NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Loggia dei Lanzi

Die Loggia dei Lanzi (auch Loggia della Signoria genannt) ist ein Bauwerk an der Piazza della Signoria in Florenz. Der Arkadenbau wurde zwischen 1376 und 1382 von Benci di Cione und Simone di Francesco Talenti im gotischen Stil erbaut. Der Bau diente ursprünglich Kundgebungen und Empfängen der Republik Florenz und wurde später nach den im 16. Jahrhundert hier untergebrachten Landsknechten (Lanzichenecchi) Cosimo I. de’ Medicis benannt. Die Feldherrnhalle in München wurde nach dem Vorbild der Loggia dei Lanzi erbaut. Statuen Literatur Carl Frey: Die Loggia dei Lanzi zu Florenz. Eine quellenkritische Untersuchung. Hertz, Berlin 1885 (Digitalisat). Giovanna Giusti (Hrsg.): Le statue della Loggia della Signoria a Firenze. Capolavori restaurati. Florenz 2002, ISBN 88-09-02619-5. Weblinks Loggia dei Lanzi auf der Plattform ETHorama Einzelnachweise
Loggia des Lanzi

La Loggia des Lanzi (en italien, Loggia dei Lanzi) ou Loggia de la Seigneurie (en italien Loggia della Signoria), est un édifice de type loggia situé sur la Piazza della Signoria à Florence, en Italie. Elle est parfois également appelée la Loggia d'Orcagna, du nom de celui à qui son dessin fut d'abord attribué par erreur. Présentation Cette galerie à voûte en arcades fut construite entre 1376 et 1382 par Benci di Cione Dami et Simone di Francesco Talenti, élèves d'Andrea Orcagna. Elle fut longtemps le symbole de la démocratie florentine car elle était destinée, dès l'origine, aux cérémonies et réceptions de la république de Florence comme l'intronisation des gonfalonniers et des prieurs et son nom initial Loggia dei Priori fut ensuite remplacé par la présence, au XVe siècle, des lansquenets (Lanzichenecchi, d'où dérive le nom de « Lanzi » donné à la loggia) de Cosme Ier de Toscane qui y étaient stationnés. Aujourd’hui, de nombreuses œuvres d’art (statues) du musée des Offices situé à proximité y sont exposées comme, entre autres, le Persée tenant la tête de Méduse de Cellini, L'Enlèvement des Sabines et Hercule et le Centaure Nessus de Jean Bologne, L'enlèvement de Polyxène (ou Viol de Polyxène) de Pio Fedi, seule statue moderne datant de 1866. Si certaines sont des copies (comme le socle du Persée), les originaux étant protégés dans leurs musées respectifs (Le Bargello pour ce socle), la loggia reste par sa conformation, un musée ouvert et accessible jour et nuit. Deux lions de marbre sont situés en haut des gradins, un d’époque romaine et l’autre réalisé dans les années 1600 par Flaminio Vacca en symbole de la ville de Florence. Sur le mur droit, une inscription en latin rappelle l’adoption du calendrier commun, qui débute le 1er janvier, à Florence depuis 1750, alors que précédemment, elle débutait (ce qui est aujourd’hui) le 25 mars. Une autre inscription de 1863 rappelle des étapes de l’unification de d’Italie. En 1850, sur le mur postérieur de la loggia, le marquis Cosimo Ridolfi, alors Ministre de l’Éducation, fait poser un thermomètre et un baromètre sur deux disques en marbre avec les inscriptions nécessaires pour communiquer au peuple de Florence, les mesures scientifiques constatées. Leur réalisation est confiée au père Filippo Cecchi, physicien et météorologue et au directeur de la Specola Astronomique Fiorentina, le père Giovanni Antonelli (it). N'étant plus dans le ton artistique de la loggia, ils se trouvent aujourd’hui sur un panneau du musée de l’Histoire de la science avec une plaque qui en rappelle les origines et l’histoire. On remarquera également les statues de marbre représentant les quatre vertus cardinales placées dans les triangles trifoliés du chapiteau de la façade. Le groupe représentant Ménélas portant le corps de Patrocle (Patroclo e Menelao (it)), une œuvre en marbre, est une copie romaine d'époque flavienne d'après un original hellénistique du IIIe siècle av. J.-C., avec des restaurations modernes. Notes et références Voir aussi Portail des musées Portail de la Renaissance Portail de Florence
Loggia dei Lanzi

A Loggia dei Lanzi vagy Loggia della Signoria a firenzei Piazza della Signoria egyik legszebb épülete, egy közel négy emelet magas árkádos csarnok, a világörökség része 1982 óta. Története A Loggia dei Lanzi késő gótikus-kora reneszánsz átmeneti stílusban épült 1376–82 között, Benci di Cione és Simone di Francesco Talenti irányításával, állítólag Orcagna tervei szerint. Eredeti neve Loggia dei Priori vagy della Signoria volt, csak a nagyhercegség idején kapta jelenlegi nevét a német lándzsásokról (Landsknecht = lándzsások), akik itt teljesítettek szolgálatot. Leírása A loggia oszlopait félkörívek kötik össze, amik már a gótika végét jelzik. Az oszlopkötegek feletti domborművek, a Hit, Remény, Szeretet, Mértékletesség és Erő jelképei, Giovanni d'Ambrogio és Jacopo di Pietro művei. A középső árkád alatti lépcső két oldalán egy-egy oroszlánszobor áll; a jobb oldali antik, a bal oldalit ennek mintájára készítette Flaminio Vacca, 1600-ban. Az oroszlánoktól jobbra és balra is egy-egy szobor áll a tér vonalában. Baloldalt Benvenuto Cellini 1553-ban készült főműve, a világhírű Perszeusz: ruhátlanul jobb kezében kivont karddal ábrázolja a mondabeli görög hőst, amint bal kezében felmutatja a mindenkit kővé dermesztő Medúza levágott fejét. A szobor talapzatának négy figurája is a görög-római mitológia négy istenalakja. A talapzat alján levő dombormű ugyancsak Perszeuszt ábrázolja, amint Andromédát megszabadítja a tengeri szörnytől. Napjainkban a szobor másolata díszíti a loggiát, az eredeti a Bargellóban van kiállítva. A jobb oldali márvány szoborcsoport, a Szabin nők elrablása, Giambologna alkotása, 1583-ból. Középen az árkádok alatt a kétalakos márvány szoborcsoport ugyancsak a görög mitológiából vette témáját: Menelaoszt ábrázolja, amint megmenti Patroklosz holttestét. Egy i. e. 4. századi görög szobor római kori másolata, erősen kiegészítve. A háromszögletű keretbe foglalható kompozíció szolgált nyilván példaképül Pio Fedi olasz szobrásznak, aki Polükszénia elrablását mintázta meg (1866). Ugyancsak Giambologna műve a Héraklészt és Nesszosz kentaurt ábrázoló márvány szoborcsoport. Lásd még Firenze történelmi központja Odeon tér (München) Jegyzetek Források Fajth Tibor: Itália, Athenaeum Nyomda, Budapest, 1980 ISBN 963-243-235-5 Mueller von der Haegen, Anne: Tuscany: Art and architecture, Könemann, 2005 ISBN 3-8331-1487-8 ↑ Panoráma: Wellner István (1975). Firenze. Panoráma útikalauz. Budapest: Panoráma. ISBN 963 243 041 7. Wirtz, Rolf: Firenze, Vince Kiadó, Budapest, 2007 ISBN 963-9552-90-9 ↑ Polyglott: Firenze. Polyglott útikalauz. Budapest: Pegazus Rt. 1992. ISBN 963 7598 08 1.
Loggia dei Lanzi

De Loggia dei Lanzi is een beeldengalerij op het Piazza della Signoria in het Italiaanse Florence. De galerij werd tussen 1376 en 1382 gebouwd door Benci di Cione en Simone Talenti en bevat een aantal bekende beeldhouwwerken, waaronder: De Sabijnse maagdenroof (Giambologna, 1583) Hercules en de centaur Nessus (Giambologna, 1599) Perseus en Medusa (Benvenuto Cellini, 1554) Gebouwd op een ogenblik dat de gotische spitsbogen nog in de mode waren, is de Loggia met haar ronde bogen een terugblik op de klassieke oudheid en een voorafbeelding van wat de Renaissance zal bieden. Ze is een voorloper van Brunelleschi's revolutionaire architectuur. De arcadengalerij is genoemd naar de lanzichenecchi (lansknechten), de Zwitserse lijfwachten van Cosimo I. Het was deze groothertog die in 1560 de opdracht gaf voor het meest prestigieuze beeld van de loggia, de bronzen Perseus van Cellini. Het beeld was bedoeld om de vijanden van Cosimo te waarschuwen voor het lot dat hen te wachten stond. De Sabijnse maagdenroof is het werk van Giambologna, die als Jean de Boulogne geboren werd in Dowaai, dat toen tot het graafschap Vlaanderen behoorde. De worstelende figuren van een oude man, een jongeling en een vrouw werden uit één stuk marmer gehouwen. Het is een der eerste beelden bedoeld om van alle zijden bekeken te worden. De galerij is dag en nacht vrij toegankelijk en wordt onderhouden door het Uffizi. Aan de Odeonsplatz in München werd in 1841-1844 in opdracht van koning Ludwig I een kopie van de loggia gebouwd, de Feldherrnhalle. Werken in de Loggia dei Lanzi
Loggia dei Lanzi we Florencji

Loggia dei Lanzi, zwana także: Loggia della Signoria lub Loggia Orcagni. Została zaprojektowana przez Benciego di Cione i Simone Talentiego w latach 1376–1382. Jest to niewielka, otwarta, florencka budowla przy placu della Signoria i odchodzącym od niego Piazza degli Uffizi (dziedziniec pomiędzy skrzydłami zabudowań Galerii Uffizi). Łuki arkad wspierają się na masywnych filarach o bogato profilowanych trzonach. Nad nimi, w ozdobnych kasetonach, umieszczono alegorie cnót zaprojektowane przez Agnolo Gaddiego w latach 1384–1389. Nad nimi herby możnych rodów florenckich. Przy schodach prowadzących do galerii ustawiono rzeźby lwów (jeden z nich jest dziełem Flaminio Vacciego z 1600 r., drugi zabytkiem z czasów antycznych. Loggia została zbudowana jako miejsce spotkań Signorii, obecnie znajdują się tu znane rzeźby: Perseusz z głową Meduzy Celliniego 1554 (oryginał znajduje się Museo Nazionale del Bargello), Porwanie Sabinek Giambologni 1583 (oryginał w Galeria dell’Academia), Herkules i Centaur Giambologni 1599, Patrokles i Menelaos (rzeźbiarze szkoły helleńskiej) Porwanie Poliksene Pia Fediego 1866, pod ścianą ustawiono 6 posągów kobiet zachowanych z czasów starożytnych. Na ścianie widoczna jest, wmurowana w 1750 r., tablica z łacińską inskrypcją informującą o przejściu z kalendarza florenckiego na kalendarz gregoriański. (Według kalendarza florenckiego rok zaczynał się 25 marca). Zobacz też Feldherrnhalle
Loggia della Signoria

A Loggia dei Lanzi, também chamada de Loggia della Signoria, é um edifício em uma esquina da Piazza della Signoria em Florença, Itália, ao lado da Galeria Uffizi. Às vezes erroneamente chamada de Loggia dell' Orcagna por ter sido projetada por esse artista, ela foi construída entre 1376 e 1382 por Benci di Cione e Simone di Francesco Talenti, possivelmente seguindo um projeto de Jacopo di Sione. Na fachada da Loggia, abaixo do parapeito, há trevos com figuras alegóricas das quatro virtudes cardinais (Fortaleza, Temperança, Justiça e Prudência), de Agnolo Gaddi. Seu fundo esmaltado azul é obra de Leonardo, um monge, enquanto as estrelas douradas foram pintadas por Lorenzo de' Bicci. A abóbada, composta de semicírculos, foi feita pelo florentino Antonio de' Pucci. Nos degraus da Loggia estão os Leões de Medici, estátuas de mármore de leões, símbolos heráldicos de Florença; o da direita é da época romana e o da esquerda foi esculpido por Flaminio Vacca em 1598. Encontra-se também na Loggia a estátua de bronze de Perseu, de Benvenuto Cellini, que mostra o herói grego segurando sua espada com a mão direita e a cabeça decepada da Medusa com a esquerda. Na extremidade direita está a estátua maneirista O Rapto das Sabinas, do artista flamengo Jean de Boulogne, mais conhecido por seu nome italiano Giambologna. Galeria Ver também Florença Piazza della Signoria Referências Zucconi, Guido. Florence: An Architectural Guide. San Giovanni Lupatoto, Vr, Italy: Arsenale Editrice srl. ISBN 88-7743-147-4. Encyclopædia Britannica. 2007 Fontes
Лоджія Ланці

Лоджія Ланці (Лоджія дей-Ланці) (італ. Loggia della Signoria) — лоджія на площі Сеньйорії у Флоренції. У давнину вживались назви Лоджія делла-Сеньйорія і Лоджія-Орканьі (італ. Loggia Orcagni). Історія Лоджію спроектували і керували будівництвом Бенчі ді Чоне і Сімон ді Франческо Таленті (1376—1382). Лоджія стоїть біля площі Сеньйорії і прилеглою площею Уффіці (італ. Piazza degli Uffizi), де розміщується Галерея Уффіці. Лоджію збудували для зібрань Сеньйорії Флорентійської республіки, урочистих прийнять гостей в присутності міщан, що дало назву Лоджія делла Сеньйорія. Назва Лоджія Орканья походить від помилкової атрибуції Андреа ді Чоне, званого Орканья, за будівничого споруди. Після вигнання Алессандро Медічі в 1527 році тут розміщувались німецькі ландскнехти (італ. Lanzichenecchi — італ. Lanzi) імператора Карл V, що захопили місто і відпочивали перед походом на Рим і що дало сучасну назву лоджії. На даху лоджії 1583 була створена тераса для споглядання церемоній на площі архітектором Бернардо Буонталенті, де сьогодні розміщена тераса кафе. Готична будівля має по фасаду три арки, оперті на масивних колонах. У чотирьох касетонах розміщені мармурові алегоричні фігури чеснот за ескізами Аньйоло Гадді. Над ними йдуть герби родин флорентійських патриціїв. Біля сходів встановлено фігури левів (античний і роботи Фламініо Вацці 1600). Для відзначення 500-річчя створення Великого герцоґства Тосканського лоджію перетворили на музей, де розмістили скульптури з площі Сеньйорії: «Персей і Медуза Горгона». Великий герцог Тоскани Козімо I Медічі розпорядився виготовити і встановити на площі Сеньйорії бронзову скульптуру «Персей і Медуза Горгона» спеціально замовлену в Бенвенуто Челліні, що мала символізувати перемогу Медічі над республікою. Виповзаючі з її тіла змії символізували міщанські партії, що своєю ворожнечею підривали могутність республіки. Оригінал у Національному музеї Барджелло. «Викрадення сабінянок» Джованні да Болонья. 1583. «Геркулес і Кентавр» Джованні да Болонья. 1599 «Менелай з тілом Патрокла» Пьєтро Такка, Лодовіко Сальветті. Копія з наказу Козімо І Медічі з античної статуї І ст. «Викрадення Поліксени» Піо Феді 1866 р. Шість античних скульптур На стінах встановлено пам'ятні таблиці до прийняття у Флоренції в 1750 році Григоріанського календаря замість флорентійського (новий рік 25 березня) та на честь об'єднання Італії (1863). До лоджії відкритий цілодобовий безкоштовний доступ. За зразком було збудовано у Мюнхені Лоджію Фельдгерргалле. Галерея Див. також Палаццо Веккіо Галерея Уффіці Давид (Мікеланджело) Пограбування Рима Примітки Джерела Zucconi, Guido (1995). Florence: An Architectural Guide. San Giovanni Lupatoto, Vr, Italy: Arsenale Editrice srl. ISBN 88-7743-147-4. (іт.) Посилання Loggia dei Lanzi [Архівовано 9 вересня 2014 у Wayback Machine.] (англ.) The Loggia dei Lanzi [Архівовано 24 грудня 2014 у Wayback Machine.] (англ.)
Chiesa di San Michele Arcangelo (Mapello)

La chiesa di San Michele Arcangelo è la parrocchiale di Mapello, in provincia e diocesi di Bergamo; fa parte del vicariato di Mapello-Ponte San Pietro. Storia La primitiva chiesa di Mapello venne edificata verso l'anno Mille nel locale castello. Nel 1260 la chiesa risulta essere dipendente dalla pieve di Terno d'Isola.Da un documento relativo al sinodo diocesano di Bergamo tenutosi 17 aprile 1304, si apprende che la cura d'anime mapellese era retta da un prete chiamato Bassano.L'edificio fu danneggiato da scontri tra fazioni nel 1373 e nel 1412. Nella prima metà del Cinquecento la chiesa venne ingrandita tramite l'innalzamento di cappelle.Nella relazione della visita pastorale dell'arcivescovo di Milano Carlo Borromeo si legge che nella chiesa parrocchiale di Mapello, la quale aveva come filiali gli oratori San Cassiano, di San Bartolomeo Apostolo e di Santa Maria del Prato, avevano sede le scuole del Santissimo Sacramento, dei Disciplini e del Rosario.Nella seconda metà del XVII secolo la chiesa divenne a capo del vicariato di Mapello, in cui entrano a far parte altre cinque parrocchie, ovvero Ambivere, Brembate Sopra, Locate, Presezzo e Pontida.Nel 1722 fu eretto il campanile e nel 1727 l'architetto Pier Paolo Pirovano realizzò il progetto dell'attuale parrocchiale, i cui lavori, però, iniziarono appena nel 1750.Nel 1781 il vescovo Giovanni Paolo Dolfin annotò che i fedeli che frequentano la chiesa mapellese erano 707.Verso il 1861 la vicaria di Mapello fu divisa tra quelle di Ponte San Pietro e di Pontida.Il 24 ottobre 1898 la chiesa venne consacrata dal vescovo di Bergamo Gaetano Camillo Guindani.Il 12 gennaio 1910 la sede del vicariato fu riportata dalla chiesa di San Giacomo di Pontida alla parrocchiale di Mapello. Nel 1924 la torre campanaria subì un restauro.La chiesa fu aggregata il 28 giugno 1971 della zona pastorale IX, per poi passare il 27 maggio 1979 al vicariato di Mapello-Ponte San Pietro.L'edificio venne ristrutturata tra il 1985 ed il 1986. Note Voci correlate Parrocchie della diocesi di Bergamo Mapello Diocesi di Bergamo Regione ecclesiastica Lombardia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Michele Arcangelo Collegamenti esterni Parrocchia di S. MICHELE ARCANGELO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 29 gennaio 2020.
Torre di Frigiano

La torre di Frigiano, chiamata anche torre di Frigianu, è una torre costiera sarda posta su uno scoglio a ridosso del porto di Castelsardo. Storia La torre fu edificata nella seconda metà del XVI secolo per volere degli aragonesi, intenzionati a difendere il porto di Frigiano, a servizio del borgo di Castel Aragonese (in seguito ribattezzato Castelsardo), dalle incursioni dei pirati provenienti dalle coste del Nordafrica; grazie alla vicinanza col castello della cittadella, ai due soldati stabili di guarnigione si potevano aggiungere, in caso di necessità, ulteriori uomini e armi. L'edificio fu menzionato per la prima volta nel 1577, in una relazione dell'architetto militare Rocco Cappellino. A causa della vicinanza del mare, già pochi anni dopo la sua costruzione la struttura fu sottoposta a interventi di restauro; inoltre, in seguito all'installazione nel castello della cittadella di cannoni a lunga gittata, la torre divenne inutile, perciò fu successivamente abbandonata e sprofondò nel degrado. Ormai ridotto a rudere, verso la fine del XX secolo l'edificio fu radicalmente ristrutturato, riportandolo al suo aspetto originario; inoltre, grazie al prolungamento della diga del porto, fu protetto dall'impeto del mare. Descrizione La torre cilindrica si sviluppa su una base circolare del diametro di 7 m. Interamente realizzata in basalto scuro, la struttura si erge su uno scoglio a ridosso del mare; alta 13 m, contiene un unico ambiente coperto da una cupola, da cui si accede alla terrazza di coronamento. Note Voci correlate Torri costiere della Sardegna Castelsardo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su torre di Frigiano
Chiesa di San Zenone (Ambivere)

La chiesa di San Zenone è il principale luogo di culto cattolico di Ambivere, in provincia di Bergamo. È dedicata a san Zeno di Verona vescovo già dal XV secolo e ricostruita nel XX secolo. Storia L'antica chiesa risulta citata sul territorio di Ambivere nel XV secolo quando ne fu concessa la costruzione. Il decreto del 25 gennaio 1473 fu autorizzato dal cardinale Pietro Riario che si trovava a coprire l'incarico di commendatario dell'Abbazia di Pontida. La nuova chiesa fu dedicata a san Zenone. La chiesa faceva parte degli edifici assoggettati al monastero di Pontida in spiritualibus, con quelle di Endenna, Burligo, Palazzago, e Somendenna, anche se facevano comunque parte della diocesi della città orobica. Questa situazione che vedeva la presenza costante dei priori di Pontida e quindi di sottomissione, creò non pochi dissidi tra le diverse autorità religiose e cittadine fino al 1798, quando il monastero di San Giacomo dell'abbazia di Pontida fu soppresso con la repubblica Cisalpina.. Il 7 ottobre 1575 la chiesa fu visitata dal cardinale san Carlo Borromeo. Negli atti la chiesa è indicata come cappella curata e affidata ai monaci di Pontida, mentre le funzioni religiose erano celebrate da un curato mercenario scelto e pagato dagli ambiveresi. Gli atti testimoniano la presenza delle confraternite del Santissimo Sacramento, di Sant'Alessandro, e di Santa Maria del Castello. La chiesa fu ricostruita nel terzo decennio del XX secolo e consacrata il 30 agosto 1930 dal vescovo Luigi Maria Marelli mantenendone la dedicazione al santo vescovo e martire. Descrizione La chiesa preceduta sul lato nord dal sagrato presenta la facciata monocuspidata in stile neogotico bergamasco, su tre ordini di cui quello inferiore ha il portone d'ingresso con archi sondati a sesto acuto. La facciata termina con timpano triangolare che presenta nella parte superiore una grande apertura neogotica in cemento martellinato. L'interno è a navata unica con lesene che divido l'aula in cinque campate di differenti misure da lesene complete di zoccolatura e capitelli ionici che proseguono nella volta a forma semicircolare. Al presbiterio si accede da una gradinata di cinque alzate terminante. La zona presbiteriale termina con l'abside con lesene semicircolari a pianta semiottagonale, completa di copertura a piccole volte a vela che si intrecciano nel catino a spicchi. Due ampie finestre illuminano la zona presbiteriale sempre in stile gotico.. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Zenone Collegamenti esterni Chiesa di San Zenone Ambivere, su beweb.chiesacattolica.it, Beweb. parrocchia di San Zenone, su lombardiabeniculturali.it, Lombardia Beni Culturali.
Villa Rospigliosi (Zugliano)

Villa Rospigliosi, già nota anche come Castel San Rocco e in seguito Casa di preghiera Gesù Maestro, si trova nella frazione di Centrale del comune di Zugliano. Storia La villa, per decenni legata alle vicende del ramo Rospigliosi Pallavicini, venne edificata nel 1906 sul colle di San Rocco ad opera degli agiati eredi del noto pittore statunitense William Stanley Haseltine la cui giovane figlia, Mildred (Roma 02-09-1879, Roma 11-09-1946) era andata sposa a don Ludovico Guardino Carlo Francesco Rospigliosi Pallavicini, acquisendo il titolo di principessa romana. Nel 1908 fu impiantato il bosco con pregevoli essenze che sussiste tuttora. In quell'anno la cronaca della villa è indissolubilmente legata alla prematura morte della principessina Camilla Elena Maria Anna Carolina Giuseppa Rospigliosi, il cui sepolcro in stile neogotico fu collocato nel cimitero di Centrale in mira con la croce presente nella villa e da essa visibile. Dalla separazione dei coniugi, nel 1912 la villa rimase dimora della principessa e dei figli. La villa ricevette una prima ristrutturazione nel 1929, comprendente l'aggiunta di una cinta merlata ispirantesi al castello di Thiene, città di cui Mildred, nota in loco anche come Principessa Haseltine, fu benefattrice. Con la morte di Mildred a fine anni quaranta la proprietà, ormai nota anche come Castel San Rocco, passò prima alla ditta Grendene poi alla congregazione religiosa del Fratelli delle scuole cristiane e infine, nel 1960 alla congregazione femminile delle Pie discepole del Divin Maestro, prendendo nel 1961 l'attuale denominazione Casa di preghiera Gesù Maestro, e venendo successivamente ristrutturata altre due volte. Descrizione Degne di nota le opere in ferro battuto, la scala in legno che porta al piano superiore, il camino, il ricco bosco impiantato nel 1908. Influenza culturale La villa è descritta dal giornalista bresciano Egidio Bonomi in Miele amaro storia di una donna perduta, biografia romanzata dai molti pseudonimi, ove è citata quale dimora della baronessa "Milly Roncigliosi". Voci correlate Rospigliosi Villa Rospigliosi, omonima villa a Lamporecchio Collegamenti esterni Casa Gesù Maestro - Storia, su casagesumaestro.com (archiviato dall'url originale il 5 luglio 2017).