NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ortygia

Ortygia (Italiaans: Ortigia) is een eiland in de Siciliaanse stad Syracuse, waarop het historische centrum van de stad is gesitueerd. Het eiland heeft een oppervlakte van een kleine vierkante kilometer en heeft ongeveer 4.500 inwoners. In het noordwesten wordt het eiland slechts door een enkele meters brede doorvaart, die door drie bruggen wordt overspannen, van het vasteland van Sicilië gescheiden. Griekse mythologie In de Griekse mythologie is Ortygia een drijvend eiland dat volgens de legende ontstond uit de sterrengodin Asteria (aster betekent "ster"), de dochter van de titanen Coeus en Phoebe, de zuster van Latona en de moeder van Hekate. Zij had namelijk Zeus' liefdesbetuigingen afgewezen, en werd daarom in een kwartel (ortyx) veranderd. Ze stortte zich in zee en veranderde toen in het drijvende eiland Ortygia. Ortygia werd uiteindelijk door Poseidon met vier zuilen in de bodem van de zee vastgezet, waardoor het huidige eiland in Syracuse ontstond. Op die manier kon Leto Apollon en Artemis baren. Apollon was namelijk een kind van Leto en Zeus, en dus wilde geen enkel land Leto ontvangen uit vrees voor Zeus' echtgenote, Hera. Hier werd dus, aan de voet van de berg Kynthos, na negen dagen lijden de goddelijke tweeling geboren onder een palmboom. De godin Themis reikte de pasgeboren Apollon nectar en ambrosia, waarop hij terstond tot een schoon en krachtig jongeling opwies en uitriep: "de cither zal mij dierbaar zijn en de boog, en aan de mensen zal ik verkondigen de onbedrieglijke wil van Zeus". Geheel Delos schitterde bij de geboorte van de god met een glansrijk licht en droeg van die tijd af zijn naam van Delos, d.i. "het duidelijk zichtbare" eiland te recht; het werd, zoals een dichter het uitdrukt, "het gesternte van de donkere aarde". Joodse wijk Aan de oostzijde van Ortygia ligt de Joodse wijk, Giudecca geheten. Hier bevonden zich de synagoge, het Joods kerkhof en de mikwes.
Ortygia

Ortygia (wł. Ortigia) – wyspa, znajdująca się we Włoszech, w regionie Sycylia. Wyspa należy do miasta Syrakuzy. Z Sycylią połączona jest mostem Ponte Nuovo. Historia Według historyków Ortygia była zamieszkana już w XIV wieku p.n.e. Dzisiejsze zabudowania zostały wzniesione około VIII wieku p.n.e., kiedy Grecy na wyspie założyli swoją kolonię. Początkowo rozwijała się ona tylko na Ortygii. Dwa wieki później Syrakuzy zaczęły rozbudowywać się w głąb lądu. Ortygia przez cały okres panowania Greków pozostała głównym centrum Syrakuz. Na wyspie budowano świątynie, pałace władców, wzniesiono port, a miasto otoczono murami. W V wieku p.n.e. Syrakuz Gelon wzniósł na wyspie świątynię Ateny. W 212 roku p.n.e. miasto zajęli Rzymianie i ustanowili w nim gubernatora całej Sycylii. Po upadku Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego Syrakuzy straciły na znaczeniu i przestały być ważnym ośrodkiem handlu morskiego. W okresie bizantyjskim miasto przeżyło okres rozwoju, podczas którego zostało ponownie ufortyfikowane. W IX wieku najazd Arabów wyniszczył miasto. W XVI wieku Karol V zdecydował się przekształcić wyspę w ufortyfikowaną twierdzę. Do tego celu użyto m.in. kamieni i innego budulca z antycznych zabytków znajdujących się w lądowej części Syrakuz. W 1693 roku na Ortygii doszło do trzęsienia ziemi, które zniszczyło dużą część zabudowy. Geografia Ortigia to wyspa położona na wschodnim wybrzeżu Sycylii na morzu Jońskim. Wyspa ta ma ok. 1 km długości i ok. 0,5 km szerokości. Zabytki Zabytki Ortygii: Duomo Artemision Santa Lucia alla Badia Castello Meniance Plazzo Bellomo Forte Vigliena San Giovanni Battista San Filippo Apostolo Dzielnica Arabska Świątynia Apolla Główne ulice Ortygii: Via Vittorio Veneto Via Roma Via della Maestranza Zobacz też Syrakuzy Sycylia Przypisy
Ortígia (Siracusa)

Ortígia é uma pequena ilha italiana onde se encontra o centro histórico de Siracusa, Sicília. Segundo a lenda, recebeu o nome de Ortígia quando os deuses a deram a Ártemis; as ninfas da ilha fizeram brotar a fonte de Aretusa para agradar Ártemis. Em uma outra versão, a ninfa Aretusa, fugindo de Alfeu, foi parar nesta ilha, onde se transformou na fonte. Referências
Ортиджа

Орти́джа, Ортигия (итал. Ortigia, сиц. Ortìggia) — остров Ионического моря в бухте у восточного побережья Сицилии. В древности на острове стоял город-государство Сиракузы, один из крупнейших и богатейших на берегах Средиземного моря. С конца XIX века современный город Сиракузы с островом соединяют два моста. Топоним может быть переведён с греческого как «Перепелиный остров». Название было дано древними греками из-за присутствия перепелов и других мелких птиц. До начала греческой колонизации остров населяли сикулы. Стратегическое положение острова веками делало его яблоком раздора. В III веке до н. э. Сиракузы перешли под контроль Римской республики. Примечания
Ortygia

Ortygia (grekiska Ortygia ’Vaktelön’) är en ö inom staden Syrakusa på Sicilien och är även dess äldsta stadsdel. Enligt den grekiska mytologin är Ortygia Apollos och Artemis födelseort. Ortnamnet finns i Aitolien, Delos och just i Syrakusa, Sicilien. Källor
Ортіджія

Ортіджія (сиц. Ortìggia) — невеликий острів у бухті, поруч із містом Сіракуза. Місто з островом поєднують 3 мости. Давньогрецька міфологія Ортігія (грец. Ortygia) — первісна назва острова Делос; Ортігія — одне з імен богині Артеміди, що народилася на цьому острові. Література Словник античної міфології. — К.: Наукова думка, 1985. — 236 сторінок.
Stazione di Naro

La stazione di Naro era una stazione ferroviaria posta al km 26+900 della linea Agrigento-Naro-Licata. Serviva il centro abitato di Naro. Storia La stazione venne costruita nel corso della realizzazione della ferrovia a scartamento ridotto per collegare il grosso centro a Canicattì e ad Agrigento e venne aperta il 28 febbraio 1911 in concomitanza con l'apertura della prima tratta, di circa 17 km, Canicattì-Naro. La tratta Canicatti-Naro, inizialmente progettata come parte della linea Agrigento-Canicattì, divenne successivamente una diramazione della stessa, in quanto il tronco Agrigento-Naro, aperto nel 1921, andò a collegarsi al tronco già esistente nella stazione di Margonia invece che in quella di Naro, con i treni che per andare da Agrigento a Canicattì erano costretti a invertire il senso di marcia con l'aggravio di un grossa perdita di tempo per il regresso dei treni provenienti da Naro per i servizi Girgenti-Naro-Canicattì in quanto, sebbene la linea si diramasse in corrispondenza della stazione di Margonia, le relazioni erano impostate secondo la direttrice Naro - Margonia - Canicattì, utilizzando il tratto Naro-Margonia in comune con la linea per Licata. La stazione sorgeva a circa un km dal centro abitato, in posizione sottostante. La stazione venne chiusa nel 1959 assieme a tutta la ferrovia. Il fabbricato della stazione, ben conservato è utilizzato come casa cantoniera dall'ANAS. Strutture e impianti La stazione consisteva di un fabbricato a due elevazioni di stile ferroviario classico al quale, sul lato ovest, era affiancato un edificio per alloggi e una torre dell'acqua per l'uso corrente e la rifornitura delle locomotive. A fianco, dal lato est, era presente il magazzino merci con una gru a mano. Il piazzale binari era costituito da tre binari passanti per il servizio movimento treni e tre binari tronchi per la sosta dei veicoli. Immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Naro Collegamenti esterni Ferrovia Agrigento Centrale - Agrigento Bassa - Margonia - Licata, su ferrovieabbandonate.it.
Circuit de Cremona

El circuit de Cremona, anomenat oficialment, en anglès, Cremona Circuit Angelo Bergamonti, és un circuit de curses de 3,768 km situat a prop de San Martino del Lago, a la província de Cremona de Llombardia (Itàlia). Es va inaugurar el 7 de juliol del 2011 amb el nom de Circuito di San Martino del Lago, el qual va mantenir fins al 2015 en què es va canviar per l'actual en homenatge al pilot de motociclisme llombard Angelo Bergamonti, natural de la localitat propera de Gussola. Traçat El circuit feia originalment 3,450 km de llarg. Entre gener i abril del 2021, la pista es va ampliar a 3,702 km seguint les directrius del dissenyador de circuits italià Jarno Zaffelli. El 26 d'octubre de 2023 es va anunciar que el circuit entraria al calendari del Campionat del Món de Superbike el 2024 amb un contracte de cinc anys. A ran d'això, la pista es va reasfaltar i ampliar dels seus 3,702 km a 3,768, alhora que es construí una nova tribuna. Referències Enllaços externs Circuit de Cremona - Lloc web oficial (italià) (italià)
Cremona Circuit

Der Cremona Circuit „Angelo Bergamonti“ ist eine Motorsport-Rennstrecke in der Nähe von San Martino del Lago in der italienischen Provinz Cremona. Geschichte Die Strecke wurde am 7. Juli 2011 eingeweiht und war anfangs als Rennstrecke von San Martino del Lago bekannt. Im Jahr 2016 erhielt sie den Namen Cremona Circuit „Angelo Bergamonti“, benannt nach dem in der Nähe geborenen Motorradrennfahrer. Ursprünglich war sie 3450 Meter lang und wurde zwischen Januar und April 2021 basierend auf einem Entwurf des Designers Jarno Zaffelli auf 3712 Meter verlängert. Veranstaltungen Ab 2024 wird die Strecke Teil des Kalenders der Superbike-Weltmeisterschaft sein. Für diese Veranstaltung wird sie neu asphaltiert und auf eine Länge von 3792 Metern erweitert, wobei eine neue Tribüne gebaut wird. Weblinks Cremona Circuit auf Rennstreckendatenbank Racing-Circuits.Info (englisch) Cremona Circuit auf Eventdatendank Racing-Calender.net (englisch)
Cremona Circuit

Cremona Circuit is a 3.768 km (2.341 mi) hard-surfaced race track used for motor racing near San Martino del Lago, Lombardy, Italy, about 25 km (16 mi) east of Cremona. It was inaugurated on 7 July 2011, and named as Circuito di San Martino del Lago until 2015. The circuit was originally 3.450 km (2.144 mi) long. The track was extended to 3.702 km (2.300 mi) in January–April 2021, based on design by the Italian circuit designer Jarno Zaffelli. Superbike World Championship On 26 October 2023, it was announced that the circuit would enter the Superbike World Championship calendar in 2024 with a five-year contract. The track was resurfaced and extended from 3.702 to 3.768 km (2.300 to 2.341 mi), and a new grandstand was built. Layout history Events Current August: Sidecar World Championship, Alpe Adria International Motorcycle Championship September: Superbike World Championship, Supersport World Championship, Sportbike World Championship, CIV Superbike Championship Former FIM Women's Circuit Racing World Championship (2024–2025) Lap records As of May 2025, the fastest official race lap records at the Cremona Circuit are listed as: Fatalities Gabriele Cottini - 2025 Dunlop Cup 600 Supersport References External links Official website
Circuit de Cremona

Le circuit de Crémona est une piste de course à revêtement dur de 3,768 km utilisée pour les courses automobiles près de San Martino del Lago, en Lombardie, en Italie. Le circuit a été inauguré le 7 juillet 2011 sous le nom de Circuito di San Martino del Lago jusqu'en 2015. Le circuit avait à l'origine une longueur de 3,450 km. Après certaines rénovations, il a été étendu à 3,702 km en janvier-avril 2021, d'après les plans du concepteur de circuits italien Jarno Zaffelli. Championnat du monde de Superbike Le 26 octobre 2023, il a été annoncé que le circuit entrerait dans le calendrier du championnat du monde de Superbike en 2024 avec un contrat de cinq ans. La piste a été refaite et étendue de 3,702 à 3,768 km (2,300 à 2,341 mi), et une nouvelle tribune a été construite. Événements Actuels Mai: Superbike World Championship, Supersport World Championship, Championnat du monde Féminin de Moto Anciens Alpe Adria International Motorcycle Championship (2021–2022) Résultats World SuperBike Championnat du monde de Supersport Championnat du monde Féminin de Moto Records du tour En mai 2025, les records officiels du tour le plus rapide sur le circuit de Crémone sont les suivants : Références Liens externes (it + en) Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du sport automobile Portail des sports motocyclistes Portail de la Lombardie
Cremona Circuit

Het Cremona Circuit "Angelo Bergamonti" is een permanent circuit nabij de Italiaanse stad San Martino del Lago. Geschiedenis In maart 2011 werd begonnen met de bouw van het circuit, dat op 7 juli 2011 officieel geopend werd. Tot 2015 droeg het circuit de naam Circuito di San Martino del Lago. Oorspronkelijk had het een lengte van 3,450 kilometer. Tussen januari en april 2021 vonden werkzaamheden plaats, waardoor het circuit verlengd werd naar 3,702 kilometer. Deze layout was gebaseerd op een ontwerp van de Italiaanse ontwerper Jarno Zaffelli. In 2024 werd er een nieuwe asfaltlaag op het circuit gelegd en kwam er een nieuwe tribune. Tevens werd de omloop opnieuw iets verlengd naar 3,768 kilometer. Circuit Het circuit bestaat uit 13 bochten, zeven naar links en zes naar rechts en loopt tegen de klok in. Het complex is vernoemd naar Angelo Bergamonti, een motorcoureur die in de buurt van de locatie van het circuit opgroeide die in 1970 tweemaal een Grand Prix won. Naast het circuit ligt ook een kartbaan. Evenementen Het circuit werd voornamelijk voor Italiaanse races gebruikt. In 2021 en 2022 was het gastheer van het Alpe Adria International Motorcycle Championship. Op 26 oktober 2023 werd aangekondigd dat er vanaf 2024 vijf jaar lang races in het kader van het wereldkampioenschap superbike, het wereldkampioenschap Supersport en het FIM Women's Circuit Racing World Championship verreden zouden worden. Externe links Officiële website Profiel van het circuit op racingcircuits.info
Stazione di Torre di Gaffe

La stazione di Torre di Gaffe era una fermata ferroviaria posta al km 52+200 della soppressa ferrovia Agrigento-Naro-Licata a servizio del villaggio adiacente alla Torre di Gaffe. Storia La fermata venne aperta all’esercizio il 7 ottobre 1915 in concomitanza con l’apertura dell’ultima tratta di linea fino a Licata ed era posta in posizione elevata, a circa 51 m s.l.m., rispetto alla spiaggia, nei pressi della torre costiera di avvistamento denominata Torre di Gaffe, edificata nella prima metà del XVI secolo posta in posizione dominante rispetto alla costa, al centro del golfo che va da Punta Tenna a Rocca San Nicola, posta a difesa del feudo del Duca delle Gaffe e del ricco entroterra agricolo. Il fabbricato della ex fermata, abbandonato è tuttavia in discreto stato di conservazione, mentre l'adiacente ex magazzino merci in stato di abbandono è in condizione fatiscenti. Il tracciato della linea ferrata nelle adiacenze della stazione è rintracciabile come strada campestre sterrata. mentre allontanandosi restano poche tracce in quanto coperte dalle costruzioni abitative e turistiche. All'epoca in cui la fermata era operativa nelle adiacenze della stazione vi erano alcune costruzioni abitative e rurali e nelle vicinanze della Torre di Gaffe vi erano una casermetta della Guardia di Finanza e, adiacente alla torre la Chiesetta di S. Giusippuzzu di Gafi, ancora oggi presente. Strutture e impianti La stazione consisteva in un binario di circolazione e un casello. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Torre di Gaffe Collegamenti esterni Ferrovia Agrigento Centrale - Agrigento Bassa - Margonia - Licata, su ferrovieabbandonate.it.
Porta San Sebastiano

Die Porta San Sebastiano (die antike Porta Appia) ist ein Stadttor der Aurelianischen Mauer in Rom. Direkt hinter dem Tor steht der Drususbogen, der zum Aquädukt Aqua Marcia gehörte. Durch das Stadttor führt die Via Appia, die an der Porta Capena begann. Unmittelbar am Tor beginnt der außerhalb der Stadtmauern verlaufende Teil der Via Appia Antica. Das gewaltige Tor wurde fünfmal umgebaut. Ursprünglich öffneten sich zwei identische Bögen zwischen zwei halbrunden Türmen. Beim Umbau durch Kaiser Honorius, 401 bis 402, wurden die inzwischen erweiterten und verstärkten Türme sowie der Mittelteil um eine Etage aufgestockt. Wie die Porta Latina war auch dieses Tor durch zwei Torflügel und ein Fallgitter gesichert. Belisar, der Feldherr des oströmischen Kaisers Justinian I., baute nach seiner Besetzung Roms im Jahre 536 das Tor unter Verwendung der vorhandenen Marmorquadern aus und versah es mit den beiden starken halbrunden Seitentürmen. In den Türmen ist das Museo delle Mura (Stadtmauermuseum) untergebracht. Bilder Einzelnachweise Weblinks
Porta San Sebastiano

La Porta San Sebastiano (en français, Porte Saint Sébastien), également appelée Porta Appia, est une porte antique de Rome, construite en 9 av. J.-C. pour l'Arc de Drusus, sur la partie interne du mur et incorporée vers 270 dans le mur d'Aurélien. Située au sud-est de la ville entre la Porta Latina et la Porta Ardeatina, elle se trouve de nos jours dans le rione de Celio. Ouvrant sur la via Appia, elle est la plus grande et la mieux conservée de toutes les portes de Rome. Historique L'arc de Drusus, situé sur la partie interne du mur, fut construit après la mort du consul Nero Claudius Drusus en 9 av. J.-C., mais les sources sont incertaines. Il soutenait alors l'Aqua Antoniniana. Cet arc, restauré sous Aurélien, a été incorporé en 275 au mur d'Aurélien formant alors une contre-porte interne, séparée de quelques mètres par un couloir de la porte principale défensive externe construite à cette occasion. Cette porte, composée de deux tours semi-cylindriques posées sur des contreforts massifs couverts de travertin, possédait à l'origine deux entrées. En 401-402, lors de la restauration du mur d'Aurélien sous Flavius Honorius, la Porta San Sebastiano ne possède plus qu'un seul arc externe. Au cours des siècles, la porte subit de nombreuses restaurations et restructurations, notamment lors de l'entrée de Charles Quint dans Rome le 5 avril 1536 à l'occasion de laquelle Antonio da Sangallo le Jeune la transforma en véritable arc de triomphe en l'honneur du souverain. Inscriptions Inscription du XIVe siècle, sur la face externe de la porte Saint-Sébastien : ANNO DNI MCCC XXXVII INDICTIONE XI MENSE SEPTEM BRIS DIE PENVLTIM A IN FESTO SCI MICHA ELIS INTRAVIT GENS FORASTERA MVRI A ET FVIT DEBELLA TA A POPULO ROMA NO QVI STANTE IA COBO DE PONTIA NIS CAPITE REG IONIS Anno domini MC(CCX)XVII, indictione XI, mense septembris die penultima, in festo sancti Michælis, intravit gens forastera muria et fuit debellata a populo Romano qui stante Iacobo de Pontianis capite regionis. « En l'an de grâce 1327, indiction XI, mois de septembre, avant-dernier jour, le jour de la fête de saint Michel, des étrangers entrèrent dans la ville et furent vaincus par le peuple romain ici même, avec Giacomo de' Ponziani, chef du district. » Vues de la Porta San Sebastiano Liens externes Musée des murs Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Rome antique Portail de Rome
Ворота Святого Себастьяна

Ворота святого Себастьяна (лат. Porta San Sebastiano, также Porta Appia) — самые большие и наиболее сохранившиеся городские ворота античного Рима, являвшиеся частью стены Аврелиана. Античные ворота назывались Порта-Аппия, так как от них начиналась Аппиева дорога. Первоначально низкое сооружение с двумя воротами было в V веке из соображений безопасности перестроено до 3-х этажей и одного прохода, были достроены две башни и зубцы. В раннехристианский период ворота получили новое название в честь мученика Себастьяна, так как паломники ходили по Аппиевой дороге к базилике Сан-Себастьяно-фуори-ле-Мура и катакомбам св. Себастьяна, расположенным недалеко от ворот. Примечания Ссылки Медиафайлы по теме Ворота святого Себастьяна на Викискладе Литература Poeschel, Sabine. Rom. Kunst und Geschichte von der Antike bis zur Gegenwart. — München: Artemis, 1990. — ISBN 3-7608-0789-5.
Ворота святого Себастьяна

Брама святого Себастьяна (лат. Porta San Sebastiano, також Porta Appia) — найбільша та найліпше збережена міська брама давнього Рима, були частиною стіни Авреліана. Історія Антична брама називалась Порта Аппія, тому що від неї починалася Аппієва дорога. Спочатку це була низька споруда з двома брамами. У V столітті з міркувань безпеки перебудована до трьох поверхів та одного проходу, було добудовано дві вежі й зубці. У ранньохристиянський період брама отримала нову назву на честь мученика Себастьяна, оскільки прочани ходили Аппієвою дорогою до базиліки Сан Себастьяно фуорі ле Мура і до катакомб св. Себастьяна, розташованих біля неї. Зараз у будівлі розташовано Музей Муру. Вхід до музею безкоштовний. Галерея Надпис на брамі На лицьовій стороні брами є надпис датований XIV ст.: ANNO DNI MC… XVII INDICTIONE: XI MENSE SEPTEM: BRIS DIE PENULTIM: A IN FESTO SCI MICHA: ELIS INTRAVIT GENS: FORASTERA MURI: A ET FUIT DEBELLA: TA A POPULO ROMA: NO QUI STANTE IA: COBO DE PONTIA: NIS CAPITE REG: IONIS Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Ворота святого Себастьяна Ворота Святого Себастьяна info.roma.it [Архівовано 13 липня 2015 у Wayback Machine.]
Ostia Synagogue

The Ostia Synagogue is an ancient former Jewish synagogue and archaeological site, located in ancient Ostia, the seaport of Imperial Rome, in modern-day Lazio, in Italy. It is one of the oldest synagogues in the world, the oldest synagogue in Europe and the oldest mainstream Jewish synagogue yet uncovered outside the Land of Israel. The synagogue building dates from the reign of Claudius (41–54 AD) and continued in use as a synagogue into the 5th century AD. Architecture Dating There is a scholarly debate about the status of the synagogue building in the 1st century AD, with some maintaining that the building began as a house only later converted to use as a synagogue, and others arguing that it was in use as a synagogue from the 1st century. Construction In its earliest form, the synagogue featured a main hall with benches along three walls; a propylaeum or monumental gateway featuring four marble columns; and a triclinium or dining room with couches along three walls. There was a water well and basin near the entryway for ritual washings. The main door of the synagogue faces the southeast, towards Jerusalem. An aedicula, to serve as a Torah Ark, was added in the 4th century AD. A donor inscription implies that it replaced an earlier wooden platform donated in the 2nd century AD, which itself had been replaced by a newer Ark donated by one Mindus Faustus in the 3rd century AD. Gallery See also Historic synagogues History of the Jews in Italy List of synagogues in Italy List of oldest synagogues in the world References External links Media related to Synagogue of Ostia at Wikimedia Commons Official website