NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grand Stand Arena

La Grand Stand Arena, ufficialmente BNP Paribas Arena, è un impianto sportivo di Roma. È il secondo stadio da tennis, per capienza, del complesso sportivo del Foro Italico. La struttura ospita regolarmente manifestazioni sportive, annualmente gli Internazionali d'Italia di tennis, e spettacoli musicali. Storia Nel 2012, al posto del vecchio "campo n. 10" fu costruito un nuovo stadio con la capacità di 3 500 posti a sedere, chiamandolo SuperTennis Arena. L'anno seguente l'arena fu rivista avvicinando gli spalti al campo e incrementandone la capacità di ulteriori 1 000 posti a sedere. Nel 2014 cambiò denominazione in Grand Stand Arena, e successivamente, nel 2017, in NextGen Arena (pur rimanendo comunemente chiamata Grand Stand Arena) aumentandone ancora i posti per una capienza totale di 5 500 spettatori. Nel 2019 l'impianto viene ufficialmente denominato "TFS X.o" ("Temporary Flexible Stadium") e ricostruito al posto della NextGen Arena, per ottenere un miglior impatto e una migliore funzionalità rispetto alla precedente struttura, aumentandone la capienza da 5 500 a 6 550 posti a sedere. La costruzione iniziò nel mese di aprile del 2019, per concludersi con l'inaugurazione del successivo 6 maggio, in tempo per gli Internazionali d’Italia di quell'anno. Per i primi dieci anni il CONI dispone dell'impianto a noleggio, per poi entrarne in possesso ad un prezzo simbolico. Dal 4 all'8 settembre del 2019 l'impianto ospitò le finali del World tour di beach volley, trasformando temporaneamente per l'evento il campo da tennis in terra rossa in un campo da sabbia per il beach volley. Per l'edizione 2026, l'impianto viene nuovamente ristrutturato e riposizionato all'interno dello Stadio dei Marmi, con la denominazione commerciale di "BNP Paribas Arena". La nuova struttura prevede inoltre un incremento della capienza, passando da 6550 a 7000 posti a sedere. Struttura Fino al 2025 l'impianto fu caratterizzato da una struttura leggera e modulare, concepita per l’adattabilità. Ebbe una struttura di 800 tonnellate di acciaio con rivestimenti in polivinilcloruro riciclato e pavimenti in pannelli zincati. La curva sud venne resa trasformabile in un palco. Note Voci correlate Circolo del Tennis del Foro Italico Stadio Nicola Pietrangeli Stadio Centrale del Tennis Foro Italico Internazionali d'Italia Collegamenti esterni Sito ufficiale, su flexarena.com.
Grand Stand Arena

A Grand Stand Arena é a segunda maior quadra de tênis do complexo esportivo Foro Italico, em Roma. É uma arena multifuncional, adequada também para receber shows e outros esportes. Histórico Em 2012, no lugar da antiga quadra n.10, foi construído um novo estádio com capacidade para 3.500 lugares e denominado "SuperTennis Arena". No ano seguinte, a arena foi revisada, aproximando as arquibancadas do campo e aumentando a capacidade em 1000 lugares. Em 2014 mudou seu nome para "Grand Stand Arena" e em 2017 para "NextGen Arena", aumentando ainda mais o número de assentos. A atual "Grand Stand Arena" (ou TFS X. de "Temporary Flexible Stadium") foi construída em 2019 para obter um melhor impacto e melhor funcionalidade do que a anterior. É caracterizada por uma estrutura leve e modular, projetada para adaptabilidade. Tem uma estrutura de aço de 800 toneladas com revestimento de cloreto de polivinila reciclado e pisos de painéis galvanizados. A capacidade aumentou de 5.000 para 7.000 lugares e a curva sul foi convertida em palco. A construção começou em abril de 2019, para ser concluída a tempo para o Internazionali d’Italia daquele ano. Nos primeiros 10 anos, o CONI detém os direitos para alugar a arena. Ver também Circolo del Tennis del Foro Italico Stadio Nicola Pietrangeli Stadio del tennis di Roma Internazionali d'Italia Foro Italico Referências Ligações externas Website oficial
Chiesa della Beata Vergine Assunta (Alessandria, Valmadonna)

La chiesa Santa Maria Assunta è la parrocchiale di Valmadonna, frazione di Alessandria, in provincia e diocesi di Alessandria; fa parte della zona pastorale di Valenza. Storia L'originaria cappella di Valmadonna sorse in epoca medievale; la prima citazione che ne attesta l'esistenza risale al 1217 ed è contenuta nella bolla di papa Onorio III. La comunità valmadonnese divenne una rettoria nel 1729, mentre la nuova chiesa fu costruita nel 1739. Nel 1885, grazie a un lascito di 20000 lire da parte della contessa Costanza de' Porzelli, si provvide a riedificare la facciata su disegno dell'ingegner Ferraris; nel 2009 questa fu interessata da un intervento di ristrutturazione. Descrizione Esterno La facciata a capanna della chiesa, rivolta a meridione, è suddivisa da una cornice marcapiano in due registri, entrambi caratterizzati da un corpo centrale più avanzato; quello inferiore presenta il portale maggiore, protetto dal protiro timpanato, gli ingressi laterali, sovrastati da piccoli rosoni, e due grossi contrafforti laterali, mentre quello superiore, abbellito da colonne corinzie e coronato da statue, una trifora e due nicchie. Annesso alla parrocchiale è il campanile a base quadrata, ripartito in più ordini da cornici; la cella presenta una monofora per ogni lato ed è coronata dalla guglia piramidale. Interno L'interno dell'edificio si compone di tre navate, separate da pilastri sorreggenti la trabeazione modanata sopra cui si imposta la volta a botte, mentre l'area in cui si incrocia il transetto è coperta da una cupola; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, rialzato di alcuni gradini e chiuso dall'abside a tre lati. Note Voci correlate Diocesi di Alessandria Regione ecclesiastica Piemonte Parrocchie della diocesi di Alessandria Valmadonna Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa della Beata Vergine Assunta Collegamenti esterni Parrocchia di BEATA VERGINE ASSUNTA, su parrocchiemap.it. URL consultato il 4 novembre 2021.
San Pantalon

The Chiesa di San Pantaleone Martire, known as San Pantalon in the Venetian language, is a church in the Dorsoduro sestiere of Venice, Italy. It is located on the Campo San Pantalon (square), and is dedicated to Saint Pantaleon. The 17th-century Chiesa di San Pantalon is a parish church of the Vicariate of San Polo-Santa Croce-Dorsoduro. Architectural elements San Pantalon is particularly well known for its immense ceiling painting, depicting The Martyrdom and Apotheosis of St Pantalon. It was painted on canvas by Gian Antonio Fumiani between 1680 and 1704, when he fell to his death from the scaffolding, although some sources date his death to six years after he stopped work on the San Pantalon ceiling. Other notable works include Coronation of the Virgin by Antonio Vivarini and Giovanni d'Alemagna in the Chapel of the Holy Nail and St Pantalon healing a Boy, the last work by Veronese, originally commissioned for the high altar. Assessments of the Fumiani fresco Modern critics note that the dramatic sotto in su canvas marks the entry of Bolognese quadratura to Venice; Fumiani had studied with the perspective painter Domenico degli Ambrogi. John Ruskin, in his typical disdain of all post-Quattrocento works, described the ceiling oil painting as a: sorrowful lesson...All the mischief that Paul Veronese did may be seen in the halting and hollow magnificences of them;—all the absurdities, either of painting or piety, under afflatus of vile ambition. Roof puffed up and broken through, as it were, with breath of the fiend from below, instead of pierced by heaven's light from above; the rags and ruins of Venetian skill, honour, and worship, exploded all together sky-high. Miracles of frantic mistake, of flaunting and thunderous hypocrisy,—universal lie, shouted through speaking-trumpets...(It is) the most curious example in Europe of the vulgar dramatic effects of painting. John Crowley's novel The Solitudes, his first volume in the Ægypt series, has an extended response to the painting. References External links Satellite image from Google Maps
Iglesia de San Pantaleón (Venecia)

La Iglesia de San Pantaleón (en dialecto veneciano, Chiesa di San Pantalon) es un edificio religioso situado en Campo San Pantalon en el sestiere de Dorsoduro (Venecia, Véneto, Italia), perteneciente al patriarcado de Venecia. La última reconstrucción se inició en 1668, consagrándose en 1745. Historia Pantalón es la denominación véneta del nombre del santo mártir. El edificio es de orígenes antiguos, pero se ignora la fecha precisa de la fundación. En 1009, siendo dogo de Venecia Ottone Orseolo, fue reconstruida por la familia Giordani y posteriormente sufrió nuevas reformas y consagraciones. El aspecto actual se debe a la reconstrucción iniciada en 1668 sobre proyecto de Francesco Comino, cuando la vieja iglesia fue demolida por ser peligrosa. Fue inaugurada definitivamente en 1745, año en el que fue nuevamente consagrada por el Patriarca Alvise Foscari. En cuanto parroquial, San Pantaleón está actualmente comprendida en el Vicariato de San Polo-Santa Croce-Dorsoduro, parte del Patriarcado de Venecia. La circunscripción de la parroquia era muy vasta. En 1810 se redujo notablemente con la institución de las parroquias de los Frari y de la Santa María dei Carmini y con la ampliación de aquella de la San Nicolás de Tolentino. La fachada quedó incompleta. Interior La iglesia es destacada por la pintura del techo, El martirio de San Pantaleón, obra de Gian Antonio Fiumani, pintada entre 1680 y 1704. No se trata de un fresco, sino de una vastísima pintura sobre tela, probablemente la más grande del mundo. Se dice que Fiumani, después de veinticuatro años de trabajo, murió por caída del andamio mientras lo terminaba. Otra pintura interesante es San Pantaleón que sana a un niño, última obra de El Veronés (1587). En la capilla del Sacro Chiodo, destaca la Coronación de la Virgen de Antonio Vivarini y Giovanni d'Alemagna (1444) y una Anunciación de mediados del Trecento atribuida a Paolo Veneziano. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de San Pantaleón.
Église San Pantalon

L'église San Pantalon est une église catholique de Venise, en Italie. Elle est située dans le sestiere/quartier de Dorsoduro. San Pantalon est la forme vénitienne de saint Pantaléon Situation L'église est située dans le sestiere de Dorsoduro, Contrade San Pantalon (contrade = subdivision de sestiere). La façade sud s'ouvre sur le Campo San Pantalon et une partie de sa face est donne sur la calle du même nom (calle est la rue ou ruelle vénitienne typique, nichée entre deux rangées continues de bâtiments). Le reste de l'édifice est entouré de maisons privées. Description Extérieur La façade qui aurait dû être recouverte de marbre est restée en brique. Elle est dotée d'une fenêtre thermale. Intérieur Immense peinture sur toile de 61.2 m × 46.0 m. La toile du plafond réalisée par Gian Antonio Fumiani représente Le Martyre et la gloire de saint Pantaléon (1684-1704) Œuvre qui représente Saint-Pantaléon reçu au Paradis. Une toile dont le célèbre artiste Gian Antonio Fumiani a consacré presque 25 ans de sa vie ; la légende dit qu'il y est même mort des suites d'une chute. Une toile aux détails fulgurants et fascinants que l'on ne peut admirer en profondeur qu'avec des jumelles. Une toile sublime représentant le martyre et la gloire de saint Pantaléon, d'où le nom de l'église. Œuvres conservées dans l'église Vierge au pavot, 1325 de Paolo Veneziano Couronnement de la Vierge, 1444 d'Antonio Vivarini et Giovanni d'Alemagna Conversion de saint Pantaléon par Véronèse, vers1580 (huile sur toile, 277 × 160 cm) L'orgue C'est une œuvre de Gaetano Callido de 1803 inscrite sous le N°400. Le buffet et la cantoria sont de Pietro Checchia. La réplique de la Sainte Maison de Lorette Dans l'église San Pantalon a été construit en 1744 par le curé de l'église une copie parfaite de la Sainte Maison de Lorette. Elle permet de voir une sculpture en bois de la Madone de Lorette et des fresques de Pietro Longhi. Notes et références Voir aussi Liste des églises de Venise Liens externes De'pievani della chiesa di S. Pantaleone in Venezia cenni storico-critici, par Andrea Salsi Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Venise
San Pantaleone (Velence)

A San Pantaleone-templom (olaszul Chiesa di San Pantaleone) Velence történelmi belvárosának egyik kis katolikus temploma. A Dorsoduro negyedben helyezkedik el. Névadója Szent Pantaleone († Nicomedia di Bitinia, Kr. u. 305. július 27.), Galerius császár orvosa, a Diocletianus császár idején zajló keresztényüldözések mártírja, az orvosok egyik védőszentje. Homlokzata befejezetlen maradt, mellőz mindennemű díszítést. Bent a hajómennyezeten egy vászonra festett alkotás vonja magára a tekintetet, mely a szent életének jeleneteit ábrázolja. G. Antonio Fumiani festő e kép alkotása közben leesett a festőállványról és a balesetben elhunyt. A művészt itt helyezték végső nyugalomra. A harmadik kápolnában Veronese és tanítványainak két műve csodálható meg Szent Bernátról. A második kápolna főoltárát Veronese Szent Pantaleone meggyógyít egy gyermeket (1587) című freskója diszíti. A bal oldali kápolna a főoltár mögött: Giovanni d’Alemagna és Antonio Vivarini: Mária megkoronázása (1444) című alkotásával büszkélkedhet. Források Alta Macadam: Velence (Blue Guide sorozat), Corvina Kiadó, Bp. 1994. ISBN 963-13-3888-6
Chiesa di San Pantalon

De Chiesa di San Pantalon, officieel de Chiesa di San Pantaleone Martire, is een katholieke kerk in de sestiere Dorsoduro in de Italiaanse stad Venetië. De kerk is gewijd aan San Pantalón, de Venetiaanse naam van de martelaar Pantaleon. De heilige Pantaleon van Nicomedia in Bithynië heeft altijd een bijzondere devotie door de Venetianen genoten. Geschiedenis Op de plaats waren, minstens sinds 1161, al eerdere kerkgebouwen gevestigd. De huidige kerk werd gebouwd tussen 1684 en 1704, naar plannen van de architect Francesco Comin uit Treviso. Hij besloot de lengteas van de nieuwe kerk negentig graden te draaien ten opzichte van de positionering van de afgebroken kerk, zodat de gevel direct op het plein Campo di San Pantalon gericht was. De positie en oriëntatie van de vorige kerk kan afgeleid worden uit de geschetste Venetiaanse plannen van Jacopo de'Barbari uit 1500. De kerk werd ingewijd in 1745 door patriarch Alvise Foscari. De voorgevel bleef onafgewerkt. Plannen voor een marmeren gevelbekleding werden niet uitgevoerd, mogelijk om financiële redenen. De kerk is vooral gekend door het schilderij Martirio e gloria di san Pantaleone tegen het plafond van het schip. De Italiaanse kunstschilder Giovanni Antonio Fumiani werkte ononderbroken aan het stuk van 1680 tot 1704. Het is geen fresco maar een schilderij op doek met olieverf, op een gigantisch doek van 443 vierkante meter. Er worden gelijkenissen opgemerkt met de Triomf van Ignatius, een fresco afgewerkt in 1685 door Andrea Pozzo tegen het plafond van de Sant'Ignazio di Loyola in Campo Marzio te Rome. Een ander opmerkelijk schilderij in de San Pantalon is het San Pantalon che risana un fanciullo, het laatste kunstwerk gecreëerd door Paolo Veronese in 1587. In de cappella del Sacro Chiodo hangt de l'Incoronazione della Vergine van Antonio Vivarini en Giovanni d'Alamagna uit 1444 en de Annunciazione, gedateerd rond het midden van de 14e eeuw van Paolo Veneziano.
Igreja de São Pantaleão (Veneza)

A Igreja de São Pantaleão (em italiano: Chiesa di San Pantalon) é um edifício religioso situado no Campo San Pantalon, não muito longe do Campo Santa Margherita, no sestiere de Dorsoduro (Veneza, Itália), pertencente ao patriarcado de Veneza. A última reconstrução foi feita em 1668, consagrando-se o edifício em 1745. Pantalon é a denominação na língua véneta do nome de um santo mártir. O edifício é de origens antigas, mas ignora-se a data precisa da fundação. Em 1009, sendo doge de Veneza Ottone Orseolo, foi reconstruída pela família Giordani e posteriormente sofreu novas reformas e consagrações. A aparência actual deve-se à reconstrução iniciada em 1668 sobre projeto de Francesco Comino, quando a antiga igreja foi demolida por ser perigosa. foi inaugurada definitivamente em 1745, ano em que foi novamente consagrada pelo patriarca Alvise Foscari. Enquanto centro paroquial, São Pantaleão está atualmente compreendida no Vicariato de San Polo-Santa Croce-Dorsoduro, parte do Patriarcado de Veneza. A circunscrição da paróquia era muito vasta, mas em 1810 reduziu-se bastante com a instituição das paróquias dos Frari e da Santa Maria dei Carmini, e com a ampliação da paróquia de São Nicolau de Tolentino. A fachada ficou incompleta. Interior Na igreja é de destacar a pintura do teto, O martírio de São Pantaleão, obra de Gian Antonio Fiumani, pintada entre 1680 e 1704. Não se trata de um fresco, mas de uma vastíssima pintura sobre tela, provavelmente o maior do mundo. Diz-se que Fiumani, depois de 24 anos de trabalho, morreu por queda do andaime enquanto o terminava. Outra pintura interessante é São Pantaleão que cura uma criança, última obra de Veronese (1587). Na capela do Sacro Chiodo, destaca a Coroação da Virgem de Antonio Vivarini e Giovanni d'Alemagna (1444) e uma Anunciação de meados do Trecento atribuída a Paolo Veneziano.
Сан-Панталон (Венеция)

Церковь Сан-Панталон (итал. La chiesa di San Pantalon — церковь Святого Панталона. Расположена в Венеции, в сестиере (районе) Дорсодуро. Находится на площади Сан-Панталон. Сан-Панталон — венецианский «корреспондент» (аналог имени) Святого Пантелеймона, почитаемого в лике великомучеников, целителя. Святой Панталеон Никомедийский Вифинский (San Pantaleone di Nicomedia in Bitinia) всегда пользовался особым почитанием в Венеции: он был врачом, жил между III и IV веками и принял мученическую смерть во время гонений Диоклетиана 27 июля года между 305 и 310 годами. История Сведения о происхождении церкви неопределённы и противоречивы. Существуют данные, что храм был перестроен в 1009 году иорданцами, но другие откладывают дату до 1025 года из-за конкуренции семей Синьоло и Дандоло. Первое письменное известие датируется 1161 годом, когда папа Александр III даровал церкви привилегию. Церковь неоднократно перестраивали. Мемориальная доска в церкви показывает дату 14 июля 1305 года как дату повторного освящения под руководством приходского священника Бартоломео Дандоло. В своём нынешнем виде здание было выстроено в 1668—1686 годах по проекту Франческо Комино. Как приходская церковь Сан-Панталон входит в викариат Сан-Поло-Санта-Кроче-Дорсодуро, входящий в состав Венецианского Патриархата. В 1810 году приход был значительно сокращён с основанием приходов Фрари и Кармини и расширением ранее существовавшего прихода Толентини, церкви которого сегодня она является филиалом. Произведения искусства церкви Наиболее известное произведение искусства церкви — роспись плафона в манере trompe l’oeil обманка работы живописца Джованни Антонио Фумиани «Мученичество и вознесение Св. Пантелеймона» (1680—1704), содержащая сорок сюжетов из жизни святого. Считается, что Фумиани погиб, сорвавшись с лесов во время работы над этой росписью. Роспись не имеет традиционного обрамления, что создает иллюзию перехода потолка на стены. Считается, что это самая большая декоративная роспись в архитектуре площадью более 700 м². В капелле Св. Пантелеймона находится алтарная картина Паоло Веронезе «Чудо Святого Пантелеймона (Святой Пантелеймон, исцеляющий ребёнка)» (1587). В «Капелле Святого Гвоздя» хранится один из гвоздей Истинного Креста и две картины: «Коронование Девы Марии» работы Антонио Виварини и Джованни д’Алеманьи (1444) и «Благовещение» (1350), приписываемое Паоло Венециано. Перед пресвитерием подвешено скульптурное Распятие работы так называемого Мастера Сан-Панталона, неизвестного венецианского художника, который, вероятно, выполнил его в третьем десятилетии XIV века. Незаконно переданное приходским священником в 1935 году торговцу антиквариатом, это произведение, после нескольких переходов из рук в руки в 2016 году вернулось в церковь. В церкви Сан-Панталон имеется точная копия Святого Дома в Лорето, она была построена в 1744 году священником церкви. В церкви можно увидеть «Мадонну Лорето», деревянную скульптуру, а также фрески Пьетро Лонги. Примечания См. также Список церквей Венеции
Церква Джезуаті

Церква Джезуаті або Санта-Марія дель Розаріо (італ. Il Gesuati / Santa Maria del Rosario) — церква у Венеції, розташована в районі Дорсодуро на каналі Джудекка. Була побудована архітектором Джорджо Массарі для ордену домініканців в першій половині XVIII століття. Стельові фрески, що зображають сцени з життя святого Домініка розписував Тьєполо. У церкві знаходяться роботи Т'єполо, Джанбатісти Пьяццетти і Тінторетто. Джерела Buckley, Jonathan: Rough Guide to Venice and the Veneto (5th edn. London. 2001) Antonio Niero and Filippo Pedrocco: Chiesa dei Gesuati arte e devozione (Marsilio, Venice. 1994) no. 8 in the series 'Venezia dal museo alla citta' (This is written in Italian but contains much information and a very full description of the church) Giambattista Piazzetta: Il suo tempo la sua scuola (Marsilio. Venice. 1983) Exhibition Catalogue by Ugo Ruggeri Honour, Hugh: The Companion Guide to Venice (2nd edition. London. 1977) Howard, Deborah: The Architectural History of Venice (London. 1950) (See pp. 199–200) Daniels, Jeffery: Sebastiano Ricci (Hove 1976) Levey, Michael: Giambattista Tiepolo. His life and Art. (Yale University Press 1986) (See pp 81–89 on his work at the Gesuati) Lorenzetti, Giulio: Venice and its Lagoon (1926. 2nd edn 1956) translated by John Guthrie (Lint, Trieste. 1975) Scarpa, Annaliese: Sebastiano Ricci (Milan 2006) (in Italian) Semenzato, Camillo: La scultura veneta del seicento e del settecento (Alfieri, Venice. 1966) (See pp. 62–5 and figs 202–15 on G M Morlaiter and p. 63 and fig 205 on the church) Wittkower, Rudolf: Art & Architecture in Italy 1600–1750 (1st Integrated edition, with corrections. The Pelican History of Art. 1980) Див. також Список церков Венеції
Chiesa della Natività di Maria (Rivarone)

La chiesa della Natività di Maria è la parrocchiale di Rivarone, in provincia e diocesi di Alessandria; fa parte della zona pastorale di Valenza. Storia La zona di Rivarone fu evangelizzata nel IV secolo da san Siro, primo vescovo pavese. Nel 977 il borgo passò sotto il controllo del vescovo di Pavia, per poi essere sottoposto nel giro di pochi anni a quello di Tortona. L'originaria cappella venne ricostruita nel XVI secolo, per poi essere consacrata nel 1577. La chiesa fu parzialmente rifatta nel XVIII secolo, mentre nel 1893 si provvide a realizzare il coro; l'interno dell'edificio venne interessato da un restauro nel 1945. Descrizione Esterno La facciata a salienti della chiesa, rivolta a sudovest e tripartita da quattro lesene corinzie sorreggenti la trabeazione sopra cui si impostano due volute che affiancano il timpano triangolare, presenta al centro il portale d'ingresso architravato e ai lati due nicchie ospitanti altrettante statue. Annesso alla parrocchiale è il campanile a base quadrata, suddiviso in più registri da cornici; la cella presenta su ogni lato una bifora ed è coperta dal tetto a quattro falde. Interno L'interno dell'edificio si compone di un'unica navata, le cui pareti sono scandite da pilastri che sorreggono i costoloni delle volte a crociera; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, a sua volta chiuso dall'abside. Qui sono conservate diverse opere di pregio, tra le quali l'altare maggiore, costruito nel XVIII secolo dal pavese Luigi Giudice, e l'organo, realizzato dalla ditta Lingiardi. Note Voci correlate Rivarone Diocesi di Alessandria Parrocchie della diocesi di Alessandria Regione ecclesiastica Piemonte Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa della Natività di Maria Collegamenti esterni Parrocchia di NATIVITA' DI MARIA, su parrocchiemap.it. URL consultato il 5 novembre 2021.