NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Karabinjeri

Karabinjeri (tal. Arma dei Carabinieri) posebna su policijska postrojba, koja je u Italiji za razliku od redovitih policijskih snaga pod zapovjedništvom vojnog, a ne policijskog stožera, utemeljeni 1814. godine kada je kraljevskim ukazom osnovan odred ljudi (pješaka i konjanika) koji je i tada, kao i danas, imao dvostruko zaduženje: braniti državu sa svim njezinim institucijama kao vojna postrojba i održavati red i mir kao policijska, s posebnim zadaćama i ovlaštenjima. Od osnutka karabinjeri su nosili odore zagasito modre boje upotpunjene dvorogim šeširom. Kaput u obliku fraka bio je urešen srebrnim gajtanskim ukrasima na ovratniku i manšetama, a epolete su bile i ostale srebrne boje: njihove rese su bijele za karabinjere konjičke postrojbe, a nebeskoplave za pješake. Kao rod vojske karabinjeri su podijeljeni na divizije koje se brinu svaka za svoju oblast, a one se dalje dijele na čete (compagnie), odnosno namjesništva (luogotenenze) koje provode naloge vrhovnog zapovjedništva u jedinicama zvanima postaje (stazioni), što se poput kapilara protežu svim državnim područjem u izravnom dodiru sa stanovništvom. Takvo ustrojstvo karabinjera 1842. bilo je dopunjeno posebnom konjaničkom postrojbom koja je nekoć obnašala dužnost kraljevih tjelohranitelja, potom dužnost tjelohranitelja predsjednika Talijanske Republike, dok im je danas naziv: Karabinjerska pukovnija straže Republike (Reggimento Carabinieri Guardie della Repubblica). Karabinjeri ponosno ističu kako su sudjelovali u svim talijanskim pobjedama u proteklih stotinu i pedeset godina. Posebice su se istaknuli u bitkama s Francuzima oko Grenoblea u srpnju 1815., a za vrijeme talijanskog preporoda ključnu su ulogu odigrali u bitci kod Pastrenga 1848., natjeravši protivnika u bijeg. Upravo im je ta bitka, kao rodu vojske, priskrbila srebrnu medalju za vojne zasluge, dok su brončana odličja zaslužena u bitkama kod Custoze, Milana, Peschiere, Sommacampagne, Staffala i Valeggia. Sudjelovali su i u Krimskom ratu 1855., dok ih se potkraj 19. stoljeća moglo vidjeti i u Eritreji kod Coatita i Senafa. Uoči I. svjetskog rata sudjelovali su u talijansko-turskom ratu, dok su u I. i II. svjetskom ratu bili gotovo na svim bojištima. Karabinjeri su sudjelovali i u svim bitkama protiv mafije i bandi. U poratnim godinama osobito na području Kalabrije, Sardinije i Sicilije. Izvor Jurica Miletić, Karabinjeri: vojnici i policajci, Hrvatski vojnik, broj 23, ožujak 2005. Arhivirana inačica izvorne stranice od 10. listopada 2009. (Wayback Machine) Povezni članci Žandarmerija Vanjske poveznice Arma dei Carabinieri
Carabinieri

De Carabinieri is de verkorte (en veelgebruikte) naam voor l'Arma dei Carabinieri, een nationale politie-organisatie van de Italiaanse Republiek. De Carabinieri zijn een gendarmerie: een militair politiekorps dat ook politiewerk doet in de burgermaatschappij, vergelijkbaar met de Nederlandse Koninklijke Marechaussee en de voormalige Belgische Rijkswacht. Binnen Italië doen Carabinieri politiewerk naast andere politiediensten: de Polizia di Stato, de op financiële misdrijven gerichte Guardia di Finanza en de door gemeenten aangestuurde plaatselijke politie (Polizia Locale). Carabinieri werken ook als militaire politie voor de Italiaanse krijgsmacht. Daarnaast kunnen ze in het buitenland worden ingezet als ordehandhavers in conflictgebieden, bijvoorbeeld als onderdeel van de KFOR-vredesmacht in Kosovo. De Carabinieri werden opgericht in 1814 door Victor Emmanuel I van Sardinië. In de begindagen was een carabiniere een ruiter of voetsoldaat bewapend met een karabijn. Het was de missie van de Carabinieri om de criminaliteit te onderdrukken en de gemeenschap te dienen. Zie ook Gendarmerie Externe link (it) Officiële website van de Carabinieri
Carabinieri

Carabinieri (italiană: [karabiˈnjɛːri]; trecut Arma dei Carabinieri, „Forțele carabinierilor”; trecut Corpo dei Carabinieri Reali, „Corpul Carabinierilor Regali”) sunt jandarmeria națională a Italiei care îndeplinesc în primul rând îndatoriri interne de poliție. Este una dintre principalele agenții de aplicare a legii din Italia, alături de Polizia di Stato și Guardia di Finanza. Ca și în cazul Guardia di Finanza, în contrast cu Polizia di Stato, Carabinierii sunt o forță militară. Ca a patra ramură a Forțelor Armate italiene, acestea se află sub autoritatea Ministerului Apărării. În practică, există o suprapunere semnificativă între jurisdicția Polizia di Stato și Carabinieri, care sunt contactați pe numere de telefon separate de urgență. Carabinierii au puteri de poliție care pot fi exercitate în orice moment și în orice parte a țării și li se permite întotdeauna să transporte armele lor ca echipament personal (pistoale Beretta 92FS). Acestea au fost inițial întemeiate ca forța de poliție a Regatului Sardiniei, precursorul Regatului Italiei. În timpul procesului de unificare italiană, Carabinierii au fost numiți „Prima Forță” a noii organizații militare naționale. Deși Carabinierii au asistat la suprimarea opoziției în timpul domniei lui Benito Mussolini, ei au fost, de asemenea, responsabili pentru căderea sa și multe unități au fost desființate de Germania nazistă în timpul celui de-al doilea război mondial, ceea ce a dus la un număr mare de Carabinieri care au aderat la mișcarea de rezistență italiană. În 2001, au fost separați de armată pentru a deveni o ramură separată a forțelor armate italiene. Note Legături externe Materiale media legate de Carabinieri la Wikimedia Commons en Official Carabinieri website en FIEP - Italian Carabinieri it Carabinieri Association website
Карабинијери

Карабинијери (итал. Arma dei Carabinieri), често неправилно и карабињери, један је од четири рода Оружаних снага Италије, са самосталним положајем у оквиру Министарства одбране Италије. То је војнополицијска јединица у сталној служби јавне безбедности. Униформа Обична црна униформа је и у зимском и у летњем периоду (разликују се само по дебљини тканине), јакна са четири сребрна дугмета, бела кошуља са црном краватом. О карабинијерима Ова војно-полицијска формација је основана 13. јула 1814. Данас броји 118.716 припадника (по подацима из 2011. године). Припадају НАТО алијанси. Марш Марш: La Fedelissima. Мото Мото карабинијера је «NEI SECOLI FEDELE» (Увек веран). Мото је настао 1914. као хералдички мото одобрен од стране полиције Виториа Емануела III 10.11.1933. у примени закона марта 24, 1932 н. 293, који обухвата одреднице оружја за италијанску војску. Празник Датум 5. јуна, био је ангажован као празник карабинијера, у обележавању 5. јуна 1920, на дан који је освојио златну медаљу за војне заслуге и храброст за учешће карабинијера у рату. Мотивација која је пратила медаљу гласи:"Rinnovellò le sue più fiere tradizioni con innumerevoli prove di tenace attaccamento al dovere e di fulgido eroismo, dando validissimo contributo alla radiosa vittoria delle armi d'Italia". Химна Химну Девица Фиделис (ита.Virgo Fidelis) је компоновао професор Марио Скоти који се води у везу са текстом, а музика је дело Доменика Фантинија. Чинови Возила
Parc forestier de Poggio Neri

Le parc forestier de Poggio Neri (en italien : Parco forestale di Poggio Neri) est un parc public situé à Sassetta dans la province de Livourne, en Toscane. Territoire Le parc occupe une superficie d'environ 700 ha, au sein du domaine domanial appelé Sassetta (735 hectares), caractérisé par la présence de châtaigniers, de chênes verts et de chênes et faisant partie de la forêt agricole régionale. Patrimoine de la Toscane. Historique L'idée de créer le parc est née entre les années 1970 et 1980 à l'initiative des communes du Val di Cornia (it), qui ont fondé un consortium pour l'identification des zones à utiliser comme parc territorial public. Le complexe a été formalisé et inauguré en 1993 avec la création de la Società Parchi Val di Cornia spa et complété dans les années 2000 avec la création d'espaces touristiques équipés. Dans les années 2007-2009, le district Val di Cornia et le Parchi Val di Cornia thermal ont proposé la reconnaissance régionale du parc Poggio Neri comme espace naturel protégé d'intérêt local, qui n'a pas encore été obtenue. À l'intérieur du parc forestier se trouve un « Musée forestier » qui comprend une cabane construite avec des mottes de terre, une exposition en plein air d'outils de bûcheron et une reconstitution illustrant les activités traditionnelles des habitants locaux comme charbonniers et cueilleurs de châtaignes. Flore Dans le parc, la végétation forestière dense est principalement composée de châtaigniers, de chênes verts et de chênes communs. Faune Dans la zone du parc, il existe plus de 200 espèces d'oiseaux, dont le faucon pèlerin. Le hibou moyen-duc est également observé lors des migrations. Parmi les mammifères, il y a le chevreuil et le sanglier, ainsi que le renard, le porc-épic, le hérisson, la belette et la musaraigne. Voir aussi Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Parco forestale di Poggio Neri » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Sassetta Sistema dei Parchi della Val di Cornia Liens externes Site officiel Parco forestaledi Poggio Neri - Parco della Val di Cornia. Portail de la conservation de la nature Portail de la Toscane
San Giovanni Battista de La Salle al Torrino

San Giovanni Battista de La Salle al Torrino ist eine römisch-katholische Pfarr- und Titelkirche, die im 21. Jahrhundert errichtet wurde. Die Kirche trägt das Patrozinium von Johannes Baptist de La Salle und liegt in den Stadtteilen „Poggio Torrino“ und „Torrino Nord“ im Süden Roms. Geschichte Die Kirche wurde zwischen 2007 und 2009 nach einem Entwurf von Giuseppe Spina gebaut. Die dazugehörige Pfarrei wurde bereits am 1. Oktober 2000 durch Kardinalvikar Camillo Ruini. An der Grundsteinlegung 2007 nahm Rino Fisichella, Weihbischof in Rom, teil. Sie verfügt über ein Wandgemälde von Mario Caffaro Rore aus dem Jahre 1960, das Johannes Battista beim Unterrichten von Kindern zeigt. Die Weihe der Kirche erfolgte am 12. Dezember 2009 durch Kardinalvikar Agostino Vallini. Papst Benedikt XVI. zelebrierte 2012 in der Kirche eine Messe. Sie beherbergt Reliquien von Giovanni Battista de la Salle, Johannes Vianney, Johanna Franziska von Chantal und Papst Johannes XXIII. Papst Franziskus verlieh der Kirche am 30. September 2023 den Rang einer Titelkirche und wies sie am gleichen Tag Stephen Chow Sau-yan zu. Die Besitzergreifung erfolgte am 22. Oktober desselben Jahres. Weblinks Offizielle Website Eintrag zu San Giovanni Battista de La Salle al Torrino auf gcatholic.org (englisch) Einzelnachweise
San Giovanni Battista de La Salle al Torrino

San Giovanni Battista de La Salle al Torrino is a 21st-century parochial church and titular church on the southwest edge of Rome, dedicated to Jean-Baptiste de La Salle. History The church was built in 2007–09 and designed by Giuseppe Spina. It features a 1960 mural painting by Mario Caffaro Rore which covers 60 m2 (650 sq ft) and depicts Jean-Baptiste de La Salle teaching children. Pope Benedict XVI celebrated Mass in the church in 2012. It claims relics of de la Salle, John Vianney, Jane Frances de Chantal and Pope John XXIII. On 30 September 2023, Pope Francis made it a titular church to be held by a cardinal-priest. Cardinal-protectors Stephen Chow (2023–present) References External links Official website
Chiesa di San Giovanni Battista de La Salle

La chiesa di San Giovanni Battista de La Salle è una chiesa di Roma, nella zona Torrino, in via dell'Orsa Minore. È una delle nuove chiese di Roma: i lavori di costruzione, iniziati nel 2007 su progetto degli architetti Giuseppe Spina e Alfonso Spina, si sono conclusi nel 2009; è stata consacrata dal cardinale vicario Agostino Vallini il 12 dicembre 2009. La chiesa ospita un grande dipinto di Mario Caffaro Rore che raffigura San Giovanni con i bambini donato dai fratelli delle scuole cristiane di Torino. La chiesa è sede della parrocchia omonima, istituita dal cardinale Camillo Ruini il 1º ottobre 2000. Inoltre è sede del titolo cardinalizio di San Giovanni Battista de La Salle istituito da papa Francesco il 30 settembre 2023. Il 4 marzo 2012 ha ricevuto la visita pastorale di papa Benedetto XVI. Oltre al patrono Battista de La Salle, il tempio custodisce le reliquie di altri tre santi: Giovanni Maria Vianney, Giovanna Francesca De Chantal e papa Giovanni XXIII. Inoltre, è uno dei pochi luoghi di culto del Lazio, nei quali avviene l'Adorazione Eucaristica perpetua. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Giovanni Battista de La Salle Collegamenti esterni Consacrazione della chiesa, su romasette.it. Scheda della parrocchia dal sito della Diocesi di Roma, su diocesidiroma.it. Foto della chiesa (JPG), su 1.bp.blogspot.com. Visita pastorale di papa Benedetto XVI
Igreja de São João Batista de La Salle

A Igreja de San Giovanni Battista de La Salle é uma igreja em Roma, na região de Torrino, na Via dell'Orsa Minore. É uma das novas igrejas de Roma: as obras de construção, iniciadas em 2007 com base num projeto dos arquitetos Giuseppe Spina e Alfonso Spina, foram concluídas em 2009; foi consagrada pelo Cardeal Vigário Agostino Vallini em 12 de dezembro de 2009. A igreja abriga uma grande pintura de Mario Caffaro Rore representando São João com as crianças, doada pelos Irmãos das Escolas Cristãs de Turim. A igreja é a sede da paróquia de mesmo nome, estabelecida pelo Cardeal Camillo Ruini em 1º de outubro de 2000. É também a sede do título cardinalício de San Giovanni Battista de La Salle estabelecido pelo Papa Francisco em 30 de setembro de 2023. Em 4 de março de 2012 recebeu a visita pastoral do Papa Bento XVI. Além do padroeiro João Batista de La Salle, o templo abriga as relíquias de outros três santos: João Maria Vianney, Joana Francisca de Chantal e o Papa João XXIII. Além disso, é um dos poucos locais de culto no Lácio onde ocorre a Adoração Eucarística perpétua. Referências
Santa Maria della Rotonda

Santa Maria della Rotonda —’a Ritonna en el dialecte d'Albano Laziale, antigament conegut com a Santa Maria Maggiore, és un important santuari marià del Laci, situat en la ciutat d'Albano Laziale, en la Ciutat metropolitana de Roma Capital, en l'àrea dels Castells Romans. El santuari ocupa un antic edifici rodó de construcció romana notable del segle i, relligat a la vil·la de Domiziano a Castel Gandolfo, que va ser antigament un nimfeu o, segons altres hipòtesis, un temple. L'edifici va ser convertit a l'ús cristià a l'època de Constantí el Gran o en el període entre el segle x i el xi. Probablement gestionat en els primers segles de la seva existència per religiosos de ritu bizantí, va ser erigit per sors agustinianes a partir del Trecento fins al 1444 i seguidament va ser assignat als religiosos girolamini de la basílica dels Sants Bonifaci i Alessio a l'Aventí a Roma, que el van tenir fins al 1663, any en què el santuari va ser adquirit per la diòcesi suburbicària de Albano amb l'objectiu d'instal·lar-hi el seminari episcopal. Entre el 1708 i el 1799 la direcció del seminari i del santuari va passar als pares Escolapis. De llavors ençà, el santuari és de propietat diocesana i és agregat a la parròquia de la basílica seu de San Pancrazio. Avui és classificat entre els monuments arquitectònics tutelats pel Laci. Note
Palazzo Fiano al Corso

Palazzo Fiano al Corso, conhecido também como Palazzo Peretti Ottoboni Fiano, é um palácio neorrenascentista localizado na esquina da Piazza di San Lorenzo in Lucina com a Via del Corso, no rione Colonna de Roma. História A parte mais antiga da estrutura deste palácio remonta ao século XIII, um edifício construído para o cardeal inglês Hugo de Evesham (Ugone Atratus di Evesham) e utilizado até o começo do século XV como residência dos cardeais titulares de San Lorenzo in Lucina. O edifício foi ampliado muitas vezes nesta época, incluindo com a compra de algumas residências localizadas do outro lado da Via del Corso. No início do século XVI, o palácio ganhou fama novamente quando foi residência do cardeal português Jorge da Costa (titular entre 1488 e 1508), que ocupava um apartamento situado num arco construído sobre um antigo arco romano que atravessava a Via del Corso para interligar as propriedades e que, por isso, ficou conhecido como Arco di Portogallo. Em 1568, durante as obras de assentamento das fundações do futuro palácio Fiano, foram descobertos os primeiros restos conhecidos do Altar da Paz. Em 1624, o edifício foi comprado pelo príncipe Michele Peretti, parente do papa Sisto V, que realizou uma nova ampliação. O papa Alexandre VII Chigi (r. 1655-1667) realizou várias obras na parte central da Via del Corso, onde ficava o Palazzo Chigi, residência de sua família, que resultaram na demolição do Arco di Portogallo (pois ele estreitava a largura da via). No final do século XVII, as propriedades dos Peretti dos dois lados da rua foram adquiridas por Marco Ottoboni, um parente de Alexandre VIII; ele era duque de Fiano e o palácio na Piazza di San Lorenzo in Lucina passou a ser conhecido como Palazzo (Ottoboni di) Fiano e o que ficava do outro lado da Via del Corso (altura do número 157-160), como Palazzo Ottoboni Boncompagni, pois a única filha de Marco Ottoboni se casou com um Boncompagni. Em 1859, novas escavações foram realizadas abaixo do palácio nas quais foram recuperados diversos fragmentos do friso lateral do Altar da Paz. Em 1898, o complexo foi vendido ao rico comerciante Edoardo Almagià. Em julho de 1903, o novo proprietário autorizou novas escavações e foram recuperados mais 53 fragmentos. Finalmente, em 1937, por ocasião das comemorações dos 2 000 anos do nascimento de Augusto, novas técnicas foram empregadas numa última escavação realizada no local. Todos estes esforços culminaram na reconstrução do Altar ocorrida em 1938 no Lungotevere in Augusta. Descrição A fachada se apresenta em três pisos com janelas de tímpano triangular no primeiro, arquitravadas no segundo e quadradas no terceiro, se abre em dois portais encimados por varandas, sendo que somente uma delas ainda funciona, a no número 4 da Piazza. Ele leva a um pátio interno onde está uma fonte encimada por uma águia coroada pousada sobre um globo sustentando por três dragões. Referências
Палаццо Фиано аль Корсо

Палаццо Фиано аль Корсо, также известный как Палаццо Перетти Оттобони Фиано или просто Палаццо Фиано (итал. Palazzo Fiano al Corso, Palazzo Peretti Ottoboni Fiano, Palazzo Fiano[) — дворец в стиле неоренессанса в Риме, расположенный на углу площади Сан-Лоренцо-ин-Лучина с Виа-дель-Корсо, в районе Колонна. История Первая постройка на этом месте датируется XIII веком и была возведена для английского кардинала Хью из Ившема. В XV веке палаццо использовали в качестве резиденции кардиналов Сан-Лоренцо-ин-Лучина. На протяжении веков здание многократно расширялось, в том числе за счет приобретения некоторых резиденций, расположенных на другой стороне Виа дель Корсо. В начале XVI века дворец стал известен как резиденция португальского кардинала Жоржи да Кошты (титул с 1488 по 1508 год), который занимал апартаменты, построенные над древней римской аркой, пересекающей Виа дель Корсо и использовалась для соединения владений, и из-за этого она получила название Арка Портогалло. В 1542 году дворец был отреставрирован кардиналом Эрколе Гонзагой из Мантуи, который разместил здесь свой двор. Позднее во дворце жил его племянник, кардинал Франческо Гонзага, который разместил в здании свою коллекцию произведений искусства. В 1568 году во время работ по укреплению фундамента будущего дворца Фиано были обнаружены первые фрагменты рельефов Алтаря Мира императора Августа, выдающегося памятника древнеримского искусства. В 1624 году здание было приобретено князем Микеле Перетти, родственником папы Сикста V, который осуществил дальнейшие перестройки. Папа Александр VII Киджи в 1655—1660 осуществил ряд преобразований в центральной части Виа дель Корсо, где располагается Палаццо Киджи, семейная резиденция, что привело к сносу Португальской арки с целью расширения улицы. К концу XVII века поместья Перетти по обеим сторонам Корсо были приобретены Марко Оттобони, родственником Александра VIII; он был герцогом Фиано, а дворец на площади Сан-Лоренцо в Лучине стал известен как Палаццо (Оттобони ди) Фиано, здания на другой стороне Виа дель Корсо — как Палаццо Оттобони Бонкомпаньи, поскольку единственная дочь Марко Оттобони вышла замуж за Пьетро Грегорио Бонкомпаньи. В 1859 году под дворцом были проведены дополнительные раскопки, которые позволили обнаружить несколько других фрагментов, относящихся к боковому фризу Алтаря Мира. В 1898 году комплекс был продан коммерсанту Эдоардо Альмагии. Дальнейшие раскопки были проведены в июле 1903 года, в ходе которых было обнаружено еще 53 фрагмента. Затем в 1937 году, по случаю двухтысячелетия со дня рождения древнеримского императора Октавиана Августа, для дальнейших раскопок были применены новые методы, с помощью которых были извлечены новые фрагменты. Они были использованы для реконструкции Алтаря, полностью восстановленного в 1938 году. Примечания
Chiesa di Santa Maria Assunta (Barbarano Romano)

La chiesa di Santa Maria Assunta è la parrocchiale di Barbarano Romano, in provincia e diocesi di Viterbo; fa parte della zona pastorale di Vetralla. Storia La prima citazione di una chiesa a Barbarano Romano risale al 1072. La chiesa fu riedificata nel 1292 per volere dell'arciprete Nicolò di Bevagna; la consacrazione venne impartita il 23 novembre 1337. L'edificio fu poi ristrutturato nel 1537. Nel corso del Seicento l'interno della chiesa subì delle migliorie e degli abbellimenti: nel 1618 venne realizzato il fonte battesimale, nel 1635 fu donato un quadro raffigurante la Madonna col Bambino, nel 1638 si costruì l'altare di San Domenico e nel 1672 venne rifatto il pavimento. Nel 1749 iniziarono i lavori di costruzione dell'attuale parrocchiale, ma, nel 1752, quando questa poteva dirsi completata, crollò il tetto. Allora fu incaricato di rifare il tetto l'architetto Michele Lucatelli da Roma, il quale fece riedificare il tetto, dopo aver apportato delle modifiche al progetto originario. La chiesa venne consacrata l'11 maggio 1834 dal vescovo di Viterbo e Tuscania Gaspare Bernardo Pianetti. L'edificio subì un intervento di restauro nel 1861. Il 6 maggio 1978 tetto crollò una seconda volta; i lavori di riparazione procedettero talmente alacremente, che la chiesa fu riaperta già il 2 giugno dello stesso anno. In chiesa sono conservate diverse opere d'arte di pregio: Ad un altare laterale è un dipinto eseguito da Alessandro Mattia da Farnese nel 1662 con l'Adorazione dei Pastori in cui la compostezza della composizione e la purezza levigata delle forme mostrano i riferimenti al Domenichino e specialmente al Sassoferrato, tipici del pittore. Ad un altro altare è una pala firmata da Michele Rocca detto Parmigianino il Giovane, raffigurante Santa Barbara con San Giuliano confessore, San Quirico martire e la Santissima Trinità. Eseguita tra il 1698 e il 1704, è una delle poche opere del Parmigianino il Giovane cronologicamente definite. In chiesa è anche un trittico con sportelli apribili a due facce con Cristo Salvatore, la Vergine e Santi di Ventura Salimbeni. Note Voci correlate Diocesi di Viterbo Barbarano Romano Parrocchie della diocesi di Viterbo Regione ecclesiastica Lazio Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Maria Assunta Collegamenti esterni parrocchia di SANTA MARIA ASSUNTA, su parrocchiemap.it.