NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
San Nicola

A San Nicola (magyarul Szent Miklós) bazilika Bari és az európai kereszténység egyik legjelentősebb egyházi építménye, jelentős búcsújáró hely, nem csak római katolikusok hanem ortodoxok számára is. Története Amikor 1087-ben itáliai tengerészek Myrából, a törökországi szentély szarkofágjából elrabolták Szent Miklós csontjait és Bariba vitték, a város egyike lett Európa legjelentősebb keresztény központjainak. A katolikus és az ortodox keresztények egyaránt szentként tisztelik Miklós püspököt és az ereklyéket. A bazilika 1087-1197 között épült a normannok uralkodása idején, Szent Miklós ereklyéinek megőrzése céljából. A kriptát II. Orbán pápa szentelte fel 1089-ben, a templom felszentelésére 1197-ben került sor Hildesheimi Konrád, császári vikárius jelenlétében. Az első érsek, a közeli bencés kolostor apátja, Illés volt. A 13. században, a 15. században majd a 17. században újították fel. Barokk díszítőelemeit a 20. századi restaurálások során eltávolították. Leírása A bazilika négyszögletű alaprajzú és várhoz hasonló. Homlokzatát két masszív, szintén négyszögletes torony fogja közre. Érdekességei közé tartoznak a 12. századi püspöki trón, valamint az I. Anjou Károly által ajándékozott gyertyatartók. Az óváros északkeleti részén áll, a kikötő közelében. Magyar vonatkozása, hogy itt őriznek egy olyan ereklyetartót, amit még Nagy Lajos király adományozott a templomnak, amikor 1350. május 8-án (miután rövid ostrom után elfoglalta a várost) látogatást tett a templomban, hogy Szent Miklós koporsójánál köszönetet mondjon az Adriai-tengeren való sikeres átkelése miatt. Illés érsek trónja az egyik legjelentősebb román kori faragott emlék. A kripta és a szentély padlóját értékes mozaikok borítják. A kriptában őrzik Szent Miklós ereklyéit. A bazilika a román kori építészet egyik legszebb példája, az úgynevezett apuliai romanika egyik kiemelkedő alkotása, amelyre a klasszikus, Európa északi területein jellemző román kori stíluselemek elegyednek a bizánci és arab behatásokkal. Otranto, Molfetta, Troia és Bitonto katedrálisaival együtt szerepel azon helyszínek között, amelyeket világörökségnek javasolnak. Jegyzetek Források Rotter, Ekkehart (2007). Apulien. Dumont Reiseverlag, Ostfildern. ISBN 978-3-7701-4314-6. További információk A bazilika honlapja
Sint-Nicolaasbasiliek (Bari)

De Basiliek van Sint-Nicolaas (Italiaans: Basilica di San Nicola) bevindt zich in de Italiaanse havenstad Bari. De benedictijner abt Elia liet de kerk bouwen kort nadat plaatselijke zeelui in mei 1087 de relieken van Sint-Nicolaas hadden overgebracht uit Myra. Paus Urbanus II wijdde in 1089 de crypte in. De kerk zelf werd ingewijd in 1197. Architectuur De basiliek geldt als het prototype van de romaanse bouwstijl van Apulië. De kerk heeft een rechthoekig grondplan; er zijn drie beuken en een transept achteraan ter hoogte van het priesterkoor. De indeling in een hoofdbeuk en twee zijbeuken gebeurt door granieten kolommen en het geheel doet denken aan de basilicabouwstijl. Het priesterkoor in het transept is afgescheiden van de rest van het gebouw door drie bogen die steunen op twee kolommen. Daardoor ontstaat wat men de basisstructuur van een iconostase kan noemen. Dit duidt op Byzantijnse invloed. Onder de kerk bevindt zich de crypte; deze wordt gesteund door 26 kolommen met kapitelen in Byzantijnse en romaanse stijl. In het centrum van deze crypte bevindt zich het graf van Sint-Nicolaas. Links van het grafmonument werd een oosters-orthodoxe kapel gebouwd. De voorgevel van de kerk wordt geflankeerd door twee lage, massieve vierkante torens. Juist deze torens geven het gebouw meer het uiterlijk van een kasteel dan van een kerk. Op verschillende momenten in zijn geschiedenis zou het gebouw als burcht gebruikt geweest zijn. Kunstwerken In de kerk bevinden zich verschillende opmerkelijke kunstwerken. De cathedra of bisschopszetel, daterend uit de late elfde eeuw, is een mooi voorbeeld van romaanse beeldhouwkunst. Het ciborium is versierd met mozaïeken en heeft vier kolommen met afbeeldingen van planten, dieren en myhologische figuren. Het altaar zelf is in zilver en dateert uit de 17de eeuw. De marmeren tombe van Bona Sforza, uit de 16de eeuw, is uitgevoerd in renaissancestijl. Het vergulde plafond dateert uit de 17de eeuw en werd geschilderd door Carlo Rosa. Op de vloer bevindt zich op verschillende plaatsen mooi mozaïekinlegwerk. Sint-Nicolaasverering In de crypte van de basiliek worden de stoffelijke resten van Sint Nicolaas, de bisschop van Myra, bewaard. Ze werden in 1087 geroofd uit de Sint-Nicolaaskerk van Myra. De heilige Nicolaas is sindsdien de beschermheilige van Bari. Men vertelt dat in de tombe zich een vloeistof vormt, het Santa Manna. Hieraan worden miraculeuze eigenschappen toegeschreven. Het Santa Manna wordt eenmaal per jaar − tijdens de feesten van 7 tot 9 mei − opgevangen door de rector van de basiliek in aanwezigheid van de plaatselijke hoogwaardigheidsbekleders. Het wordt verdund met water, in kleine beschilderde flesjes, aan de gelovigen uitgedeeld. De basiliek is een belangrijk bedevaartsoord, zowel voor de rooms-katholieken als voor de orthodoxen. De kerk krijgt veel Russische bezoekers, omdat de heilige Nicolaas de patroonheilige van Rusland is. Aan de overkant van het kerkplein staat sinds 2003 een standbeeld van Sint-Nicolaas, dat is geschonken door president Poetin. Externe links Officiële website van de Basiliek van Sint-Nicolaas Sint-Nicolaas in Bari
Bazylika św. Mikołaja w Bari

Bazylika św. Mikołaja Cudotwórcy w Bari (wł. Basilica di San Nicola di Bari) – romańska bazylika mniejsza znajdująca się w mieście Bari, stolicy włoskiej prowincji Apulia. Uważana jest za symbol miasta i jeden z najcenniejszych zabytków architektury romańskiej we Włoszech. Jest celem pielgrzymek zarówno dla katolickich, jak i prawosławnych wiernych. Historia Początek budowy świątyni łączy się ze sprowadzeniem w 1087 roku do Bari z małoazjatyckiej Myry relikwii świętego Mikołaja po zdobyciu miasta przez muzułmanów. Tymczasowo były one przechowywane w miejscowym klasztorze benedyktynów. Jako lokalizację przyszłej świątyni zgodnie z sugestią opata Eliasza wybrano teren, na którym wznosił się niegdyś pałac bizantyńskiego namiestnika (katepano), zniszczony podczas najazdu Normanów. W 1098 roku, w krypcie nieukończonej jeszcze bazyliki odbył się synod, zwołany przez papieża Urbana II, w którym brało udział około 185 arcybiskupów, biskupów i opatów a także niższych rangą duchownych. Budowa zakończyła się prawdopodobnie w 1103 roku. W katedrze została pochowana polska królowa Bona Sforza. Mauzoleum królowej Bony Sforzy Pomnik grobowy królowej Bony powstał w latach 1589-1593 na zamówienie i z funduszy jej córki Anny Jagiellonki. Grób znajduje się za ołtarzem głównym, na wklęsłej ścianie absydy i został wykonany z białego i czarnego marmuru. Między kolumnami znajdują się nisze, a w nich postacie św. Mikołaja (patrona miasta) i św. Stanisława (patrona Polski). Na tle środkowej niszy, na lwich łapach spoczywa czarny sarkofag, na którym znajduje się postać klęczącej królowej. Poniżej sarkofagu znajduje się postument, a na nim czarna marmurowa płyta z nieczytelną inskrypcją (znany jest jej tekst z relacji Starowolskiego). Flankują ją dwie półleżące alegoryczne postacie kobiece ze słabo czytelnymi kartuszami z herbem Bony i Królestwa Polskiego. Postać z lewej strony z koroną być może jest alegorią Polski. W wyniku prac konserwatorskich przeprowadzonych w latach 20. XX wieku obecny wygląd jest zubożony, ponieważ usunięto płaskorzeźbę wyobrażającą Zmartwychwstanie Chrystusa z obeliskami z kulami oraz sięgającą górnej części okna dekorację stiukowo-malarską wykonywaną przed 1596 rokiem i przedstawiającą postacie świętych związanych z Polską (św. Kazimierza Królewicza, św. Jadwigi Śląskiej, św. Stanisława Kostki i św. Ludwika Gonzagi) i królów (Anny Jagiellonki, Zygmunta III Wazy, Jana Kazimierza i Marii Ludwiki Gonzagi). Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona bazyliki
Bazilica Sfântul Nicolae din Bari

Bazilica Sfântul Nicolae din Bari (în italiană Basilica di San Nicola) este o biserică din orașul Bari, Italia. Este un loc de pelerinaj pentru întreaga creștinătate, aici aflându-se moaștele Sfântului Nicolae. Istorie Înființarea bazilicii este legată de cucerirea orașului bizantin Myra de către armatele turcilor selgiucizi. Myra a fost un loc important de pelerinaj pentru creștini deoarece acesta era orașul unde Sfântul Nicolae a fost episcop și totodată locul unde se afla mormântul său. După venirea turcilor selgiucizi la sfârșitul secolului al XI-lea, pelerinajul a fost oprit. Moaștele au fost furate de către niște marinari italieni cu gândul de a le duce la Roma. Cu toate acestea pe drum, conform legendei, sfântul le-a dat de înțeles marinarilor că orașul Bari este locul unde vrea să fie înmormântat. Moaștele au ajuns la Bari pe data de 9 mai 1087. A fost o competiție destul de mare între orașele Bari și Veneția pentru moaște, în cele din urmă au rămas la Bari. Bazilica a fost construită între anii 1087-1197, în timpul dominației normanzilor în sudul Italiei. În anul 1089 a fost sfințită cripta unde se află moaștele de către Papa Urban al II-lea, iar în anul 1197 bazilica a fost finalizată și sfințită în prezența episcopului german Conrad de Hildesheim și a altor prelați. Bazilica Sfântul Nicolae din Bari este un exemplu de edificiu în stil romanic. Lăcașul este vizitat mai ales în ziua de 6 decembrie, de sărbătoarea sfântului Nicolae. Fotogalerie
Parco dei Sillari

Il parco dei Sillari è un parco locale di interesse sovracomunale (PLIS) che si estende sul territorio di otto comuni nella provincia di Lodi. Territorio Il parco segue il corso dell'antico fiume Sillaro, nel cui paleoalveo scorrono oggi diversi corsi d'acqua di modesta entità. Gestione Il parco è gestito congiuntamente dai comuni di Borghetto Lodigiano, Borgo San Giovanni, Casalmaiocco, Lodi Vecchio, Mulazzano, Pieve Fissiraga, Tavazzano con Villavesco e Villanova del Sillaro, e dal Consorzio Bonifica Bassa Lodigiana. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su parco dei Sillari Collegamenti esterni Sito ufficiale, su parcodeisillari.it. Perimetro del parco, su openstreetmap.org.
PalaLeonessa

The PalaLeonessa (originally the PalaEIB) is an indoor sports arena that is located in Brescia, Italy. The arena has a seating capacity of 5,200 and is primarily used for basketball. The venue is the home ground of the Italian League professional basketball team Germani Basket Brescia. On 18 June 2018 the new logo of the arena was revealed at Brescia City Hall with the Mayor of the city, Emilio Del Bono, and Graziella Bragaglio, president of the club. Sports The arena hosted the 2018 Italian Basketball Supercup on 29 and 30 September 2018. Since September 2018 the PalaLeonessa has been home arena for the basketball club Germani Basket Brescia in LBA and EuroCup matches. See also List of indoor arenas in Italy List of basketball arenas References External links
Palacio Cenci-Bolognetti

El Palazzo Cenci Bolognetti es un palacio de Roma situado en Piazza del Gesù 46, en el distrito de Pigna. Originalmente construido como una ampliación del palacio del siglo XVI de la familia Petroni, luego fue heredado por la familia Cenci, luego por la familia Cenci Bolognetti, y de 1944 a 1994 fue la sede principal de la Democracia Cristiana.​ ​ Posteriormente, un ala del edificio quedó en uso por el grupo político del mismo nombre, fundado en 2002.​ También albergó la redacción de la revista satírica " Il male ", las oficinas del Partido Popular y de la Democracia Cristiana Unida.​ Historia El Palacio Cenci Bolognetti fue construido originalmente para la familia Petroni: originarios de Civita Castellana pero presentes en Roma desde el siglo XV, los Petroni querían una residencia permanente en el centro de la ciudad; La escritura de compra fue ratificada el 11 de diciembre de 1563. De 1718 a 1735, el famoso pintor Giacomo Zoboli vivió en los apartamentos del palacio a disposición del Representante (embajador) en Roma del Duque de Módena. En 1737 el conde Alessandro Petroni decidió ampliar el palacio, encargando ocho años más tarde al arquitecto Ferdinando Fuga, ya autor del Palacio de la Consulta y de la Basílica de Santa María la Mayor,​ el diseño de la fachada de la Piazza del Gesù.​ El edificio se alineaba pues con la plaza misma, con Via Arcoeli y con Via Capitolina, inaugurada en 1741. Con la muerte de Alessandro en 1771, fue asignada a su hija María Isabel, ya casada con el príncipe de Vicovaro Girolamo Cenci Bolognetti de quien más tarde tomó el nombre.​Fue restaurado nuevamente en la segunda mitad del siglo XIX por Virginio Cenci Bolognetti, VII Príncipe de Vicovaro, quien realizó modificaciones en el interior para adaptarlo a su gusto y al nuevo siglo. Doña Beatriz Florencia de los Príncipes de Vicovaro, hija única de Virginio VII, príncipe de Vicovaro, heredó el palacio de su padre (la familia de los príncipes de Vicovaro continúa hasta nuestros días). Lo dejó en testamento, junto con otros bienes, el 16 de octubre de 1955 a la Universidad de Roma "La Sapienza" con el fin de crear un Instituto Pasteur italiano.​ Desde 1955 el edificio es propiedad íntegramente de la Fundación Cenci Bolognetti – Instituto Pasteur y ya no pertenece a la familia Cenci Bolognetti. Referencias
Palais Petroni Cenci Bolognetti

Le Palais Petroni Cenci Bolognetti, également connu sous le nom de Palais Cenci-Bolognetti, est un palais rococo de Rome situé sur la Piazza del Gesù, dans le rione Pigna, près de l'église du Gesù. Histoire La famille napolitaine des Petroni, présente à Rome depuis 1407, a construit trois palais sur la Piazza del Gesù, dont le plus ancien en 1563, œuvre de l' architecte papal Alessandro Petroni. Ce bâtiment a ensuite été modifié et incorporé au palais voisin, construit en 1737 pour le comte Alessandro Petroni, qui a chargé Ferdinando Fuga, l'architecte préféré des papes Clément XII et Benoît XIV, de construire une nouvelle façade intégrant les bâtiments. Ce nouveau palais est le Palazzo Petroni Cenci Bolognetti moderne, dont l'apparence ressemble à celle du Palais Odescalchi, mais avec quelques détails différents, comme le portail. Des roses, le symbole héraldique des Petroni, ont été placées par Fuga à divers endroits du palais. Le palais passa aux Bolognetti, princes de Vicovaro, dans la seconde moitié du XVIIIe siècle et passa aux mains d'Alessandro Cenci Bolognetti, neveu du dernier Bolognetti et fils de Virgínio Cenci. La dernière héritière de la famille, la princesse Beatrice Fiorenza, a quitté le bâtiment pour l'Université de Rome « La Sapienza » en 1955 dans le but de créer un Institut Pasteur. Le bâtiment, rénové en 1990, a été le siège du parti de la Démocratie chrétienne entre 1946 et 1992. Le troisième palais, situé à gauche du Palazzo Petroni Cenci Bolognetti, est connu sous le nom de Palazzo Petroni Borgnana, également détenu par l'architecte Alessandro Petroni et qui est ensuite passé à la famille Borgnana, fait attesté par l'inscription BORGNANA gravée sur l'architrave du portail du XVIe siècle. Images Références Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du XVIIIe siècle Portail de Rome
Palazzo Cenci-Bolognetti

Palazzo Cenci Bolognetti è un palazzo di Roma situato in piazza del Gesù 46, nel rione Pigna. Costruito originariamente come ampliamento del palazzo cinquecentesco della famiglia Petroni, venne poi ereditato dai Cenci, poi dai Cenci Bolognetti, ed è stato dal 1944 al 1994 la sede principale della Democrazia Cristiana. In seguito un'ala del palazzo è rimasta in uso all'omonima formazione politica sorta nel 2002. Ha ospitato anche la redazione della rivista satirica "Il male", gli uffici del Partito Popolare e dei Cristiani democratici uniti. Storia Contesto Il Palazzo Cenci Bolognetti è stato costruito originariamente per la famiglia Petroni: originari di Civita Castellana ma presenti a Roma già dal XV secolo, i Petroni desideravano una dimora stabile al centro della città; l'atto di acquisto venne ratificato l'11 dicembre 1563. Dal 1718 al 1735, negli appartamenti del palazzo a disposizione del Rappresentante (ambasciatore) a Roma del Duca di Modena, abitò il celebre pittore Giacomo Zoboli. Nel 1737 il conte Alessandro Petroni decise di ampliare il palazzo, commissionando otto anni dopo all'architetto Ferdinando Fuga, già autore del palazzo della Consulta e della basilica di Santa Maria Maggiore, il progetto della facciata su piazza del Gesù. L'edificio risultava quindi allineato alla piazza stessa, alla via Arcoeli e alla via Capitolina, aperta nel 1741. Con la morte di Alessandro nel 1771, venne assegnato alla figlia Maria Isabella già sposa del principe di Vicovaro Girolamo Cenci Bolognetti da cui in seguito assumerà il nome. Venne restaurato ulteriormente nella seconda metà dell'800 da Virginio Cenci Bolognetti, VII principe di Vicovaro, il quale apportò modifiche agli interni adeguandolo al proprio gusto ed al nuovo secolo. Donna Beatrice Fiorenza dei principi di Vicovaro, figlia unica di Virginio VII principe di Vicovaro, ereditò dal padre il palazzo (la famiglia dei principi di Vicovaro continua tutt'oggi). Lo lascerà per volontà testamentaria, insieme ad altri immobili, il 16 ottobre 1955 all'università degli studi di Roma "La Sapienza" con l'obiettivo di creare un istituto Pasteur italiano. (https://www.istitutopasteuritalia.it/storia/) Dal 1955 il palazzo è quindi interamente di proprietà della Fondazione Cenci Bolognetti - Istituto Pasteur e non appartiene più alla famiglia Cenci Bolognetti. Sede della Democrazia Cristiana La Democrazia Cristiana aveva in mente di stabilirsi nel dirimpettaio Palazzo Altieri ma, dopo l'opposizione del portiere, scelsero la ex-residenza dei Petroni. Tra i numerosi aneddoti si cita quello di Amintore Fanfani che a causa dei telefoni malfunzionanti era solito chiamare il suo segretario Mariano Rumor con un campanello. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Cenci-Bolognetti
Palazzo Cenci-Bolognetti

Palazzo Cenci-Bolognetti – XVIII-wieczny miejski dom mieszkalny w Rzymie, w latach 1928–1931 siedziba Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej przy Stolicy Apostolskiej. Lokalizacja Palazzo Cenci-Bolognetti znajduje się przy Piazza del Gesù 46, w rzymskim rione Pigna. Historia Budynek powstał ok. 1737 roku jako przedłużenie Palazzo di Alessandro Petroni z 1536, znajdującego się na via d'Aracoeli. Palazzo Cenci-Bolognetti zamyka od południa Piazza del Gesù, przy której wznosi się Kościół Najświętszego Imienia Jezus. Fasadę, według projektu Ferdinanda Fugi ukończono ok. 1745 roku. Fuga wykorzystał elementy znane m.in. z fasady Palazzo Odescalchi zaprojektowanej przez Giovanniego Lorenzo Berniniego. W 1771 budynek przeszedł na własność rodziny Cenci-Bolognetti. Księżna Beatrice Fiorenza w 1955 przekazała go Uniwersytetowi „La Sapienza”, by ten otworzył w nim Instytut Louisa Pasteura. W latach 1928–1931 w Palazzo Cenci-Bolognetti mieściła się Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej przy Stolicy Apostolskiej. Ambasadorem był wówczas Władysław Skrzyński. W 1931 ambasada została przeniesiona do Palazzo Frascara przy Piazza della Pilotta. W Palazzo Cenci-Bolognetti miała też swoją siedzibę włoska partia Chrześcijańska Demokracja. W 1990 przeprowadzono prace restauracyjne we wnętrzu budynku. Wystrój Część pomieszczeń ozdobiona jest freskami przedstawiającymi historię Sądu Parysa. W kaplicy znajduje się kopia Madonny autorstwa Guida Reniego. Na uwagę zasługuje również boazeria w tzw. apartamencie hrabiny. Przypisy
Palazzo Petroni Cenci Bolognetti

Palazzo Petroni Cenci Bolognetti, conhecido também como Palazzo Cenci-Bolognetti, é um palácio rococó localizado na Piazza del Gesù, no rione Pigna, perto da Igreja de Jesus. História A família napolesa dos Petroni, presente em Roma desde 1407, construiu três palácios na Piazza del Gesù, o mais antigo dos quais em 1563, obra do arquiatro papal Alessandro Petroni. Este edifício foi mais tarde alterado e incorporado no palácio vizinho, construído em 1737 para o conde Alessandro Petroni, que encarregou Ferdinando Fuga, o arquiteto preferido dos papas Clemente XII e Bento XIV, de construir uma nova fachada integrando os edifícios. Este novo palácio é o moderno Palazzo Petroni Cenci Bolognetti, cujo visual lembra o do Palazzo Odescalchi, mas com alguns detalhes, como o portal, diferentes. Rosas, o símbolo heráldico dos Petroni, foram colocadas por Fuga em vários pontos do palácio. O palácio passou para os Bolognetti, príncipes de Vicovaro, na segunda metade do século XVIII e passou para as mãos de Alessandro Cenci Bolognetti, sobrinho do último Bolognetti e filho de Virgínio Cenci. A última herdeira da família, a princesa Beatrice Fiorenza, deixou o edifício para a Universidade de Roma - La Sapienza em 1955 com o objetivo de criar um Instituto Pasteur. O edifício, reformado em 1990, foi sede do partido da Democracia Cristã entre 1946 e 1992. Palazzo Petroni Borgnana O terceiro palácio, localizado à esquerda do Palazzo Petroni Cenci Bolognetti, é conhecido como Palazzo Petroni Borgnana, também propriedade do arquiatro Alessandro Petroni e que passou mais tarde para a família Borgnana, fato testemunhado pela inscrição "BORGNANA" gravada na arquitrave do portal do século XVI. Descrição A fachada principal do palácio apresenta, no piso térreo, todo rusticado, seis janelas com tímpanos mistos e com grades, outras seis com tímpanos triangulares no piso nobre e mais seis com tímpanos curvos no terceiro. O portal de ingresso é flanqueado por duas luminárias em formato de dragões e por pilastras caneladas que sustentam um balcão. O beiral, sustentado por mísulas no interior das quais se abrem pequenas janelas, é encimado por uma balaustrada. Os dois pisos superiores são divididos por quatro pilastras centrais e mais duas nas esquinas, com capiteis jônicas. O pátio interno abriga uma fonte e um pórtico. Os ambientes do piso nobre são decorados por um ciclo de afrescos representando o "Julgamento de Páris". Na capela interna está uma cópia da "Madonna" de Guido Reni. De especial interesse é o "Gabinetto della Contessa", decorado com ricos painéis de madeira. Referências
Палаццо Петрони-Ченчи-Болоньетти

Дворец Петрони-Ченчи-Болоньетти (итал. Palazzo Cenci-Bolognetti) представляет собой палаццо (дворец) в барочно-рокайльном стиле в центре Рима, расположенное на площади Пьяцца дель Джезу, в Рионе Пинья, недалеко от церкви Иль-Джезу (Во имя Иисуса). История Члены неаполитанской семьи Петрони, присутствовавшей в Риме с 1407 года, построили на площади Пьяцца дель Джезу три дворца, самый старый из которых был возведён в 1563 году по проекту папского архитектора Алессандро Петрони. Позднее это здание было перестроено и включено в соседний дворец, устроенный в 1737 году для графа Алессандро Петрони, который поручил Фердинандо Фуге, любимому архитектору пап Климента XII и Бенедикта XIV, построить новый фасад, объединяющий оба здания. Этот новый дворец представляет собой современный Палаццо Петрони-Ченчи-Болоньетти, внешний вид которого напоминает дворец Одескальки, но с некоторыми другими деталями, такими как, к примеру, портал. Во второй половине XVIII века дворец перешёл к семье Болоньетти, князьям Виковаро, в собственность Алессандро Ченчи-Болоньетти, племянника последнего Болоньетти и сына Вирджинио Ченчи. Последняя наследница семьи, принцесса Беатрис Фьоренца, в 1955 году покинула здание Римского университета «Ла Сапиенца» с целью создания Института Пастера. В здании, отремонтированном в 1990 году, с 1946 по 1992 год располагалась штаб-квартира партии Христианская демократия. Третий дворец, расположенный слева от Палаццо Петрони-Ченчи-Болоньети, известен как Палаццо Петрони-Борньяна, также принадлежавший архитектору Алессандро Петрони и позднее перешедший в собственность семьи Борньяна, о чём свидетельствует надпись «BORGNANA», выгравированная на архитраве дворцовой церкви. Примечания