NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palazzo Monte di Pietà

Der Palazzo Monte di Pietà ist ein Adelspalast des 17. Jahrhunderts und befindet sich in der via XXIV Maggio in der sizilianischen Stadt Messina. Geschichte 1534 befand sich hier bereits eine kleine Kirche, die S. Basilio geweiht war und die zu dem Orden der Nobile Confraternita degli Azzurri gehörte. 1541 wurde sie abgerissen um darauf eine Kirche Monte di Pietà zu errichten. Architekt: Natale Masuccio Natale Masuccio wurde 1561 in Messina geboren und 1597 von den Jesuiten zur Ausbildung als Baumeister nach Rom geschickt. Vermutlich war er im Collegio Romano untergebracht und er scheint die toskanisch-römische Stilmischung, die Ammanati und Giuseppe Valeriani dort vertraten, aufgenommen zu haben. Palazzo Monte di Pietà Der Palazzo des Monte di Pieta ist eine eindrucksvolle monumentale Schöpfung. Die gewaltige Fassade ist nur von Fenstern mit rustizierten Rahmen und einem mächtigen Mittelportal durchbrochen, das in ein breites tonnengewölbtes Vestibül führt. Es läuft durch den gesamten Baublock und führt in eine geräumige Loggia. Loggia Die Loggia des Palazzo Monte di Pietà hat drei nach dem Hofe offene Arkaden. Der Grundriss der Loggia geht auf Raphaels Villa Madama zurück, doch sind die halbrunden Elemente herausgelassen und die Pfeiler und Fensterlaibung tragen eine eigene Rustizierung, die aus sorgfältigen Einschnitten in größeren Abständen besteht und im Falle der Pilaster durch ein Plattenbelag erreicht ist, der fast bis zur Breite der Deckplatten vorsteht. Treppe und Kirche Von hier aus hat man einen wunderbaren Blick auf die dazugehörige Treppe Scala Monte di Pietà von Placido Campolo und Antonio Basile zu Füßen der Kirche „della Pietà“. Die Kirche wurde 1707 von Filippo Tancredi ausgemalt, das Altarbild von Deodato Guinaccia. Die Treppe blieb intakt. In ihrer Mitte befindet sich der Brunnen der Abbondanza von Ignazio Buceti (1741). Quellen
Palazzo del Monte di Pietà (Messina)

The Palazzo del Monte di Pietà is a palace in Messina, Sicily, located on via XXIV Maggio (formerly "via dei Monasteri"). It was built in 1616 for the Arciconfraternita degli Azzurri to designs of Natale Masuccio. The building was severely damaged during the earthquake of 1908. History The mount of piety of Messina was founded in 1581 by the Arciconfraternita degli Azzurri, and it was built on the ruins of a church dedicated to St. Basil. The present building began to be built in 1616 to designs of the architect Natale Masuccio. The structure originally had a single floor. The building was modified in 1741 with the addition of a first floor, a bell tower and a staircase. These were built to designs of the architect Antonino Basile. A fountain decorated with a statue of Abundance, which was the work of Ignazio Buceti, was built in the middle of the staircase. The structure was damaged during the earthquake of 1783 and that of 1908. The building's upper floor was largely destroyed during the latter earthquake. The structure was further damaged by World War II bombings. Restoration of the building began in 1979, and it is now used for cultural purposes. Architecture The Palazzo del Monte di Pietà is built in the Mannerist style. The ground floor has a central rusticated portal topped by a broken pediment, flanked by two windows on each side. The windows are topped by triangular pediments, and they are separated by niches. The first floor of the building, which was constructed in the 18th century, had an open balcony flanked by two windows on each side. The balcony and the lower parts of the windows can still be seen, but the rest of the floor was destroyed in the 1908 earthquake. The building contains a large vaulted hall which opens into a courtyard. This leads to the 18th-century monumental staircase, leading to the Church of Santa Maria della Pietà. Only part of the façade of the church has survived; the building itself was destroyed during the 1908 earthquake. See also List of banks in Italy References
Palazzo del Monte di Pietà (Messina)

Il palazzo del Monte di pietà è un edificio progettato dall'architetto Natale Masuccio, si trova in via XXIV Maggio (un tempo "via dei Monasteri"), nella città di Messina. Storia Epoca spagnola Edificato a partire dal 1616 su incarico dell'Arciconfraternita degli Azzurri. Dell'incarico a Masuccio, stabilitosi in vecchiaia a Messina, rimane una sola traccia documentale di mano dell'architetto gesuita, relativa alla fornitura di pietra dall'isola di Rodi. Alla morte del progettista risultava costruito il solo piano terreno caratterizzato da portale e cantonali a bugne rustiche riferibili al manierismo toscano. Il livello superiore fu completato dopo la sua morte da altri progettisti che non rispettarono il progetto originario. Superato il portale d'ingresso ci si trova in un atrio con volta a botte, sulla destra una porta al cui interno una scala conduceva ai piani superiori e, di fronte, una fontana monumentale con un putto a cavallo di un delfino, del 1732. Nel 1741 in occasione del bicentenario della fondazione della Compagnia degli Azzurri, fu realizzata la scenografica scalinata che conduce alla chiesa di Santa Maria della Pietà, su progetti e disegni dell'architetto Antonio Basile e del pittore Placido Campolo, manufatti realizzati in marmo rosso venato di Taormina. Prospetto settecentesco caratterizzato da un portale a bugnato con lapide marmorea recante la dicitura "MONTE DI PIETA'" e sopra l'arco una targa "MAIOR OMNIUM CHARITAS 1789" a ricordo dei rifacimenti eseguiti dopo il terremoto della Calabria meridionale del 1783. Sui lati vi sono quattro finestre alternate a sei nicchie. Epoca contemporanea L'edificio fu gravemente danneggiato dal terremoto del 1908. Restaurato nuovamente nel 1979, è utilizzato per manifestazioni culturali, spettacoli e mostre, soprattutto il cortile e la scalea. Con contratto di locazione regolarmente registrato, l'Arciconfraternita degli Azzurri e della Pace dei Bianchi lo ha concesso in uso alla Provincia Regionale di Messina (con gli impianti e gli arredi di cui è dotato), per consentire di programmare, organizzare e realizzare manifestazioni pubbliche di carattere culturale e sociale di rilevanza e qualità compatibili con la peculiarità del luogo e con l'immagine dell'Arciconfraternita. Nella Cappella è documentato il quadro Gesù Cristo con la Croce, opera di Jacopo Vignerio. Galleria d'immagini Note Bibliografia (IT) Giuseppe La Farina, "Messina ed i suoi monumenti", Messina, Stamperia di G. Fiumara, 1840. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo del Monte di Pietà
Église San Paolo a Ripa d'Arno

L'église San Paolo a Ripa d’Arno est un édifice religieux de la ville de Pise, en Italie. L'église est également connue localement comme le « Duomo vecchio » (vieille cathédrale). Elle se situe sur la bordure ouest de la vieille ville de Pise, au sud de la rivière Arno, qui passe à proximité d'elle d'où le nom de « Ripa d'Arno ». L'église est sous le patronage de saint Paul de Tarse. Histoire Une première église était présente au même endroit à l'époque carolingienne en l'an 805. Elle est tombée en désuétude et sur ses ruines un nouvel édifice a été construit. En 1092, l'église fut annexée à un monastère des moines vallombrosains et ensuite en 1147 transformée en hôpital. L'édifice a été modifié au cours des XIe et XIIe siècles dans un style similaire à celle du Duomo de Pise et reconsacré par le pape Eugène III en 1148. À partir de 1409, l'ensemble des bâtiments a été donné au cardinal Landolfo di Marramauro, puis en 1552 à la famille Grifoni et, après 1565 à l'Ordre de Saint-Étienne, pape et martyr jusqu'à la construction de leur propre église Santo Stefano dei Cavalieri à la fin du XVIe siècle. En 1798, l'église devint une église paroissiale. Le bâtiment a été endommagé en 1943, en particulier à l'intérieur. La restauration s'est poursuivie de 1949 à 1952, les bâtiments à l'arrière ont été démolis et la petite chapelle de Sant'Agata restaurée. Description Extérieur La façade est en pierres romaines de marbre formant des bandes bichrome. La façade, conçue au XIIe siècle, mais terminée au XIVe siècle probablement par Giovanni Pisano, est à deux corps avec pilastres, arcs aveugles, intarsie de marbre et trois ordres de loggias dans la partie supérieure. Intérieur Le plan intérieur est en croix latine avec une nef et deux bas-côtés soutenus par des colonnes en granit de l'Île d'Elbe, une abside et un dôme au croisement du transept. Il abrite une croix peinte sur bois du XIIIe siècle, des fresques de Buonamico Buffalmacco et une Vierge à l'Enfant et Saints de Turino Vanni (XIVe siècle) ainsi qu'un sarcophage romain du IIe siècle utilisé comme tombeau médiéval. Le bas-relief du sarcophage a été utilisé comme modèle par Nicola Pisano et son élève Arnolfo di Cambio. Références Annexes Bibliographie (it) Roberto Donati, Pisa. Arte e storia, Narni, Plurigraf (de) Heinz Schomann: Kunstdenkmäler in der Toskana, Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1990. (de) Marianne Mehling (Hrsg.): Knaurs Kulturführer – Florenz und Toskana, Droemer Knaur, München 1983 (ISBN 3-426-26079-4). (de) Klaus Zimmermanns: Toscana – Das Hügelland und die historischen Stadtzentren, 9. Auflage, Du Mont Buchverlag, Köln 1986 (ISBN 3-7701-1050-1). (de) Conrad Streit: Florenz – Toskana – Umbrien, Land der Etrusker, Walter-Verlag, Olten und Freiburg im Breisgau 1972 Articles connexes Art roman toscan Liens externes (it) Medioevo.org Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Toscane
Vigili del Fuoco

Vigili del Fuoco (zkratka VVF) je hasičský sbor v Itálii. Náplní jeho činnosti je hašení a prevence požárů nebo ochrana obyvatelstva v případě přírodních katastrof a teroristických útoků. Je podřízen italskému ministerstvu vnitra. Působí na území celé Itálie s výjimkou autonomních regionů Tridentsko-Horní Adiže a Údolí Aosty, které mají vlastní požární sbory. Je pojmenován podle vigiles, bezpečnostní a požární služby starověkého Říma. Protipožární ochrana byla v Itálii v kompetenci měst a regionů do 27. února 1939, kdy byl vydán královský dekret o založení celostátní organizace Corpo nazionale dei vigili del fuoco. Zpočátku byla podřízena armádě, od roku 1961 je civilní organizací. Profesionální hasiči jsou v Itálii státními zaměstnanci. V zemi se nachází okolo 800 stanic a počet hasičů se pohybuje okolo 40 000. Součástí sboru je vyšetřovací jednotka Nucleo Investigativo Antincendio, vodní záchranáři Nuclei di Soccorso Subacqueo e Acquatico a horští a jeskynní záchranáři Speleo-Alpino-Fluviale. Vigili del Fuoco zajišťují bezpečnost v přístavech a na letištích, působí jako justiční stráž, provádějí školení podnikových hasičů a mají specialisty pro případ chemického, biologického nebo nukleárního nebezpečí. Číslo tísňového volání hasičů je v Itálii 115, používá se také jednotná evropská linka 112. Hasičské vozy mají evidenční označení VF. K vybavení sboru patří letadla Bell 412, AgustaWestland AW109 a Canadair CL-415, vozy Iveco Stralis, Jeep Renegade a Volkswagen Schwimmwagen a lodě VF M07. Motto sboru je Flammas Domamus Donamus Corda, což latinsky znamená „krotíme plameny, dáváme srdce“. Patronkou sboru je Barbora z Nikomédie a italský prezident mu udělil vlastní znak a prapor. V roce 2016 obdrželi Vigili del Fuoco mezinárodní ocenění Conrad Dietrich Magirus Award. Je po nich pojmenován asteroid (345763) Pompiere. Italští hasiči mají také sportovní klub Gruppo Sportivo Fiamme Rosse a oficiální hudební soubor Banda musicale del Corpo nazionale dei vigili del fuoco. Patří jim Villa Bellavista v Buggianu, kde bylo zřízeno výcvikové středisko, sanatorium pro zaměstnance a pak muzeum požární ochrany. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu National Fire-watchers' Corps na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Corpo nazionale dei vigili del fuoco

Le Corpo nazionale dei vigili del fuoco (en abrégé CNVVF ; en français « Corps national des sapeurs pompiers ») est un corps de police et d'intervention civile de la République italienne intervenant dans la sécurité publique et la police judiciaire et administrative. Le corps dépend du ministère de l'Intérieur et en particulier du Dipartimento dei vigili del fuoco, del soccorso pubblico e della difesa civile. La tâche du corps consiste à assurer la sécurité des personnes, des animaux et des biens et à donner une assistance technique aux industries et des conseils de prévention d'incendie. Il s'assure également de la sécurité publique en cas d'urgence terroriste telles que les attaques chimiques, bactériologiques, radiologiques et nucléaires. Histoire Pendant le tremblement de terre calabro-sicilien de 1908, les corps de pompiers de différentes villes italiennes ont connu de nombreux dysfonctionnements causés par le manque d'instructions du dispositif et de coordination du matériel. Le gouvernement fasciste, via le ministère de l'intérieur, a ordonné la conception et la création d'un organe de protection incendie unifié à Alberto Giombini (it) (né à Jesi le 18 juillet 1898). La Vigili del Fuoco, actif depuis 1938 a été instauré officiellement par le décret royal no 333 du 27 février 1939, fusionne tous les organes de protection incendie déjà existants dans les différentes villes du pays. L'organisme a joué un rôle important dans le soulagement de la population civile touchée par les bombardements de la Seconde Guerre mondiale. Honneur L'astéroïde (345763) Pompiere est nommé en l'honneur des pompiers italiens. Articles connexes Sapeur pompier Croix-Rouge italienne Bibliographie (it) Alessandro Mella, I Vigili del Fuoco e l'invasione di Malta. Breve storia del Battaglione speciale Santa Barbara, Marvia, 2009 (ISBN 978-88-89089-30-9) (it) Alessandro Mella, Uniformi e distintivi dei Vigili del Fuoco 1900–1965, Marvia, 2008, 191 p. (ISBN 978-88-89089-24-8) (it) Alessandro Mella, Uniformi e distintivi dei Vigili del Fuoco 1938–1945, Parme, Albertelli, 2004 (ISBN 978-88-87372-43-4) (it) Nicola Colangelo, Oltre il fuoco, Mantoue, Publi-Paolini, 1991. Notes et références Liens externes (it) Vigilfuoco.it (it) Prevenzioneincendi.it (it) Associazione Vigili volontari Italia (it) Harbours.net Portail de l’Italie Sécurité civile et sapeurs-pompiers
Sant'Agostino (Řím)

Sant'Agostino je římský kostel nedaleko Piazza Navona v ulici Via della Scrofa. Je jedním z prvních kostelů postavených během renesance v Římě. Založen byl v 15. století a titulárním kostelem se stal 13. dubna 1587 apoštolskou konstitucí papeže Sixta V. Prvním titulárním kardinálem se stal Gregorio Petrocchini, generální představený Řádu svatého Augustina. Historie Kostel byl založen Guillaumem d'Estouteville, rouenským arcibiskupem a papežským kancléřem. Fasáda byla vytvořena roku 1483 Giacomem di Pietrasanta, který na ni použil mramor z Kolosea. Výzdoba Nejznámějším uměleckým dílem kostela je Madonna di Loreto, barokní mistrovská práce Caravaggia. Kostel také uchovává plátno od Guercina Sv. Augustin, Jan Evangelista a Hyeronimus; fresku od Rafaela a sochy Madonu s dítětem od Andrea Sansovina a Madonna del Parto od jeho žáka Jacopa Sansovina. Na oltáři jsou dvě sochy andělů od Berniniho. Na začátku své kariéry Giovanni Lanfranco vymaloval strop v kapli Buongiovanni v levé části transeptu freskou Assumption. V interiéru kostela byli pohřbeni sv. Monika, matka sv. Augustina, a italský básník Maffeo Vegio. Titulární kardinálové Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Sant'Agostino na anglické Wikipedii a Sant'Agostino (titolo cardinalizio) na italské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kostel sv. Augustýna na Wikimedia Commons (anglicky) GCatholic (anglicky) Catholic hierarchy
Basílica de San Agustín, Roma

La Basílica de San Agustín en Campo Marzio (en italiano: Basilica di Sant' Agostino in Campo Marzio; en latín: Basilica Sancti Augustini in Campo Marzio), comúnmente conocida como Basílica de San Agustín y localmente como Sant'Agostino, es una basílica menor católica dedicada a San Agustín en Roma, Italia. Es la iglesia madre de la Orden de San Agustín y se encuentra a metros de la Piazza Navona, en el rione Sant' Eustachio. Historia Primero concebida en 1286 donde se ubicaba una primitiva iglesia dedicada al mártir San Trifón de Campsada, la basílica es conocida por su estilo arquitectónico del renacimiento romano, por sus obras de arte prominentes de artistas como Caravaggio, Rafael y Guercino, y por ser el lugar donde se encuentra la tumba de Santa Mónica (332-387), madre de San Agustín de Hipona. La construcción fue fundada por Guillaume d'Estouteville, arzobispo de Ruan y canciller papal. La fachada se construyó en 1483 por Giacomo di Pietrasanta, usando mármol cogido del Coliseo. La obra de arte más famosa alojada en la iglesia es la Virgen de Loreto de Caravaggio. La iglesia contiene también un lienzo de Guercino representando a los Santos Agustín, Juan Evangelista y Jerónimo; un fresco del Profeta Isaías de Rafael; y las estatuas de la Virgen con Niño, de Andrea Sansovino y de la Virgen del Parto obra de su alumno, Jacopo Sansovino. Esta segunda estatua se considera tradicionalmente como fuente de milagros. Según una leyenda, se hizo adaptando una antigua estatua de Agripina sosteniendo a Nerón en sus brazos. A principios de su carrera, el artista del siglo XVII, Giovanni Lanfranco, pintó al fresco el techo de la Capilla Buongiovanni en el transepto izquierdo con una Asunción. También conserva una escultura de Melchiorre Cafà de Santo Tomás de Villanova distribuyendo limosna, acabada por su mentor, Ercole Ferrata. Pietro Bracci también diseñó y esculpió la tumba policromada del cardenal Giuseppe Renato Imperiali (1741). Alberga la tumba de santa Mónica, madre de san Agustín, la de Fiammetta, amante de César Borgia y famosa cortesana y la de Contessina de Médici, hija menor de Lorenzo el Magnífico y posible enamorada de Miguel Ángel. Asimismo, acá se encuentran las presuntas reliquias de Longinos, el soldado romano que traspasó el costado de Jesús. El Titulus S. Augustini es actualmente desempeñado por el cardenal Jean-Pierre Ricard desde 2006 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Basílica de San Agustín, Roma.
Sant'Agostino (Rome)

De Sant'Agostino is een basiliek in Rome in de rione Sant'Eustachio, aan het Piazza di Sant'Agostino, nabij het Campo Marzio en niet ver van het Piazza Navona. De kerk is gewijd aan de heilige Augustinus en geldt als een van de oudste renaissancekerken van de eeuwige stad. Geschiedenis De basiliek werd in de veertiende eeuw gebouwd door de augustijnen die, tot dan toe kerkend in de San Trifone in Posterula graag een eigen kerk nabij hun klooster wilden hebben, die bovendien gewijd zou zijn aan hun heilige stichter. De basiliek werd gebouwd naar een ontwerp van de architecten Sebastiano Fiorentino en Giacomo Pietrasanta en werd gebouwd tussen 1479 en 1483. Een deel van de façade werd opgebouwd uit travertijn afkomstig uit het Colosseum. In de achttiende eeuw onderging het gebouw een grondige renovatie, waarbij ook het convent, ten westen van de basiliek gelegen, werd gemoderniseerd. Relieken en kunstwerken De kerk bezit de grootste collectie relieken van de heilige Monica, de moeder van Augustinus. Deze relieken worden bewaard in een sarcofaag, ontworpen door Iasai di Pisa. De relieken werden in 1455 vanuit Ostia, waar de heilige in 387 overleed, overgebracht naar de basiliek. In de kerk is ook een aantal belangrijke kunstwerken te zien, zoals het fresco van de profeet Jesaja door Rafaël en een Anna te Drieën van Andrea Sansovino in de zogeheten Goritz-kapel. Een ander beroemd werk is de Madonna di Loreto van Caravaggio. De basiliek herbergt een groot aantal graven van aanzienlijken, waaronder dat van de Italiaanse kardinaal Giuseppe Renato Imperiali. Titelkerk De Sant'Agostino werd in 1587 door paus Sixtus V aangewezen als titelkerk. Externe links (en) romanchurches.wikia (en) Info over de Basiliek op site toerisme Rome[dode link]
Bazylika Sant’Agostino w Rzymie

Bazylika św. Augustyna na Polu Marsowym w Rzymie (wł. Basilica di Sant’Agostino in Campo Marzio) – jeden z renesansowych kościołów Rzymu. Znajduje się w dzielnicy Sant’Eustachio, w okolicy zwanej niegdyś Polami Marsowymi. Świątynia ta jest kościołem parafialnym oraz kościołem tytularnym, mającym również rangę bazyliki mniejszej. Jest też kościołem stacyjnym z pierwszej soboty Wielkiego Postu. Lokalizacja Kościół znajduje się w VIII Rione Rzymu – Sant’Eustachio przy Via della Scrofa 80. Natomiast główne wejście do bazyliki zlokalizowane jest od strony Piazza Sant’Agostino. Patron Patronem świątyni jest św. Augustyn – jeden z Ojców Kościoła, biskup Hippony żyjący w IV/V w. Historia Kościół został zbudowany w 1420, a rozbudowany w latach 1479–1483 przez Giacomo da Patrasanta i Sebastiano Fiorentino, natomiast wnętrza zostały przebudowane w latach 1756–1761 przez Luigi Vanvitelli (który w 1746–1750 pobudował również konwent i krużganki) i ozdobione przez Pietro Gagliardi. Architektura i sztuka Fasada zbudowana jest w stylu renesansowym z trawertynu rzekomo pochodzącego z Koloseum. Fasada posiada trzy portale. Została ona zaprojektowana przez Leona Battistę Albertiego i zbudowana w 1483. Inspiracją dla budowniczego była fasada Kościoła Santa Maria Novella we Florencji. Wnętrze podzielone jest na trzy nawy przez marmurowe, polichromowane filary. Po każdej stronie znajduje się pięć kaplic z apsydami. Na prawo od głównego wejścia znajduje się rzeźba Madonna del Parto autorstwa Jacopo Sansovino. Według legendy rzeźba ta pierwotnie przedstawiała Agrypinę trzymającą na rękach małego Nerona i dopiero ta pogańska statua została przetworzona na rzeźbę przedstawiającą Maryję trzymającą Dzieciątko Jezus. Na trzecim filarze nawy głównej można zobaczyć fresk Prorok Izajasz – jedno z dwóch malowideł Rafaela znajdujących się w rzymskich kościołach. W prawym transepcie zachowało się dzieło Giovanniego Barbieri zwanego Guercino przedstawiające św. Augustyna, św. Jana Ewangelistę i św. Hieronima. Ołtarz główny jest autorstwa Berniniego. W ołtarzu głównym umieszczono bizantyjską ikonę Matki Bożej. W pierwszej kaplicy bocznej z lewej strony znajduje się dzieło Caravaggia Madonna dei pellegrini. W jednej z kaplic bocznych pochowana jest św. Monika, matka św. Augustyna. W kościele zostali też pochowani: poeta Maffeo Vegio i Contessina de’ Medici, przedostatnia córka Wawrzyńca Wspaniałego. Kardynałowie prezbiterzy Bazylika św. Augustyna na Polu Marsowym jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sancti Augustini). Tytuł ten został ustanowiony 13 kwietnia 1587 r, ale nadano go po raz pierwszy dopiero 3 lata później. Przypisy Linki zewnętrzne Bazylika Sant’Agostino w Rzymie [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2014-02-22] (ang.).
Базиліка Святого Августина

Базиліка Святого Августина (італ. Basilica di Sant’Agostino, лат. Sancti Augustini) — католицький храм у Римі, Італія. Збудований 1483 року. Один з перших ренесансних храмів міста. Титулярна церква (з 1587). Розташований через будівлю на північний схід від П'яцца Навона. Історія Зведено її із виламаних з Колізею блоків мармуру у 1483 році на кошти руанського архієпископа. Своєрідна слава Сант Агостіно заснована на тому, що в давнину значну частину її парафіянок складали представниці найдавнішої професії. З однією з них Караваджо написав «Мадонну Лорето» яка виставлена в храмі і що наробила тоді багато шуму. Зображення святих Августина, Івана Богослова та Ієроніма належать Гверчіно, пророка Ісаї — Рафаелю. Серед храмових святинь особливо шанується рука святої Моніки — матері св. Августина. Кардинали 12 січня 1953 — 7 грудня 1971: Фернандо Кірога-Паласіос, архієпископ Компостельський. З 24 березня 2006: Жан-П'єр Рікар — голова комісії єпископів Франції. Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Базиліка Святого Августина Церква Святого Августина Базиліка Святого Августина // Catholic-Hierarchy.org. ed. David M. Cheney. 1996-2013. Revised: 16 March 2013.