NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ventotene (isla)

La isla de Ventotene es una pequeña isla italiana de origen volcánico. Pertenece al archipiélago de las islas Pontinas, en el mar Tirreno. Se ubica al oeste de Campania. Tiene un área de 1,54 km², con una longitud de tres kilómetros y un ancho máximo de 800 metros, cuenta con 722 habitantes. Administrativamente es parte del comune de Ventotene, en la Región del Lacio, y su única población se llama también Ventotene. En la Antigüedad fue conocida como Pandataria o Pendateria (que suele ser interpretado como una forma griega que significaría "cinco bestias") nombre que pasó a Ventatere en la Edad Media y de allí al actual. Con una economía orientada a la pesca, sirvió también como lugar de destierro desde los tiempos de la Antigua Roma, pero también bajo los Borbones de Nápoles y durante el fascismo. Entre los desterrados por este último régimen figuran los redactores del Manifiesto de Ventotene, uno de los textos fundadores del federalismo europeo. En la actualidad es parte, junto a la vecina y deshabitada Isla de Santo Estéfano, de una zona marítima protegida y por lo tanto muy apreciada para la práctica del buceo. Pandataria Pandataria también es conocida por ser el lugar al que fueron exiliados algunos personajes ligados a la familia imperial durante el Imperio romano.​ Entre ellos se encuentran las siguientes mujeres: Julia la Mayor fue exiliada por su padre, el emperador Augusto, acusada de adulterio. Agripina la Mayor, hija de Julia, fue exiliada por el emperador Tiberio acusada de conspiración. Ella era la mujer de su sobrino Germánico. Las hermanas Julia Livila y Agripina la Menor, hijas de Agripina la Mayor, fueron exiliadas por su hermano Calígula cuando éste fue emperador. Ambas fueron acusadas de conspiración. Octavia fue exiliada por su marido Nerón cuando éste fue emperador. La acusación estaba ligada al adulterio. Flavia Domitila, esposa de Flavio Clemente, cónsul el año 95, sobrino del emperador Vespasiano. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Ventotene. Terre di Mare, ed. (20 de febrero de 2018). «Ventotene: spiagge indimenticabili». Consultado el 14 de diciembre de 2018.
Ventotene (eiland)

Ventotene (Italiaans: Isola di Ventotene, in de oudheid ook Pandataria en Pandateria) is een Italiaans eiland in de Pontijnse Archipel. Geografie Ventotene behoort tot de provincie Latina in de regio Lazio. Het ligt in de Tyrreense Zee voor de westkust van Campania, niet ver van Napels. Ventotene valt in zijn geheel onder de gelijknamige gemeente Ventotene. Ook het naburige eiland Santo Stefano behoort tot deze gemeente. Het eiland is van vulkanische oorsprong. Het heeft een lengte van drie kilometer en kent een maximale breedte van ongeveer 800 meter. Geschiedenis Het eiland deed onder de eerste principes van de Julisch-Claudische dynastie dienst als verbanningsoord. Vooral vrouwen werden hiernaartoe gestuurd: Iulia Caesaris maior, Vipsania Agrippina maior en Claudia Octavia. Op Ventotene zijn diverse ruïnes van villa's en aquaducten uit de Romeinse tijd terug te vinden. Tussen 1939 en 1943 was het eiland ten tijde van het fascisme opnieuw ingericht als gevangenenoord. Op het toppunt werden hier 700 politieke vijanden van Benito Mussolini vastgehouden, waaronder 400 communisten. Zo werden de politici Luigi Longo en Altiero Spinelli hier vastgehouden. Laatstgenoemde schreef hier met Ernesto Rossi het Ventotene Manifesto, dat het idee van een federaal Europa na de oorlog bepleitte.
Palazzo Calanna, Acireale

The Palazzo Calanna is a palace located on Via Vittorio Emanuele II #117, in the city of Acireale, region of Sicily, Italy. The sober neoclassical palace was commissioned in the late 19th century by Andrea Calanna from the architect Mariano Panebianco. The palace has rusticated blocks at the base and the second floor has an open arcade/balcony with three rounded arches. Calanna commissioned the fresco decorations from Giuseppe Sciuti. The work was completed from 1902 to 1905 and includes ceiling frescoes depicting allegories or scenes the Four Seasons, The Genius of Education, The Maenads", Silence, Sleep, Confidence, and The Rainbow". In one room is a large historical fresco depicting the Battle of Manio Aquilio, in which an Ancient Roman general and consul defeats a rebellious slave army in Sicily. Notes
San Domenico, Acireale

San Domenico is a Neoclassical, Roman Catholic church located in central Acireale in the region of Sicily of Italy. History and description A church at the site, dedicated to San Giuseppe (St Joseph) had been built in the early 16th-century, and gave name to the neighborhood surrounding it. In 1639, a project was approved to establish a convent for Dominican fathers adjacent to the church, however, the lack of monks caused the convent to be closed for two years in 1659. The convent began to prosper hower the 1693 Sicily earthquake damaged the structures severely, and the church was rebuilt in 1709. The present facade mainly dates to a reconstruction performed in 1857. Outside in piazza San Domenico, a series of lava stone steps lead to the projecting pronaos with ionic columns. Above the portal, in the center is a statue of a kneeling Saint Dominic and his vision of the Virgin Mary and child. In the piazza, to the south of the church is the convex facade of the 17th-century Palazzo Musmeci. References
Legoland Water Park (Gardaland)

Legoland Water Park Gardaland is a waterpark in Italy. It is located at the Gardaland theme park and can only be accessed via the theme park. The park was originally scheduled to open in 2020 but due to the COVID-19 pandemic, it was postponed to Summer of 2021. Legoland Water Park opened in the summer of 2021 inside the Gardaland theme park. References
Legoland Waterpark (Gardaland Resort)

A Legoland Water Park Gardaland egy vízipark Olaszországban. A Gardaland vidámparkban található, és csak a vidámparkon keresztül lehet megközelíteni. A park megnyitását eredetileg 2020-ra tervezték, de a COVID-19 járvány miatt 2021 nyarára halasztották. A Legoland Water Park 2021 nyarán nyílt meg a Gardaland témaparkon belül. Jegyzetek További információk
Stadio Nereo Rocco

Das Stadio Nereo Rocco ist ein Fußballstadion in der italienischen Stadt Triest in der Region Friaul-Julisch Venetien. Die Arena ist nach dem erfolgreichen, italienischen Fußballtrainer Nereo Rocco benannt, der in Triest geboren wurde. Geschichte Im Jahr 1987 begannen die Planungen für ein neues Stadion in Triest, da die alte Spielstätte Stadio Giuseppe Grezar aus den 1930er Jahren nicht mehr den Anforderungen entsprach. Auf dem Gelände des alten Schlachthofs Valmaura gleich neben dem alten Stadion erbaute man die Anlage für damals ca. 32.000 Zuschauer. Der markante Bau besteht aus vier rechteckig am Spielfeld liegenden, überdachten Tribünen; insgesamt hat das Stadion aber eine runde Außenform. Die Überdachung besteht aus einer Stahlgerüst-Konstruktion und liegt an den Ecken des Stadions auf Betonpfeilern auf. Die Kosten beliefen sich auf 100 Mrd. ₤it (umgerechnet ca. 51,6 Mio. €). Am 18. Oktober 1992 fand das erste Spiel in neuen Stadion statt. Die US Triestina traf auf Vis Pesaro (0:1) und den 30.000 Zuschauern gewährte man freien Eintritt zu der Veranstaltung. Die offizielle Einweihung des Stadions wurde im April 1993 beim Fußball-Länderspiel Italien gegen Estland gefeiert. Zur Einhaltung strengerer Vorschriften bei der Stadionsicherheit sank das Fassungsvermögen der Arena auf momentan 28.565 Plätze. Im Dezember 2009 bekundete die Stadt das Interesse einer der Austragungsorte für die Fußball-Europameisterschaft 2016 zu werden; für die sich Italien neben der Türkei und Frankreich bewarb. Schlussendlich wurde das Turnier aber an Frankreich vergeben. Des Weiteren trug Cagliari Calcio aufgrund von Sicherheitsproblemen im heimischen Stadio Sant’Elia die Heimspiele von März 2012 bis Mai 2012 und März 2013 bis Mai 2013 hier aus. Während des Umbaus des Stadio Friuli trug auch Udinese Calcio 2013 dort Qualifikationsspiele der UEFA Europa League aus. Neben den Fußballspielen finden immer wieder Konzerte in der Arena statt. So traten z. B. Zucchero, Vasco Rossi und Luciano Ligabue hier auf. Länderspiele im Stadio Nereo Rocco Bis heute wurden vier Spiele der italienischen Fußballnationalmannschaft im Triester Stadion ausgetragen. 14. April 1993: Italien Italien – Estland Estland 2:0 (WM-Qualifikation) 29. März 1997: Italien Italien – Moldau Republik Moldau 3:0 (WM-Qualifikation) 28. März 2001: Italien Italien – Litauen Litauen 4:0 (WM-Qualifikation) 21. August 2002: Italien Italien – Slowenien Slowenien 0:1 (Freundschaftsspiel) Weblinks Stadion auf der Website der US Triestina (italienisch, englisch) Bildergalerie Einzelnachweise
Stadio Nereo Rocco

Stadio Nereo Rocco is a football stadium in Trieste, Italy. Opened in 1992, it is the home of Triestina, named after the club's former player and manager Nereo Rocco. The stadium is located in the Valmaura district on the southern outskirts of the city, close to the club's former venue Stadio Giuseppe Grezar. Originally built with a capacity of 26,000, renovations done in 2018 before the venue hosted matches of the 2019 UEFA European Under-21 Championship reduced the capacity to 21,000. Cagliari played their final home games of the 2011–12 Serie A season at the ground, due to restoration of their Stadio Sant'Elia. International matches Stadio Nereo Rocco hosted four matches of the Italy national football team. Entertainment events English pop singer Robbie Williams performed at the stadium on 17 July 2025 as part of his Britpop Tour. See also Football in Italy Lists of stadiums References
Estadio Nereo Rocco

El Estadio Nereo Rocco (italiano Stadio Nereo Rocco), conocido a menudo como Il Rocco, es un campo de fútbol de la ciudad de Trieste, Italia. Recibe su nombre en honor del exjugador y exentrenador italiano Nereo Rocco. Fue inaugurado el 18 de octubre de 1992 y su capacidad es de 32 304 espectadores (28 565 sentados).​ En él disputa sus partidos como local la S.S.D. U.S. Triestina 1918. Referencias
Stade Nereo-Rocco

Le stade Nereo-Rocco (en italien : Stadio Nereo Rocco) est un stade de football situé à Trieste en Italie. Histoire Il héberge les matches de la Triestina. Il se situe dans le quartier de Valmaura, au sud de la ville, près de la sortie de la SS (RN) 202 et près du vieux stade Giuseppe-Grezar (Pino Grezar). Inauguré le 18 octobre 1992, il a une capacité de 32 454 places. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Ressource relative à la musique : MusicBrainz Ressource relative au sport : StadiumDB Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail du Frioul-Vénétie Julienne
Stadio Nereo Rocco

Het Stadio Nereo Rocco, of Stadio del Conero is een multifunctioneel stadion in de Italiaanse stad Triëst. Het wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden en is de thuisbasis van voetbalclub US Triestina. Er is plaats voor 32.454 toeschouwers. Het stadion is vernoemd naar Nereo Rocco (1912–1979), een Italiaans voetballer en voormalig coach van Triestina en AC Milan. Historie Het stadion werd geopend in 1992. De eerste wedstrijd werd gespeeld op 18 oktober 1992. Die wedstrijd ging tussen Triestina en Vis Pesaro en eindigde op een 1–0 overwinning voor Triestina. Er werd een aantal keer een internationale wedstrijd gespeeld door het Italiaans voetbalelftal. Voor de eerste keer gebeurde dat in 1992. Ook een kwalificatiewedstrijd voor het wereldkampioenschap van 1994 tussen Italië en Estland vond er plaats op 14 april 1993 (2–0). Op woensdag 23 november 1994 speelde Ajax in Nereo Rocco een uitwedstrijd tegen AC Milan, die met 0-2 werd gewonnen. De match werd in Triëst gespeeld na ongeregeldheden in het groepsduel Milan–Casino Salzburg. Zo werd de Oostenrijkse keeper in San Siro getroffen door een uit het publiek geworpen fles. De UEFA verordonneerde vervolgens dat de Italianen hun twee resterende thuiswedstrijden in groep D op minstens 300 kilometer afstand van Milaan moesten spelen.
Стадион имени Нерео Рокко

Стадион имени Нерео Рокко (итал. Stadio Nereo Rocco) — футбольный стадион в городе Триест, Италия, домашняя арена футбольного клуба «Триестина». История После того как местный клуб «Триестина» в 1983 году вышел в Серии Б, в городе начались горячие дебаты о необходимости замены старой арены «Джузеппе Грезар», открытой ещё в тридцатых годах. Отбросив гипотезу модернизации уже существующего стадиона, было решено начать строительство нового стадиона неподалёку от прежнего. Было решено предоставить стадиону, по единодушному согласию, имя самого выдающегося триестского футболиста Нерео Рокко. Стадион был открыт 18 октября 1992 года на матче «Триестины» против «Вис-Пезаро» в рамках Серии C1. А уже 14 апреля 1993 года на стадионе дебютировала и национальная сборная Италии, обыграв в рамках квалификации на ЧМ-1994 Эстонию (2:0). На арене проходили матчи молодёжного чемпионата Европы 2019 года, перед которым арену реконструировали, включая реконструкцию раздевалок и помещения для прессы, восстановления поля, полную замену сидений, перемещение скамеек в первых рядах трибуны, устранение препятствий между трибунами и полем и устранения барьеров, в результате чего вместимость арены увеличилась примерно до 21 000 зрителей. Примечания
Стадіо Нерео Рокко

«Стадіо Нерео Рокко» (італ. Stadio Nereo Rocco) — футбольний стадіон у місті Трієст, Італія, домашня арена футбольного клубу «Трієстіна». Історія Після того як місцевий клуб «Трієстіна» у 1983 році вийшов до Серії Б, в місті почались гарячі дебати про необхідність заміни старої арени, «Стадіо Джузеппе Грезар», відкритої ще у тридцятих роках. Відкинувши гіпотезу модернізації вже існуючого стадіону, було вирішено почати будівництво нового стадіону неподалік від колишнього. Було вирішено надати стадіону, за одностайною згодою, ім'я найвидатнішого трієстського футболіста Нерео Рокко. Стадіон був відкритий 18 жовтня 1992 року на матчі «Трієстіни» проти «Віс-Пезаро» в рамках Серії C1. А вже 14 квітня 1993 року на стадіоні дебютувала і національна збірна Італії, обігравши в рамках кваліфікації на ЧС-1994 Естонію (2:0). На арені проходили матчі молодіжного чемпіонату Європи 2019 року, перед яким арену реконструювали, включаючи реконструкцію роздягалень і приміщення для преси, відновлення поля, повну заміну сидінь, переміщення лавок у перших рядах трибуни, усунення перешкод між трибунами та полем і усунення бар'єрів, в результаті чого місткість арени збільшилась приблизно до 21 000 глядачів. Примітки Посилання Профіль на сайті gceng.it (італ.)
Church of the Oratory, Acireale

The Church of the Oratory or in Italian, Chiesa dell’Oratorio or Chiesa dei Padri Filippini is a Neoclassical-style Roman Catholic church located on Via San Rafaele #1 in Acireale, region of Sicily, Italy. The church is notable for artworks by Antonino Bonaccorsi, Paolo Leonardi Vigo, Francesco Mancini, and Alessandro Vasta. The church is still affiliated with the order which runs the nearby Istituto San Michele. The Oratorians did not arrive to Acireale until 1827, when they were invited by the bishop. This church was not completed until 1840. The altarpieces commissioned for the church, include: Phillip Neri brings children to a statue of Christ with Baronius in background by Bonaccorsi Aloysius Gonzaga receives the first communion from Carlo Borromeo by Leonardi Holy Family by Mancini Madonna of Purity by Alessandro Vasta Ceiling fresco of Phillip Neri by Giuseppe Rapisardi Gallery References
Chiesa della Santissima Annunziata (Valle di Maddaloni)

La chiesa della Santissima Annunziata è una chiesa monumentale di Valle di Maddaloni, situata ai piedi del colle su cui sorge il nucleo principale del borgo: è stata sede parrocchiale. Storia La chiesa, “senza carta di fondazione”, può essere datata agli inizi del XVI secolo. Il 19 novembre del 1753 nella chiesa fu cantata un solenne Te Deum col concorso di tutte le autorità e del popolo in onore del Cavaliere Nerone, Intendente di Caserta, dopo aver preso possesso del feudo di Valle, acquistato da Carlo III. Agli inizi del XX secolo, la chiesa fu collegata al nuovo ospedale psichiatrico, fino alla cessione dell'attività nel 2005. Ospedale tuttora presente, ma in stato di abbandono. Struttura La chiesa si presenta in pianta longitudinale suddivisa in una navata centrale e due laterali, a loro volta divise in tre cappelle per lato più due nel transetto destro e sinistro. Nella zona dell’altare maggiore, abside quadrangolare, sono presenti due ambienti a destra ed a sinistra, probabilmente le sagrestie. La copertura presenta una volte a botte nella navata centrale e volte a crociera nelle laterali. Nella navata destra si apre un altro ambiente, sede della congrega. A destra dell’altare maggiore è collocato il coro ligneo, diviso in due parti; consta di sei stalli per parte divisi da una lesena scanalata. L’unico motivo decorativo è costituito da due grifi che completano il coro su entrambi i lati. L’altare maggiore in marmo bianco e commesso si presenta nelle tinte giallo serpentino e rosso levanto. Riccamente decorato, ha due puttiai capi-altare, il paliotto ad urna e lateralmente in posizione arretrata, su entrambi i lati lo stemma della congrega dell’A.G.P. Sotto la volta è affrescata la raffigurazione dell’Annunciazione ( 1749 ), opera del pittore Giovanni Cosenza, attivo in Campania intorno alla metà del XVIII secolo. Note Collegamenti esterni Sito ufficiale del comune di Valle di Maddaloni, su comune.valledimaddaloni.ce.it.
Colonna di Sant'Oronzo (Ostuni)

La colonna di Sant'Oronzo, nota anche come guglia di Sant'Oronzo, è un obelisco situato ad Ostuni, in Puglia. Storia L'obelisco, situato in piazza della Libertà, fu realizzato nel 1771 dallo scultore ostunese Giuseppe Greco, eretto a devozione e gratitudine verso il santo protettore della città per averla salvata dalla peste. Descrizione La colonna è alta circa venti metri, in stile barocco. Su un primo basamento si muovono quattro livelli, fino alla sommità su cui è posta la statua di sant'Oronzo benedicente e rivolto verso la città vecchia. Sui quattro livelli si susseguono riccamente cartigli con frasi latine, figure di angeli e cornici. Di sicuro il più ricco è il secondo livello contornato da una balaustra leggermente aggettante e su cui ai quattro angoli si dispongono altrettante statue di santi tra cui di più certa identificazione è Santa Lucia. Quindi un Santo Vescovo con un libro, presumibilmente Sant'Agostino da Ippona ed un Santo Gesuita con in braccio un bambino, San Bernardino Realino da Lecce. La quarta statua viene attribuita a Sant'Irene, benché priva di un braccio e della palma del martirio. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su colonna di Sant'Oronzo Collegamenti esterni La guglia di Sant'Oronzo in piazza della Libertà, su stune.it.
Chiesa di San Martino Vescovo (La Spezia)

La chiesa di San Martino Vescovo è un luogo di culto cattolico situato nella frazione di Biassa nel comune della Spezia. La chiesa è sede della parrocchia omonima del Vicariato della Spezia I della diocesi della Spezia-Sarzana-Brugnato. Storia La chiesa di San Martino è ricordata in un elenco di beni del 1248 e in molti documenti posteriori come dipendente dalla Pieve di Marinasco. La prima chiesa parrocchiale, dedicata anch'essa a San Martino di Tours, matrice delle Parrocchie attuali di Biassa, Riomaggiore e Carpena, era situata più in alto, fra il monte Verrugoli e il Parodi; ne resta l’abside in bella struttura romanica. L'attuale chiesa parrocchiale deriva dell'ingrandimento di un'antica cappella romanica, a cui è stata aggiunta un navata, spartita da colonne di arenaria, opera forse del secolo XVI, quando fu completato anche il campanile. L’esterno è della metà del XIX secolo. Descrizione Nella lunetta sopra il portale è un bassorilievo dedicato a Santo che condivide il mantello con un povero (1930). Sul fianco sinistro è l'antico portale sopra il quale, in una nicchia, sono resti di un affresco devozionale. L'interno è a copertura lignea retta da arcate trasversali su sei colonne. Sulla parete destra un piccolo rilievo rappresenta San Martino giovinetto (proveniente dalla chiesa vecchia) e, sulla parete sinistra, un tabernacolo con un rilievo della Pietà, opere entrambe del XV secolo. Su una parete è anche murato lo stemma della comunità di Biassa: una torre con il motto Nec vi, nec dolo. L'abside si apre ad oriente a forma circolare in basso, e a catino in alto; il coro riceve luce da un'unica finestra romanica a doppia strombatura, composta, come tutte le altre, di 56 bozze di arenaria finemente lavorate, con vetrata istoriata che rappresenta la Madonna del Rosario. Il coro, in legno lavorato, corre intorno all'abside nel cui centro è l'altare maggiore barocco di marmi di vari colori. Sull'altare è un grande Crocifisso in legno, del XIX secolo. Il tabernacolo è di tradizione campionese. Il presbiterio è chiuso da una balaustra in marmo bianco e rosso che reca la data del 1792. A destra dell'altare maggiore, presso la porta della Sagrestia, si apre una finestra romanica, scoperta durante i lavori di restauro, che risale all'XI secolo. In sagrestia sono conservati un piatto da elemosina in ottone sbalzato con la rappresentazione di Adamo ed Eva (lavoro tedesco del XV secolo) ed una serratura del peso di circa 8 kg (manufatto genovese del XVI secolo) proveniente dalla Chiesa di San Martino vecchio. Il campanile, del XVI secolo, è in pietra arenaria. Dipendono dalla parrocchia l'Oratorio degli Angeli Custodi, l'Oratorio di San Rocco, l'Oratorio dei Santi Antonio e Maurizio in località Telegrafo, l'Oratorio di Sant'Antonio di Padova e l'Oratorio di Santa Croce Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa parrocchiale di San Martino Collegamenti esterni Chiesa di San Martino Vescovo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Otricoli

Otricoli és un municipi italià, situat a la regió d'Úmbria i a la província de Terni. L'any 2016 tenia 1.869 habitants. Té l'origen en l'antiga ciutat d'Ocriculum. Va ser destruïda al segle i aC (durant la guerra social), i posteriorment va ser reconstruïda a curta distància. A l'Edat Mitjana la població va tornar a viure a la ciutat primitiva. En les dues últimes dècades del segle xviii, les excavacions van treure a la llum molts descobriments importants, el més important dels quals és el Júpiter de Otricoli. Fills il·lustres Marzio Erculeo (1623-1706) fou un compositor del Barroc.