NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Santa Maria in Domnica

De Santa Maria in Domnica, ook wel de Santa Maria alla Navicella is een basiliek in Rome, aan de Via della Navicella, 10. De eerste naam dankt de kerk aan het woord Domnicum waarmee in de Romeinse Oudheid een kerk van Christelijke samenkomst werd aangeduid, de tweede naam heeft betrekking op het kleine stenen scheepje (Navicella) dat - eveneens in de Oudheid - door matrozen voor de kerk werd opgesteld als votiefgave aan Isis. Dit scheepje werd door paus Leo X omgebouwd tot fontein. Op de plek van de huidige kerk heeft dus al lange tijd een tempel gestaan. De oudste vorm van de huidige kerk stamt uit de zevende eeuw. In het begin van de negende eeuw werd de kerk grotendeels herbouwd door paus Paschalis I. Uit die tijd dateert ook het mozaïek in de koepel van de basiliek. Paus Leo X liet de kerk in 1513-14 grondig restaureren. Bij de restauratie werd de portico gemaakt voor de ingang. De fresco's in de kerk zijn van Perin del Vaga, naar een ontwerp van Giulio Romano. Titeldiaconie De kerk is sinds 800 een titeldiaconie. Titularis waren: 1559-1560: Alfonso Carafa 1887-1889: Agostino Bausa 1953-1979: Alfredo Ottaviani (1967-1979 titelkerk pro hac vice) 1983-1991: Henri de Lubac 1994-2005: Luigi Poggi 2006-2016: William Levada (2016-2019 titelkerk pro hac vice) 2020-heden: Marcello Semeraro Externe link (it) website van de parochie van Maria in Domnica
Santa Maria in Domnica

Santa Maria in Domnica, officiellt Santa Maria in Domnica alla Navicella, är en kyrkobyggnad och mindre basilika i Rom, helgad åt Jungfru Maria. Kyrkan är belägen vid Via della Navicella i Rione Celio och tillhör församlingen Santa Maria in Domnica alla Navicella. Tillnamnet ”Domnica” tros komma av latinets dominicus, ”tillhörande Herren”. ”Navicella”, italienska för litet skepp, åsyftar den romerska marmorskulptur föreställande ett fartyg, vilken år 1931 gjordes om till en fontän – Fontana della Navicella. Kyrkans historia Den ursprungliga kyrkan uppfördes förmodligen under 600-talet. Den byggdes om under påve Paschalis I (817–824), då bland annat absidens och triumfbågens mosaiker tillkom. Absidmosaiken föreställer Jungfru Maria och Barnet omgivna av änglaskaror. Framför dem knäböjer påve Paschalis I; hans fyrkantiga gloria anger att mosaiken utfördes under hans levnad. Mittskeppets väggar är vid taket dekorerade med en fris av Perino del Vaga. Titeldiakonia Santa Maria in Domnica stiftades som titeldiakonia av påve Agatho år 678. Kardinaldiakoner under 1900- och 2000-talet Luigi Tripepi (1901–1906) Vakant (1906–1911) Basilio Pompilj (1911–1914) Scipione Tecchi (1914–1915) Vakant (1915–1916) Nicolò Marini (1916–1923) Vakant (1923–1935) Camillo Caccia Dominioni (1935–1946) Alfredo Ottaviani (1953–1967); titulus pro illa vice (1967–1979) Henri de Lubac (1983–1991) Luigi Poggi (1994–2005) William Joseph Levada (2006–2016); titulus pro hac vice (2016–2019) Marcello Semeraro (2020–) Bilder Referenser Noter Tryckta källor Armellini, Mariano (1891) (på italienska). Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX. Roma: Tipografia Vaticana. OCLC 9269651 Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. ISBN 88-365-2541-5 Hülsen, Christian (1927) (på italienska). Le chiese di Roma nel medio evo. Firenze: Leo S. Olschki. OCLC 3696954 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Santa Maria in Domnica.
Санта-Марія-ін-Домніка

Санта-Марія-ін-Домніка (лат. Sanctae Mariae in Domnica, чи Santa Maria alla Navicella) — базиліка на пагорбі Целій в Римі. Назва Домніка походить від ранньохристиянського позначення культових місць — Dominicum. Іншому слові у назві церква завдячує античному кораблику (італ. Navicella), який стояв у цьому місці із дохристиянських часів як дар матросів богині Ісіді Санта-Марія-ін-Домніка побудована близько 820 року за папи Пасхалія I на залишках фундаментів будівель для пожежників (vigiles) античного Рима. У абсиді церкви збереглася мозаїка того часу з Мадонною , ангелами і папою Пасхалієм I (з квадратним німбом), який схилив коліно перед Богородицею. У трьохнавовій базиліці використовувалися античні колони іонічного та коринфського ордера. У 1513 році кардинал Джованні де Медічі (пізніший папа Лев Х) оновив церкву у стилі Ренесансу. З того часу збереглася декорована кесонами стеля церкви з білими рельєфами на блакитному тлі й чудовий фасад базиліки роботи Андреа Сансовіно того часу Титулярна дияконія Церква Санта-Марія-ін-Домніка є титулярною дияконєю, кардиналом-дияконом з титулом дияконії Санта-Марія-ін-Домніка з 24 березня 2006 року, є американський кардинал Вільям Левада. Посилання Офіційна сторінка церкви(італ.)(англ.) Санта-Марія-ін-Домніка(англ.)
Zitadelle von Turin

Die Zitadelle von Turin war eine Festung in Form eines regelmäßigen Fünfecks innerhalb des Stadtgebiets von Turin, der Hauptstadt des Piemont in Italien. Sie spielte vor allem bei der Belagerung Turins im Spanischen Erbfolgekrieg im Jahr 1706 eine Rolle. Geschichte Der Grundstein zur Zitadelle wurde im Jahr 1564 gelegt, der Bau wurde aber erst 1577 vollendet. Die Bauarbeiten wurden vom Architekten Francesco Paciotto geleitet, der für das Bauvorhaben das Viertel um die Kirche der Heiligen Märtyrer abbrechen ließ. Die Zitadelle wurde vor der Belagerung ausgebaut, überstand den Abbruch der Stadtmauern um 1800. Im Französisch-Spanischen Krieg (1635–1659) kam es 1640 zur Belagerung von Turin, bei der die savoyisch-piemontesische Regentin Christina von Frankreich die Zitadelle mithilfe französische Truppen gegen in die Stadt eingedrungene pro-spanische Truppen ihres Bruders Thomas Franz von Savoyen halten konnte, bis einer französischen Armee unter dem Comte d’Harcourt der Entsatz gelang. Im Jahre 1815 stand Jakob Lenk von Wolfsberg als Hauptmann in der k.k. Armee im Zuge der napoleonischen Kriege im Piemont und erhielt für die mustergültige Übergabe der Zitadelle, nachdem er dort sämtliches bewegliches Kriegsgerät in Sicherheit gebracht hatte, vom König den Sardinischen Ritterorden der hl. Mauritius und Lazarus. Ein Angriff der Carbonari erfolgte im Jahre 1821. Im Verlauf des 18. Jahrhunderts wurde die Zitadelle als einfache Kaserne genutzt. 1856 wurde der Abbruch beschlossen, dem nur der heute noch vorhandene Mastio, das ehemalige Eingangsgebäude, der als Artilleriemuseum genutzt wird, und die zum Museo Pietro Micca gehörenden unterirdischen Minengänge entgangen sind. Anlage Die Zitadelle wurde an der Südwestseite der Stadt errichtet, wo sich zuvor die Bastion San Pietro befand. Sie besaß einen weiten, wasserlosen Graben. Inmitten der Festung befand sich eine große Zisterne, ein Brunnen mit einer spindelförmigen Doppelrampe sowie ein unterirdisches Defensivsystem mit Minengängen. Literatur Amelia Carolina Sparavigna: An Example of Military Engineering in 16th Century: The Star Fort of Turin In: International Journal of Sciences Band 4 Dezember 2015 Online Einzelnachweise Weblinks Umfangreiche Bibliografie zum Thema auf den Webseiten der Stadt Turin (it.) (Memento vom 30. August 2012 im Internet Archive) Mastio der Zitadelle abgerufen am 25. September 2024 Caterina Gaspardo Moro: Cittadella fortificata, di cui rimane solo il Mastio principale, ad oggi simbolo della città, per la resistenza posta ai Francesi con il sacrificio di Pietro Micca. 2019, abgerufen am 28. September 2024
Santa Cita (Palermo)

Die Santa Cita ist eine Kirche des Barock in Palermo. Baugeschichte Die ursprüngliche Kirche wurde im 14. Jahrhundert zusammen mit einem Hospital von einem Kaufmann aus Lucca gestiftet und der toskanischen Heiligen Zita geweiht. Eine weitere Stiftung im Jahr 1428 ermöglichte eine Vergrößerung der Kirche, die 1458 abgeschlossen war. Zwischen 1583 und 1603 erneuerte der Architekt Giuseppe Giacalone den Bau unter der Aufsicht des nahe gelegenen Dominikanerklosters. Finanziert wurde die nahe dem Hafen gelegene Kirche von Kaufleuten aus Pisa, die sich hier niedergelassen hatten. Die Fassade konnte erst 1781 fertiggestellt werden. Durch ein Bombardement während des Zweiten Weltkriegs wurde die Kirche 1943 schwer beschädigt, lediglich Querhaus und Presbyterium blieben unzerstört. Da die Seitenschiffe nicht wiederhergestellt werden konnten, wandelte man die ehemalige dreischiffige Anlage in einen einschiffigen Hallenbau um. 1952 konnte die Kirche wieder eröffnet werden. Die eher schmucklose Fassade ist durch Pilaster gegliedert, zwischen denen im unteren Teil zwei figürliche Reliefs die Wand zieren. Nach oben wird die Fassade von einem flachen Dreiecksgiebel abgeschlossen. Ausstattung Durch die Kriegseinwirkungen ging ein großer Teil der Ausstattung verloren, so einige bedeutende Skulpturen von Antonello Gagini aus der Zeit zwischen 1517 und 1527. Erhalten geblieben sind von Gagini die Marmortribuna mit szenischen Darstellungen und der Sarkophag für Antonio Scirotta. Das Altarbild „Santa Agnese da Montepulciano“ (1603) stammt von Filippo Paladini. Rechts vom Presbyterium befindet sich die Cappella del Rosario, die mit farbigem Marmormosaik und Stuck dekoriert ist. Die figürlichen Reliefs, so die „Geißelung Christi“ stammen von Gioacchino Vitagliano. Fresken von Pietro Aquila mit den „Mysterien des Rosenkranzes“ schmücken die Decke. Herausragend ist eine Marmor-Pieta, die Giorgio da Milano zugeschrieben wird. Links neben der Kirche befindet sich das Oratorio del Rosario di Santa Cita mit bedeutender Stuckdekoration von Giacomo Serpotta. Literatur Adriana Chirco: Palermo la città ritrovata. Flaccovio, Palermo 2002, ISBN 88-7758-469-6. Pierfrancesco Palazzotto: Palermo. Guida agli oratori. Confraternite, compagnie e congregazioni dal XVI al XIX secolo. Kalós, Palermo 2004, ISBN 88-89224-07-X. Weblinks Le chiese di Palermo. Chiesa di Santa Cita.
Santa Cita, Palermo

Santa Cita, reconsecrated in 1952 as San Mamiliano, is a baroque-style, Roman Catholic parish church located on Via Squarcialupo, 1, in the quarter of Castellammare of the city of Palermo, Sicily, Italy. The church and its artworks suffered heavily the bombardment during the Second World War, but it still contains original works and is attached to the Oratory of the Rosary of Santa Cita and less than a block north of the church of Santa Maria di Valverde. History A church at the site, dedicated to the saint Zita of Lucca, was founded by Tuscan merchants in the early 14th-century and then attached to the Dominican order. In 1583, a new larger church was erected using designs by Giuseppe Giacalone, and completed in 1603. The facade was not completed until 1781 by Nicolò Peralta. Initially the church had three side chapels and decorated aisles, but the destruction of the bombing in 1943 led to the reconstruction of the church with a single nave. The church was rededicated to San Mamiliano, first bishop of Palermo. Art and architecture Above the portal is a peculiar statue of a dog at the feet of a globe. Putatively in his mouth he carried a flaming torch. This image reflects a legend about a vision St Dominic's mother had before his birth, and later interpretations that Dominicans were dogged in their efforts to spread the flames of faith, and eradicate heresy. The two flanking reliefs in the facade depict allegories of Charity and Faith. In the second chapel to the right is a Renaissance-style marble polyptych (1516) and arch by Antonello Gagini. He also sculpted the sarcophagus of Antonio Scirotta in a chapel on the left. The Chapel of the Crucifix was purchased in 1614 by the aristocratic Lanza family. The crypt below this chapel held four sarcophagi and a Pietà attributed to Giorgio da Milano. One of the sarcophagi holds Cesare Lanza, while another is said to hold Laura Lanza, Baroness of Carini, his first wife whom he murdered in 1563, putatively in a crime of passion. Among the altarpieces in the church is a depiction of the Blessed Geremia (1785) by Antonio Manno in the left transept, and a depiction of Saint Agnes of Montepulciano (1603) by Filippo Paladini. The first chapel on the right transept, dedicated to the Madonna del Rosario, survived the bombardment. It is richly decorated with polychrome marble and small tableux made with stucco (1697-1721) by Gioacchino Vitagliano. These teatrini or dramatic set-pieces depict the scenes of the Mystery of the Rosary. The ceiling is frescoes framed with elaborate stucco with the five glorious mysteries of the Rosary, by Pietro Aquila. These tableux can be compared to the ones made by Serpotta for the adjacent oratory. References
Chiesa di Santa Lucia (Oliena)

La chiesa di Santa Lucia è una chiesa campestre sconsacrata, ubicata in territorio di Oliena, nella Sardegna centro-orientale. L'edificio, ormai ridotto allo stato di rudere, è situato lungo la strada che conduce alla valle di Lanaitto e si trova in prossimità della chiesa di San Giovanni. Bibliografia Le chiese campestri, su comune.oliena.nu.it. URL consultato il 22 giugno 2015. Altri progetti Wikimedia Commons contiene altre immagini della chiesa di Santa Lucia
Santi Gioacchino ed Anna al Tuscolano

Santi Gioacchino ed Anna al Tuscolano (lateinisch Sanctorum Ioachimi et Annae in regione Tusculana) ist eine römische Titelkirche. Überblick Die Pfarrgemeinde wurde am 1. März 1982 durch Kardinalvikar Ugo Poletti gegründet. Die Kirche wurde 1982 bis 1984 nach einem Entwurf der Architekten Sandro Benedetti gebaut und am 12. April 1984 geweiht. Am 28. Juni 1988 folgte die Erhebung zur Titelkirche der römisch-katholischen Kirche durch Papst Johannes Paul II. Die Kirche ist den Heiligen Joachim und Anna, den Eltern von Maria (Mutter Jesu), gewidmet. Der moderne Kirchenbau ist als unregelmäßige Gruppierung von quadratischen und prismatischen Formen in weißem Beton gestaltet und steht damit im Kontrast zur umgebenden Bebauung. Die Kirche befindet sich an der Viale Bruno Rizzieri 120 in der römischen Stadtzone Torre Maura. Kardinalpriester Hans Hermann Groër OSB (1988–2003) Keith Michael Patrick O’Brien (2003–2018) Toribio Ticona Porco (seit 2018) Weblinks Eintrag zu Santi Gioacchino ed Anna al Tuscolano auf catholic-hierarchy.org; abgerufen am 30. April 2016. (englisch) Kirche Santi Gioacchino ed Anna al Tuscolano auf gcatholic.org Santi Gioacchino ed Anna al Tuscolano auf vicariatusurbis.org (italienisch) Webseite der Pfarrgemeinde Santi Gioacchino ed Anna al Tuscolano (italienisch) Einzelnachweise
Santi Gioacchino e Anna al Tuscolano

Saints Joachim and Anne in Tuscolano (Italian: Santi Gioacchino ed Anna al Tuscolano) is a church in Rome. The church is dedicated to Saints Joachim and Anne, parents of the Virgin Mary. On 28 June 1988, this church was erected as a cardinal's title. The first two cardinal priests to hold title to this church were Hans Hermann Groer, O.S.B. and Keith O'Brien. Each of these cardinals was implicated in sexual scandals and renounced his privileges as cardinal. The title has been held by Toribio Ticona Porco since 28 June 2018. Cardinal-priests Hans Hermann Groer, OSB (28 June 1988 – 24 March 2003) Keith O'Brien (21 October 2003 – 19 March 2018) Toribio Ticona Porco (28 June 2018 – present) References
Chiesa dei Santi Gioacchino e Anna (Roma)

La chiesa dei Santi Gioacchino e Anna è una chiesa di Roma, situata nella zona Cinecittà Est in viale Bruno Rizzieri. Storia e descrizione È stata progettata dall'architetto Sandro Benedetti e costruita tra il 1982 ed il 1984 ed è stata consacrata solennemente il 12 aprile 1984. La chiesa è stata eretta a parrocchia il 1º marzo 1982 con decreto del cardinale vicario Ugo Poletti ed è sede del titolo cardinalizio dei “Santi Gioacchino e Anna al Tuscolano”. Internamente, si trova l'organo a canne Mascioni opus 1138 (costruito nel 1996), situato in controfacciata; è a trasmissione elettrica e dispone di 21 registri distribuiti su due manuali e pedale. Voci correlate Chiesa del Cuore Immacolato della Vergine Maria Chiesa di Santa Rita da Cascia (Marino) Santuario di San Francesco di Paola (Paola) Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dei Santi Gioacchino e Anna Collegamenti esterni Il sito ufficiale della parrocchia, su parrocchie.it.
Santi Gioacchino e Anna al Tuscolano

De Santi Gioacchino e Anna al Tuscolano is een kerk in Rome. De kerk is gewijd aan de heiligen Joachim en Anna, de ouders van Maria. De kerk is gelegen aan de Viale Bruno Rizzieri in de wijk Torre Maura. Het ontwerp van de kerk is van de hand van de Italiaanse architect Sandro Benedetti. De kerk werd tussen 1982 en 1984 gebouwd. De gelijknamige parochie werd in 1982 opgericht door de kardinaal-vicaris van Rome, Ugo Poletti. Het gebouw maakt onderdeel van een groter ruimtelijk plan dat voorziet in speelplekken en ontmoetingsruimten in de openbare ruimte. De kerk zelf heeft ook de functie van buurtcentrum: er zijn verschillende ruimtes die verhuurd worden voor bijvoorbeeld buurtvergaderingen en het geven van workshops voor de wijkbewoners. Titelkerk Paus Johannes Paulus II verhief de kerk in 1988 tot titelkerk. Houders van de titel waren: Hans Hermann Groër, OSB (1988-2003) Keith Michael Patrick O'Brien (2003-2015) Toribio Ticona Porco (2018-heden)
Puente de Tiberio

El puente de Tiberio de Rímini es un antiguo viaducto romano que atraviesa el río Marecchia (italiano: Marecchia). Su construcción fue comenzada en el 14 a. C., bajo el gobierno de Augusto, y finalizó durante el imperio de Tiberio en 21 d. C.​ El puente forma parte del escudo de la ciudad. Características Construido en piedra de Istria, como el Arco de Augusto local, comparte con este monumento una cierta austeridad, no exenta de armonía. La estructura está formada por cinco arcos de medio punto, cuyo tamaño aumenta a medida que se acercan al centro. Del puente partían dos célebres calzadas romanas, la vía Emilia, que llegaba hasta Piacenza, y la vía Popilia, que conducía a Rávena. Segunda Guerra Mundial El puente de Tiberio fue el único de los que atraviesan el Marequia que no fue destruido por las tropas alemanas durante la Segunda Guerra Mundial. Galería Referencias Enlaces externos Ponte di Tiberio, 6, 47921 Rimini, RN, Italia
Pont de Tibère

Le pont de Tibère à Rimini est un édifice à cinq arches en pierre d'Istrie, qui enjambe le Marecchia, l’ancien Ariminus, fleuve qui a donné à la ville son nom. Situation Il marquait le début de la Via Aemilia, qui conduisait d'Ariminum à Placentia (Plaisance) par Bononia (Bologne), Mutina (Modène) et Parma (Parme). Histoire S'il porte le nom de Tibère, qui en a achevé la construction (14-21 EC), ce pont a en fait été commencé sous Auguste. Ornementation Les clés de voûtes portaient des bas-reliefs faisant allusion aux pouvoirs et mérites de l'empereur : corona civica, couronne civique en feuilles de chêne décernée aux soldats qui avaient sauvé la vie d'un citoyen ; bouclier rond, allusion au clipeus virtutis, qui représentait les qualités de virtus (celles qui font la valeur de l'homme moralement et physiquement), iustitia (conformité avec le droit), clementia (bonté et douceur) et pietas (respect de ses devoirs envers ses proches, l'État et les dieux) ; urceus (cruche) et lituus (bâton recourbé), symboles de la charge de Pontifex Maximus, prêtre suprême de la religion romaine et dignité revêtue par l'empereur. Notes et références Liens externes Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire Ressource relative à l'architecture : Structurae (it) Le pont de Tibère, sur le site de la ville de Rimini Portail de la Rome antique Portail de l'Émilie-Romagne Portail des ponts
Ponte di Tiberio

De Ponte di Tiberio (Brug van Tiberius), of juister de Ponte d'Augusto e di Tiberio (Brug van Augustus en Tiberius) is een Romeinse brug over de oude arm van de Marecchia in de Italiaanse stad Rimini. De brug is sinds 2020 voorbehouden aan niet-gemotoriseerd verkeer. Geschiedenis De stenen boogbrug verving een eerdere brug. Het werk eraan begon in het jaar 14 onder keizer Augustus en eindigde onder zijn opvolger Tiberius in 21. Volgens Latijnse inscripties op de borstwering is ze aan beide keizers toegewijd. Even buiten Rimini kwamen de Via Aemilia en de Via Popilia-Annia samen, die dan over de brug de stad binnenliepen. Rond 1480 lijkt Giovanni Bellini de brug te hebben weergegeven op zijn schilderij Hiëronymus lezend in de woestijn (Uffizi, Florence). De rechterkant was toen door houten planken verbonden met een stadspoort. De brug werd in 1570 beschreven en geïllustreerd door Andrea Palladio in I quattro libri dell'architettura, zij het met smallere pijlers. Hij nam ze tot model voor het ontwerpen van de Brug over de Tesina in Vicenza. Via de Engelse vertaling van Giacomo Leoni (1715) werd Palladio's illustratie ook het uitgangspunt voor de Ierse bruggenbouwer George Smith om de Green's Bridge in Kilkenny te ontwerpen, die in 1766 werd geopend. Doorheen de eeuwen heeft de brug aardbevingen, oorlogen en brandstichtingen doorstaan. Tijdens de Slag om Rimini in 1944 ontsnapte ze ternauwernood aan vernietiging door de Duitsers. Beschrijving De ongeveer 62 m lange en 8,6 m brede brug heeft vijf rondbogen met overspanningen die variëren van 7,14 m tot 8,17 m. Het bouwwerk is opgetrokken uit Istrische steen. De zeer massieve pijlers zijn versierd met blinde vensters die gestileerde tempels voorstellen. Op de centrale sluitsteen is keizerlijke symboliek aangebracht (corona civica en clipeus virtutis). Het licht gekromde wegdek was geplaveid met trachy-basalt. Latijnse inscripties aan beide zijden van de borstwering dragen de volgende teksten: IMP CAESAR DIVI F AVGVSTVS PONTIFEX MAX COS XX TRIBVNIC POTEST [XXXVII P P]Imperator Caesar divi filius Augustus pontifex maximus consul XIII imperator XX tribunicia potestate XXXVII pater patriaeKeizer Caesar, zoon van de goddelijke, Augustus, hoogste priester, dertien keer consul, twintig keer keizer, in zijn zevenendertigste volkstribunaire bevoegdheid, vader des vaderlands TI CAESAR DIVI AVGVSTI F D . . . GVST PONTIF . . . IIII IMP VIII TRIB PO[TEST XXII DEDERE]Tiberius Caesar divi Augusti filius divi Iuli nepos Augustus pontifex maximus consul IIII imperator VIII tribunicia potestate XXII dedereTiberius Caesar, zoon van de goddelijke Augustus, kleinzoon van de goddelijke Julius, Augustus, hoogste priester, vier keer consul, acht keer keizer, in zijn tweeëntwintigste volkstribunaire bevoegdheid. Zij hebben gegeven. Voetnoten
Most Augusta w Rimini

Most Augusta (wł. Ponte di Augusto), zwany też Mostem Tyberiusza (wł. Ponte di Tiberio) – starożytny rzymski most na rzece Marecchia (antyczne Ariminus) we włoskim Rimini (antyczne Ariminum), w ciągu drogi via Aemilia. Historia Budowę mostu rozpoczęto jeszcze za panowania cesarza Oktawiana Augusta w 14 roku n.e., a ukończono za panowania Tyberiusza około 21 r. n.e. Most należy do najstarszych tego typu obiektów i jednocześnie do najlepiej zachowanych antycznych mostów. Jako jeden z najpiękniejszych mostów z czasów rzymskich stał się wzorem dla szeregu mostów europejskich XVI i XVII w. (np. w Paryżu czy w Londynie). Most przetrwał wiele wydarzeń, które groziły jego zniszczeniem: od trzęsień ziemi po wylewy rzeki, od normalnego zużycia po epizody wojenne, takie jak wojna między Ostrogotami a Bizantyjczykami w 551 r., której znaki pozostają widoczne w ostatnim łuku w kierunku wsi San Giuliano, czy wreszcie próby wysadzenia go przez Hiszpanów w 1742 r. oraz wycofujących się Niemców w roku 1945. Konstrukcja Kamienna konstrukcja ma pięć przęseł o półokrągłych łukach, z czego trzy środkowe przęsła mają rozpiętość 8,77 m, a pozostałe dwa po 7,54 m. Łuki wsparte są na masywnych filarach z izbicami. Most ma bogatą ornamentykę. W każdej z podpór znajdują się wnęki obramowane pilastrami, a ciężki gzyms spoczywa na rzędzie ząbkowanych wsporników. Cała konstrukcja była licowana marmurem, a jezdnię upiększały marmurowe portyki. Aby dostosować most do warunków terenowych i przerzucić go przez rzekę w najkorzystniejszym miejscu, nie ustawiono go prostopadle do brzegów, lecz lekko skręcono pod kątem 13°. Przypisy