever Want to Know". ARTnews. Retrieved April 22, 2019. Volpi, Cristiana (2013). "Nordic Countries (Sweden/Norway/Finland)". In Re Rebaudengo, Adele (ed.). Pavilions and Garden of Venice Biennale. Rome: Contrasto. p. 190. ISBN 978-88-6965-440-4. Sánchez Moya, María Dolores (2012). El Pabellón de los Países Nórdicos en la Bienal de Venecia de Sverre Fehn : la cubierta filtro: sol, árboles, sombra. Tesis (Doctoral), E.T.S. Arquitectura (UPM).​ Referencias
Nordiska paviljongen

Nordiska paviljongen i Venedig i Italien är en permanent utställningspaviljong för Venedigbiennalen ägd gemensamt av finska, svenska och norska staten. Paviljongen används för att presentera konst och arkitektur, främst under Konstbiennalen i Venedig och Arkitekturbiennalen i Venedig. Byggnaden är placerad centralt i Giardini della Biennale och ligger mellan USA:s och Danmarks paviljonger. Förvaltningen av fastigheten delas upp på finländska Senatfastigheter, norska Statsbygg och svenska Statens fastighetsverk, under sex år i taget: 2012–2017 Finland, Senatfastigheter 2017–2022 Norge, Statsbygg 2022– Sverige, Statens fastighetsverk Byggnaden är ritad av den norska arkitekten Sverre Fehn, byggd mellan åren 1958–1962 och invigd 1962. Paviljongen är en ljusgrå betongbyggnad som främst består av ett mycket ljust kvadratiskt utställningsrum, där två av de fyra väggarna nedtill utgörs av stora panoramafönster. I rummet finns idag tre stora träd vars kronor sticker ut genom hål i det platta taket. Ursprungligen var de fem träd. Utanför paviljongen finns en låg läktare och det saknas en tydlig gräns mellan ute och inne. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Nordiska paviljongen.
Ponte Giacomo Matteotti

Ponte Giacomo Matteotti (or briefly Ponte Matteotti), formerly Ponte del Littorio, is a bridge that links Lungotevere Arnaldo da Brescia to Piazza delle Cinque Giornate in Rome (Italy), in the Rione Prati and in the Flaminio and Della Vittoria quarters. Description The bridge, designed by Augusto Antonelli with the name Ponte delle Milizie, was begun in 1924 and completed five years after; it was inaugurated on April 21, 1929 as Ponte del Littorio. After World War II it was dedicated to the socialist politician Giacomo Matteotti, who was kidnapped nearby. The bridge has three brickwork arches and is 138.6 m (454.7 ft) long. Notes Bibliography Rendina, Claudio. Enciclopedia di Roma (2005 ed.). Newton Compton Editori, Rome. ISBN 88-541-0304-7.
Pont Giacomo-Matteotti

Le pont Giacomo-Matteotti (en abrégé: pont Matteotti), également connu sous le nom de pont de la Littorio, est un pont de Rome sur le Tibre. Il relie le quai Arnaldo da Brescia à la piazza delle Cinque Giornate, dans le quartier de Prati et dans les quartiers de Flaminio et Della Vittoria. Description Conçu par Augusto Antonelli (sous le nom de passerelle de la Milice), sa construction a débuté en 1924 et s'est achevée cinq ans plus tard. Il a été ouvert le 21 avril 1929 sous le nom de pont de la Littorio. Après la seconde guerre mondiale, il a été consacré à Giacomo Matteotti, député socialiste enlevé et assassiné en 1924 par les fascistes dans le voisinage du pont. Il dispose de trois voûtes de maçonnerie et mesure environ 138 mètres. Transport Le pont est parcouru par le tramway 19. Notes Bibliographie (it) Claudio Rendina, La grande enciclopedia di Roma : Personaggi curiosità, monumenti, storia, arte e folclore della Città Eterna dalle origini ai nostri giorni, Rome, Newton & Compton, coll. « Quest'Italia » (no 279), 2003, 2e éd. (1re éd. 2000), 1377 p. (ISBN 88-8289-316-2 et 978-88-828-9316-3, OCLC 494709466). Jacques de Saint Victor, Le Roman de la Rome insolite, Éditions du Rocher, 2010, 252 p. (ISBN 978-2-268-07225-8 et 2-268-07225-8). Portail des ponts Portail de Rome
Ponte Giacomo Matteotti

Ponte Giacomo Matteotti, noto semplicemente come ponte Matteotti e originariamente denominato ponte delle Milizie e poi ponte del Littorio, è un ponte di Roma sul fiume Tevere tra lungotevere Arnaldo da Brescia e piazza delle Cinque Giornate, collegando il rione Prati coi quartieri Flaminio e Della Vittoria. Storia Il ponte, denominato inizialmente ponte delle Milizie, era già stato previsto nel piano regolatore del 1909 di Edmondo Sanjust di Teulada e nel 1920 il Comune di Roma bandì un concorso per la sua progettazione, vinto dall'architetto comunale Augusto Antonelli con un progetto avente come motto la locuzione Aurea Simplicitas. A causa di difficoltà finanziarie, la prima pietra fu posta solo il 1º novembre 1924 alla presenza del Presidente del Consiglio Benito Mussolini e dei ministri dell'Interno Luigi Federzoni e dei Lavori pubblici Gino Sarrocchi. I lavori si conclusero cinque anni dopo e il ponte fu inaugurato il 21 aprile 1929, in occasione del Natale di Roma, col nome di ponte del Littorio. Nel 1945 la Giunta municipale di Roma approvò la ridenominazione in ponte Giacomo Matteotti, in onore del deputato socialista rapito e ucciso proprio nel 1924 nei pressi del costruendo ponte da una squadra fascista. Tra ponte Matteotti e l'adiacente ponte Pietro Nenni è stato posizionato nel 1974 un monumento bronzeo realizzato dallo scultore Iorio Vivarelli. Descrizione Il ponte, con struttura ad arco in travertino e cortina di mattoni, è lungo circa 138 metri e largo circa 20 metri. Presenta tre arcate con due piloni affondati nel fiume, sovrastati da due aperture circolari che richiamano il celebre "occhialone" idrometrico di ponte Sisto. Sull'arcata centrale è presente, su entrambi i lati, un decorazione raffigurante un'aquila ad ali spiegate affiancata da due fasci littori, opera dello scultore Oreste Giordano Michetti. La superficie del ponte, ricoperta in asfalto, è carrabile e presenta quattro corsie articolate su tre carreggiate con due marciapiedi laterali; due corsie sono occupate dai binari della rete tranviaria urbana di Roma. Trasporti Il ponte è percorso dal tram 19. Note Bibliografia Claudio Rendina, Enciclopedia di Roma, Roma, Newton Compton Editori, 2005, ISBN 88-541-0304-7. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su ponte Giacomo Matteotti Collegamenti esterni (EN) Ponte Giacomo Matteotti, su Structurae.
Ponte Giacomo Matteotti

De Ponte Giacomo Matteotti is een brug over de Tiber ten noorden van het centrum van Rome. De boogbrug is gebouwd tussen 1924 en 1929 naar een ontwerp van Augusto Antonelli. De brug is ongeveer 138 meter lang, heeft twee kleine en drie grote bogen, die rusten op twee pijlers, waarin zich cirkelvormige openingen bevinden, die bij hoogwater de waterdruk kunnen verminderen. Ten tijde van de voltooiing heette de brug Ponte del Littorio, maar na de Tweede Wereldoorlog werd zij vernoemd naar de antifascistische Giacomo Matteotti, die in de buurt van de brug werd vermoord.
Villa Castellina

Die Villa Castellina ist ein barockes Landhaus in der Nähe der ehemaligen Burg Castello di Castellina. Es liegt in der Via Castellina 136 im Ortsteil Castellina der Gemeinde Soragna in der italienischen Region Emilia-Romagna. Geschichte Die Villa ließ Graf Alessandro Ranuccio Ugolini, der seit 1707 Lehensnehmer des Gebietes war, Anfang des 18. Jahrhunderts errichten. Nach 1781 investierte der Herzog Ferdinand den Grafen Giuseppe Pompeo Sacco in die Rechte auf Castellina. Dessen Familie behielt das Lehen, bis Napoleon 1805 die Feudalrechte im Herzogtum Parma und Piacenza abschaffte. Später kaufte die Familie Tagliaferri, die aber nach der Mitte des 19. Jahrhunderts ausstarb, das Anwesen. Die Immobilie verfiel anschließend langsam. 1998 kaufte die Familie Pedroni das Landhaus und ließ mit umfangreichen Renovierungsarbeiten beginnen, sodass es in ein privates Wohnhaus und Haus für Empfänge umgewandelt wurde. Beschreibung In das Landhaus gelangt man entweder über den Hof im Norden oder den italienischen Garten, beide mit rechteckigem Grundriss. Landhaus Das Landhaus hat einen quadratischen Grundriss; Eingänge sind an der Nord- und der Südfassade. Die symmetrische Nordfassade hat, wie die gleichartige südliche, drei oberirdische Stockwerke. In der Mitte führt eine sich verjüngende Treppe, die den perspektivischen Aspekt verstärkt, zu einer mit Fresken verzierten Vorhalle mit drei Rundbögen, die von Pilastern mit dorischen Kapitellen gestützt werden. Seitlich davon und im ersten Obergeschoss hat das Gebäude rechteckige Fenster, während im Dachgeschoss sich kleine Öffnungen mit gerundeten Ecken befinden. Beide Vorhallen vermitteln den Zugang zu einem großen, malerischen Durchgangsraum, der eine Klostergewölbedecke hat. Die Wände und die Decke des Raums sind vollständig mit barocken Fresken bedeckt, die falsche Perspektivarchitektur, Kolonnaden, Friese, Trophäen und über den beiden Eingangsportalen große Wappen in gebrochenen Giebeln zeigen. Von den Salon, in dem eine große Leuchte aus Muranoglas hängt, gelangt man auf beiden Seiten in drei kleine, miteinander verbundene Zimmer. Park Der italienische Park, der vollständig mit einer Umfassungsmauer umgeben ist, erstreckt sich südlich der Villa und hat einen rechteckigen Grundriss. Der Garten ist durch rechtwinklige Wege, die mit Hecken gesäumt sind und sich an einem Brunnen in der Mitte kreuzen, in vier Teile aufgeteilt. Einzelnachweise Weblinks Offizielle Website der Villa Castellina. Abgerufen am 10. August 2021.