NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hermitage of Sant'Angelo, Palombaro

Eremo di Sant'Angelo (Italian for Hermitage of Sant'Angelo) is an hermitage located in Palombaro, Province of Chieti (Abruzzo, Italy). History There is no definite information on the construction date of the hermitage, which is believed to date back to the 11th century and, according to tradition, was built on the remains of a sanctuary dedicated to Bona, the goddess of fertility. The first historical reference to the church dates back to 1221, with a bull issued by Pope Honorius III confirming the churches of S. Angelo and S. Flaviano "in castro PALUMBANI" to the Abbey of San Martino in Valle. Architecture The cave consists of a rectangular shelter under the rock, about 35 meters wide. On the left side is an oblique rock, on which rests a structure composed of two walls connected by a semicircular apse, which are the remains of the medieval church. The inner part of the cave comprises irregular steps with the remains of numerous cisterns for collecting rainwater. The walls and the apse are decorated with a row of hanging arches. The apse is adorned with a frame featuring twisted cord decorations that are also found in the splayed window of the apse, presumably made by the same craftsmen who worked on the Abbey of San Liberatore a Majella. The cave is easily reachable with about a 15-minute walk from the equipped area located in the hamlet of Sant'Agata d'Ugno (42.126740°N 14.202966°E﻿ / 42.126740; 14.202966). The path is protected by a fence along the cliff, and the steeper points are equipped with steps. References Micati, Edoardo (2000). "Grotta Sant'Angelo, Palombaro (CH)". Eremi d'Abruzzo. Guida ai luoghi di culto rupestri (in Italian). Pescara: Carsa Edizioni. p. 48. ISBN 88-85854-74-5. External links "Grotta di Sant'Angelo" (in Italian). Regione Abruzzo. Archived from the original on 1 July 2016. Retrieved 22 May 2016.
Ermitage Sant'Angelo (Palombaro)

L'ermitage Sant'Angelo (italien : Grotta Sant'Angelo) est un ermitage catholique situé dans la commune de Palombaro, dans la Province de Chieti et la région des Abruzzes, en Italie. Histoire L'ermitage Notes et références Voir aussi Parc national de la Majella Liens externes « Sant’Angelo di Palombaro », Parc national de la Majella (consulté le 30 avril 2016). Portail de l’architecture chrétienne Portail du monachisme Portail du catholicisme Portail des Abruzzes
Grotta Sant'Angelo (Palombaro)

L'eremo di Sant'Angelo si trova in contrada Sant'Agata d'Ugno, nella valle nel comune di Palombaro, in provincia di Chieti caratterizzata da numerose grotte. Storia Non si hanno notizie certe sulla data di costruzione dell'eremo, che risalirebbe all'XI secolo e che secondo la tradizione fu costruita sui resti di un santuario dedicato a Bona, dea della fertilità. La prima fonte storica sulla chiesa risale al 1221 con una bolla di papa Onorio III che confermavano all'abbazia di San Martino in Valle le chiese di S. Angelo e di S. Flaviano "in castro PALUMBANI". Architettura La grotta è costituita da un riparo rettangolare sotto la roccia, con un'ampiezza di circa 35 metri. Sulla sinistra si trova una roccia obliqua, sulla quale si poggiano una costruzione costituita da due muri raccordati da un'abside semicircolare, che costituiscono i resti della chiesa medioevale. La parte interna della grotta è composta da gradini irregolari con resti di numerose cisterne per la raccolta di acqua piovana. Le mura e l'abside sono ornate da una fila di archetti pensili. L'abside è decorata da una cornice con cordonature a tortiglioni che si ritrova anche nella finestra a strombo dell'abside stessa, presumibilmente realizzati dalle stesse maestranze che hanno lavorato all'abbazia di San Liberatore a Majella. Itinerario La grotta è facilmente raggiungibile con circa 15 minuti di cammino dall'area attrezzata che si trova nella frazione di Sant'Agata d'Ugno (42.12674°N 14.202966°E42°07′36.26″N, 14°12′10.68″E). Il sentiero è protetto da una staccionata verso la scarpata ed i punti più scoscesi sono attrezzati con scalini. Note Bibliografia Edoardo Micati, Grotta Sant'Angelo, Palombaro (CH), in Eremi d'Abruzzo. Guida ai luoghi di culto rupestri, Carsa Editore, 2000, p. 48, ISBN 88-85854-74-5. Voci correlate Parco nazionale della Majella Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su grotta Sant'Angelo Collegamenti esterni S. Angelo di Palombaro, su parcomajella.it. URL consultato il 10 marzo 2018 (archiviato dall'url originale l'11 marzo 2018).
Свети Атанасий Гръцки

Свети Атанасий Гръцки (на италиански: Chiesa di Sant'Atanasio dei Greci, на гръцки: Εκκλησία Αγίου Αθανασίου των Ελλήνων) е гръкокатолическата титулярна църква от източен (византийски) обряд в (центъра на) Рим, до известните Испански стъпала. През 1573 г. папа Григорий XIII, след изслушване молбите на албанското религиозно малцинство в Италия за практикуването на гръко-византийски обряд, основава Конгрегацията на гърците. Въпреки съпротивата на Обществото на Исус, което смята за по-подходящо да романизира общностите от гръцкия обред, Конгрегацията, доминирана от позицията на кардинал Джулио Антонио Санторо, се налага със становището за зачитане културната автономия на албанското малцинство. Кардиналът предлага създаването на гръцки колеж за религиозно образование на източното духовенство. Строежът му се осъществява под патронажа на папа Григорий XIII и Йезуитския орден. Основаването на Гръцкия колеж е одобрено през 1577 г. от Григорий XIII, който също така закупува земя в квартал „Виа дел Бабуино“ за новия институт, към който се издига и църквата между 1580 и 1583 г., която е осветена на 2 май 1583 г. В гръцкия колеж студентите са представители на всякакви източни общности: мелкити, гърци, украинци, унгарци, българи, беларуси, словаци и пр. През 1872 г. църквата е прехвърлена на Конгрегацията за източните църкви. През 1873 г., след завършване на ремонта ѝ, папа Пий IX отслужва първата литургия по гръцки обред. На 22 февруари 1962 г. папа Йоан XXIII предоставя титулярната църква за резиденция на кардиналите. Църквата е проектирана от архитекта Джакомо дела Порта, ученик и последовател на Микеланджело. Фасадата ѝ е дело на Мартино Лонги Стари. Тя е фланкирана от две симетрични кули, увенчани с куполи. Това е доста рядък тип композиция, така наречената фасада с двойна кула, характерна за „стила на контрареформацията“ от Трентския събор. От двете страни на централния прозорец има два надписа, един на гръцки, а друг на латински, в чест на свети Атанасий Велики, епископ на Александрия. На едната от кулите е разположен часовник, дарен на църквата от папа Климент XIV през 1771 г. Интериорът на църквата има латински кръстосан план с един кораб, цилиндърен свод и параклиси от всяка страна. Олтарът е проектиран като триконх („трилистник“) с три апсиди – рядък пример в римската архитектура. Вътрешната ѝ украса била поверена на Франческо Трабалези, който е един от зографите ѝ, заедно с Джузепе Чезаре (Възнесение Богородично и Разпятието – в дясната и лявата апсида). Дървеният иконостас, изработен през XIX век, е обичайният за източните литургии. Източници
Sant'Atanasio

De Sant'Atanasio is een kerk in Rome, gelegen in de wijk Campo Marzio, in de via del Babuino. De kerk is gewijd aan de heilige Athanasius van Alexandrië en wordt, vanwege haar verbondenheid met de oosters-katholieke kerken ook wel de Sant'Atanasio dei Greci genoemd. De bouw van de kerk gaat terug tot de zestiende eeuw, toen paus Gregorius XIII op deze plaats het Grieks College stichtte, dat tot doel had de opleiding van priesters voor de oosterse katholieken. Niet voor niets werd de bijbehorende kerk genoemd naar de kerkleraar Athanasius, bisschop van Alexandrië, voor wie de oosters-katholieke kerken een bijzondere verering hebben. De kerk, gebouwd naar een ontwerp van Giacomo della Porta, werd in 1583 opgeleverd. Sinds 1872 is het bestuur van de kerk toevertrouwd aan de Congregatie voor de Oosterse Kerken en sindsdien ook worden de missen afwisselend volgens de Byzantijnse of de Latijnse ritus gevierd. Dit alles om de communio tussen de Kerken van Oost en West te onderstrepen. De kerk zelf is gebouwd in de vorm van een Latijns kruis. Op grote ramen is aan weerszijden een tekst aangebracht, aan de ene zijde in het Latijn, aan de andere zijde in het Grieks. Deze teksten zingen de lof op de patroonheilige. Titelkerk Paus Johannes XXIII verhief de kerk in 1962 tot titelkerk. Sindsdien waren houder van de titel: Gabriel Acacius Coussa (1962) Josyf Ivanovyce Slipyj (1965-1984) Lucian Mureșan (2012-2025 )
Sant'Atanasio

Sant'Atanasio ou Igreja de Santo Atanásio, conhecida também como Sant'Atanasio dei Greci ou Igreja de Santo Atanásio dos Gregos, é uma igreja titular em Roma, Itália, construída para a Universidade Grega para formação do clero católico de rito bizantino (grego) depois da fundação da Congregação para os Gregos pelo papa Gregório XIII (r. 1572–1585). Em 1872, a igreja foi entregue aos cuidados da Congregação para as Igrejas Orientais. Em 22 de fevereiro de 1962, o papa João XXIII elevou-a ao status de igreja titular. É uma das igrejas nacionais da comunidade grega na cidade. O atual cardeal-presbítero protetor do título de Santo Atanásio é Lucian Mureşan, arcebispo-maior de Făgăraş şi Alba Iulia, na Romênia. Arquitetura O layout principal da igreja foi projetado por Giacomo della Porta. A fachada está ladeada por duas torres encimadas por cúpulas e é dividida em duas seções horizontais por uma faixa de mármore. De ambos os lados de uma grande janela central está uma inscrição, uma grego e outra em latim, em homenagem a Santo Atanásio. Na torre da esquerda está um relógio doado pelo papa Clemente XIV em 1771, que fica voltado para a Universidade Grega. Ao lado da igreja está a famosa Fontana del Babuino, uma das estátuas falantes de Roma. Galeria Referências Bibliografia Ligações externas
Biserica Sfântul Atanasie din Roma

Biserica Sfântul Atanasie (în italiană Chiesa di Sant'Atanasio) este o biserică din Roma, situată pe Via del Babuino în Campo Marzio, la circa 200 de metri nord-vest de Piazza di Spagna. Edificiul a fost construit în secolul al XVI-lea după planurile arhitectului Giacomo della Porta. Din anul 1962 este biserică titulară. Odată cu ridicarea sa în demnitatea de cardinal în anul 2012, arhiepiscopul Lucian Mureșan a primit această biserică drept biserica sa titulară la Roma. Istoric În anul 1573 papa Grigore al XIII-lea a instituit Congregazione dei Greci, pentru înființarea unui colegiu grecesc, în scopul formării clerului de rit bizantin. Colegiul a fost fondat în 1577, având intrarea în Via dei Greci, apoi, s-a mutat pe Via del Babuino. În 1580 a fost așezată piatra de temelie a bisericii sub patronajul Sf. Atanasie, care s-a aflat în permanentă luptă cu arianismul, fiind în cinci rânduri silit să-și părăsească postul de episcop și de patriarh al Alexandriei, refugiindu-se inclusiv la Roma. Lucrările de construcție au fost încredințate lui Giacomo della Porta și au fost terminate în 1583. Fațada a fost completată de Martino Longhi il Vecchio, fiind însoțită de două turnuri pentru clopote. În turnul din stânga există un mecanism de orologiu donat de papa Clement al XIV-lea în anul 1771. Personalități legate de biserică Papa Grigore al XIII-lea, ctitorul bisericii Leon Allatios, bibliotecarul colegiului Papa Clement al XIV-lea, donatorul mecanismul orologiului Victor Mihaly de Apșa, mitropolit, a fost hirotonit aici preot în 1863 Augustin Bunea, academician, a fost hirotonit aici preot în 1881 Raymund Netzhammer, călugăr benedictin, rector al colegiului (1904-1905), ulterior arhiepiscop de București Octavian Domide, vicar general al Eparhiei unite de Gherla, deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia Vasile Aftenie, episcop român unit, a obținut aici doctoratul în anul 1925 Iosif Papamihali, martir albanez, a fost hirotonit aici în data de 1 decembrie 1935 Ioan Suciu, episcop român unit, a obținut aici licența în filosofie și teologie Tit Liviu Chinezu, episcop român unit, a obținut aici licența în filosofie Iosif Slipyj, cardinal ucrainean, titular al acestei biserici între 1965-1984 Note Bibliografie Mariano Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma 1891 Christian Hulsen, Le chiese di Roma nel Medio Evo, Firenze 1927 C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, p. 40. M. Quercioli, Rione IV Campo Marzio, in AA.VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, Vol. I, pp. 264-334.
Сант-Атаназио-дей-Гречи

Сант-Атана́зио-дей-Гре́чи (итал. Chiesa di Sant'Atanasio dei Greci, греч. Εκκλησία Αγίου Αθανασίου των Ελλήνων — Церковь Святого Афанасия Греческого) — греко-католическая титулярная церковь византийского обряда в центре Рима, в районе Кампо-Марцио, на Виа дель Бабуино, 149, рядом со знаменитой Испанской лестницей. Была создана Папой Иоанном XXIII 22 февраля 1962 года апостольской конституцией «Prorsus singularia». История В 1573 году папа Григорий XIII, выслушав просьбы албанского религиозного меньшинства Италии о греко-византийском обряде, учредил Конгрегацию греков. Несмотря на сопротивление Общества Иисуса, которое считало более подходящим романизировать общины греческого обряда, в Конгрегации преобладала позиция кардинала Джулио Антонио Санторо об уважении культурной автономии албанского меньшинства. Кардинал предложил создать Греческий коллегиум для религиозного образования восточного духовенства. Строительство проходило под патронатом Папы Григория XIII и ордена иезуитов. Основание Греческого коллегиума было одобрено в 1577 году Григорием XIII, который также приобрёл землю в квартале Виа дель Бабуино для размещения нового института. С момента основания студенты коллегиума были выходцами из итальянско-албанских конгрегаций, к которым присоединились представители других греко-католических общин: мелькиты, греки, украинцы, венгры, болгары, белорусы, румыны, словаки. В 1872 году церковь была передана Конгрегации восточных церквей. В 1873 году по завершении строительства сам понтифик отслужил первую мессу по греческому обряду. 22 февраля 1962 года Папа Иоанн XXIII предоставил титулярную церковь резиденции кардиналов. Архитектура Проект церкви разработал архитектор Джакомо делла Порта, ученик и последователь Микеланджело. Фасад создал Мартино Лонги Старший. Строительство осуществлялось в 1580—1583 годах. Фасад фланкируют две симметричные башни, покрытые куполами. Это довольно редкий тип композиции так называемого двубашенного фасада, характерного для «стиля контрреформации», или трентино (от названия Тридентского собора). По обе стороны от центрального окна имеются две надписи, одна на греческом, другая на латинском языке, в честь святого Афанасия Великого, епископа Александрийского. На одной из башен — часы, подаренные церкви Папой Климентом XIV в 1771 году. Интерьер Интерьер церкви имеет план в виде латинского креста с одним нефом, цилиндрическим сводом, и капеллами с каждой стороны. Алтарная часть устроена в форме триконха («трилистника») с тремя апсидами —редкий пример в римской архитектуре. Внутреннее убранство было поручено Франческо Трабаллези, который отвечал за фрески в боковых капеллах. Его сменил в 1585 году Джузеппе Чезаре по прозванию Кавалер д’Арпино, который написал фрески с изображениями Ассунты (Вознесения Мадонны) и Распятия (в правой и левой апсидах). Деревянный иконостас построен в XIX веке и отделяет главный алтарь от нефа, как это принято в восточных литургиях. Титулярная церковь Церковь Святого Афанасия греков является титулярной церковью, кардиналом-священником с титулом церкви Святого Афанасия с 18 февраля 2012 года является румынский кардинал Лучиану Мурешану . Примечания
Sant'Atanasio

Sant'Atanasio, även benämnd Sant'Atanasio dei Greci, är en kyrkobyggnad och titelkyrka i Rom, helgad åt den helige Athanasios. Kyrkan är belägen vid Via del Babuino i Rione Campo Marzio och tillhör församlingen San Giacomo in Augusta. Sant'Atanasio är Greklands nationskyrka i Rom. Beskrivning Kyrkan uppfördes efter ritningar av arkitekten Giacomo della Porta och konsekrerades år 1583. Fasaden präglas av sina två kampaniler. Bland interiörens konstverk märks Bebådelsen av Francesco Trabaldesi samt Bebådelsen och Korsfästelsen av Cavalier d'Arpino. Titelkyrka Sant'Atanasio stiftades som titelkyrka av påve Johannes XXIII år 1962. Kardinalpräster Gabriel Acacius Coussa: 19 mars 1962 – 29 juli 1962 Josyp Slipyj: 22 februari 1965 – 7 september 1984 Vakant: 1984–2012 Lucian Mureșan: 18 februari 2012 – Källor Noter Webbkällor ”Sant'Atanasio dei Greci” (på italienska). info.roma.it. Arkiverad från originalet den 10 mars 2022. https://archive.ph/aFOZT. Läst 10 mars 2022. Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 369. ISBN 88-365-2541-5 Dell'Agli, Antonietta. ”Sant'Atanasio e Collegio Greco” (på italienska). Roma Sacra: guida alle chiese della città eterna (Roma: Cosmofilm) (6): sid. 28–29. ISSN 1126-6546. Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. sid. 118. OCLC 30727273 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 40. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sant'Atanasio.
Stazione di Ozegna

La stazione di Ozegna era una fermata ferroviaria e sorgeva lungo la ferrovia Rivarolo-Castellamonte, attivata nel 1887 quale tratta finale della ferrovia Canavesana, a servizio del centro abitato di Ozegna e di quello a fianco di Agliè, sino al 1986 quando venne disattivata. Storia Parte integrante della nuova linea, fortemente voluta dalla città di Castellamonte, la stazione fu aperta all'esercizio il 25 luglio 1887 contestualmente alla stessa. La concessione, della durata di novant'anni, fu affidata alla società Ferrovia Centrale e tranvie del Canavese (FCC) con Regio Decreto del 18 marzo 1886. In seguito alla fusione con la Società Anonima Ferrovia Torino-Ciriè-Valli di Lanzo, avvenuta il 29 marzo 1933, la società di gestione mutò una prima volta il nome in Ferrovie Torino Nord (FTN) e una seconda nel gennaio 1959 allorché alla FTN subentrò la Società Anonima Torinese Tranvie Intercomunali. La stazione e l'intera linea furono soppresse il 15 aprile 1985. Impianti La stazione disponeva di due binari passanti a cui si aggiungevano ulteriori due binari tronchi a servizio del magazzino merci, posto dal lato opposto rispetto al fabbricato viaggiatori. Quest'ultimo disponeva, peculiarità dell'impianto, di una pensilina in ghisa realizzata in origine a beneficio dei Duchi di Genova, che disponevano altresì di una saletta di attesa riservata soprannominata "reale" allorché volevano recarsi nel proprio castello ducale di Agliè. Completava il fabbricato viaggiatori una saletta di servizio che ospitava il buffet della stazione. Movimento La stazione era servita dai treni regionali diretti alla stazione di Settimo Torinese, in taluni casi prolungati su Torino Porta Susa. Note Bibliografia Clara Bertolini, La Canavesana e la Torino-Ceres, CELID, Torino, 1986. Nico Molino, La ferrovia del Canavese, Elledi, 1986, pp. 70–73. ISBN 88-7649-043-4 Voci correlate Castello ducale di Agliè Ferrovia Rivarolo-Castellamonte stazione di Castellamonte Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Ozegna
Stazione di Sant'Alipio

La stazione di Sant'Alipio era una fermata della ferrovia delle Dolomiti a servizio del comune di Calalzo di Cadore. Inaugurata nel 1921, venne chiusa nel 1964 assieme a ciò che restava della linea. Storia Nel 1915 lo scoppio della Grande Guerra portò i soldati austriaci a realizzare una ferrovia "da campo" (in tedesco, Feldbahn) a scartamento ridotto per il trasporto di munizioni e provviste fra Dobbiaco e Landro con caratteristiche di ferrovia da campo. Finita la guerra, la linea rimase in completo abbandono fino alla primavera del 1919 quando il genio militare italiano intervenne a completare l'intera ferrovia fino a Calalzo, completata nel 1920 previo cambio di scartamento da 750 a 950 mm nelle tratte costruite dagli austriaci, utilizzando fra l'altro materiali posti in opera sulla tranvia Udine-San Daniele, prima che fosse decisa la riapertura di quest'ultima. La linea, e con essa la fermata di Sant'Alipio, venne attivata il 15 giugno del 1921 sotto la direzione militare la linea fino al 1º gennaio 1923 quando l'esercizio fu affidato al Regio Circolo Ferroviario di Bolzano. Nell'estate del 1924 il Ministero dei Lavori Pubblici affidò la concessione per l'esercizio, della linea della durata di 35 anni, alla Società Ferrovie delle Dolomiti (SFD), consociata alla Società Veneta. Il 1 luglio 1929 fu inaugurata la trazione elettrica, che diede forte impulso al traffico ferroviario fino a tutta la seconda guerra mondiale. La fermata venne infine soppressa contestualmente alla chiusura della Calalzo-Cortina, avvenuta il 17 maggio 1964. Note Bibliografia Atlante ferroviario d'Italia e Slovenia. Eisenbahnatlas Italien und Slowenien, Schweers + Wall, Colonia, 2010. ISBN 978-3-89494-129-1. Franco Marinoni, La ferrovia delle Dolomiti, in I Treni Oggi, n. 28, marzo 1983, pp. 13-19. Antonio Bertagnin, La ferrovia delle Dolomiti, in Tutto Treno, n. 65, maggio 1994, pp. 26–36. Evaldo Gaspari, La ferrovia delle Dolomiti, in Tutto Treno, n. 250, marzo 2011, pp. 62–75. Evaldo Gaspari, La ferrovia delle Dolomiti. Calalzo-Cortina d’Ampezzo-Dobbiaco. 1921-1964, Athesia edizioni, Bolzano 2005. ISBN 88-7014-820-3. FENIT 1946 1996, FENIT - Roma, 1996. Piero Muscolino, Ricordi ferrotramviari di viaggi per le Dolomiti (Terza edizione), Calosci, Cortona. Dino Tonon, Storia della ferrovia, Mazzanti Editori, 2000. Voci correlate Ferrovia delle Dolomiti Calalzo di Cadore
Chiesa di Santa Rosalia (Benetutti)

La chiesa di Santa Rosalia è un edificio religioso situato a Benetutti, centro abitato della Sardegna centrale. Consacrata al culto cattolico, fa parte della parrocchia di Sant'Elena, diocesi di Ozieri. Questa e quella di Cagliari sono le uniche due chiese dell'isola ad essere dedite a questa santa. Precedentemente era la seconda parrocchia del comune. Bibliografia Manlio Brigaglia, Salvatore Tola (a cura di), Dizionario storico-geografico dei comuni della Sardegna, Sassari, Carlo Delfino editore, 2009, ISBN 88-7138-430-X. Francesco Floris (a cura di), Enciclopedia della Sardegna, Sassari, Newton&Compton editore, 2007.
San Nicomede, Salsomaggiore

San Nicomede is a Romanesque and Gothic-style, Roman Catholic rural parish church located in the neighborhood of the same name, in Salsomaggiore, province of Parma, region of Emilia Romagna, Italy. History By 870, a church was located at a rural site. The site held a well, still in the crypt, that supposedly was granted healing powers by the saint. The church was previously known as the church of the Fontana Broccola due to this fountain. In 876, the local bishop Vibodo transferred the supposed relics of San Nicomede, martyr of Domitian's persecutions. The structure we see today was constructed over a number of centuries. The crypt dates to its origins, while the apse and nave date to the 14th century. The church was rebuilt in a Lombard-Gothic revival architecture style in 1909. The belltower and façade with rose window and roofline spires was added then. Some of the elements of the crypt are ancient Roman spolia. Its status as a parish church diminished when another church was inaugurated in 1933 in the frazione of Ponteghiara; a formal transfer was completed in 1965. References