NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Carignano, Piedmont

Carignano (Italian: [kariɲˈɲaːno]; Piedmontese: Carignan [kariˈɲɑŋ]) is a comune (municipality) in the Metropolitan City of Turin in the Italian region Piedmont, located about 20 kilometres (12 mi) south of Turin. Carignano borders the following municipalities: Moncalieri, Vinovo, La Loggia, Piobesi Torinese, Villastellone, Castagnole Piemonte, Osasio, Lombriasco and Carmagnola. Points of interest Sanctuary of Valinotto, a masterwork by the architect Bernardo Vittone, lies within the territory of the town. Villa Malenchini Fortuny, Carignano, a 16th-century rural palace. See also Carignane References External links Media related to Carignano at Wikimedia Commons "Carignano" . Encyclopædia Britannica. Vol. 5 (11th ed.). 1911. Official website (in Italian)
Carignano

Carignano (franciául és piemonti nyelven Carignan) település Olaszországban, Torino megyében. Elhelyezkedése Carignano Torinótól kb. 20 km-re fekszik. A vele határos települések: Carmagnola, Castagnole Piemonte, La Loggia, Lombriasco, Moncalieri, Osasio, Piobesi Torinese, Villastellone és Vinovo. Látványosságok A Dóm Az egyhajós barokk dómot Benedetto Alfieri tervezte, és 1764-ben adták át. A régi piactérre néz. Hat mellékoltára van A Santa Maria delle Grazie e Sant'Agostino templom Belsejében San Nicola di Bari oltára Pietro Somazzi alkotása. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Carignano című olasz Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. További információk
Carignano

Carignano is een gemeente in de Italiaanse provincie Turijn (regio Piëmont) en telt 8777 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 50,2 km², de bevolkingsdichtheid is 175 inwoners per km². De Noord-Franse stad Carignan dat voorheen Yvois heette is genoemd naar Carignano. Demografie Carignano telt ongeveer 3717 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 0,0% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstelling en van ISTAT. Geografie Carignano grenst aan de volgende gemeenten: Moncalieri, Vinovo, La Loggia, Piobesi Torinese, Villastellone, Castagnole Piemonte, Osasio, Lombriasco en Carmagnola. Externe link http://www.comune.carignano.to.it
Carignano

Carignano é uma comuna italiana da região do Piemonte, província de Turim, com cerca de 8.623 habitantes. Estende-se por uma área de 50 km², tendo uma densidade populacional de 172 hab/km². Faz fronteira com Moncalieri, Vinovo, La Loggia, Piobesi Torinese, Villastellone, Castagnole Piemonte, Osasio, Lombriasco, Carmagnola. Demografia Referências
Кариньяно

Кариньяно (итал. Carignano) — коммуна в Италии, располагается в регионе Пьемонт, на реке По в провинции Турин. Население составляет 9005 человек (2008 г.), плотность населения составляет 180 чел./км². Занимает площадь 50 км². Почтовый индекс — 10041. Телефонный код — 011. Покровителем коммуны почитается святой Реми, празднование в последнее воскресение сентября. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: http://www.comune.carignano.to.it/ Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.) Национальный институт статистики (итал.) http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Карињано (Торино)

Карињано (итал. Carignano) је насеље у Италији у округу Торино, региону Пијемонт. Према процени из 2011. у насељу је живело 7336 становника. Насеље се налази на надморској висини од 241 м. Становништво Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Медији везани за Карињано на Викимедијиној остави Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Кариньяно

Кариньяно (італ. Carignano, п'єм. Carignan) — муніципалітет в Італії, у регіоні П'ємонт, метрополійне місто Турин. Кариньяно розташоване на відстані близько 520 км на північний захід від Рима, 19 км на південь від Турина. Населення — 9206 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається останньої неділі вересня. Покровитель — San Remigio. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживав 861 іноземець з 52 країн, серед них 432 громадяни країн Євросоюзу та 1 громадянин України. Сусідні муніципалітети Карманьйола Кастаньоле-П'ємонте Ла-Лоджа Ломбріаско Монкальєрі Озазіо Пьобезі-Торинезе Вілластеллоне Віново Див. також Список муніципалітетів метрополійного міста Турин Примітки
Карманьола

Карманьо̀ла (на италиански и на пиемонтски: Carmagnola) е град и община в Метрополен град Торино, регион Пиемонт, Северна Италия. Разположен е на 240 m надморска височина. Към 1 януари 2020 г. населението на общината е 28 924 души, от които 2861 са чужди граждани. Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Carmagnola (Piemont)

Carmagnola (piemontesisch Carmagnòla) ist eine Stadt in der Metropolitanstadt Turin, Region Piemont, in Italien. Lage und Einwohner Carmagnola liegt am rechten Ufer des Po, 25 km südlich der Provinzhauptstadt Turin. Das Gemeindegebiet bedeckt eine Fläche von 96,38 km² und hat 28.080 Einwohner (Stand 31. Dezember 2024). Die Nachbargemeinden sind Poirino, Villastellone, Carignano, Lombriasco, Ceresole Alba (CN), Racconigi (CN), Sommariva del Bosco (CN) und Caramagna Piemonte (CN). Bevölkerungsentwicklung Geschichte Carmagnola wird zum ersten Mail im 11. Jahrhundert in Dokumenten erwähnt. Es war ehedem eine Grafschaft und gehörte den Markgrafen von Saluzzo. Unter ihrer Herrschaft wurde die Stadt durch eine Mauer befestigt und eine Burg errichtet. 1522 bemächtigte sich Karl V. der Stadt. Nach der Schlacht von Ceresole 1544 fiel die Region an Frankreich. Die Franzosen verwandelten Carmagnola (französisch Carmagnole) während des 16. Jahrhunderts in einen starken Waffenplatz. 1588 wurde der Ort durch Karl Emanuel I. von den Savoyern erobert. Im 17. Jahrhundert kam Carmagnola während des Bürgerkriegs zwischen den Madamisti und Principisti (Anhängern der Franzosen bzw. des Hauses Savoyen) erneut für einige Zeit (1637–1642) an Frankreich. 1690 wurde die Stadt vom französischen General Nicolas de Catinat eingenommen, aber bereits im Folgejahr von Viktor Amadeus II. von Savoyen zurückgewonnen. Während die Verteidigungswerke von Carmagnola abgerissen wurden und seine strategische Bedeutung allmählich sank, entwickelte es sich zu einem landwirtschaftlichen und Handelszentrum, das insbesondere beträchtliche Mengen an Seilen und Hanf nach Ligurien und Südfrankreich exportierte. Der Agrar- und Handelssektor blieb bis nach dem Zweiten Weltkrieg bedeutend, ab welcher Zeit der Industrialisierungsprozess einen tiefgreifenden Wandel durch verstärkte Immigration und rasche Ausdehnung der Stadt bewirkte. Sehenswürdigkeiten Carmagnola birgt Reste ehemaliger Befestigungen, mehrere gotische Kirchen und eine Synagoge mit schön ausgestattetem Innenraum, die einmal im Monat besichtigt werden kann. Städtepartnerschaften Kroatien Opatija, Kroatien Argentinien Río Tercero, Argentinien Persönlichkeiten Francesco Bussone da Carmagnola (um 1385–1432), Condottiere Jean-Pierre Sola (1791–1881), Bischof von Nizza Giacomo Lanzetti (1942–2026), Bischof von Alba Gianluigi Lentini (* 1969), Fußballspieler Davide Longo (* 1971), Schriftsteller Guido Martina (1906–1991), Comicautor Giuseppe Bartolomeo Menocchio (1741–1823), Kurienbischof Weblinks Offizielle Website der Stadt Carmagnola (italienisch) Einzelnachweise
Carmagnola

Carmagnola (piemonti nyelven Carmagnòla) egy észak-olasz község (comune) a Piemont régióban. Története A község a 11. században alakult, eredetileg az Arduini dinasztia tulajdonában volt, majd a Saluzzo-dinasztia szerezte meg. A dinasztia a 16. század végéig uralkodott, majd 1588-ban Károly Emánuel savoyai herceg birtoka lett, miután meghódította a területet. 1637-1642 között, majd 1690-ben francia megszállás alá került, Catinat ezredes szállta meg, de egy évvel később II. Viktor Amadé szárd-piemonti király visszahódította a területet. A városban ezután jelentős fellendülés következett be a mezőgazdaságban és a kereskedelemben. Éghajlat Kontinentális éghajlat, a legalacsonyabb hőmérsékletet 2012 februárjában mérték, -25°C-ot. Az éves csapadékmennyiség 804 mm. Gazdaság Fontos a mezőgazdaság (zöldség- és gabonatermesztés), az ipar az 1960-as években indult fejlődésnek, amikor a Fiat megnyitotta gyárát a községben, jelentős számú bevándorlót idevonzva Dél-Olaszországból. A banki és a pénzügyi szektor igen fejlettnek számít. Népesség 1971: 21.109 fő 1981: 24.187 fő 1991: 24.725 fő 2001: 24.911 fő 2011: 28.653 fő Látnivalók Abbazia di Casanova Lomellini-palota Cavassa-ház Szent Fülöp-templom Szent Ágoston-templom Zsinagóga A város szülöttei Enrico Saroldi, szobrász Francesco Bussone, hadvezér Gianluigi Lentini, labdarúgó Guido Marchi, labdarúgó Guido Martina, karikaturista Francesca Maria Rubatto, apáca Testvértelepülései Abbázia, Horvátország Rio Tercero, Argentína Jegyzetek További információk Hivatalos honlap
Carmagnola

Carmagnola is een gemeente in de Italiaanse provincie Turijn (regio Piëmont) en telt 25.718 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 96,4 km², de bevolkingsdichtheid is 267 inwoners per km². De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: San Bernardo, Salsasio, San Giovanni, San Michele Grato,Cappuccini, Casanova, Tuninetti, Vallongo en Motta e Corno. Demografie Carmagnola telt ongeveer 10470 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 0,8% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie De gemeente ligt op ongeveer 240 m boven zeeniveau. Carmagnola grenst aan de volgende gemeenten: Poirino, Villastellone, Carignano, Lombriasco, Ceresole Alba (CN), Racconigi (CN), Sommariva del Bosco (CN) en Caramagna Piemonte (CN). Externe link Officiële website
Carmagnola

Carmagnola – miasto i gmina we Włoszech, w regionie Piemont, w prowincji Turyn. Według danych na rok 2016 gminę zamieszkiwało 29 115 osób, 304 os./km². W miejscowości jest stacja kolejowa Carmagnola. Historia Toponim Carmagnola pojawił się po raz pierwszy w dokumentach około roku 1000. Miasto znajdowało się pod jurysdykcją rodu Arduinici. Po śmierci ostatniej przedstawicielki tego rodu, Adelajdy (1091), władza nad tym terytorium została podzielona pomiędzy markizami Romagnano i Vasto. Ten drugi, który później został markizem Saluzzo, stopniowo poszerzał swoje wpływy w XII wieku, aż do wycofania się rodziny Romagnano do pobliskiego Carignano. Od 1200 do połowy XVI wieku Carmagnola pozostawała pod panowaniem markizów Saluzzo, którzy dokonali zasadniczych zmian w układzie przestrzennym miasta, wznosząc zamek (pierwotnie zamknięty w obrębie ufortyfikowanej cytadeli) oraz otaczając je murami i fosą. W tym okresie Carmagnola, której strategiczne znaczenie w sensie militarnym stopniowo rosło, korzystała z rozkwitu handlowego, kulturalnego i artystycznego. W pierwszej połowie XVI wieku markiz Saluzzo, uwikłany w bratobójcze wojny, w których walczyły armie Karola V, cesarza i króla Hiszpanii, oraz Franciszka I, króla Francji, ulegał wpływom francuskim i doprowadził miasto do upadku w wyniku strat wojennych i grabieży. Miejscowość okupowali naprzemiennie lancknechci Karola V (w czasie pierwszej straszliwej zarazy w 1522), a następnie wojska francuskie, hiszpańskie i cesarskie. Końcem potęgi markiza Saluzzo była bitwa pod Ceresole (1544), wygrana z Hiszpanami przez Francuzów. W ciągu czterdziestu lat okupacji francuskiej (1548-1588) dokończono przekształcenie miasta w warowną twierdzę, wznosząc drugi mur wraz z wałami obronnymi. W 1588 roku Carmagnola przeszła w ręce Księstwa Sabaudii, kiedy to Karol Emanuel I odebrał ją Francuzom po oblężeniu, ci jednak odzyskali miasto w XVII wieku, podczas wojny domowej pomiędzy frakcjami principisti i madamisti. W tym okresie (1637-1642), w czasie odczuwalnych jeszcze skutków zarazy z 1630, trzy duże wsie położone w pobliżu murów miejskich, zostały zniszczone, ponieważ znajdowały się w takim położeniu, że zagrażały skuteczności obronnej. Odbudowano je od razu około półtora kilometra od ufortyfikowanego centrum, gdzie znajdują się do dziś. W 1690 miasto zostało zajęte przez francuskiego generała Nicolasa de Catinata i zdewastowane, ale już w 1691 Wiktor Amadeusz II ostatecznie przyłączył je do Księstwa Sabaudii. Wkrótce fortyfikacje zostały zburzone, a rola strategiczno-wojskowa miasta malała. Rozwijało się rolnictwo i handel, w tym uprawa konopi na potrzeby włoskiej marynarki wojennej (żagle i liny). Konopie eksportowano też do Francji. Proces industrializacji po II wojnie światowej spowodował głęboką transformację gospodarczą i społeczną miasta. Zabytki i muzea Najważniejsze kościoły i inne historyczne budynki miasta: kolegiata św. Piotra i Pawła kościół św. Augustyna kościół Świętej Trójcy i św. Filipa Neri kościół św. Rocha kościół Ścięcia św. Jana Chrzciciela Palazzo Lomellini Museo Civico Navale Miasta partnerskie Opatija Río Tercero Przypisy Linki zewnętrzne Istituto Nazionale di Statistica
Carmagnola

Carmagnola é uma comuna italiana da região do Piemonte, província de Turim, com cerca de 24.670 habitantes. Estende-se por uma área de 96 km², tendo uma densidade populacional de 257 hab/km². Faz fronteira com Poirino, Villastellone, Carignano, Lombriasco, Ceresole Alba (CN), Racconigi (CN), Sommariva del Bosco (CN), Caramagna Piemonte (CN). Demografia Referências
Карманьола (провинция Турин)

Карманьола (итал. Carmagnola) — коммуна в Италии, располагается в регионе Пьемонт, в провинции Турин. Население составляет 27567 человек (2008 г.), плотность населения составляет 286 чел./км². Занимает площадь 96 км². Почтовый индекс — 10022. Телефонный код — 011. В коммуне 8 декабря особо празднуется непорочное зачатие Девы Марии. Демография Динамика населения: Города-побратимы Опатия, Хорватия Рио-Терсеро, Аргентина Администрация коммуны Официальный сайт: http://www.comune.carmagnola.to.it Архивная копия от 16 июля 2011 на Wayback Machine Ссылки http://www.comune.carmagnola.to.it Архивная копия от 16 июля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/ Архивная копия от 22 февраля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Кармањола

Кармањола (итал. Carmagnola) је насеље у Италији у округу Торино, региону Пијемонт. Према процени из 2011. у насељу је живело 23012 становника. Насеље се налази на надморској висини од 239 м. Становништво Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Медији везани за Кармањола на Викимедијиној остави Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Карманьйола

Карманьйола (італ. Carmagnola, п'єм. Carmagnòla) — муніципалітет в Італії, у регіоні П'ємонт, метрополійне місто Турин. Карманьйола розташована на відстані близько 510 км на північний захід від Рима, 25 км на південь від Турина. Населення — 29 092 особи (2014). Щорічний фестиваль відбувається 8 грудня. Покровитель — Immacolata Concezione. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 2596 іноземців з 79 країн, серед них 1386 громадян країн Євросоюзу та 32 громадяни України. Сусідні муніципалітети Караманья-П'ємонте Кариньяно Черезоле-Альба Ломбріаско Пойрино Ракконіджі Соммарива-дель-Боско Вілластеллоне Див. також Список муніципалітетів метрополійного міста Турин 16106 Карманьйола — астероїд, названий на честь поселення. Примітки
Chiesa di San Bartolomeo Apostolo (Loria)

La chiesa di San Bartolomeo Apostolo è la parrocchiale di Loria, in provincia e diocesi di Treviso; fa parte del vicariato di Castello di Godego. Storia Da un documento del 972 s'apprende che l'imperatore Ottone I donò Loria al vescovo di Frisinga.Grazie a un altro documento, datato 1152, si conosce che la chiesa di Loria, compresa nella diocesi di Treviso, era cappella succursale della pieve di Bessica.Questa chiesetta, già intitolata alla Vergine Maria, il 24 agosto del 1260 venne ridedicata a san Bartolomeo Apostolo.Nel XVII secolo l'edificio fu rifatto per volontà del pievano Zuane Piloni; nel 1685 fu dotato d'un nuovo altare intitolato alla Madonna del Rosario.Il 1º giugno 1777 la consacrazione venne impartita dal vescovo di Treviso Paolo Francesco Giustinian.Nel 1815 la chiesa divenne parrocchiale, per la scissione dell'antichissima pieve di Bessica.Tra il 1886 e il 1903 la struttura fu ampliata mediante la realizzazione delle due navate laterali, volute dall'allora parroco don Giovanni Bonazza; vennero pure poste due statue sulla facciata, ma il vescovo Sebastiano Soldati le fece rimuovere perché le riteneva indecenti per un luogo sacro. Tra il 2007 e il 2008 fu restaurato l'organo del 1865 posto in controfacciata; nel 2010 compiendo alcuni lavori di ristrutturazione, furono scoperti i resti dell'antico campanile e venne alla luce un affresco di epoca cinque-seicentesca raffigurante la Madonna in trono con Bambino e con San Sebastiano e San Rocco. Descrizione Esterno La facciata è in stile neoclassico; presenta quattro lesene con capitelli ionici sopra i quali vi è il timpano triangolare. Inoltre, è caratterizzata dalle statue dei santi Antonio da Padova, Domenico, Bartolomeo Apostolo, Caterina e Francesco. Interno L'interno è a tre navate; opere di pregio qui conservate sono gli altari laterali della Madonna col Bambino e della Croce e gli affreschi raffiguranti la Glorificazione di San Bartolomeo Apostolo e San Biagio che prega per la guarigione e di un bambino muto. Note Voci correlate Loria Diocesi di Treviso Parrocchie della diocesi di Treviso Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Bartolomeo Apostolo Collegamenti esterni Parrocchia di SAN BARTOLOMEO APOSTOLO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 25 aprile 2020. LORIA S. Bartolomeo Apostolo, su diocesitv.it. URL consultato il 25 aprile 2020 (archiviato dall'url originale il 6 luglio 2022).
Santuario di Santa Maria di Monte Tranquillo

Il santuario di Santa Maria di Monte Tranquillo è un edificio di culto situato nel comune di Pescasseroli (AQ) in Abruzzo. Porta il titolo di Madonna Incoronata. Storia L'originario edificio di culto, detto chiesa di Santa Maria in Tranquillo o di Santa Maria della Serra, fu edificato probabilmente nei primi anni del XII secolo per volontà del vescovo dei Marsi, san Berardo che intese realizzare nei passi montani della Marsica delle chiese per offrire rifugio ai fedeli e ai viandanti. Strutture coeve nate con lo stesso fine sono lo scomparso monastero benedettino di San Nicola de Ferrato a Forca Caruso e la chiesa di Santa Maria in Valle Porclaneta alle pendici del monte Velino, nei pressi di Rosciolo. Nei primi anni del XVII secolo la chiesa fu inserita tra i possedimenti della diocesi marsicana e fece parte della gestione della chiesa madre di Pescasseroli dedicata ai santi Pietro e Paolo. Probabilmente danneggiata dai terremoti del XVII e del XVIII secolo cadde in uno stato di abbandono e decadenza. Restaurata grazie a cospicue donazioni la chiesa fu nuovamente danneggiata dal terremoto della Marsica del 1915 e soprattutto durante la seconda guerra mondiale. Citata da Benedetto Croce in Storia del Regno di Napoli, opera degli anni venti, venne ricostruita nel 1956. La festa Annualmente, nell'ultima domenica di luglio, si svolge la festa religiosa. L'origine dei festeggiamenti risale all'anno 1283, quando Carlo I d'Angiò concesse l'organizzazione di una fiera a Cristoforo d'Aquino nel giorno delle celebrazioni in onore di Maria Incoronata, l'8 settembre. La processione, in tenuta sportiva o a cavallo, parte dalla chiesa dei santi Pietro e Paolo per raggiungere il santuario montano. Descrizione La chiesa riedificata negli anni cinquanta si trova sul monte Tranquillo a 1597 m s.l.m. a circa dieci chilometri dall'abitato di Pescasseroli, nel parco nazionale d'Abruzzo, Lazio e Molise. Il ricovero attiguo, edificato grazie ad una donazione di Loreto Pastore, risale al XVI secolo. La struttura moderna a navata unica conserva la statua della Madonna Nera, copia realizzata nel 1982 della statua originaria rubata nel 1980. Secondo la tradizione orale la statua sarebbe stata portata da Foggia nella cappella di monte Tranquillo per salvarla dagli iconoclasti. Note Voci correlate Madonna Nera Diocesi di Avezzano Collegamenti esterni Diocesi di Avezzano, su diocesidiavezzano.it. URL consultato il 25 aprile 2020.
Chiesa di San Giovanni Battista (Istrana)

La chiesa arcipretale di San Giovanni Battista è la parrocchiale di Istrana, in provincia e diocesi di Treviso; fa parte del vicariato di Paese. Storia La primitiva pieve di Istrana sorse probabilmente tra il VI e il VII secolo.La pieve è poi citata nella decima papale del 1297 con il nome Plebes de S. Joannes Baptistae di Ystrana.Nel 1482 fu fondata la congregazione dei Santi Pietro e Paolo avente sede nella pieve d'Istrana.La nuova parrocchiale venne costruita e consacrata nel 1651 dal vescovo di Lesina, monsignor Vincenzo Milani, che ne era stato in precedenza arciprete.Nel 1802 crollò la torre campanaria, mentre nel 1824 fu realizzata la facciata, disegnata da Andrea Bon.Il nuovo campanile venne eretto tra il 1830 e il 1840 su progetto di Francesco Lazzari, in stile neogotico.Nel 1864 fu rifatto il pavimento e nel 1922 il campanile venne dotato di un nuovo concerto di campane; nel 1930 gli affreschi subirono un intervento di restauro e di pulitura e nel 1961 parte del soffitto dovette essere rifatta.Il campanile venne poi restaurato nel 1983. Descrizione Esterno La facciata, costruita nel 1824, è in stile neoclassico ed è tripartita da quattro semicolonne poggianti su un basamento e caratterizzate da capitelli di ordine composito sopra i quali vi è il timpano, ai cui lati e sul cui colmo vi sono tre statue. Interno L'interno, che si compone di un'unica navata, è adornato con stucchi in stile barocco realizzati nel XVIII secolo; opere di pregio qui conservate sono i dipinti della navata e del soffitto, eseguiti nel 1780 da Francesco Zugno, l'altare maggiore, costruito forse da Giorgio Massari, e due pale realizzate da Amedeo Lorenzi e la tela che ha come soggetto il Martirio di San Sebastiano, opera forse di Jacopo Palma il Giovane. Lo slanciato campanile ospita un poderoso concerto di tre campane in Do3 (rispettivamente di pesi 1775 kg, 1265 kg e 870 kg) fuse dalla fonderia De Poli di Vittorio Veneto (TV) nel 1922, sono inceppate a distesa sincronizzata con battaglio cadente. È inoltre presente un sonello di richiamo fuso nel 1847 (nota Fa#4) Note Voci correlate Istrana Diocesi di Treviso Parrocchie della diocesi di Treviso Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Giovanni Battista Collegamenti esterni Parrocchia di S. Giovanni Battista, su parrocchiemap.it. URL consultato il 26 aprile 2020. Istrana - San Giovanni Battista, su diocesitv.it. URL consultato il 26 aprile 2020.