NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Santa Maria in Aquiro

De Santa Maria in Aquiro is een aan Maria gewijde kerk in Rome, gelegen aan Piazza Capranica. De kerk is oud en was gedurende enige tijd gewijd aan Maria Visitatie. De betekenis van de toevoeging in Aquiro is in de loop van de eeuwen verloren gegaan al bestaan er wel theorieën over de herkomst. Zo zou Aquiro een verbastering kunnen zijn van Acyro hetgeen een verwijzing zou zijn naar een ooit nabijgelegen circus. De kerk is een titeldiakonie, een parochiekerk en de kerk is de kloosterkerk van de nabijgelegen abdij van de Somasken. De Somasken nemen ook de bediening van de kerk voor hun rekening. De vroegste vermelding van de kerk dateert uit de achtste eeuw, wanneer paus Gregorius III de opdracht geeft de kerk te restaureren, hetgeen aannemelijk maakt dat de kerk al aanzienlijk langer bestond. De kerk heeft sinds de tweede helft van de zeventiende eeuw haar huidige vorm. Het neobarokke interieur werd vrijwel geheel in de negentiende eeuw gerealiseerd. In twee kapellen zijn schilderijen te zien van navolgers van Caravaggio. De drie schilderijen in de tweede kapel links werden lange tijd toegeschreven aan Gerard van Honthorst maar tegenwoordig meent men dat ze van de hand zijn van de Franse schilder Trophime Bigot. Titeldiakonie De kerk is sinds ten minste de elfde eeuw een titeldiakonie. Sinds 2010 is de Italiaanse curiekardinaal Angelo Amato houder van de titel (de kerk is sinds 3 mei 2021 een titelkerk pro hac vice).
Santa Maria in Aquiro

Santa Maria in Aquiro ou Igreja de Santa Maria em Aquiro é uma igreja titular de Roma, Itália, localizada no rione Colonna, na Piazza Capranica. É dedicada a Nossa Senhora. As origens do nome são nebulosas, mas a maioria dos estudiosos o atribui a uma corruptela do termo latino a Cyro, provavelmente uma referência a um morador antigo da vizinhança. De acordo com outra teoria, Acyro é uma corruptela da palavra circus, um estádio romano para corrida de bigas, que ficava nas imediações. O cardeal-diácono protetor do título de Santa Maria em Aquiro é Angelo Amato S.D.B, prefeito da Congregação para a Causa dos Santos. História É uma igreja de origem muito antiga: o papa Gregório III (r. 731–741) ordenou que fosse restaurada, o que implica que ela é anterior à primeira metade do século VIII. Segundo algumas teorias, seria a sede do antigo "titulus Equitii", mas os estudiosos preferem atribui-lo a San Martino ai Monti. Em 1389, o papa Urbano VI se referiu a ela como Santa Maria della Visitazione. No século XVI, foi entregue aos cuidados da "Confraria dos Órfãos", que a restaurou em 1590. Arte e arquitetura A obra de arte mais importante no interior é uma "Madona com o Menino e Santo Estêvão", do século XIV, na abside, atribuída à escola de Pietro Cavallini. Esta pintura e os monumentos funerários no vestíbulo são remanescentes da igreja medieval de Santo Stefano del Trullo, destruída na época do papa Alexandre VII (r. 1655–1667). Há ainda pinturas dos séculos XVII e XVIII nas capelas. A fachada foi terminada em 1774 por Pietro Camporese, o Velho, com base num projeto de Giovanni Francesco Braccioli. O interior foi redecorado por Cesare Mariani em 1866. Duas capelas abrigam pinturas de seguidores de Caravaggio: a terceira capela da direita abriga uma "Virgem e Santos" (1617), de Carlo Saraceni, e a segunda capela à esquerda, três telas — "Deposição da Cruz, "Coroação com a Coroa de Espinhos" e "Flagelação de Jesus" (1635–1640) — atribuídas ao francês Trophime Bigot. Acreditava-se antigamente que elas teriam sido pintadas por Gerard van Honthorst. Galeria Referências Ligações externas Interactive Nolli Map Website
St. Oswald (Bozen)

St. Oswald (auch St. Oswald im Dorf) war eine Kirche am Oswaldweg in Bozen (Stadtteil Dorf, ehemals der alten Landgemeinde Zwölfmalgreien zugehörig), die dem hl. Oswald von Northumbria geweiht war. Die spätromanische Ostturmkirche wird 1288 zum ersten Mal erwähnt („sanctus Oswaldus“ und „neben sant Oswalten“), nach Beschädigungen durch Bergstürze 1323 und 1405 neu geweiht und 1412 als „sant Oswalt pey Poczen“ bezeichnet. Das Kirchweihfest wurde am Todestag des hl. Oswald am 5. August begangen. Bei der Bombardierung Bozens im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche am 2. Dezember 1943 durch eine amerikanische Fliegerbombe vernichtet. Erhalten sind nur noch die Grundmauern. Seit 1951 stehen diese unter Denkmalschutz. Aus den Jahren 1481 bis 1800 sind über 60 Rechnungsbücher von St. Oswald im Stadtarchiv Bozen überliefert (Hss. 1398–1461), die von den jeweiligen Kirchpröpsten geführt wurden. Bozens Oswaldpromenade trägt ihren Namen nach der Kirche; ihr stadtseitiger Zubringer wurde am 29. November 1908 eröffnet, nimmt annähernd vom ehemaligen Kirchplatz seinen Ausgang und führt über die Felsformation der sog. Schwarzmander nach St. Anton (Westteil), während die Verzweigung nach St. Magdalena entlang des Hanges des Hörtenbergs im Jahr 1937 aus Stiftungsmitteln des Wohltäters Karl von Müller errichtet wurde (Ostteil). Vom Karl-von-Müller-Denkmal geht ein alter Fußweg auf den Ritten ab, der über den Weinhof Peterploner und das Hörtenberg-Kreuz nach Oberbozen-Himmelfahrt führt. Am Beginn der Oswaldpromenade befindet sich der um 1900 in historistischen Formen errichtete Ansitz St. Oswald samt Park. Weblinks Eintrag im Monumentbrowser auf der Website des Südtiroler Landesdenkmalamts Einzelnachweise
Italská pobřežní stráž

Italská pobřežní stráž (italsky: Corpo delle Capitanerie di porto – Guardia costiera) je složkou Italského námořnictva podřízenou ministerstvu infrastruktury a dopravy. Její velení je v Římě. Tvoří ji několik větších oceánských hlídkových a hlídkových lodí, doplněných množstvím menších člunů různých typů. Složení Třída Dattilo – oceánská hlídková loď Luigi Dattilo (CP 940) Ubaldo Diciotti (CP 941) Bruno Gregoretti (CP 920) – ceánská hlídková a podpůrná loď Třída Diciotti – hlídková loď Saettia (CP 901) Michele Fiorillo (CP 904) Alfredo Peluso (CP 905) Oreste Corsi (CP 906) Třída Angeli del Mare – hlídková loď N. De Grazia (CP 420) R. Aringhieri (CP 421) A. Visalli (CP 422) Třída 200/S – hlídková loď (CP 265) (CP 267) (CP 268) (CP 271) (CP 273) (CP 274) (CP 276) (CP 277) (CP 278) (CP 280) (CP 281) (CP 282) (CP 283) (CP 284) (CP 285) (CP 286) (CP 287) (CP 288) (CP 289) (CP 290) (CP 291) (CP 292) Plánované akvizice Víceúčelová hlídková loď – V listopadu 2021 objednána u loděnice Fincantieri s opcí na další dvě jednotky. Kýl plavidla byl založen 31. března 2023. Francese – Víceúčelová hlídková loď rozestavěna v července 2025 v loděnici Fincantieri v Riva Trigoso. Dokončení plánováno na rok 2027. Odkazy Reference Literatura PEJČOCH, Ivo. Válečné lodě 8 – Námořnictva na přelomu tisíciletí. Praha: Ares, 2008. ISBN 80-86158-15-2. S. 455. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Italská pobřežní stráž na Wikimedia Commons (anglicky) Oficiální web: Guardia Costiera Archivováno 4. 11. 2021 na Wayback Machine.
Corpo das Capitanias dos Portos - Guarda Costeira

O Corpo das Capitanias dos Portos - Guarda Costeira (em italiano: Corpo delle capitanerie di porto - Guardia Costiera, abreviação: CP; em inglês: Italian Coast Guard, abreviação: ITCG) é uma das cinco Corpos da Marinha militar italiana. Estrutura organizacional Esta é a estrutura das Capitanias dos Portos: 1 MARICOGECAP - Comando geral das Capitanias dos Portos - Comando generale; asume las funciones de "Italian Maritime Rescue Coordination Centre" (IMRCC) 15 DIREZIOMARE - Direcçãos marítimas, dos quais muitos dependem Comando Operacional da Área Marítima - Direzioni marittime (MRSC) 55 COMPAMARE - Capitanias dos portos - Compartimenti marittimi/Capitanerie di porto 51 CIRCOMARE - Escritórios das circunscrições marítimas - Uffici circondariali marittimi 126 LOCAMARE - Escritórios locales marítimas - Uffici locali marittimi 61 DELEMARE - Delegações da praia - Delegazioni di spiaggia Ligações externas «www.guardiacostiera.it» (em italiano) «Meteomar» «Seguridad marítima» «Ordenanzas en línea» «Radio Guardia Costeira (RTL)» «Personal marítimo» «Deporto» «Grupo Deportivo Marinha Militar-Guardia Costeira "Estrella Polar"» «Ministerio de transporte» «Dirección General de la pesca del Ministerio para políticas agrícolas y forestales» «Ministerio del ambiente y de la tutela del territorio»
Italiens kustbevakning

Italiens kustbevakning är ett vapenslag i den italienska flottan, som utför uppdrag för det italienska kommunikationsministeriet, miljöministeriet och livsmedelsministeriet. Uppdrag Italiens kustbevakning har följande uppdrag: Sjöräddning på kommunikationsministeriets uppdrag. Sjösäkerhet på kommunikationsministeriets uppdrag. Maritim polis på kommunikationsministeriets uppdrag. Ansvar för fartygsregistrering, nautiska behörigheter och sjöfartsutbildning på kommunikationsministeriets uppdrag. Miljövård på miljöministeriets uppdrag. Fiskerikontroll på livsmedelsministeriets uppdrag. Gränskontroll, som även utövas av inrikesministeriets myndigheter. Hamn- och sjöfartsskydd samt civilförsvar i kustområdena. Källa: Organisation Italiens kustbevakning är en militär kår tillhörig Italiens flotta, men utför i huvudsak uppdrag för det italienska kommunikationsministeriet. Den är organiserad på en kustbevakningsledning (Comando generale) är också central sjöräddningsledning (Maritime Rescue Coordination Centre), 15 kustbevakningsdistrikt vilka också är lokala sjöräddningscentraler (Maritime Rescue Sub-Centres), 53 hamnmyndigheter samt 126 lokalkontor och 61 stranddelegationer. Personal Kustbevakningens personal tillhör en av den italienska flottans personalkårer - Corpo delle capitanerie di porto. Referenser
Guardia di Finanza

Guardia di Finanza – wyspecjalizowana włoska policja podległa Ministerstwu Gospodarki i Finansów w Rzymie, zajmująca się zwalczaniem przestępstw gospodarczych oraz pełniąca funkcję straży celnej. Historia Historia korpusu sięga 1774 roku. Z woli Wiktora Amadeusza III w Królestwie Sardynii utworzony został specjalny legion piechoty, który odpowiadać miał za nadzór finansowy w państwie (wł. Legione Truppe Leggere). Po zjednoczeniu Włoch i powstaniu jednego królestwa unifikacji uległy różne formacje odpowiedzialne za nadzór finansowy i pobór ceł. W 1862 utworzono jednolity Korpus Straży Celnej (wł. Corpo delle Guardie Doganali), który 8 kwietnia 1881 przemianowany został na Królewski Korpus Straży Skarbowej (wł. Corpo della Regia Guardia di Finanza). W 1911 Wiktor Emanuel III nadał korpusowi sztandar wojskowy. Uroczysta ceremonia odbyła się na hipodromie wojskowym Tor di Quinto w Rzymie 7 czerwca 1914 roku. Podczas I wojny światowej gwardziści brali czynny udział w walkach toczonych na froncie tyrreńskim (Carnia, nad Soczą, na Krasie, na Marmoladzie, w Alpach Retyckich) i w Albanii. W obu wojnach światowych zginęło 4209 czynnych gwardzistów. Do 2010 roku stanowisko głównodowodzącego obsadzane było przez trzygwiazdkowego generała wywodzącego się z innej formacji wojskowej. Po reformie może nim zostać mianowany również dowódca wywodzący się z samego korpusu. Struktura organizacyjna Główny dowódca powoływany jest uchwałą rady ministrów na wniosek ministra gospodarki i finansów w porozumieniu z ministrem obrony. Podlega bezpośrednio ministrowi gospodarki i finansów, w sensie militarnym szefowi sztabu obrony. Komendantowi generalnemu podlega sześć dowództw kierowanych przez generałów korpusu. Ich biura znajdują się w: Mediolanie, Wenecji, Florencji, Rzymie, Neapolu i Palermo. Niższymi szczeblem są dowództwa regionalne, jest ich 19. Zarządzają nimi generałowie dywizji. Kolejnymi w hierarchii są dowództwa prowincjalne, jest ich 104. Istnieje również 15 departamentów operacyjnych lotnictwa oraz 26 stacji ratownictwa górskiego. Struktura szkoleniowa Głównym ośrodkiem szkoleniowym jest Akademia Korpusu Straży Skarbowej (wł. Accademia della Guardia di Finanza) mająca swoją siedzibę w Bergamo. Została założona w 1896 roku. Zajmuje się szkoleniem funkcjonariuszy, zarządzana jest przez oficera w stopniu generała. W 1996 roku otwarto wydział w Castelporziano w Rzymie. W L’Aquila korpus prowadzi Szkołę Inspektorów i Superintendentów Korpusu Straży Skarbowej (wł. Scuola ispettori e sovrintendenti della Guardia di Finanza). Kompetencje Do kompetencji gwardzistów należy zapobieganie przestępstwom takim jak: uchylanie się od opodatkowania, obchodzenie podatków, pranie pieniędzy, fałszowanie pieniędzy, przemyt, podrabianie znaków towarowych, łamanie prawa patentowego, nadużycia oznakowania CE, handel narkotykami, finansowanie terroryzmu, nielegalna imigracja, handel ludźmi, łamanie ustawy hazardowej. Zobacz też Włoskie Siły Zbrojne Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona (wł.)
Guarda de Finanças

A Guarda de Finanças (em italiano: Guardia di Finanza) é uma polícia especial da Itália subordinada diretamente ao ministro de Economia e das Finanças. As atribuições e competências são: a defesa nacional de fronteiras, polícia ostensiva, segurança pública, polícia judiciária relativa à sua competência específica, contraterrorismo, polícia de alfândegas e de fronteiras, antidroga e polícia econômica e financeiras. A Guarda de Finanças mantém mais de seiscentos barcos e navios e mais de cem aeronaves para cumprir a sua missão de patrulhar as águas territoriais de Itália. Tem 68 mil policiais e estão em serviço também no Europol e OLAF. A Comando-Geral da Guarda de Finanças está localizado em Roma. A Força tem uma organização nacional, regional e provincial. Grupos especiais da Guarda de Finanças Gruppo di Investigazione Criminalità Organizzata (GICO): Grupo de Investigação de Crime Organizado. Gruppo Operativo Antidroga (GOA): Grupo de antinarcóticos Gruppo Anticrimine Tecnologico (GAT): Grupo cibercrime. Commando Operativo Aeronavale (ROAN): Comando de Operação Ar-naval. Antiterrorismo Pronto Impiego (ATPI): Antiterrorismo. Serviço de Cães antidroga. Ligações externas «Página oficial Guarda de Finanças» (em italiano) «Relatorio Anual de la Guardia di Finanza» (PDF) «Grupo anticybercrime-hacker y Cracker de la Guardia di Finanza» Galeria
Guardia di Finanza

Guardia di Finanza (G. di F. sau GdF) (pronunție în italiană [ˈɡwardja di fiˈnantsa]) este o agenție italiană de aplicare a legii sub autoritatea ministrului Economiei și Finanțelor. Este o forță de poliție militarizată, care face parte din Ministerul Economiei și Finanțelor, nu din Ministerul Apărării. Guardia di Finanza este în esență responsabilă pentru tratarea criminalității financiare și a contrabandei; a evoluat, de asemenea, în principala agenție a Italiei pentru suprimarea comerțului ilegal de droguri. Deține peste 600 de bărci și nave și peste 100 de aeronave pentru a servi în misiunea sa de a patrula apele teritoriale ale Italiei. De asemenea efectuează funcția de poliție de frontieră și vamă pe aeroporturile italiene. Interpol sintetizează Guardia di Finanza (Ministerul Economiei și Finanțelor) drept „o forță cu statut militar și cu atribuții la nivel național pentru investigațiile privind infracțiunile financiare și investigațiile privind traficul ilegal de droguri”. Referințe Legături externe Site web oficial The funding of international islamic terrorism ~ Strategic analysis profiles ~ Guardia di Finanza General Headquarters - 2nd Department – Analysis Unit Arhivat în 12 iunie 2008, la Wayback Machine. Annual Report of the Guardia di Finanza Arhivat în 28 septembrie 2007, la Wayback Machine. Counter-cybercrime Group of the Guardia di Finanza
Финансовая гвардия Италии

Финансовая гвардия Италии (итал. Guardia di Finanza, GdF) — правоохранительный орган в подчинении Министерства экономики и финансов Италии. История Была создана в 1774 году в Сардинском королевстве при короле Викторе Амадее III как Легион лёгких войск (Legione Truppe Leggere) для борьбы с контрабандой. После объединения Италии в 1862 году стала общенациональной структурой под названием Корпус таможенной охраны (Corpo delle Guardie Doganali). Получила современное название в 1881 году. Задачи Финансовая гвардия занимается: борьбой с уклонением от налогов; борьбой с контрабандой, патрулируя таможенные посты и морские границы; противодействием финансовому мошенничеству; борьбой с организованной преступностью совместно с полицией и карабинерами; расследованием случаев незаконной добычи природных ресурсов и загрязнения окружающей среды. Организация Территория Италии разделена на четыре сухопутных региональных инспектората Финансовой гвардии: центральный (Рим), северо-западный (Милан), северо-восточный (Венеция) и южный (Неаполь). Они включают 15 региональных зон, в каждой из которых имеется 20 легионов Финансовой гвардии (по одному-два в зоне), Легионы состоят из бригад, рот, оперативных секций, групп и специальных отрядов, а также подвижных станций, морских и воздушных секций. Финансовая гвардия имеет подразделения налоговой полиции, по контролю за валютными операциями, оперативные подразделения по борьбе с организованной преступностью. Воздушный компонент Финансовой гвардии в 2007 году включал 14 вертолетных авиационных центров и 16 авиаотрядов. Морской компонент Финансовой гвардии в 2007 году включал 15 оперативных направлений. В их составе было 15 морских отрядов, 20 морских и 31 воздушная секция, 17 морских станций, специальные мобильные роты, подразделения обслуживания и ремонта. У Финансовой гвардии есть свои учебные заведения: училище в Бергамо, школа налоговой полиции в Риме, школы унтер-офицеров в городах Кунео и Остия, учебные легионы для подготовки рядового состава, альпийская школа в Предаццо для обучения действиям в горных условиях и морская школа в Гаэте Примечания
Finančna straža (Italija)

Finančna straža (uradno [Corpo della guardia di finanza] Napaka: : prečrkovanje latn besedila (pomoč); splošno le Guardia di finanza, italijanska izgovorjava: [ˈɡwardja di fiˈnantsa]; kratica: GdF) je italijanski specialni policijski korpus, ki spada pod neposredno pristojnost ministra za ekonomijo in finance ter je hkrati urejen po principu vojaške strukture ter je del Italijanskih oboroženih sil kot tudi Javne sile. Primarno je odgovorna za boj proti finančnemu kriminalu (davčna utaja, ponarejanje denarja,...) in tihotapstvu (vključno z ilegalnimi prestopi meje), v zadnjih letih pa tudi proti drogam, mafiji, terorizmu,..., pri čemer pa opravlja tudi klasične policijske naloge za zaščito javnega reda in miru. Trenutno ima Finančna straža čez 600 čolnov in ladij ter več kot 100 zrakoplovov, s katerimi nadzoruje italijanske teritorialne vode. Finančno stražo vodi poveljujoči general Finančne straže; trenutno položaj zaseda korpusni general Nino Di Paolo in kateremu pomaga podpoveljujoči general Finančne straže; trenutno položaj zaseda korpusni general Virgilio Elio Cicciò. Zgodovina Finančna straža izhaja iz Legije lahkih enot (Legione truppe leggere), katero je 5. oktobra 1774 ustanovil Viktor Amadej III. Savojski, kralj Sardinije; legija je postala prva specialna enota, zadolžena za finančni nadzor meje in hkrati za vojaško obrambo kraljevine. Po združitviji Italije je bil leta 1862 ustanovljen Korpus carinskih stražnikov (Corpo delle Guardie doganali), ki pa je bil leta 1881 preoblikovan v Korpus kraljeve finančne straže (Corpo della Regia Guardia di Finanza). Od leta 1907 so pripadniki Kraljeve finančne straže na uniformah po vzoru vojske nosili peterokrake zvezde, od leta 1908 pa je bil vojaški red razširjen tudi na Kraljevo finančno stražo, čeprav so na njeno delovanje vplivali tudi policijski predpisi Kraljeva finančna straža je v času obeh svetovnih vojn dosegla tudi vojaške uspehe, zaradi katerih je bila večkrat odlikovana. Viri in opombe Glej tudi davčna policija Čini Finančne straže Italije Zunanje povezave Uradna spletna stran (italijansko)
Museo archeologico di Monasterace

Il Museo archeologico di Monasterace, o Museo archeologico dell'antica Kaulon (MAK), è il museo sorto intorno al parco archeologico "Paolo Orsi", il quale conserva i resti dell'antica città magnogreca di Kaulon. Dal dicembre 2014 il Ministero per i beni e le attività culturali lo gestisce tramite il Polo museale della Calabria, nel dicembre 2019 divenuto Direzione regionale Musei. Le sale È composto da 7 sale. La prima mostra reperti della fondazione della città di Kaulon tra cui 3 corredi tombali, una incinerazione di località Bavolungi di Stilo e un corredo tombale di località Franchi di Stilo. Sono presenti anche dei khantaroi di tipo Itaca, materiale dell'Eubea ed acheo. La seconda espone i corredi della necropoli dell'area di nord-ovest di Kaulon al di fuori delle mura con reperti risalenti tra il VI ed il IV secolo A.C. tra cui di attività produttive. Nella terza sala c'è il materiale trovato nel santuario di Punta Stilo, tra cui anche la Tabula Cauloniensis in bronzo, il più lungo testo scritto acheo in Italia risalente al V secolo A.C. Nella quarta sala è allestita la ricostruzione del recinto e delle terme ellenistiche di "Casamatta". La quinta sala mostra i reperti dei resti delle case dell'area San Marco e il mosaico del Drago. La sesta sala è dedicata alla ricostruzione di una casa di Kaulon; infine, nella settima sala, c'è la ricostruzione del santuario di Passoliera, nonché rocchi di colonne frutto di rinvenimenti subacquei. Galleria d'immagini Note Bibliografia Fabrizio Mollo, Guida archeologica della Calabria antica, Soveria Mannelli, Rubbettino, 2018, pp. 384-403, ISBN 978-88-498-5393-3. Voci correlate Kaulon Monasterace marina Vallata dello Stilaro Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo archeologico di Monasterace Collegamenti esterni Sito ufficiale, su museoarcheologicomonasterace.it. Museo archeologico, Comune di Monasterace, su comune.monasterace.rc.it. Museo e Parco archeologico dell'Antica Kaulon, su beniculturali.it.
Rifugio Bagnour

Das Rifugio Bagnour (2017 m s.l.m.) ist eine in den Sommermonaten bewirtschaftete Schutzhütte in den Cottischen Alpen der norditalienischen Provinz Cuneo, Region Piemont. Das Rifugio gehört zur Gemeinde Pontechianale (oberes Varaitatal, auch Valle Varaita) und liegt am Lago Bagnour mitten im Bosco dell’Alevè, mit 825 ha einem der größten Zirbelkieferwälder der Alpen. Geschichte Das Haus wurde 1941 von der Forstverwaltung erbaut. Nach einer Totalrenovierung durch die Berggebietsgemeinschaft Comunità Montana Valle Varaita wurde im Jahr 2004 das Rifugio eröffnet. Übergänge Im Rahmen des Giro del Monviso kann die Etappe zwischen dem Rifugio Quintino Sella und dem Rifugio Vallanta am Rifugio Bagnour geteilt werden. Literatur Sabine Bade, Wolfram Mikuteit: Giro del Monviso – Rund um und kreuz und quer durch die Region des Re di Pietra. Fernwege.de, Roxheim 2009, ISBN 978-3-941366-11-4. Weblinks Giro del Monviso
Rifugio Bagnour

Il rifugio Bagnour è un rifugio situato nel comune di Pontechianale (CN), in valle Varaita, nelle Alpi Cozie, a 2017 m s.l.m. Storia L'edificio che ospita il rifugio nacque nel 1941 come punto di riferimento per l'allora Milizia forestale; utilizzato durante la seconda guerra mondiale per operazioni di avvistamento aereo, l'edificio fu abbandonato dopo la fine delle ostilità. Per iniziativa della Comunità montana Valle Varaita e degli attuali gestori, la ex caserma è stata ristrutturata e riadattata a rifugio. L'inaugurazione è avvenuta nel 2004. Caratteristiche e informazioni Il rifugio è situato nel mezzo del bosco dell'Alevè, sulle rive del lago Bagnour. Di proprietà della Comunità montana Valle Varaita, dispone di 20 posti letto; è aperto e gestito in estate e nei restanti week-end. È dotato di energia elettrica (generatore a pannelli fotovoltaici) e di telefono. Offre servizio ristorante (95 coperti totali), bar ed alberghetto. Accessi Il rifugio si raggiunge partendo da Castello (Pontechianale), mediante il sentiero U8 (1h 15'-1h 30'). È anche raggiungibile partendo da Villaretto e da Alboin, entrambe frazioni di Casteldelfino. Ascensioni Punta Malta (2995 m; EE; 3 h 30 min circa) Cima delle Lobbie (3015 m; F+ con un tratto di II; 4 h circa) Traversate Rifugio Alpetto e rifugio Quintino Sella al Monviso attraverso il passo dei Duc o il passo adi San Chiaffredo rifugio Vallanta attraverso il bosco dell'Alevè Rifugio Alevè giro di Cima delle Lobbie, attraverso il Passo dei Duc ed il Colle di Luca Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su rifugio Bagnour Collegamenti esterni Scheda rifugio su Cuneo360.it, su cuneo360.it. Scheda del rifugio su ghironda.com, su ghironda.com.