NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Basilique San Giorgio Maggiore de Venise

San Giorgio Maggiore est une basilique abbatiale vénitienne située sur la petite île du même nom dans le bassin de Saint-Marc, face à la Piazetta. Elle est desservie par les Bénédictins de la congrégation de Subiaco Mont-Cassin. Histoire Conçue en 1566 par Andrea Palladio, sa construction est achevée en 1610 par Vincenzo Scamozzi. Cette église était un motif très apprécié des védutistes. Dans la vue peinte par Francesco Guardi vers 1775-1780, il manque la présence du clocher qui s’est écroulé en 1774. Les travaux de restauration du campanile, qui devaient durer jusqu’en 1791, ne sont pas non plus figurés. Guardi préférait en effet représenter le clocher tel qu’il était autrefois ou ne pas le représenter du tout[réf. souhaitée] comme ici. Architecture Décoration L'église est célèbre pour son chœur décoré de toiles du Tintoret : La Récolte de la manne (mur de gauche) et surtout La dernière Cène (mur de droite), l'une des toiles les plus célèbres du maître. C'est une église qui comporte une nef séquencée et réservée au clergé. Le chœur s'y trouve presque au centre et sa façade imite celle d'un temple. On peut voir une bande filante qui va unifier les quatre façades. À droite du chœur, une porte conduit à la salle du conclave où eut lieu l'élection du pape Pie VII. Elle est décorée d'un retable de Vittore Carpaccio. Œuvres qui y sont conservées ou ont été déplacées Paul Véronèse y a peint entre juin 1562 et octobre 1563, pour son réfectoire, le tableau Les Noces de Cana (aujourd'hui au musée du Louvre). De Jacopo Bassano, une Nativité datée de 1590-1591, sur toile de 421 × 219 cm). Du Tintoret, La dernière Cène (Ultima cena) et Les Juifs dans le désert” De Sebastiano Ricci, Vierge et l'Enfant avec des Saints, 1708. Dans la peinture À la suite de Canaletto et Francesco Guardi au XVIIIe siècle, le peintre anglais de paysage du XIXe siècle, William Turner, la représente dans le tableau La Dogana, San Giorgio et Zitelle, depuis les marches de l'Europe qu'il exposa en 1842. Monet l'a représentée dans sept tableaux exécutés lors et après son séjour à Venise en 1908. Articles connexes Campanile San Giorgio Maggiore Histoire de Venise Chronologie de Venise Notes et références Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Renaissance Portail de Venise
Kerk van San Giorgio Maggiore

San Giorgio Maggiore is een basiliek in Venetië in Italië. Hij is ontworpen door Andrea Palladio en staat op het eiland San Giorgio Maggiore. De kerk is een opvallend element in het panorama vanaf het San Marcoplein. Geschiedenis De eerste aan Sint-Joris gewijde kerk dateert uit de 8-9e eeuw. In 982 werd het hele eiland geschonken aan een benedictijnse monnik, stichter van de San Giorgio-abdij. De huidige kerk werd begonnen in 1566, en was niet helemaal klaar voor de dood van Palladio in 1580. De voorgevel werd door Vincenzo Scamozzi voltooid op basis van de oorspronkelijke plannen tegen 1610. De kerk, sinds 1900 verheven tot basilica minor, is een prima voorbeeld van Palladio's architectonische stijl, en een van de mooiste kerken door hem ontworpen. De klokkentoren uit 1467 stortte in in 1774; de wederopbouw werd voltooid in 1791. De benedictijnen houden nog steeds godsdienstoefeningen in de kerk. Exterieur De voorgevel is helder wit en toont Palladio's oplossing voor het probleem van de aanpassing van het motief van een klassieke tempel aan de vorm van een christelijk kerk. Het heeft een hoog schip en lage zijbeuken. Om hierop harmonieus de klassieke architectuur toe te passen, bedacht Palladio de oplossing van de twee ineengeschoven voorgevels: een breed fronton, rustend op pilasters, dat het schip en de zijbeuken omvatte, met daarboven een smaller fronton op halfzuilen. Deze oplossing is vergelijkbaar wat hij in 1564 had gedaan voor de kerk van San Francesco della Vigna. Aan weerszijden van het centrale portaal bevinden zich standbeelden van Sint-Joris en Sint-Stefanus, aan wie de kerk is gewijd. Interieur Het renaissance-interieur kenmerkt zich door massieve pilasters en onversierde witte muren. Evenals bij de gevel het geval is, wordt ook in het interieur de klassieke traditie omgevormd naar het idee van een kruiskerk. Dit toont de toenemende invloed van de Contra-Reformatie op de renaissance-tendenzen in de kerkarchitectuur. De koepel verdeelt de as van de kerk in twee gelijke delen. De kerk bevat vele opmerkelijke schilderijen. De belangrijkste zijn: Getroonde Madonna met heiligen door Sebastiano Ricci; het Laatste Avondmaal en Het vallen van het manna door Jacopo Tintoretto (in de pastorie); andere schilderijen door Palma il Giovane, Domenico Tintoretto, Jacopo Bassano. Bijzonder is ook het rijk gesculpteerde koorgestoelte, met 48 reliëfs over het leven van de heilige Benedictus door Albert van den Brulle. Externe link Kerk van San Giorgio Maggiore
Bazylika San Giorgio Maggiore

Bazylika San Giorgio Maggiore – kościół opactwa benedyktyńskiego na wyspie San Giorgio Maggiore w Wenecji zbudowany w latach 1597–1610 przez Simeone Sorellę według projektu Andrei Palladio. Prace projektowe nad świątynia trwały od 1560 roku do śmierci architekta w 1580 roku, projekt fasady został ukończony w 1566 roku. W 1800 roku w kościele odbyły się konklawe i koronacja papieża Piusa VII. Opis Świątynia wzniesiona jest w formie bazyliki. Trzynawowe wnętrze wieńczy kopuła umieszczona na skrzyżowaniu nawy głównej i zakończonego absydami transeptu. Nawy przykryto sklepieniem kolebkowym. Nawę główną kończy wydłużone prezbiterium z oddzielonym kolumnami chórem. Widoczną z Placu św. Marka białą fasadę budowli zdobią kompozytowe półkolumny umieszczone na wysokich bazach bramujące główne wejście. Pomiędzy nimi, w niszach, umieszczono posągi św. Jerzego i św. Szczepana oraz dożów Wenecji. Przy świątyni wznosi się wysoka kampanila dobudowana w 1791 roku. We wnętrzu kościoła znajdują się nagrobki dożów weneckich oraz obrazy mistrzów renesansu, m.in. Ostatnia Wieczerza i Zbieranie manny autorstwa Jacopa Tintoretta.
Basílica de São Jorge Maior (Veneza)

A Basílica de São Jorge Maior (em italiano: Basilica di San Giorgio Maggiore) é uma basílica na pequena ilha de San Giorgio Maggiore, frente à Praça de São Marcos, em Veneza. Faz parte do mosteiro homónimo. Ambos foram construídos pelo arquiteto de Vicenza, Andrea Palladio, sendo uma das suas obras mais destacadas. A igreja tem a fachada virada para o Bacino di San Marco. A fachada é em forma de templo clássico, com uma só entrada, com quatro colunas compostas sobre altos plintos, com um entablamento por cima onde se sustem um tímpano clássico. A solução inventada por Palladio para esta fachada é fantasiosa e é uma contribuição original para a resolução de um dos problemas mais sentidos pelos arquitectos renascentistas, que era o de encontrar o modo de dotar um aspecto inspirado no templo clássico a um edifício tripartido como a igreja cristã de três naves. O sereno interior de proporções perfeitas também é típico de Palladio. O edifício ficou terminado em 1576, enquanto a fachada se completou em 1610 por Vincenzo Scamozzi, trinta anos depois da morte do mestre. Aqui estão os últimos quadros de Tintoretto: A Última Ceia (1592-1594), Recolha do Maná (1594) e A Deposição (1592-94). As duas primeiras encontram-se nas paredes do presbitério, e a última na capela dos mortos. Ligações externas «A igreja de S. Giorgio Maggiore» (em italiano) «História da ilha de S. Giorgio Maggiore» (em italiano)
San Giorgio Maggiore

Basilica di San Giorgio Maggiore är en kyrka på ön med samma namn, San Giorgio Maggiore, i Venedig. Kyrkan är ritad av Andrea Palladio. Byggnationen påbörjades 1566 och slutfördes av Simon Sorella 1610, inspirerat av ett grekiskt tempel. Inne i kyrkan finns målningar av Tintoretto från 1594, Mannan samlas (Il cader della manna) och Nattvarden (Ultima Cena). Källor ”in Venice today”. Arkiverad från originalet den 18 maj 2013. https://web.archive.org/web/20130518085615/http://www.invenicetoday.com/art-tour/churches/giudecca/sangiorgio_mag.htm. Läst 12 december 2012.
Собор Сан-Джорджо-Маджоре

Собор Сан-Джорджо-Маджоре (італ. Basilica di San Giorgio Maggiore) — собор у Венеції, на острові Сан-Джорджо-Маджоре. Зведений між 1565 та 1610 роками за проектом архітектора Андреа Палладіо (1508–1580); після смерті майстра храм добудував його учень Вінченцо Скамоцці (1548–1616). Церква стоїть посеред житлової забудови на вузькій набережній і видна лише зі сторони фасаду, найкраще з П'яцетти та з гирла Великого каналу. Дзвіниця є квадратною цегляною вежею, яка була побудована в 1791 році на місці зруйнованої дзвіниці. Зовнішня композиція будується на поєднанні великого та малого ордерів. Монастир, розкинувся на острові, й собор зокрема 1808 року закрив Наполеон. Будівлі були перетворені на казарми і змінені до невпізнаття. У 1951 році монастир був придбаний графом Вітторіо Чіні, і відреставрований. Фасад Являє собою принципово нове рішення проблеми переробки портика античного храму стосовно до фасаду християнської базиліки. Трактуючи структуру церкви як два поєднаних об'єми, Палладіо виразив їх на фасаді своєрідним сполученням композиційних схем двох античних храмів: вузький та високий портик чотириколонного храму відповідний до центральної нави ніби «накладений» на нижчий та широкий портик, що містить у собі габарити бокових нав. Інтер'єр Собор має три нави, в яких розміщено 6 каплиць. Дві каплиці є також у трансепті. Центральна нава продовжена за середохрестям склепінчатим хором, відділеним від вівтарного прольоту прямою та двоярусною колонадою. Головний вівтар виконав італійський скульптор Джироламо Кампаньєй прикрашений статуєю Христа, що стоїть на кулі, яку підтримують чотири євангелісти. У соборі перебувають «Таємна вечеря», «Воскресіння Христа зі святим Андрієм і членами Родини Морозіні» та багато інших робіт Тінторетто. У соборі стоїть надгробний пам'ятник, померлого 1130 року дожа Доменіко Мікеле. Пам'ятник був споруджений 1640 року, арх. Бальтазар Лонгена, замість зруйнованого надгробка. Фотографії Примітки Посилання Третий том «Всеобщей истории искусств» [Архівовано 8 червня 2012 у Wayback Machine.] (рос.) Література Всеобщая история архитектуры в 12 томах. М.: Стройиздат, 1967. — Т. 5. — с. 302–307 — ISBN N/A (рос.)
Parco della Mole Adriana

Le Parco della Mole Adriana, communément appelé Jardins du Château Saint-Ange, est un parc public de Rome d'environ 5 hectares, créé dans la zone entourant le Château Saint-Ange, sur la rive nord du Tibre, juste à l’est du Vatican. Il tient son nom du mausolée d'Hadrien, transformé par la suite en forteresse papale. Histoire La zone, située entre les murs de l'ancienne forteresse, a été utilisée comme parc à l'occasion de l'exposition nationale pour le cinquantenaire de l'unification de l'Italie (1911) Le tracé encore visible est celui datant des travaux de 1933-1934. Il s'étend sur deux niveaux, le niveau supérieur, au niveau de la rue, avec ses pins et chênes verts, et le niveau inférieur, dans les douves, auquel on accède par des escaliers et abritant des pelouses et des cyprès. Le parc a bénéficié d'une restauration végétale en 2015-2016 et d'un réaménagement plus important en 2025, à l'occasion du Jubilé. Galerie Notes Liens externes (it) Site officiel (it) « Parco della Mole Adriana », sur sovraintendenzaroma.it Portail des espaces verts Portail de Rome
Parco della Mole Adriana

Il parco della Mole Adriana, comunemente indicato come giardini di Castel Sant'Angelo, è un parco pubblico di Roma, ricavato nell'area circostante Castel Sant'Angelo. Storia La vasta area, sita tra la cinta quadrata e quella pentagonale della ex fortezza, fu adibita a parco già in occasione dell'esposizione nazionale per il cinquantenario dell'Unità d'Italia (1911). L'assetto tuttora visibile, tuttavia, è quello risalente ai lavori del 1933-34, su progetto di Attilio Spaccarelli. Il parco ha ricevuto un risanamento delle essenze vegetali nel 2015-16, e una riqualificazione più ampia nel 2025, in occasione del giubileo. Odonimia I viali che attraversano il parco sono dedicati alle seguenti figure: il giornalista Giuseppe Ceccarelli, gli educatori Porfirio Ciprari e Aureliano Scafoletti e il cardinale Angelo Dell'Acqua. I tre larghi del parco sono dedicati all'architetto Mario dell'Arco, al prete padre Paolo Caresana e all'umanista Francesco Florido. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Parco della Mole Adriana Collegamenti esterni Parco della Mole Adriana, su www.sovraintendenzaroma.it. URL consultato il 31 maggio 2025.
Парк Адріана

Парк Адріана — парк у районі Борґо в Римі. Розташований на північному березі річки Тибр, поблизу Ватикану. Є одним з визначних місць Рима, привабливих для туристів. Парк відомий ще й тим, що на його території розташований музей Замок Святого Ангела.
Parco Botanico Friulano "Cormor"

The Parco Botanico Friulano "Cormor", also known as the Parco del Cormor or Parco Botanico del Cormôr, is a municipal park and botanical garden located in Udine, Friuli, Italy. The park was created 1990–93 by architect Roberto Pirzio Biroli, for which he won the International Piranesi Award, on a neglected site northwest of the town center. It covers 30 hectares between the Cormôr torrent and the Autostrada Alpe-Adria (A23), with dense plantings of woodland, open lawns, a belvedere, paths and small roads, and a children's play area. See also List of botanical gardens in Italy References External links Parco del Cormor (Italian) Map with plant list (Italian) Parco botanico friulano "Cormor" plant list (Italian) BGCI entry Parco Botanico del Cormôr calendar Parco del Cormor history
Parco botanico Friuli-Cormor

Il parco botanico Friuli-Cormor, noto anche come parco del Cormor o parco botanico del Cormôr, è un parco comunale e un giardino botanico situato a Udine, in Friuli-Venezia Giulia. Storia Il parco è stato creato tra il 1990-1993 dall'architetto Roberto Pirzio Biroli in un sito trascurato a nord-ovest del centro città. Si estende per 30 ettari, tra il torrente Cormor e l'autostrada A23, con fitte piantagioni di boschi, prati aperti, un belvedere, sentieri e stradine e un'area giochi per bambini. Specie Flora Prati stabili del tipo del magredo evoluto, contenente singolarmente fino a un centinaio di specie diverse. Il taglio di questi prati avviene solitamente all’inizio di luglio, ripetuto a settembre durante le stagioni con estati piovose prima del riposo invernale. Per non modificare l’equilibrio - nella composizione e copertura - instaurato tra le diverse specie vegetali, non viene effettuato nessun tipo di concimazione Chrysopogon gryllus Orchidee selvatiche, tra cui Orchis morio, Orchis ustulata, Orchis tridentata, Ophrys apifera e Serapias vomeracea Garofanini selvatici delle specie Dianthus carthusianorum, Dianthus sanguineus e Dianthus monspessulanus Globularia punctata Euphorbia verrucosa Ornithogalum kochii Ranuncoli gialli, in particolare Ranunculus bulbosus e Ranunculus polyanthemos Salvia pratensis Filipendula vulgaris Fauna Entomofauna (farfalle, coleotteri e altro). Cerambicide Dorcadium arenarium, un insetto localmente minacciato di estinzione a causa della scomparsa del suo habitat, i prati stabili aridi Note Bibliografia Mappa con elenco delle piante (italiano) (PDF), Amici Parco Botanico. Elenco delle piante del Parco botanico friulano "Cormor" (italiano) (PDF), Amici Parco Botanico. Calendario del Parco Botanico del Cormôr (PDF), Amici Parco Botanico. A.Verona, A. Candolini e C. A. Cenci, La flora spontanea della città di Udine (PDF), Società botanica italiana, 2005. Voci correlate Orti botanici in Italia Collegamenti esterni Parco del Cormor Archiviato l'11 settembre 2019 in Internet Archive., sito ufficiale Parco del Cormor su BGCI
Acquedotto dei Quintili

L'acquedotto dei Quintili è uno dei monumenti in consegna al Parco archeologico dell'Appia Antica. Un lungo tratto si conserva tra la via Appia Antica e la via Appia Nuova in prossimità di via del Casale della Sergetta e il Grande Raccordo Anulare. Localizzazione Sorge su terreni in proprietà privata, ma è ben visibile percorrendo la via Appia antica in direzione sud poco prima del GRA. Della struttura si conserva un tratto lungo circa 700 metri con 120 arcate realizzate in conglomerato cementizio ed erette su piloni di forma quadrangolare con lato di circa un metro e mezzo (pari a 5 piedi romani), rivestito da laterizi. A causa del crollo di alcuni piloni e di porzioni di arcate, sono attualmente visibili alcuni tronconi fisicamente distinti: poco si conserva dello speco idraulico vero e proprio, del quale resta solo una porzione del fondo in malta idraulica "a cocciopesto". Funzione L'acquedotto dei Quintili era verosimilmente una diramazione dell'acquedotto dell'Anio Novus, che snodandosi per circa 700 metri raggiungeva l'area di Torre Selce al VII miglio dell'Appia Antica. Raggiungeva poi un castellum aquae dal quale poi diramava il condotto sotterraneo di alimentazione della Villa dei Quintili, situata a circa un paio di miglia di distanza. Qui confluiva in una grande cisterna rettangolare, da cui probabilmente veniva attinta l'acqua che serviva al complesso termale della villa. Restauri L'acquedotto è stato oggetto di restauri nel 2015 condotti dal Parco archeologico dell'Appia Antica. I lavori hanno chiarito come alcuni piloni fossero stati intenzionalmente abbattuti per interrompere la linea dell'acqua e alcune delle campate murate sono apparse anche murate con blocchetti di peperino. Si è potuto quindi ipotizzare che l'Acquedotto dei Quintili fosse stato manomesso da parte degli Ostrogoti per assetare Roma sotto assedio. L'ipotesi emersa nel corso dei lavori di consolidamento è che possa trattarsi di uno degli interventi messi in atto nel 537 d.C. da Vitige durante l'assedio al generale bizantino Belisario rinserrato nelle mura aureliane. Note Annotazioni Riferimenti Bibliografia AA.VV., Via Appia. La villa dei Quintili, Milano, Ministero per i beni culturali e ambientali, 2000, ISBN 9788843575923. E. De Amicis, B. De Amicis, P. Grella, E. Marchetti e G. Mastrocesare, Il Parco degli Acquedotti: le acque di Roma passavano di qua, Roma, Legambiente, 1997. Voci correlate Acquedotto romano Villa dei Quintili Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Acquedotto dei Quintili Collegamenti esterni Parco Archeologico Appia Antica, su parcoarcheologicoappiaantica.it. URL consultato il 28 agosto 2024.
Лири

Лири (лат.: Liris, Clanis; гръцки: Λεῖρις) е река в Централна Италия. Извира от планината Монти Симбруини (Monti Simbruini). Създава чрез сливането си с река Гари при Гиунтуре (една част от град Сант Аполинаре) реката Гариляно и се влива в Тиренско море. Дълга e 120 km с басейн 4140 km² През древността на устието на река Лири е живял древният народ Сидицини. Реката е в района на Битката при Монте Касино (17 януари-18 май 1944 г.). Източници AA. VV., Dizionario di toponomastica, Utet, Torino 1992 e 1997. AA. VV., Enciclopedia italiana di scienze lettere ed arti. Vol. XXI., Roma 1934. Abruzzo Molise. Milano: Touring Club Italiano, 1979 (4.edT.C.I.) Външни препратки Mappa dell'Ameti Архив на оригинала от 2006-06-06 в Wayback Machine.
Río Liri

El río Liri es un río centro-meridional italiano, que discurre entre el Abruzzo, el Lacio y la Campania, con un recorrido de 120 km desde las fuentes en los montes Simbruinos hasta la confluencia con el río Gari, donde toma el nombre de río Garigliano. Con este nombre recorre otros 38 km hasta la desembocadura en el mar Tirreno. Por la fusión de ambos ríos se le conoce también por Liri-Garigliano, sumando así una longitud total de 158 km. En la cartografía histórica se le ha dado también la denominación de Garigliano desde su nacimiento.​​ Referencias
Liri

Le Liri est l'une des rivières les plus importantes du centre de l'Italie, elle forme, avec le Gari, le Garigliano. Ce cours d'eau fut une frontière naturelle entre les Latins et les Samnites dans les années -350. Bibliographie AA. VV., Dizionario di toponomastica, Utet, Turin 1992 et 1997. AA. VV., Enciclopedia italiana di scienze lettere ed arti. Vol. XXI.. Istituto della Enciclopedia Italiana, Rome, 1934. Abruzzo Molise. Milano : Touring Club Italiano, 1979 (4.ed.) (Guida d'Italia del T.C.I; 17) Lazio. Roma : Milano : Touring Editore, c2005. (La Biblioteca di Repubblica. L'Italia; 14) [Edizione a cura di Repubblica su concessione del T.C.I.] Liens externes Portail des lacs et cours d'eau Portail des Abruzzes Portail du Latium
Liri

A Liri (latin nyelven Liris, korábbi elnevezése Clanis) egyike Közép-Olaszország legfontosabb folyóinak. Cappadocia városa mellett, a Monti Simbruini lejtőiről ered. Délkeleti irányban folyik tovább párhuzamosan az Appenninekkel, majd Sora városa mellett felveszi a Fibreno vizét. Ceprano mellett beleömlik a Sacco folyó is. Itt egy gyűjtőtavat építettek. A harmadik legjelentősebb mellékfolyója a Melfa Aquino városa mellett ömlik bele. Cassino városa után felveszi a Gari folyó vizeit és Garigliano néven folyik tovább. Források Liri – Fiumi.com
Liri

Liri (łac. Liris, wcześniej Clanis; gr. Λεῖρις) − jedna z głównych rzek środkowych Włoch uchodząca do Morza Tyrreńskiego w pobliżu Minturno pod nazwą Garigliano. Liri wypływa u stóp góry Monte Camiciola (1701 m n.p.m.) w paśmie Monti Simbruini środkowych Apeninów w regionie Abruzja, w pobliżu jeziora Fucino, które dawniej uważano za jej podziemne źródło. Początkowo płynie w kierunku południowo-wschodnim, długą rynnową doliną, równolegle do głównego pasma Apeninów, aż do miasteczka Sora. W miejscowości Isola del Liri rzekę zasilają wody Fibreno, po czym nurt rozdwaja się, by połączyć ponownie otaczając dolną część miasta (Isola del Liri to Wyspa Liri). Lewa odnoga spada z wysokości 28 metrów, tworząc malowniczy wodospad w centrum miasta. Przy połączeniu z rzeką Sacco w Ceprano wzniesiona została zapora z elektrownią wodną. Ostatnim większym dopływem Liri jest Melfa, która wpada w pobliżu Aquino. Zaraz za miastem Cassino rzeka łączy się z wodami Rapido (inna nazwa Gari) i stąd aż do morza płynie jako Garigliano. Historia Zarówno Strabon jak i Pliniusz Starszy twierdzą, że wcześniej rzeka nosiła miano Clanis, którą to nazwę nosiło wiele rzek Italii (Clanio i Lagni); pierwszy z nich omyłkowo umieszcza jej źródła w kraju Westynów; opinię tą podziela również Lukan. O Liris wspominało wielu rzymskich poetów, którzy opisywali ją jako nadzwyczaj delikatny, spokojny strumień, co dobrze oddaje jej charakter w dolnym biegu. U ujścia Liris w pobliżu Minturnae znajdował się rozległy święty gaj poświęcony Maricy, nimfie lub miejscowej bogince, która − zgodnie z tradycją przekazaną nam przez Wergiliusza − miała być matką Latynusa, choć inni utożsamiali ją z Kirke. Gaj i świątynia były przedmiotem adoracji nie tylko mieszkańców pobliskiego Minturnae, ale również Rzymian. Wiosną 1944 roku dolina Liri była widownią ciężkich walk, które miały otworzyć sprzymierzonym drogę na Rzym. Zobacz też rzeki Włoch Przypisy
Лири (река)

Ли́ри (итал. Liri) — река в Центральной Италии, впадает в реку Гарильяно. Этимология Название в форме лат. Liris и др.-греч. Λίρις встречается уже в классической античной литературе. Происходит от праиталийского корня līri-, означающего «илистая вода», сохранившегося до нашего времени в диалектах Абруццо и Молизе. Описание Исток реки Лири находится на северных склонах гор Симбруини вблизи коммуны Каппадоча, в области Абруццо. Протекает по долине Ровето и историческому региону Чочария в области Лацио, где в него впадает его основной приток — река Сакко. У границы с областью Кампания сливается с рекой Гари — с этого места объединённая река называется Гарильяно. Длина Лири — 120 км. Длина вместе с Гарильяно — 158 км, площадь бассейна Лири — Гарильяно — 5020 км². В коммуне Пиньятаро-Интерамна (провинция Фрозиноне), находящейся в долине Лири, были обнаружены предметы, относящиеся к ашельской культуре, а также останки ископаемых слонов Palaeoloxodon antiquus. Также в долине реки обнаружены многочисленные объекты мустьерской культуры и стоянки бронзового и железного веков. Примечания