Kathedraal van Genua

De Kathedraal van Genua of de Metropolitane kathedraal van de Heilige Laurentius (Duomo di Genova, Cattedrale di San Lorenzo) is een rooms-katholieke kathedraal in de Italiaanse stad Genua. De kathedraal is gewijd aan de heilige Laurentius (San Lorenzo) en is de zetel van de aartsbisschop van Genua. De kathedraal werd in 1118 gewijd door Paus Gelasius II en werd gebouwd tussen de twaalfde en de veertiende eeuw. Het is in wezen een middeleeuws gebouw, met enkele latere toevoegingen. De zijbeuken en zijkapellen zijn in romaanse stijl en de voorgevel is gotisch uit het begin van de dertiende eeuw, terwijl kapitelen en zuilen met binnengalerijen dateren uit het begin van de veertiende eeuw. De klokkentoren en de koepel werden in de zestiende eeuw gebouwd. Geschiedenis Opgravingen onder de vloer en in het gebied voor de huidige westgevel hebben muren en vloeren uit de Romeinse tijd en vroegchristelijke sarcofagen aan het licht gebracht, wat suggereert dat er op deze plek een begraafplaats was. Later werd er een kerk gewijd aan de Twaalf apostelen gebouwd, die op haar beurt werd geflankeerd en vervangen door een nieuwe kathedraal gewijd aan de heilige Laurentius, in romaanse stijl. De financiering kwam van de succesvolle ondernemingen van de Genuese vloten tijdens de Kruistochten. De eerste kathedraal, nu de basiliek van Sint-Syrus, werd waarschijnlijk gesticht in de 5e of 6e eeuw na Christus, gewijd aan de heilige Syrus, bisschop van Genua. De verplaatsing van de kathedraal bevorderde de verstedelijking van het gebied, dat met de bouw van de stadsmuren in 1155 en de samenvoeging van de drie oude stadskernen (castrum, civitas en burgus) het hart van de stad werd. Bij gebrek aan andere openbare pleinen en centra van wereldlijke macht, was het plein voor de kathedraal de enige openbare ruimte van de stad gedurende de hele Middeleeuwen. De kathedraal werd in 1118 gewijd door Paus Gelasius II en kreeg vanaf 1133 de rang van aartsbisdom. Na de brand van 1296, veroorzaakt door gevechten tussen Welfen en Ghibellijnen, werd het gebouw deels gerestaureerd en deels herbouwd. Tussen 1307 en 1312 werd de gevel voltooid, werden de binnenste colonnades herbouwd met kapitelen en werden er matronea toegevoegd. De romaanse structuren bleven vrijwel intact en er werden ook fresco's met religieuze onderwerpen toegevoegd. Tussen de 14e en 15e eeuw werden diverse altaren en kapellen opgericht. De kleine loggia op de noordoostelijke toren van de gevel werd gebouwd in 1455; de tegenoverliggende, in maniëristische stijl, dateert uit 1522. In 1550 kreeg de Perugische architect Galeazzo Alessi van de stadsmagistraten de opdracht om de reconstructie van het hele gebouw te plannen; hij voerde echter alleen de overkapping van het schip en de zijbeuken, de vloer, de koepel en de apsis uit. De bouw van de kathedraal werd in de 17e eeuw voltooid. De koepel en de middeleeuwse delen werden gerestaureerd in 1894–1900. De huidige 7 klokken zijn gestemd in de C-majeur toonladder. Onder de kunstwerken in de kerk bevinden zich plafondfresco's in een kapel aan de noordzijde van Luca Cambiaso; een Kruisiging met heiligen (Visioen van de H. Sebastiaan) van Barocci; tegenover het orgel een Episode uit het leven van de H. Laurentius van Giovanni Andrea Ansaldo; het plafondfresco in het priesterkoor van het Martelaarschap van de H. Laurentius werd geschilderd door Lazzaro Tavarone; en een Tenhemelopneming van Maria (1914) van Gaetano Previati. De kerk bevat ook 14e-eeuwse fresco's in Byzantijnse stijl in het hoofdportaal. Beeldhouwwerken omvatten een beeld in de kapel van Johannes de Doper van Domenico Gagini; een Maagd en een Johannes de Doper van Andrea Sansovino. Andere werken zijn van Matteo Civitali, Taddeo Carlone, en Giacomo en Guglielmo Della Porta. Het Schatkistmuseum (Museo del Tesoro) bevindt zich onder de kathedraal en herbergt een collectie juwelen en zilverwerk van de 9e eeuw tot heden. Tot de belangrijkste stukken behoren de Sacro Catino (Heilige Schotel), meegenomen door Guglielmo Embriaco na de verovering van Caesarea en vermoedelijk de kelk die Christus gebruikte tijdens het Laatste Avondmaal; en het Zaccariakruis, een Byzantijns reliekschrijn met vermeende relikwieën van het Ware Kruis. Het dateert uit de 9e en 13e eeuw, was oorspronkelijk onderdeel van de schat van de aartsbisschoppen van Efeze en werd later naar Genua gebracht door de familie Zaccaria, die het aan de kathedraal schonk. Oorlogsschade De kathedraal ontsnapte op 9 februari 1941 aan een ramp, toen de stad werd beschoten als onderdeel van Operatie Grog. Door een fout van de bemanning vuurde het Britse slagschip HMS Malaya (6) een 381 mm pantsergranaat af op de zuidoostelijke hoek van het middenschip. Het relatief zachte materiaal slaagde er niet in de ontsteker te activeren en de granaat ligt er nog steeds. De inscriptie, die dankbaarheid uitdrukt voor de redding van de kathedraal, luidt: QUESTA BOMBA LANCIATA DALLA FLOTTA INGLESE PUR SFONDANDO LE PARETI DI QUESTA INSIGNE CATTEDRALE QUI CADEVA INESPLOSA IL IX FEBBRAIO MCMXLI A RICONOSCENZA PERENNE GENOVA CITTÀ DI MARIA VOLLE INCISA IN PIETRA LA MEMORIA DI TANTA GRAZIA (Deze bom, afgeschoten door de Britse vloot, drong weliswaar door de muren van deze illustere kathedraal, maar viel hier op 9 februari 1941 neer zonder te ontploffen. Als blijk van eeuwige dankbaarheid heeft Genua, stad van Maria, de herinnering aan zoveel genade in steen willen graveren.) Zie ook Aartsbisdom Genua Externe links Padovano, Aldo (2008). La grande storia di Genova Enciclopedia. Artemisia Progetti Editoriali, 81–82. Efthalia Rentetzi, Gli affreschi bizantini nella cattedrale di Genova. Una nuova lettura iconografica in “Arte |Documento” (2012). Referenties