NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Basílica de Santo Domingo (Perugia)

La basílica de Santo domingo es una edificio religioso en Perugia, Umbría, en la zona central de Italia. Es la mayor iglesia de toda Umbría. Descripción Por fuera, la iglesia presenta un portal y una doble escalera barroca del siglo XVI. El edificio original es de 1304, y se construyó sobre uno que ya existía (conocido como San Domenico Vecchio, o sea Santo Domingo Viejo), que resultaba insuficiente tras el crecimiento de la orden dominicana. Según Giorgio Vasari, lo diseñó Giovanni Pisano​ La iglesia se consagró en 1459. Con base en el esquema norte europeo del Hallenkirche, quedó en ruinas a mediados de los años 1610. Entre 1629 y 1632 Carlo Maderno la renovó, y muestra semejanzas con la nave de la basílica de San Pedro, del mismo autor, aparte de la ausencia de ventanas. El nuevo templo incluyó una nave y dos alas. Del edificio original, se conservan el claustro, construido entre 1455 y 1579 y una gran ventana (21 x 8,5 m) cerca del coro, realizado por Bartolomeo di Pietro en 1411. Esta ventana también se ve en un fresco que se encuentra en la actualidad en el Palazzo dei Priori de Perugia. La torre del campanario la construyó entre 1454 y 1500 el arquitecto lombardo Gasperino di Antonio. Originalmente era más alta que en la actualidad,​ pero se redujo por razones de inestabilidad. Dentro de la iglesia hay un monumento funerario dedicado al papa Benedicto XI, quien murió en Perugia en 1304 (que tal vez realizó un pupilo de Arnolfo di Cambio​), el altar del rosario por Agostino di Duccio y el coro de madera, de finales del siglo XIV. La iglesia albergó asimismo la políptico de Perugia de Fra Angelico, hoy en la Galería Nacional de Umbría. El claustro anexo alberga el Museo Arqueológico Nacional de Umbría, con objetos prehistóricos, romanos y etruscos encontrados en excavaciones realizadas en Umbría. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Basílica de Santo Domingo. Bibliografía Mancini, Francesco Federico (1985). Perugia. Kunst- und Geschichtsführer. Perugia.
Церковь Сан-Доменико (Перуджа)

Церковь Сан-Доменико (итал. La chiesa di San Domenico) — римско-католическая церковь в Перудже, столице итальянского региона Умбрия, административном центре одноимённой провинции, расположенная на площади Джордано Бруно и улице Виа дель Кастеллано. Освящена в честь Святого Доминика де Гусмана, основателя ордена доминиканцев. История и архитектура Ранее, примерно с V века, на этом месте существовала церковь, называемая Пьеве-ди-Санто-Стефано-дель-Кастелларе. Строительство церкви, известной как Сан-Доменико-Веккьо (Святого Доминика старая), началось в 1304 году. По сведениям Джорджо Вазари, автором проекта был Джованни Пизано. Эта церковь была освящена в 1459 году и имела структуру, напоминающий североевропейские зальные храмы. К 1614—1615 годам церковь Сан-Доменико-Веккьо обветшала, столкнувшись с проблемами конструкции и угрозой обрушения. Были разработаны планы реставрации. Фасад церкви сохранил портал конца XVI века, но теперь дополнен двумаршевой барочной лестницей. Интерьер был отреставрирован в 1629—1632 годах архитектором Карло Мадерной и имеет сходство с его же проектом нефа собора Святого Петра в Риме. От прежней церкви Сан-Доменико сохранились клуатр (1455—1579), капелла Святой Екатерины и большое готическое окно-роза (21 х 8,5 м) рядом с хором, выполненное в 1411 году Бартоломео ди Пьетро и Мариотто ди Нардо. Колокольня, построенная между 1464 и 1500 годами ломбардским архитектором Гасперино ди Антонио, изначально достигала впечатляющей высоты 126 метров, но позже её уменьшили ради устойчивости. Теперь её высота составляет 60 метров. Колокольня украшена двумя ярусами готических окон. Изначально все они были украшены мраморным ажурным орнаментом, из которого сохранился только один, восстановленный в 1949 году с использованием оригинальных материалов. Произведения искусства На протяжении веков часть произведений искусства внутри церкви была демонтирована. До настоящего времени сохранился надгробный памятник XIV века папе Бенедикту XI, скончавшемуся в Перудже в 1304 году (возможно, созданный Л. Маитани). В церкви сохранились алтарь 1459 года Капеллы Розария работы Агостино ди Дуччо и деревянные скамьи хора конца XIV века. В церкви когда-то также находился Перуджийский алтарь (полиптих Гвидалотти) работы Фра Беато Анджелико, ныне хранящийся в Национальной галерее Умбрии. В капелле Святой Екатерины сохранились фрески XIV и XV веков. В прилегающем клуатре расположен Национальный археологический музей Умбрии, где представлены доисторические, римские и этрусские артефакты, найденные при раскопках. Галерея Примечания
San Pietro (Perugia)

San Pietro ist eine katholische Kirche und ein Kloster am südlichen Rand der Stadt Perugia in der italienischen Region Umbrien. Die Kirche ist in mehrfacher Weise ungewöhnlich. An dieser Stelle wurde bereits seit dem 10. Jahrhundert gebaut. Die jetzige Kirche wurde um 1600 (1593–1611) als Teil eines Benediktinerklosters neu errichtet. Im Innern wurden antike Säulen von einem heidnischen Tempel übernommen, die Struktur des Langhauses ist immer noch frühchristlich (oder vorromanisch und stammt möglicherweise aus dem 6. Jahrhundert), die Choranlage ist dagegen gotisch und die reiche Ausstattung entstand in der Spät-Renaissance. Sie ist im venezianischen Stil gehalten. Wir haben hier also eine ganze Reihe verschiedener Stilformen zusammengemischt vor uns. Über den frühchristlichen Arkaden liegt kein Fenstergeschoß, sondern eine Bildergalerie von Ölgemälden, also keine Fresken, wie es eigentlich üblich wäre. Die 1593 gemalten Obergadenbilder stammen von Antonio Vassilacchi, gen. Aliense, einem Schüler Veroneses, der unter dem starken Einfluss Tintorettos stand. Von diesem hatte er auch die Idee des Zyklus von großen Leinwandbildern übernommen, die Tintoretto in Venedig in der Scuola Grande di San Rocco ausgeführt hatte. Auch hier in Perugia sind das Thema der Bilder Szenen aus dem Leben Jesu. Durch diese Kombination verschiedener Kunstformen ist ein sehr malerischer Innenraum entstanden. Ebenfalls ungewöhnlich ist der Eingang. Hier sind vor der heutigen Fassade von der ehemals romanischen Fassade einige Teile freigelegt worden und damit auch die Fresken des 14. und 15. Jahrhunderts. Literatur Michael G. Gromotka, Die Geschichte der Kirchenausstattung von S. Pietro in Perugia: Räumliche Disposition und Gestaltung der Raumhülle und Einrichtungsgegenstände. Ein exemplarischer Beitrag zur Kircheninnenraumforschung, Bd. 1+2: Text, Heidelberg: arthistoricum.net, 2025, ISBN 978-3-948466-66-4 (PDF), ISBN 978-3-948466-67-1 (Hardcover), (https://doi.org/10.11588/arthistoricum.662). Michael G. Gromotka, Die Geschichte der Kirchenausstattung von S. Pietro in Perugia: Räumliche Disposition und Gestaltung der Raumhülle und Einrichtungsgegenstände. Ein exemplarischer Beitrag zur Kircheninnenraumforschung, Bd. 3+4: Abbildungen, Heidelberg: arthistoricum.net, 2025, ISBN 978-3-98501-302-9 (PDF), ISBN 978-3-98501-303-6 (Hardcover), (https://doi.org/10.11588/arthistoricum.1503). Francesco Federico Mancini, Giovanna Casagrande: Perugia. Kunst- und Geschichtsführer. Pellegrini, Perugia 1985. Klaus Zimmermanns: Umbrien. Eine Landschaft im Herzen Italiens. (= DuMont-Dokumente. DuMont Kunst-Reiseführer). DuMont, Köln 1987, ISBN 3-7701-1684-4, S. 96, Abb. 27. Weblinks
Chiesa di San Giovanni Battista (Pedavena)

La chiesa arcipretale di San Giovanni Battista è la parrocchiale di Pedavena, in provincia di Belluno e diocesi di Belluno-Feltre; fa parte della convergenza foraniale di Feltre-Lamon-Pedavena. Storia La primitiva chiesa di Pedavena, attestata a partire dal XIII secolo, era, in origine, filiale della cattedrale di Feltre, dalla quale si affrancò nel 1723 venendo eretta a parrocchiale. Nel XVI secolo fu costruito il campanile, il quale venne, in seguito, restaurato ed ammodernato. L'attuale chiesa di Pedavena venne edificata su progetto di Antonio De Boni nel 1757 e consacrata il 18 settembre 1768. L'edificio fu ristrutturato nel 1798. Nel XX secolo venne riferito il pavimento. Descrizione Interno Opere di pregio conservate all'interno della chiesa sono una pala raffigurante la Natività, opera cinquecentesca di Francesco Frigimelica, una tela settecentesca con il Trapasso di San Giuseppe, una tela posta nel baldacchino dell'abside, la Trinità, dipinta da Sebastiano De Boni, una tela raffigurante la Sacra Conversazione sull'altare laterale della Croce, un dipinto della Madonna col Bambino attorniata dai Santi Carlo Borromeo e Antonio di Padova di Antonio Crico ed una tela, forse di Antonio Balestra, il cui soggetto è la Deposizione dalla Croce. Note Voci correlate Chiesa dei Santi Tiburzio e Susanna (Pedavena) Pedavena Diocesi di Belluno-Feltre Parrocchie della diocesi di Belluno-Feltre Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Giovanni Battista Collegamenti esterni Chiesa di San Giovanni Battista, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Parrocchia di SAN GIOVANNI BATTISTA, su parrocchiemap.it. URL consultato l'8 giugno 2019. Parrocchia di Pedavena, sito della Pastorale della parrocchia di Pedavena
Chiesa di San Clemente (Cesara)

La chiesa di San Clemente è la parrocchiale di Cesara, in provincia del Verbano-Cusio-Ossola e diocesi di Novara; fa parte dell'unità pastorale di Omegna. Storia In origine Cesara dipendeva dalla pieve di San Giulio, ma poi nel Duecento passò sotto la giurisdizione della chiesa di San Filiberto di Pella. Nel Cinquecento la chiesa di San Clemente, all'inizio in stile romanico, venne interessata da un intervento di rimaneggiamento e nel secolo successivo si provvide a costruire il portico; la parrocchia fu eretta nel 1607. Descrizione Esterno La facciata a capanna della chiesa, rivolta a ponente e preceduta dal portico che si apre su archi sorretti da colonne, presenta centralmente il portale d'ingresso e ai lati due oculi, mentre sopra vi è una finestra murata. Annesso alla parrocchiale è il campanile in pietra a pianta quadrata, costruito nell'XI secolo; la cella presenta su ogni lato una trifora ed è coronata dalla guglia a base ottagonale. Interno L'interno dell'edificio si compone di tre navate, separate da colonne in sasso ricoperte di finto marmo; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, ospitante l'altare maggiore e chiuso dall'abside poligonale. Qui sono conservate diverse opere di pregio, tra le quali il polittico raffigurante San Clemente fra i Santi Pietro e Giovanni Battista, eseguito nel XVI secolo forse da Fermo Stella, il pulpito, costruito nel 1699, e le due tele ritraenti rispettivamente San Giovanni Battista e la Madonna del Rosario. Note Voci correlate Cesara Diocesi di Novara Regione ecclesiastica Lombardia Parrocchie della diocesi di Novara Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Clemente Collegamenti esterni Parrocchia di SAN CLEMENTE PAPA, su parrocchiemap.it. URL consultato il 22 dicembre 2022. CHIESA PARROCCHIALE DI SAN CLEMENTE, su fondoambiente.it. URL consultato il 22 dicembre 2022.
Chiesa dei Santi Pietro e Paolo (Sospirolo)

La chiesa dei Santi Pietro e Paolo è la parrocchiale di Sospirolo, in provincia di Belluno e diocesi di Belluno-Feltre; fa parte della convergenza foraniale di Sedico-Santa Giustina. Storia Non si sa esattamente in che anno fosse stata istituita la pieve di Sospirolo, ma, certamente, antecedentemente al 1185. Dalla relazione della visita pastorale del 1538 si apprende che la pieve aveva l'altare maggiore, il quale si trovava nell'abside rialzata rispetto al pavimento della navata, ornato da una pala con la Madonna col Bambino assieme ai Santi Pietro, Paolo, Giovanni Battista e Vittore Martire, e due altari laterali, dedicati rispettivamente a San Rocco e Sant'Antonio, e che la stessa era dotata di campanile. A poca distanza dalla pieve era situato il camposanto, all'interno del quale si trovava la chiesetta confraternale di San Giovanni Battista, usata fino al XVI secolo come battistero. Nel XVII secolo si dovette riedificare la pieve con dimensioni maggiori, dato l'aumento della popolazione locale. La nuova chiesa disponeva di quattro altari e di tre ingressi. Si sa che in quel periodo l'antico battistero era caduto in disuso e non vi si celebravano più funzioni. Nel XIX secolo la chiesa seicentesca si rivelò insufficiente a soddisfare le esigenze dei fedeli e, così, si decise di edificarne una nuova. L'attuale parrocchiale, voluta dall'arciprete don Gregorio De Lotto e progettata da Marco Poliaghi, venne costruita in stile neogotico tra il 1889 ed il 1898 e consacrata - come ricorda una lapide apposta nel 1954 - il 23 marzo di quello stesso anno dal patriarca di Venezia Giuseppe Sarto, futuro papa Pio X. Note Voci correlate Parrocchie della diocesi di Belluno-Feltre Sospirolo Diocesi di Belluno-Feltre Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa dei Santi Pietro e Paolo Collegamenti esterni Chiesa dei Santi Pietro e Paolo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Parrocchia dei SANTI PIETRO E PAOLO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 9 giugno 2019.
Casa dei nani

Casa dei nani (nota anche come Casa Margaroni o Casa Capuani) è un edificio storico situato a Orta San Giulio. Datato 1006 d.C., si trova sulla cosiddetta Salita della Motta il cui nome ufficiale è via Caire Albertoletti. Descrizione Il nome Capuani deriva dai Capuani, una famiglia proprietaria della casa, originaria di Novara. La facciata principale affacciata sulla salita, presenta un porticato con colonne in granito - materiale facilmente reperibile nella zona (cava di Madonna Del Sasso) - squadrate, poiché la lavorazione era meno costosa. Le colonne sostengono un architrave in legno; su di esso si appoggia il secondo piano con quattro piccole finestre; la ridotta dimensione delle finestre è dovuta al fatto che a quell'epoca era necessario pagare un'imposta sulle finestre, da questa caratteristica origina il nome con cui è noto l'edificio, appunto casa dei nani. La casa si sviluppa su tre piani: piano terra, primo piano e secondo piano. A partire dal XIV secolo (periodo della costruzione) venne usato come forno per il pane mentre oggi è proprietà privata e non è visitabile al pubblico, è visibile solo l'esterno. L'edificio è stato restaurato nel 2010. Affreschi Tra le coppie di finestre vi sono tre affreschi: Madonna col Bambino L'Ascensione L'Annunciazione Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Casa dei Nani
Castel dell'Ovo

Castel dell'Ovo (česky Vaječný hrad nebo Hrad zlatého vejce) je středověký hrad v italském městě Neapol. Hrad leží na skalnatém ostrůvku Megaride, na pobřeží nedaleko centra města. Hrad je s pevninou spojen hrází, která je oblíbeným místem pro fotografování čerstvých novomanželů. Hráz je dlouhá 100 metrů. Hrad má tvar obdélníku o stranách 200 na 45 metrů. Ze strany hráze je hrad chráněn vysokým polokruhovým bastionem. Hrad dnes slouží pro konání výstav a jiných kulturních akcí. Za hradem je dlouhý výběžek, který kdysi pravděpodobně sloužil jako přístav. Hrad je zdarma přístupný a je z něj výborný výhled na pobřeží Neapole. Název Název hradu vychází ze středověké legendy, podle níž měl římský básník Vergilius magické vajíčko. To prý umístil v základech hradu, aby jej tak posílilo. Pokud se vajíčko rozbije, stihne celou Neapol pohroma. Historie Ostrůvek Megaride byl osídlen v polovině 6. století př. n. l. řeckými kolonisty z nedaleké kolonie Kýmé, kteří zde založili první historické centrum města. V 1. století př. n. l. si na ostrově nechal římský patricij Lucius L. Lucullus zbudovat velkolepou vilu: Castellum Lucullanum. V 5. století ji nechal západořímský císař Valentinianus III. opevnit. V roce 476 v pevnosti věznil germánský náčelník Odoaker posledního římského císaře Romula Augusta. V roce 492 zde Eugippius založil klášter. Zbytky budov z římských doby byly v 9. století zničeny místními obyvateli, aby nepadly do rukou Saracénům. Dnešní hrad byl vybudován Normany ve 12. století a během jejich vlády a následně i německého císařského rodu Štaufů byl královským sídlem. Význam hradu začal slábnout během vlády Karla I. z Anjou (1266–1285), který založil nový hrad – Castel Nuovo – kam se přemístil i se svým dvorem. Castel dell'Ovo se stal sídlem královských úředníků a místem, kde byl uložen státní poklad. Dnešní podoba pochází z 15. století, z doby vlády aragonské dynastie. Během tzv. italských válek byl hrad poškozen střelbou francouzského a španělského dělostřelectva. V roce 1799 z hradebních děl stříleli republikáni do příznivců bourbonské dynastie. Až do roku 1963 sloužil hrad k vojenským účelům. V 19. století vznikla na ostrůvku u jižní stěny hradu malá rybářská osada Borgo Marinari. Tato osada existuje dodnes a je známá především díky svému přístavu a četným restauracím. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Castel dell'Ovo w Neapolu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Castel dell'Ovo na Wikimedia Commons
Castel dell’Ovo

A Castel dell’Ovo (jelentése Tojásvár) egy nápolyi vár. Elnevezése A reneszánsz idején a vár nevével kapcsolatban született egy monda, amely szerint Vergilius – akit szívesen szerepeltettek varázslóként is – a vár egyik szobájában felfüggesztett egy vaskalitkát, benne egy lezárt üveggel, abban egy tojással és azt mondta, hogy ameddig az el nem törik, a vár urának baja nem lesz. A monda szerint I. Johanna nápolyi királynő uralkodása idején eltörött a tojás, és hiába tettek helyébe másikat, a végzet beteljesedett, és családjának sok tagja itt végezte életét, többek közt az utolsó Anjou, II. Johanna is. Története A vár Megarisz (olaszul Megaride) kis szigetén áll, ahol az első cumaei telepesek az i. e. 4. században megalapították a régi város magvát. Az 1. században egy római patrícius, Lucius Licinius Lucullus villát építtetett ezen a helyen, amit az 5. század elején III. Valentinianus római császár megerősített. Az utolsó nyugatrómai császár, Romulus Augustus ide vonult vissza, miután Odoaker 476-ban elűzte. Eugippius 492-ben kolostort emeltetett itt. A római kori épületeket a 9. században a helyi lakosok lebontották, nehogy a szaracén fosztogatók elfoglalják őket. Az első várat ezen a helyen a normannok építették, a 12. században. Jelentőségéből az I. Anjou Károly által elképzelt Castel Nuovo felépítése után veszített. A Castel dell'Ovo a királyi udvartartás és kincstár székhelye lett. 1387. április 19-én, a Castel dell’Ovo falai között keltek László nápolyi király levelei, amelyekben atyja, II. Károly halálával együtt a magyar királyi méltóság birtokbavételét is közhírré tette, Zsigmond magyar király ellenében. A vár mai formáját az aragón fennhatóság alatt kapta (15. század). Az itáliai háborúk során a franciák és a spanyolok is ágyúzták. A Nápolyi Köztársaság felkelői 1799-ben a Bourbon-pártiakat lőtték innen. Az 1800-as években kis halászfalu alakult a vár tövében, Borgo Marinari. A falucska ma is létezik, viszont inkább vendéglőiről és motorcsónak-kikötőjéről ismert. A vár ma a nápolyi ifjú házasok kedvelt fényképháttere. A vár elrendezése A várat 100 m hosszú földnyelv köti össze a szárazfölddel, melynek elején két bástya áll. A vár szögletes, kb. 200 m hosszú és 45 m széles. A belső épületekben kiállításokat és különféle rendezvényeket tartanak. A kastély mögötti nyúlványt eredetileg kikötőnek használták. A vár délkeleti oldalán impozáns kerek torony áll. Források Dombi József: Nápoly, Panoráma Kiadó, 1978, ISBN 963-243-120-0 New Guide to Naples and Surrounding Area, ISBN 88-8180-084-5 http://www.inaples.it http://www.danpiz.net/napoli/monumenti/Monumenti.htm Képgaléria További információk SZILÁGYI: A MAGYAR NEMZET TÖRTÉNETE Zsigmond trónralépte.
Castel dell’Ovo w Neapolu

Castel dell’Ovo – średniowieczny zamek znajdujący się w Neapolu, tuż koło dzielnicy Santa Lucia – niedaleko ścisłego centrum. Zamek Jajeczny stoi na malutkiej wysepce, na której w VI wieku p.n.e. osiedlili się koloniści z Cumae i założyli pierwsze historyczne centrum miasta. W I wieku p.n.e. rzymski patrycjusz Lucjusz Licyniusz Lukullus wybudował na wyspie wspaniałą willę – Castellum Lucullanum. W V wieku n.e. została ona ufortyfikowana przez Walentyniana III. W 476 stała się zaś miejscem wygnania ostatniego cesarza Romulusa Augustusa – wygnanego przez Odoacera. Po 492 Eugippiusz ufundował w tym miejscu klasztor. Pozostałości budowli z czasów rzymskich i czasów późniejszych zostały zburzone przez lokalnych mieszkańców w IX wieku, aby nie wpadły w ręce Saracenów. Obecny zamek został wybudowany przez Normanów w XII wieku i służył jako rezydencja królewska podczas panowania dynastii normańskiej i Hohenstaufów. Znaczenie Zamku Jajecznego zaczęło słabnąć podczas panowania Karola I Andegaweńskiego, króla Neapolu i Sycylii, który wzniósł nowy zamek – Castel Nuovo i tam zamieszkał razem z dworem. Zamek Jajeczny stał się siedzibą królewskich urzędników oraz miejscem przechowywania państwowego skarbu. Obecny kształt zamku nadano w XV wieku, podczas panowania dynastii aragońskiej. Podczas wojen włoskich zamek odparł atak francuskiej i hiszpańskiej artylerii. W 1799 republikanie strzelali z zamkowej broni do monarchistów, zwolenników dynastii Burbonów. W XIX wieku na wysepce, u stóp południowej ściany zamku powstała mała osada rybacka Borgo Marinari. Osada ta istnieje do dzisiaj, ale bardziej znana jest z powodu swojego portu i kilkunastu znanych restauracji. Zamek Jajeczny połączony jest ze stałym lądem groblą, która jest ulubionym miejscem fotografujących się na tle zamku nowożeńców. Grobla ma 100 metrów długości. Zamek ma kształt prostokąta, jego wymiary to w przybliżeniu 200 na 45 metrów. Ma również wysoki okrągły bastion, który wznosi się nad groblą. Za murami znajduje się kilka budynków, które obecnie służą do organizowania wystaw i innych specjalnych wydarzeń kulturalnych. Za zamkiem jest długi przylądek, który kiedyś prawdopodobnie używany był jako przystań dla statków. Duża okrągła wieża znajduje się za południowo-wschodnim murem zamku. Nazwa Nazwa zamku (w tłumaczeniu na język polski „Jajeczny Zamek”) pochodzi od średniowiecznej legendy, która głosi, że poeta rzymski Wergiliusz miał magiczne jajko. Wergiliusz zmarł i został pochowany w Neapolu, a jajko umieszczono w fundamentach zamku, żeby dodatkowo jeszcze go wzmocnić.
Castel dell'Ovo

Castel dell'Ovo (în traducere „Castelul Oului”) este situat în Napoli, pe malul mării, unde se afla insula Megaride, transformată în peninsulă între timp. Acesta este cel mai vechi castel din orașul Napoli. Construit probabil de către primii colonizatori greci în secolul XVII î.Hr., castelul devine Castrum Lucullanum, castelul lui Lucullus, în perioada romană (sec I î.Hr.), mai precis făcea parte din locuința lui Lucullus, ce se presupune că se întindea pe câțiva km. Legenda spune că poetul vrăjitor roman Virgil a pus un ou magic în fundație pentru a susține castelul. Dacă oul se sparge, atunci castelul se va distruge, iar o serie de dezastre se vor abate asupra orașului Napoli.