NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bauxiet

Bauxiet is een sedimentair gesteente dat een belangrijk erts van aluminium vormt. Het bestaat voor een groot deel uit aluminiumoxide, maar er komen afhankelijk van de oorsprong ook verbindingen van titanium, ijzer, vanadium en silicium en mineralen met deze elementen in voor. Bauxiet is genoemd naar het dorp Les Baux-de-Provence in het zuiden van Frankrijk, waar het in 1821 werd ontdekt door de Franse geoloog Pierre Berthier. In 1991 is de winning van bauxiet in Frankrijk gestaakt. Bauxiet wordt verwerkt tot aluminium door het eerst met het Bayerproces in het oxide om te zetten en daaruit door elektrolyse van de smelt het metaal te maken. Dit laatste is het Hall-Héroult-proces en energie-intensief. Aluminiumfabrieken worden daarom vaak naast elektriciteitscentrales gebouwd. Bauxiet is in 1915 in Suriname ontdekt. De opbrengst uit bauxiet was voor het land vele jaren een van de belangrijkste inkomstenbronnen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de vraag naar aluminium groot. De geallieerde luchtvloot werd voor het grootste deel van aluminium gebouwd dat in Suriname was gewonnen. Suriname had in 1950 een aandeel van ruim 25% in de wereldwijde bauxietproductie. Omstreeks 2015 werd de winning van bauxiet er gestaakt. Bauxiet komt in de literatuur en beeldende kunst als motief voor, zo ook in die van Suriname. Dichters als Eddy Pinas en Michaël Slory hebben erover geschreven. Anno 2026 is Australië de grootste leverancier van het mineraal. In de periode 2000 tot en met 2020 is de winning van bauxiet jaarlijks gemiddeld met 5,2% gegroeid. Australië heeft de leidende positie vast kunnen houden, maar er was sprake van een bijzonder hoge groei in Guinee en de Volksrepubliek China. In Indonesië heeft de bauxietwinning recent ook een hoge vlucht genomen, in 2015 was de productie met 202.000 ton marginaal en in 2020 was dit 23 miljoen ton. Guinee had in 2020 de grootste bauxietreserves. De Volksrepubliek China is veruit de grootste verwerker van bauxiet en heeft een wereldwijd marktaandeel van zo'n 50% in de productie van aluminiumoxide. In de Europese Unie is Griekenland het enige land met economisch winbare bauxiet in de bodem. In 1924 werd er 'arm ijzererts' gevonden dat enkele jaren later werd herkend als bauxiet. In 1934 begon de industriële verwerking. De tien landen waar het meeste bauxiet wordt gewonnen staan in de onderstaande tabel. Australië China Guinee Brazilië India Indonesië Rusland Jamaica Kazachstan Saoedi-Arabië
Boksyt

Boksyt – ilasta skała osadowa składająca się głównie z wodorotlenków glinu (hydrargilitu, bemitu lub diasporu), jest głównym źródłem glinu na świecie. Zawiera też minerały ilaste, krzemionkę, tlenki i wodorotlenki żelaza. Nazwa boksyt pochodzi od francuskiego miasteczka Les Baux-de-Provence w południowej Francji, gdzie w 1821 r. francuski geolog i mineralog Pierre Berthier po raz pierwszy odkrył i opisał złoża tej skały. Berthier nazwał tę skałę terre d’alumine des Baux. W 1844 r. Pierre-Armand Dufrénoy wprowadził określenie beauxite, natomiast nazwę bauxite przyjął Henri Sainte-Claire Deville w roku 1861, kiedy po raz pierwszy w historii ruszyła przemysłowa eksploatacja złóż boksytu. Boksyt jest najczęściej koloru czerwonego lub brunatnego, drobnoziarnisty, miękki, słabo spojony lub zwięzły i twardy. W największych ilościach powstaje na miejscu wietrzenia skał glinokrzemianowych w klimacie gorącym. Jest podstawową rudą glinu. Używany też w metalurgii (jako topnik) oraz do wyrobu materiałów ogniotrwałych i szybko twardniejących cementów. Boksyt występuje w dwóch odmianach: laterytowej (krzemianowej) i krasowej (węglanowej). Górnictwo boksytów jest najlepiej rozwinięte w Australii – jej udział w 1995 roku w światowej produkcji sięgał aż 39%. Największe złoża, o dużej zawartości tlenku glinu (do 60%), odkryto w 1955 r. w rejonie Weipa nad Zatoką Karpentaria. Wielkość tego złoża oszacowano wówczas na 2,2 mld ton rudy. Inne wielkie złoża na północnym wybrzeżu tego kontynentu zlokalizowano na Półwyspie Gove (w 1952 r.) oraz w rejonie Admiralty Gulf, a także na wschód od Perth w okolicy Darling Range. Z końcem lat 60. XX w. łączne zapasy boksytów w Australii oszacowano na 3,5 mld ton czystego metalu. Australijski eksport skierowany jest głównie do Japonii. Ponad 30% światowej produkcji boksytów przypada na kraje Ameryki Łacińskiej, zwłaszcza na Jamajkę (9,9%) i Brazylię (8%), a także na Wenezuelę, Surinam i Gujanę. W Afryce wielkim ich producentem jest Gwinea (12% światowego wydobycia). Udział pozostałych państw wynosi poniżej 20%, a są wśród nich – między innymi – Chiny, Indie, Rosja, Kazachstan. W Europie najwięcej boksytów wydobywa się w Grecji (1,7%) i na Węgrzech (1%). Znikomą produkcją charakteryzuje się obecnie Francja, która jeszcze w 1999 roku należała do liczących się producentów tego surowca. W Polsce boksyt występuje m.in. koło Nowej Rudy na Dolnym Śląsku. Światowe wydobycie i zasoby boksytów (dane szacunkowe z 2001 w tys. ton) Poniżej tabela pokazująca zmiany w wydobyciu, jakie nastąpiły w kolejnych latach. (dane w tys. ton obejmujące lata 2007 i 2008) Źródło: U.S. Geological Survey, Mineral Commodity Summaries, styczeń 2009 Przypisy Bibliografia WacławW. Ryka WacławW., AnnaA. Maliszewska AnnaA., Słownik petrograficzny, Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1982, ISBN 83-220-0150-9, OCLC 69507580 . AndrzejA. Bolewski AndrzejA., WłodzimierzW. Parachoniak WłodzimierzW., Petrografia, Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1982, ISBN 83-220-0173-8, OCLC 749339255 .
Bauxită

Bauxita este unul dintre cele mai importante minereuri de aluminiu și se compune în cea mai mare parte din mineralele ce conțin aluminiu ca: gibbsit (hydrargillit) Al(OH)3, boehmit AlO(OH) și diaspor AlO(OH). Bauxita mai poate conține minerale cu fier ca hematit Fe2O3 și goethit FeO(OH), ca și minerale argiloase caolinit și minerale cu un conținut redus în oxizi de titan anataz TiO2. Răspândire Din circa 95 % din bauxita exploatată se obține aluminiu, cantități mai mici sunt folosite la producerea produselor chimice ce conțin aluminiu, în producerea abrazivelor și materialelor rezistente la foc. Un produs auxiliar ce se mai obține în afara aluminiului este galiul.Din bauxita încălzită la temperaturi de 150–200 °C într-o baie alcalină de sodă în recipiente sub presiune va fi separat ulterior aluminiul de aluminat prin metoda Bayer. Formare În geologie se face o deosebire între bauxitele cu silicați (bauxite laterit) de cele cu carbonați, bauxitele ce conțin carbonați (bauxite carstice) care au fost descoperite anterior fiind întâlnite în calcare și dolomite ele apar sub formă de argile fiind intens degradate de acțiunea intemperiilor. Bauxitele cu silicați (bauxitele laterit) fiind în prezent importante din punct de vedere economic, sunt întâlnite frecvent asociate cu roci ca granit, gnais, bazalt, sienit, argilă și șisturi argiloase. Legături externe en USGS Minerals Information: Bauxite Arhivat în 6 mai 2009, la Wayback Machine. en Mineral Information Institute
Bauxit

Bauxit, med kemiska formeln AlOx(OH)3∓2x, från franskans bauxite efter att först ha hittats i Les Baux-de-Provence i södra Frankrike, är en lerliknande, rödbrun jord- eller bergart med korniga eller leriga massor, ur vilken aluminium, koppar och järn kan utvinnas. Jordarten består huvudsakligen av aluminiumhydroxidmineraler som innehåller järnsalter, såsom böhmit, diaspor eller gibbsit. Bauxit är en mycket vanlig jordart. Den bildas av olika bergarter, såsom granit som innehåller mycket aluminium och inte järn som många tror, vittrar sönder och blandas ihop till en aluminiumhaltig lera. Vittringen kallas för lateritbildning, och där förs de flesta beståndsdelarna i bergarten bort med grundvattnet. Bauxiten är ett svårlösligt aluminiumhydroxid, och är då en rest när övriga mineraler förts bort. Bauxit innehåller mellan 25 och 55 viktprocent av aluminium. Det innehåller även några få procent kisel, järn och titan. 1990 var utvinningen av bauxit på 115 miljoner ton. Det förekommer bland annat i Västafrika och i Sydamerika och i Australien; främst i tropiska och subtropiska områden. Australien står för ungefär 31 procent av utvinningen. Bauxit används till framställning av aluminium och föreningar med aluminium, samt vid tillverkning av högeldfasta lergods. Produktionstrender 2007 var Australien en av topproducenterna av bauxit med omkring en tredjedel av världsproduktionen, följt av Kina, Brasilien, Guinea och Indien. Även om efterfrågan på aluminium snabbt ökar är de hittills kända bauxitmalmsreserverna tillräckliga för att klara av världens efterfrågan på aluminium i flera hundra år. Samtidigt medför en ständigt ökande grad av återvinning av aluminium, vilket främst görs för att minska elförbrukningen vid aluminiumtillverkning, att de kända bauxitreserverna kommer att räcka mycket längre än man tidigare trott. a) USA:s gruvbrytning nästan obefintlig. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Bauxit, hämtat från Nationalencyklopedins nätupplaga. Läst 2010-09-21. Noter
Боксити

Бокси́ти — осадові гірські породи, що складаються переважно з оксидів і гідрооксидів алюмінію, а також оксиду заліза та різних домішок (глинистих частинок). Назва походить від місцевості Ле-Бо-де-Прованс на півдні Франції, багатої на поклади бокситів. Головні рудотвірні мінерали бокситів: діаспори, беміт, гібсит, гетит, гідрогетит, гідрогематит, каолініт, шамозит, хлорити, рутил, анатаз, ільменіт, алюмогетит, алюмогематит, сидерит, кальцит, слюди. Характеристики За зовнішнім виглядом боксити дуже різноманітні. Колір їх звичайно червоний, бурувато-коричневий, рідше сірий, білий, жовтий, чорний. За агрегатним станом виділяють боксити щільні (кам'янисті), пористі, землисті, пухкі, глиноподібні; за структурними ознаками — уламкові і конкреційні; за текстурою — коломорфні (однорідні, шаруваті тощо). У зв'язку із різною пористістю густина бокситів змінюється від 1800 до 3200 кг/м³. Боксити утворилися або внаслідок глибокого хімічного перетворення (латеритизації) алюмосилікатних порід в умовах вологого тропічного клімату (латеритні боксити) або внаслідок перенесення продуктів латеритного вивітрювання та їх перевідкладення (осадові боксити). Якість латеритних бокситів, як правило, висока, тоді як осадові боксити мають різну якість. Боксити — головна руда для вилучення глинозему (Al2O3) і алюмінію; використовуються також в абразивній промисловості (алунд (електрокорунд)), в чорній металургії (флюс при виплавці мартенівської сталі), для одержання вогнетривів, спеціальних цементів тощо. Склад Боксити — комплексна сировина; вони містять галій, а також залізо, титан, хром, цирконій, ніобій, рідкісноземельні елементи, основна руда алюмінію. Розповсюдження та видобування Боксити добувають відкритим, рідше підземним способами. Великими запасами бокситів володіють Китай, Угорщина, Австралія, Гвінея, Ямайка, Гаяна, Суринам, Росія, Гана, Гаїті та Домініканська Республіка, Бразилія, Греція, Індія, Туреччина, США, Франція. В Україні вони є на Закарпатті, в Приазов'ї та на Українському щиті. Утворюється зазвичай в умовах тропічного клімату при вивітрюванні порід, що містять алюміній. Основні країни-виробники об'єднані в асоціацію країни-виробників бокситів. Див. також Ресурси і запаси алюмінію Боке (родовище) Література Мала гірнича енциклопедія : у 3 т. / за ред. В. С. Білецького. — Д. : Донбас, 2004. — Т. 1 : А — К. — 640 с. — ISBN 966-7804-14-3. Українська радянська енциклопедія : у 12 т. / гол. ред. М. П. Бажан ; редкол.: О. К. Антонов та ін. — 2-ге вид. — К. : Головна редакція УРЕ, 1974–1985. U.S. Geological Survey, 2020, Mineral commodity summaries 2020: U.S. Geological Survey, 200 p. [Архівовано 7 серпня 2020 у Wayback Machine.], https://doi.org/10.3133/mcs2020. Посилання . Бокси́т // Енциклопедія сучасної України / ред. кол.: І. М. Дзюба [та ін.] ; НАН України, НТШ, Коорд. бюро Енцикл. Сучас. України НАН України. — К. : Поліграфкнига, 2004. — Т. 3 : Біо — Бя. — 695 с. — ISBN 966-02-2682-9. Примітки
Prascorsano

Prascorsano és un comune (municipi) de la ciutat metropolitana de Torí, a la regió italiana del Piemont, situat a uns 35 quilòmetres al nord de Torí. A 1 de gener de 2019 la seva població era de 753 habitants. Prascorsano limita amb els següents municipis: Cuorgnè, San Colombano Belmonte, Canischio, Pratiglione, Valperga, Pertusio i Rivara. Referències
Prascorsano

Prascorsano (piemontesisch Spracusan) ist eine Gemeinde in der italienischen Metropolitanstadt Turin (TO), Region Piemont. Lage und Einwohner Prascorsano liegt knapp 50 km nördlich von Turin. Zur Gemeinde zählen noch die Fraktionen (Frazioni) Cerialdo, Galassola, Pemonte, Prabasone, Tetti und Comunie. Das Gemeindegebiet umfasst eine Fläche von 6 km² und hat 695 Einwohner (Stand 31. Dezember 2024). Die Nachbargemeinden sind Cuorgnè, San Colombano Belmonte, Canischio, Pratiglione, Valperga, Pertusio und Rivara. Bevölkerungsentwicklung Geschichte Der Titel Sant'Andrea weist heute auf die Pfarrkirche im Zentrum der Stadt hin, früher jedoch auf die kleine Friedhofskirche, die heute der Madonna del Carmine (auch S. Maria delle Grazie) geweiht ist. Die Architektur der Kirche lässt sich auf das 12. Jahrhundert datieren, wie der Glockenturm und die im Inneren sichtbaren Eckkapitelle im linken Seitenschiff belegen. Weblinks offizielle Website der Gemeinde Prascorsano Einzelnachweise
Prascorsano

Prascorsano is a comune (municipality) in the Metropolitan City of Turin in the Italian region Piedmont, located about 35 kilometres (22 mi) north of Turin. Prascorsano borders the following municipalities: Cuorgnè, San Colombano Belmonte, Canischio, Pratiglione, Valperga, Pertusio, and Rivara. Nearby sights include the Sacro Monte di Belmonte. References
Prascorsano

Prascorsano est une commune italienne de la ville métropolitaine de Turin, dans la région Piémont. Administration Hameaux Cerialdo, Galassola, Pemonte, Prabasone, Tetti. Communes limitrophes Cuorgnè, San Colombano Belmonte, Canischio, Pratiglione, Valperga, Pertusio, Rivara. Notes et références Portail du Piémont
Prascorsano

Prascorsano (piemontiul: Prascorsan) Olaszország Piemont régiójának, Torino megyének egy községe. Földrajza A vele szomszédos települések: Canischio, Cuorgnè, Pertusio, Pratiglione, Rivara, San Colombano Belmonte és Valperga. Látványosságok A Carmine templom (XII. sz. ): belsejében XV. és XVI. századi freskók A 3 km-re találjuk a Belmonte Szent Hegyet Jegyzetek
Prascorsano

Prascorsano (Spracorsan in piemontese) è un comune italiano di 678 abitanti della città metropolitana di Torino in Piemonte. Storia Simboli Lo stemma del Comune di Prascorsano è stato concesso con decreto del presidente della Repubblica del 30 marzo 2004. Nello scudo è raffigurato il campanile della locale chiesa di Nostra Signora del Carmine mentre nella partizione sinistra è riprodotto lo stemma dei Valperga che furono signori del luogo. Il gonfalone è un drappo di rosso. Monumenti e luoghi d'interesse La chiesa cimiteriale del Carmine (XII secolo) che contiene affreschi del XV e XVI secolo (tra i quali gli Apostoli del cosiddetto Maestro degli Apostoli di Prascorsano) A 3 km da Prascorsano si trovano il Santuario di Belmonte e l'omonimo Sacro Monte Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Amministrazione Altre informazioni amministrative Prascorsano era uno dei dodici comuni della ex Comunità Montana Alto Canavese, oggi assieme a cinque comuni costituenti la Unione montana Val Gallenca; inoltre è uno dei comuni alle pendici del Sacro Monte di Belmonte, uno dei sette Sacri Monti del Piemonte e Riserva Naturale Speciale con una legge regionale del 1991. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Prascorsano Collegamenti esterni Sito ufficiale, su comune.prascorsano.to.it.
Prascorsano

Prascorsano is een gemeente in de Italiaanse provincie Turijn (regio Piëmont) en telt 801 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 6,3 km², de bevolkingsdichtheid is 127 inwoners per km². Demografie Prascorsano telt ongeveer 362 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 0,3% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Prascorsano grenst aan de volgende gemeenten: Cuorgnè, San Colombano Belmonte, Canischio, Pratiglione, Valperga, Pertusio, Rivara.
Prascorsano

Prascorsano é uma comuna italiana da região do Piemonte, província de Turim, com cerca de 755 habitantes. Estende-se por uma área de 6 km², tendo uma densidade populacional de 126 hab/km². Faz fronteira com Cuorgnè, San Colombano Belmonte, Canischio, Pratiglione, Valperga, Pertusio, Rivara. Demografia Referências
Праскорсано

Праскорсано (итал. Prascorsano) — коммуна в Италии, располагается в регионе Пьемонт, в провинции Турин. Население составляет 755 человек (2008 г.), плотность населения составляет 126 чел./км². Занимает площадь 6 км². Почтовый индекс — 10080. Телефонный код — 0124. Покровителем коммуны почитается святой апостол Андрей Первозванный, празднование 30 ноября. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: https://web.archive.org/web/20100519131458/http://www.comuneprascorsano.it/ Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.) http://www.istat.it/ Архивная копия от 22 февраля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Праскорсано

Праскорсано (итал. Prascorsano) је насеље у Италији у округу Торино, региону Пијемонт. Према процени из 2011. у насељу је живело 259 становника. Насеље се налази на надморској висини од 594 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 781 становника. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Праскорсано

Праскорсано (італ. Prascorsano, п'єм. Prascorsan) — муніципалітет в Італії, у регіоні П'ємонт, метрополійне місто Турин. Праскорсано розташоване на відстані близько 550 км на північний захід від Рима, 34 км на північ від Турина. Населення — 762 особи (2014). Щорічний фестиваль відбувається 30 листопада. Покровитель — Андрій Первозваний. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 17 іноземців з 6 країн, серед них 13 громадян країн Євросоюзу. Сусідні муніципалітети Каніскьо Куорньє Пертузіо Пратільйоне Ривара Сан-Коломбано-Бельмонте Вальперга Див. також Список муніципалітетів метрополійного міста Турин Примітки
Chiesa di San Lorenzo (Trezzano sul Naviglio)

La chiesa di San Lorenzo è una chiesa parrocchiale sita a Trezzano sul Naviglio, nell'arcidiocesi di Milano. Storia Per servire le necessità spirituali del nuovo quartiere Zingone, nel 1963 venne istituita la nuova parrocchia di San Lorenzo, scorporandone il territorio dalla parrocchia di Sant'Ambrogio. La costruzione della chiesa, progettata dall'architetto Franco Negri, ebbe inizio nello stesso anno e si concluse l'anno successivo. Si tratta di una delle chiese erette nell'ambito del programma «Ventidue chiese per ventidue concili», ideato nel 1961 dall'arcivescovo Montini per celebrare il Concilio Vaticano II. Caratteristiche La chiesa, preceduta da un sagrato sopraelevato rispetto alla strada, sorge tra alti edifici di abitazione. Ha forma rettangolare, quasi quadrata, di 25 m di lunghezza e 21 m di larghezza, con la facciata rivolta a sud-ovest e il presbiterio a nord-est. Elemento caratterizzante dell'edificio è la copertura a due falde asimmetriche, in calcestruzzo armato, alta fino a 10 m; le due pareti frontale e di fondo sono interamente vetrate. A sinistra della chiesa sorge il campanile, formato da quattro pilastri che sostengono una scala elicoidale. L'interno ha capienza di 500 persone; nel seminterrato sono ospitati gli ambienti parrocchiali. Note Bibliografia Fonti Cleto Gnech (a cura di), Ventidue chiese per ventidue concili, Milano, Comitato per le nuove chiese, 1969, pp. 115-119, ISBN non esistente, SBN SBL0427608. Carmela Perucchetti, S. Lorenzo, in Cecilia De Carli (a cura di), Le nuove chiese della Diocesi di Milano, 1945-1993, Milano, Vita e Pensiero, 1994, p. 177, ISBN 88-343-3666-6. Ulteriori approfondimenti Nuove chiese a Milano, in Nuove Chiese, n. 2, luglio-agosto 1968, p. 36. Voci correlate Parrocchie dell'arcidiocesi di Milano Ventidue chiese per ventidue concili Pieve di Cesano Boscone Collegamenti esterni Sito ufficiale, su parrocchiasanlorenzo.net. Chiesa di San Lorenzo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa di San Paolo Apostolo (Monte Marenzo)

La chiesa di San Paolo Apostolo è la parrocchiale di Monte Marenzo, in provincia di Lecco e diocesi di Bergamo; fa parte del vicariato di Calolzio-Caprino. Storia La prima citazione di una chiesa a Monte Marenzo, filiale della pieve di Brivio, risale al 1187; la chiesa venne nuovamente menzionata nel 1294.La chiesa risultava essere sede di una cappellania nel 1398, mentre successivamente entrò a far parte della parrocchia di Monte Marenzo-Torre de' Busi, per poi diventare completamente indipendente nel 1452 essendo eretta a parrocchiale. Sul finire del Quattrocento l'edificio fu riedificato, per poi venir consacrato il 3 maggio 1495. Nel 1776 fu posta la prima pietra della nuova parrocchiale, disegnata dal pontesampietrino Romano Terzi; nel 1787, in seguito alla decisione di papa Pio VI pressato dall’imperatore Giuseppe II, la chiesa passò dall'arcidiocesi di Milano alla diocesi di Bergamo. Dall'Elenco del clero del 1801 s'apprende che la parrocchia montemarenzina era inserita nella vicaria di Caprino; una tale situazione si ritrova pure negli Stati del clero del 1822 e anche nel 1861, anno in cui i fedeli ammontavano a 250.Nel 1862 la chiesa venne consacrata dal vescovo di Bergamo Pier Luigi Speranza; la sagrestia tra il 1911 e il 1912 fu oggetto di un ampliamento. Nel 1962 fu posato il nuovo pavimento della chiesa, mentre poi nel 1964 vennero ridipinte le pareti interne; il 28 giugno 1971 la parrocchia, con la soppressione della vicaria di Caprino, entrò a far parte della zona pastorale VI, per poi essere aggregata il 21 maggio 1979 al vicariato di Calolzio-Caprino. Descrizione Facciata La facciata della chiesa, la quale è preceduta da un portico sorretto da colonne che si ergono sopra a dei basamenti, è tripartita da quattro lesene, sopra le quali vi sono la trabeazione e il timpano di forma curvilinea; al centro è posto il portale d'ingresso, realizzato nel 1850 e sovrastato da una finestra. Interno L'interno si compone di un'unica navata, le cui pareti sono scandite da lesene in stucco lucido, coronate da capitelli corinzi che la spartiscono in tre campate e che sorreggono la trabeazione, sopra la quale s'imposta la volta a crociera; l'aula termina con il presbiterio, sopraelevato di tre gradini e chiuso dall'abside semicircolare. Opere di pregio qui conservate sono le due tele ritraenti la Conversione e il Martirio di San Paolo, eseguite da Francesco Capella tra il 1774 e il 1776, il pulpito, costruito nel 1927 da Alessandro Gritti, e gli stalli del coro, realizzati da Pietro Fontana nel 1909. Note Collegamenti esterni Sito ufficiale, su parrocchiamontemarenzo.it. Chiesa di San Paolo Apostolo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Parrocchia di S.PAOLO APOSTOLO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 19 novembre 2020.