NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Opatství Santa Maria di Grottaferrata

Územní opatství Santa Maria di Grottaferrata je územní opatství italského baziliánského řádu Italsko-albánské církve Historie Bylo založeno v Laziu v roce 1004 svatým Nilem z Rossana. Nachází se v obci Grottaferrata asi 20 km jižně od Říma v Albánských horách. Jde o opatství byzantského ritu, které vzniklo před velkým schizmatem roku 1054, k němuž se nikdy nepřidalo a vždy zůstalo v církevním společenství s římským papežem. Je posledním z mnoha opatství byzantského ritu, které byly ve středověké Itálii velmi rozšířené. Zároveň se jedna o jediné územní opatství východního ritu (k r. 2021). Opat V současné době je jeho apoštolským administrátorem kardinál Marcello Semeraro. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Opatství Santa Maria di Grottaferrata na Wikimedia Commons Web kláštera Archivováno 6. 5. 2021 na Wayback Machine.
Klooster van Santa Maria di Grottaferrata

Het klooster van Santa Maria di Grottaferrata (Latijn: Abbatia territorialis B. Mariae Cryptaeferratae; Italiaans: Abbazia territoriale di Santa Maria di Grottaferrata) is een Basiliaans territoriale abdij in het Italiaanse Grottaferrata, 20 km ten zuidoosten van Rome. Het behoort tot de Italo-Albanese-Katholieke Kerk en werd gesticht in 1004 door de Heilige Nilus de Jongere, ook Nilus van Rossano genoemd. Hij was een Griek uit Calabrië, werd monnik en propageerde de regel van Sint-Basilius in Italië. Hij leefde een periode als kluizenaar en bracht zijn leven door in verschillende kloosters. De legende vertelt dat de Moeder Gods verscheen op de plaats waar nu de abdij staat. Zij vroeg er Nilus een kerk voor haar te bouwen. Na de dood van Nilus (1005) werd het klooster verder gebouwd door zijn opvolgers, vooral door de vierde abt Bartholomeus. De abdij kende een bewogen geschiedenis. Dankzij de goede reputatie van de monniken werden vele giften ontvangen en konden de eigendommen uitgebreid worden. In 1131 benoemde Rogier II van Sicilië de abt tot ‘Baron van Rossano’. Tussen de twaalfde en de vijftiende eeuw leed het klooster fel onder de voortdurende strijd die werd uitgevochten tussen de Romeinen en de Tusculanen, tussen de Welfen en de Ghibellijnen, tussen pausen en tegenpausen. Keizer Frederik II maakte, in het midden van de dertiende eeuw, de abdij tot zijn hoofdkwartier bij het beleg van Rome. Kardinaal Giulio della Rovere, de latere paus Julius II, was een tijdlang abt. Hij liet het castello bouwen en omringde de abdij met verstrekte muren welk thans nog bestaan. Van de oorspronkelijke kerk, afgewerkt in 1024, blijft uitgezonderd de mozaïeken boven de toegangspoort in de narthex en op de triomfboog niet veel over; de middeleeuwse structuren werden bedekt of vernietigd tijdens de vele restauraties. In de kapel van de heilige Nilius kunnen nog de fresco’s van Domenichino, geschilderd in opdracht van kardinaal Odoardo Farnese, bewonderd worden. In 1874 werd de abdij tot nationaal monument verklaard. In 1903 kreeg de kerk de rang van Romeinse basilica. De monniken behoren tot de orde van Basiliaanse monniken. Vandaag is Grottaferrata het laatste van een hele reeks Grieks-Byzantijns kloosters die sinds de middeleeuwen bestonden in Zuid-Italië, Sicilië en Rome. Het klooster is geünieerd met Rome maar volgt de Byzantijnse liturgie. Deze ritus werd ingevoerd door de heilige Nilus. In de loop der tijd ging zijn oorspronkelijk karakter verloren en werd meer en meer gelatiniseerd. In 1881 werd de Byzantijnse liturgie in opdracht van paus Leo XIII weer ingevoerd. Francesco De Feo O.S.B. is hegoumen (Italiaans: egumeno) van het klooster. De voor het klooster verantwoordelijke abt is Manuel Nin Güell O.S.B. Zie ook Katholieke kerk in Italië Externe links website van klooster Santa Maria di Grottaferrata Klooster van Santa Maria di Grottaferrata op catholic-hierarchy.org
Opactwo terytorialne Santa Maria di Grottaferrata

Opactwo terytorialne Santa Maria di Grottaferrata – opactwo terytorialne Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-włoskiego, działające wokół klasztoru bazylianów włoskich w miejscowości Grottaferrata w Lacjum. Należy do metropolii rzymskiej. Sam klasztor powstał w 1004, jednak statusem opactwa terytorialnego cieszy się dopiero od 1937. Linki zewnętrzne Opactwo terytorialne Santa Maria di Grottaferrata [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2020-10-15] (ang.).
Abadia de Santa Maria de Grottaferrata

A Abadia territorial de Santa Maria de Grottaferrata (Abbatia territorialis B. Mariae Cryptaeferratae) é uma sé da Igreja Católica, de rito bizantino grego, diretamente dependente da Santa Sé. Mais concretamente, esta abadia é uma circunscrição eclesiástica da Igreja Católica Ítalo-Albanesa, que é uma Igreja particular oriental sui iuris dentro da comunhão da Igreja Católica. Território A eparquia é formada somente pela Abadia, na cidade de Grottaferrata. História Originariamente a Abadia foi fundada no ano 1004 por São Nilo de Rossano, e por isso, é conhecida atualmente como Igreja de São Nilo. Com a Pervetustum Cryptae Ferratæ Cœnobium, o papa Pio XI eleva a Abadia à Monasterio Esarquico Nullius. A administração atual começou em 26 de setembro 1937 e, em 2004, contava 98 habitantes, todos batizados. Cronologia dos Eparcas Referências Ligações externas
Sanctuary of Arcella, Padua

The Sanctuary of Arcella (Italian: Santuario dell'Arcella), popularly known as Sant'Antonino, is a Roman Catholic church located in the neighborhood of Arcella, in the north of Padua, region of Veneto, Italy. The sanctuary preserves the room in which St Anthony of Padua died on June 13, 1231. Today it also serves as a parish church, ministered by monks of the Franciscan order. History Although the Gothic Revival church building is relatively new and completed in 1931 using designs by Eugenio Maestri, worship at the site has medieval roots. Today the Sanctuary is still run by the Friars Minor Conventual, and enjoys the title of parish church. In the early 13th-century, the site hosted a hospice, staffed by a group of Clarissan nuns, which had been established by St Francis of Assisi himself in 1227. During this time, the hospice was some distance outside the city walls of medieval Padua. On June 13, 1231, en route to Padua, Antonio, a follower of St Francis, fell ill and died on this site. The room in which he died became a site of devotion. Putatively in the same year, the Poor Clare nun, Elena Enselmini died and her remains have since also been kept in this sanctuary; she was beatified in 1695. Over the centuries, the structures at the site were enlarged. In 1506, the Church of the Blessed Elena was built to house the body of Enselmini and attached to a Clarissan monastery. The new church was also built around St Anthony's cell. The present Sanctuary was designed under the patronage of Paduan Giovanni Battista Trevisan: his project rebuilt or enlarged the previous construction completed in 1842 in Neoclassical style. It was characterized by the imposing Corinthian portico raised on a high basement and twin bell towers, which flanked the narrow nave. The neo-Gothic sanctuary was designed (1890) by Eugenio Maestri as an extension of the previous building. The interior was completely painted in tempera by Giacomo Manzoni in collaboration with Agis Aschieri. Construction lasted till 1931 with the aid of Nino Gallimberti and Agostino Zanovello. References
Basílica de Sant Joan i Sant Pau

La basílica de Sant Joan i Sant Pau (en italià: Basilica dei Santi Giovanni e Paolo) és una de les esglésies més grans de Venècia (Itàlia) i té l'estatus de basílica menor. És un edifici enorme de maons construït en estil gòtic italià. Es tracta de la principal església dels dominics a Venècia, i com a tal fou construïda per predicar davant grans congregacions. Està dedicada a sant Joan i a sant Pau, no els apòstols bíblics, sinó dos obscurs màrtirs de la primera Església cristiana a Roma, els noms dels quals es documentaren al segle iii, però que tenen una llegenda posterior. Història El 1246 el dux Jacopo Tiepolo donà unes terres d'aiguamolls als dominics després de somniar amb un grup de coloms blancs que hi sobrevolaven. La primera església fou enderrocada el 1333, quan es començà l'església actual. No s'acabà fins al 1430. El vast interior conté molts monuments funeraris i pintures, així com la Marededeu de la Pau, una estàtua romana d'Orient situada en una capella pròpia a la nau meridional, i un peu de santa Caterina de Siena, la principal relíquia de l'església. Monuments funeraris Després del segle xv els serveis funeraris de tots els duxs de Venècia se celebraren en aquesta basílica. Vint-i-cinc ducs hi foren enterrats, entre ells: Jaume Tiepolo († 1249) Renier Zeno († 1268) Llorenç Tiepolo († 1275) Joan Dolfin († 1361) Marc Cornaro († 1368) Miquel Morosini († 1382) Antoni Venier († 1400) Miquel Steno († 1413) Tomàs Mocenigo († 1423) Pasqual Malipiero († 1462) Nicolau Marcello († 1474) Pere Mocenigo († 1476) Andreu Vendramin († 1478) Joan Mocenigo († 1485) Lluís I Mocenigo († 1577) Sebastià Venier († 1578) Bertuccio Valiero († 1658) Silvestre Valiero († 1700) Altres persones enterrades en aquesta església són: Orazio Baglioni († 1617), general Gentile Bellini († 1507), artista Giovanni Bellini († 1516), artista Gianbattista Bonzi († 1508), senador Bartolomeo Bragadin (poeta) Marco Antonio Bragadin († 1571), general, escorxat viu pels turcs després de la batalla de Famagosta, la tomba conté només la seva pell Jacopo Cavalli († 1384), general Alvise Diedo, comandant cap Marco Giustiniani († 1346), capità de mar Pompeo Giustiniani († 1616), condottiere Palma el Jove († 1628), artista Vettor Pisani († 1380), almirall Niccolò Orsini, († 1510), comandant cap Leonardo da Prato († 1511), condottiere Alvise Trevisan († 1528) Sir Edward Windsor († 1574) Referències Enllaços externs Turisme Venezia.it Arxivat 2006-06-09 a Wayback Machine.. Imatge per satèl·lit a Google Maps.
Santi Giovanni e Paolo (Venetië)

Basilica dei SS. Giovanni e Paolo, in het Venetiaans San Zanipolo, is een basiliek in de sestiere Castello van de Italiaanse stad Venetië, gewijd aan de martelaren Johannes en Paulus. Het is de grootste kerk van de stad en ook de plaats waar vanaf de 15e eeuw de doges werden begraven. De constructie begon in 1246 door de dominicanen, die de beschikking hadden gekregen over het kerkje San Daniele en omgeving. Het huidige bouwwerk is een gotische kruiskerk begonnen in 1333. Ze werd in 1390 voltooid maar pas in 1490 ingewijd. Tot de 19e eeuw was de kerk deel van het dominicanenklooster. In deze kerk liggen 25 van de dogen van Venetië begraven. Het is een soort pantheon waar ook andere prominenten van de Republiek liggen, zoals de legeraanvoerder Pompeo Giustiniani, wiens grafmonument een houten ruiterbeeld bevat, gemaakt door Francesco Terilli ca. 1616-1620. Naast de grafmonumenten zijn er verschillende bezienswaardige kapellen, zoals de Cappella della Madonna delle Pace, de Cappella di San Dominico, de Cappella del Crociffisso en de Cappella della Maddalena. De kerk huisvest kunstwerken van Giovanni Bellini, een veelluik met de heilige Vincentius, Lorenzo Lotto, het altaarstuk De aalmoes van de heilige Antonius en de plafondschilderingen van Paolo Veronese in de Cappella del Rosario. Belangrijke relikwieën zijn de voet van Catharina van Siena, het lichaam van Vincent Ferrer en de gestroopte huid van Marcantonio Bragadin, laatste kapitein-generaal van het Venetiaanse Cyprus Galerij
Santi Giovanni e Paolo, Venedig

Santi Giovanni e Paolo (kallad San Zanipolo) är en basilika i stadsdelen Castello i Venedig, invigdes den 12 november 1430 av biskopen i Cereda, Antonio Corrario. Giovanni och Paolo syftar på Johannes och Paulus, vilka led martyrdöden under kejsar Julianus Apostata. Dogen av Venedig, Jacopo Tiepolo, hade en uppenbarelse i vilken Herren talade till honom och pekade ut platsen för en ny kyrka för Venedigs domenikanermunkar istället för kyrkan San Martino där de funnits sedan 1226. I juni 1234 formulerade den venetianska staten donationspapper för kyrkan. (Samma år den 3 juni kanoniserades Dominicus). Byggnationen startade under 1300-talet, men tog lång tid, bland annat på grund av alla de pestepidemier som drabbade Venedig under detta århundrade, och kyrkan konsekrerades först 1430. 25 doger vilar i kyrkan där det också finns målningar av Paolo Veronese och en altartavla från 1465 av Giovanni Bellini. Källor ”Basilica Santi Giovanni e Paolo”. https://santigiovanniepaolo.it/. Läst 8 december 2012. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Santi Giovanni e Paolo, Venedig.
Собор Санті-Джованні-е-Паоло

Собор Санті-Джованні-е-Паоло (італ. Basilica dei Santi Giovanni e Paolo) — один з найбільших і відомих соборів Венеції. Другою, не менш поширеною назвою собору, відповідно до специфіки венеційського діалекту, є найменування Сан-Дзаніполо (італ. San Zanipolo). Будівництво сучасної будівлі собору закінчилося в 1430 році. Історія Згідно з легендою, місце для зведення церкви було обрано не випадково - воно примарилося дожу Джакопо Тьєполо. Одного разу правителю наснилися голуби, що літають над болотистою місцевістю, і слова Господа про те, що саме тут збираються проповідники. Дож знайшов побачене уві сні місце і в 1234 передав його у володіння ордену домініканців. Отримавши солідну ділянку землі, ченці заклали перший камінь собору Санті-Джованні-е-Паоло. Будівництво будівлі повністю завершилося лише наприкінці 13 століття. Церква була освячена на честь мучеників Іоанна та Павла, які були страчені в Римі у 362 році. Значення культової споруди життя міста невдовзі зросла, оскільки багато дожі вибирали її місцем власного поховання. Виникла необхідність розширення будівлі церкви, і будівництво було доручено ченцям Бенвенуто да Болонья та Ніколо да Імола. У цей час собор Санті-Джованні-е-Паоло отримував пожертвування від уряду міста, завдяки чому відновлювальні роботи було завершено досить швидко. 1430 року церкву висвітлив єпископ Ченеди Антоніо Корраріо. Пізніше вона стала збагачуватися скульптурними композиціями, картинами, багато прикрашеними гробницями. У 1806, після захоплення Венеції Наполеоном, церкву було перетворено на військовий шпиталь, з неї «виселили» домініканців і вивезли твори венеційських майстрів. Під час Першої світової війни будинок отримав незначні пошкодження, реставрація була закінчена у 1922 році. У соборі знаходиться велика кількість витворів мистецтва. Надгробні пам'ятники Після XV століття панахиди всіх дожів Венеційської республіки проходили в Санті-Джованні-е-Паоло. У базиліці поховано 25 дожів, а саме: Джакопо Тьєполо (помер в 1249) Реньєро Дзено (помер в 1268) Лоренцо Тьєполо (помер в 1275) Джованні Дельфіно (помер в 1361) Марко Корнаро (помер в 1368) Мікеле Морозіні (помер в 1382) Антоніо Веньєр (помер в 1400) Мікеле Стено (помер в 1413) Томмазо Моченіго (помер в 1423) Паскуале Маліп'єро (помер в 1462) Ніколо Марчелло (помер в 1474) П'єтро Моченіго (помер в 1476) Андреа Вендрамін (помер в 1478) Джованні Моченіго (помер в 1485) Альвізе I Моченіго (помер в 1577) Себастьяно Веньєр (помер в 1578) Бертучіо Вальєро (помер в 1658) Сильвестро Вальєро (помер в 1700) Також в церкві поховано багато відомих діячів Венеції. Галерея Примітки
Grünsee (Ultental)

Der Grünsee (italienisch Lago Verde) ist ein kleiner Stausee im hintersten Teil des Ultentals in Südtirol. Er liegt auf einer Höhe von 2529 m und bedeckt eine Fläche von 24 Hektar. Er wird von Bergen der Ortler-Alpen eingerahmt, darunter der Weißbrunnspitze (3253 m), der Hinteren Eggenspitze (3443 m), der Vorderen Eggenspitze (3385 m) und der Zufrittspitze (3439 m). Der Zufluss zum See kommt aus dem Gletschergebiet des Weißbrunnferners. Das Gewässer befindet sich im Nationalpark Stilfserjoch. Der Staudamm mit trapezförmigem Querschnitt ist 423 Meter lang und 53 Meter hoch. Er ist aus Felsgestein geschüttet und wasserseitig mit Blech abgedichtet, das im Winter gegen das Einfrieren in Staudammnähe mit Luftblasen bespült wird. Da keine Straße zum Seebereich führt, mussten bei der Errichtung des Staudamms zum Transport mittels Bauseilbahn alle Baumaschinen zerlegt und oben wieder montiert werden. Der See fasst 6,7 Millionen Kubikmeter Wasser. Der Grünsee ist der höchstgelegene Stausee der Kaskade von Stauseen im Ultental. Sein Wasser wird über einen Druckstollen und eine Druckrohrleitung zum 641 Meter tiefer an der Bergseite des Weißbrunnsees gelegenen Wasserkraftwerk Weißbrunn geleitet. Durch diese Fallhöhe wird die Wasserkraft effektiv genutzt. Die installierte Leistung des Kraftwerks beträgt 10 MW. Im Pumpspeichermodus kann aber auch, üblicherweise nachts, Wasser vom tiefer gelegenen Fischersee in den Grünsee gepumpt werden. Die gesamte Anlage wurde 1963 in Betrieb genommen. Eine betriebliche Seilbahn des Kraftwerkes, die von dem ständig vor Ort befindlichen Betriebspersonal genutzt wird, verbindet den Grünsee mit dem Weißbrunnsee. Der Grünsee ist vom Weißbrunnsee aus in ungefähr zwei Stunden Gehzeit erreichbar. In unmittelbarer Seenähe liegt die Höchster Hütte (Rifugio Umberto Canziani, auch Grünseehütte). Die 1909 erstmals erbaute Hütte musste bei der Anstauung des Sees verlegt werden. Weblinks Ultental Prov. Bozen Abt. Landesagentur für Umwelt Einzelnachweise
Lago Verde (Bolzano)

Il lago Verde (Grünsee in tedesco) è un lago artificiale che si trova a 2.529 m.s.l.m. nel comune di Ultimo in Alto Adige. La centrale idroelettrica Il lago è formato una diga a gravità in terra e pietra altra 86 m e terminata nel 1967. La centrale idroelettrica che ne sfrutta le acque si trova sulle sponde del lago di Fontana Bianca e ha una potenza massima di 10,2 MW e una produzione annua di 48 GWh. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago Verde Collegamenti esterni Lago Verde, su LIMNO - Banca dati dei laghi italiani, CNR (archiviato dall'url originale il 4 novembre 2019).
Grünsee (Pflersch)

Der Grünsee liegt im westlichsten Teil des Pflerscher Tales auf einer Höhe von 1999 m s.l.m., westlich der Ochsenalm, von wo er auch zu erreichen ist. Er ist ein geschütztes Naturdenkmal. Als typischer Bergsee ist das Wasser sehr sauber (Gewässergüteklasse I), aber selbst im Sommer kalt. Der See entstand, als sich der Feuerstein-Ferner zurückzog. Frischwasser bekommt der See einerseits durch Regen, andererseits durch Schneeschmelze, wobei sich das Wasser manchmal grün färbt, daher der Name Grünsee. Der See entwässert unterirdisch über den Pflerscher Bach und gehört zu dessen Quellgebiet. Weblinks Datenblatt des Naturdenkmals bei der Südtiroler Landesverwaltung Einzelnachweise
Grünsee (Pflersch)

The Grünsee (Italian: Lago Verde) is a lake and protected natural monument in South Tyrol. It lies 1,680 metres above sea level in the westernmost part of the Pflersch Valley, the left side valley of the Eisack river below the Brenner Pass. Geography The lake was created as remnant, when the Feuerstein Ferner had drawn itself. It gives fish such as trout and carp a protected, untouched living space. The lake drains subterraneously via the Fernerbach. As a typical mountain lake the water is very clean (A-grade quality). It remains cold even in summer. Access The lake can only be reached by foot. There is road access to the Ochsen alpine hut about 11 km east. The road is not accessible for cars in winter. References
Église Santa Maria in Aquiro

L'église Santa Maria in Aquiro (en français : église Sainte-Marie-en-l'Aquiro) est une église romaine située dans le rione Colonna sur la piazza Capranica. Elle est dédiée à la Madone. Historique L'église est assez ancienne puisqu'elle fut restaurée une première fois par le pape Grégoire III. Sa date de construction initiale n'est toutefois pas connue. En 1389, le pape Urbain VI la nomme église Santa Maria della Visitazione. Au XVIe siècle elle est confiée à la Confraternité des Orphelins qui la restaure intégralement en 1590. L'église abrite le titre cardinalice Santa Maria in Aquiro créé en 678 par le pape Agathon. Architecture La façade actuelle date de 1774 et est due à Pietro Camporese l'Ancien (en) sur des dessins de Giovanni Francesco Braccioli. L'intérieur est redécoré par Cesare Mariani en 1866. La peinture la plus importante est la Madonna con bambino e santo Stefano datant du XIVe siècle et attribuée à l'école de Pietro Cavallini. Deux chapelles ont des œuvres des suiveurs du Caravage et la troisième chapelle à droite possède une Vierge et les saints (1617) de Carlo Saraceni. L'autre chapelle sur la gauche abrite trois peintures attribuées à Trophime Bigot. Sources et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa di Santa Maria in Aquiro » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Rome
Chiesa di Santa Maria in Aquiro

La chiesa di Santa Maria in Aquiro è un luogo di culto cattolico di Roma. Dedicata alla Madonna, si trova in piazza Capranica. Storia La chiesa è antica: è noto che papa Gregorio III (731-741) la fece restaurare assai incisivamente, quindi il precedente piccolo oratorio deve essere anteriore alla metà dell'VIII secolo. Secondo alcune teorie sarebbe stata l'antico titulus Equitii, anche se gli studiosi preferiscono attribuirlo a San Martino ai Monti. È menzionata nel catalogo di Cencio Camerario verso la fine del XII secolo con il titolo di sancte Marie in Aquiro. Nel 1389 papa Urbano VI si riferisce alla chiesa come a Santa Maria della Visitazione. Nel XVI secolo fu affidata alla Confraternita degli orfani, e fu ricostruita in forme rinascimentali e allargata intorno al 1590 dal cardinal Anton Maria Salviati. Annesse alla chiesa furono create due nuove strutture assistenziali, l'Orfanotrofio di Santa Maria in Aquiro e Collegio Salviati, fondato dallo stesso cardinale. La facciata fu ultimata nel 1774 da Pietro Camporese. Tra il 1861 e il 1866 la chiesa fu interamente restaurata dall'architetto Gaetano Morichini. Caratteristiche Prima del restauro del 1590 la chiesa aveva una sola abside e due altari minori (consacrati nel 1179 e nel 1295), con navate divise da sedici colonne. Sotto all'abside vi era un disegno bizantino, composto [...] di pietruzze porfido e serpentino a rettangoli di volgari lineamenti (riscoperto nel XIX secolo) ed un muro laterale in opus vittatum. L'opera d'arte più importante è un dipinto che raffigura la Madonna con bambino e santo Stefano, del XIV secolo. Nella terza cappella laterale sinistra, dedicata alla Vergine Annunziata, sono conservati tre opere di Carlo Saraceni, celebre discepolo di Caravaggio: L'incoronazione della Vergine, 1611-17, nella volta; la Nascita della Vergine alla parete destra e la Presentazione di Maria al Tempio alla parete sinistra. La pala dell'altare della cappella è l'Annunciazione di Francesco Nappi. Note Bibliografia (EN) Chris Nyborg, Santa Maria in Acquiro, su romanchurches.fandom.com. URL consultato il 19 ottobre 2020. Silvio Imperi, Della chiesa di S. Maria in Aquiro in Roma, Roma, B. Morini, 1866. Mario D'Onofrio e Claudio Strinati, S. Maria in Aquiro, Roma, Marietta, 1972. Voci correlate Santa Maria in Aquiro (diaconia) Orfanotrofio di Santa Maria in Aquiro e Collegio Salviati Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Maria in Aquiro Collegamenti esterni Scheda della parrocchia dal sito della Diocesi di Roma, su vicariatusurbis.org. URL consultato il 12 luglio 2012 (archiviato dall'url originale il 2 aprile 2015).