NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Erice

Erice (szicíliaiul Èrici vagy u Munti) város a szicíliai Trapani megyében, Olaszországban. Elhelyezkedése Erice az azonos nevű Erice hegy tetején helyezkedik el, a tengerszint fölött körülbelül 750 m-rel, rálátással Trapanira, az alacsony nyugati part felé pedig Marsala városának irányába. Északkeleten a Punta Del Saraceno és Capo San Vito látható, miközben az Egadi-szigetek Szicília északnyugati partja felé szép látványt nyújt. A vele szomszédos települések: Buseto Palizzolo, Paceco, Trapani, Valderice és Custonaci. A közeli falvak (frazioni) Ballata, Casa Santa, Crocefissello, Napola, Pizzolungo, Rigaletta, San Cusumano és Torretta. Történelme Erice ősi neve görögül Erüksz (Έρυξ) volt, alapítását a névadó görög hőssel, Erüksszel társították. A karthágóiak az első pun háborúban lerombolták, fontossága attól fogva csökkent. Neve a római hódítás után latin írásmóddal Eryx lett. Eryxöt 831-ben meghódították az Aglabidák és átkeresztelték Dzsebel Hamidnak („Hamid hegye”). A normann hódításig az arabok uralták. Nevét 1167-ben a normannok Monte San Giulianóra változtatták, 1934-ig ezen a néven ismerték. A város északkeleti részén megmaradtak az ősi elímiai és föníciai falak, melyek jelzik az ókori település és benépesülésének különböző szakaszait. Két vár maradt meg a városban: Pepoli vára a szaracénok idejéből, valamint a Vénusz-vár a normannok korából, ami az ókori Vénusz templomra épült, ahol Vénusz Ericinát imádták. A legenda szerint a templomot a trójai hős Aineiasz, Ankhiszész és az istennő Aphrodité fia alapította. Jól ismerték a mediterrán térségben, egy fontos kultuszt ünnepeltek itt. Az „Állatok természetéről” szóló könyvében Aelianus azt írja, hogy az állatok, melyeket áldozatnak kiválasztottak, önként sétáltak fel az oltárhoz, hogy megöljék őket. A sikló (Funivia) Trapani szélétől Erice városáig vezet. A felvonó január közepétől március közepéig zárva tart. 2017-ben egy erdőtűz miatt bezárták, majd újjáépítését követően 2018 júniusában nyitották meg újra. Látnivalók a Kr. e 8-7. századból származó városfalak a dóm normann kastély, más néven Vénusz kastélya, 12. század – a római kori Vénusz-templom romjain a Balio - kert a Pepoli-kastély (19. század) San Giovanni Battista templom a spanyol negyed Kultúra Erice ad otthont az Ettore Majorana központban tartott tudományos üléseknek, amit a vitatott asztrofizikus, Antonino Zichichi szervez. Továbbá évente megszervezésre kerül egy workshop a molekuláris gasztronómiáról. Galéria Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben az Erice című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. További információk
Erice

Erice – miasteczko i gmina we Włoszech, w północno-zachodniej części Sycylii, w prowincji Trapani. Według danych na rok 2022 gminę zamieszkuje 26 323 osób, 556,04 os./km². W starożytności znane jako Eryks, wznosi się na szczycie góry o tej samej nazwie. Nazwa pochodzi od mitycznego Eryksa. Obecnie Erice jest miasteczkiem turystycznym. Pierwsze osady założyli tu Elymowie w V wieku p.n.e. Ze względu na strategiczne położenie, miasto było przyczyną powtarzających się konfliktów, w szczególności z Grekami i Kartagińczykami; ostatecznie wraz z portem Drepanon przypadło tym ostatnim. W III wieku p.n.e. Kartagińczycy walczyli o Eryks z Rzymianami. Zniszczyli miasto, wyprowadziwszy wcześniej wszystkich jego mieszkańców, którzy przenieśli się do Trapani, ale ulegli Rzymianom w 241 roku. W czasie panowania Rzymian Erice przyciągało licznych przybyszów ze względu na znajdujące się tutaj sanktuarium Wenus Erycyńskiej. Miasta broniły mury miejskie, pochodzące z różnych okresów. Do dziś zachowały się niewielkie fragmenty megalitycznych murów z VI wieku p.n.e. Większość murów została przebudowana przez Rzymian i Normanów. Wewnątrz tzw. "Castello dello Balio" (zamek Wenus), normańskiej konstrukcji datowanej na XII-XIII wiek, znaleziono ruiny świątyni Wenus Erycyńskiej. Ze szczytu urwiska, na którym usytuowany jest zamek, rozciąga się panorama miasta Trapani, w tle widoczne są wyspy Egady. Na ruinach antycznego akropolu stoi zamek Pepoli, otoczony ogrodem ("Giardino del Balio"). W Erice mieści się muzeum im. A. Cordici, którego zbiory obejmują archeologiczne wykopaliska od prehistorii po czasy rzymskie. Znajduje się tu m.in. głowa Afrodyty z V-IV wieku p.n.e., zbiór monet, kolekcja płócien z XVII – XIX w. oraz marmurowa rzeźba Zwiastowanie, przypisywana Antonello Gaginiemu. Erice jest siedzibą Centrum Kultury Naukowej imienia Ettore Majorana; corocznie odbywa się w zabytkowych wnętrzach kilkadziesiąt konferencji, sympozjów i sesji poświęconym różnym dziedzinom nauki. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica
Érice

Érice (em italiano: Erice) é uma comuna italiana da região da Sicília, província de Trapani, com cerca de 25 251 habitantes. Estende-se por uma área de 47 km², tendo uma densidade populacional de 537 hab/km². Faz fronteira com Buseto Palizzolo, Paceco, Trapani, Valderice. Pertence à rede das Aldeias mais bonitas de Itália. Topo da montanha A cidade de Érice propriamente dita fica no topo do monte Érix, 750 m acima do nível do mar e que dá origem ao seu nome. A montanha é isolada em uma grande planície (lembrando levemente um ovo em pé em uma mesa), o que faz com que a cidade possua vistas espetaculares de Trápani, Marsala e do mar ao seu redor . A cidade é um refúgio de verão para a população ao nível do mar. Em grande parte de suas ruas, muitas de pedras, não cabem os carros mais modernos. A cidade é conhecida por suas igrejas e mosteiros, incluindo restos do que pode ter sido um castelo fenício. Na cidade podem ainda ser encontrados dois castelos: do castelo do Pepoli, da época dos sarracenos, e o castelo de Vênus, da época dos normandos. Centro de pesquisa Em Érice fica o Fundação e Centro Ettore Majorana para Cultura Científica, que ocupa vários prédios que antes pertenciam a Igreja Católica (antigas igrejas e monastérios) O instituto é basicamente um local dedicado de encontros científicos e escolas de física e outros assuntos, atraindo pesquisadores e estudantes de todo mundo. Demografia Referências Ligações externas «Governo municipal»
Эриче

Э́риче (итал. Erice) — коммуна в Италии, располагается в регионе Сицилия, в провинции Трапани. До 1934 года называлась Монте-Сан-Джулиано. Население составляет 28 684 человек (2008 год), плотность населения составляет 606 чел./км². Занимает площадь 47 км². Почтовый индекс — 91016. Телефонный код — 0923. Эриче располагается на одноимённой горе, высочайшая точка которой 751 метр над уровнем моря. Покровительницей коммуны почитается Пресвятая Богородица, празднование в последнюю среду августа. Древнегреческое название этой местности было Эрикс (др.-греч. Έρυξ). Демография Динамика населения: Галерея Литература Lorenzo Zichichi, Storia di Erice. издание второе. Palermo 2002 Сицилия. Земля вулканов и храмов / А. Г. Москвин. — М.: Вече, 2010. — С.302—306 (Исторический путеводитель) ISBN 978-5-9533-4307-7 Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.) Национальный Институт Статистики
Erice

Erice (siciljansko Èrici) je zgodovinsko mesto in občina v pokrajini Trapani na Siciliji v južni Italiji. Geografija Glavno mesto Erice je na vrhu Monte Erice, na približno 750 metrih nadmorske višine, s pogledom na mesto Trapani, nizko zahodno obalo proti Marsali, dramatično Punta del Saraceno in Capo San Vito na severovzhod in Egadske otoke na severozahodni obali Sicilije. Casa Santa je del mesta Erice ob vznožju Monte Erice, tik ob Trapaniju. Žičnica se priključi na zgornji in spodnji del Erice. Mejne občine so Buseto Palizzolo, Paceco, Trapani, Valderice in Custonaci. Zaselki (frazioni) so Ballata, Casa Santa, Crocefissello, Napola, Pizzolungo, Rigaletta, San Cusumano in Torretta. Zgodovina Starogrško ime Erice je bilo Eryx (v grščini Έρυξ), njegov temelj pa je bil povezan z istoimenskim grškim junakom Eriksom. To ni bila grška kolonija, saj so jo ustanovili Feničani, ampak je bila v veliki meri helenizirana. V prvi punski vojni so jo uničili Kartažani in od takrat naprej je propadala. Eryx so osvojili Aglabidi leta 831 in ga preimenovali v Cebel Hamid (v zahodnih virih Gebel Hamed, kar pomeni Hamidova gora). Vladali so ji Arabci do osvajanja Normanov. Leta 1167 so ga Normani preimenovali v Monte San Giuliano, ime se je ohranilo do leta 1934. Znamenitosti V severovzhodnem delu mesta so ostanki starodavnih elimijskih in feničanskih zidov (kiklopski zid), ki kažejo na različne stopnje naselitve in zasedbe v antiki. V mestu sta ostala dva gradova: grad Pepoli, ki izvira iz saracenskih časov in Castello di Venere ('Venerin grad') iz normanskega obdobja, zgrajen na vrhu starodavnega Venerinega templja, kjer so častili Venero Ericino. Po legendi je tempelj ustanovil Enej. V antični dobi je bil dobro znan po celotnem sredozemskem območju in v njem so častili pomemben kult. Klavdij Elijan v svoji knjigi O naravi živali piše, da bi se živali, izbrane za žrtvovanje, prostovoljno sprehodile do oltarja da so jih pobili. Žičnica (funivia) je vozila od leta 2005 do 2017, ko je bila zaradi gozdnega požara zaprta, od obrobja Trapanija do mesta Erice. Žičnica je bila obnovljena in ponovno odprta junija 2018. Kultura Erice gosti znanstvena srečanja v centru Ettore Majorana, ki jih organizira kontroverzni astrofizik Antonino Zichichi. Obstaja tudi letna delavnica o molekularni gastronomiji. Galerija Sklici Zunanje povezave Panoramic view from Erice castle Erice Photo Essay Arhivirano 2013-04-10 at Archive.is
Ериче

Ериче (итал. Erice) је насеље у Италији у округу Трапани, региону Сицилија. Према процени из 2011. у насељу је живело 565 становника. Насеље се налази на надморској висини од 762 м. Становништво Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Медији везани за Ериче на Викимедијиној остави Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Erice

Erice (från 1077 till 1934 Monte San Giuliano) är en ort och kommun i kommunala konsortiet Trapani, innan 2015 provinsen Trapani, och ligger på toppen av berget Erice längst ut i väster på Sicilien. Kommunen hade 27 655 invånare (2017). Erice gränsar till kommunerna Buseto Palizzolo, Paceco, Trapani, Valderice och Custonaci. Erice har sitt historiska ursprung i karthagisk tid och var sedan förhistorisk tid en plats vigd åt fruktbarhetens gudinnor. Under antiken hette staden Eryx Det finns en borg från 1200-talet och annan medeltida bebyggelse, mängder av smala gränder och små innergårdar samt en fantastisk utsikt över omgivningarna. Referenser
Ериче

Ериче (італ. Erice) — муніципалітет в Італії, у регіоні Сицилія, провінція Трапані. Ериче розташоване на відстані близько 430 км на південь від Рима, 75 км на захід від Палермо, 3 км на північний схід від Трапані. Населення — 28 356 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається серпня. Покровитель — Maria SS. di Custonaci. Історія За легендою, місто заснував Ерікс — син Венери, богині кохання та родючості, — на його честь місто й отримало свою назву. А Дедал — герой міфу, що тікав із Криту за допомогою крил, які сам винайшов, приземлився на вершині крутої гори та оточив Ерікс стінами. Легенда також говорить, що на шляху в Грецію в Еріксі зупинявся Геракл, син Зевса, відомий своєю великою силою й мужністю. Пізніше назва міста транформувалась у Еріче. У місті відбувались важливі культові обряди давнього світу. Елімці, перші мешканці містечка, жили тут приблизно з XV по VIII ст. до н. е. Вони ввели культ плодючості, якого потім дотримувались чергові завойовники. Фінікійці вклонялись богині Астарті, греки приносили жертви Афродіті, римляни — Венері. В Еріче храм Венери вважався особливим місцем, — про це свідчить той факт, що протягом багатьох століть завойовники не тільки не руйнували його, але й прагнули збагатити храмову скарбничку. На жаль, святилище не збереглось, а на його місці стоїть замок Кастелло де Венере, який побудований у XII столітті. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 429 іноземців з 52 країн, серед них 169 громадян країн Євросоюзу та 7 громадян України. Сусідні муніципалітети Бузето-Паліццоло Пачеко Трапані Вальдериче Галерея зображень Див. також Список муніципалітетів провінції Трапані Примітки
Gesù Divino Lavoratore

Gesù Divino Lavoratore (lat.: Iesu Divini Opificis; de.: Jesus Göttlicher Arbeiter) ist die Pfarrkirche der gleichnamigen Pfarrei im römischen Stadtteil Portuense. Die Kirche wurde von dem Architekten Raffaele Fagnoni entworfen und am 15. Mai 1960 durch Clemente Kardinal Micara, Kardinalvikar von Rom, geweiht. Seit 12. März 1955 besteht hier eine eigene Pfarrei. Papst Paul VI. erhob sie am 29. April 1969 zur Titelkirche der römisch-katholischen Kirche. Kardinalpriester 1969–1978: Paul Yü Pin (1901–1978), Erzbischof von Nanking (VR China) 1983–1996: Joseph Bernardin (1928–1996), Erzbischof von Cincinnati und von Chicago (USA) seit 1998: Christoph Schönborn OP (* 1945), Erzbischof von Wien Siehe auch Liste der römischen Titelkirchen Weblinks Eintrag zu Gesù Divino Lavoratore auf catholic-hierarchy.org; abgerufen am 17. Dezember 2015. (englisch) Titelkirche Gesù Divino Lavoratore auf gcatholic.org Eintrag auf vicariatusurbis.org (italienisch) Website der Pfarrgemeinde Gesù Divino Lavoratore (italienisch)
Gesù Divin Lavoratore

The Church of Jesus the Divine Worker (Gesù Divin Lavoratore) is a titular church in Rome, in the Portuense district, on Via Oderisi da Gubbio. History The first stone of the building, designed by architect Raffaello Fagnoni, was laid on 24 March 1955; on 15 May 1960, it was consecrated by Cardinal Clemente Micara. The dedication to Jesus worker was commissioned by the popes themselves as a sign of the Church's presence in the world of work. The church is a home parish, established on March 12,1955, with the decree "Paterna solicitude"; in 1969 Paul VI awarded her the title of cardinal of "Jesus Divine Worker". Christoph Schönborn, OP has been the incumbent cardinal protector since 1998. Description It is circular in shape and is characterized by the high bell tower, also in a cylindrical shape. Outside it is red brick. Inside is the chancel floor, a crucifix over a background of multicolored tiles as well as a ceiling of reinforced concrete beams. Cardinal Priest Pope Paul VI established it as a titular church on 30 April 1969. Paul Yü Pin 30 April 1969 appointed-16 August 1978 died Joseph Louis Bernardin 2 February 1983 appointed-14 November 1996 died Christoph Schönborn, OP 21 February 1998 appointed-present References Pope Paul VI established it as titular Church External links Gesù Divin Lavoratore
Gesù Divino Lavoratore

De Gesù Divino Lavoratore is een kerk in Rome, gewijd aan Jezus, de Goddelijke Arbeider. De kerk ligt in de wijk Portuense, aan de Via Oderisi da Gubbio. Het ontwerp van de kerk werd in 1955 gemaakt door Raffaele Fagnoni en de bouw ervan kwam gereed in 1960. De kerk werd gewijd door kardinaal Clemente Micara, op dat moment de kardinaal-vicaris voor Rome. Het kerkgebouw is rond en heeft een hoge klokkentoren. Titelkerk In 1969 promoveerde paus Paulus VI deze kerk tot titelkerk. Houders van de titel waren: Paul Yü Pin (1969-1978) vacant (1978-1983) Joseph Bernardin (1983-1996) Christoph Schönborn (1998 - )
Gesù Divino Lavoratore

Gesù Divino Lavoratore é uma igreja localizada na Via Oderisi da Gubbio, 16, no quartiere Portuense de Roma. É dedicada a Jesus Cristo sob o título de "Divino Trabalhador". O cardeal-presbítero protetor do título cardinalício de Jesus Divino Trabalhador é Christoph Schönborn, arcebispo emérito de Viena. História Em 1 de outubro de 1954 foi criada a cúria pastoral "Prata Papi", dependente da paróquia de Sacra Famiglia fuori Porta Portese. Para o Natal do mesmo ano, a nova cúria recebeu um local de culto modesto constituído por um edifício pré-fabricado. Em 12 de março do ano seguinte, através do decreto "Paterna sollecitudine", foi instituída a nova paróquia de Gesù Divino Lavoratore, entregue aos cuidados do clero da Diocese de Roma. A primeira pedra do edifício, projetado pelo arquiteto Raffaello Fagnoni, foi lançada em 24 de março de 1955; em 15 de março de 1960 a nova igreja foi consagrada pelo cardeal-vigário Clemente Micara. A dedicação a "Jesus Trabalhador" foi por vontade dos papas Pio XII e São João XXIII como símbolo da presença da Igreja Católica em meio às diversas novas fábricas que eram construídas na região na época. Em 1969, o papa Paulo VI a elevou a sede do título cardinalício de Jesus Divino Trabalhador. Descrição Gesù Divino Lavoratore fica no trecho inicial da Via Oderisi da Gubbio, perto da Piazzale della Radio. A construção, precedida por um amplo parvis (o espaço consagrado que fica diante da fachada de uma igreja), tem uma planta ovóide (com a ponta na direção do altar) e se caracteriza externamente por suas paredes em blocos de tufo marcado por faixas de travertino e por seu alto campanário, de forma cilíndrica e que lembra muito um farol. Com cerca de 44 metros de altura, este campanário está posto no mesmo eixo do portal central, ligado à igreja logo atrás por uma passarela coberta formando uma espécie de propileu; a câmara onde estão os sinos é reforçada por faixas de concreto armado dispostas para formar triângulos. Dos lados do portal maior estão outros quatro portais retangulares. A grande janela que corre ao longo de todo o perímetro do salão principal na parte superior da parede externa é ornada por uma série de cruzes gregas também em tufo. No interior, a igreja é constituída de um salão (a região que compreende as naves e os corredores) cujo teto apresenta uma "complexa trama de vigas primárias e secundárias" em concreto armado sustentada por quatorze pilares radiais, que delimitam o espaço das capelas laterais, revestidos em pedra. O presbitério está situado do lado oposto da entrada e é realçado por uma plataforma com pequenos degraus; atrás do altar-mor está um "Crucifixo Agonizante" sobre um fundo de tesselas coloridas. No matroneu dos lados do presbitério está um órgão de tubos Mascioni opus 839 construído entre 1963 e 1964. Referências Bibliografia Ligações externas
Gesù Divino Lavoratore

Gesù Divino Lavoratore är en kyrkobyggnad och titelkyrka i Rom, helgad åt Jesus Kristus som den Gudomlige arbetaren. Kyrkan är belägen vid Via Oderisi da Gubbio i quartiere Portuense och tillhör församlingen Gesù Divino Lavoratore. Kyrkan förestås av stiftspräster. Historia Kyrkan uppfördes åren 1957–1961 efter ritningar av arkitekten Raffaele Fagnoni och konsekrerades år 1961. Exteriören präglas av den fristående kampanilen vid kyrkans ingångsportal. Kyrkans grundplan är oval. Över högaltaret hänger ett träkrucifix mot en gyllene bakgrund. Takstolen i betong är öppen. Titelkyrka Kyrkan stiftades som titelkyrka av påve Paulus VI år 1969. Kardinalpräster Paul Yü Pin: 1969–1978 Vakant: 1978–1983 Joseph Louis Bernardin: 1983–1996 Christoph Schönborn: 1998– Kommunikationer Busshållplats Oderisi Da Gubbio/Papa – Roms bussnät, linje 780 781 Källor Noter Webbkällor ”Gesù Divino Lavoratore” (på italienska). info.roma.it. Arkiverad från originalet den 5 februari 2021. https://archive.vn/9r8QW. Läst 5 februari 2021. ”Le Chiese moderne di Roma: Gesù Divin Lavoratore” (på italienska). BeWeB – Beni Ecclesiastici in web. Arkiverad från originalet den 5 februari 2021. https://archive.md/Itqmx. Läst 5 februari 2021. Tryckta källor Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 120. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Gesù Divino Lavoratore.
Ачиреале

Ачиреа̀ле (на италиански: Acireale, на сицилиански Jaciriali, Ячириали или просто Jaci, Ячи) е пристанищен град и община в Южна Италия, провинция Катания, автономен регион и остров Сицилия. Разположено е на брега на Йонийското море. Населението на общината е 51 362 души (към 2012 г.). В града се провежда известният Карнавал на Ачиреале. Известни личности Родени в Ачиреале Даниела Рока (1937 – 1995), актриса Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Acireale

Acireale (sicilià Jaciriali) és un municipi italià, situat a la regió de Sicília i a la ciutat metropolitana de Catània. L'any 2007 tenia 52.549 habitants. Limita amb els municipis d'Aci Castello, Aci Catena, Aci Sant'Antonio, Giarre, Riposto, Santa Venerina, Zafferana Etnea Situada a la costa oriental de Sicília, 15 km al nord de Catània, la ciutat d'Acireale és principalment coneguda pels seus monuments barrocs i per la quantitat d'esglésies presents en el seu territori. Història Els orígens de la ciutat són antics, hi ha qui els identifica amb la ciutat grega de Xiphonia. El nom de la ciutat sembla procedir de la mitologia grega: Acis era un pastor que s'enamorà de la nimfa Galatea i que per això va ser matat pel seu rival, el ciclop Polifem, i la seva sang es va convertir en un riu. Acis, nomenada també "Aquilia", va ésser una ciutat romana i va participar en les guerres púniques. Conquistada pels romans d'Orient i després pels àrabs, a l'edat mitjana la ciutat es consolidà al voltant del castell costaner (avui Acicastello). El 1169 un terratrèmol va sacsejar el territori i va obligar la població de refugiar-se a les proximitats. A finals del segle xiv, una desena de famílies es van desplaçar encara més al nord i van fundar així "Aquilia la Nova" en el lloc on la ciutat es troba avui. Durant la guerra que enfrontava al Regne de Sicília i el Regne de Nàpols, fou testimoni el 1356 de l'escac d'Ognina, una batalla naval que va marcar la preponderància del casal de Barcelona sobre l'illa. Al segle xvi Carles V va alliberar la ciutat dels impostos i el 1642, Felip IV va concedir l'estatus de ciutat demanial. En aquesta ocasió el nom de la ciutat "Aci" va ser canviat, afegint-s'hi "reale" (real). Algunes dècades més tard, el 1693, la ciutat va patir les conseqüències d'un violent terratrèmol que va afectar tota la Sicília oriental. L'amor dels habitants per la seva ciutat va iniciar un llarg però inarrestable procés de reconstrucció que va donar la llum a importants monuments d'altíssim valor artístic i arquitectònic. Entre els monuments d'Acireale es destaquen la catedral, construïda a partir del segle xvii, la basílica col·legiata de Sant Sebastià i el Palau del Municipi, els monuments barrocs més importants de la ciutat, la construcció dels quals es va iniciar a principis del segle xviii. Evolució demogràfica Administració Personatges il·lustres Rosario Nicolosi, president de Sicília el 1985-1991
Acireale

Acireale ([ˌAtʃireˈaːle]; sicilsky Jaciriali, zkracováno Jaci nebo Aci) je italské pobřežní město v severovýchodní části Metropolitního města Katánie na Sicílii. Nachází se na úpatí sopky Etny na pobřeží obráceném k Jónskému moři. Je zde mnoho kostelů včetně novogotické baziliky sv. Petra, baziliky sv. Šebestiána v sicilském barokním stylu a katedrály ze 17. století s kněžským seminářem. Acireale je také známá výtvarným uměním: nachází se zde nejstarší umělecká akademie na Sicílii Accademia dei Dafnici e degli Zelanti. Město je antického původu. Roku 1169 bylo zničeno zemětřesením, znovu vybudováno o kus dál koncem 14. století, opět téměř zničeno zemětřesením 1693 a znovu vystavěno. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Acireale na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Acireale na Wikimedia Commons