NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castello dei Romani

Il castello dei Romani, conosciuto anche come castello di Scrivellano, è una fortificazione, situata a Scrivellano, frazione del comune italiano di Travo, in provincia di Piacenza. Il castello si trova sulla fascia pedecollinare del versante sinistro della val Trebbia. Storia Il castello, con il toponimo latino di Scrovellanum, è citato per la prima volta in alcune cronache medievali del 1234, anno in cui fu distrutto da forze guelfe piacentine, supportate da milizie cremonesi, dopo un tentativo fallito di convincere i nobili rifugiatisi nella vicina Rivergaro ad arrendersi. Nel 1312 l'edificio fu conquistato da Francesco Scoto, su ordine del padre Alberto; in seguito fu possesso della famiglia Anguissola, la quale nel 1438 fu investita del titolo comitale. Successivamente, nel 1595, come testimoniato dal Bolzoni, il castello risultava in possesso del conte Camillo Landi. Dopo aver subito ingenti danni da parte di soldati spagnoli, il 3 marzo 1644 il castello, in condizioni diroccate, fu ceduto dai conti Ottaviano, Alessandro e Carlo Landi a Carlo Antonio Novati in cambio di 15 000 lire. Ritornato di proprietà della famiglia Landi, rimase tra i beni famigliari fino agli ultimi anni del XVIII secolo. Nel secolo successivo fu di proprietà della famiglia Romani, da cui derivò il nome castello dei Romani. Il 15 agosto del 1972 una torre di guardia posta a nord del complesso fu vittima di un incendio, alimentato dalla paglia e dal fieno che vi erano depositati, che causò la distruzione di un ripiano in legno e del tetto della struttura. Struttura Dell'originario edificio, rimangono un corpo di fabbriaca a pianta rettangolare, piuttosto rimaneggiato, e la torre a base quadrata, caratterizzata da un accesso murato, dotato di due grandi mensole realizzate in pietra, probabilmente utilizzate come supporto per il ponte levatoio. Oltre ad essa è presente un'altra torre, a nord del castello, in precarie condizioni dopo l'incendio del 1972. Note Bibliografia Carmen Artocchini, Castelli Piacentini, Piacenza, Edizioni TEP, 1983 [1967]. Voci correlate Castelli della provincia di Piacenza Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Scrivellano Collegamenti esterni Castello dei Landi - Scrivellano, su turismoapiacenza.it. URL consultato il 9 marzo 2025.
Chiesa di Santa Maria Assunta (Fiè allo Sciliar)

La chiesa arcipretale di Santa Maria Assunta (in tedesco Erzpfarrkirche Mariä Himmelfahrt) a Fiè allo Sciliar è la chiesa parrocchiale del paese. Storia e descrizione L'edificio romanico della fine del XII secolo fu rimaneggiato forme tardo-gotiche dopo un incendio nel 1440. La chiesa attuale a tre navate è frutto di una ricostruzione fra il 1515 e il 1570. Il campanile con bulbo barocco è del 1703 e i portali con gli stemmi sono dei Signori di Völs-Colonna e dell'abbazia di Novacella. Il crocifisso romanico e della fine del XII secolo, l'altare tardogotico a portelle è del maestro Narciso di Bolzano (1488), rielaborato nel 1902. Il pulpito e l'organo barocchi (intorno al 1760) venne rielaborato nel 1863. La Via Crucis e le pale d'altare sono del 1825, ma opere del famoso pittore sudtirolese Joseph Renzler. Gli altari laterali e i dipinti della volta sono in stile neogotico. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Santa Maria Assunta Collegamenti esterni Chiesa di Santa Maria Assunta, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Fincantieri

Fincantieri – Cantieri Navali Italiani S.p.A. je italská loďařská koncern sídlící v Terstu. Zabývá se stavbou jak válečných, tak civilních lodí. Roku 2018 společnost získala 50% podíl ve francouzské loděnici STX France, kterou přejmenovala na Chantiers de l'Atlantique. V roce 2020 začal fungovat společný joint venture podnik Fincantieri a francouzské loďařské koncerny Naval Group, pojmenovaný Naviris. Vedení podniku sídlí v Janově a pobočku má ve francouzském Ollioules. Hlavní projekty Letadlové lodě Cavour (C550) Giuseppe Garibaldi (C551) Křižníky Vittorio Veneto (C550) Andrea Doria (C553) Torpédoborce Třída Horizon Třída Durand de la Penne Fregaty Třída FREMM Třída Maestrale Třída Lupo Korvety Třída Thaon di Revel Třída Doha Třída Abu Dhabi Třída Minerva Fincantieri Tipo 550 Třída Assad al-Tadjier Třída Esmeraldas Třída Laksamana Třída Mussa Ben Nussair Raketové čluny Třída Sparviero Ponorky Třída Todaro (Typ 212) Třída Primo Longobardo Třída Nazario Sauro Třída Enrico Toti Výsadkové lodě Trieste (L9890) Třída San Giorgio Kalaat Béni Abbès (474) Hlídkové lodě Třída Musherib Třída Dattilo Třída Falaj 2 Třída Comandanti Třída Sirio Třída Cassiopea Třída Esploratore Třída Diciotti Pomocné lodě Třída Deepak Vulcano (A5335) Třída Etna Třída Stromboli Alliance (A 5345) Elettra (A 5340) Ammiraglio Magnaghi (A 5303) Civilní lodě (výběr) Carnival Cruise Lines – Carnival Destiny Costa Cruises – Costa Concordia Cunard Line – MS Queen Victoria, MS Queen Elizabeth P&O Cruises – MV Arcadia Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Fincantieri na Wikimedia Commons (italsky) Domovská stránka
Fincantieri

Fincantieri – Cantieri Navali Italiani S.p.A. er et italiensk skibsværft beliggende i Trieste i Italien. Værftet fik sin nuværende form i 1959 og var i 2012 den største skibsbygger beliggende i middelhavs-området med filial i Bremerhaven i Tyskland. Firmaet etableredes i Rom i 1937 med hovedsæde i Trieste og har flere værfter i Italien, bl.a. Monfalcone. Gennem tiderne har værftet bygget handels-, passager- og krigsskibe. Værftet har blandt andet bygget krydstogtskibet Costa Concordia, som forliste ved øen Giglio den 13. januar 2012. Eksterne henvisninger Fincantieris hjemmeside (italiensk) Arkiveret 6. februar 2012 hos Wayback Machine
Fincantieri

Fincantieri - Cantieri Navali Italiani – włoskie przedsiębiorstwo stoczniowe powstałe w 1984 roku z przekształcenia państwowego konglomeratu Italcantieri. Geneza Fincantieri wywodzi się z Cantieri Navali del Muggiano. Bibliografia Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 71. ISBN 1-8510-9563-2.
Fincantieri

Fincantieri - Cantieri Navali Italiani S.p.A. je italijansko ladjedelniško podjetje s sedežem v Trstu. Ustanovili so ga leta 1959. Je največje evropsko ladjedelniško podjetje in eno izmed največjih svetovnih ladjedelničarjev. Proizvaja potniške, tovorne in vojaške ladje. Ladjedelnica v Tržiču je oddaljena približno 15 kilometrov južno od Nove Gorice. Ladjedelnice Potniške križarke in trajekti Tržič Ancona Castellammare di Stabia (Neapelj) Marghera, Benetke Sestri Ponente (Genova) Vojaške ladje Muggiano (La Spezia) Riva Trigoso (Sestri Levante, Genova) Marinette Marine (Marinette, Wisconsin) Drugo Palermo Trst VARD (bivši STX Offshore & Specialized Vessels) (Alesund) Sklici
Fincantieri

Fincantieri - Cantieri Navali Italiani S.p.A. är ett börsnoterat italienskt varvsföretag med huvudkontor Trieste. Bolaget utvecklar och bygger fraktfartyg, passagerarfartyg samt offshore- och krigsfartyg. Bolaget bildades som Società Finanziaria Cantieri Navali – Fincantieri S.p.A. 1959 som en del av det statliga Istituto per la Ricostruzione Industriale. Det blev åter ett eget bolag 1984. Det är majoritetsägt av italienska staten. Bland Fincantieris föregångare hör Ansaldo som grundades 1853 i Genua av Giovanni Ansaldo som Gio. Ansaldo & C.. De första åren var produktionen bred, men företaget specialiserade sig så småningom på fartygsbyggnation. Bolaget blev sedan en del av statliga IRI och verkar under namnet Leonardo S.p.A., och varvsdelen blev en del av Fincantieri. Fincantieri är, efter köp av ett antal varv av STX Europe majoritetsägare i Norgebaseade Vardgruppen, som äger fem varv i Norge, två i Brasilien, två i Rumänien och ett i Vietnam. Se även Vard Källor Noter Externa länkar Fincantieris webbplats
Fincantieri

Fincantieri S.p.A. — італійська суднобудівна компанія, одна з найбільших у Європі та світі. Заснована у 1959 році, штаб-квартира розташована в місті Трієст, Італія. Компанія будує як військові, так і цивільні судна. Серед її продукції — фрегати, патрульні кораблі, підводні човни, а також круїзні лайнери, пороми, кораблі спеціального призначення. Fincantieri має верфі не лише в Італії, а й у США, Норвегії, Бразилії та інших країнах. Військове суднобудування Fincantieri є ключовим постачальником кораблів для ВМС Італії: патрульні кораблі класу Cassiopea багатоцільові фрегати FREMM авіаносець Cavour десантні кораблі типу Trieste підводні човни типу Todaro (спільно з німецькою ThyssenKrupp Marine Systems) Цивільні проєкти Компанія є лідером у будівництві круїзних лайнерів для таких операторів, як: Carnival Cruise Line MSC Cruises Norwegian Cruise Line Дочірні компанії та глобальна присутність Fincantieri володіє або контролює понад 20 верфей у 4 регіонах світу. У США діє через дочірню компанію **Fincantieri Marinette Marine**, яка будує кораблі для ВМС США. Див. також Військово-морські сили Італії Патрульні кораблі класу Cassiopea Суднобудування ThyssenKrupp Примітки Посилання Офіційний сайт Fincantieri
Ansitz Stegen

Ansitz Ste(e)gen ist ein geschütztes Baudenkmal in der Gemeinde Bruneck in Südtirol. Geschichte Als Erbauer gelten die aus Stegen bei Bruneck stammenden Jöchl, die Mitte des 16. Jahrhunderts ausstarben. 1555/56 ließ Hieronymus Krafter aus Augsburg in der Nachbarschaft anstatt einer Schmiede eine Messingfabrik errichten. Zeitweise diente das Gebäude bei der alten Schmelzhütte als Hospital, Armen- und Siechenhaus sowie Lazarett. 1669 hatten die Pock das Anwesen im Bestand, seit 1700 als Eigentümer. Auf den Färber Jakob Pock folgte dessen Schwester Katharina, verheiratet mit dem Färber und Bürgermeister von Bruneck Daniel Schweighofer. Des letzteren Sohn und Erbe Anton Karl Schweighofer bekleidete ebenfalls das Amt des Bürgermeisters von Bruneck. Der Ansitz Stegen steht seit dem 16. November 1962 unter Denkmalschutz. Beschreibung Das zweistöckige Haupthaus mit Eckerkern, Freitreppe und Loggia stammt im Kern aus dem 16. Jahrhundert und ist umgeben von einem ummauerten Hofraum mit Garten. Der Saal im ersten Stock ist gewölbt. Weblinks Eintrag im Monumentbrowser auf der Website des Südtiroler Landesdenkmalamts Einzelnachweise
Domus dei Pesci

La domus dei Pesci (IV,III,3) è una domus romana che si trovava nella regio IV della città romana di Ostia. Descrizione Questa domus, che prende il nome da un mosaico pavimentale nel vestibolo con raffigurato un calice con un pesce e due pesci accanto allo stelo del calice, che alcuni studiosi interpretano come riferimento al cristianesimo, si trova a sud rispetto al foro, compresa tra la Domus delle Colonne (IV,III,1) ed la Domus du via del Caupona (IV,III,4), con l'ingresso attuale (originariamente l'ingresso di servizio della casa) su via della Caupona. Il vestibolo conduce al cortile porticato al centro della domus, a forma di U, con il pavimento decorato con un mosaico geometrico bianco e nero. Al centro c'è una vasca quadrata di marmo, con una piccola piramide con piccoli gradini, lungo la quale scorreva l'acqua dalla cima, cui successivamente è stata aggiunta una grande vasca semicircolare. Ha un pavimento di marmo, al centro del quale erano raffigurati un disco e un delfino (non più in situ). Il delfino potrebbe essere stato un altro simbolo cristiano. Un'altra fontana in marmo era posta contro il muro posteriore del cortile. Davanti c'è una vasca, in cima una nicchia semicircolare dipinta per una statua. Nel cortile è stata trovata una piccola statua di Fortuna con cornucopia. Sul lato opposto del cortile c'è la grande sala con all'ingresso due colonne di marmo e due semicolonne in mattoni. Tra le colonne c'è una soglia in marmo, tra le colonne e le semicolonne ci sono muretti bassi. La parte inferiore delle pareti della stanza era ricoperta di marmo. Sul pavimento c'è un mosaico bianco e nero di altissima qualità, composto da molti piccoli pannelli con motivi geometrici. Uno dei pannelli ha una raffigurazione di un tridente e due pesci. Accanto alla sala c'è la stanza con un pavimento rialzato e tubi di riscaldamento lungo una parete. Dall'altro lato c'è la stanza fiancheggiata da una scala esterna e da una taberna indipendente. Note Voci correlate Parco archeologico di Ostia antica Edifici nella regione IV Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Domus dei Pesci Collegamenti esterni Sito ufficiale, su ostiaantica.beniculturali.it.
Basilica of Santa Maria Maggiore di Siponto

The Basilica of Santa Maria Maggiore di Siponto is a church approximately three miles south of Manfredonia, Apulia, southern Italy. Once the cathedral of the city of Siponto, it received the status of Basilica Minor in 1977; it is dedicated to the Holy Virgin of Siponto (the town was moved to the new city of Manfredonia in the mid-13th century). The church was completed around 1117, when it was consecrated (perhaps in place of a pre-existing 6th century Palaeo-Christian edifice) and the relics of Laurence of Siponto were placed under the high altar. Description The building has an unusual square plan, consisting of two independent churches (one, underground, is the current crypt), two apses on the southern and eastern walls, and a medieval monumental portal with two side lions, facing the road entering Manfredonia. The interior, with four pillars, dates to the 11th century, and once housed the icon of the Holy Virgin of Siponto (Italian: Maria Santissima di Siponto), dated to the 7th century. The icon is now in the Manfredonia Cathedral, as well as the polychrome wood Byzantine statue of "La Sipontina" (6th century) The underground church dates to the early Middle Ages, and was replaced by the upper one after having been destroyed by an earthquake. See also Siponto External links Media related to Santa Maria Maggiore (Siponto) at Wikimedia Commons Page at Gargano Online website by Stefania Mola (in Italian)
Arcidiecéze Ancona-Osimo

Arcidiecéze Ancona-Osimo (latinsky Archidioecesis Anconitana-Auximana) je římskokatolická metropolitní arcidiecéze v italských Markách, která tvoří součást Církevní oblasti Marche. V jejím čele stojí arcibiskup Angelo Spina, jmenovaný papežem Františkem v roce 2017. Stručná historie Diecéze v Anconě vznikla podle tradice již v 1. století, i když historicky je první biskup doložen až v roce 425,roku 1419 byla sloučena s diecézí Numana. Roku 1904 byl povýšena na arcidiecézi bez sufragánních diecézí, která byla bezprostředně podřízena Svatému Stolci. Diecéze v Osimu je doložena ve 4. nebo 5. století (prvním biskupem byl sv. Leopard). V roce 1972 se arcibiskup v Anconě stal i biskupem v Osimu, ale plně byly obě diecéze spojeny až v roce 1986, kdy se vznikla metropolitní arcidiecéze, rozšířená v roce 2000 do současných hranic. Související články Seznam biskupů a arcibiskupů arcidiecéze Ancona-Osimo Katedrála sv. Cyriaka v Anconě Konkatedrála sv. Leoparda v Osimu Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Arcidiecéze Ancona-Osimo na Wikimedia Commons Údaje o diecézi na stránkách catholic-hierarchy.org Údaje o diecézi na stránkách gcatholic.org
Erzbistum Ancona-Osimo

Das in Italien gelegene römisch-katholische Erzbistum Ancona-Osimo (lat.: Archidioecesis Anconitana-Auximana, ital.: Arcidiocesi di Ancona-Osimo) ist eine Erzdiözese der römisch-katholischen Kirche in Italien mit Sitz in Ancona. Im 3. Jahrhundert wurde das Bistum Ancona gegründet. Am 19. Oktober 1422 wurde es mit dem Bistum Numana unter dem Namen Ancona e Numana vereinigt und am 14. September 1904 zum Erzbistum ohne Suffragane (also ohne Sitz eines Metropoliten zu sein) erhoben. Am 15. August 1972 wurde der Erzbischof zum Metropoliten der Bistümer Fabriano-Matelica, Jesi, Senigallia und der Territorialprälatur Loreto erhoben. Das 500 km² große Erzbistum wurde am 30. September 1986 mit dem Bistum Osimo vereint und in Erzbistum Ancona-Osimo umbenannt. Siehe auch Liste der Bischöfe von Ancona Römisch-katholische Kirche in Italien Liste der römisch-katholischen Diözesen Liste der ehemaligen katholischen Diözesen Weblinks Website des Erzbistums Ancona-Osimo (italienisch) Eintrag zu Erzbistum Ancona-Osimo auf catholic-hierarchy.org (englisch) Eintrag zu Erzbistum Ancona-Osimo auf gcatholic.org (englisch)
Aartsbisdom Ancona-Osimo

Het aartsbisdom Ancona-Osimo (Latijn: Archidioecesis Anconitana-Auximana; Italiaans: Arcidiocesi di Ancona-Osimo) is een metropolitaan aartsbisdom van de Rooms-Katholieke Kerk in Italië. De zetel van het aartsbisdom is in Ancona. De aartsbisschop van Ancona-Osimo is metropoliet van de kerkprovincie Ancona-Osimo waartoe ook de volgende suffragane bisdommen behoren: Bisdom Fabriano-Matelica Bisdom Jesi Bisdom Senigallia Territoriale prelatuur Loreto Geschiedenis Ancona Het bisdom Ancona ontstond in de 3e eeuw. Op 19 oktober 1422 werd het met het bisdom Numana verenigd. Op 14 september 1904 werd Ancona tot aartsbisdom verheven, maar niet tot metropool. Op 15 augustus 1972 gebeurde dit alsnog toen de bisdommen Fabriano-Matelica, Jesi, Senigallia en de Territoriale prelatuur Loreto suffragaan werden aan Ancona. Osimo Het bisdom Osimo (Latijn Dioecesis Auximanus) werd in de 7e eeuw opgericht met zetel in Osimo. Op 19 augustus 1725 werd het samengevoegd met het bisdom Cingoli onder de naam Osimo-Cingoli en als immediatum onder direct gezag van de Heilige Stoel geplaatst. In 1949 was 99% van de inwoners van het bisdom katholiek. Op 25 januari 1985 werd het bisdom Cingoli afgesplitst en toegevoegd aan het bisdom Macerata-Tolentino. Ancona-Osimo Op 30 september 1986 werd het bisdom Osimo samengevoegd met het aartsbisdom Ancona onder de naam aartsbisdom Ancona-Osimo. De huidige aartsbisschop is Angelo Spina. Zie ook Katholieke kerk in Italië Externe links (en) Aartsbisdom Ancona-Osimo op www.catholic-hierarchy.org
Archidiecezja Ankony-Osimo

Archidiecezja Ankony-Osimo (łac. Archidioecesis Anconitana-Auximana) – archidiecezja Kościoła rzymskokatolickiego we Włoszech, w regionie kościelnym Marche. Historia Została erygowana jako diecezja Ankony w III wieku, w 1422 połączona z diecezją Numany. 14 września 1904 została podniesiona do rangi archidiecezji. 15 sierpnia 1972 stała się siedzibą metropolii. W 1986 dołączono do niej zniesioną wówczas diecezję Osimo. Główne świątynie Archikatedra: Bazylika archikatedralna św. Cyriaka w Ankonie Konkatedra: Bazylika konkatedralna św. Leoparda w Osimo Arcybiskupi Ancona-Osimo Carlo Maccari (1986–1989) Dionigi Tettamanzi (1989–1991) Franco Festorazzi (1991–2004) Edoardo Menichelli (2004–2017) Angelo Spina (od 2017) Uwagi Bibliografia Archidiecezja Ancona-Osimo [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2012-10-30] (ang.). Archidiecezja Ankony-Osimo w bazie gcatholic.org [dostęp 2023-04-21] (ang.).
Teatro Giuseppe Verdi (Busseto)

Das Teatro Giuseppe Verdi ist ein nach Giuseppe Verdi benanntes Opernhaus in Busseto, einer Gemeinde in der Region Emilia-Romagna in Italien. Das Teatro verfügt über 300 Plätze und liegt innerhalb der Rocca Pallavicino, einem alten Schloss an der Piazza Giuseppe Verdi. Obwohl Verdi gegen den Bau des Opernhauses war und es niemals betreten hat, spendete er für die Errichtung 10.000 Lire. Der Bau begann 1856 und die Eröffnung des Hauses fand am 15. August 1868 mit einer Aufführung der Verdi-Opern Rigoletto und Un ballo in maschera statt. Im Jahre 1913 dirigierte hier Arturo Toscanini zu Ehren Verdis dessen Stück Falstaff. Weblinks Das Teatro Giuseppe Verdi Busseto, Webseite Operabase Terra Di Verdi, Busseto
Teatro Giuseppe Verdi

Teatro Giuseppe Verdi (the Giuseppe Verdi Theatre) is a small opera house located in a wing of the Rocca dei Marchesi Pallavicino on the Piazza Giuseppe Verdi in Busseto, Italy, a town closely associated with the life of the opera composer, Giuseppe Verdi. From the 13th century, the “rocca” or “fortress” was the family's palace; it is now the city hall after being acquired by the municipality in 1856. The theatre opened on 15 August 1868 and seats 300. Prior to 1856, a theatre existed in the same location, and while plans to build a new one were begun in 1845, nothing happened until the municipality took over. Designed by Pier Luigi Montecchini, the theatre is located on an upper level of the City Hall and is reached by a large staircase. Outside the theatre is a bust of Verdi by Giovanni Dupré. The interior is traditionally horseshoe-shaped with three rows of boxes and an elegantly designed ceiling featuring four medallions representing comedy, tragedy, melodrama, and romantic drama. Although Verdi opposed its construction (it would be “too expensive and useless in the future”, he said) and is reputed never to have set foot in it, he did contribute 10,000 lire towards the construction and maintained his own box. On opening night, operagoers dressed in green (the color in Italian is verde), the men all wearing green cravats, the women wearing green dresses. Two of Verdi's operas were presented, Rigoletto and Un ballo in maschera. Verdi did not attend even though he lived only two miles away at his home, the Villa Verdi, in the village of Sant’Agata in Villanova sull'Arda. In 1913, Arturo Toscanini conducted a performance of Falstaff in celebration of the centenary of Verdi's birth and to raise funds for what is now a large monument of the seated composer located in the piazza. In 2001 the theatre re-painted the sets from 1913 for a revival; these were used again in October 2013 for a Verdi bi-centenary performance of Falstaff. The theatre was extensively renovated in the 1990s. It presents a regular season of opera performances. See also National Giuseppe Verdi Museum Villa Verdi References Sources Associazione Amici di Verdi (ed.), Con Verdi nella sua terra, Busetto, 1997 (visitors' guide, in English) Plantamura, Carole, The Opera Lover’s Guide to Europe, Secaucus, New Jersey: Citadel Press, 1996. External links Busseto municipality website Verdi website with photos of Busseto locations, in English