NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Edicola di San Carlo Borromeo

L'edicola di San Carlo Borromeo è un capitello votivo situato a Busto Arsizio, in via Giacomo Matteotti, originariamente denominata contrada Pessina, nei pressi della casa Canavesi-Bossi (anche chiamata "Conventino"). Sorge dove un tempo si trovavano probabilmente un pozzo pubblico e un monastero, oggi demolito, in una posizione cruciale, in quanto la strada era passaggio di processioni che dalle chiese di Santa Maria e San Giovanni raggiungevano la chiesa di San Michele Arcangelo. La costruzione dell'edicola risale alla metà del XVII secolo, a pochi anni dalla morte di San Carlo, al quale i cittadini di Busto Arsizio erano particolarmente devoti. Si tratta di un tempietto formato da tre arcate con volta a crociera sorrette da quattro colonne che poggiano su plinti in pietra. La parete di fondo è in comune con la casa a cui l'edicola è addossata e probabilmente in origine condivideva con essa anche la copertura in coppi, oggi sostituita con un lastrico in rame a quattro spioventi. Al centro della cappella si trova la statua raffigurante il santo risalente al 1892, anno in cui fu qui posizionata, durante dei lavori di restauro, a sostituzione di una più antica opera pittorica andata perduta. La statua tiene la mano sinistra alzata ad impugnare il pastorale, andato perduto. La statua di San Carlo Borromeo è in gesso finemente lavorato, tanto che i pizzi della veste sembrano essere realizzati in vera stoffa. Alle spalle della statua si trovano volti di angeli, anch'essi in gesso, che circondano il santo. A chiudere l'edicola è posto un cancelletto in ferro battuto settecentesco. Allo stesso periodo apparterrebbe anche l'altare in marmo posto davanti alla statua. Bibliografia Santino Langé, Busto Arsizio: architetture pubbliche, Busto Arsizio, Città di Busto Arsizio, 1997, SBN MIL0355053. Augusto Spada, Conoscere la città di Busto Arsizio. Getting to know the city of Busto Arsizio, Busto Arsizio, Freeman editrice, 2010, SBN LO11401402. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su edicola di San Carlo Borromeo Collegamenti esterni Edicola San Carlo, su comune.bustoarsizio.va.it. URL consultato il 27 agosto 2021 (archiviato dall'url originale il 21 maggio 2015).
Chiesa di San Pietro Apostolo (Solarussa)

La chiesa di San Pietro apostolo è un luogo di culto situato a Solarussa, centro abitato del Campidano di Oristano, in Sardegna. Consacrata al culto cattolico il 24 giugno del 1835, è sede dell'omonima parrocchia e fa parte dell'arcidiocesi di Oristano. La chiesa, risalente al XIX secolo, si affaccia in uno slargo della via Parrocchia a fianco della chiesa delle Anime e del vecchio cimitero del paese. L'interno si presenta con tre navate e otto cappelle. La chiesa custodisce due dipinti settecenteschi del pittore romano Pietro Angeletti raffiguranti: il primo san Pietro liberato da un angelo dal carcere Mamertino e il secondo una colomba che ispira san Gregorio Magno. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene altre immagini della chiesa di San Pietro Apostolo. Collegamenti esterni Cenni storici del comune di Solarussa Archiviato il 2 aprile 2015 in Internet Archive.
Santa Sofia a Via Boccea

Die Basilika Santa Sofia a Via Boccea ist ein Gotteshaus der Ukrainischen griechisch-katholischen Kirche im Außenbezirk Trionfale am westlichen Stadtrand von Rom. Sie hat den Status einer Basilica minor, Titel- und Nationalkirche. Die Kirche wurde im Jahr 1967 und 1968 im Auftrag von Jossyf Kardinal Slipyj erbaut, dem Erzbischof von Lemberg und Großerzbischof der ukrainischen griechisch-katholischen Kirche. Slipyj war 1963 nach 18 Jahren Haft im sowjetischen Gulag entlassen und nach Rom ausgewiesen worden, wo er fortan seine Kirche im Exil leitete. Santa Sofia in Rom ist der Sophienkathedrale in Kiew nachempfunden und in ihr werden Reliquien vom heiligen Papst Clemens I. aufbewahrt. Die Göttliche Liturgie wird im byzantinischen Ritus zelebriert. Sie hat eine von Juvenalij Josyf Mokryckyj gemalte Ikonostase. Sie ist der Heiligen Weisheit (Sancta Sophia), einer der Gaben des Heiligen Geistes, geweiht. Sie war die Hauptkirche der Ukrainischen griechisch-katholischen Kirche im Exil während der Zeit, in der die Sankt-Georgs-Kathedrale in Lemberg von der Russisch-Orthodoxen Kirche besetzt war. Als eine von drei Nationalkirchen der Ukrainer ist sie Treffpunkt und religiöses Zentrum in Rom. Im Jahr 1985 wurde sie von Papst Johannes Paul II. zur Titelkirche und 1998 zur Basilica minor erhoben. Kardinalpriester Myroslaw Ljubatschiwskyj, Erzbischof von Lemberg, 25. Mai 1985 bis 14. Dezember 2000 Ljubomyr Husar, Großerzbischof von Lemberg, 26. Januar 2001 bis 31. Mai 2017 Mykola Byczok CSsR, Bischof der Eparchie Sankt Peter und Paul in Melbourne, seit 7. Dezember 2024 Einzelnachweise Weblinks Eintrag zu Santa Sofia a Via Boccea auf gcatholic.org (englisch) http://romanchurches.wikia.com
Santa Sofia a Via Boccea

Santa Sofia a Via Boccea (Ukrainian: Собор святої Софії, romanized: Sobor svyatoi Sofiy) is a church in Rome, Italy. It is dedicated to Holy Wisdom ("Sancta Sophia" in Latin), one of the seven gifts of the Holy Spirit. It served as the mother church of the Ukrainian Greek Catholic Church while St. George's Cathedral in Lviv was controlled by the Russian Orthodox Church. Description The church is the national church for the Ukrainians in Rome, a meeting place and religious center for the community. The Divine Liturgy is celebrated according to the Byzantine-Ukrainian rite, whilst still in full communion with the Catholic Church. The church was built in 1967–1968 on the orders of Cardinal Josyf Slipyj, the Major Archbishop of Lviv, who had spent about 18 years in a Soviet gulag, and upon his release was not allowed to return to Ukraine. The building is modeled after Kyiv's Saint Sophia Cathedral. The relics of Pope Clement I (88-97) are kept in the church. Following the Byzantine rite, the church has an iconostasis, painted by Juvenalij Josyf Mokryckyj. In 1985 Pope John Paul II erected the church as one of the titular churches suitable for a cardinal-priest. In 1998 the church was raised to the status of a minor basilica. Cardinal Priest title The first Cardinal-Priest of Santa Sofia was Myroslav Cardinal Lubachivsky. Lubomyr Cardinal Husar, MSU, Major Archbishop of Kyiv-Halych, held the titular church from his appointment as a cardinal on 21 February 2001 until his death in 2017. Cardinal Mykola Bychok, Eparch of Saints Peter and Paul of Melbourne, holds the current title. Myroslav Ivan Lubachivsky (25 May 1985 – 14 December 2000) Lubomyr Husar (21 February 2001 – 31 May 2017) Mykola Bychok (7 December 2024 – present) See also Santi Sergio e Bacco References External links Lucentini, M. (31 December 2012). The Rome Guide: Step by Step through History's Greatest City. Interlink. ISBN 9781623710088. Media related to Basilica of Holy Wisdom, Rome at Wikimedia Commons
Santa Sofia a Via Boccea

De Santa Sofia a Via Boccea is een byzantijns-katholiek kerkgebouw in Rome. De kerk werd gebouwd in 1967-1968 in opdracht van Josyf kardinaal Slipyj, toenmalig grootaartsbisschop van Lviv en leider van de Oekraïense Grieks-Katholieke Kerk. De kerk is gemodelleerd naar het oorspronkelijke ontwerp van de Sint-Sofiakathedraal in Kiev. In de kerk worden de relieken van de heilige paus Clemens I bewaard. De liturgie wordt gevierd volgens de Byzantijnse ritus. De kerk is gewijd aan de Heilige Wijsheid (Sancta Sophia), een van de gaven van de Geest. Ten tijde van de Sovjet-Unie was de Santa Sofia hoofdkerk van de Oekraïense Grieks-Katholieke Kerk. De Sint-Joriskathedraal in Lviv (toenmalige hoofdkerk) was namelijk ingenomen door de Russisch-Orthodoxe Kerk. In 1990 werd deze kerk weer teruggegeven. De Santa Sofia is nog steeds een van de drie nationale kerken voor Oekraïne in Rome en als zodanig een trefpunt en religieus centrum voor geloven uit dit land. Paus Johannes Paulus II verhief de kerk in 1985 tot titelkerk en in 1998 tot basilica minor. Kardinaal-priester van de Santa Sofia a Via Boccea Myroslav Ivan Ljoebatsjivsky, grootaartsbisschop van Lviv, (25 mei 1985 - 14 december 2000) Lubomyr Husar, grootaartsbisschop van Lviv, (26 januari 2001 - 31 mei 2017)
Basílica de Santa Sofia (Roma)

Santa Sofia a Via Boccea ou Basílica de Santa Sofia na Via Boccea é uma igreja titular e basílica menor em Roma, Itália, dedicada a Santa Sabedoria (em latim: Sancta Sophia), um dos dons do Espírito Santo. Ela serviu também como igreja-mãe da Igreja Greco-Católica Ucraniana, que está em comunhão plena com o papa, enquanto a Catedral de São Jorge, em Lviv, esteve sob controle da Igreja Ortodoxa Russa. É uma das igrejas nacionais dos ucranianos em Roma, um ponto de encontro e centro de devoção religiosa a comunidade. A Divina Liturgia é celebrada de acordo com o rito bizantino-ucraniano. História A igreja foi construída entre 1967 e 1968 por ordem do cardeal Josyf Slipyj, metropolita da Igreja Católica Ucraniana, que havia passado vinte anos preso num GULAG soviético na Sibéria e havia sido solto em 1963, mas não recebeu permissão para retornar para a República Socialista Soviética da Ucrânia. Ela foi inspirada na Catedral de Santa Sofia de Kiev. As relíquias do papa São Clemente I (r. 88–97) estão abrigadas na igreja, que conta ainda com uma iconóstase, típica do rito bizantino, pintada por Juvenalij Josyf Mokryckyj. In 1985, o papa São João Paulo II transformou-a em igreja titular, digna de um cardeal-presbítero. O primeiro protetor do título de Santa Sofia na Via Boccea foi Myroslav Ivan Lubachivsky e o atual é Mykola Byczok, Eparca dos Santos Pedro e Paulo em Melbourne para os ucranianos. Em 1998, a igreja foi elevada ao status de basílica menor. Referências Ligações externas
Собор Святой Софии (Рим)

Собо́р Святой Софии (итал. Basilica di Santa Sofia, укр. Собор Святої Софії) — главный собор Украинской грекокатолической церкви в Италии, который был построен в конце 1969 года по инициативе патриарха УГКЦ Иосифа Слипого в Риме. История Центром духовной жизни современного украинского общества в Риме является комплекс организаций на северо-западной окраине города. Прежде всего это — перестроенный стараниями предстоятеля Украинской грекокатолической Церкви Иосифа Слипого в 1967—1969 годах собор Святой Софии, который по стилю и мозаичному убранству близок к Софийскому собору в Киеве. Рядом — Украинский католический университет имени Папы Климента и украинская Малая Семинария. В помещении университета есть архив, где хранятся рукописи и другие ценные документы, например, личный паспорт семьи Михаила Грушевского. В соборе Святой Софии проводятся богослужения, которые посещает украинская диаспора. В сотрудничестве с Римско-католической церковью Украинская греко-католическая церковь проводит богослужения на украинском языке в католических храмах более 50 городов Италии. Богослужение отправляют украинские студенты римских университетов, которые сочетают учебу с пасторской деятельностью. По экспертным оценкам, в Италии проживает и находится примерно 500 000 граждан Украины. Описание Патриарх Иосиф лично составил план декоративного наполнения храма. Весь собор изнутри покрыт мозаикой. Художественное убранство собора разработал Святослав Гордынский, а мозаичные работы выполнила школа Марка Туллия Монтичелли. За главным престолом находятся мозаики Софии Божьей Премудрости и Пресвятой Евхаристии. В соборе также размещён герб Патриарха Иосифа с надписью «Per aspera ad astra» («Через тернии — к звездам»). В куполе изображен Иисус Христос в окружении архангелов и ангелов. На витражах купола находятся изображения восьми Киево-Галицких митрополитов: Илариона (? −1055), Климента Смолятича (1147—1155), Петра Акеровича (1242—1246), Григория Цамблака (1414—1419), Исидора (1433—1458), Михаила Рогозы (? −1599), Петра Могилы (1633—1647) и Иосифа Рутского (1613—1637). На передней стене справа от святилища изображена летопись «Повести временных лет», а слева — князя Ярослава Мудрого. Напротив них соответственно — Данило-паломник, который ставит светильник «от всей Руськой Земли» на Божьем Гробе в Иерусалиме, и Владимир Мономах. Проект иконостаса разработал Святослав Гордынский, работы в мраморе выполнил Уго Мацей, а иконы расписал иеромонах Ювеналий Мокрицкий. На площади перед собором находится фонтан со скульптурой «Три Ангела» работы Уго Мацея. Примечания Ссылки Сайт собора «Я хочу урочисто відкрити і в нашій Церкві Рік віри», — Блаженніший Святослав у Римі (недоступная ссылка) Греко-католицький собор Святої Софії у Римі Інститут святого Климента папи у Римі./ Українські осередки в Римі./ Собор Святої Софії
Santa Sofia a Via Boccea

Santa Sofia a Via Boccea är en kyrkobyggnad i Rom, helgad åt den heliga visdomen, en av Den Helige Andes gåvor. Enligt en källa är kyrkan helgad åt martyren Sofia, mor till de heliga Fides, Spes och Caritas. Kyrkan är belägen vid Via Boccea i stadsdelen (quartiere) Primavalle i nordvästra Rom. Kyrkan, som konsekrerades år 1968, är Ukrainas nationskyrka i Rom. Santa Sofia a Via Boccea är sedan år 1985 titelkyrka. Kardinalpräster Myroslav Ivan Ljubatsjivskij (1985–2000) Ljubomir Husar (2001–2017) Referenser Noter Tryckta källor Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Santa Sofia a Via Boccea.
Норчия

Норчия (Norchia) e етруски архиологичен град с останал некропол. Намира се в италианския град Витербо в Лацио. Наблизо е град Ветрала и Виа Аврелиа (Via Aurelia, SS 1 bis). Вероятно през древността се е наричал Orclae. Съществува от бронзовата епоха и печели влияние през 4 и 2 век пр.н.е. Литература Mauro Cristofani, Dizionario Illustrato della Civiltà Etrusca, Giunti, Firenze 1999, ISBN 9788809217284, pp. 191-192. Външни препратки Homepage на Ветрала Архив на оригинала от 2006-05-08 в Wayback Machine. (итал.) Panorama di Norchia su Tuscia 360
Norchia

Norchia ist eine etruskische Nekropole in der italienischen Provinz Viterbo. Die Etrusker nannten den Ort Norcha. Möglicherweise handelt es sich um das antike Orclae. Seit der Bronzezeit besiedelt erreichte die Siedlung ihren Höhepunkt zwischen dem vierten und dem zweiten vorchristlichen Jahrhundert. Die Gräber aus Tuffstein haben vor allem Würfel- oder Halbwürfelform. Norchia liegt zwar im Gebiet der Stadt Viterbo, ist aber nur über Vetralla erreichbar. Von der Via Aurelia (SS 1 bis) zwischen Vetralla und Monte Romano erreicht man die Nekropole über eine ausgeschilderte Abzweigung. Literatur Mauro Cristofani (Hrsg.): Dizionario della Civiltà Etrusca. Giunti, Florenz 1999, ISBN 88-09-21728-4, S. 191–192. Weblinks Homepage von Vetralla (italienisch)
Norchia

Norchia is an ancient Etruscan city with an adjacent necropolis, near Vetralla in Italy. The site is along the Via Clodia, and is not far from the more well known Etruscan town of Tarquinia. History The ancient name of the site is uncertain; some sources identify it with the ancient Etruscan town known as Orclae, whose name is reported in medieval sources. The locale was already inhabited in the Bronze Age, and the city and its adjoining necropolis grew with the arrival of the Etruscans. The urban settlement reached its high point between the 4th and 2nd centuries BC The tombs are generally constructed from large blocks of tuff carved directly into the cliff, and are entered from stairs heading down into the rock. Their cliffside construction, rather than being built on the ground, makes the tombs unusual for the Etruscans. Originally bodies were placed within stone sarcophagi that may still be found in many of the tombs. The site was later inhabited in medieval times, and remnants of a castle and church still remain. It was abandoned as a settlement in the 14th century. Images References Mauro Cristofani, Dizionario Illustrato della Civiltà Etrusca, Giunti, Firenze 1999, ISBN 978-88-09-21728-7, pp. 191–192. VR panorama of an Etruscan tomb in Norchia at Tuscia 360
Norchia

Norchia es un lugar arqueológico etrusco en los alrededores de Vetralla, en Italia. Según algunos, podría tratarse de la antigua Orclae, cuyo nombre viene consignado en las fuentes medievales: el nombre etrusco y romano no ha sobrevivido. Colocada a lo largo de la vía Clodia, gravitaba en la órbita de la vecina y más potente Tarquinia. La zona ya estaba habitada en la Edad del Bronce, y con la llegada de los etruscos crecieron el núcleo de población y la necrópolis. El centro urbano alcanzó su ápice entre el siglo IV y el II a. C., y surgía sobre un estrecho llano en la confluencia de los torrentes Pile y Acqualta en el Biedano donde hoy son visibles los sugestivos restos de la medieval «Pieve di San Pietro» y del castillo. La principal tipología de las tumbas es en forma de «dado» o «medio dado»: las tumbas por lo tanto están formadas por un gran bloque de toba escuadrado por la parte superior (el así llamado «dado»), al que se accedía a través de dos escaleras laterales excavadas en la roca, y de una zona porticada inferior con un tejadillo rodeado por algunas columnas o pilastras en toba; más abajo se encuentra la cámara sepulcral, a la que se accedía a través del dromos, o sea, un corredor con escalones. La arquitectura de estas tumbas rupestres es típica del siglo IV a. C. Bibliografía Mauro Cristofani, Dizionario Illustrato della Civiltà Etrusca, Giunti, Firenze 1999, ISBN 9788809217284, pp. 191-192
Norchia

Norchia est une ancienne cité étrusque dotée d'une nécropole adjacente, située près de Vetralla, mais sur le territoire de la municipalité de Viterbe, dans le Latium, en Italie. Histoire Certaines sources identifient la cité de Norchia avec l'ancienne ville étrusque d'Orcla (ce nom n'est pas certain : en latin Orclae apparaît dans des sources médiévales datées de 775 ap. J.-C.. Le "N" apparaît sur une carte de 1638). Déjà occupé à l'âge du bronze, la ville et la nécropole croissent après l'arrivée des Étrusques. La cité connait son apogée entre le IVe et le IIe siècle av. J.-C., et possédait un temple dédié à la déesse du destin et de la chance Norzia (Nortia en latin). Elle est traversée par la Via Claudia romaine, quoique le tracé de cette route est certainement beaucoup plus ancien. Les tombes de la nécropole sont généralement sculptées directement dans le tuf de la falaise, dotée d'escaliers sur sa façade. Originellement les corps étaient placés à l'intérieur de sarcophages en tuf, encore présents en grand nombre. Le site fut occupé durant le Moyen Âge jusqu'au XIVe siècle, et subsistent les vestiges d'un château et d'une église de cette époque. Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Norchia » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Nécropole de Norchia Bibliographie (it) Mauro Cristofani, Dizionario Illustrato della Civiltà Etrusca, Giunti, Firenze 1999, (ISBN 978-88-09-21728-7), pp. 191-192. Liens externes Panoramique à 360° de la nécropole étrusque de Norchia Portail de l’archéologie Portail de l'Antiquité Portail des Étrusques Portail du Latium
Norchia

Norchia é uma antiga cidade etrusca com uma necrópole adjacente, próxima a Vetralla na Itália. Algumas fontes a identificam com o antigo povoado etrusco conhecido como Orclae, cujo nome é relatado em fontes medievais. O sítio está junto à via Clodia, e não está longe do mais bem conhecido povoado etrusco da Tarquínia. A localidade já estava habitada na Idade do Bronze e a cidade e sua necrópole contígua cresceram com a chegada dos etruscos. O assentamento urbano alcançou seu ponto alto entre os séculos IV e II a.C. As tumbas foram construídas geralmente de grandes blocos de tufo escavados diretamente no penhasco, e são acessadas das escadas que conduzem abaixo até a rocha. Sua construção do lado do penhasco, mais do que ter sido construída no solo, faz da tumbas algo incomum para os etruscos. Corpos foram colocados originalmente dentro da pedra em sarcófagos que ainda podem ser encontrados em muitas das tumbas. O sítio foi mais tarde habitado em tempos medievais. Remanescentes de um castelo e de uma igreja ainda permanecem. Foi abandonado como povoação no século XIV. Referências Mauro Cristofani, Dizionario Illustrato della Civiltà Etrusca, Giunti, Firenze 1999, ISBN 9788809217284, pp. 191–192. VR panorama of an Etruscan tomb in Norchia at Tuscia 360 Predefinição:Esboço-geo-Lácio
Stazione di Castellanza (1887)

La stazione di Castellanza era una stazione ferroviaria posta sulla linea Saronno-Novara, e origine della linea Castellanza-Mendrisio (fino al 1977). La stazione venne dismessa nel 2010 e sostituita dalla nuova, era a servizio dell'omonima città. Storia La stazione venne inaugurata insieme alla tratta Busto Arsizio-Saronno il 5 ottobre 1887. Nel 1904 la stazione diventò di diramazione per la linea Castellanza-Mendrisio dove l'esercizio durò fino al 1977, da quell'anno la stazione servì solo per la Saronno-Novara. Nel 1990 venne fatto il raddoppio tra Saronno e Rescaldina nello stesso anno toccò il tronco tra Castellanza e Vanzaghello che venne inaugurata il 1º luglio 1996, il tronco da Rescaldina a Busto Arsizio (compresa la vecchia stazione di Castellanza) rimase a binario semplice per diversi anni. Nel gennaio 2005 iniziarono i lavori di raddoppio e del tunnel tra Rescaldina e Busto Arsizio facendo così dismettere la tratta in superficie e nel gennaio 2010 la stazione cessò il suo servizio definitivamente e sostituita dalla nuova posta più a ovest (posta a Busto Arsizio), da quel giorno la stazione venne completamente abbandonata. Strutture e impianti La stazione dispone di un fabbricato viaggiatori (molto simile a quello di Galliate, ma di dimensioni maggiori) e quattro binari, di cui due adibiti il trasporto passeggeri e due per il ricovero merci. Movimento La stazione era servita dai treni regionali in servizio sulla tratta Milano–Saronno–Novara, e da alcuni treni del Malpensa Express provenienti da Milano Cadorna. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Castellanza