NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Base Bagnoli di Sopra

La base Bagnoli di Sopra o base di San Siro, è stata una base missilistica dell'Aeronautica Militare italiana e della NATO attiva tra il 1959 e il 2008, e si trovava nel comune di Bagnoli di Sopra in provincia di Padova. Storia Costruita nel marzo del 1959, la base, è stata un importante centro di difesa radar-missilistica fino alla fine della guerra fredda. I missili in dotazione alla base, sono stati attivi fino al 2005, ed avevano una gittata di circa 150 km. Inoltre era dotata di un radar che controllava l'area fino a circa 230 km. Come base NATO, ha ospitato anche militari statunitensi. La basa è stata chiusa nel 2007, ma la smobilitazione definitiva è avvenuta nell'autunno 2008. Oggi Nel 2015 buona parte del sito su cui sorge la base, è stata ceduta, per la cifra simbolica di 200 euro, al comune di Bagnoli di Sopra. Ha ospitato le riprese della serie televisiva We Are Who We Are diretta da Luca Guadagnino. Nel 2024 sono state girate alcune scene del film Il rapimento di Arabella di Carolina Cavalli. Note Voci correlate MIM-14 Nike Hercules
Liceo scientifico statale Guglielmo Marconi

Il liceo scientifico statale Guglielmo Marconi di Parma, dedicato al noto nobel per la fisica del 1909, è uno dei licei scientifici più antichi d'Italia, essendo stato costituito per mezzo della riforma Gentile del 1923. Storia Il liceo nacque come "regio liceo scientifico di Parma" nel 1923, tale uno dei 37 licei scientifici istituiti, uno per provincia, dalla riforma Gentile. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su liceo scientifico statale Guglielmo Marconi Collegamenti esterni Sito ufficiale, su liceomarconipr.edu.it.
Unipol Domus

Unipol Domus, do roku 2021 Sardegna Arena, je fotbalový stadion v Cagliari v Itálii. Je dočasným domácím stadionem italského fotbalového klubu Cagliari Calcio, který zde hraje své domácí zápasy od sezony 2017/18. Stadion má kapacitu 16 416 diváků. Stadion byl narychlo postaven roku 2017, kdy se vedení klubu rozhodlo zbourat stávající stadion Stadio Sant'Elia za účelem vybudování stadionu nového. Práce na něm by měly být dokončeny v roce 2025. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Unipol Domus na Wikimedia Commons http://stadiumdb.com/news/2022/03/italy_cagliari_aims_for_euro_in_new_stadium
Unipol Domus

The Unipol Domus is a football stadium in Cagliari, Sardinia, Italy. Built in 2017 as Sardegna Arena, it has hosted Cagliari Calcio football matches since the 2017–18 season, following the closure and partial demolition of Stadio Sant'Elia. It was used as a provisional stadium until 2021 when the construction was fully completed and name changed to Unipol Domus. In European competitions, the stadium is known as Cagliari Calcio Arena due to advertising rules. References
Unipol Domus

El Arena Cerdeña (italiano: Sardegna Arena), actualmente denominado Unipol Domus por motivos de patrocinio, es una instalación deportiva temporal ubicada en la ciudad italiana de Cagliari. Fue construido en 2017 y, con una capacidad para albergar 16 000 espectadores, es la casa del Cagliari Calcio de la Serie A, la primera división del fútbol de Italia. Véase también Estadio Sant'Elia Stadio Is Arenas Enlaces externos Sitio web oficial del Cagliari Calcio
Unipol Domus

L'Unipol Domus, anciennement Sardegna Arena, est un stade de football provisoire, situé à Cagliari pour pallier les travaux du stade Sant'Elia qui doit être reconstruit. Le stade est utilisé par le club de Cagliari Calcio depuis la saison 2017-2018. Cet équipement est d'une capacité de 16 416 places. Son nom a été changé en Unipol Domus en 2021. Histoire Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de la Sardaigne
Unipol Domus

De Unipol Domus is een voetbalstadion in Cagliari. Het is de thuisbasis van Cagliari Calcio. Cagliari speelt in dit tijdelijke stadion haar thuiswedstrijden vanaf het seizoen 2017/18. Cagliari zal in 2025 weer verhuizen naar een nieuw stadion, dat nu wordt gebouwd op de plek van het vorige stadion Stadio Sant'Elia. Het stadion biedt plaats aan 16.416 toeschouwers. Tot juli 2021 droeg het de naam Sardegna Arena, daarna werd de naam aan de sponsor Unipol verkocht. Interland Het Italiaans voetbalelftal speelde in de voorbereiding op het uitgestelde EK 2020 een oefeninterland in het stadion. Externe link (it) Cagliari Calcio
Unipol Domus

O Unipol Domus, também conhecido anteriormente como Sardegna Arena, é um estádio multiuso localizado em Cagliari, comuna, capital e maior cidade da região autônoma da Sardenha, na Itália. A praça esportiva, usada principalmente para o futebol, pertencente a Comuna de Cagliari, foi inaugurada em 10 de setembro de 2017 e tem capacidade aproximada para 16 416 espectadores. História Construção A construção da Sardegna Arena começou em 3 de maio de 2017 e terminou em setembro de 2017. O estádio temporário levou 127 dias e custou oito milhões de euros. A praça inicialmente ofertou capacidade para 16 233 torcedores. Inauguração A partida inaugural aconteceu em 10 de setembro de 2017. Na ocasião, o Cagliari recebeu o Crotone em partida válida da 3.ª rodada da temporada de 2017–18 do campeonato da Série A da Itália. Mudança de nome Em 23 de julho de 2021, o Cagliari anunciou a parceria de dez anos com a Unipol, um dos principais grupos seguradores da Europa, e a consequente venda do "naming rights" tanto para o estádio temporário quanto para o futuro estádio definitivo. Com esse acordo, a Sardegna Arena mudou seu nome para Unipol Domus. Construção de um novo estádio e demolição da Unipol Domus A Unipol Domus será o lar do Cagliari até a conclusão do novo e definitivo estádio do clube. Uma vez aprovada, a instalação será desmontada e o terreno que ocupa será reaproveitado como área de serviço para o novo estádio. O clube espera jogar na Unipol Domus até 2025. Ver também Esporte da Itália Futebol na Itália Cagliari Calcio Referências Ligações externas Página do estádio (em italiano) no site oficial do Cagliari Calcio
Unipol Domus

Unipol Domus este un stadion de fotbal temporar din Cagliari, Sardinia, Italia. Construit în 2017, găzduiește meciurile de fotbal ale echipei Cagliari din 2017–18, deoarece Stadio Sant'Elia a fost închis și parțial demolat pentru a construi un nou stadion. Acesta este destinat să servească drept stadion pentru meciurile de pe teren propriu ale echipei Cagliari până în 2021, când se va termina construcția noului stadion. Note
Сардиния Арена

Сардиния Арена (итал. Sardegna Arena) — временный стадион футбольного клуба Кальяри, выступающего в Серии А. Расположен в городе Кальяри, остров Сардиния. История В 2010 году домашний стадион футбольного клуба Кальяри, Сант-Элия, был признан устаревшим и требующим реконструкции. В 2012 году стадион был признан непригодным для проведения матчей из-за чего Кальяри пришлось переехать сначала на стадион имени Нерео Рокко, который расположен на востоке материковой части Италии, а затем на стадион Ис Аренас, который расположен в Сардинии и был увеличен временными конструкциями для возможности проведения матчей Серии А. Однако на стадионе регулярно возникали проблемы с безопасностью, из-за чего несколько матчей Кальяри пришлось провести без зрителей. К концу сезона 2013-2014 клубу удалось договориться о возвращении на свой родной стадион, однако часть трибун оставались закрытыми. В 2016 году команда принимает решение строить новый временный стадион, который будет использоваться пока идёт реконструкция стадиона Сант-Элия. Для Кальяри было важно, чтобы стадион находится как можно ближе к прежнему спорткомплексу, поэтому Сардиния Арена была построена на парковке Сант-Элия. Весной 2017 года начались работы по подготовке площадки для строительства, а уже в 10 сентября Кальяри провёл на стадионе первый официальный матч. В июне 2021 года клуб объявил о сотрудничестве со страховой группой Unipol, благодаря которому Кальяри получил финансы на реконструкцию Сант-Элия, а Сардиния Арена была переименована в Унипол Домус (итал. Unipol Domus). После демонтажа временного стадиона, название будет передано стадиону Сант-Элия до конца 2025 года. Примечания
Уніпол-Домус

«Уніпол Домус» (італ. Unipol Domus) — тимчасовий футбольний стадіон у місті Кальярі, Італія. Побудований в 2017 році для матчів футбольного клубу «Кальярі» на час, поки їх основна арена «Стадіо Сант'Елія» знаходиться на реконструкції. Стадіон був зведений на місці для паркування біля «Стадіо Сант'Елія» і після реконструкції останнього знову на місці «Сарденья Арени» будуть відновлені паркувальні місця. Тимчасова споруда коштувала 8 мільйонів євро. Історія У 2012 році домашній стадіон футбольного клубу «Кальярі», «Стадіо Сант'Елія», був визнаний непридатним для проведення матчів, через що клубу довелося переїхати спочатку на «Стадіо Нерео Рокко» в Трієсті, а потім на «Стадіо Іс Аренас», який розташований на Сардинії та був збільшений тимчасовими конструкціями для проведення матчів Серії А. Однак на стадіоні регулярно виникали проблеми з безпекою, через що кілька матчів «Кальярі» довелося провести без глядачів. До кінця сезону 2013/14 клубу вдалося домовитися про повернення на свій рідний стадіон, проте частина трибун залишалася закритою. У 2016 році було вирішено побудувати новий тимчасовий стадіон «Сарденья Арена» (італ. Sardegna Arena), який використовуватиметься, поки триває реконструкція «Стадіо Сант'Елія». Для «Кальярі» було важливо, щоб стадіон знаходиться якомога ближче до колишнього спорткомплексу, тому тимчасова арена була збудована на парковці основного стадіону. Після того, як муніципалітет Кальярі надав клубу право власності на відповідну землю, навесні 2017 року розпочалися роботи з підготовки майданчика для будівництва. Роботи йшли швидко і були завершені до закінчення літа. Отримавши необхідні дозволи та погодження, стадіон було відкрито 10 вересня 2017 року матчем «Кальярі» — «Кротоне» в рамках 3 туру чемпіонату Серії А. 11 вересня 2018 року стадіон прийняв товариський матч між молодіжними збірними Італії та Албанії (3:1), а 28 травня 2021 року тут провели товариський матч між національними збірними Італії та Сан-Марино (7:0) в рамках підготовки «скуадри адзурри» до виграного нею Євро-2020. 24 липня 2021 року клуб оголосив про співпрацю зі страховою групою Unipol, завдяки якому «Кальярі» отримав фінанси на реконструкцію «Сант'Елії», а «Сардинія Арена» була перейменована на «Уніпол Домус» (італ. Unipol Domus). Після демонтажу тимчасового стадіону назву буде передано стадіону «Сант'Елія» до кінця 2025 року. Галерея Примітки Посилання Профіль стадіону на офіційному сайті ФК «Кальярі» (італ.)
Chiesa di Sant'Angelo Magno

La chiesa di Sant'Angelo Magno si trova nel centro storico della città di Ascoli Piceno, nell'antico rione della Piazzarola. Storia e descrizione La chiesa ed il monastero risalgono al IX secolo e sono interamente realizzati con blocchi di travertino. In origine era una fondazione longobarda dedicata all'arcangelo Michele. Architettura La chiesa si presenta con una facciata in stile romanico che reca la data 1292 e situata all'interno di un antico complesso architettonico. Il portale d'ingresso è preceduto da un'elegante scalinata e sul fronte è ben visibile il rosone a colonnine gotiche. La torre campanaria, presenta caratteristiche sullo stile di quel del periodo. L'interno, suddiviso in tre navate, mostra ed evidenzia le diverse trasformazioni succedutesi nel corso del tempo. Meritano menzione le due colonne in granito con basi e capitelli marmorei in stile corinzio, come gli interventi operati dai monaci Olivetani a partire dal XVII secolo, che modificarono l'assetto medievale della chiesa con introduzioni di elementi in stile barocco, con decorazioni parietali ad opera di Tommaso Nardini e Pietro Michelessi. Gli altari lignei secenteschi, intagliati e dorati, furono commissionati dall’abate olivetano Emidio Ciucci che a metà degli anni cinquanta del Seicento intraprese un piano di ammodernamento in senso barocco della chiesa per la quale commissionò un'opera a Giuseppe Ghezzi e rispettivamente a Giacinto Brandi e Carlo Maratti, il Cristo risorto e la Madonna col Bambino e santa Francesca Romana, quest’ultima consegnata nel 1656. Nello stesso anno l'abate acquistò anche una tela di Gian Domenico Cerrini con San Giovanni Battista. Al centro del presbiterio s'innalza il baldacchino eseguito da Emidio Paci nel 1830 sovrastato dalla cupola sorretta da quattro colonne in gesso con capitelli e basi in terracotta. Note Bibliografia Antonio Rodilossi, Ascoli Piceno città d'arte, Modena, "Stampa & Stampa" Gruppo Euroarte Gattei, Grafiche STIG, 1983. Guida alle chiese romaniche di Ascoli Piceno, città di travertino, Ascoli Piceno, D'Auria, 2006. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Sant'Angelo Magno Collegamenti esterni Chiesa di Sant'Angelo Magno, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Unipol Tower, Milan

The Unipol Tower (Italian: Torre Unipol) also known as the Unipol Sai Tower is an office skyscraper in Milan, Italy. Built between 2017 and 2023, the tower stands at 125 m (410 ft) tall with 23 floors and is the current 10th tallest building in Milan. History Architecture The building is located in the Porta Nuova district at the crossroads between Via Melchiorre Gioia and Via Fratelli Castiglioni, where the Hotel Gilli was once supposed to be built. The works began in 2017 with the piling of the foundations. The laying of the first stone took place in spring 2019. The completion of the tower is expected within the first half of 2024. Construction The tower comprises 23 floors above ground and 3 underground floors, a total surface area of 33,000 m² and an overall height of 125 metres. The skyscraper has an X-structure covering, which resembles a nest; the materials used for the construction are glass and steel. The work is completed by an auditorium with 190 seats and on the roof a panoramic greenhouse-garden. The covering of the steel structure is made by the Treviso-based company Maeg Costruzioni. The building was designed to maximize energy efficiency thanks to the presence, along the external walls, of a double cavity that mitigates the summer heat and insulates from the winter cold. There are also solar panels for the production of electricity. On the terraces along the external perimeters and on the terrace at the top of the building there are winter gardens that help regulate the internal temperature of the building by reducing the need for artificial ventilation systems near the atrium. The panoramic terrace located at the top of the building will also be used to host cultural events, such as exhibitions. Gallery See also List of tallest buildings in Italy List of tallest buildings in Milan References External links Media related to Torre UnipolSai at Wikimedia Commons Unipol Tower at CTBUH Unipol Tower at SkyscraperPage Unipol Tower at SKYDB
Torre UnipolSai

La Torre UnipolSai es un rascacielos de Milán en Italia. Historia Los trabajos de construcción del edificio, projectado por Mario Cucinella Architects, comenzaron en 2017 con finalización prevista en 2022. Descripción La torre mide 126 metros de altura.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Torre UnipolSai.
Tour Unipol

La tour Unipol (en italien : Torre Unipol) est un gratte-ciel de 125 mètres actuellement en construction à Milan en Italie. Il est situé dans le quartier de Porta Nuova, à l'intersection de la Via Melchiorre Gioia et de la Via Fratelli Castiglioni, là où devait autrefois être construit l'hôtel Gilli. Il est appelé à devenir le siège du groupe Unipol Gruppo Finanziario à Milan . Les travaux ont commencé en 2017 avec la mise en place des fondations. La pose de la première pierre a eu lieu au printemps 2019. La tour devrait être achevée au premier semestre 2023. Lien externe SkyscraperPage Notes et références Portail des gratte-ciel Portail de Milan
Torre Unipol (Milano)

La Torre Unipol, quartier generale milanese del gruppo, è un grattacielo inaugurato il 22 dicembre 2023 nel quartiere di Porta Nuova in Via Melchiorre Gioia 22 dove un tempo doveva nascere l’Hotel Gilli. Storia I lavori sono iniziati nel 2017 con le palificazioni delle fondamenta. La posa della prima pietra è avvenuta a primavera 2019. Il completamento della torre è avvenuto alla fine del 2023. Descrizione La torre comprende 23 piani fuori terra e 3 piani interrati, una superficie totale di 33.000 m² e una altezza complessiva di 125 metri. Il grattacielo ha un rivestimento a struttura a X, che ricorda un nido; i materiali utilizzati per la costruzione sono vetro e acciaio. Completano l'opera un auditorium da 190 posti e sul tetto una serra-giardino panoramica. Il rivestimento della struttura in acciaio è realizzato dall'azienda trevigiana Maeg costruzioni. L'edificio è stato progettato per massimizzare l'efficienza energetica grazie alla presenza, lungo le pareti esterne, di una doppia intercapedine che mitiga il caldo estivo e isola dal freddo invernale. Sono anche presenti pannelli solari per la produzione di energia elettrica. Sulle terrazze lungo i perimetrali esterni e sulla terrazza posta sulla sommità dell'edificio sono presenti giardini d'inverno che aiutano a regolare la temperatura interna dell'edificio riducendo l'ausilio di impianti di aerazione artificiali in prossimità dell'atrio. La terrazza panoramica situata in cima all'edificio è stata progettata anche per ospitare eventi culturali, come mostre. Note Voci correlate Progetto Porta Nuova Centro Direzionale di Milano Grattacieli in Italia Grattacieli di Milano Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre Unipol Collegamenti esterni Sito ufficiale, su urbanupunipol.com.
Torre Unipol

A Torre Unipol é um arranha-céu da cidade de Milão, na Itália. O edifício, concluído em 2023, tem 126 metros de altura e 24 andares. O edifício está localizado no bairro de Porta Nuova, na interseção entre a Via Melchiorre Gioia e a Via Fratelli Castiglioni, onde anteriormente estava prevista a construção do Hotel Gilli. As obras começaram em 2017 com a execução das fundações, enquanto a cerimônia de lançamento da pedra fundamental ocorreu na primavera de 2019. O arranha-céu apresenta uma estrutura externa em forma de “X”, que lembra um ninho. Os materiais utilizados na construção são vidro e aço. O projeto inclui ainda um auditório com mais de 270 lugares e, no topo, uma estufa-jardim panorâmica destinada a eventos públicos e culturais. Ver também Lista de arranha-céus de Milão Referências
Chiesa di San Pietro in Vincoli (Castagnole delle Lanze)

La chiesa di San Pietro in Vincoli è un edificio cattolico di culto di Castagnole delle Lanze; è una costruzione di stile barocco ligure-piemontese iniziata nel 1681, consacrata nel 1701. L'interno a navata unica con alcuni altari laterali conserva l'altare maggiore con presbiterio e balaustra in marmo voluto dal Conte Carlo Giacinto Alfieri, alcuni affreschi ed una decorazione in stucco ed oro. L'attuale facciata risale agli inizi del 1900. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Pietro in Vincoli Collegamenti esterni Chiesa di San Pietro in Vincoli, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Cappella Maria SS. della Soledad

Die Cappella Maria SS. della Soledad ist ein römisch-katholisches Kirchengebäude in Palermo. Die an der Piazza della Vittoria gelegene Kapelle war ursprünglich Teil der Kirche San Demetrio aus dem 15. Jahrhundert, die 1943 durch Bombenangriffe zerstört wurde. Errichtet wurde die Kapelle 1590 von einer Bruderschaft spanischer Adliger (Confraternità Maria Santissima Addolorata e Cristo Morto de la Soledad). 1679 wurde der Innenraum vom Architekten Paolo Amato barockisiert, von ihm stammen auch die drei Bögen des Altarraumes, die von zwei dunklen Säulen getragen werden. Die Stuckarbeiten stammen von Andrea Surfarello. Die Deckenfresken von Francesco Calamuneri sind verloren gegangen. Olivio Sozzi malte die vier Tafelbilder: Fußwaschung, Abendmahl, Christus im Garten Gethsemane und Kreuzaufrichtung. Erhalten geblieben sind einige Marmorreliefs aus dem 17. Jahrhundert mit den Leidenswerkzeugen Christi. Die übrige Marmordekoration entwarf Venanzio Marvuglia im 18. Jahrhundert. Die von Gläubigen verehrte hölzerne Marienstatue des 16. Jahrhunderts über dem Altar verweist auf einen spanischen Ursprung. Im Fußboden sind Grabplatten spanischer Familien eingelassen. Die Kapelle, heute Bestandteil der Gebäude des Polizeipräsidiums, ist Eigentum des spanischen Staates. Literatur Adriana Chirco: Palermo la città ritrovata. Verlag Flaccovio, Palermo 2002, ISBN 88-7758-469-6. Pierfrancesco Palazzotto: Palermo. Guida agli oratori, Confraternite, compagnie e congregazioni dal XVI al XIX secolo. Verlag Kalos, Palermo. Weblinks Informationen (italienisch) und Bilder Einzelnachweise
Chiesa del Carmine (Mogoro)

La chiesa del Carmine è una chiesa del comune di Mogoro, nella provincia di Oristano. Venne edificata all'inizio del XIV secolo, in stile romanico-gotico e divenne in seguito parte di un convento di frati carmelitani. Costruita in blocchi di arenaria chiara, la chiesa ha un'unica navata con copertura in legno. La facciata presenta un portale romanico architravato, sormontato da un arco a tutto sesto di scarico e da una bifora gotica. Ai due lati della porta d'ingresso vi sono due pilastrini decorati, terminanti con capitelli in stile gotico, dai quali si diramano archetti gotici trilobati che delimitano la fascia inferiore della facciata; gli stessi archetti ornano anche la parte terminale superiore della facciata. Anche i muri esterni laterali sono decorati dallo stesso motivo di finte colonne e archetti gotici. Nel muro di destra il campanile a vela. Galleria d'immagini Bibliografia Manlio Brigaglia, Salvatore Tola (a cura di), Dizionario storico-geografico dei comuni della Sardegna, Sassari, Carlo Delfino editore, 2009, ISBN 88-7138-430-X. Francesco Floris (a cura di), Enciclopedia della Sardegna, Sassari, Newton&Compton editore, 2007. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Nostra Signora del Carmine
Chiesa della Madonna di Pompei (Messina)

La chiesa della Madonna di Pompei è un luogo di culto ubicato sul viale Regina Margherita della città di Messina. Storia L'edificio costruito dai Padri Cappuccini nel 1888, fu distrutto dal terremoto del 1908. Nel 1917 la chiesa fu riedificata su progetto dell'ingegnere Trifiletti, in una posizione più elevata da dove si vede tutto lo Stretto di Messina. Dopo la Seconda Guerra Mondiale, la chiesa nuovamente distrutta, fu ricostruita su progetto dell'architetto Filippo Rovigo e riaperta al culto il 28 aprile 1951. Sulla facciata esterna c'è un mosaico raffigurante la Madonna del Rosario di Pompei affiancata da angeli e santi. Note Bibliografia Messina e dintorni. Guida a cura del Municipio, Messina 1902 (rist. anast. a cura di G. Corsi, Messina 1974), pp. 327–330. Maria Accascina, Profilo dell'architettura a Messina dal 1600 al 1800, Roma 1964. Vincenzo Pugliatti: La città nuova . Fa parte di: Saluti da Messina (Vincenzo Pugliatti / Franz Riccobono), Messina 1936. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa della Madonna di Pompei Collegamenti esterni Chiesa della Madonna di Pompei, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.