NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Santa Maria della Concezione a Montecalvario

L'église Santa Maria della Concezione a Montecalvario est une église baroque située dans les Quartiers Espagnols du centre historique de Naples. C'est l'un des témoignages les plus intéressants du baroque napolitain tardif du XVIIIe siècle, considéré comme le chef-d'œuvre de Vaccaro. Histoire La fondation d'une première petite église remonte à 1579, tandis qu'un couvent annexe lui est adjoint, construit entre 1586 et 1589, avec le collège de la Conception. Entre 1718 et 1725, Domenico Antonio Vaccaro construit une nouvelle église avec la collaboration des ingénieurs Prezzolini et Marinelli. La décoration remonte à l'an 1724. En 1889, le couvent et l'église sont fermés temporairement à cause de risques d'éboulement; à la fin du XIXe siècle, l'ensemble passe aux mains des Collegi Riuniti et en 1916 l'église est concédée par bail emphytéotique à l'archiconfrérie du Très-Saint-Corps-du-Christ, tandis que le collège et le jardin sont affectés à la commune de Naples. En 1928, le collège est démoli et remplacé par une école élémentaire moderne. En 1960, un édifice est construit dans le jardin pour être destiné à l'Opera Nazionale Maternità ed Infanzia. En 1978, des travaux de restauration sont effectués par l'architecte Loreto Colombo. Mais en 1980, l'édifice est endommagé par un tremblement de terre qui touche toute la région et les travaux de restauration durent jusqu'en 1987. Description L'intérieur s'inscrit dans une croix grecque allongée s'insérant dans un octogone. Les voûtes de formes diverses sont remarquables. l'église possède trois autels et chapelles de chaque côté. La nef est couverte d'une coupole décorée de stucs, œuvre de Giuseppe Cristiano. Le maître-autel est de Vaccaro. Sur les côtés, l'on distingue le blason de la famille Mercurio avec la tour et le caducée. Au-dessus de l'autel, se dresse, dans une ellipse de marbre bleu turquin, la statue de l'Immaculée Conception (XVIIIe siècle), patronne titulaire de l'église. Les six chapelles présentent des tableaux de Vaccaro, de Tommaso Martini et de Nicola Maria Rossi. Vaccaro est aussi l'auteur du pavement de majolique. Illustrations Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa di Santa Maria della Concezione a Montecalvario » (voir la liste des auteurs). Bibliographie (it) Napoli e dintorni, Touring club italiano, Touring Editore, 2001. (it) AA.VV. Napoli: Montecalvario questione aperta, Clean edizioni, Naples Voir aussi Archidiocèse de Naples baroque napolitain Liste des églises de Naples Portail de Naples Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
Santa Maria della Concezione a Montecalvario

Santa Maria della Concezione a Montecalvario je crkva u središnjem Napulju, u južnoj Italiji. Osnovana kao mala crkva 1579. godine, bila je priključena susjednom samostanu i školi Concezione. Nalazi se na ulici via Concezione a Montecalvario 32. Od 1718. do 1725. Domenico Antonio Vaccaro u suradnji s inženjerima Giuseppeom Luccheseom Prezzolinijem i Filippom Marinellijem rekonstruirao je crkvu. Njegovo uređenje datira iz 1724. godine. Godine 1889. kompleks je zatvoren zbog strukturalne nestabilnosti. Do kraja 19. stoljeća došao je pod jurisdikciju Collegi Riuniti, a 1916. dodijeljen je zauvijek Arhikonbratovštini Santissimo Corpo di Cristo, dok su kolegij i vrt dani Komuni Napulja. Godine 1928. učilište je srušeno i izgrađena je škola. U krugu vrta 1960. godine izgrađen je porodiljni zavod. Godine 1978. izvršena je daljnja restauracija pod Loreto Colombom, no crkva je ponovno oštećena potresom u Irpiniji 1980., a radovi su nastavljeni do 1987. Unutrašnjost ima tlocrt grčkog križa. Kupola je ukrašena štukaturama Giuseppea Cristiana. Glavni oltar i pločnik od majolike dizajnirao je Vaccaro. Okružen je heraldičkim simbolima obitelji Mercurio. Kip iz 16. stoljeća prikazuje Bezgrješno začeće. Kapele imaju slike Vaccara, Tommasa Martinija i Nicole Marije Rossija. Braća Vaccaro dovršila su i pločnik od majolike. Bibliografija Napoli e dintorni, Touring club italiano, Touring Editore, 2001. AA. VV. Napoli: Montecalvario questione aperta, Clean edizioni, Napulj, Italija Izvori Vanjske poveznice
Concezione a Montecalvario (Nápoly)

A Santa Maria della Concezione a Montecalvario egy templom Nápoly történelmi központjában. A 18. században épült Domenico Antonio Vaccaro tervei alapján. Alaprajza görög kereszt alakú, három oltárral. A belső díszítések szintén Vaccaro nevéhez kapcsolódnak. Források http://www.inaples.it http://www.danpiz.net/napoli/monumenti/Monumenti.htm
Chiesa di Santa Maria della Concezione a Montecalvario

La chiesa di Santa Maria della Concezione a Montecalvario è un luogo di culto ubicato nel centro storico di Napoli. È uno degli esempi più interessanti dell'architettura barocca napoletana del Settecento. Storia La fondazione di un primo piccolo luogo di culto risale al 1579, mentre tra il 1586 e il 1589 fu costruito un monastero e il collegio della Concezione. Tra il 1718 eil 1725 fu incaricato Domenico Antonio Vaccaro, con la collaborazione degli ingegneri Giuseppe Lucchese Prezzolini e Filippo Marinelli, di riedificare la chiesa. La decorazione risale al 1724. Nel 1889 il complesso fu chiuso temporaneamente a causa di dissesti statici; sul finire del XIX secolo passò nelle mani dei Collegi Riuniti e dal 1916 fu concessa in enfiteusi perpetua all'arciconfraternita del Santissimo Corpo di Cristo, mentre il collegio e il giardino furono affidati al Comune di Napoli. Nel 1928 fu demolito il collegio ed edificata una scuola elementare. Nel 1960, nel giardino fu realizzato un edificio destinato all'Opera Nazionale Maternità ed Infanzia; diciotto anni dopo furono eseguiti nuovi restauri ad opera dell'architetto Loreto Colombo, ma nel 1980 fu danneggiata dal sisma e i lavori di restauro furono proseguiti fino al 1987. Nel 2016 la chiesa è stata chiusa per inagibilità dovuta a infiltrazioni. Attualmente è interessata da complessi lavori di restauro. Descrizione L'interno si presenta con una pianta a croce greca allungata e inscritta in un ottagono (notevoli sono i disegni delle volte che assumono forme diverse) con tre altari e cappelle, mentre la navata è coperta da una cupola decorata da stucchi, opera di Giuseppe Cristiano. L'altare maggiore è del Vaccaro. Ai lati ci sono gli stemmi della famiglia Mercurio con le insegne della torre e del caduceo; su è posta, in un'ellisse di bardiglio, la seicentesca statua lignea dell'Immacolata, opera certa del maestro Aniello Perrone. Nelle sei cappelle ci sono dipinti del Vaccaro, Tommaso Martini e Nicola Maria Rossi. Del Vaccaro è anche il pavimento in cotto e maiolica. Galleria d'immagini Note Bibliografia Touring Club Italiano, Napoli e dintorni, Touring Editore, 2001. Salvatore Bisogni (a cura di), Napoli: Montecalvario questione aperta. Teorie analisi e progetti, Clean edizioni, Napoli. Voci correlate Napoli Chiese di Napoli Quartieri Spagnoli Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Maria della Concezione a Montecalvario Collegamenti esterni Chiesa di Santa Maria della Concezione a Montecalvario, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Église Cor Jesu

L'église Cor Jesu, dite aussi église du Sacré-Cœur-de-Jésus ou église de Jésus-au-Jardin-des-Oliviers, est une église de Naples située via Amato di Montecassino, dans la zone de San Raffaele du quartier de Materdei (it). Elle se trouve entre l'église de la Concezione a Materdei et l'église San Raffaele. Histoire et description C'est en 1872 que le Père Ludovic de Casoria (canonisé en 2014) acquiert l'école de jeunes filles de l'Immaculée-Conception et y instaure le nouveau siège de l'Opera degli Accattoncelli e delle Accattoncelle, fondée dix ans auparavant. L'église est terminée en 1886. C'est une reconstruction de la fin du XIXe siècle sur le site de l'ancienne église de la Santissima Concezione al vico San Raffaele. L'édifice annexe, devenu aujourd'hui immeuble d'appartements, est un remaniement de l'ancienne école Principessa Clotilde, par les frères Arrigo (architecte) et Vincenzo (ingénieur) Marsiglia vers la fin des années 1970. La façade de l'église s'articule en deux ordres: au milieu de l'ordre inférieur se trouve le portail, surmonté d'un arc néogothique avec un bas-relief figurant Jésus en agonie au jardin des Oliviers; l'ordre supérieur présente deux paires de petits piliers doriques avec une rosace centrale. Une plaque de marbre sur la façade rapporte l'inscription suivante en latin, datée de 1885 : L'intérieur possède plusieurs toiles d'attribution incertaine. Voir aussi Bibliographie (it) Italo Ferraro, Napoli Atlante della Città Storica - dallo Spirito Santo a Materdei, Oikos ed., Napoli (ISBN 978-88-90147821) Articles connexes Liste des églises de Naples Source de la traduction (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa Cor Jesu » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Naples
Cor Jesu (Nápoly)

A Cor Jesu, teljes nevén Cor Jesus ed ex educandato della Santissima Concezione a San Raffaele Nápoly történelmi központjának egyik temploma. Története Az épületegyüttest, amelynek a templom is része az 1586-os években kezdték építeni az Ágoston-rendiek. A következő században a protestánsok szerezték meg, majd miután 1865-ben kiűzték őket, magántulajdonba került. Két alkalommal építették át, így teljesen elveszítette eredeti arculatát. A templomot szentek szobrai díszítették valamint egy Navarretto által faragott síremlék. A freskók közül csak a kápolnákban maradt meg néhány. A templombelsőt néhány ismeretlen szerzőtől származó festmény díszíti. A most álló templom, amely 2011-re épült fel, a Santissima Concezione al vico San Raffaele-templom 19. századi állapotának rekonstrukciója. A templomhoz tartozó épület eredetileg iskolaként működött. Leírása Homlokzata két szintes. Az első szinten található a neogótikus ívű portál, amelynek belső fele faragott. A második szint íves kialakítású, két-két dór oszlop fog közre egy rózsaablakot. Források Blanchard, Paul (2007). Southern Italy (angol nyelven). London: Somerset Books Company. ISBN 9781905131181. Dombi József: Nápoly. (hely nélkül): Panoráma Kiadó. 1978. ISBN 963-243-120-0 Italo Ferraro, Napoli Atlante della Città Storica - dallo Spirito Santo a Materdei, Oikos ed., Napoli ISBN 978-88-90147821 Gennaro Aspreno Galante, Le chiese di Napoli. Guida sacra alla città, la storia, le opere d'arte e i monumenti. Solemar Edizioni, Mugnano di Napoli 2007. New Guide to Naples and Surrounding Area, ISBN 88-8180-084-5 http://www.inaples.it
Chiesa Cor Jesu

La chiesa Cor Jesu, detta anche chiesa del Santissimo Cuore di Gesù oppure chiesa di Gesù nell'orto degli ulivi è una chiesa di Napoli sita in via Amato di Montecassino, nella zona di San Raffaele, a Materdei, tra la chiesa della Concezione a Materdei e la chiesa di San Raffaele. Storia e descrizione Nel 1872 padre Ludovico da Casoria acquisì l'educandato femminile della Concezione e vi instaurò la nuova sede dell'Opera degli Accattoncelli e delle Accattoncelle, da lui fondata dieci anni prima, nel 1862. La chiesa fu conclusa nel 1886. La chiesa attuale costituisce una ricostruzione novecentesca sul sito della chiesa della Santissima Concezione al vico San Raffaele. L'annesso fabbricato per abitazioni civile rappresenta anch'esso una rielaborazione del vecchio educandato principessa Clotilde, ricostruito dai fratelli Arrigo (architetto) e Vincenzo (ingegnere) Marsiglia verso la fine degli anni settanta del XX secolo. La facciata della chiesa si articola in due ordini: al centro dell'ordine inferiore è presente il portale, sovrastato da un arco neogotico, al cui interno è presente un bassorilievo raffigurante Gesù che patisce nell'orto del Getsemani; l'ordine superiore presenta due coppie di piccole paraste doriche con rosone centrale. Sempre sulla facciata una lapide in marmo riporta la seguente iscrizione datata 1885: L'interno è custode di alcune tele di incerta attribuzione. Bibliografia Italo Ferraro, Napoli Atlante della Città Storica - dallo Spirito Santo a Materdei, Oikos ed., Napoli ISBN 978-88-90147821 Voci correlate Chiese di Napoli
Chiesa di San Genesio (Castelveccana)

La chiesa di San Genesio è un edificio religioso di Castelveccana, nella frazione di Sarigo. Storia La costruzione della chiesa iniziò nel corso del XIII secolo, per essere completata nel secolo successivo. Le prime notizie riguardanti una cappella dedicata a San Genesio sono state ritrovate nel Liber Notitiae Sanctorum Mediolani. L'edificio fu sottoposto a numerosi ampliamenti, che l'hanno visto ampliarsi in diverse fasi verso ovest. È del XVI secolo il completamento del rifacimento dell'abside, originariamente a terminazione semicircolare. Nel secolo successivo venne completata la facciata attuale, comprensivo di portico. La chiesa fa parte della parrocchia di Domo, quindi del vicino comune di Porto Valtravaglia. Descrizione Strutturalmente la chiesa comprende un'unica aula a tre campate che porta verso il presbiterio. Le campate sono sormontate da una volta a botte "unghiata". Il campanile si innalza dal presbiterio, in posizione spostata verso il centro abitato. Lungo la parte settentrionale è presente un ciclo di affreschi, risalenti al XVI secolo e probabilmente opera di una bottega di artisti locali. Nonostante le pessime condizioni di conservazione, tra gli affreschi si possono individuare un'Ultima Cena, San Martino in procinto di dividere il mantello, San Rocco e San Sebastiano, oltre a un Cristo fra gli angeli. L'altare a parete in ebano risale al XVII secolo, ed è inserito in un'area presbiteriale delimitata da una balaustra in marmi policromi. Il presbiterio venne successivamente ampliato con la presenza di un tavolo in legno aggiunto nel 1967. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Genesio Collegamenti esterni Chiesa di San Genesio, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa di San Genesio <Sarigo, Castelveccana>, su Le chiese delle diocesi italiane, Conferenza Episcopale Italiana.
Costa Otranto - Santa Maria di Leuca e Bosco di Tricase Regionális Park

A Costa Otranto - Santa Maria di Leuca e Bosco di Tricase Regionális Parkot 2006-ban alapították. Magába foglalja a Salentói-félsziget nyugati oldalát Otranto városától a Santa Maria di Leuca-fokig. Flóra Növényvilágát a mediterrán macchia-félék jellemzik, valamint a magyaltölgy, karmazsintölgy, molyhos tölgy. Fauna Állatvilágának képviselői: reznektúzok, kékes rétihéja, fakó rétihéja, mezei nyúl, halászsas, barátfóka valamint számos endémikus gerinctelen faj. Települései A nemzeti park a következő települések területét öleli fel: Alessano, Andrano, Castrignano del Capo, Castro, Corsano, Diso, Gagliano del Capo, Ortelle, Otranto, Santa Cesarea Terme, Tiggiano és Tricase. Források A WWF Olaszország honlapja
Natuurpark Costa Otranto-Santa Maria di Leuca e Bosco di Tricase

Het Natuurpark Costa Otranto-Santa Maria di Leuca e Bosco di Tricase (Italiaans:Parco naturale regionale Costa Otranto-Santa Maria di Leuca e Bosco di Tricase) is een beschermd natuurpark in Apulië in Italië. Het park werd opgericht in 2006 en is 3180 hectare groot. Het park omvat kustlijn, kapen en grotten. Externe link Officiële website[dode link]
Санта Мария дел Пополо

„Санта Мария дел Пополо“ (на италиански: Santa Maria del Popolo) е католическа църква на ордена на августинците в град Рим, Италия. Разположена е на 300 m от левия бряг на река Тибър, в северния край на площад „Пиаца дел Пополо“. История „Санта Мария дел Пополо“ е изградена на мястото на романска капела (параклис), построена по време на понтификата на папа Паскалий II до топола (populus), растяща до северните врати на Рим, откъдето получава и името си. Съвременната църква е построена от архитектите Бачо Понтели и Андреа Бреньо през 1472 – 1477 година, а през 1655 – 1660 година главната фасада е преработена в бароков стил от Джовани Лоренцо Бернини. Интериор В централния олтар на храма, изработен от Андреа Бреньо, се съхранява известната икона „Санта Мария дел Пополо“. Най-голяма забележителност са капелите на църквата, построени като семейни гробници на знатни римски благородници и духовници. Най-известна е капелата „Киджи“, проектирана от Рафаело за неговия покровител Агостино Киджи. Мозайката в купола на капелата, изоброзяваща Създателя в обкръжението на осемте планети е изработена от Луиджи де Паче през 1516 г., по рисунки на Рафаело. В капелата са и великолепните статуи „Пророк Йона излиза на брега“ от Лоренцето, и „Пророк Данаил с лъвовете“ (1655 – 1657) и „Авакум и ангелът“ (1658 – 1661), последните изваяни от Джовани Лоренцо Бернини, по поръчка на папа Александър VII. Забележителна е и капелата „Черази“, с творби на Анибале Карачи („Възнесението на Богородица“ – 1601 г.) и на Караваджо („Разпятието на Свети Петър“ – 1601 г. и „Свети Павел по пътя към Дамаск“ – 1601 г.). Капелата „Дела Ровере“ е изписана от Пинтурикио, капелата „Чибо“ от Карло Марата, и капелата „Бассо дела Ровере“ – от ученици на Пинтурикио. Литература Claudio Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, pp. 220 – 221 Mauro Quercioli, Rione IV. Campo Marzio, in AA.VV., I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2005, pp. 295 – 299 Guida d'Italia. Roma, Touring Club Italiano, Milano 1993 (ottava edizione) Enzo Bentivoglio, Simonetta Valtieri, Santa Maria del Popolo a Roma. Con una appendice di documenti inediti sulla chiesa e su Roma, Bardi Editore, Roma 1976 AA.VV., Roma, Touring Editore, Milano 2008. ISBN 978-88-365-4134-8 Giovanni Battistelli, Oscar Mischiati, Arnaldo Morelli, Claudio M. Strinati, Organi e cantorie nelle chiese di Roma Roma, Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, 1994. G. Fronzuto, Organi di Roma. Guida pratica orientativa agli organi storici e moderni, Leo S. Olschki Editore, Firenze 2007, pp. 263 – 264. ISBN 978-88-222-5674-4 Галерия Външни препратки Официален сайт
Bazylika Santa Maria del Popolo

Bazylika Santa Maria del Popolo (wł. Basilica Santa Maria del Popolo, łac. Sanctae Mariae de Populo) – tytularna, rzymskokatolicka, bazylika mniejsza znajdująca się na północnym skraju Piazza del Popolo w Rzymie. Obecnie kościół tytularny kardynała Stanisława Dziwisza. Lokalizacja Kościół znajduje się w IV Rione Rzymu – Campo Marzio przy Piazza del Popolo. Historia 1099 – papież Paschalis II nakazuje zburzenie grobu cesarza Nerona, wyrzucenie jego szczątków do Tybru i wzniesienie na miejscu grobu kaplicy ku czci Matki Boskiej 1227 – na miejscu kapliczki powstaje kościół zbudowany na zlecenie papieża Grzegorza IX. Kościół wzniesiono z datków ludu rzymskiego, stąd być może wzięła się jego nazwa. Nazwę można również tłumaczyć tym, że kościół wznosi się niedaleko bramy del Popolo, którą wszystkie ludy wchodziły do Rzymu 1472–1477 – podczas pontyfikatu papieża Sykstusa IV kościół jako jedna z pierwszych rzymskich budowli zostaje przebudowany w stylu renesansowym. Autorem projektu przebudowy, za Giorgio Vasarim przez długi czas przypisywanego Baccio Pontellemu, w świetle współczesnych badań jest Andrea Bregno 1489 – Pinturicchio kończy malowanie fresków w kaplicy rodu Rovere 1516 – zakończenie budowy kaplicy Chigich przez Rafaela 1534 – Sebastiano del Piombo wznosi ołtarz w kaplicy Chigich 1658 – kościół zostaje odnowiony według projektu Berniniego na zlecenie papieża Aleksandra VII Kościół stał się parafialnym w XVI wieku, kiedy papież Pius IV stworzył parafię św. Andrzeja w kościele Sant’Andrea del Vignola, którą powierzył zakonowi augustianów na Piazza del Popolo. W 1587 roku kościół został podniesiony do godności kościoła tytularnego „Sanctae Mariae de Populo”. Architektura i sztuka Kościół zbudowany w kształcie krzyża łacińskiego podzielono na trzy nawy. W ołtarzu głównym znajduje się cudowny obraz Najświętszej Maryi Panny namalowany, jak głosi legenda, przez św. Łukasza. Na obrazie znajduje się napis „Tu honorificenta populi nostri”. Obraz pierwotnie znajdował się w Sancta Sanctorum, przeniesiony został przez papieża Grzegorza IX. Za ołtarzem znajduje się chór zakonny ozdobiony freskami Pinturicchiego. Po prawej stronie od wejścia znajduje się kaplica Venuti, kaplica Cibo, uważana za jedną z najpiękniejszych kaplic w Rzymie, w ołtarzu znajduje się obraz Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej pędzla Carlo Maratta, kaplica Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej i kaplica – ołtarz św. Katarzyny, w krzyżownicy – ołtarz Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny według projektu Berniniego, kaplica św. Łucji oraz kaplica św. Tomasza z Villanueva. Po lewej stronie od wejścia znajduje się kaplice: kaplica Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, kaplica św. Katarzyny, ołtarz w krzyżownicy z obrazem św. Rodziny, kaplica Pana Jezusa Ukrzyżowanego, kaplica Millini, kaplica Chigich. Kardynałowie prezbiterzy Bazylika Santa Maria del Popolo jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sanctae Mariae de Populo). Tytuł ten został ustanowiony 13 kwietnia 1587 roku. Zobacz też tytularne kościoły kardynalskie Przypisy Linki zewnętrzne Santa Maria del Popolo na Churches of Rome. (ang.).
Santa Maria del Popolo

Santa Maria del Popolo är en renässans- och barockkyrka och därtill mindre basilika vid norra änden av Piazza del Popolo i Rom, vid den forna stadsporten Porta Flaminia där den romerska vägen Via Flaminia tog sin början. Santa Maria del Popolo är sedan år 1587 titelkyrka. Den nuvarande kardinalprästen är Stanisław Dziwisz. Historia Kyrkan byggdes ursprungligen vid stadens norra port under påven Paschalis II 1099 för att kejsar Nero, som antas ligga begraven i närheten, spökade i området. Kyrkan utvidgades 1227 och byggdes om helt 1472–1477. Kyrkans fasad är utförd i ungrenässansstil och tillskrivs Andrea Bregno. Interiör Kyrkans interiör är utförd i ungrenässansstil från 1400-talet. Absiden ritades av Donato Bramante och är ett av hans tidigaste verk i Rom. Valvet har fresker som är målade av Pinturicchio 1508–1509. Cappella Cerasi I Cerasikapellet finns två målningar av Caravaggio: Pauli omvändelse och Petri korsfästelse. Altartavlan föreställande Jungfru Marie himmelsfärd är ett verk av Annibale Carracci. Cappella Chigi Chigikapellet beställdes av bankiren Agostino Chigi. Kapellet byggdes och dekorerades av Rafael 1513–1516. Agostinos och hans bror Sigismondos gravar är utförda i pyramidform och där finns även Berninis skulpturer Habackuk och ängeln samt Profeten Daniel. Församling Till församlingen Santa Maria del Popolo hör följande kyrkobyggnader: Santa Maria del Popolo Santa Maria dei Miracoli Santa Maria di Montesanto Referenser Noter Tryckta källor De' Caterina, Maria Clara (Maggio 1995). ”Santa Maria del Popolo” (på italienska). Roma Sacra: guida alle chiese della città eterna (Roma: Cosmofilm) (1): sid. 12–28. ISSN 1126-6546. Tylenda, Joseph N. (1993) (på engelska). The Pilgrim's Guide to Rome's Principal Churches. Collegeville, Minnesota: Liturgical Press. ISBN 0-8146-5016-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Santa Maria del Popolo.