NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di San Martino (Altopiano della Vigolana)

La chiesa di San Martino è la parrocchiale di Vattaro, frazione di Altopiano della Vigolana in Trentino. L'edificio risale al XIV secolo. Storia La prima citazione documentale della chiesa è del 1370 e in data 1501 di nuovo si parla dell'edificio che era affidato in patronato alla famiglia Tabarelli. In quel momento era definita chiesa parrocchiale, unita alla chiesa di San Giorgio a Vigolo Vattaro. Nel XVI secolo, considerando le pessime condizioni nelle quali si trovava, venne decisa la sua ricostruzione. Il lavoro venne eseguito tra il 1547 e il 1585 ed alla conclusione una visita pastorale la descrisse con orientamento a est, con due ingressi, un soffitto in legno ed il pavimento in terra, tranne nel presbiterio dove era formato da assi in legno. Di nuovo, circa un secolo dopo, la nuova chiesa si trovò in cattive condizioni e attorno al 1714 iniziò la sua ristrutturazione. Il soffitto in legno venne sostituito da uno in muratura, la torre campanaria quasi cadente venne sistemata, e si misero in cantiere vari ampliamenti. Ottenne dignità di curazia nel 1733. Subito dopo venne ampliato il presbiterio ed a breve fu costruita la sacrestia e venne ricostruito anche il campanile. Nel 1786 il territorio di Vattaro, sotto l'aspetto della giurisdizione ecclesiastica, entrò a far parte della diocesi di Trento lasciando quella di Feltre. Nella prima metà del XIX secolo la chiesa venne ancora ampliata, fu necessario acquisire uno spazio maggiore per il suo sagrato e, intanto, si realizzò la facciata che ci è pervenuta, con la sistemazione all'interno della cantoria con balconata. Nel 1838 un fulmine colpì il campanile e il presbiterio, causando danni enormi all'interno e crolli. Anche la campana andò distrutta e fu necessario sostituirla. Di nuovo, nel 1911, un altro fulmine colpì il campanile e le campane ne furono danneggiate. I lavori che seguirono portarono all'installazione di quattro nuove campane ed alla rifinitura della copertura con una cuspide. Ottenne dignità di parrocchia nel 1919. Nel 1926 sono stati decorati presbiterio e cantoria. Note Voci correlate Vattaro Altopiano della Vigolana Arcidiocesi di Trento Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Martino Collegamenti esterni (EN) Chiesa di San Martino, in GCatholic.org. Chiesa di San Martino, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa di Santa Maria Assunta (Cernusco sul Naviglio)

La chiesa prepositurale di Santa Maria Assunta è la parrocchiale di Cernusco sul Naviglio, in città metropolitana ed arcidiocesi di Milano; è a capo del decanato di Cernusco sul Naviglio. Storia Nel Liber Notitiae Sanctorum Mediolani di Goffredo da Bussero si legge che l'originaria chiesa di Cernusco dipendeva dalla pieve di Gorgonzola; grazie a documenti del Cinquecento si conosce che questa chiesa era rettoriale. Il 16 aprile 1584 il cardinale san Carlo Borromeo pose la prima pietra della nuova chiesa, la cui costruzione venne finanziata con i soldi ricavati dalla vendita dei terreni sui quali sorgevano le cappelle di San Martino e di San Maurizio, edifici che il Borromeo fece distruggere ma che erano documentati già presenti prima del millennio in una località nei pressi di Cernusco; l'edificio fu terminato nel 1640 e consacrato il 23 settembre del 1642 dal vescovo di Bobbio Francesco Abbiate.Nel 1779 i fedeli erano solo 141. Nel 1858 la chiesa divenne sede di un vicariato, che nel 1918 fu ingrandito andando a comprendere anche le parrocchie di Camporicco, Carugate, Cologno Monzese e San Giuliano. Il 23 settembre 1907 iniziarono i lavori di edificazione della nuova parrocchiale, progettata da Ugo Zanchetta; interrotta dalla prima guerra mondiale, la costituzione terminò nel 1932 e la chiesa venne consacrata il 17 luglio 1932 dal cardinale arcivescovo Ildefonso Schuster. Nel 1972 il vicariato di Cernusco, che, nel frattempo, aveva ampliato i suoi confini andando a comprendere pure le parrocchie di Bussero, Camporicco, Carugate, Cologno Monzese, Lavanderie, Limito, Novegro di Segrate, Pioltello, Rovagnasco di Segrate, Sant'Agata Martesana, San Maurizio al Lambro, Seggiano di Limito, Segrate e Vimodrone, fu trasformato in decanato in seguito alla riorganizzazione territoriale dell'arcidiocesi promossa dal cardinale Giovanni Colombo. Nel 1974 l'antica parrocchiale, situata in Piazza Matteotti, venne demolita e, nel 1988, alcune parrocchie furono scorporate dal decanato di Cernusco per andare a costituire il decanato di Cologno Monzese. Nel 2008 la chiesa fu completamente restaurata. Note Voci correlate Parrocchie dell'arcidiocesi di Milano Arcidiocesi di Milano Cernusco sul Naviglio Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Maria Assunta Collegamenti esterni Sito ufficiale, su cernuscoinsieme.it. (EN) Chiesa di Santa Maria Assunta, in GCatholic.org. Chiesa di Santa Maria Assunta, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa di Santa Maria Assunta, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia. Parrocchia di SANTA MARIA ASSUNTA, su parrocchiemap.it. URL consultato il 5 dicembre 2019.
Villa Doria Pamphilj

Villa Doria Pamphilj (oder auch Villa Doria Pamphili) ist der Name einer großen Parkanlage an der Via Aurelia Antica in Rom westlich des historischen Stadtteils Trastevere, ca. 1,5 km südlich des Vatikans. Sie wurde im 17. Jahrhundert für die gleichnamige Familie nach Plänen von André Le Nôtre angelegt und am Ende des 18. Jahrhunderts von Francesco Bettini umgestaltet. Sie bedeckt eine Fläche von ca. 1,8 km² und ist damit eine der größten Parkanlagen Roms. Zur Villa gehört das berühmte barocke Landhaus Casino del bel respiro (oder Casino Algardi), das in den Jahren 1644–1652 von Alessandro Algardi (1598–1654) und Giovanni Francesco Grimaldi (1606–1680) für Fürst Camillo Pamphilj, einen Verwandten Papst Innozenz’ X., erbaut wurde. Der Besitz der Familie Pamphilj, darunter auch der Palazzo Doria-Pamphilj am Corso in Rom mit seiner berühmten Gemäldesammlung, fiel durch Erbschaft 1760 an die aus Genua stammende Familie Doria. Die Villa gehört seit dem Jahre 1957 dem italienischen Staat. Mit der umliegenden barocken Gartenanlage dient es vorwiegend Repräsentationszwecken, insbesondere dem Empfang ausländischer Staats- und Regierungschefs durch den italienischen Ministerpräsidenten. Im Jahre 1849, während des Risorgimento, fand dort eine Schlacht statt. In den Jahren 1859–1860 wurde an der Stelle des während der Kämpfe zerstörten Casino dei Quattro Venti ein Triumphbogen gebaut. Der Entwurf stammt vom Architekten Andrea Busiri Vici (1817–1911). Im Jahre 1960 wurde quer durch den Park die Straße Via Olimpica angelegt. Seit dem Jahre 1971 ist der Park für die Öffentlichkeit größtenteils frei zugänglich. Der Begriff Villa Doria Pamphilj meint nach italienischem Verständnis den gesamten Park einschließlich des heute der italienischen Regierung gehörenden Gebäudes. Letzteres wird im Italienischen als Casino dell’Algardi (nach dem Architekten aus Bologna) oder Casino del Bel Respiro bezeichnet. Im Deutschen kann es zu Missverständnissen führen, da man den Begriff „Villa“ normalerweise für ein Landhaus verwendet: Im Deutschen wird also häufig das Gebäude selber als Villa Doria Pamphilj bezeichnet. Literatur Heinz-Joachim Fischer: Rom. Zweieinhalb Jahrtausende Geschichte, Kunst und Kultur der Ewigen Stadt. DuMont Buchverlag, Köln 2001, ISBN 3-7701-5607-2, S. 350–351. Anton Henze: Kunstführer Rom. Philipp Reclam Verlag, Stuttgart 1994, ISBN 3-15-010402-5, S. 309. Giovanni Giacomo Rossi: Villa Pamphilia, eiusque palatium, cum suis prospectibus, statuae, fontes, vivaria, theatra, areolae, plantarum, viarumque ordines, cum eiusdem villae absoluta delineatione. Rubeis, Rom ca. 1675 (Digitalisierte Ausgabe der Universitäts- und Landesbibliothek Düsseldorf). Weblinks „Villa Doria Pamphili“, auf Englisch „Villa Pamphili“, auf Italienisch Einzelnachweise
Villa Doria Pamphilj

La Villa Doria Pamphilj es el parque público urbano más grande de Roma, con una superficie de 184 hectáreas, situado justo fuera de las murallas en el barrio Gianicolense, en las estribaciones occidentales del Janículo, comprendido entre la Via Aurelia Antica y la Via Vitellia. En su interior se encuentra el Casino del Bel Respiro o Algardi, que es sede oficial de representación del Gobierno de Italia. Tiene sus orígenes en la casa de campo de la homónima familia noble romana, proyectada por Alessandro Algardi y Giovanni Francesco Grimaldi en el siglo XVII fusionando varios viñedos.​ Fue expropiada en el siglo XX, dividida en dos en 1960 para la apertura de la Via Leone XIII (tramo de la Via Olímpica), y abrió al público en 1972. Historia Lo que en la época era solo una modesta parcela agrícola fuera de las murallas janiculenses, la llamada Villa vecchia, fue adquirida por el noble Panfilo Pamphili el 23 de octubre de 1630. Entre 1644 y 1652, mientras la familia Pamphili obtenía prestigio gracias al pontificado de Inocencio X, se encargó el diseño de una Villa nuova al escultor Alessandro Algardi y al pintor Giovanni Francesco Grimaldi, con la colaboración del botánico Tobia Aldini para los jardines.​ En 1849 la villa fue escenario de una de las batallas más sangrientas de la defensa de la República Romana: el 2 de junio las tropas francesas ocuparon la Villa Corsini, y al día siguiente las tropas de Garibaldi intentaron en vano reconquistarla. Durante uno de los asaltos murió el coronel Angelo Masina y fue herido de muerte Goffredo Mameli, autor de los versos del himno nacional italiano. En 1856 la villa se unió a la vecina Villa Corsini y todo el complejo se transformó en una gran hacienda agrícola. Iniciadas las primeras expropiaciones por parte del Ayuntamiento de Roma en 1939, el núcleo original de la villa fue adquirido por el Estado Italiano en 1957. El Ayuntamiento de Roma adquirió más de 168 hectáreas; la parte occidental en 1965 y la restante en 1971. El parque abrió al público en 1972. Sigue siendo propiedad de la familia Doria-Pamphilj la capilla funeraria obra de Edoardo Collamarini. Galería de imágenes Véase también Villa Borghese Rosaleda municipal de Roma Referencias Bibliografía Calci, Carmelo; Catalli, Fiorenzo (2001). «Pavimenti degli ultimi sepolcri scoperti nella necropoli di Villa Doria Pamphilj». Atti del VII Colloquio dell'Associazione Italiana per lo Studio e la Conservazione del Mosaico (en italiano) (Rávena): 293-310. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Villa Doria Pamphilj. «Villa Doria Pamphilj» (en italiano). Sovrintendenza Capitolina ai Beni Culturali. «Casale di Giovio» (en italiano). Sovrintendenza Capitolina ai Beni Culturali. «Villa Pamphili» (en italiano). Roma SPQR. «Visite guidate a Villa Pamphilj – Il Casino dell'Algardi» (en italiano). Governo Italiano. «Villa Doria Pamphilj» (en italiano). VDP. Giovanni Rinaldi. «ROME - ROMA - Villa Doria Pamphili, galleria fotografica» (en italiano).
Villa Doria Pamphilj

Villa Doria Pamphilj (ook wel Villa Doria Pamphili) is een park in Rome, gelegen op de helling van de Gianicolo die eigendom was van de prinsen en prinsessen Doria Pamphili. De villa en het omliggende park aan de Via Aurelia Antica zijn nu eigendom van de staat en het ommuurde park is vrij toegankelijk. Centraal in het park staat een klein buitenhuis, het Casino del Bel Respiro dat vermoedelijk ontworpen werd door Alessandro Algardi voor Paus Innocentius X.. Ook is er een 'slangenfontein' van Bernini te vinden in het park. Het park is een geliefd toevluchtsoord voor joggers, wandelaars en fietsers. Ook is er een (biologisch) restaurant. Het park wordt doorsneden door een drukke verkeersweg, de Via Leone XIII. Voor fietsers en voetgangers is er een loopbrug om over te steken. Het park is door de Verenigde Naties (FAO) uitverkoren om 90 vanuit alle continenten op aarde afkomstige boomsoorten te huisvesten. Een meerjarenplan, waar op 15 oktober 2023 mee is begonnen. https://www.fao.org/fao-italy/projects/park
Santi Pietro e Paolo a Via Ostiense

De basiliek van Santi Pietro e Paolo a Via Ostiense is een kerk in Rome, gelegen in de wijk EUR, in Municipio XII aan, zoals de naam van de basiliek al suggereert, de Via Ostiense. De kerk is gewijd aan de heilige apostelen Petrus en Paulus. De basiliek is ontworpen door Arnoldo Foschini en staat op het hoogste punt van deze zuidelijke Romeinse wijk. De kerk - die in 1941 gereed kwam - wordt bediend door de franciscaner Minderbroeders. Het duurde tot 1958 voor de kerk officieel in gebruik genomen werd als parochiekerk. Pas in 1966 werd de kerk gewijd. Dat gebeurde door kardinaal Franjo Šeper, die net een jaar daarvoor tot titulus van deze kerk was benoemd. Titelkerk In 1965 bestemde paus Paulus VI deze kerk tot titelkerk. Titularis waren vervolgens: 1965-1981: Franjo Šeper 1985-2017: Ricardo Vidal 2018-heden: Pedro Barreto
Santi Pietro e Paolo

Santi Pietro e Paolo, emellanåt benämnd Santi Pietro e Paolo all'EUR, är en kyrkobyggnad och titelkyrka i Rom, helgad åt de heliga Petrus och Paulus. Kyrkan är belägen vid Viale dei Santi Pietro e Paolo i quartiere Europa och tillhör församlingen Santi Pietro e Paolo. Kyrkan förestås av konventualfranciskaner. Historia Kyrkan uppfördes åren 1939–1955 efter ritningar av arkitekten Arnaldo Foschini; han assisterades av Tullio Rossi, Costantino Vetriani och Alfredo Energici. Kyrkan konsekrerades dock inte förrän den 29 juni 1966 av kardinal Franjo Šeper. Exteriören Kyrkans kupol reser sig 72 meter över marken och har en diameter på 32 meter. Ingångsportalens nisch har ett dörrpar i brons med reliefer med scener ur de bägge apostlarna Petrus och Paulus liv; relieferna är ett verk av Giovanni Prini. Ovanför dörrarna sitter stenreliefen Kristus överlämnar himmelrikets nycklar åt Petrus och en inskriptionstavla med texten: Själva portalbyggnaden kröns av två änglar vilka tillber Jesu Kristi kors. Nedanför denna skulptur ses inskriptionen: Interiören Interiören domineras av Attilio Selvas skulptur Kristus Konungen, vilken är infogad i en enorm mosaik ovanför högaltaret. Nedanför denna ses ett bronskrucifix, utfört av Giuseppe Graziosi. Det högra sidokapellet är invigt åt den helige Franciskus av Assisi. Här har den ungersk-italienske konstnären János Hajnal utfört en mosaik som framställer Franciskus tillsammans med andra franciskanska helgon. I det vänstra sidokapellet, invigt åt den Obefläckade Avlelsen, återfinns Bruno Saettis Madonnan och Barnet med änglar. Titelkyrka Kyrkan stiftades som titelkyrka med titeln Santi Pietro e Paolo a Via Ostiense av påve Paulus VI år 1965. Kardinalpräster Franjo Šeper: 1965–1981 Ricardo Vidal: 1985–2017 Pedro Barreto: 2018– Bilder Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 835. ISBN 88-365-2541-5 Monzo, Luigi (2017) (på tyska). Croci e fasci: Der italienische Kirchenbau in der Zeit des Faschismus, 1919–1945. Karlsruhe: KIT-Bibliothek. doi:10.5445/IR/1000071873. ISBN 88-365-2541-5. https://publikationen.bibliothek.kit.edu/1000071873 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 291. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Santi Pietro e Paolo.
Chiesa di San Giovanni in Villa

La chiesa di San Giovanni in Villa (in tedesco St. Johann im Dorf) a Bolzano è una piccola chiesa in tardo stile romanico con elementi gotici, consacrata nel XII secolo, ma con la sua architettura attuale e gli affreschi risalenti al XIV secolo. Storia La chiesa è situata nello storico quartiere bolzanino di Dorf-Villa, a nord del centro e circondato da vigneti, e venne nominata per la prima volta nel 1180, in occasione della sua consacrazione da parte del vescovo Salomone di Trento, all'interno della cosiddetta Bozner Chronik. La zona viene talvolta presentata come già abitata in epoca romana e comunque nel primo medioevo. San Giovanni in Villa è più antica del duomo e fino alla sua costruzione la chiesa fungeva da centro della comunità cristiana. La chiesa è stata costruita in stile d'arte romanica, tuttavia nel XIV secolo la struttura è stata rinnovata con alcuni elementi gotici. L'ultimo intervento risale al XVII secolo. Interni L'interno della chiesa è ricoperto di numerosi affreschi del XIV secolo realizzati in tre diverse fasi con influssi nordici e mediterranei giotteschi. Tra le raffigurazioni vi è Cristo nella Mandorla, gli apostoli, Scene della vita di Maria, di san Giovanni Battista e di san Giovanni Evangelista. Note Bibliografia Helmut Stampfer, San Giovanni in Villa, Bolzano-Bozen, Bolzano, Athesia, 1995. ISBN 88-7014-845-9 Voci correlate Chiese di Bolzano Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Giovanni in Villa Collegamenti esterni Chiesa di San Giovanni in Villa, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
San Nicola alla Carità (Nápoly)

A San Nicola alla Carità templom Nápolyban, a Via Toledo mentén. Története 1647-ben kezdték el építeni adományokból Onofrio Gisolfi tervei alapján. A templom építését 1682-ben fejezte be Cosimo Fanzago, Diego Innico Caracciolo di Martina bíboros hozzájárulásának segítségével. A homlokzatát a 18. században Salvatore Gandolfo tervei alapján alakították át. 1843-ban Guglielmo Turi felügyelete alatt restaurálták. Leírása A háromhajós templombelsőt Francesco Solimena és Paolo De Matteis freskói díszítik. A templomban helyezték örök nyugalomra Bernardo Cavallino nápolyi festőt. Források Blanchard, Paul (2007). Southern Italy (angol nyelven). London: Somerset Books Company. ISBN 9781905131181. Dombi József: Nápoly. (hely nélkül): Panoráma Kiadó. 1978. ISBN 963-243-120-0 New Guide to Naples and Surrounding Area, ISBN 88-8180-084-5 http://www.inaples.it További információk A Wikimédia Commons tartalmaz San Nicola alla Carità témájú kategóriát.
Сан-Никола-алла-Карита

Церковь Святого Николая Милостивого (итал. La Chiesa di San Nicola alla Carità) — церковь, расположенная в Неаполе на улице Виа Толедо, на полпути между площадью Карита и площадью Данте. История Церковь была основана в 1647 году благодаря пожертвованию около 6000 дукатов неизвестным дворянином того времени в качестве награды «благочестивым работникам» за их благотворительную деятельность. Сначала была построена небольшая капелла, посвящённая святителю Николаю Барийскому, позже, в 1647 году, с учётом потребностей, были начаты работы по возведению более крупной церкви. Строительство церкви, спроектированной Онофрио Антонио Джизольфи, было прервано эпидемией чумы, поразившей город в 1656 году, и было завершено только в 1682 году архитектором Козимо Фанцаго, работавшим под патронажем кардинала Диего Иннико Караччоло ди Мартина. Церковь подвергалась различным реконструкциям. В XVIII веке фасад был перестроен Сальваторе Гандольфо по проекту Франческо Солимены. По этому случаю частицы мощей святителя Николая Барийского были перевезены в церковь из Скалы, и церковь освятили именем святого. К концу века относятся живописные работы Франческо Солимены, выполненные на передних стенах трансепта, в боковых люнетах большого окна, расположенного в верхней части контрфасада, и на своде нефа. Фрески купола, датированные 1734 годом, принадлежат Франческо Де Мура. За десять лет французской оккупации в церкви размещался инженерный корпус. В 1843 году строение было восстановлено Гульельмо Тури. В церкви покоятся тела неаполитанского художника Бернардо Каваллино и отца Антонио Торреса, которые в составе ордена пиаристов отличились в служении заболевшим чумой 1656 года. Все члены Ордена благочестивых работников умерли от контактов с заражёнными, за исключением четырёх монахов, включая отца Антонио. В церкви также похоронен Блаженный Карло Карафа, тело которого в 1969 году перенесли из церкви Сан-Джорджо Маджоре как отца-основателя конгрегации «Благочестивых работников». Каждый год в период Рождества посетители могут увидеть в крипте церкви Рождественский вертеп. Интерьер церкви Интерьер выполнен в форме латинского креста с тремя нефами и боковыми капеллами. В апсиде установлен главный алтарь из полихромного мрамора, выполненный по заказу 1743 года Антонио Трокколы по проекту Марио Джоффредо, а за ним — большая картина «Смерть святого Николая», датированная 1707 годом: произведение Паоло Де Маттиса. Центральный неф в своде украшен серией фресок (датированных 1696 годом) работы Франческо Солимены, разделённых на три пролёта и изображающих жизнь Святого Николая, а также добродетели и апостолов в боковых частях возле окон. В капеллах боковых нефов находятся фрески Паоло Де Майо, Никола Мариа Росси, Франческо де Муры, неизвестного последователя Луки Джордано и других неаполитанских художников. Фрески купола, датированные 1734 годом, выполнил Франческо де Мура. На них изображены сцена Рая в центральной части и восемь Учителей Церкви на коротких участках барабана между верхними окнами. Примечания
François Tomb

The François Tomb is an important painted Etruscan tomb from the Ponte Rotto Necropolis in the Etruscan city of Vulci, Lazio, in central Italy. It was discovered in 1857 by Alessandro François and Adolphe Noël des Vergers. It dates to the last quarter of the fourth century BC. The tomb seems to belong to the Etruscan family of the Saties (or Seties) and one of its chief occupants is Vel Saties, who appears with his dwarf, Arnza. Its outstanding frescoes are significant both iconographically and also in terms of their comments on Etruscan history and identity. The tomb contains a fresco depicting Caelius Vibenna (whom the Romans believed the Caelian Hill was named after) and Mastarna (a legendary figure whom the Emperor Claudius identified with Servius Tullius). The tomb paintings include a representation of 'Marce Camitlas' (Latin equivalent 'Marcus Camillus') about to draw his sword against a crouching 'Cneve Tarchunies Rumach' ('Gnaeus Tarquinius of Rome'). The ancient histories of Rome do not include any reference to a 'Gnaeus Tarquinius'. The frescos were removed by Prince Torlonia soon after their discovery and were kept in the Torlonia Museum (Rome). Since 1946, they have been stored at the private Villa Albani in Rome as part of the Torlonia collection. Some pottery vessels from the tomb are now in the British Museum. See also Etruscan art Isis Tomb, Vulci References Sources Bloom, Marcia G. 1974. The François tomb at Vulci, an Etrusco-Hellenistic monument. Thesis/dissertation, University of Pennsylvania. Holliday, Peter James. 1993. Narrative and event in ancient art. Cambridge University Press. Further reading http://www.instoria.it/home/FrancoisII.htm http://www.mysteriousetruscans.com/francois.html Bridgeman Art Library v. Corel Corp. F. Messerschmidt, A. von Gerkan, Nekropolen von Vulci, Berlin, 1930; M.Cristofani, research on paintings of François Vulci grave. The decorative friezes, in Diala, 1, 1967, pp. 189–219 S. Steingräber, Catalogue raisonné of Etruscan painting, Milan, 1984, pp. 380–387; Peter J. Holliday, Narrative structures in the François tomb, in Narrative and event in ancient art, Cambridge, 1988, pp. 175–197; F. Coarelli, Revixit Ars. Art and Ideology in Rome. By Hellenistic models to the republican tradition, Rome, 1996, pp. 138–178; S. Steingräber, Etruscan frescoes, from the geometric to the Hellenistic period, San Giovanni Lupatoto, 2006, pp. 68 et seq;