NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bargello

El Bargello o Museo nacional del Bargello (en italiano: Museo nazionale del Bargello) es uno de los centros culturales más destacados de la ciudad de Florencia. Su colección de escultura renacentista está considerada entre las más notables del mundo:​ incluye obras maestras de Miguel Ángel, Donatello, Ghiberti, Benvenuto Cellini, Juan de Bolonia, Ammannati y otros escultores importantes, así como una gran colección de artes aplicadas, organizada principalmente por el tipo de objetos. El museo se encuentra en el Palacio Bargello, que también es conocido como Palazzo del Popolo. Historia El Palacio Bargello se construyó en 1255 para albergar el Consistorio de Florencia (Italia) o Pallazzo del Podestà. Posteriormente funcionó como prisión (de hecho, hasta 1786 se celebraron ejecuciones en su patio). Desde 1865 es sede de un museo nacional (Museo Nazionale del Bargello) dedicado principalmente a la escultura. Colecciones Entre las obras maestras expuestas en el Bargello, figuran: Baco con un sátiro, de Miguel Ángel. Apolo, de Miguel Ángel. David, de Donatello. David, de Verrocchio. Tabernáculo de San Jorge, de Donatello. Baco, de Jacopo Sansovino. La Arquitectura, de Giambologna. Mercurio, de Giambologna. Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Página oficial del Museo Bargello Archivado el 13 de septiembre de 2016 en Wayback Machine. (en italiano) El contenido de este artículo incorpora material de una entrada de la Enciclopedia Libre Universal, publicada en español bajo la licencia Creative Commons Compartir-Igual 3.0. Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre el Palacio Bargello. Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Colecciones de arte del Bargello.
Bargello

Bargello (Palazzo del Bargello ili Palazzo del Podest) je gotička građevina u Firenci iz 13. st. u kojoj je smješten Nacionalni muzej Bargella (Museo nazionale del Bargello) posvećen skulpturi. Naziv mu potječe od latinske riječi bargillus, što znači „utvrđeni toranj”. Tijekom vremena građevina je mijenjala namjene, pa je izvorno, 1255. god., bila sjedište „narodnog kapetana” Capitano del Popolo, srednjovjekovnog gradonačelnika. Izvorno dvokatnica pored Volognana tornja, s velikim unutarnjim dvorištem u čijem središtu je bunar pored kojega su stube za kat, a treći kat je dobila poslije poožara 1323. god. God. 1261. postaje podestat, najviša uprava firentinskog gradskog vijeća. Poslužila je kao model tijekom gradnje „Stare palače” (Palazzo Vecchio). God. 1574., kada su Medici raspustili podestat, u zgradi je smješten bargello, svojevrsni „šerif” koji je održavao red u gradu i obično bio podrijetlom izvan Firence. Po njemu je palača dobila svoje ime, a služila je kao tamnica. U njezinom dvorištu su vršena pogubljenja do 1786. god. kada je tu praksu ukinuo Leopold II. No, palača je ostala sjedište firentinske policije do 1859. kada je odlukom guvernera toskane postala nacionalnim muzejom. Otvoren je 1865. kao Nacionalni muzej Bargella s najvećom kolekcijom talijanske srednjovjekovne i renesansne skulpture od 14. – 17. st. Kolekcija U Galeriji Bargello nalaze se skulpture umjetnika kao što su: Donatello, Michelangelo, Lorenzo Ghiberti, Cellini i dr. Tu je i vrijedna numizmatička zbirka, te zbirka vrijedne keramike, tekstila, tapiserija, bjelokosti, srebra i oružja. Izvori Vanjske poveznice Bargello Nacionalni muzej. Inačica izvorne stranice arhivirana 13. rujna 2016. Pristupljeno 4. rujna 2016. Palača Bargello
Bargello

A Bargello, más néven Palazzo del Podestà, egyike Firenze középkori palotáinak. A duecento idején kezdték el építeni, 1255-ben. Eredetileg a capitano del popolo (a nép kapitánya), azaz a népi milícia, polgárőrség vezetőjének a lakhelye volt, de igen korán, 1271-ben a podestà palotájává vált, aki a városállam főbírája volt, s aki a város törvényei szerint nem lehetett helyi lakos, így akarván elkerülni részrehajlását. Személyét fél-egy évre választották. 1574-től a mai rendőrfőkapitánynak megfelelő Capitano di Giustizia székhelye lett, és ekkortól hívják a palotát Bargellónak. Az épület ma a Museo Nazionalénak (Nemzeti Múzeum) ad otthont. Története A palota legrégibb része a via del Proconsolo utca felé eső szárnya a toronnyal. Ezeket a részeket Sisto és Ristoro szerzetesek tervezték, akik a Santa Maria Novella építészei is voltak. Az építkezést 1255-ben kezdték el. A Bargello hátsó szárnyát 1332 és 1345 között húzták fel hozzá Neri di Fioravante és Benci di Cione tervei szerint. Ekkor építették meg az árkádos udvart és a tanácstermet is. A 16–18. században a Bargellót börtönként használták, 1786-ig hajtottak végre benne halálos ítéleteket. 1857 és 1865 között restaurálták az épületet, és azóta ad helyet a Nemzeti Múzeumnak, amely ebben a minőségében az első volt Olaszországban. A múzeum A Bargello múzeumában a közép- és reneszánsz kori Itália szobrászati és iparművészeti gyűjteménye látható. A földszinten található a Michelangelo-terem és a 16. századi firenzei szobrászat terme. Ezekben Michelangelo Bacchusa (1497), Brutusa (1540 körül) egy kis Dávid (1530 körül) valamint Sansovino, Cellini, Giambologna, Bernini, Ammannati és mások alkotásai láthatóak. Az első emeleten elefántcsont-faragások, a kápolna intarziaberakásos szentélypulpitusa kapott helyet, valamint itt található a Donatello-terem, benne a Keresztelő Szent János és az 1450-ben készült Dávid című szobrokkal, de itt vannak kiállítva Brunelleschinek és Ghibertinek a Szent János-keresztelőkápolna számára 1401-ben készített pályaművei is, Verrocchio Dávidja valamint Luca della Robbia és Desiderio da Settignano művei mellett. A 2. emeleten látható Cellini több alkotása és a della Robbiák műhelyéből származó terrakották. Itt van a Verrocchio-terem, ahol a névadó művein kívül Antonio Rosellino, Mino da Fiesole, Benedetto da Maiano és Antonio Pollaiuolo alkotásai láthatóak. Kapcsolódó szócikkek Firenze palotáinak listája Jegyzetek Források ↑ Panoráma: Wellner István (1975). Firenze. Panoráma útikalauz. Budapest: Panoráma. ISBN 963 243 041 7. ↑ Aranykönyv: Aranykönyv: Firenze, a város és remekművei. Budapest: Bonechi kiadó. 1996. ISBN 88 7009 956 3. ↑ Polyglott: Firenze. Polyglott útikalauz. Budapest: Pegazus Rt. 1992. ISBN 963 7598 08 1. ↑ Zsebútitárs: Firenze – térképes útikalauz. Budapest: Panemex Kft. 2009. ISBN 978 963 9825 41 3.
Bargello (museum)

Het Nationaal Museum Bargello (Museo Nazionale del Bargello) is een van de vele musea in Florence, in Toscane, Italië. Het museum is gehuisvest in een paleis, het Palazzo del Bargello. Het paleis Het paleis werd in 1255 gebouwd als zetel voor de capitano del popolo. Volgens Giorgio Vasari is het gebouwd naar ontwerp van Jacopo di Lapo, vader van Arnolfo di Cambio. Het paleis bestaat uit meerdere wooneenheden en -lagen. De 54 meter hoge toren, bekend als 'La Montanina' is een klokkentoren die de burgers van Florence moest waarschuwen als de stad aangevallen werd. Rond 1287 werd het balkon toegevoegd, een loggia met uitzicht op de ruitvormige binnentuin. De trap die naar het balkon leidt is van Nero di Fioravanti. Het gebouw heeft daarna nog een uitbreiding ondergaan die voltooid werd in het midden van de 14e eeuw. Vanaf 1261 fungeerde het gebouw als zetel van de Podestà en vanaf 1502 zetelde de raad van justitie en de politie erin. In 1574 nam de Bargello, het hoofd de politie, zijn intrek en werd het paleis een grauwe gevangenis met martel- en executiekamers. Tot 1786 zijn er in de tuin van het paleis executies voltrokken, toen werd de doodstraf door de groothertog Pietro Leopoldo afgeschaft en de martelwerktuigen werden verbrand. De gevangenis bleef wel in gebruik tot 1857. In 1865 werd het paleis gerestaureerd door de architect Francesco Mazzei. Het paleis wordt nu gezien als een van de mooiste voorbeelden van de Florentijnse gotiek. Met zijn sobere maar harmonieuze uitstraling is het Palazzo del Bargello een van de trekpleisters van Florence. Het museum Sinds 1865 is in het paleis het Nationaal Museum gehuisvest. De nadruk van de collectie ligt sterk op beeldhouwwerk. Het museum is in het bezit van meesterwerken van onder anderen: Michelangelo (Bacchus, Tondo Pitti, Brutus en David-Apollo Ghiberti Andrea del Verrocchio (David) Donatello (onder andere de bronzen David en St. George) Giambologna (onder andere Mercurius en L’Architettura) Benvenuto Cellini (onder andere de bronzen buste van Cosimo I) Jacopo Sansovino (onder andere Bacchus) Vincenzo Gemito (Pescatore (vissersjongen)) Giovanni della Robbia en Andrea della Robbia Bartolomeo Bandinelli Interessant zijn de twee bronzen panelen met Het offer van Abraham door Lorenzo Ghiberti en Filippo Brunelleschi. Deze zijn gemaakt voor een wedstrijd om de opdracht voor de bronzen deuren van het baptisterium van Florence. Ghiberti heeft deze wedstrijd gewonnen. De bezoeker kan vandaag de dag zo ook nog steeds zelf beoordelen of deze overwinning terecht was. Tevens herbergt het museum een collectie van kunstvoorwerpen van ivoor en email alsmede juwelen, wandkleden en wapens. Externe link Museo Nazionale del Bargello (EN/IT)
Palazzo del Bargello

Palazzo del Bargello – pałac we Florencji z 1255 r.; początkowo siedziba trybuna ludowego. W latach późniejszych w jego pomieszczeniach mieścił się urząd rady sądowniczej i podesty, czyli naczelnika administracji i wojska (Palazzo del Podesta). Od 1574 pałac stał się siedzibą prefekta policji. Jego obecna nazwa związana jest z nazwiskiem prefekta. Pałac to budowla zwieńczona blankami, które podparte są z zewnątrz arkadowymi konsolami z przylegającą wysoką wieżą. Skrzydła pałacu rozplanowano wokół wewnętrznego dziedzińca, który z trzech stron obiegają arkadowe krużganki. W XIV wieku dobudowano górne piętro loggii i zewnętrzne schody umożliwiające do nich dostęp. Ściany dziedzińca zdobią liczne herby prefektów policji i sędziów. W 1859 r. w pomieszczeniach pałacu umieszczono zbiory Muzeum Narodowego (Museo Nazionale del Bargello), w którym zgromadzono bogatą kolekcję rzeźb renesansu. Na wystawie można oglądać m.in. dzieła: Baccio Bandinellego (popiersie Kosmy I); Bartolomeo Ammanatiego (Leda z łabędziem, Parnas, Zwycięstwo); Giambologny (Merkury, Indyk); Tina di Camaino (Madonna z Dzieciątkiem, Anioł); Nicola Pisana (Madonna ze świętym Piotrem i Pawłem); Michała Anioła Buonarrotiego (Bachus, Brutus, Dawid/Apollo, Tondo Pitti (madonna)); Donatella (Dawid – rzeźba z marmuru i rzeźba z brązu, Amor Attis, św. Jerzy, św. Jan, Alegoryczna figurka chłopca); Jacopo Sansovina (Bachus, Madonna z dzieciątkiem); Gianlorenzo Berniniego (popiersie Costanzy Bonarelli) Filippo Brunelleschiego (Ofiara Izaaka) Andrei del Verrocchio (Portret kobiety, Dawid) W kaplicy Podesty na ścianach znajdują się freski Giotta, a w Sali Podesty zgromadzono dzieła sztuki złotniczej i emalierskiej od czasów średniowiecza do XV wieku. W muzeum umieszczona jest także kolekcja dzieł islamskiej i europejskiej sztuki użytkowej oraz rzeźby z kości słoniowej. Linki zewnętrzne Museo Nazionale del Bargello – strona oficjalna
Барђело

Барђело (итал. Bargello, Palazzo del Bargello, Museo Nazionale del Bargello) је бивша касарна и затвор у Фиренци, који је од 1859. музеј уметности. Реч барђело долази од каснолатинске речи bargillus, у значењу тврђава или утврђена кула. Конструкција овог здања почела је 1255. У њему су током векова биле смештене судије и полиција, а служило је и као затвор. Барђело је отворен као национални музеј (Museo Nazionale del Bargello) 1865. Ту је смештена највећа италијанска збирка готичких и ренесансних скулптура (14–17. век). Изложена су значајна дела Микеланђела, Донатела, Гилбертија, Челинија, Ђамболоње и Аманатија. Поред скулптура, музеј има колекције примењене уметности и нумизматике. Галерија Спољашње везе „Национални музеj Барђело”. Министарство за културно наслеђе. Архивирано из оригинала 13. 09. 2016. г. Приступљено 14. 8. 2016. CS1 одржавање: Формат датума (веза)
Palazzo del Bargello

Palazzo del Bargello är ett palats och en före detta kasern och fängelse i Florens i Italien som används som konstmuseum. Palatset är den äldsta offentliga byggnaden i Florens. Det var ursprungligen säte för byrådet men övertogs av Podestà 1261. År 1574 blev byggnaden bostad för stadens polischef och fängelse. Museet har en stor samling av renässansskulpturer och verk av bland andra Donatello, Luca della Robbia, Andrea del Verrocchio, Michelangelo och Benvenuto Cellini. Samlingarna speglar renässansens tredimensionella konst på samma sätt som Uffizierna speglar dess målarkonst. Källor Externa länkar Officiell webbplats Wikimedia Commons har media som rör Palazzo del Bargello.
Національний музей Барджелло

Барджелло (італ. Bargello) — найдавніша громадська будівля італійського міста Флоренції, в якій з XIX століття розміщується музей скульптури — Національний музей Барджелло. Будівля слугувала в Середні віки резиденцією подести і міської ради (італ. Palazzo del Popolo), а також певний час — в'язницею і казармами. Будівля Будівля була зведена у 1256 році спершу як двоповерхова. Третій поверх надбудували після пожежі 1323 року, використовуючи менші блоки. У плані будівля оточує внутрішній відкритий двір і має зовнішні сходи, що ведуть на другий поверх. У центрі двору розміщується відкритий колодязь. З 1865 року в Барджелло діє національний музей (Museo Nazionale del Bargello), у якому представлена найбільша в Італії колекція скульптур готичного стилю і доби Відродження (XIV–XVII століття). Музей В колекції музею Барджелло представлені декілька робіт Мікеланджело, зокрема, «Вакх», «Мадонна Пітті», «Брут» і «Давид-Аполлон». Також тут експонуються скульптури «Давид» і «Святий Георгій» Донателло, «Давид» Вероккіо, «Рибалка» Вінсента Джеміно, «Вакх» Якопо Сансовіно, «Архітектура» Джованні да Болоньї, його «Меркурій», і багато творів родини делла Роббіа. Творчість Бенвенуто Челліні представлена бронзовим бюстом Козімо I. Крім того музей має велику колекцію кераміки (майоліка), текстилю, гобеленів, старовинних монет, лицарської збруї, виробів зі слонової кістки і срібла. Галерея Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Національний музей Барджелло
Oratorio della Beata Vergine delle Grazie (Sorbolo Mezzani)

L'oratorio della Beata Vergine delle Grazie o oratorio della Madonna del Pilastro è un edificio religioso che si trova in via Sandro Pertini a Mezzano Inferiore, frazione di Sorbolo Mezzani, in provincia e diocesi di Parma; è sussidiario della parrocchiale di Santa Maria Nascente di Mezzano Inferiore e fa parte della zona pastorale della Bassa. Storia Il nome "Madonna del Pilastro" trae origine da un pilastro votivo edificato nel XVII secolo a Mezzano Inferiore da alcuni barcaioli del paese scampati a un naufragio. Sul pilastro era raffigurata l'immagine della madonna del santuario della Ghiara di Reggio Emilia la cui devozione in quei tempi era ampiamente diffusa nel reggiano e nelle terre limitrofe. Nello stesso luogo nel 1710 fu edificato l'attuale edificio. La dislocazione dell'oratorio è particolare, decentrata rispetto al paese e rivolto verso la campagna in direzione della strada che porta al fiume Po nel punto in cui allora si trovava il porto sul fiume. L'edificio presentava un'aula di modeste dimensioni su cui si innestavano il presbiterio rettangolare sul lato sud e un porticato sul lato nord. La copertura a capanna evidenziava la semplicità compositiva dell'intera fabbrica. Pare evidente la riproposizione dello schema ad aula con presbiterio sperimentato fin dall'età tardo medievale in numerosissime cappelle rurali. Nel 1766 fu realizzata la volta di copertura. Nello stesso periodo furono realizzate anche le lesene e il cornicione perimetrale dell'edificio. Nella prima metà del XIX secolo furono eseguiti nuovi lavori di ristrutturazione con la costruzione del nuovo campanile, l'ampliamento dell'aula con l'accorpamento del portico sul fronte nord e la costruzione dell'abside. Negli anni '90 del XX secolo a seguito del crollo parziale della copertura l'oratorio è stato restaurato e riaperto alle funzioni religiose. Note Bibliografia Alberto Borsi, Sauro Rossi, Marco Zarotti, L'oratorio della Beata Vergine delle Grazie, Parma, Diocesi di Parma- Parrocchia della natività di Maria Vergine - Tipolitografia AMC, 1999. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'oratorio della Beata Vergine delle Grazie Collegamenti esterni Oratorio della Beata Vergine delle Grazie, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Oratorio della Beata Vergine delle Grazie, su TourER - portale del patrimonio culturale dell'Emilia-Romagna, Segretariato regionale del Ministero della cultura per l'Emilia-Romagna.
Oratorio della Compagnia del Sacramento

L'oratorio della Compagnia del Sacramento è un edificio sacro che si trova nel centro di Castelfranco di Sopra. Storia e descrizione Venne costruito nel 1556, come è scolpito sul portale in pietra con timpano triangolare. L'interno, a pianta rettangolare, è coperto nella navata con capriate lignee policrome, e nel presbiterio con volta a crociera. Un notevole altare barocco, in legno dorato, comprende una tavola raffigurante l'Orazione nell'Orto (fine XVI secolo). L'opera, di cui non si conosce la provenienza originaria, è stata adattata in epoca imprecisata nella nuova collocazione. Sull'altare di destra è una tela con San Giuseppe, santa Lucia e angeli, ritagliata al centro e contenente un dipinto settecentesco con l'immagine della Madonna entro cornice ottagonale; la tela con i due santi, datata 1675, rientra nella produzione tarda del fiorentino Simone Pignoni. Collegamenti esterni Fonte: scheda nei "Luoghi della Fede", Regione Toscana, su web.rete.toscana.it.
Oratorio della Compagnia del Santissimo Sacramento (Calenzano)

L'oratorio della Compagnia del Santissimo Sacramento è un edificio sacro situato nel comune di Calenzano. Storia e descrizione È situato nei pressi della Chiesa di San Niccolò e al suo interno è custodita la tavola di Domenico Cresti detto il Passignano raffigurante l'Incoronazione di spine. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su oratorio della Compagnia del Santissimo Sacramento Collegamenti esterni Fonte: scheda nei "Luoghi della Fede", Regione Toscana, su web.rete.toscana.it.
Oratorio della Compagnia della Santa Croce

L'oratorio della Compagnia della Santa Croce si trova a Rivalto, una frazione del comune di Chianni. Storia e descrizione L'edificio è ad unica navata e all'interno mantiene ancora l'aspetto sei-settecentesco, con l'altare in muratura e parte delle decorazioni musive nelle fasce alte delle pareti. Sull'altare campeggia un bel dipinto, con Maria addolorata e san Giovanni, del XVII secolo, che ingloba una teca in cui si conservava un venerato crocifisso, che venne però trafugato. In controfacciata sorge la cantoria in legno. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'oratorio della Compagnia della Santa Croce Collegamenti esterni Fonte: scheda nei "Luoghi della Fede", Regione Toscana, su web.rete.toscana.it.
Oratorio della Compagnia della Santissima Trinità (Siena)

L'oratorio della compagnia della Santissima Trinità è una chiesa di Siena in via Val di Montone, proprietà dell'omonima confraternita e utilizzata come oratorio dalla Contrada di Valdimontone. Storia e descrizione L'aspetto attuale dell'oratorio, di origine trecentesca, si deve al rifacimento intrapreso a partire dall'inizio del Cinquecento, precisamente nel 1509, e protrattosi per quasi due secoli. Vero gioiello dell'arte senese di quel periodo, si presenta come una straordinaria fusione di pittura e scultura tardocinquecenteseche e seicentesche. Sull'altare maggiore, decorato con stucchi di Lorenzo Rustici, sono collocati il Crocifisso in bronzo di Prospero Antichi detto il Bresciano (1575) e la tela dei Dolenti di Alessandro Casolani (1587) a fare da sfondo al crocifisso. Sotto di essi è presente la Madonna del Buon Consiglio, opera anonima del XVIII secolo. Ai lati dell'altare troviamo, entro nicchie, le statue in marmo del Redentore e di Re David dello scultore milanese Ambrogio Buonvicino (1579-1580). Sopra di esse le tele di Ventura Salimbeni raffiguranti la Missione conferita da Gesù agli Apostoli di predicare il Vangelo e il Roveto di Mosè (a cavallo tra il Cinquecento e Seicento). Del Salimbeni sono pure i cinque quadretti sulla volta dell'altare raffiguranti Scene del Vecchio e Nuovo Testamento, mentre i due quadretti laterali di fianco all'altare sono di Astolfo Petrazzi. Da segnalare infine le due statue ai lati della finestra rettangolare di Giuseppe Mazzuoli. Sulle lunette e sulla volta, tra stucchi plasmati da Prospero Antichi e da Lorenzo Rustici, sono gli affreschi con il Paradiso negli otto spicchi della volta e Scene dell'Apocalisse nelle sei lunette, quasi tutte opere di Ventura Salimbeni, risalenti ancora alla fine del Cinquecento ed inizio del Seicento. Fanno eccezione la prima lunetta a sinistra, che è di Alessandro Casolani (1600-1601), e quella sopra l'altare, che è di Giuseppe Nicola Nasini ed è molto più tarda, datata al 1696. Le cinque grandi tele che ornano le pareti laterali e la controfacciata al di sotto delle rispettive lunette si devono ad interventi successivi, che ben si integrano con il tono luminoso della chiesa: quello ormai barocco di Raffaello Vanni, con la Vittoria di Clodoveo su Alarico II sulla controfacciata (1652) e quello ancor più tardo alle pareti di Giuseppe Nicola Nasini, con episodi legati alla Trinità (1696). Bibliografia Toscana. Guida d'Italia (Guida rossa), Touring Club Italiano, Milano 2003, p. 536. Voci correlate Contrada di Valdimontone Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su oratorio della Compagnia della Santissima Trinità Collegamenti esterni Fonte: scheda nei "Luoghi della Fede", Regione Toscana, su web.rete.toscana.it. Scheda nel sito ufficiale della Contrada di Valdimontone, su valdimontone.it. URL consultato il 27 dicembre 2012 (archiviato dall'url originale il 30 dicembre 2012).
Ораторий Святой Троицы (Сиена)

Ораторий Общества Святой Троицы (итал. L'oratorio della compagnia della Santissima Trinità) — ораторий (молельня) в Сиене, Тоскана, Италия. Расположен в историческом центре города на улице Виа Валь ди Монтоне. Принадлежит одноимённому братству и используется в качестве оратория контрадой Вальдимонтоне. Архитектура и произведения искусства Ныне существующее здание относится к XIV веку, но является результатом реставрации, начатой в начале XVI века, а именно в 1509 году, и продолжавшейся почти два столетия. Это настоящая жемчужина сиенского искусства того периода; представляет собой удивительное сочетание живописи и скульптуры конца XVI и XVII веков. На главном алтаре, украшенном лепниной работы Лоренцо Рустичи, находятся бронзовое Распятие работы Просперо Антики, известного как Брешиано (1575), и картина «Скорбящие» Алессандро Казолани (1587). Ниже расположен образ «Мадонна доброго совета» (la Madonna del Buon Consiglio) — анонимное произведение XVIII века. По обе стороны алтаря, в нишах, находятся мраморные статуи Спасителя и царя Давида работы миланского скульптора Амброджо Буонвичино (1579—1580). Над ними — картины Вентуры Салимбени, изображающие «Поручение Иисуса апостолам проповедовать Евангелие» и «Куст Моисея» (конец XVI — начало XVII веков). Салимбени также написал пять небольших картин на своде апсиды, изображающих сцены из Ветхого и Нового Заветов, а две боковые картины рядом с алтарём написал Астольфо Петрацци. Две статуи, обрамляющие прямоугольное окно, созданы Джузеппе Маццуоли. На люнетах и своде, среди лепнины Просперо Антики и Лоренцо Рустичи, находятся фрески с изображением Рая в восьми сегментах свода и сцен Апокалипсиса в шести люнетах, — почти всё работы Вентуры Салимбени, датируемые концом XVI и началом XVII века. Исключение составляют первый люнет слева работы Алессандро Казолани (1600—1601) и люнет над алтарём работы Джузеппе Николы Назини, созданный гораздо позднее, в 1696 году. Пять больших картин, украшающих боковые стены и контрфасад оратория под соответствующими люнетами, являются результатом более поздних добавлений. Это картина Рафаэлло Ванни с изображением победы Хлодвига над Аларихом II на контрфасаде (1652) и ещё более поздняя композиция Джузеппе Николы Назини с эпизодами, связанными с историей поклонения Святой Троице (1696). Примечания