NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castelnuovo Nigra

Castelnuovo Nigra (piemontesisch Castelneuv Nigra) ist eine Gemeinde in der italienischen Metropolitanstadt Turin (TO), Region Piemont. Lage und Einwohner Castelnuovo Nigra liegt 50 km nördlich von Turin im voralpinen Valle Sacra. Das Gemeindegebiet umfasst eine Fläche von 28 km² und hat 406 Einwohner (Stand 31. Dezember 2024). Zur Gemeinde zählen die Fraktionen (Frazioni) Cademoniale, Caretto Superiore, Caretto Inferiore, Alpetta, Cicolelio, Moris, Pontiglia, Cantello, Filippi, Trucco, Vai, Coste, Foresta, Sale Castelnuovo (Hauptort) und Villa Castelnuovo. Die Nachbargemeinden sind Traversella, Trausella, Frassinetto, Castellamonte, Rueglio, Cintano, Colleretto Castelnuovo, Borgiallo und Vistrorio. Bevölkerungsentwicklung Persönlichkeiten Giovanni Bernardo De Rossi (1742–1831), Orientalist Costantino Nigra (1828–1907), Diplomat Weblinks Offizielle Website der Gemeinde Castelnuovo Nigra Einzelnachweise
Castelnuovo Nigra

Castelnuovo Nigra est une commune italienne de la ville métropolitaine de Turin dans la région Piémont en Italie. Personnalités Costantino Nigra (Villa Castelnuovo, 11 juin 1828 – Rapallo 1er juillet 1907), philologue, poète et politique italien. Administration Hameaux Communes limitrophes Traversella, Trausella, Frassinet, Castellamonte, Rueglio, Cintano, Colleretto Castelnuovo, Lugnacco, Borgiallo, Vistrorio Notes et références Portail du Piémont
Castelnuovo Nigra

Castelnuovo Nigra (piemontiul: Castelneuv Nigra) egy északolasz község Torino megyében. Elhelyezkedése A Sacra-völgyben található, és a Sacra-völgyi Hegyi Közösség tagja. Látványosságok Madonna della Guardia templom San Martino kastély San Sebastiano templom Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Castelnuovo Nigra című olasz Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Castelnuovo Nigra

Castelnuovo Nigra is een gemeente in de Italiaanse provincie Turijn (regio Piëmont) en telt 424 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 28,6 km², de bevolkingsdichtheid is 15 inwoners per km². Demografie Castelnuovo Nigra telt ongeveer 241 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 10,6% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Castelnuovo Nigra grenst aan de volgende gemeenten: Traversella, Trausella, Frassinetto, Castellamonte, Rueglio, Cintano, Colleretto Castelnuovo, Lugnacco, Borgiallo, Vistrorio. Externe link http://www.castelnuovo-nigra.it
Castelnuovo Nigra

Castelnuovo Nigra – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Piemont, w prowincji Turyn. Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 440 osób, 15,7 os./km². Linki zewnętrzne strona internetowa gminy Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica
Castelnuovo Nigra

Castelnuovo Nigra é uma comuna italiana da região do Piemonte, província de Turim, com cerca de 440 habitantes. Estende-se por uma área de 28 km², tendo uma densidade populacional de 16 hab/km². Faz fronteira com Traversella, Trausella, Frassinetto, Castellamonte, Rueglio, Cintano, Colleretto Castelnuovo, Lugnacco, Borgiallo, Vistrorio. Demografia Referências
Кастельнуово-Нигра

Кастельнуово-Нигра (итал. Castelnuovo Nigra, пьем. Castelneuv Nigra) — коммуна в Италии, располагается в регионе Пьемонт, в провинции Турин. Население составляет 440 человек (2008 г.), плотность населения составляет 16 чел./км². Занимает площадь 28 км². Почтовый индекс — 10080. Телефонный код — 0124. Покровителем коммуны почитается святой Себастьян, празднование 20 января. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: http://www.comune.castelnuovonigra.to.it Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.) Национальный институт статистики (итал.) http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Кастелнуово Нигра

Кастелнуово Нигра (итал. Castelnuovo Nigra) је насеље у Италији у округу Торино, региону Пијемонт. Према процени из 2011. у насељу је живело 125 становника. Насеље се налази на надморској висини од 830 м. Становништво Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Медији везани за Кастелнуово Нигра на Викимедијиној остави Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Кастельнуово-Нігра

Кастельнуово-Нігра, Кастельнуово-Ніґра (італ. Castelnuovo Nigra, п'єм. Castelneuv Nigra) — муніципалітет в Італії, у регіоні П'ємонт, метрополійне місто Турин. Кастельнуово-Нігра розташоване на відстані близько 550 км на північний захід від Рима, 45 км на північ від Турина. Населення — 426 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 20 січня. Покровитель — San Sebastiano. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 29 іноземців з 5 країн, серед них 28 громадян країн Євросоюзу. Сусідні муніципалітети Борджалло Кастелламонте Чинтано Коллеретто-Кастельнуово Фрассінетто Луньякко Руельйо Траузелла Траверселла Вістроріо Див. також Список муніципалітетів метрополійного міста Турин Примітки
Lago di Recentino

Il lago di Recentino è un piccolo invaso di origine artificiale creato con lo sbarramento del torrente L'Aia ed alimentato da una derivazione del Fiume Nera. Descrizione Si trova in Umbria, in provincia di Terni, nel territorio del comune di Narni ed è anche conosciuto come lago di Narni. Ha un volume di invaso massimo che si attesta sui 2 milioni di m³, in costante riduzione a causa dell'interramento della zona a monte dove confluisce il torrente che nel corso degli anni ha apportato molti detriti. L'ambiente umido del lago è di particolare interesse per la presenza di uccelli migratori. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago di Recentino Collegamenti esterni Il Lago del Recentino, su Comune di Narni. URL consultato il 25 gennaio 2022 (archiviato dall'url originale il 18 dicembre 2012).
Palazzina Reale delle Cascine

The Palazzina Reale delle Cascine (Royal Palace of the Cascine) is a small Neoclassical palace sited on the Piazzale delle Cascine within the public park (Parco delle Cascine) located along the north bank of the Arno river just north of central Florence, Italy. Built in the mid-18th century by the Grand Duke of Tuscany, in 2020 now houses part of the offices of the faculty of agricultural and forestry sciences of the University of Florence. History The Grand Duke Peter Leopold of the House of Habsburg-Lorraine transformed the lands the former Medici rulers had used as a farm and hunting ground into a public park around 1765. At the site, he built this small palace, also described as a casino, which in its time described an often rural or semi-rural house for outdoor or garden jaunts or entertainment. Planning of the two-story structure was begun in 1785 by the artist and architect Gaspare Maria Paoletti, who was soon replaced by his young pupil Giuseppe Manetti. The road network around the building was designed by the architect Giuseppe Cacialli. By the nineteenth century, the Florentine park management offices were housed in the Palazina, and a part was rented to the Italian-English Giacomo Thompson, who built an iron and glass roof in the courtyard behind the building, where he housed his Caffè Ristorante Doney. After several transitions, the Palazzina was transformed into the Faculty of Agricultural and Forestry Sciences of the University of Florence in 1936. Description The main façade of the building faces south over the Piazzale delle Cascine, gardens and a fountain toward the Arno river. Until the twentieth century, this area contained a series of buildings, impairing the vista of the river. The façade has a ground-story brick portico with seven arches, each flanked by bas-relief medallions, designed by Giuseppe Manetti, depicting activities related to the care and husbandry of cattle. On the second floor, seven gabled windows are framed by paired pilasters. Some rooms on the first floor are frescoed with mythological subjects, such as the Sala Pompeiana (frescoed by Giuseppe Sorbolini in 1789), the Sala delle Feste (decorated by Luigi Mulinelli), the Sala di Flora, the Sala di Bacchus and the Gallery (decorated by Giuseppe Castagnoli and Gaetano Gucci). In the Gallery, today the Aula Magna, has plaster statues, burnished to imitate bronze, depicting the Bacchae, sculpted by Luigi Acquisti. The two side buildings were initially used as stables (on the lower floors) and barns (on the upper ones). On the back were the original houses of the peasants. Images Bibliography Sandra Carlini, Lara Mercanti, Giovanni Straffi, I Palazzi parte prima. Arte e storia degli edifici civili di Firenze, Alinea, Florence 2001. L.Zangheri (curated by), Alla scoperta della Toscana lorenese. L'architettura di Giuseppe e Alessandro Manetti e Carlo Reishammer, 1984, Florence.
Oratorio di Santo Stefano protomartire

Das Oratorio di Santo Stefano protomartire ist ein Kirchengebäude des Barock in Palermo. Die 1580 aus der Kirche Santo Stefano del Piano hervorgegangene Bruderschaft „Confraternita di Santo Stefano“ erwarb 1600 ein Grundstück zur Errichtung eines Oratoriums an der Piazza Monte di Pietà. Nach Beschädigungen durch ein Erdbeben im Jahr 1726 wurde es vom Architekten Francesco Firrigno in spätbarockem Stil wiederhergestellt. Nach einem tonnengewölbten Atrium gelangt man ins Oratorium. Die Wände sind durch aufgemalte Pilaster gegliedert. Die Lünetten des Tonnengewölbes sind mit Fresken versehen, die Szenen aus dem Leben des Heiligen Stephanus wiedergeben. Im Presbyterium befinden sich zwei Stuckskulpturen, die Giacomo Serpotta zugeschrieben werden. In der Sakristei ist die bemalte Decke erwähnenswert. Literatur Adriana Chirco: Palermo la città ritrovata. Flaccovio, Palermo 2002, ISBN 88-7758-469-6. Pierfrancesco Palazzotto: Palermo. Guida agli oratori. Confraternite, compagnie e congregazioni dal XVI al XIX secolo. Kalós, Palermo 2004, ISBN 88-89224-07-X. Weblinks
Chiesa di Santa Cecilia (Ala)

La chiesa di Santa Cecilia è una chiesa sussidiaria in località Santa Cecilia di Chizzola, frazione di Ala in Trentino. Fa parte della zona pastorale della Vallagarina dell'arcidiocesi di Trento e risale al XII o al XIII secolo. Storia Il periodo esatto della costruzione della piccola chiesa nell'antica frazione di Santa Cecilia, che apparteneva al comune soppresso di Chizzola, non è noto, ma verosimilmente potrebbe risalire al XII o al XIII secolo. Sembra che nei primi tempi accanto alla chiesetta vi fosse un luogo di accoglienza per pellegrini e che forse a custodirla per alcuni anni siano stati frati eremiti. Le decorazioni della parte absidale, dell'arco santo e delle pareti, realizzate ad affresco, sono attribuite ad un artista di scuola giottesca veronese, noto come Maestro di Chizzola, e risalgono al XIV secolo. Quasi certamente l'edificio originale venne ampliato durante il XV secolo su disposizione del principe vescovo di Trento Giovanni Hinderbach. La chiesa ospitò probabilmente, subito dopo la battaglia di Calliano che portò alla sconfitta ed alla morte di Roberto Sanseverino d'Aragona, un comando militare veneziano. Durante il XVII secolo due visite pastorali disposero vari interventi di ristrutturazione riguardanti le parti murarie e la pavimentazione, e nuovi lavori furono poi eseguiti durante i due secoli seguenti e riguardarono infissi, tinteggiatura, copertura del tetto ed ancora la pavimentazione. Durante il primo conflitto mondiale la chiesa venne profanata perché utilizzata dalle forze italiane e l'edificio subì diversi furti e danneggiamenti. Nel primo dopoguerra divenne quindi necessario, nel corso del 1923, provvedere alle riparazioni ed al restauro. Il 25 aprile di quell'anno fu possibile benedire il tempio, restituito al culto. Gli ultimi interventi si sono avuti a partire dagli anni sessanta e sono stati ultimati nel decennio successivo. Nicolò Rasmo in quell'occasione intervenne per seguire il restauro delle parti affrescate. Descrizione Esterni Il piccolo luogo di culto è un esempio di romanico alpino e si trova su piccolo rilievo terrazzato protetto da un muro non molto alto. In origine, come in molte chiese della zona, questo spazio era utilizzato per il camposanto. La sua facciata ha orientamento a est e si presenta semplice, a capanna con due spioventi. Il portale architravato è protetto da una semplice linea di coppi in laterizio. Il campanile è a vela. Interni La navata interna è unica ed è decorata ad affresco. Nella conca dell'abside si trova l'immagine del Cristo Redentore, sull'arco santo l'Annunciazione e sulle pareti vari dipinti, come l'immagine di Santa Caterina e cavaliere. Note Bibliografia Aldo Gorfer, Le valli del Trentino - Trentino orientale, Calliano (Trento), Manfrini, 1975, SBN TSA1415530. Voci correlate Ala (Italia) Chizzola Nicolò Rasmo Chiese della Comunità della Vallagarina Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Cecilia Collegamenti esterni Chiesa di Santa Cecilia, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Teatro Ponchielli

Das Teatro Ponchielli in Cremona ist ein Opernhaus, das 1806 von dem Architekten Luigi Canonica auf den Ruinen des Teatro della Società, das zuvor durch einen Brand zerstört worden war, erbaut wurde. Es wurde 1907 nach Amilcare Ponchielli anlässlich seines hundertjährigen Bestehens benannt. Weblinks Website des Teatro Ponchielli
Teatro Amilcare Ponchielli

The Teatro Amilcare Ponchielli is an opera house located in Cremona, Italy. For more than 250 years it has been that city's primary venue for opera and other theatrical presentations. The original theatre, built in 1747, was named the Teatro Nazari, but it was renamed as the Teatro della Società in 1785. It was sometimes referred to as the Nobile Associazione. After the original theatre burned down in 1806, construction began on the present theatre soon after. The current theatre was designed by Luigi Canonica and it opened in 1808 under the name the Teatro della Concordia. Its name was changed again to the Teatro Ponchielli in 1907 after the famous native of Cremona, Amilcare Ponchielli. In 1986 the theatre was purchased by the city of Cremona which renamed it once again as it is known today. The opening performance took place on 4 October and featured performances on the city-owned Stradivarius "Il Cremonese" and Guarneri "del Gesu" violins of 1715 and 1734 respectively. With its original horseshoe-shaped auditorium, the theatre was remodeled in 1989 to create three box tiers and two galleries with a total of 1,249 seats. References Notes Sources Lynn, Karyl Charna, Italian Opera Houses & Festivals, Lanham, MD: Scarecrow Press, 2005 ISBN 0-8108-5359-0 External links Official Website of the Teatro Ponchielli
Teatro Ponchielli

Le Teatro Ponchielli est un opéra de Crémone, construit par l'architecte Luigi Canonica, à partir de 1806, sur les ruines du Teatro della Società, détruit par un incendie. Après la mort d'Amilcare Ponchielli, qui eut lieu à Milan le 16 janvier 1886, le théâtre s'appelait « Concordia-Ponchielli », et ensuite, le 12 mars 1907, il était définitivement renommé « Teatro Amilcare Ponchielli », à l'occasion de l'anniversaire de son décès. La municipalité a acheté la propriété en 1986, et, à partir de 1989, a fait de grands travaux de restauration pour l'adaptation technologique. Il accueille des œuvres théâtrales, des concerts et des événements de chant. Notes Liens externes Site officiel du Teatro Ponchielli Portail de l’opéra Portail de la Lombardie
Chiesa della Natività della Beata Vergine Maria (Pozzonovo)

La chiesa di Natività della Beata Vergine Maria è la parrocchiale di Pozzonovo, in provincia e diocesi di Padova; fa parte del vicariato di Monselice. Storia Dalla relazione della visita pastorale del 21 ottobre 1449 s'apprende che il primitivo oratorio di Putheo Novo era retto da un sacerdote che dipendeva dal pievano di Monselice. Il 20 ottobre 1486 il vescovo di Padova Pietro Barozzi, visitando la chiesa, annotò che era ben tenuta. La chiesa fu poi riedificata nel XVI secolo, come testimoniato dal vescovo Federico Corner il 12 giugno 1587. Questo edificio si rivelò verso la fine del XVII secolo insufficiente a soddisfare le esigenze della popolazione e, così, si decise di demolirlo e di far sorgere al suo posto una nuova chiesa. L'attuale parrocchiale venne costruita tra il 1745 e il 1746; ulteriori lavori di sistemazione furono condotti nel XIX secolo e la consacrazione venne impartita il 3 ottobre 1893 dal vescovo Giuseppe Callegari. Nel 1910 fu realizzata la facciata, progettata da Giuseppe Berti e realizzata da Rodolfo Renesto e da Radames Scarante. Nel Novecento e agli inizi degli anni Duemila la struttura venne restaurata e ripristinata varie volte: nel 1952 con il rifacimento del tetto, nel 1965 con la realizzazione dell'impianto di riscaldamento, nel 1996 con la posa del nuovo pavimento e nel 2011 con la riparazione del sottotetto. Descrizione Esterno La facciata, che è in mattoni faccia a vista, è scandita da lesene poggiati su basamenti e caratterizzate da capitelli corinzi che reggono un cornicione di color bianco sopra il quale vi è il timpano. Interno L'interno della chiesa è ad unica navata. L'opera di maggior pregio conservatavi è una statua in terracotta policroma raffigurante la Madonna in trono con il Bambino, per molti anni considerata opera di Nanni di Bartolo, allievo di Donatello. Il recente restauro del 2019 ha però confermato i risultati di studi che avevano già attribuito in modo convincente la scultura al cremasco Giovanni de Fondulis, che nella seconda metà del Quattrocento a Padova raccoglie l’eredità di Donatello, diventando uno dei protagonisti della scultura del tempo nella terraferma veneta. La scultura, databile al 1474 circa, presentava prima del restauro, estese ridipinture e due corone sul capo dei protagonisti. Note Voci correlate Pozzonovo Diocesi di Padova Parrocchie della diocesi di Padova Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa della Natività della Beata Vergine Maria Collegamenti esterni Parrocchia di NATIVITA' DELLA BEATA VERGINE MARIA, su pmap.it. URL consultato il 29 aprile 2020.
Западен жилищен блок

Западният жилищен блок (на италиански: Unità residenziale Ovest), разговорно известен като Талпòния (на италиански: Talponia), е жилищна сграда в град Ивреа, Пиемонт, Северна Италия. Той е част от Комплекс „Оливети“ – обект на световното културно и природно наследство на ЮНЕСКО под наименованието „Ивреа, индустриален град от XX век“. Сградата е изградена на ръба на парка на Вила Казана и използва изкуствено моделирания наклон на терена, за да формира двуетажен комплекс с полукръгъл план. Тя е почти изцяло вкопана в земята и достига дължина около 300 метра. Състои се от 13 дуплексни жилища (на две нива) и 72 симплексни жилища, обслужвани от напълно проходима покрита вътрешна улица, разпознаваема отвън по редицата куполи от плексиглас. Днес комплексът е разделен на 81 индивидуални имота. Подобно на Новата офис сграда на "Оливети", той отразява прехода на Ивреа от индустриален към обслужващ град за индустрията през 70–80-те години на XX век. История Проектът за сградата е възложен от Оливети на архитектите Роберто Габети и Аймаро Ореля през 1968 г. Възложителят цели създаването на структура, предназначена за настаняване на служители, които временно пребивават в Ивреа по работа в централата на компанията. Описание Сградата, разположена върху изкуствено моделиран наклон, се отличава с полукръгъл план с радиус около 70 метра, почти изцяло вкопан в земята, с изключение на фасадата, обърната към големия вътрешен двор. Павираният покрив, достъпен директно от пътя, функционира като квадратна тераса с изглед към вътрешното пространство, оформено като засаден хълм. Формата на фасадата, облечена в непрекъсната стъклена повърхност, която визуално се слива със стъклената балюстрада на горната тераса, напомня на прочутия „Кралски полумесец“ в град Бат, Англия. Комплексът е развит на два етажа и включва 13 дуплексни жилища с площ около 120 кв. м и 72 симплексни жилища от по 80 кв. м. Всички те са обслужвани от напълно проходим покрит вътрешен път, разпознаваем отвън по редицата куполи от плексиглас. Галерия с изображения Вижте също Адриано Оливети Оливети Камило Оливети Ивреа Музей на модерната архитектура на Ивреа Комплекс „Оливети“ Източници
Western Residential Unit

The Western Residential Unit (Italian: Unità Residenziale Ovest), colloquially known as Talponia, is a building located in Ivrea, Italy. It is part of the Olivetti complex in Ivrea, which has been designated as a UNESCO World Heritage site under the name Ivrea, Industrial City of the 20th Century. History The building was commissioned by the Olivetti company and designed by architects Roberto Gabetti and Aimaro Isola in 1968. The client wanted a structure that could temporarily accommodate employees visiting the company’s headquarters in Ivrea. Description The building sits on a man-made slope and has a unique semicircular design with a 70-meter radius. It is mostly underground, except for the façade facing a large inner courtyard. The paved roof, accessible from the road, acts as a terrace overlooking the courtyard, which features a planted hill. The glass curtain wall blends with the glass railing of the upper terrace. The complex, spread over two floors, includes 13 duplex apartments of 120 square meters and 72 single-story apartments of 80 square meters, connected by a covered street. Gallery References External links Media related to Unità residenziale Ovest at Wikimedia Commons
Unità residenziale Ovest

L'Unità residenziale Ovest est un bâtiment de la ville d'Ivrée au Piémont en Italie. Il fait partie du complexe Olivetti d'Ivrée, qui fait l'objet d'inscription au patrimoine mondial par l'UNESCO sous la dénomination « Ivrée, cité industrielle du XXe siècle ». Histoire Le bâtiment est commandé par l'entreprise Olivetti aux architectes Roberto Gabetti et Aimaro Oreglia d’Isola en 1968. Le commanditaire souhaitait une structure permettant d’héberger temporairement ses employés en visite à Ivrée au siège de l’entreprise. Description Le bâtiment, situé sur une pente spécialement créée, présente la particularité d’avoir un plan semi-circulaire, d’un rayon de 70 mètres, et est entièrement enterré à l’exception de la façade tournée vers la grande cour intérieure. Le toit pavé de la structure, accessible depuis la route, se présente comme une sorte de place-terrasse surplombant la cour intérieure en contrebas, occupée par une colline plantée. Sa façade-rideau en verre se fond avec le garde-corps en verre de la terrasse supérieure. Le complexe, réparti sur deux étages, comprend 13 logements de 120 mètres carrés disposés sur deux niveaux et 72 logements de plain-pied de 80 mètres carrés, desservis par une rue couverte. Galerie Notes et références Notes (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Unità residenziale Ovest » (voir la liste des auteurs). Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Piémont