NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pfarrkirche St. Peter (Lajen)

Die Pfarrkirche St. Peter in der gleichnamigen Ortschaft St. Peter (Gemeinde Lajen, Südtirol) ist dem Apostel Petrus geweiht. Geschichte Schon 1241 wird eine dem Hl. Petrus geweihte Kirche urkundlich erwähnt. 1448 weihte Weihbischof Andreas im Auftrag von Bischof Johann Röttel von Brixen den spätgotischen Umbau des ursprünglich romanischen Gotteshauses. 1509 wurde ein neuerlicher Umbau der Apsis der Kirche von Weihbischof Konrad von Brixen samt einem neuen Friedhof geweiht. Um die Mitte des 18. Jahrhunderts entschloss man sich zum Neubau der Kirche, deren Grundstein am 8. April 1764 vom Lajener Pfarrer Franz Josef von Ingram gesegnet wurde. Am 15. Juni 1767 wurde die Kirche vom Fürstbischof Brixens Leopold von Spaur geweiht. Erst seit 1914 gibt es in St. Peter eine Pfarrei. Die Seelsorge erfolgte früher von der Pfarrei Lajen aus. Innenausstattung Die Altäre und die Kanzel sind im Rokoko-Stil ausgestaltet. Der Hauptaltar ist mit Holzstatuen der Heiligen Petrus und Paulus und zahlreichen Engeln bestückt. Das Altarbild zeigt den Abschied von Petrus von Paulus und wurde 1778 von Michael Cranpichler aus der Augsburger Malerschule gefertigt. Zwei Seitenaltäre sind der Muttergottes (Holzstatue der Rosenkranzmadonna von Franz Tavella um 1900) und dem Heiligen Josef gewidmet. Einige der holzgeschnitzten Heiligen sind der Werkstatt der Grödner Bildhauer Vinazer zuzuschreiben. An der Orgelempore wurden Fresken mit der Salbung des Herrn durch Maria Magdalena, die Heilung der Lahmen durch Petrus, die Heilige Cäcilia und die Bekehrung des Apostels Paulus laut Josef Weingartner von einem unbekannten Maler um 1764 angefertigt. Das Gewölbe des Kirchensaales wurde 1845 von Josef Arnold dem Älteren freskiert. Ein Opferstock am Südportal trägt die Jahreszahl 1298. Die Kirchen- und Chorstühle wurden 1878 von Johann Rainer angefertigt. 1837/38 wurde von der Firma Reinisch aus Steinach die Orgel erstellt, die 1987 von der Firma Pirchner einer umfassenden Restaurierung unterzogen wurde. Außenmauern Die Länge der Kirche beträgt 27 m, die Breite 12 m. An der westlichen und südlichen Außenmauer fertigte Josef Arnold mit seinen Söhnen weitere Fresken. An der nördlichen Fassade befinden sich drei Fresken im Rokoko-Stil. Im Friedhofsbereich hinter der Apsis steht eine Totenkapelle mit einem Retabel mit einem Madonnenbild nach Giovanni Bellini, entstanden um 1540. Literatur Florian Kerschbaumer: Kirchen in Lajen und St. Peter. Tappeiner, Lana 1995, ISBN 88-7073-193-6, S. 37–43. Josef Weingartner, Magdalena Hörmann: Die Kunstdenkmäler Südtirols. I. Band. Athesia, Bozen / Innsbruck / Wien 1991, ISBN 88-7014-642-1, S. 231–232. Weblinks Eintrag im Monumentbrowser auf der Website des Südtiroler Landesdenkmalamts Einzelnachweise
Chiesa di San Pietro (Laion)

La chiesa di San Pietro (in tedesco Pfarrkirche St. Peter bei Lajen) a Laion è la chiesa parrocchiale della frazione a cui dà il nome. La chiesa attuale è una ricostruzione settecentesca di un precedente edificio tardogotico e fu consacrata nel 1767. È sede parrocchiale dal 1914. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Pietro Collegamenti esterni Chiesa di San Pietro, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Parish church of Urtijëi

The Parish Church of Urtijëi located in the town of Urtijëi in Val Gardena in South Tyrol, Italy is dedicated to the Epiphany and to Saint Ulrich. It was built in the years 1792–1796 in the Neoclassical style with some Baroque elements by the tyrolean master Joseph Abenthung and the interior domes painted by the Tyrolean brothers Franz Xaver and Josef Kirchebner. The structure of the church has the form of Latin cross with a central nave and two lateral chapels dedicated to the Sacred Heart of Jesus and to Our Lady of the Rosary. Artworks The church contains a great number of sculptures, mostly in wood, carved by artists from Val Gardena, including Vigil Dorigo, Luis Kostner, Josef Moroder-Lusenberg, Anton Pitscheider and Franz Ruggaldier. In the corners of the presbytery there are four plaster statues, created by Johann Dominik Mahlknecht (German Wikipedia) for this church but never cast in bronze, representing the four Evangelists. The stained glass windows are a matching set, each one containing a roundel with the head of one of the Twelve Apostles. Artists represented in the church include (all links leading to German Wikipedia): Ferdinand Demetz Jakob Crepaz Franz Xaver Kirchebner Johann Dominik Mahlknecht Josef Mersa Ludwig Moroder Rudolf Moroder Johann Baptist Moroder Gallery Artworks References Margareth Runggaldier Mahlknecht, Karl Mahlknecht. St. Ulrich in Gröden – Kirchen und Kirchengeschichte. Eine Text- und Bilddokumentation. Athesia Verlag Brixen 1992 (German) Other projects Artwork in the Parish church of Urtijëi Dome frescos by Franz Xaver Kirchebner Evangelists by J.D. Mahlknecht
Chiesa di Sant'Ulrico e dell'Epifania del Signore

La chiesa di Sant'Ulrico e dell'Epifania del Signore (Dlieja de San Durich in ladino, Pfarrkirche St. Ulrich in Gröden in tedesco) a Ortisei è la chiesa parrocchiale e principale luogo di culto del comune, situata nel centro cittadino. Storia Edificata tra 1791 e 1796 in stile neoclassico con elementi barocchi da Matthäus Wachter, i dipinti sulle cupole sono dei fratelli Franz Xaver e Josef Kirchebner (1795-1796). Il transetto fu aggiunto tra il 1906 ed il 1907. Descrizione La chiesa presenta una struttura a croce latina. La facciata bicroma è sormontata da un timpano a volute limitato inferiormente da una cornice marcapiano, mentre una seconda cornice lo suddivide a metà altezza. Il portale, leggermente sopraelevato rispetto al piano strada, è preceduto da un portico il cui tetto a spiovente reca l'iscrizione di dedicazione e tre statue barocche: due angeli che reggono il Vangelo e le Tavole della Legge e una figura centrale che tiene il calice. Il campanile a cipolla si eleva sul fianco destro, non lontano dall'abside semicircolare. La cupola a sesto ribassato si innesta su paraste. L'interno a tre navate prende luce da lunette e da finestre di forma rettangolare, in parte a mosaico. Le due cappelle laterali sono dedicate al Sacro Cuore e alla Madonna del Rosario. La chiesa conserva un ricco apparato pittorico barocco e un gran numero di sculture, principalmente lignee, realizzata da artisti gardenesi. Bibliografia Parrocchiale di Sant'Ulderico, su Provincia autonoma di Bolzano. URL consultato il 7 novembre 2015. (DE) Margareth Runggaldier Mahlknecht, Karl Mahlknecht, St. Ulrich in Gröden – Kirchen und Kirchengeschichte. Eine Text- und Bilddokumentation, Athesia Verlag, Bressanone, 1992. (DE) Eugen Trapp, Kunstdenkmäler Ladiniens. Gadertal. Gröden. Fassatal. Buchenstein. Ampezzo, Istitut Cultural Ladin Micurà de Rü, San Martino in Badia/San Martin de Tor, 2003. ISBN 88-8171-044-7, pp. 186–194. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Sant'Ulrico e dell'Epifania del Signore
Chiesa dei Santi Quirico e Giulitta (Termeno sulla Strada del Vino)

La chiesa dei Santi Quirico e Giulitta (in tedesco Pfarrkirche Tramin) a Termeno sulla Strada del Vino è la chiesa parrocchiale del paese. L'edificio attuale è frutto di due fasi distinte: nel XIV secolo fu costruito il coro gotico con bella volta a nido d'ape a conclusione di una precedente chiesa romanica con tetto in travature di legno. Essa fu sostituita dall'attuale corpo neogotico a tre navate, progettato da Franz Mayr e realizzato nel 1911. Nel coro è un vasto ciclo di affreschi dell'inizio del Quattrocento con Storie dei Santi Quirico e Giulitta. All'altare maggiore la pala con La Madonna che appare ai Santi Quirico e Giulitta, di Martin Knoller. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa dei Santi Quirico e Giulitta Collegamenti esterni Sito ufficiale, su pfarre-tramin.org. (EN) Chiesa dei Santi Quirico e Giulitta, in GCatholic.org. Chiesa dei Santi Quirico e Giulitta, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Villa Godi

Villa Godi je patricijská venkovská vila v malém městě Lugo di Vicenza na severu italské provincie Vicenza. Zachovaná vila je pokládána za jedno z raných děl významného renesančního architekta Andrea Palladia. Dokládá to zápis v jeho monografii I Quattro libri dell'architettura (Čtyři knihy o architektuře). V roce 1537 ho stavbou pověřili bratři Pietro a Girolamo Marcantonio Godiovci. Vila byla dokončena pravděpodobně kolem roku 1540, před jeho první cestou do Říma (později byl na vile stavebně upravován zadní trakt se vstupem do zahrady). Palladio, inspirovaný svým přátelům Giangiorgiom Trissinim, se tehdy zabýval studiem antiky, ale dá se říci, že tato stavba ho představuje jako autora, který se dává inspirovat architekturou své doby. Zdá se, že forma Villy Godi opakuje formu vily jeho přítele Trissino v Cricoli, na které pracoval ještě jako mladý architekt v dílně Giovanniho di Giacoma da Porlezza. Dvoupatrová stavba vily působí mohutným dojmem, přesto v sobě nese prvky lehkých letních vil, které si na venkově s oblibou nechávali stavět zámožní příslušníci městského patriciátu. Vilu tvoří hlavní část a dvě symetricky umístěné masivní postranní křídla, které jsou značně širší než hlavní blok. Ty střední část vily opticky zatlačují do pozadí. Výrazným architektonickým prvkem je piano nobile otevřené do zahrady lodžií ohraničenou trojitým obloukem. Ve spodní části pak dva oblouky rámují schodiště vedoucí k lodžii. Pod zastřešením hlavní části se nachází zednický ztvárněný rodový erb majitelů vily. Vila je zajímavá i svými interiéry. Stěny místností pokrývají fresky vytvořené umělci Guatierom Padovani (kolem 1510 – 1552), Giovannim Battistou Zelottim (kolem 1526 – 1578) a Battistou del Morem (1514 – 1575). Posledně jmenovaný malíř je autorem nástěnných maleb v Síni múz, která vznikla po skončení války Svaté ligy z Cambrai v roce 1516. Malby s rozjímajícími olympskými bohy a náznaky antické architektury, pokrývající téměř celou plochu stěn místnosti, měly být symbolickým vyjádřením touhy po míru a spravedlnosti. Villa Godi je součástí komplexu Palladiových vil zapsaných do Seznamu Světového dědictví UNESCO. Ve vile se v suterénu nachází muzeum archeologie, shromažďující nálezy z této oblasti. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Villa Godi na slovenské Wikipedii. Literatura M. Wundram, Palladio 1508 - 1580, Slovart, Praha, 2009, ISBN 978-80-7391-312-0 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Villa Godi na Wikimedia Commons Oficiální stránka vily
Villa Godi

Villa Godi is a patrician villa in Lugo di Vicenza, Veneto, northern Italy. It was one of the first projects by Italian Renaissance architect Andrea Palladio, as attested in his monograph I quattro libri dell'architettura. The work was commissioned by the brothers Girolamo, Pietro and Marcantonio Godi, started in 1537 and concluded in 1542, with later modifications to the rear entry and gardens. The villa has been designated by UNESCO as part of the World Heritage Site "City of Vicenza and the Palladian Villas of the Veneto". The villa and extensive gardens are open to the public in the afternoon, year round. The building also houses a museum of archeology in the basement, with hundreds of fossils of plant and animal life in the region. Its large park was laid out in the 19th century and was used as a film location for Senso. Architecture The building lacks of ornamentation usually associated with Palladio's mature work, and for the refined, symmetrical proportions of the façade and massing of the structure. The plan is arranged with suites of apartments arranged symmetrically on each side of the main sala and a recessed entry loggia. The plan published in I quattro libri dell'architettura twenty-eight years after the building's completion is probably a revision of Palladio's original design and includes an extensive complex of farm buildings, which are not part of the actual realisation. This early work by Palladio still demonstrates characteristics of the architecture of his time. A harmonic unity of landscape and architecture does not yet seem to have been an aspiration. The building is a massive block consisting of three distinct parts. The public space of the reception area (the sala) is clearly distinguished from the domestic living areas and the ensemble does not present a unified appearance. The flight of entrance steps is flanked by balusters and its width corresponds to the middle arch of the arcade of the loggia. Frescoes The interior was decorated with frescoes initially by Gualtiero Padovano, and later by Giovanni Battista Zelotti and Battista del Moro. Their "Hall of the Muses" includes depictions of caryatids within a composition of muses and poets in Arcadian landscapes. Ruins of a Greek temple also form the backdrop for the depiction of Olympian gods. This is followed by symbols of peace and justice, a common theme in Venetian villas following the War of the League of Cambrai and the desire for a new Pax Venetiana, or great peace within the Republic of Venice. Gallery See also Palladian architecture Palladian Villas of the Veneto References Sources Sören Fischer, Das Landschaftsbild als gerahmter Ausblick in den venezianischen Villen des 16. Jahrhunderts - Sustris, Padovano, Veronese, Palladio und die illusionistische Landschaftsmalerei, Petersberg 2014, pp. 100–110, 144–158. ISBN 978-3-86568-847-7 Link External links "Villa Godi" (in English, Italian, German, and Spanish)
Villa Godi Malinverni

La villa Godi Malinverni est une villa veneta, sise à Lugo di Vicenza. C'est la première des villas construites par Andrea Palladio. Elle a été construite entre 1537 et 1542. « À Lonedo, dans la région de Vincence, se trouve le bâtiment suivant de Monsieur Girolamo de' Godi. Il se dresse sur une colline à la vue admirable et au bord d'une rivière qui coule là et sert à la pêche. » — Paroles d'introduction relatives à la description de cette villa par l'architecte, dans Les Quatre Livres de l'architecture, son livre sur la théorie de l'architecture. Historique On situe l'achèvement de la construction de l'édifice, une commande des frères Girolamo, Pietro et Marcantonio Godi, vers 1540. Cette villa, ainsi que vingt-trois autres et le centre historique de la ville de Vicence sont inscrits sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO. Description Les caractéristiques de la villa sont l'absence d'ornement, généralement associée à la période mature de Palladio et les proportions symétriques de la façade. Deux avant-corps corniers et massifs sont de part et d'autre de la partie centrale, beaucoup plus petite et en retrait, laquelle comprend la loggia et le salon, puis, de chaque côté de cet axe central, se trouvent deux appartements. Côté cuisine, la villa est à la pointe des innovations de l'époque : elle est dotée de fourneaux à quatre feux, d'eau courante et d'un four à pain. Les intérieurs sont décorés de fresques de Gualtiero Padovano. Cette première villa palladienne montre qu'Andrea Palladio n'a pas encore pris ses marques dans le domaine architectural. En effet, cet édifice est une très nette reprise de son maître Trissino lorsqu'il était maître d'œuvre pour la villa Cricoli. La villa Godi a une architecture lourde semblable a un fort romain. Palladio n'a pas encore imaginé, dans ce premier édifice, la symbiose entre la nature et l'architecture. Cette villa a servi de décor pour le film de Luchino Visconti "Senso" (1954). Visite, musée La villa et le parc sont ouverts aux visiteurs chaque après-midi. La villa accueille également un musée archéologique qui présente une centaine de fossiles de plantes et d'animaux de la région. Images Articles connexes Andrea Palladio Villas de Palladio en Vénétie Les Quatre Livres de l'architecture Liens externes (it + en + fr + es + de) Villa Godi Malinverni, site officiel (it + en) Villa Godi - Lonedo di Lugo Vicentino, CISA Bibliographie Manfred Wundram, Thomas Pape, Paolo Marton : Palladio 1508-1580 Un architecte entre la Renaissance et le Baroque, Benedikt Taschen Verlag GmbH & Co.KG, traduction française:Françoise Laugier, 1989. (ISBN 3-8228-0159-3) en 1570 le traité les Quatre Livres de l'architecture (I quattro libri dell'architettura). La traduction française de Roland Fréart de Chambray (1641), transcrite en français moderne, est disponible chez Flammarion (1980 et 1997) (ISBN 2080102184). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Renaissance Portail du patrimoine mondial Portail de la Vénétie
Villa Godi

Villa Godi Malinverni is een van de oudste bewaard gebleven villa's van de Italiaanse architect Andrea Palladio. De villa werd ontworpen voor Giraldo Godi en werd in 1542 gebouwd in Lugo di Vicenza, met een prachtig uitzicht over de vallei van de Astico. Aangezien het een vroeg werk van Palladio is (voor zijn verblijf in Rome en de daar bijbehorende invloeden van de klassieke Romeinse bouwstijl), bevat het nog niet alle kenmerken van de latere villa's van Palladio en mist het nog de meer samenhangende bouw van de kern en de bijgebouwen. Het hoofdgebouw is "teruggetrokken" gebouwd tussen de bijgebouwen (barchessa's) en bevat muurschilderingen en fresco's van bekende schilders als Padovano, Zelotti en del Moro. Villa Godi werd als onderdeel van Vicenza en de Palladiaanse villa's in Veneto door de commissie voor het Werelderfgoed erkend als UNESCO werelderfgoed. Vicenza en drie villa's werden in 1994 tijdens de 18e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed bijgeschreven op de werelderfgoedlijst. 22 bijkomende villa's, waaronder de Villa Godi werden tijdens de 20e sessie in 1996 erkend.
Villa Godi

Villa Godi – willa w miejscowości Lugo di Vicenza, jeden z pierwszych projektów Andrei Palladio wykonany na zamówienie braci Girolama, Pietra i Marcantonia Godich. Jej budowa trwała od 1537 do 1542. Historia Willa została zbudowana na zamówienie przedstawicieli patrycjuszowskiego rodu Godich. Była budowana w okresie 1537–1542, następnie w jej wnętrzu zostały wykonane prace dekoratorskie. W XIX wieku obiekt został otoczony parkiem. Obecnie znajduje się w nim muzeum archeologiczne. Na terenie kompleksu kręcony był film Senso. Od 1996 willa znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jeszcze w XVI stuleciu rodzina Piovene, rywalizująca z Godimi, zamówiła – również u Palladia – willę, która miała przewyższyć pięknem Villę Godi. Powstała wówczas Villa Piovene. Architektura Willa, będąca wczesnym dziełem Palladia, nie posiada większości cech utożsamianych z jego dojrzałym stylem. Villa Godi jest kompleksem trzech wzniesionych na planie czworoboku budynków, dwóch gospodarskich i mieszkalnego, zawierającego dwa niepowiązane ze sobą apartamenty. Centralnym punktem fasady jest loggia z rzędem arkad z kolumnami doryckimi. Ozdobny taras wysunięty przed loggię dekoruje rzeźbiona balustrada. Powyżej arkad wyrzeźbiony został herb rodziny Godich. Okna willi mają kształt prostokątów rozmieszczonych symetrycznie na całej elewacji. We wnętrzu budynku zachował się zespół fresków wykonanych przez Gualtiero Padovano, Giovanniego Battistę Zelottiego oraz Battistę del Moro. Przedstawiają one muzy oraz poetów w krajobrazie Arkadii, jak również zrujnowaną grecką świątynię oraz alegoryczne postacie sprawiedliwości i pokoju. Bibliografia M. Wundram, Andrea Palladio 1508-1580, Taschen, Kolonia 1993.
Villa Godi

A Villa Godi, ou Villa Godi Malinverni, é um palácio italiano do Veneto, localizado em Lugo di Vicenza, na Província de Vicenza. Foi um dos primeiros projectos de Andrea Palladio, como regista o próprio arquitecto em I Quattro Libri dell'Architettura, a sua obra sobre a teoria da arquitectura. A construção do edifício foi encomendada pelos irmãos Girolamo, Pietro e Marcantonio Godi. Teve início em 1542, com modificações sucessivas sobre a entrada e sobre os jardins nas traseiras. São características do edifício a ausência de ornamentos, em geral associada ao período da maturidade de Palladio, e as refinadas proporções simétricas da fachada. O edifício está organizado com dois apartamentos sobre cada um dos lados da ala central, a qual liga a loggia encastrada e o salão central. Os interiores foram decorados com afrescos de Gualtiero Padovano e de outros artistas. A villa possui grandes jardins abertos ao público até tarde ao longo de todo o ano. O edifício hospeda, também, um museu arqueológico, com centenas de fósseis e animais da zona. A Villa Godi está classificada pela UNESCO, desde 1996, como Património Mundial, incluída no sítio Cidade de Vicenza e Villas de Palladio no Véneto juntamente com outras obras de Palladio em Vicenza. Galeria de imagens da Villa Godi Ligações externas Villa Godi - Lonedo di Lugo Vicentino - (1537) Sito della villa
Вілла Годі

Вілла Годі (італ. Villa Godi) — заміська вілла, що знаходиться у Луго-ді-Віченца, провінція Віченца, Північна Італія. Збудована у 1537—1542 роках за проектом італійського архітектора Андреа Палладіо (1508—1580). У 1996 році вілла у складі об'єкту «Місто Віченца та вілли Андреа Палладіо у Венето» була включена до списку Світової спадщини ЮНЕСКО. Опис Вілла Годі вважається однією із перших робіт Палладіо. Будівництво вілли почалося у 1537 році, саме у той період, що передував першій подорожі архітектора до Риму. І хоча у той момент завдяки поету і драматургу Джан Джорджо Тріссіно (1478—1550) Палладіо вже зацікавився античністю, у цій будівлі, він продемонстрував інтерес до архітектури саме свого часу. Форми вілли Годі мають схожі риси із віллою Тріссоні у Кріколі, оскільки Палладіо брав участь у її будівництві як архітектор у складі майстерні Педемуро. Обидві будівлі мають досить скромні середні частини, що оточені боковими виступами. Також обидві будівлі мають осьову симетрію, а головною відмінністю вілли Годі від вілли Тріссіно є інший підхід Палладіо до звичайного типу двоколонної вілли: він запровадив середню частину між двома ризалітами, кожен із яких перевершує середню частину по ширині. Ризаліти отримують перевагу у порівнянні із середньою частиною будівлі. І хоча по усьому фасаду проходять вертикальні осі, що створюють рівномірний ритм, загальну врівноваженість йому придають групи здвоєних вікон на фасадах ризалітів — так виникає ефект противаги ризалітів центральної осі. Рівні і необроблені площини стін, які з'являються на фасадах ризалітів між вертикальними осями, роблять їх надто масивними у порівнянні із середньою частиною будівлі. Цілісність бельетажу порушується трьома арками, що відділяють лоджії. На першому поверсі аркові прорізи облямовують сходи, що ведуть до лоджії. Завершення зверху утворюють так звані антресольні вікна, між якими розташовані сімейні герби родини Годі. На другому фасаді вілли помітно, що середня частина не «втоплена», як на садовому фасаді, а, навпаки, виступає із корпусу будівлі на зразок ризаліту. Однак, Палладіо вважав, що вілла має залишатися єдиним організмом, і забираючи в одному місці, він додавав в іншому. На початковому проекті вілли не було передбачено венеціанське вікно на садовому фасаді. Воно було додане у 1550 році у ході робіт з декоративного оздоблення зали бельетажу, для чого був спеціально запрошений сам Палладіо. Стіни Зали муз розписав фресками художник Баттіста дель Моро (1512—1568). Вітальня була прикрашена сценами, що символізують мир та справедливість, оскільки ці теми набули особливої популярності після війни Камбрійської ліги (1508—1516). Примітки Література Манфред Вундрам. «Андреа Палладио 1508—1580. Законы гармонии» = Andrea Palladio 1508—1580. Die Regeln der Harmonie. — Taschen/Арт-Родник, 2009. — 96 с. — 3000 прим. — ISBN 978-5-404-00064-1. (рос.) Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Вілла Годі