NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Porta Ognissanti

La Porta Ognissanti (Omnium Sanctorum en latin, également appelée Porta Portello Nuovo ou Porta Venezia) est l'une des portes encore existantes à l'intérieur des murs de Padoue au XVIe siècle, construits par la république de Venise. Histoire et description La porte en question remonte à 1519, année où elle a remplacé la porte du Portello Vecchio, située dans l'actuelle Via San Massimo. Elle a des caractéristiques assez différentes par rapport aux autres portes de Padoue de la même période. Sur la façade qui surplombe la ville, elle est ornée de pierre blanche d'Istrie, de quatre paires de colonnes surmontées tour à tour d'une architrave agrémentée de quatre boulets de trachyte. À côté de la base du pont opposé sur le canal Piovego à trois arches, deux lions de pierre blanche montent la garde en permanence. Dans l'ensemble, c'est un bâtiment qui cache très bien sa nature de garnison tactique. Aujourd'hui encore, certaines plaques commémorant les origines antiques de la ville sont encore lisibles, tout en louant sa bonne gouvernance. Depuis 1535 une horloge se détache d'une sorte de « tourette » (vaguement semblable à celle du palais du Quirinal à Rome), en pierre de Nanto, constituant le sommet de l'ensemble de l'édifice. Le Portello présentait le bas-relief d'un lion marcien, typique de ces portes. Détaché par des soldats français après la chute de Venise en 1797, il est jeté dans le canal adjacent. Récupéré, il est vendu aux enchères et racheté par la compagnie d'assurances Generali qui l'a entre-temps adopté comme symbole de l'entreprise. Il est maintenant intégré dans la façade du bâtiment Generali à Rome, en face du Palazzo Venezia. Galerie Notes (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Porta Ognissanti » (voir la liste des auteurs). Bibliographie Giuliana Mazzi, Adriano Verdi, Vittorio Dal Piaz, Les murailles de Padoue, éditeur Il Poligrafo, Padoue, 2002 (ISBN 88-7115-135-6). Alessandro Baldan, Étude historique et artistique de la Riviera de la Brenta (de Fusina à Portello di Padova), Éditions Bertato, Villa del Conte, 1995. Articles connexes Porta Altinate Porta Molino Murailles de Padoue Autres projets Liens externes (it) « Comitato Mura di Padova » (it) « Foto delle Mura di Padova » (it) « Foto delle Porte della città di Padova » Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Renaissance Portail de la Vénétie
Porta Ognissanti

De Porta Ognissanti is een 16e-eeuwse stadspoort in de Noord-Italiaanse stad Padua, in de regio Veneto. De stadspoort werd gebouwd ten tijde van het bestuur der republiek Venetië. De stadspoort staat aan de oudere middeleeuwse stadsmuur en de brug over het Canale Piovego. Ten noorden van de Porta Ognissanti, aan de overzijde van het kanaal, bevindt zich de universiteit van Padua. De reiziger die vanuit Venetië kwam, de hoofdstad van de gelijknamige republiek, kwam aan in Padua aan de Porta Ognissanti. Vandaar is deze poort rijkelijk versierd, vergeleken met andere stadspoorten van Padua. Naam De stadspoort Porta Ognissanti of Porta Portello (Nuovo) heeft de naam overgenomen van twee middeleeuwse stadspoorten die gesloten werden in de 16e eeuw en later gesloopt. Deze twee bouwwerken stonden verderop aan de oostzijde van de stad, op wandelafstand. Het oorspronkelijke plan om aan de oostzijde een fort te bouwen, is nooit gerealiseerd. De oude Porta Ognissanti of in het Latijn Porta Omnium Sanctorum of Poort der Allerheiligen bevond zich aan de huidige straat Ponte Ognissanti en de gelijknamige kerk Chiesa di Ognissanti. De oude Porta Portello (Vecchio) bevond zich aan de straat Via Santo Massimo. De twee oude stadspoorten werden gesloten respectievelijk in 1509 en 1519. De Venetianen spraken ook wel van de Porta Venezia. Historiek De republiek Venetië liet de (nieuwe) Porta Ognissanti bouwen in het begin van de 16e eeuw. Ze verving een kleinere poort op die plek aan het Canale Piovego; onder het wateroppervlak zijn restanten bewaard. In 1519 huldigde Marcantonio Loredan, kapitein van het Venetiaanse landleger, de stadspoort in. De buitenste gevel ofwel de gevel aan de kanaalzijde is afgewerkt met witte natuursteen uit Istrië. Vier rijen van twee zuilen verdelen het oppervlak in drie delen: het centrale deel met de doorgang en de twee laterale delen. Het geheel is afgewerkt met aanduidingen van het glorieuze verleden van de republiek Venetië. In 1535 werd een torentje toegevoegd met een klok. In 1784 werd de houten brug afgebroken. Een stenen brug kwam in de plaats, afgewerkt met versierselen en een torentje aan de overzijde van het kanaal. Canaletto tekende nog de stadspoort in de laatste jaren dat er nog een houten brug stond (circa 1750). De stenen brug heeft de gelijkgrondse versieringen van de Porta Ognissanti weggeborgen aan de kanaalzijde. In de 20e eeuw huisvestte de Porta Ognissanti een elektrische transformatorcabine om de openbare verlichting in Padua te voeden.
Porta Palio, Verona

Porta Palio is a gate or portal of the former outer medieval walls of the city of Verona, Italy. It was designed and built during 1550–1561 by the architect Michele Sanmicheli. The robust Doric columns give the structure elegance and convey strength. The site previously had a medieval portal, called the Palio gate because it was used during a race. References See also Porta Borsari Porta Leoni Porta Nuova, Verona
Porta Palio

La Porta Palio est une porte - ou un portail - des anciens murs médiévaux extérieurs de la ville de Vérone, en Italie. Elle a été conçue et construite de 1550 à 1561 par l'architecte Michele Sanmicheli. Les robustes colonnes doriques donnent à la structure élégance et force. Le site comportait auparavant un portail médiéval, appelé la porte du Palio car elle était utilisée pendant une course de chevaux, qui passait dessous. Voir aussi Porta Vescovo Porta San Zeno Porta Nuova Porta San Giorgio Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Renaissance Portail de la Vénétie
Порта Палио

Порта Палио (итал. Porta Palio — Врата ристалищ) — городские ворота в Вероне, северная Италия (область Венето), построены в 1547—1557 годах выдающимся веронским архитектором Микеле Санмикели вместе с Порта Нуова в качестве оборонительного укрепления города. Изначально назывались Порта Сан Систо (Врата Святого Сикста). Поводом для нового названия стали проводившиеся поблизости традиционные городские ристалища (конные состязания) — palio, упоминаемые, в частности, Данте Алигьери в XV песне «Ада». История Ворота являются важным памятником истории и архитектуры города Верона, связанным с ренессансной темой военного триумфа у городских ворот, идеей «Укреплять и украшать» (лат. Мunire et ornare). Решение построить в этом месте новые укреплённые ворота было принято в 1530-х годах герцогом Франческо Мария I делла Ровере, так как его беспокоило положение слабых средневековых ворот, расположенных на важном направлении вдоль античной дороги Виа Постумия, ведущей к центру города. В октябре 1530 года ответственным за укрепления Вероны (inzener sopra le Fabriche) был назначен веронский инженер-фортификатор и архитектор Микеле Санмикели. Его проект включал создание трёх городских ворот: первыми были Порта-Нуова (1532), за которыми последовали Порта Сан-Дзено (1541) и Порта Палио. Однако проект Порта Палио был отложен и возобновлён только в 1550 году, официальное открытие всё ещё незавершённой постройки состоялось в 1561 году. Архитектура Особенностью Порта Палио являются различные фасады: фасад с внешней дороги имеет один арочный проём (и две боковые двери) и облицован рустом, а фасад со стороны города, облицован веронским туфом, имеет сдвоенные рустованные полуколонны дорического ордера и пять арочных проёмов, которые образуют в толще ворот внутреннюю галерею перекрытую крестовыми сводами. Санмикели планировал построить и второй этаж (для размещения оборонительной артиллерии), но это не было осуществлено. Ранее ворота были оборудованы деревянными разводными мостами, пересекавшими крепостной ров. Суровый стиль внешнего фасада объясняют теорией архитектора Себастьяно Серлио: крепостные ворота призваны обозначать границу между городом и сельской местностью (suburbana), поэтому изнутри постройка должна казаться произведением природы, а со стороны сельской местности — делом рук человека. Для тех, кто прибывает в город, монументальные ворота также являются началом пути, который через длинную прямую ось соединяет их с веронскими древностями: Аркой Гави, воротами Борсари и, наконец, с площадью Пьяцца делле Эрбе, где когда-то был римский форум. Однако эта же перспектива ведёт к постройкам эпохи Возрождения, работой Санмикели: Палаццо Каносса и Палаццо Бевилаква. Примечания См. также Порта Борсари Порта Леони Порта Нуова
Porta Pretoriana (Aosta)

La Porta Pretoriana, talvolta Porte pretoriane o Porta pretoria (in latino Porta Prætoria, in francese, Porte(s) prétorienne(s)), è la porta cittadina di ingresso orientale della città romana di Augusta Prætoria Salassorum (oggi Aosta). Storia Costruita nel 25 a.C., si trova tuttora in eccellente stato di conservazione ed è formata da due serie di archi - uno maggiore centrale e due minori laterali - che racchiudono una piazza d'armi. Su entrambi gli archi sono visibili i camminatoi delle sentinelle. L'arco centrale, che misura circa 7 metri di luce, era destinato al passaggio dei carri, mentre i due laterali, larghi 2,65 metri, a quello dei pedoni. I tre varchi orientali erano un tempo chiusi da cancelli levatoi. Le due torri difensive a base rettangolare sono state rimaneggiate nel corso del tempo; quella settentrionale in modo più evidente, mentre quella meridionale conserva ancora intatte alcune caratteristiche architettoniche romane. Nel medioevo venne costruita una cappella alla sommità dell'arco centrale orientale, menzionata sin dal XII secolo, sotto la quale si trovava un forno per la cottura del pane. I segni scuri sulla pietra testimoniano ancora oggi della presenza di questo forno. La Porta Pretoriana è costituita da blocchi di pietra fissati con ardesia frantumata estratta dal fondale della Dora Baltea che nell'età romana ne era ricca. Nel 2012 è stata avviata una campagna di scavi, terminata nel 2013, per portare alla luce l'originale pavimentazione dell'epoca di costruzione, posta a circa 2,5 metri sotto l'attuale livello stradale. Il suolo è stato sostituito con dei ponti per permettere di vedere l'altezza originale. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Porta Pretoria Collegamenti esterni
Преторианские ворота

Преториа́нские воро́та (итал. Porte pretoriane, фр. Porte(s) prétorienne(s), лат. Porta Prætoria) — восточные въездные городские ворота древнеримского города Августа Претория Салассорум (ныне — Аоста). История Ворота были построены в 25 году до н. э. на дороге, ведущей примерно с запада на восток, и до сих пор находится в хорошем состоянии. Состоят из двух серий арок — большой центральной и двух меньших боковых, — которые окружают плац. Центральная арка шириной около 7 метров предназначалась для проезда телег, а две боковые шириной 2,65 метра — для пешеходов. Серия арок с восточной стороны ворот когда-то была закрыта подъёмными воротами. По бокам ворот расположены две оборонительные башни прямоугольной формы. Со временем они были реконструированы; северная более явно, в то время как южная всё ещё сохраняет в неприкосновенности некоторые римские архитектурные черты. В Средние века на вершине центральной восточной арки, была построена часовня, упоминаемая с XII века, под которой находилась печь для выпечки хлеба. Темные следы на камне до сих пор свидетельствуют о наличии этой печи. Преторианские ворота состоят из каменных блоков, скрепленных измельчённым сланцем, добытым со дна реки Дора-Бальтеа, которое в римские времена было богато сланцем. В 2012—2013 годах были проведены археологические раскопки с целью раскрытия выявленного первоначального тротуарного покрытия периода строительства, расположенного примерно на 2,5 метра ниже нынешнего уровня дороги. Покрытие было заменено мостками, чтобы можно было видеть тротуары римского времени. Фотогалерея Примечания Ссылки (фр.) Древнеримские ворота Аосты.
Porta Reale (Noto)

La Porta Reale è il simbolo dell'ingresso nella città di Noto. Storia Il progetto della porta reale ha inizio nel 1838 quando a Noto si venne a sapere della venuta del re Ferdinando II di Borbone detto il re delle due Sicilie. Inizialmente Noto era separata da un grande vallone melmoso con alberi, al di là del vallone si trovava il convento dei cappuccini. Il progettista dell'opera è il napoletano Angelini che costruì anche la statua di Ferdinando poi diventata monumento dei caduti. Fu completata nello stesso anno con l'aspetto che conserva tutt'oggi. La piazza della Porta Reale è stata restaurata nell'anno 2014 dall'Amministrazione Comunale che ha intrapreso numerosi progetti di restauro della città riportandola agli antichi splendori. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Porta Reale
Porta Reale

De Porta Reale of Porta Ferdinandea is een triomfboog in Noto, een stad op het Italiaanse eiland Sicilië. De poort dateert van de 19e eeuw toen Sicilië deel uitmaakte van het koninkrijk der Beide Siciliën en geregeerd werd door koning Ferdinand II. De triomfboog drukt de getrouwheid uit van de stad Noto aan het Huis Bourbon-Sicilië. De Porta Reale staat aan de hoofdstraat van Noto, die na de eenmaking van Italië, hernoemd werd naar Corso Vittorio Emanuele. Beschrijving De stijl van de Porta Reale is neoclassicistisch. De zuilen in basreliëf zijn Korinthische zuilen. De triomfboog bevat twee wapenschilden, een van de stad Noto en de andere van de opdrachtgever de markies van Cannicarao. Boven de triomfboog staan drie beelden. Midden staat de pelikaan als symbool van opoffering die Noto zich getroost heeft voor het Huis Bourbon. Naast de pelikaan staat aan een zijde een toren, symbool van de kracht van de stad. Aan de andere zijde staat een hond die de trouw uitdrukt aan het Huis Bourbon; het hondenras is Cirneco dell’Etna, een typisch ras op Sicilië. Historiek In 1838 liet het stadsbestuur de Porta Reale bouwen op aansturen van de markies van Cannicarao. De architect was Orazio Angelini uit Napels. De triomfboog fungeerde als stadspoort ter gelegenheid van het bezoek van koning Ferdinand II. Na de afschaffing van het koninkrijk der Beide Sicilië en de eenmaking van het koninkrijk Italië verdween de naam Porta Ferdinandea. De naam Porta Reale of Koninklijke Poort bleef bestaan.
Porta Rudiae

Situada al braç de les muralles orientals de la ciutat de Lecce, Porta Rudiae és la més interessant i antiga de les portes de Lecce. Va ser construïda el 1703 pel noble Prospero Lubelli, la porta pren el nom de la destruïda ciutat de Rúdies, cap on mira. En aquesta porta s'ajunta la història cristiana de la ciutat, representada per les estàtues dels sants Oronzo, Domenico i Irene, i la història mítica, representada per les quatre figures d'Idomeneus, Malenni, rei de Salentini i descendent de Minos, que segons la tradició va ser el fundador de la ciutat, el seu fill Daune i la seva filla Euippa. Referències
Puerta Rudiae

La Porta Rudiae, también llamada de Sant'Oronzo es una de las tres puerta de la ciudad que dan acceso al centro histórico de Lecce, y la más interesante y antigua. Está bierta en el brazo de las murallas orientales de la ciudad, siendo la que daba a la antigua ciudad destruida de Rudiae, de la que tomó su nombre. Se encuentra en vía Adua, cerca del cruce entre viale dell'Università y vía Dalmazio Birago. Descripción Construida sobre las ruinas de una puerta más antigua que se derrumbó a finales del siglo XVII, fue reconstruida en 1703 por el noble de Lecce Prospero Lubelli. La puerta consta de un solo arco, flanqueada por dos columnas a cada lado que descansan sobre un podio y que sostienen un friso en el que se colocan los bustos de los míticos fundadores de la ciudad: Malennio, Dauno, Euippa e Idomeneo. También llamada , está coronada por la estatua del santo, protector de Lecce, y por las de los otros protectores de la ciudad, Santa Irene y Santo Domingo. Un epígrafe en latín recuerda cómo la puerta fue reconstruida gracias al legado de Prospero Lubelli de Lecce durante el gobierno del alcalde Cesare Belli.​ Referencias Bibliografía Elegía del Barroco de Lecce, Michele Paone, Congedo Editore, Galatina (Lecce) 1999
Porta Rudiae

La Porta Rudiae, ouverte sur les remparts Ouest, est la porte la plus intéressante et la plus ancienne de Lecce, celle qui s’orientait vers l’ancienne ville détruite de Rudiae, qui lui a donné son nom. Elle est située Via Adua, près de l'intersection de la via dell'Università et de Via Dalmazio Birago. Description Construite sur les ruines d'une ancienne porte qui s'est effondrée vers la fin du XVIIe siècle, la Porta Rudiae a été reconstruite en 1703 par le noble de Lecce Prospero Lubelli. La porte consiste en une arche unique, flanquée de deux colonnes de chaque côté. Sur une frise sont placés les bustes des mythiques fondateurs de la ville: Malennios, Daunos, Euippa et Idoménée. Cette porte, également appelée Sant'Oronzo, est surmontée de la statue du saint protecteur de Lecce et de celles des autres protecteurs de la ville : Sainte Irène et Saint Dominique. Un épigraphe latin rappelle comment la porte a été reconstruite à la suite du legs de Prospero Lubelli, né à Lecce, sous le mandat de Cesare Belli. Bibliographie Lecce elegie du baroque, Michele Paone, Congedo Editore, Galatina (Lecce) 1999 Articles connexes Porta San Biagio Porta Napoli Rudiae Autres projets Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des Pouilles
Porta Rudiae

Porta Rudiae di Lecce è una delle 4 porte che danno accesso al centro storico cittadino. Localizzazione Aperta sul braccio delle mura orientali della città, Porta Rudiae è la più interessante e antica delle porte di Lecce, quella che volgeva verso l'antica città distrutta di Rudiae, da cui prese il nome. Si trova in via Adua, in prossimità dell'intersezione tra viale dell'Università e via Dalmazio Birago. Descrizione Insieme alla non più esistente Porta San Martino, Porta Rudiae è la più antica porta di Lecce. Sorta sulle rovine di una porta più antica crollata verso la fine del XVII secolo, Porta Rudiae fu ricostruita nel 1703 dal nobile leccese Prospero Lubelli. La porta è costituita da un unico fornice, affiancato da due colonne per lato che poggiano su di un podio e che sorreggono un fregio in cui sono collocati i busti dei mitici fondatori della città: Malennio, Dauno, Euippa e Idomeneo. Tale porta, detta anche di sant'Oronzo, è sormontata dalla statua del santo, protettore di Lecce, e da quelle degli altri protettori della città santa Irene e san Domenico. Un'epigrafe latina ricorda come la porta fu ricostruita per legato del leccese Prospero Lubelli sotto il sindaco Cesare Belli. Bibliografia Lecce elegia del Barocco, Michele Paone, Congedo Editore, Galatina (Lecce) 1999 Voci correlate Rudiae Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Porta Rudiae
Puerta San Biagio (Lecce)

La Porta San Biagio es una de las tres puertas de acceso al antiguo núcleo de Lecce, dedicada a San Biagio, obispo de la ciudad de Sebaste en Armenia en el siglo IV, ya que daba a la calle homónima. Constituye el acceso sur al antiguo núcleo urbano. Se encuentra cerca de la Piazza d'Italia.​ Historia Fue onstruida en lugar de una puerta más antigua encargada por Carlos V, la Porta San Biagio fue reconstruida en 1774 por orden del gobernador de Tierra de Otranto, Tommaso Ruffo, como se desprende del epígrafe en latín colocado en la corona. La puerta, caracterizada por pares de columnas de fuste liso que descansan sobre bases altas, está rematada por el escudo del rey Fernando IV de Nápoles y el de la ciudad de Lecce duplicado en los laterales. Sobre el entablamento se eleva el frontón de coronación que alberga un epígrafe conmemorativo. La escultura de San Blas con hábito episcopal completa la ornamentación artística de la puerta. Esta puerta tiene 17,3 m de altura. Referencias Bibliografía Elegía del Barroco de Lecce, Michele Paone, Congedo Editore, Galatina (Lecce) 1999
Porta San Biagio

La Porta San Biagio est l’une des trois portes de l’ancien noyau urbain de Lecce, dédiée à saint Biagio, évêque de la ville de Sebaste en Arménie au IVe siècle. Elle constitue l'accès sud à l'ancien centre urbain. Elle est située près de la Piazza d'Italia. Histoire et description Construite à la place d'une ancienne porte construite par Charles Quint, la Porta San Biagio a été reconstruite en 1774 à la demande du gouverneur de Terra d'Otranto, Tommaso Ruffo, comme le montre l'épigraphe latin placé en haut. La porte est surmontée du blason de Ferdinand IV de Bourbon et de celui de la ville de Lecce reproduits sur les côtés. La sculpture de saint Biagio en vêtements épiscopaux complète l'ornement artistique de la porte. Cette porte mesure 17,3 m de haut. Bibliographie Lecce elegie du baroque, Michele Paone, Congedo Editore, Galatina (Lecce) 1999 Articles connexes Porta Rudiae Porta Napoli Terre d'Otrante Autres projets Wikimedia Commons Porta San Biagio Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des Pouilles
Porta San Biagio (Lecce)

Porta San Biagio è una delle tre porte di accesso al nucleo antico di Lecce, dedicata all'eponimo santo. Costituisce l'accesso meridionale all'antico nucleo urbano. Si trova in prossimità di piazza d'Italia. Storia e descrizione Sorta al posto di una porta più antica voluta da Carlo V, Porta San Biagio fu ricostruita nel 1774 per volere del governatore di Terra d'Otranto Tommaso Ruffo, come si evince dall'epigrafe latina posta a coronamento. La porta costituiva l'accesso sudoccidentale alla città, insieme alla vicina Porta San Martino che ne costituiva invece l'accesso nordoccidentale. Essa è caratterizzata da coppie di colonne a fusto liscio poggianti su alti basamenti è sormontata dallo stemma di re Ferdinando IV di Napoli e da quello della città di Lecce duplicato ai lati. Al di sopra della trabeazione si eleva il fastigio di coronamento che accoglie un'epigrafe commemorativa. La scultura di san Biagio in abiti vescovili, completa l'ornamento artistico della porta. Questa porta è alta 17,3 m. Bibliografia Lecce elegia del Barocco, Michele Paone, Congedo Editore, Galatina (Lecce) 1999 Voci correlate Terra d'Otranto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Porta San Biagio
Porta San Donato

La Porta San Donato est une porte de ville faisant partie de l'enceinte des murs de Lucques qui fait face à l'ouest. Elle a été créée entre 1629 et 1639 et fait partie des murs Renaissance. À l'origine, elle était équipée d'un pont-levis. La porte est décorée des statues en marbre de saint Donat et de saint Paul. La Porta San Donato est la porte de remplacement de l'ancienne Porta San Donato datant de 1590, toujours présente aujourd'hui à l'intérieur des murs de Lucques à Piazzale Verdi. Bibliographie Gilberto Bedini, Roberta Martinelli et Giuliana Puccinelli, La porta San Donato nelle mura di Lucca, M. Pacini Fazzi, 1988, 46 p. (OCLC 878614086) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Renaissance Portail de la Toscane
Porta San Donato (Lucca)

Porta San Donato è una porta delle mura di Lucca che guarda verso ovest. È stata costituita tra il 1629 e il 1639 e fa parte della cerchia muraria rinascimentale. In origine era dotata di ponte levatoio. Sui lati superiori della porta sono posizionate due statue marmoree che rappresentano San Donato e San Paolino. Porta San Donato è la porta sostitutiva dell'antica Porta San Donato risalente al 1590, ancora oggi presente all'interno delle Mura di Lucca in piazzale Verdi. Bibliografia Gilberto Bedini, Roberta Martinelli e Giuliana Puccinelli, La porta San Donato nelle mura di Lucca, Lucca, M. Pacini Fazzi, 1988, p. 46, OCLC 878614086. Ospitato su archivd.is. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Porta San Donato