NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Markuspladsen

Markuspladsen (på italiensk: Piazza San Marco) er den bedst kendte plads i Venedig i Italien. Markuspladsen er 175 meter lang og er 82 meter bred på det bredeste sted. Markuspladsen og Piazzale Roma er de eneste pladser i byen, der betegnes piazza. De andre er campi, idet de ikke oprindeligt har været brolagte. Pladsen er omkranset af mere eller mindre kendte bygninger, hvoraf Markuskirken og Dogepaladset er blandt de mest kendte. Pladsen ligger kun lidt højere end vandspejlet i Venedigs lagune, og flere gange årligt bliver pladsen oversvømmet ved ekstremt højvande eller stormflod. Enden af pladsen ligger ud til Canal Grande, så bølgerne har let ved at slå ind over pladsen. Eksterne henvisninger
Szent Márk tér

A Szent Márk tér Velence egyik legismertebb közterülete, amely a város déli tengeröböl felőli szélén található. Arculatát nagymértékben meghatározzák az olyan, a teret körbevevő épületek, mint a Szent Márk-székesegyház, a Dózsepalota vagy a Museo Correr. További információk Vilagnezo.hu Műholdépe a Google Mapson St. Mark's Square High Definition Virtual Tour
San Marcoplein

Het San Marcoplein (Piazza San Marco) is het centrale plein van de Italiaanse stad Venetië. Aan het plein bevinden zich onder andere de ingang van het Dogepaleis en de San Marco, de kathedraal van Venetië. Verder staan er de Biblioteca Marciana, de Campanile en de klokkentoren Torre dell'Orologio die gebouwd werd tussen 1496 en 1499. Ook zijn hier de musea Museo Correr en het Archeologisch Museum te vinden. Achter het San Marcoplein is Bacino Orseolo, een opstapplaats voor gondelvaarten. Op het San Marcoplein zijn terrassen. Aan het plein is een galerij met winkels en horecagelegenheden, waaronder het Caffè Florian, een bekend koffiehuis uit 1720. Het kwam bij hoge waterstanden regelmatig voor dat het plein onderliep. Dit probleem is tussen 2003 en 2020 opgelost met de aanleg van het MOSE-project, een stormvloedkering die bij hoge waterstanden de Adriatische Zee afsluit. Deze kering heeft op 3 oktober 2020 voor het eerst zijn nut bewezen. Het resultaat is dat de mensen op het plein sindsdien ook bij hoogwater droge voeten houden. Galerij
Plac św. Marka

Plac św. Marka w Wenecji (wł. Piazza San Marco) – znajduje się w najstarszej części Wenecji i jest najbardziej znanym placem tego miasta. Jego historia zaczyna się w IX wieku i wiąże się z budową pierwszej bazyliki św. Marka. W tym czasie plac ograniczał się do niewielkiego obszaru znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie bazyliki. Przez teren obecnego placu przepływał jeden z kanałów weneckich, dzieląc go na dwie części, z których jedną zajmował sad klasztoru św. Zachariasza. Pod koniec XII wieku plac został powiększony do obecnych rozmiarów. Przebudowa wiąże się ze spotkaniem papieża Aleksandra III z cesarzem Fryderykiem I Barbarossą. Plac od samego początku był miejscem wielu ważnych wydarzeń i uroczystości. Od czasów doży Pietro II Orseolo obchodzono na nim uroczystość „zaślubin z morzem” podczas świąt Wniebowstąpienia. Plac św. Marka połączony jest z Piazzettą San Marco. Ograniczają je budynki pałacu Dożów i bazyliki św. Marka. Na wprost bazyliki znajduje się klasycystyczny budynek skrzydła Napoleona (Ala Napoleonica). Budynek łączy ze sobą budynki Starej i Nowej Prokuracji (Procuratie Vecchie i Procuratie Nuove). Napoleon Bonaparte był zachwycony architekturą placu św. Marka. Polecił wybudować skrzydło zamykające zabudowę placu i uznał plac za najpiękniejszy salon Europy. Do budynku Starej Prokuracji przylega wieża zegarowa (Torre dell'Orologio) a przy Nowej Prokuracji góruje dzwonnica św. Marka Campanile. Na przedłużeniu placu za wieżą zegarową, obok bazyliki św. Marka znajduje się Piazzetta dei Leonici – placyk, przy którym usytuowany jest budynek kurii biskupiej. Większość budowli znajdujących się wokół placu została zbudowana w XVI wieku. Nawierzchnie zmieniono w pierwszych latach XVIII wieku. Pomieszczenia Ala Napoleonica zajmują muzea: Museo Correr ze zbiorami dotyczącymi historii Wenecji, są to kolekcje monet, map, broni, starodruków Quadreria z kolekcją obrazów szkoły weneckiej od XIII do końca XV wieku Museo Archeologoco z kolekcją starożytnych rzeźb greckich i rzymskich Museo del Risorgimento poświęcone pamięci powstania przeciwko Austriakom w marcu 1848 oraz jego przywódcy – Danielowi Maninowi. W podcieniach budynków Prokuracji znajdują się liczne kawiarnie, wśród których najsłynniejsza nosi nazwę – Caffe Florian. Plac św. Marka często jest zalewany wodą (acqua alta). Dla umożliwienia przejścia przez plac rozstawiane są wówczas niskie platformy uformowane w ciągi dla pieszych. Pojawiająca się woda w szybkim tempie rozlewa się po placu i również bardzo szybko znika podczas odpływu. Zobacz też Plac Świętego Piotra Plac św. Marka w Poznaniu Plac św. Marka w Zagrzebiu
Piața San Marco

Piața San Marco (în italiană Piazza San Marco) este piața centrală a Veneției (Italia). Aici se află cele mai faimoase clădiri ale orașului: Bazilica San Marco și Palatul Dogilor. Piața este delimitată în partea de sud de două coloane, aduse aici în 1170. Una are în vârf Leul Sfântului Marcu, iar cealaltă statuia Sf. Teodor. În nordul bazilicii se află Torre dell'Orologio (turnul orologiului), construit în 1499, pe care este inscripționat în limba latină un text a cărui traducere este "Eu număr doar orele fericite". Legături externe Basilica San Marco Arhivat în 3 iunie 2011, la Wayback Machine., 1 iunie 2011, Revista Magazin Piateta San Marco Arhivat în 15 mai 2009, la Wayback Machine., 13 mai 2009, Revista Magazin
Площа Святого Марка

Площа Святого Марка́ (італ. Piazza San Marco) — головна міська площа Венеції, Італія. Логічно складається з двох частин: П'яцетти — майданчика від Гранд-каналу до кампаніли Собору Святого Марка, і власне самої Площі. Історія Площу створили в IX столітті як незначний за розміром простір перед Собором Святого Марка. 1177 року її розширили до теперішніх розмірів за рахунок організації простору західного кута, що зробили для зустрічі Папи Олександра ІІІ та імператора Священної Римської імперії Барбаросси. Площа Святого Марка від Середньовіччя завжди була і лишається справжнім осереддям Венеції. Тут містились усі важливі офіси Венеційської Республіки, а з XIX століття також і резиденція архієпископа. Саме тут відбуваються чи не всі міські свята і гуляння, в тому числі і проводиться традиційний Венеційський карнавал. У теперішній час площа є одним з найпопулярніших місць Італії, що притягує до себе мільйони іноземних туристів щороку. Будівлі Архітектурною домінантою площі є Палац дожів і кампаніла базиліки Святого Марка Святого Марка з лоджеттою. Довкруж площі, якщо дивитися проти годинникової стрілки від Великого каналу, здіймаються: Колони Сан-Марко Палац дожів (Венеція) Собор Святого Марка Кампаніла собору Святого Марка Старі і Нові Прокурації Ала Наполеоніка Бібліотека Сан-Марко Бруківка Наприкінці XIII століття площу вимостили цеглинами по діагоналі. При цьому смуги світлого каміння викладалися паралельно з довгою віссю площі. Ці лінії, вочевидь, використовували як своєрідні маркери під час влаштування частих церемоніальних процесій. Цю оригінальну бруківку не раз змальовували митці Середньовіччя і Ренесансу, наприклад, полотно Процесії на Площі Святого Марка роботи Джентіле Белліні 1496 року. Підтоплення Площа Святого Марка - одна з найнижчих частин міста - під час повені найбільше уразливий район Венеції. Примітки Література Janson, Alban & Thorsten Bürklin. (2002). Auftritte Scenes: Interaction with Architectural Space: the Campi of Venice. Basel: Birkhauser. ISBN 3-7643-6585-4 Lien, Barbara. (May 2005). The Role of Pavement in the Perceived Integration of Plazas: An Analysis of the Paving Designs of Four Italian Piazzas. unpublished M.S. thesis. Washington State University Department of Horticulture and Landscape Architecture. PDF [Архівовано 3 липня 2007 у Wayback Machine.] Norwich, John Julius, Tudy Sammartini, and Gabriele Crozzoli (1999). Decorative Floors of Venice. London: Merrell Publishers. ISBN 1-85894-108-3 Puppi, Lionello. (2002). The Stones of Venice. New York: Vendome Press. ISBN 0-86565-245-7 Williams, Kim. (1997). Italian Pavements: Patterns in Space. Houston: Anchorage Press. ISBN 0-9655268-2-8 Посилання Віртуальний тур площею Святого Марка [Архівовано 11 лютого 2006 у Wayback Machine.] Фотогалерея площі Сан-Марко Чимало вулиць і площ Венеції опинилися під водою, серед них — знаменита Сан-Марко
Chiesa di Sant'Amada

La chiesa di Sant'Amada (o Santa Dorotea) è un edificio religioso situato ad Abbasanta, centro abitato della Sardegna centrale. Consacrata al culto cattolico, fa parte della parrocchia di Santa Caterina d'Alessandria, arcidiocesi di Oristano. La chiesa, eretta in forme gotico-aragonesi, risale al XVI secolo. Bibliografia Manlio Brigaglia, Salvatore Tola (a cura di), Dizionario storico-geografico dei comuni della Sardegna, Sassari, Carlo Delfino editore, 2009, ISBN 88-7138-430-X. Francesco Floris (a cura di), Enciclopedia della Sardegna, Sassari, Newton&Compton editore, 2007.
Chiesa di Santa Maria (Abbasanta)

La chiesa di Santa Maria (o Santa Maria delle Grazie) è un edificio religioso situato ad Abbasanta, centro abitato della Sardegna centrale. Consacrata al culto cattolico, fa parte della parrocchia di Santa Caterina d'Alessandria, arcidiocesi di Oristano. La chiesa, edificata nella campagna in prossimità dell'abitato e oramai ad esso inglobata, risale al XVII secolo. Bibliografia Manlio Brigaglia, Salvatore Tola (a cura di), Dizionario storico-geografico dei comuni della Sardegna, Sassari, Carlo Delfino editore, 2009, ISBN 88-7138-430-X. Francesco Floris (a cura di), Enciclopedia della Sardegna, Sassari, Newton&Compton editore, 2007.
Chiesa della Madonna del Rimedio (Allai)

La chiesa della Madonna del Rimedio è un edificio religioso situato ad Allai, centro abitato della Sardegna centrale. Consacrata al culto cattolico, fa parte della parrocchia dello Spirito Santo, arcidiocesi di Oristano. Note Bibliografia Manlio Brigaglia, Salvatore Tola (a cura di), Dizionario storico-geografico dei comuni della Sardegna, Sassari, Carlo Delfino editore, 2009, ISBN 88-7138-430-X. Francesco Floris (a cura di), Enciclopedia della Sardegna, Sassari, Newton&Compton editore, 2007.
Chiesa dei Santi Cosma e Damiano (Anela)

La chiesa dei Santi Cosma e Damiano è un edificio religioso situato ad Anela, centro abitato della Sardegna centrale. Consacrata al culto cattolico è sede dell'omonima parrocchia e fa parte della diocesi di Ozieri. Edificata nel Settecento in forme semplici, è stata più volte sottoposta a lavori di rifacimento. Bibliografia Manlio Brigaglia, Salvatore Tola (a cura di), Dizionario storico-geografico dei comuni della Sardegna, Sassari, Carlo Delfino editore, 2009, ISBN 88-7138-430-X. Francesco Floris (a cura di), Enciclopedia della Sardegna, Sassari, Newton&Compton editore, 2007. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa dei Santi Cosma e Damiano
Chiesa di San Giorgio (Anela)

La chiesa di San Giorgio è una chiesa campestre situata in territorio di Anela, centro abitato della Sardegna centrale. Consacrata al culto cattolico, fa parte della parrocchia dei Santi Cosma e Damiano, diocesi di Ozieri. La chiesa sorge all'interno del complesso medievale (o castrum) di San Giorgio di Aneleto, in località Funtana 'e Cresia, da cui si domina l'abitato di Anela. Bibliografia Manlio Brigaglia, Salvatore Tola (a cura di), Dizionario storico-geografico dei comuni della Sardegna, Sassari, Carlo Delfino editore, 2009, ISBN 88-7138-430-X. Francesco Floris (a cura di), Enciclopedia della Sardegna, Sassari, Newton&Compton editore, 2007. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Giorgio
Chiesa di San Pietro (Ardara)

La chiesa di San Pietro è un edificio religioso situato ad Ardara, centro abitato della Sardegna settentrionale. Consacrata al culto cattolico, fa parte della parrocchia di Santa Maria del Regno, diocesi di Ozieri. La chiesa, ubicata alla periferia dell'abitato, venne edificata in forme romaniche, agli inizi del tredicesimo secolo. Subì un crollo nella seconda metà dell'Ottocento e venne ricostruita e riaperta al culto circa 60 anni dopo. Bibliografia Manlio Brigaglia, Salvatore Tola (a cura di), Dizionario storico-geografico dei comuni della Sardegna, Sassari, Carlo Delfino editore, 2009, ISBN 88-7138-430-X. Francesco Floris (a cura di), Enciclopedia della Sardegna, Sassari, Newton&Compton editore, 2007.
Museo civico di Bari

Il Museo civico di Bari nacque nel 1919 ed è ospitato dal 1977 a Bari Vecchia in una casatorre medioevale. Ospita diverse testimonianze della storia della città a partire dal Rinascimento, nonché la collezione delle caricature di Frate Menotti e un archivio fotografico storico. È inoltre sede di una biblioteca civica con un patrimonio di più di 13.000 volumi. Storia Il primo nucleo del museo nacque nel 1913 da una mostra sull'Ottocento organizzata nell'ambito dei festeggiamenti per i 100 anni del quartiere Murat, allestita presso la scuola Garibaldi. Nel 1919, terminata la Prima guerra mondiale, venne istituito nel Teatro Margherita il Museo storico, con l'aggiunta, rispetto all'originale mostra, di una sezione dedicata alla guerra. Contestualmente, venne costituita la biblioteca civica, grazie alla donazione della famiglia De Grecis, anche questa con un'attenzione particolare alla guerra da poco conclusa. Il museo rimase al Margherita fino al 1943, quando, diventato il Teatro un circolo ricreativo per i militari, il materiale venne trasferito nei depositi Castello Normanno-Svevo e, dopo la guerra, in Largo Urbano II nei pressi della Basilica di San Nicola. L'attuale sede venne inaugurata nel 1977, ma il museo ha riaperto solo nel 2015, con un nuovo allestimento. La gestione è appaltata ad un consorzio privato. Collezione Il museo ospita una collezione di materiali bellici e armi (dal periodo borbonico a quello moderno), reperti delle Campagne d'Africa (sia la Guerra di Abissinia del 1885-1886 sia la Guerra d'Etiopia del 1935-1936) e testimonianze della Prima guerra mondiale (tra cui maschere antigas e armi). Fino all'ottobre 1978, ospitava anche un esemplare di idrovolante austriaco Lohner L, danneggiato e catturato mentre bombardava la città l'11 agosto 1918, ora restaurato e conservato al museo dell'Aeronautica di Vigna di Valle. La collezione include anche il primo libro stampato a Bari il 15 ottobre 1535 a opera di Gilberto Nehou e intitolato Operette del Partenopeo Suavio, le matrici delle carte da gioco stampate a Bari a fine Ottocento dalla fabbrica Murari, le caricature di Frate Menotti, un fondo di beni artistici (ritratti, vedute) appartenuti alla famiglia Tanzi e il fondo fotografico di Liborio Antonelli Matteucci, che documenta il patrimonio monumentale e artistico della città. Tra i reperti, la culla del Marchese di Montrone, risalente a metà '700. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo Civico di Bari Collegamenti esterni Sito ufficiale, su museocivicobari.it. Museo Civico di Bari, su Cartapulia.
Sacro Cuore di Gesù

El Sacro Cuore di Gesù és una església de Roma. Història i descripció L'església fou ordenada pel papa Pius IX, qui el 1870 posà la primera pedra del nou edifici, però a causa de l'annexió de Roma al Regne d'Itàlia la feina s'aturà. Fou tan sols gràcies a la tenacitat de Sant Joan Bosco que la construcció pogué reprendre-se el 1880 i es finalitzà el 1887, per l'arquitecte Francesco Vespignani. L'església és la seu de la parròquia del Sacro Cuore di Gesù a Castro Pretorio, establerta el 2 de febrer de 1879 amb el decret vicarial Postremis hisce temporibus. L'11 de febrer de 1921 el papa Benet XV l'elevà al rang de basílica menor, amb la carta apostòlica Pia Societas. Posteriorment, el papa Pau VI instituí el títol de cardenal del Sacro Cuore di Gesù a Castro Pretorio, el 5 de febrer de 1965. La façana és d'estil renaixentista. Sobre la torre es troba una estàtua de Crist Redemptor, col·locada el 1931. L'interior té tres naus dividides per columnes de granit, amb creuer i cúpula. L'església i els edificis annexos són propietat dels Salesians, que han fet un dels seus centres més importants a Roma. En un dels seus edificis visqué el fundador de l'església, Sant Joan Bosco, des de 1881 fins a 1884, com recorda una placa commemorativa. Títol cardenalici El 5 de febrer de 1965, mitjançant la constitució apostòlica Almae Urbis templa, el papa Pau VI instituí la diaconia de Sacro Cuore di Gesù a Castro Pretorio. Titulars Maximilien de Fürstenberg, títol pro illa vice (29 de juny de 1967 - 22 de setembre de 1988, mort) Giovanni Saldarini, títol pro illa vice (28 de juny de 1991 - 18 d'abril de 2011, mort) Giuseppe Versaldi, des del 18 de febrer de 2012 Galeria Bibliografia Mariano Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma 1891 C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milà 2000, p. 87 M. Quercioli, Rione XVIII Castro Pretorio, en AA.VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milà 2000, Vol. III, pp. 1064-1105 Vegeu també Societat de Sant Francesc de Sales Enllaços externs Web oficial Constitució Almae Urbis templa
Sacro Cuore di Gesù a Castro Pretorio

Sacro Cuore di Gesù a Castro Pretorio (Latein: Sacratissimi Cordis Iesu ad Castrum Praetorium) ist eine römische Basilica minor nahe dem Bahnhof Roma Termini im Stadtteil Castro Pretorio und Titelkirche der römisch-katholischen Kirche. Geschichte Bereits Papst Pius IX. regte 1870 die Ansiedlung einer Kirche in den Gärten der ehemaligen Villa der Familie Peretti di Montalto an. Erst auf Initiative von Johannes Bosco wurde 1879 der Architekt Francesco Vespignani mit der Planung beauftragt. Die Pfarrgemeinde wurde am 2. Februar 1879 gegründet. Die Kirche wurde 1880 von Papst Leo XIII. in Auftrag gegeben und 1887 fertiggestellt und aus Dankbarkeit der Ordensgemeinschaft der Salesianer Don Boscos anvertraut. Am 11. Februar 1921 wurde die Kirche von Papst Benedikt XV. zu einer Basilica minor erhoben. Am 5. Februar 1965 erfolgte die Ernennung zu einer Titelkirche der römisch-katholischen Kirche durch Papst Paul VI. Bauwerk Sacro Cuore ist eine dreischiffige Basilika in Neorenaissanceformen. Das Langhaus mündet in ein kurzes Querschiff, daran schließt sich der lange Chor mit Rundapsis. Das Mittelschiff trägt eine Kassettendecke, die Joche der Seitenschiffe sind als Kapellen mit Altären und Flachkuppeln gestaltet. Der Campanile steht im nördlichen Querhauswinkel; er wird von einer monumentalen Christusstatue gekrönt. Zentrum der Salesianer Die Herz-Jesu-Basilika und die umgebenden Gebäude und Anlagen bilden das Zentrum der Salesianer in Rom. In dem großen Gebäudekomplex an der Via Marsala auf dem Hügel Esquilin befinden sich außer der Kirche und dem Sozialzentrum auch das Provinzialat der Salesianer für Italien sowie das Koordinationszentrum der italienischen Jugendarbeit des Ordens. Seit Anfang der 1960er Jahre und bis zur Fertigstellung des Hochschulneubaus 1965 befand sich in dem Komplex an der Via Marsala der provisorische römische Sitz des Päpstlichen Atheneum Salesianum (Pontificio Ateneo Salesiano), der internationalen Ordenshochschule der Salesianer, sodass in den Jahren des Zweiten Vatikanischen Konzils zahlreiche junge Ordenspriester (etwa auch Tarcisio Bertone) hier studierten und die Umbrüche in der Kirche miterlebten. Kardinaldiakone Maximilien de Fürstenberg (Kardinalpriester pro hac vice; 26. Juni 1967 – 22. September 1988) Giovanni Saldarini (Kardinalpriester pro hac vice; 28. Juni 1991 – 18. April 2011) Giuseppe Versaldi (seit 18. Februar 2012; seit 4. März 2022 Kardinalpriester pro hac vice) Weblinks Parrocchia Sacro Cuore di Gesù a Castro Pretorio (italienisch) Eintrag zu Sacro Cuore di Gesù a Castro Pretorio auf catholic-hierarchy.org; abgerufen am 16. August 2014. (englisch) Eintrag auf gcatholic.org Pastoralbesuch von Papst Franziskus am 19. Januar 2014 Einzelnachweise
Sacro Cuore di Gesù

El Sacro Cuore di Gesù es una iglesia de Roma, en el rione Castro Pretorio frente a la Estación de Roma Termini. Historia y descripción La iglesia fue ordenada por el Papa Pío IX, quien en 1870 puso la primera piedra del nuevo edificio, pero debido a la anexión de Roma al Reino de Italia el trabajo se detuvo. Fue sólo gracias a la tenacidad de San Juan Bosco que la construcción pudo reanudarse en 1880 y se terminó en 1887, por el arquitecto Francesco Vespignani. La iglesia es la sede de la parroquia del Sacro Cuore di Gesù a Castro Pretorio, establecida el 2 de febrero de 1879 con el decreto vicarial Postremis hisce temporibus. El 11 de febrero de 1921 el Papa Benedicto XV la elevó al rango de basílica menor, con la carta apostólica Pia Societas. Posteriormente, el Papa Pablo VI instituyó el título de cardenal del Sacro Cuore di Gesù a Castro Pretorio, el 5 de febrero de 1965. La fachada es de estilo renacentista. Sobre la torre se encuentra una estatua de Cristo Redentor, colocada en 1931. El interior tiene tres naves divididas por columnas de granito, con crucero y cúpula. La iglesia y los edificios anexos son propiedad de los Salesianos, que han hecho uno de sus centros más importantes en Roma. En uno de sus edificios vivió el fundador de la iglesia, San Juan Bosco, desde 1881 hasta 1884, como recuerda una placa conmemorativa. Bibliografía Mariano Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma 1891 C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milán 2000, p. 87 M. Quercioli, Rione XVIII Castro Pretorio, en AA.VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milán 2000, Vol. III, pp. 1064-1105 Véase también Iglesias de Roma Sociedad de San Francisco de Sales Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Sacro Cuore di Gesù. Web oficial