NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Propositura di San Michele Arcangelo (Ponte Buggianese)

La Propositura di San Michele Arcangelo, Santuario di Maria Santissima del Buon Consiglio, est un édifice religieux situé sur la commune de Ponte Buggianese, en province de Pistoia. Documentée à partir du début du XVIe siècle, elle est reconstruite au XIXe siècle. L'interieur est décoré par un important cycle de fresques réalisées par Pietro Annigoni et ses élèves entre 1967 et 1988. Annexes Notes et références Articles connexes Prepositura Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Toscane
Propositura di San Michele Arcangelo (Ponte Buggianese)

La propositura di San Michele Arcangelo, Santuario di Maria Santissima del Buon Consiglio è un edificio sacro che si trova nel comune di Ponte Buggianese, provincia di Pistoia, e appartiene alla Diocesi di Pescia, all'interno della quale è sede parrocchiale e di vicariato foraneo. Descrizione Di origine seicentesca, ma trasformata nella prima metà del XIX secolo, presenta la facciata con un portico a tre arcate sostenute da quattro colonne in pietra e l'interno a tre ampie navate, delimitate da colonne in muratura con abside e presbiterio sormontato da una cupola. Alle pareti altari e confessionali del XVII secolo–XVIII secolo in pietra serena e stucchi e due acquasantiere a pila in pietra serena del XVI secolo. Possiede un grandioso ciclo di affreschi eseguito da Pietro Annigoni e dai suoi allievi tra il 1967 ed il 1988. Gli affreschi raffigurano scene bibliche ed evangeliche. L'opera ha fatto sì che nel 1978 la chiesa venisse vincolata come patrimonio monumentale di notevole interesse artistico da parte della Soprintendenza. La chiesa conserva l'immagine devozionale della Madonna del Buonconsiglio risalente al XVIII secolo. Attiguo alla sagrestia è il Museo parrocchiale, dove sono esposti gli arredi sacri più significativi della chiesa. Annesso alla chiesa vi è un piccolo museo parrocchiale contenente vari oggetti di arte sacra, tra cui il fonte battesimale del 1643. Note Voci correlate Diocesi di Pescia Parrocchie della diocesi di Pescia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su propositura di San Michele Arcangelo Collegamenti esterni Fonte: scheda nei "Luoghi della Fede", Regione Toscana, su web.rete.toscana.it.
Palacio Zuccari

El Palacio o palacete Zuccari (en italiano, Palazzetto Zuccari) es un edificio situado en Roma, construido por Federico Zuccari, en el cruce entre la via Sistina y la via Gregoriana, sobre la plaza Trinità dei Monti. Historia Federico Zuccari era un artista de Urbino, que había ya trabajado en Roma y en Florencia (sobre los frescos en la cúpula de Santa Maria del Fiore) creándose una cierta fama. Llamado de nuevo a la ciudad papal por una serie de encargos hizo que se creara una suntuosa morada que reflejase la importancia del artista, su creatividad, con un proyecto mucho más grandioso que aquel que había creado en Florencia (el Palacio Zuccari). En el año 1590 compró el lote de terreno puesto en una envidiable posición panorámica, sobre los restos de los antiguos jardines de Lúculo, y comenzó la realización de aquello que es uno de los más importantes ejemplos de casa de artista en Italia. El artista se arruinó casi para llevar a término sus grandiosos proyectos, que debieron ser en parte redimensionados. A su muerte (1609) dejó la casa a los artistas de la academia de San Lucas, aunque de hecho se posesionó de ella Marc'Antonio Toscanella. Girolamo Rainaldi engrandeció luego el complejo, dándole el aspecto que había mantenido hasta 1904, cuando fue grandemente reestructurado. Mientras tanto vivió también la reina Casimira de Polonia en el año 1702, que hizo construir un arco en madera sobre la via Sistina y un pequeño pórtico de columnas en la cumbre, obra de Juvarra. Durante el Grand Tour se convirtió en un lugar para los artistas y allí pernoctaron Joshua Reynolds, Johann Joachim Winckelmann, Jacques-Louis David y los nazarenos, que allí dejaron un fresco hoy en Berlín. A continuación pasó a ser propiedad de Enrichetta Hertz, que luego la cedió al gobierno alemán, constituyendo la Biblioteca Hertziana, especializada en Historia del arte. Gabriele D'Annunzio mencionó el palacio en la novela Il piacere. Arquitectura La característica más curiosa del palacete reside en la decoración, en particular en las cornisas de las puertas y ventanas externas que tienen el aspecto de monstruosas bocas abiertas, inspiradas en las esculturas del jardín de Bomarzo y ligadas al estilo fantasioso de la arquitectura manierista en los umbrales del siglo XVII. En el interior se encuentran algunos frescos de Giulio Romano, provenientes de la Villa Lante sobre el Janículo. Véase también Arquitectura manierista Enlaces externos Fuentes: la zona de la plaza de España
Palais Zuccari (Rome)

Le palais Zuccari à Rome est une maison d'habitation étroite à l'angle des Via Gregoriana et Via Sistina, voies qui amènent à la Piazza della Trinita dei Monti, près de l'église de la Trinité-des-Monts. Historique L'édifice est construit à partir de 1591 pour le peintre Federico Zuccari, qui n'a pu voir son achèvement. Le portail d'accès au palais est un mascherone, un masque avec une énorme bouche ouverte. Le sous-sol a été orné de fresques de Zuccari lui-même. À sa mort, en 1609, il lègue le bâtiment aux artistes de l'Accademia di San Luca qu'il a fondée. À partir de 1702 la reine de Pologne, Marie Casimire Louise de la Grange d'Arquien, y réside quelque temps et fait construire un arc en bois au-dessus de la Via Sistina, et Filippo Juvarra pour sa part fait ajouter un portique sur le côté avant. Par la suite, le Palais Zuccari est partagé en appartements et la plupart du temps loué à des étrangers et des artistes ; y ont habité entre autres Joshua Reynolds, Johann Joachim Winckelmann, et Jacques-Louis David. Un des propriétaires suivants, le consul général de Prusse Jakob Ludwig Salomon Bartholdy, fait décorer en 1815 une pièce d'angle avec des scènes représentant l'histoire de Joseph. Les fresques de Peter von Cornelius, Johann Friedrich Overbeck (Joseph vendu par ses frères), Wilhelm von Schadow et Philipp Veit, vendues en 1867 par la famille Zuccari à la Alte Nationalgalerie de Berlin, sont considérées comme un chef-d'œuvre de l'art nazaréen. Gabriele D'Annunzio en fait en 1888 la résidence du héros de son roman L'Enfant de volupté, le comte Andrea Sperelli. En 1904 Henriette Hertz (1846-1913), collectionneuse d'art et fondatrice de l'actuelle Bibliotheca Hertziana, achète le bâtiment, qu'elle lègue en 1913 à la Kaiser-Wilhelm-Gesellschaft. En 1943, la bibliothèque et l'institut sont transférés à Merano, Hallein et Saalfelden ; en 1944 les forces alliées confisquent le palais. En 1953, l'Institut est remis à la société Max-Planck, redevenant « Bibliotheca Hertziana (Max-Planck-Institut) ». Le palais Zuccari fait aujourd'hui, avec le palais Stroganoff 1963 et le Villino Stroganoff, partie des bâtiments les plus importants de l'Institut. Vues Articles connexes Palais Zuccari (Florence) Référence de traduction (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Palazzo Zuccari » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du XVIIe siècle Portail de Rome Portail de l’Italie
Palazzo Zuccari

Palazzo Zuccari is een zestiende-eeuws stadspaleis, gelegen aan de Via Gregoriana 30 te Rome. Geschiedenis Het gebouw werd in 1592 in opdracht van Federico Zuccari en zijn broer Taddeo naar hun eigen ontwerp gebouwd. Federico Zucarri decoreerde het gebouw zelf met enkele fresco's. Het gebouw diende aanvankelijk als kunstacademie. Zuccari was stichter en eerste voorzitter van de Accademia di San Luca. Momenteel wordt het gebouw gebruikt door de Bibliotheca Hertziana, onderdeel van het Max Planckinstituut. Hier worden onder andere archieven betreffende de aanwezigheid van Vlaamse kunstenaars in Rome bewaard. Sinds 2002 worden er in de kelder opgravingen uitgevoerd. Ze werden al mozaïeken uit de 1ste eeuw v. Chr. blootgelegd die onderdeel waren van de gebouwen in de Tuinen van Lucullus. Van 2001 tot 2011 werd de villa volledig gerestaureerd en uitgebreid ten behoeve van de Bibliotheca Hertziana. De Spaanse architect en beeldend kunstenaar Juan Navarro Baldeweg won in 1995 de prijsvraag die voor dit project was uitgeschreven.
Rifugio Quinto Alpini

Das Rifugio Quinto Alpini (auch Rifugio V° Alpini, vollständiger Name Rifugio Quinto Reggimento Alpini – Bertarelli) ist eine Schutzhütte der Sektion Mailand des Club Alpino Italiano (CAI). Es liegt an der Südflanke des Monte Zebrù in den Ortler-Alpen auf 2877 m s.l.m. oberhalb des Val Zebrù und gehört zur Gemeinde Valfurva, die in der italienischen Provinz Sondrio in der Lombardei liegt. Etwas unterhalb liegt das als Dependance und Winterraum genutzte Rifugio Bertarelli. Geschichte Die Berghütte wurde 1884 als Capanna Milano von der Sektion Mailand des Club Alpino Italiano erbaut, um die zentralen Gipfel des Hauptkammes der Ortler-Alpen von Süden zugänglich zu machen. 1901 wurde sie erstmals erweitert. Während des Ersten Weltkrieges war in der Hütte das Abschnittskommando der im Val Zebrù operierenden italienischen Truppen untergebracht und bildete einen Eckpunkt in der Verteidigung der italienischen Ortlerfront. 1926 wurde sie im Gedenken an das hier im Krieg eingesetzte 5. Alpini Regiment umbenannt. 1928 wurde das Rifugio V° Alpini komplett neu errichtet. Etwas unterhalb entstand aus einer ehemaligen Kriegsbaracke das Rifugio Bertarelli, benannt nach dem Alpinisten Guido Bertarelli, der als Alpini-Offizier im Ersten Weltkrieg an der Ortlerfront kämpfte und nach dem Krieg einen wesentlichen finanziellen Beitrag zum Wiederaufbau des Rifugio Quinto Alpini leistete. Zugang Die beiden Hütten sind von Westen von San Nicolò Valfurva durch das Val Zebrù aus in 4 Stunden zu erreichen. Vom letzten Parkplatz führt auch ein Shuttledienst bis zur Baita del Pastore. Des Weiteren gibt es einen Hüttenübergang zum Rifugio Pizzini-Frattola, der über den Nördlichen Ortlerpass ins Val Cedec führt. Gipfeltouren Monte Zebrù (3735 m s.l.m.): über den Zebrùgletscher zum Hochjoch, über die Nordwand oder den Westgrat auf den Gipfel; 3.30 h, UIAA-Schwierigkeit PD. Thurwieserspitze (3652 m s.l.m.): über den steilen Ostgrat; 3.00 h, UIAA-Schwierigkeit AD. Königspitze (3851 m s.l.m.): über die Cima Miniera und den kurzen Suldengrat; 4.30 h, UIAA-Schwierigkeit D. Ortler (3905 m s.l.m.): vom Hochjoch über den Hochjochgrat; 5 h, UIAA-Schwierigkeit AD. Nachbarhütten Rifugio Pizzini-Frattola (2706 m) in 3 Stunden Rifugio Borletti (2188 m) Livriohütte (Rifugio Livrio) Literatur und Karten Valtellina Alpina. Periodico A.N.A. Sezione Valtelinesse di Sondrio Anno XXVIII N. 2 luglio 2015, Sondrio 2015 (Digitalisat). Tabacco Blatt 08 Ortlergebiet - Ortles - Cevedale (1:25.000) Weblinks Einzelnachweise
Baptisterium (Pisa)

Het Baptisterium of (in het Italiaans) Battistero is een doopkapel op het Piazza dei Miracoli in Pisa. Het staat tegenover het westelijke einde van de Dom en is gewijd aan Johannes de Doper. Aan het ronde gebouw werd in het midden van de 12e eeuw begonnen: 1153 Mense August fundata fuit haec ("In de maand augustus 1153 is dit gebouw gesticht"). Het werd gebouwd in de romaanse stijl door een architect die we kennen als Diotisalvi, maar het werd niet afgemaakt tot in de 14e eeuw, toen de loggia, de bovenverdieping en de koepel in Gotische stijl werden toegevoegd door Nicola en Giovanni Pisano. Met een omtrek van 107,25 meter en een hoogte van 54,86 meter is het de grootste doopkapel in Italië. Het portaal, tegenover de façade van de Dom, wordt geflankeerd door twee klassieke zuilen, en de binnenste deurstijl is in Byzantijnse stijl gemaakt. De bovenstijl bestaat uit twee delen: de lagere verbeeldt verschillende episodes uit het leven van Johannes de Doper, de bovenste laat Christus zien tussen de Madonna en Johannes de Doper, geflankeerd door engelen en de evangelisten. De grootte van het interieur is overweldigend, maar verrassend eenvoudig nagenoeg zonder decoratie. Het heeft een opvallende akoestiek. De achthoekige doopvont in het midden dateert van 1246 en is gemaakt door Guido Bigarelli da Como. Het bronzen beeld van Johannes de Doper in het midden van het vont is van Italo Griselli. De preekstoel werd gebouwd tussen 1255-1260 door Nicola Pisano, de vader van Giovanni Pisano, die de doopvont in de Dom maakte. De scènes op de preekstoel, speciaal de naakte Hercules, tonen Pisano's kwaliteit als beeldhouwer.
Baptysterium San Giovanni w Pizie

Baptysterium San Giovanni – baptysterium św. Jana Chrzciciela w Pizie, wchodzące w skład zespołu zabytkowego Piazza del Duomo, obejmującego, oprócz niego, trzy arcydzieła architektury średniowiecznej: katedrę, kampanilę, zwaną Krzywą Wieżą oraz cmentarz. Zespół został w 1987 roku wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Historia Baptysterium San Giovanni zostało założone 15 sierpnia 1152 roku w celu udzielania sakramentu chrztu. Powodem, dla którego budowla została wzniesiona zapewne była chęć dopełnienia architektury katedry. Prace nad baptysterium ukończono około roku 1180, a nadzorował je architekt Diotisalvi. Projektując baptysterium inspirował się Kopułą na Skale w Jerozolimie. W 1260 roku wznowiono prace budowlane - nadzór nad nimi przejął Nicola Pisano, który wykonał gotycką dekorację galerii. Kopuła baptysterium została ukończona dopiero pod koniec XIV wieku. Architektura Wygląd zewnętrzny Budynek został wzniesiony na planie koła o średnicy 35 m. Ma obwód 107,24 m, jego mury osiągają grubość 2,63 m przy podstawie, a jego wysokość wynosi 54,86 m. Jest największym baptysterium we Włoszech. Budynek jest trzykondygnacyjny, udekorowany z zewnątrz prostymi, ślepymi arkadami i wąskimi oknami, umieszczonymi wysoko w ścianach. Druga kondygnacja ma arkady otwarte (podobnie jak Krzywa Wieża) i zwieńczone podwójnymi łukami, nad którymi wznoszą się misternie rzeźbione, trójkątne szczyty. Podobne rozwiązanie dekoracyjne posiada druga kondygnacja. Kopuła jest wyłożona od strony morza czerwoną dachówką, a od strony katedry ołowianą blachą. Wnętrze Kopuła wewnętrzna wspiera się na 8 monolitycznych kolumnach i 4 filarach. Spiralne schody prowadzą na galerię dla kobiet. Geometryczna struktura posadzki, rozmieszczenie chrzcielnicy i ambony zdradzają inspirację architekturą arabską. Baptysterium słynie z doskonalej akustyki. Aby ją zademonstrować zwiedzającym, co 30 minut jeden z pracowników muzeum wykonuje krótki śpiew kierując swój głos ku sklepieniu. Przypisy Bibliografia Elisabeth Cruwys, Beau Riffenburgh: Najpiękniejsze katedry świata. Wyd. drugie. Warszawa: Penta, 1999. ISBN 83-85440-52-6.
Batistério de Pisa

O Batistério de Pisa, dedicado a São João Batista, é um edifício religioso da cidade de Pisa, na Itália, fazendo parte do complexo arquitetônico da Praça dos Milagres, que compreende o Batistério, a Catedral, a Torre de Pisa e o Camposanto, ou cemitério monumental. Toda a praça foi declarada Patrimônio da Humanidade pela UNESCO em 1987. Sua construção foi iniciada em 1152, sobre uma estrutura mais antiga. Seu arquiteto foi Diotisalvi. Coberto por uma cúpula, possui 54,86 m de altura e uma circunferência de 107,24m, sendo a maior construção em seu gênero em toda a Itália. Seu estilo mostra a transição entre o românico e o gótico. Seu portal tem decorações em relevo mas seu interior é quase desprovido de ornamentos, salvo uma fonte octogonal, de Guido Bigarelli da Como, que possui uma estátua de São João Batista, obra de Italo Griselli. Seu púlpito, de Nicola Pisano, é um exemplar precursor do estilo da Renascença. A acústica do local é especialmente curiosa, gerando ecos que se prolongam por vários segundos. Referências Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês cujo título é «Baptistry (Pisa)», especificamente desta versão.
Пізанський баптистерій

Пізанський баптистерій Святого Івана (італ. Battistero di San Giovanni) — римо-католицька церковна будівля у Пізі, Італія. Його будівництво розпочалось 1152 на місці більш раннього baptistry, а коли будівля була завершена 1363 року, вона стала другою збудованою, хронологічно, на П'яцца-дей-Міраколі (італ. Piazza dei Miracoli, букв. — площа Чудес), поблизу Пізанського собору та його окремо розташованої дзвіниці, знаменитої Пізанської вежі, та разом з площею включена до Світової спадщини ЮНЕСКО. Баптистерій спроектував та наглядав за будівництвом першого поверху Діотісалві, чий підпис можна побачити на двох стовпах всередині будівлі, разом з датою 1153. Опис Пізанський баптистерій є найбільшим в Італії, висотою 54,86 м та діаметром 34,13 м. Він є прикладом переходу від романського стилю до готики: його нижня частина збудована у романському стилі, з округлими арками, а верхня - у готичному, з гострими арками. Баптистерій збудований з мармуру. Обабіч порталу, оберненого до фасаду собору, розташовані дві колони в античному стилі, а внутрішні одвірки виконані у візантійському стилі. Перемичка розділена на два яруси: на нижчому зображені декілька епізодів з життя Івана Хрестителя, а на верхньому — Христос з Мадонною та Іваном Хрестителем обабіч, поруч з якими розташовані ангели та євангелісти. Оригінальна форма баптистерію за проектом Діотісалві була відмінної від сучасної, ймовірно близькою до церкви Гробу Господнього у Пізі його ж роботи, збудованої за 40 років до того, з її пірамідальним дахом над восьмикутними стінами, та натхненна Храмом Соломона та Куполом Скелі. Але після смерті архітектора, Нікола Пізано продовжив будівництво, змінивши стиль на більш сучасний йому готичний, та додавши зовнішній дах у формі купола. Наслідком існування двох дахів — пірамідального внутрішнього та купольного зовнішнього, інтер'єр має ідеальну акустику, з характеристиками резонансної камери. Інтер'єр вражаючий, але мало прикрашений. Восьмикутна купіль по центру була створена 1246 року Гвідо Бігареллі да Комо, а бронзова скульптура Івана Хрестителя по центру купелі є роботою Італо Грізеллі. Кафедра була створена між 1255—1260 роками Ніколою Пізано, батьком Джованні Пізано, який створив кафедру у Пізанському соборі. Сцени на кафедрі, особливо класична антична форма оголеного Геракла, які повертають античні правила скульптури, роблять Ніколу Пізано одним з найважливіших попередників скульптури Італійського Відродження — огляд Італійського Відродження часто починаються саме з 1260 року. Збудований на тому самому нестабільному піску, що й вежа, й собор, баптистерій нахилений на 0,6 градуса в напрямку собору. Галерея Примітки Посилання Rory Carroll, «Pisa Baptistery is giant musical instrument, computers show» [Архівовано 12 лютого 2012 у Wayback Machine.] Джулиано Вальдес. Искусство и история. Пиза — Флоренция, Casa Editrice Bonechi, 1995
San Martino, Velletri

San Martino Vescovo is a Roman Catholic church located in the historic center of Velletri, in the province of Rome, in Italy. A church at the site is mentioned in a bull from 1065 from Pope Alexander II. The church was assigned to the Somaschi Fathers in 1616 by Pope Paul V. Over the centuries, the church has undergone reconstruction. Under the Somaschi, it was rebuilt in 1772 to 1778 with the facade completed in 1825. The altarpiece of the Madonna with Child was brought here in 1817 from the abandoned Monastery of Santa Maria dell’Orto. References
Rifugio Dom Petra Skalaria Na Kaninu

Il Rifugio Dom Petra Skalaria Na Kaninu (in sloveno: Dom Petra Skalarja na Kaninu) è un rifugio situato nel comune di Plezzo in Slovenia, a 2.260 m s.l.m., all'interno della Catena del Canin. Storia Il rifugio fu costruito nel 1895. Accesso ¾ ore: dalla stazione a monte della cabinovia 6-7 ore: da Plezzo passando per Plužna e il monte Na Pečeh Vette 2 ore: Sniperjenik (2.499 m) 2½ ore: Visoki Kanin (2.587 m), attraverso Dole prode 2½ ore: Cima Laška Planje (2.448 m) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Rifugio Dom Petra Skalaria Na Kaninu
Dom Petra Skalarja na Kaninu

Dom Petra Skalarja na Kaninu (2.260 m) je planinska postojanka v zahodnem delu Julijskih Alp, na slovenski strani Kaninskega pogorja. Stoji na razglednem mestu v zgornjem delu Kaninskih podov v neposredni bližini skalnatega stebra Konjca, imenovana po primorskem Slovencu - tigrovcu Ferdu Kravanji. Kočo, zgrajeno leta 1983, upravlja PD Bovec. Prvotno kočo je tod nekoliko nižje od sedanje postavila že leta 1895 podružnica Nemško-avstrijskega društva iz Gorice. V obdobju med obema vojnama jo je prevzelo italijansko planinsko društvo iz Trsta, ki jo je obnovilo in povečalo, po drugi vojni pa je prešla v roke bovškega planinskega društva. Pogorela je na novo leto 1972. V bližini koče je več kraških jam. Skalarjevo brezno, 400 metrov severozahodno, je med najglobljimi jamami v Sloveniji. Dostopi ¾h: od zgornje postaje gondolske žičnice, 6-7h: iz Bovca mimo Plužne in planine Na Pečeh. Prehod 3h: do Koče Celsa Gilbertija (1.850 m), čez Prevalo; Vzponi na vrhove 2h: Prestreljenik (2.499 m) 2½h: Visoki Kanin (2.587 m), čez Dolge prode, 2½h: Vrh Laške Planje (2.448 m). Sklici
Mitreo delle Pareti Dipinte

Das Mitreo delle Pareti Dipinte (Mithräum der bemalten Wände) befindet sich in Ostia und erhielt seinen modernen Namen von den relativ gut erhaltenen Wandmalereien. Das Mithräum wurde in der zweiten Hälfte des zweiten Jahrhunderts in den Hof eines bestehenden Hauses hineingebaut. Es besteht aus einem kleinen Vorraum und zwei weiteren Räumen, die zusammen 17 m lang sind, wobei der hintere der eigentliche Kultraum ist. Der Boden hat ein einfaches weißes Mosaik. Der Kultraum besitzt einen Mittelgang und rechts und links erhöhte Bänke. Am Kopfende des Raumes stand ein Altar. Die rechte Wand des Raumes zeigt noch gut erhaltene, figürliche Wandmalereien. Es fanden sich verschiedene Weihinschriften im Tempel. Eine von ihnen nennt Caius Caelius Ermeros, der auch von einer Inschrift in einem anderen Mithräum bekannt ist und ins Jahr 162 n. Chr. datiert. Die originalen Wände, bevor das Mithräum eingerichtet wurde, waren mit Felderdekorationen, Landschaften und Architekturen bemalt. Als das Mithräum eingerichtet wurde, sind diese übermalt worden. An der Rückwand befand sich einst wahrscheinlich die Darstellung des Mithras in der Tauroktoniedarstellung. Auf der rechten Seitenwand sieht man vier Figuren: Nymphus (ein Mann in Frauengewändern), Miles (Mann mit Speer), Heliodromos (Mann mit Speer und Fackel) und Cautopates. Die Figuren repräsentieren verschiedene Initiationsstadien im Mithraskult. Zwischen den Figuren sind Pflanzen und Bäume gemalt. Weitere Malereien sind im Vorraum erhalten und zeigen vier Männer, bei denen es sich wahrscheinlich um Mitglieder der Kultgemeinde handelt. Literatur Giovanni Becatti: I mitrei (= Scavi di Ostia. Band 2). Rom 1954, S. 59–68, Tafel XI–XIII, XXXI, 2–3. Martina Battisti: I luoghi di culto mitraico di Ostia. Dissertation, Universität Venedig 2020, S. 85–90. (Digitalisat) Françoise Van Haeperen (Hrsg.): Fana, templa, delubra. Corpus dei luoghi di Culto dell’Italia (FTD). Band 6: Regio I Ostia, Porto. Edizioni Quasar, Rom 2019, ISBN 978-88-7140-969-6 (Digitalisat). Eric Moormann: Divine Interiors: Mural Paintings in Greek and Roman Sanctuaries (= Amsterdam Archaeological Studies). Amsterdam 2012, ISBN 978-90-8964-261-5, S. 169–171, 255. Weblinks Domus and Mitreo delle Pareti Dipinte (III,I,6) bei ostia-antica.org Anmerkungen