NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Collegium Germanicum et Hungaricum

Collegium Germanicum et Hungaricum ili kraće Collegium Germanicum je sjemenište za rimokatoličke svećenike na njemačkom jeziku. Utemeljeno je 1552. godine. Od 1580. njegovo puno ime glasi Pontificium Collegium Germanicum et Hungaricum de Urbe. Povijest Utemeljio ga je papa Julije III. 31. kolovoza 1552. bulom Dum sollicita. Pri tomu su ulogu imali kardinali Giovanni Morone i sveti Ignacije Lojolski. Osnovan je kao Zavod sv. Apolinara. Službeno ga je otvorio sami sv. Ignacije 28. listopada. Isusovci su davali smjernice za rad na učilištu. 1580. je papa Grgur XIII. spojio ovo učilište s učilištem Collegium Hungaricum (Mađarsko učilište), utemeljenim 1578. Od onda se zove Pontificium Collegium Germanicum et Hungaricum de Urbe ili kraće Collegium Germanicum et Hungaricum. Nakon što je ukinut isusovački red 1773., učilište vode dijecezanski svećenici. Nakon što je sveti rimski car Josip II. 1781. zabranio svim studentima iz krajeva pod njegovom vlašću studirati u Rimu i uz to što su malo poslije grad zauzele francuske postrojbe pod Napoleonom, sjemenište je bilo prisiljeno zatvoriti se 1798. godine. Završetkom Napoleonova doba, sjemenište je ponovno otvoreno za studente, ukazom pape Pio VII. 1818. Rad je preustrojio papa Lav XII., koji je ojačao sveze ovog sjemeništa s isusovcima i dao je njegovom radu oblik kakvim je poznat i danas. Za vrijeme Prvog svjetskog rata sjemeništarci su morali dijeliti premise s innsbruškim sjemeništem Collegiumom Canisianumom od 1915. do 1919. Učenje Obrana od protestantske reformacije, poboljšanje teološke naobrazbe i obrazovanje svećenika odanih Rimu su bili glavnim ciljevima kad je bilo utemeljeno ovo sjemenište. "S teritorija Svetog Rimskog Carstva njemačkog naroda, kojima je bila ugrožena vjera", trebalo je izučiti "neustrašive ratnike vjere" (navod iz bule kojom se utemeljilo ovo sjemenište). Nakon pto je pala željezna zavjesa 1989., opet je bilo moguće vratiti se izvornom internacionalizmu ovog sjemeništa. Poznati studenti Marcin Dunin, Béla H. Bánáthy, sv. Marko Križevčanin, John Gibbons, Karl-August von Reisach, Johann Michael Raich, Bela Tonković, Karl Lehmann, Josip Pazman, bl. Alojzije Stepinac, Lorenz Werthmann i dr. Literatura Dachsberger, Johann and Leiber, Robert, 1934. Kollegien in Lexikon für Theologie und Kirche, 1st edition. vol. 6. Freiburg im Breisgau: Herder. Schmidt, Peter, 1984. Das Collegium Germanicum in Rom und die Germaniker. Zur Funktion e. röm. Ausländerseminars (1552 - 1914). Tübingen: Niemeyer. ISBN 3-484-82056-X Leitgöb, Martin, 2004. Vom Seelenhirten zum Wegführer. Sondierungen zum bischöflichen Selbstverständnis im 19. und 20. Jahrhundert. Die Germanikerbischöfe 1837-1962. Rome: Herder. ISBN 3-451-26458-7 Vanjske poveznice (njem.) (tal.) Službene stranice (njem.) Kratki opis na www.kath.de Arhivirana inačica izvorne stranice od 21. veljače 2012. (Wayback Machine) (njem.) Peter Walter: Die Gründungen des Collegium Germanicum et Hungaricum: Etappen der Kollegsgeschichte
Collegium Germanicum

Collegium Germanicum et Hungaricum, lub po prostu Collegium Germanicum – nazwa założonej w roku 1552 w Rzymie szkoły dla duchownych katolickich. Nauczanie było prowadzone w języku niemieckim i węgierskim. Założona mocą bulli papieskiej Juliusza III 31 sierpnia 1552, celem przeciwdziałania reformacji w krajach niemieckojęzycznych. Zarządzana przez Jezuitów. Od 1580 jej oficjalna nazwa brzmiała Pontificium Collegium Germanicum et Hungaricum de Urbe. Linki zewnętrzne Oficjalna strona (niem. • wł.)
Папский германо-венгерский коллегиум

Папский германо-венгерский коллегиум в Риме (лат. Pontificium Collegium Germanicum et Hungaricum de Urbe) — немецкоязычная католическая духовная семинария (коллегиум) в Риме, основанная в 1552 году. История Германский коллегиум был основан 31 августа 1552 года буллой Dum sollicita папы Юлия III. Кардинал Джованни Мороне и глава Ордена иезуитов Игнатий Лойола выступили в качестве его непосредственных создателей. Последний даже его официально открыл 28 октября 1552 года, а первые студенты приступили к занятиям уже в ноябре. С тех пор коллегиум находится под опекой иезуитов (комитет из шести кардиналов-протекторов) и после Almo Collegio Capranica является старейшим среди учебных заведений своего типа. Первый год учебные предметы преподавались силами самого коллегиума, но уже осенью 1553 года Лойола создал школы философии и теологии в другом иезуитском учебном заведении — Римском коллегиуме. Кроме того он здесь впервые ввёл правила внутреннего распорядка, которые затем были перенесены в другие подобные места. См. также Папский Григорианский университет — бывший Римский коллегиум. Университет Палацкого, благодаря которому в 1578 году был создан Северный коллегиум. Примечания Литература Dachsberger, Johann and Leiber, Robert, 1934. Kollegien in Lexikon für Theologie und Kirche, 1st edition. vol. 6. Freiburg im Breisgau: Herder. Schmidt, Peter, 1984. Das Collegium Germanicum in Rom und die Germaniker. Zur Funktion e. röm. Ausländerseminars (1552—1914). Tübingen: Niemeyer. ISBN 3-484-82056-X Leitgöb, Martin, 2004. Vom Seelenhirten zum Wegführer. Sondierungen zum bischöflichen Selbstverständnis im 19. und 20. Jahrhundert. Die Germanikerbischöfe 1837—1962. Rome: Herder. ISBN 3-451-26458-7 Maurizio Tani: La rinascita culturale del '700 ungherese: le arti figurative nella grande committenza ecclesiastica, Gregorian University Press / Biblical BookShop, Rom 2005, ISBN 9788878390188 Ссылки (нем.) (итал.) Official website (нем.) Brief description at www.kath.de Архивная копия от 21 февраля 2012 на Wayback Machine (нем.) Peter Walter: Die Gründungen des Collegium Germanicum et Hungaricum: Etappen der Kollegsgeschichte
Collegium Germanicum

Collegium Germanicum (укр. Германський колегіум) — папська семінарія у Римі, заснована у 1552 року й у 1580 об'єднана з Collegium Hungaricum, сформувавши Pontificium Collegium Germanicum et Hungaricum de Urbe (Германський та Угорський Колегіум Рима) (скорочено Collegium Germanicum et Hungaricum або Collegium Germanicum). Історія Collegium Germanicum було створено 31 серпня 1552 року буллою папи Юлія III Dum sollicita. У його заснуванні активну участь брали кардинал Джованні Мороне та Ігнатій Лойола. Офіційно Колегіум відкрив свої двері 28 жовтня того ж року; керівництво ним було доручене досвідченому політику та історику єзуїту Педро де Рібаденейра. У 1580 році об'єднаний зі створеною папою Григорієм XIII у 1578 році семінарією Collegium Hungaricum, після чого отримав назву Collegium Germanicum et Hungaricum. Метою заснування Колегіуму була підготовка священиків спеціалістів-контрреформаторів, що зумовило теологічну спрямованість закладу та високий рівень викладання відповідних дисциплін. Вважався міжнародним оплотом католицтва і однією з найбільших фортець єзуїтської думки у столиці католиків. Архітектор-єзуїт Бенедетто Моллі у 1631-33 роках керував будівництвом приміщення закладу. Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 13 лютого 2006 у Wayback Machine.]
Verziere Column

The Verziere Column (in Italian: Colonna del Verziere) is a baroque-manneristic monumental column dedicated to "Jesus Christ the Redeemer", in Milan, Italy. The column is located in Largo Augusto and it is named after the "Verziere", the traditional greengrocery street market of Milan that, until 1783, was located in the surrounding district. The construction of the column began in 1580, but it was only completed in 1673. While the column was originally intended as a votive, religious monument, after the unification of Italy it was repurposed as a monument to commemorate the martyrs who died during the Five Days of Milan. Bronze plaques on the pedestal were added, bearing the names of 354 Milanese that were killed in the riots. The top of the column has a statue of "Christ the Redemeer" ("Cristo Redentore" in Italian) that was realized by Giuseppe and Gian Battista Vismara, and installed by the Milanese architect Francesco Maria Richini. History The construction of the column was ordered by the "Confraternity of the Sacred Cross of Porta Tosa", a Milanese religious order which had its headquarters in the area. The purpose of the column was twofold; it was meant both a votive offering to celebrate the end of the epidemic of plague that occurred in Milan in 1576-1577, and as a symbol of the power of Christianity to be opposed to the malicious power of the witches that were believed to inhabit the neighbourhood. The column itself was built in Baveno and brought to Milan by boat; at the time, the Verziere itself could be reached by boat through Milan's canal system. The column was first completed in 1583, but legal and bureaucratic problems followed; the column was demolished, and the reconstruction had several false starts, so that the completion was eventually delayed until 1611. Also because of bureaucratic issues, the statue of Jesus Christ could not be placed on top of the column until 1673. The column in Milanese folklore As a consequence of the fact that the old Verziere was traditionally associated with witchcraft and magic, and of the slowness of the building works of the column, the column itself has a "haunted" reputation in Milanese folklore. A traditional story has it that the statue of Jesus Christ was originally facing towards the Verziere (which is not the direction it is facing now) and that Christ turned its head when a girl named "Barbarinetta" committed suicide by leaping off a balcony in the Verziere plaza. Footnotes
Colonna Verziere

A Colonna Verziere (azaz Verziere-oszlop) egy milánói emlékmű. Magas, barokk piedesztálon álló gránitoszlop, a tetején márvány Krisztus-szoborral és acélkereszttel. Története Az oszlopot 1607-ben Francesco Maria Richini tervezte, az 1577-es és 1580-as pestisjárvány átvészelésének köszöneteként. Az építkezés 1673-ra fejeződött be, ekkor került a helyére Giuseppe és Gian Battista Vismara alkotása, a Krisztus-szobor. 1861-ben az oszlopot azok emlékének szentelték, akik életüket veszítették az 1848. évi „Cinque giornati" („Öt nap") nevű felkelés során. Nevük bronz plakettba vésve olvasható. Források Blanchard Paul: Northern Italy (Blue Guide sorozat), W. Norton Company, London, 2005, ISBN 978-0393327304 Fajth Tibor: Itália Panoráma útikönyvek, Athenaeum Nyomda, Budapest, 1980 ISBN 963-243-235-5 Lindner László: Milánó és az északolasz tóvidék, Panoráma útikönyvek, Franklin Nyomda, Budapest, 1984, ISBN 963-243-281-9
Gran Madre di Dio, Turin

Gran Madre di Dio (Great Mother of God) is a Neoclassic-style church in Turin, Italy, dedicated to Mary, Mother of God. It is located on the western bank of the Po River, facing the Ponte Vittorio Emanuele I leading into Piazza Vittorio Veneto. Description The church was conceived in 1814, after the defeat of Napoleon, to celebrate the return to the throne of King Victor Emmanuel I of Sardinia from the Savoia family, after a 16 years long exile. The municipality immediately suggests to celebrate this return with the building of a monument. The necessity to plan out the spaces, which were recently employed by the fortification and the idea to build a votive temple, have to be seen as a unitary project. Actually, the church has to be the ending to the lengthy vista, which links the Castello Square to the hill. Together with the planning of this Church, a square for the latter also needs to be implanted in the project, which would be a sort of lengthening of the already existing Vittorio Square on the other side of the river. The architect was Ferdinando Bonsignore, whose project was chosen following a competition. Construction began in 1818, only to pause for nearly a decade, and restart in 1827, under the rule of Charles Felix of Sardinia. The church was inaugurated in 1831 under Charles Albert of Sardinia. Others who contributed to the construction were Giuseppe Formento and the engineer Virginio Bordino. The latter helped raise the columns on the façade. The architect Luigi Canina was consulted during construction. Flanking the entrance staircase, atop two high plinths, are two statues representing Faith (with calyx) and Religion by Carlo Chelli. The tympanum of the church states: ORDO POPVLVSQVE TAVRINVS OB ADVENTVM REGIS, which can be translated as: The Nobility and the People of Turin for the Return of the King. The church architecture was inspired by the Pantheon in Rome. The link between the political event with the religious one comes through thanks to the classical metaphors to talk about the religious episodes with a back and forth between religious and political personalities. In front of the church is a statue of a King Vittorio Emanuele I, walking forward, holding a staff in his right arm, the base reads Vittorio Emanuele I/ Re di Sardegna/ Restituito a su Pepolo/il XX Maggio MDCCCXIV/ Ne Coronara/ la Fedeltà secolare. References
Iglesia de la Gran Madre de Dios

La iglesia de la Gran Madre de Dios (en italiano Chiesa della Gran Madre di Dio) es un templo católico de Turín, Italia, que se levanta al pie de la colina turinesa, frente a la Piazza Vittorio Veneto. El templo de estilo neoclásico fue construido por Ferdinando Bonsignore para festejar el retorno del rey Víctor Manuel I de la Casa de Saboya en 1814.​ Está inspirado en el Panteón de Roma.​ Historia El edificio, que es únicamente una iglesia de la ciudad de propiedad municipal, fue erigido por voluntad del cuerpo decurional de la ciudad para celebrar el regreso del rey Víctor Manuel I de Cerdeña el 20 de mayo de 1814, después de la retirada del ejército de Napoleón y el fin del dominio francés. En el tímpano del pronao que domina su entrada es bien visible el epigrafía dedicatoria “ordo popvlvsqve tavrinvs ob adventvm regis”, acuñada por el latinista Michele Provana del Sabbione. La dedicación, así como la construcción de todo el templo, recogió severas críticas entre los contemporáneos por el hecho de que se hace mención de la llegada (en latín: adventvs) del Rey y no de su vuelta (en latín: reditus) después del exilio.​ El proyecto es del arquitecto Ferdinando Bonsignore, artista de clara orientación neoclásica, fue elegido después de un concurso y se inició la realización solamente en 1818, después de la solemne colocación de la primera piedra.​ Véase también Arquitectura de Italia Referencias
Église Gran Madre di Dio de Turin

L'église Gran Madre di Dio est une église de style néoclassique située à Turin en face de la place Vittorio Veneto, sur le côté est du pont Vittorio Emanuele I. Histoire et description L'église a été projetée en 1814 afin de célébrer le retour sur le trône du roi Victor-Emmanuel Ier après la défaite de Napoléon Ier. Le projet de l'architecte Ferdinando Bonsignore est retenu à l'issue d'un concours. La construction de l'édifice débute en 1818, s'arrête pendant une décennie puis reprend en 1827. Le pont est inauguré en 1831 sous le règne de Charles-Albert de Sardaigne. D'autres architectes et ingénieurs ont contribué à la construction : Luigi Canina Giuseppe Formento et Virginio Bordino. Ce dernier a contribué à augmenter le nombre de colonnes de la façade. De part et d'autre de l'escalier d'entrée se trouvent deux statues, la Foi (avec calice) et la Religion de Carlo Chelli. Le tympan de l'église comporte l'écriture : ORDO POPVLVSQVE TAVRINVS OB ADVENTVM REGIS (« La noblesse et le peuple de Turin pour le retour du Roi »). L'architecture de l'église rappelle celle du Panthéon de Rome. L'escalier de l'église Gran Madre apparaît dans le film L'or se barre (1969) de Peter Collinson. Le Grand-Orgue de tribune a été construit en 1830 par Eugenio Maroni Biroldi et a été restauré en 1973 par Emilio Piccinelli. Il comporte 33 jeux répartis sur 2 claviers et un clavier, doté de 44 registres et de nombreuses combinaisons libres. Le pape Jean Paul II s'y est arrêté prier en 1980. Images Notes et références Liens externes Source de traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Gran Madre di Dio, Turin » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du néo-classicisme Portail de Turin
Kościół Gran Madre di Dio w Turynie

Kościół Gran Madre di Dio w Turynie – rzymskokatolicki kościół parafialny w formie rotundy zlokalizowany we wschodniej części centrum włoskiego Turynu, nad Padem, na Piazza Gran Madre di Dio, w perspektywie mostu Wiktora Emanuela I. Historia Po upadku Napoleona Bonapartego, 30 sierpnia 1814 rada miejska w Turynie ustaliła, że powrót króla Wiktora Emanuela I można corocznie świętować nie tylko poprzez wyścigi konne, rozdawanie chleba biednym, wystrzały armatnie, czy pokazy fajerwerków nad Padem, ale też poprzez wzniesienie trwałej pamiątki: świątyni pod wezwaniem Matki Bożej. Wybrano w tym celu jeden z projektów przedłożonych przez architekta Ferdinando Bonsignore (zaprojektował on również plac, na którym miał stanąć kościół, co gwarantowało spójność urbanistyczną założenia). 23 lipca 1818 rozpoczęto budowę, które w następnych latach postępowały wolno, przede wszystkim z braku funduszy. Dopiero za panowania króka Karola Feliksa, w 1827, zaczęto żwawiej realizować wykopy pod fundamenty. Neoklasycystyczny obiekt zrealizowano za kwotę 2,5 miliona lirów i otwarto 20 maja 1831 w zmienionym już kontekście historyczno-politycznym, jako Panteon subalpejski, w obecności kolejnego króla – Karola Alberta. W 1932 pod kościołem ulokowano kryptę poległych w I wojnie światowej, co spowodowało istotne zmiany układu wnętrza. 13 kwietnia 1980 świątynię odwiedził papież Jan Paweł II. Architektura Płaskorzeźba z frontonu przedstawia Madonnę z Dzieciątkiem przyjmującą hołd dekurionów (członków rady miejskiej) autorstwa Francesco Somainiego, jak również wyobrażenie poświęcenia kościoła. Gmina jest tu reprezentowana przez dziesiętników (dekurionów), dziękujących Matce Bożej budową kościoła. Po bokach portalu wejściowego w dwóch niszach znajdują się rzeźby przedstawiające św. Marka (autorstwa Giuseppe Chialli) i św. Karola Boromeusza (autorstwa Giuseppe Boglianiego). Podstawę kopuły zdobią płaskorzeźby ze scenami z życia Matki Bożej. W bocznych niszach umieszczono cztery posągi: św. Maurycego (autorstwa Angelo Bruneri), błogosławionej Małgorzaty Sabaudzkiej (autorstwa Antonio Moccia), błogosławionego Amadeusza IX Sabaudzkiego (autorstwa Carlo Canigii) oraz św. Jana Chrzciciela, patrona miasta (autorstwa Giuseppe Boglianiego). Na ołtarzu głównym ulokowano rzeźbę Andrei Galassiego przedstawiającą Matkę Bożą z Dzieciątkiem. Na wyposażeniu kościoła są krucyfiks i wyobrażenie Najświętszego Serce Pana Jezusa autorstwa Edoardo Rubino. Otoczenie Przed kościołem stoi pomnik króla Wiktora Emanuela I stworzony przez Giuseppe Gagginiego z 1885. Budynek kościoła obiega wkoło torowisko tramwajowe – pętla linii 13. Legenda Według niektórych ezoteryków w kościele może być ukryty Święty Graal. Zobacz też Bazylika Superga – inny kościół dziękczynny w Turynie Przypisy
Concezione a Montecalvario

Concezione a Montecalvario ist eine barocke römisch-katholische Kirche in Neapel. Der 1718–35 vom Architekten Domenico Antonio Vaccaro entworfene und ausgestattete Bau gehört zu den kunsthistorisch bedeutendsten Kirchen Neapels. Beschreibung und Architektur Die Kirche liegt an der Via della Concezione a Monte Calvario. Die hohe Fassade wird von je zwei Pilastern gerahmt, die von einem Rundbogen mit Voluten überfangen wird. Kurvenreiche plastische Stuckdekorationen überziehen den Bereich zwischen dem Portal und dem einzigen Fenster. Der Grundriss ist eine Kombination aus Longitudinal- und Zentralbau. Die Grundform ist ein griechisches Kreuz, das durch diagonal platzierte Seitenräume erweitert ist. Diese sind in Längsrichtung eingedreht, wodurch der Innenraum die Form eines länglichen Achtecks annimmt. In den Nebenräumen sind nach drei Seiten offene Emporen eingesetzt. Der gesamte Kirchenraum ist mit qualitativ herausragenden ornamentalen Details ausgestattet und verzichtet vollständig auf Fresken. Figürliche Darstellungen finden sich nur beim Hauptaltar mit einer Skulptur der Unbefleckten Empfängnis, die aus einem Vorgängerbau stammt, sowie bei den Seitenaltären. Diese sind von Vaccaro und zeigen die Geburt Christi und Mater dolorosa in den Querarmen und Heilige in den Nebenräumen. Literatur Salvatore Pisani: Domenico Antonio Vaccaros SS. Concezione a Montecalvario. Studien zu einem Gesamtkunstwerk des neapolitanischen Barocchetto. Frankfurt am Main 1994. Christof Toenes: Reclams Kunstführer. Italien VI: Neapel und Umgebung. 2. Auflage. Stuttgart 1983, S. 251–252. Anthony Blunt: Neapolitan Baroque and Rococo Architecture. A. Zwemmer, London 1975, S. 112–114. Weblinks Einzelnachweise
Santa Maria della Concezione a Montecalvario

Santa Maria della Concezione a Montecalvario is a church in central Naples, Italy. Founded as a small church in 1579, it was attached to the adjacent monastery and school of the Concezione. It is located on via Concezione a Montecalvario #32. From 1718 to 1725, Domenico Antonio Vaccaro with the collaboration of the engineers Giuseppe Lucchese Prezzolini and Filippo Marinelli, reconstructed the church. Its decoration dates to 1724. In 1889 the complex was closed due to structural instability. By the end of the 19th century it had come to the jurisdiction of the Collegi Riuniti, and in 1916, it was granted in perpetuity to the Archiconfraternity of the Santissimo Corpo di Cristo, while the college and garden were given to the Commune of Naples. In 1928, the college was demolished and a school built. In 1960 a maternity institute was built in the grounds of the garden. In 1978, further restorations were carried out under Loreto Colombo, yet the church was again damaged by the 1980 Irpinia earthquake, and work continued till 1987. The interior has a Greek cross plan. The cupola is decorated by stuccoes by Giuseppe Cristiano. The main altar and the majolica pavement wes designed by Vaccaro. It is flanked by the heraldic symbols of the Mercurio family. The 16th century statue depicts the Immaculate Conception. The chapels have paintings by Vaccaro, Tommaso Martini, and Nicola Maria Rossi. The Vaccaro brothers also completed the majolica pavement. Bibliography Napoli e dintorni, Touring club italiano, Touring Editore, 2001. AA.VV. Napoli: Montecalvario questione aperta, Clean edizioni, Naples, Italy