NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église San Girolamo della Carità

L'église San Girolamo della Carità (Saint-Jérôme-de-la-Charité) est une église de Rome située près du palais Farnèse, sur le lieu traditionnellement reconnu comme résidence en 382 de saint Jérôme, auquel elle est dédiée. L'histoire du lieu est marquée par la fondation de la congrégation de l'Oratoire par saint Philippe Néri au XVIe siècle. Depuis 1965, l'église est le siège de la diaconie cardinalice San Girolamo della Carità. Édifice L'actuel édifice date des années 1650. Il a été entièrement refondu par Domenico Castelli par rapport à la chapelle du couvent où résidaient les prêtres du XVIe siècle. La façade est l'œuvre de Carlo Rainaldi en 1660. L'intérieur est à nef unique avec un plafond de bois sculpté. La première chapelle à droite est la chapelle Spada réalisée par Francesco Borromini selon la volonté de Virgilio Spada. Elle est revêtue de marbres précieux et de jaspe, donnant un certain aspect funèbre. Des bustes d'ancêtres de la famille Spada sont placés dans des ovales. Une guirlande de bronze est sur la corniche entourant un tableau du XVe. Le cardinal Bernardino Spada est inhumé dans cette chapelle. La chapelle Antamori (1708) est l'unique œuvre romaine de Filippo Juvarra avec une statue de marbre de Pierre Legros représentant saint Philippe Néri. Le maître-autel de Carlo Rainaldi est surmonté d'un tableau intitulé La Dernière Communion de saint Jérôme, copie de celui du Dominiquin exposé à la pinacothèque du Vatican Couvent attenant Saint Philippe Néri habitait dans le couvent attenant, dont une cellule donne sur le maître-autel. De l'intérieur de l'église, on la devine en haut à droite de l'autel majeur. Ce serait cette cellule où le saint passait ses moments de prière quotidienne. Il y tombait régulièrement en extase pendant la célébration de la messe, dit la légende, au point que son servant allait faire un tour pendant ce temps, puis revenait le tirer par le bas de sa soutane pour conclure la célébration. Il restait isolé pour ces manifestations extraordinaires, de façon à ne pas attirer la curiosité des dévotes. Ce n'est que tardivement qu'il rejoignit la congrégation qu'il avait fondée à la Chiesa Nuova. Galerie Voir aussi Articles connexes Liste des églises de Rome Liens externes Ressources relatives à la religion : Chiese delle diocesi italiane GCatholic.org (it) « La chapelle Spada », sur thais.it (consulté le 22 mai 2017) Portail de l’architecture chrétienne Portail de Rome
Chiesa di San Girolamo della Carità

La chiesa di San Girolamo della Carità è un luogo di culto cattolico di Roma, situato nel rione Regola, in via di Monserrato, non lontano da Palazzo Farnese. La chiesa è anche titolare della diaconia di San Girolamo della Carità. Storia Secondo la leggenda, fu fondata nel IV secolo sull'area della casa della matrona Paola che aveva ospitato Girolamo; fu poi ricostruita verso il 1654 da Domenico Castelli. Vi fu sepolto il pittore Francesco Salviati. Descrizione La facciata è opera di Carlo Rainaldi (1660). L'interno è a navata unica, coperta da un ricco soffitto ligneo intagliato. La prima cappella a destra è la Cappella Spada, opera di Virgilio Spada, realizzata con la collaborazione di Francesco Borromini, decorata da un ricco rivestimento di diaspro e marmi preziosi, che simulano un apparato funebre, con ovali con busti di antenati e una ghirlanda di bronzo che incornicia un prezioso dipinto del XV secolo. Sull'altare maggiore, disegnato da Carlo Rainaldi, è collocata una copia dell'Ultima comunione di San Girolamo del Domenichino, oggi alla Pinacoteca Vaticana, realizzata sull'esempio del celebre dipinto di Agostino Carracci. Tra le altre cose notevoli si segnalano, adiacenti al lato sinistro della chiesa, nei locali prima adibiti a granaio, il primo oratorio fatto costruire da san Filippo Neri e la sua stanza. Sempre a sinistra la cappella Antamoro (1708), unica opera romana di Filippo Juvarra, ornata dalla statua marmorea di san Filippo Neri di Pierre Legros. Sul lato destro della chiesa la cappella Speziali con il crocifisso ligneo, nella quale san Filippo Neri celebrava la messa. Galleria d'immagini Note Bibliografia Serenita Papaldo, San Girolamo della Carità, Roma, Istituto di Studi Romani, 1978, SBN RML0044358. Fiorello F. Ardizzon, San Girolamo della Carità. Storia, arte, spiritualità per una Chiesa nel cuore di Roma, collana Arte e Archeologia, presentazione di Pietro Palazzini, Città del Vaticano, Libreria Editrice Vaticana, 1987, ISBN 88-209-4587-8. Voci correlate Filippo Neri Chiesa di Santa Maria in Vallicella Confederazione dell'oratorio di San Filippo Neri Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Girolamo della Carità Collegamenti esterni La cappella Spada, su thais.it. URL consultato il 22 settembre 2009 (archiviato dall'url originale il 7 marzo 2006). Chiesa di San Girolamo della Carità (Cappella della Biblioteca), su pusc.it. Chiesa di S. Girolamo della Carità, su vallicelliana.cultura.gov.it.
San Girolamo della Carità

San Girolamo della Carità is een rooms-katholieke kerk in de wijk Regola in Rome. Geschiedenis De kerk werd gebouwd op de plaats waar volgens de overlevering de heilige Paula van Rome haar domus had, toen de kerkvader Hiëronymus enige tijd bij haar inwoonde. De domus werd later omgebouwd naar een kerk die werd gewijd aan Hiëronymus. In 1419 bouwden de Franciscanen hier een hostel met een kapel, die in 1508 werd vervangen door een nieuwe kerk. Het complex werd in 1524 overgenomen door het Aartsbroederschap van Liefdadigheid (Archconfraternita della Carità), dat in 1519 was gesticht door Giulio de' Medici, de latere Paus Clemens VII. Het was een sociëteit voor edelmannen uit Florence. Filippus Neri woonde tussen 1551 en 1583 in het hostel en gebruikte de kerk voor de eerste bijeenkomsten van de door hem opgerichte Oratorianen. In 1631 werd het hostel door een brand verwoest, waarbij de kerk beschadigd raakte. Het hostel werd in 1632 herbouwd en werd vanaf 1840 gebruikt als klooster. De kerk werd rond 1657 ook herbouwd. De kerk Het kerkgebouw werd ontworpen door architect Domenico Castelli, de barokke façade is een ontwerp van Carlo Rainaldi. Het altaarstuk van het hoogaltaar was het in 1614 door Domenichino geschilderde "Het laatste sacrament van Sint-Hiëronymus". Het huidige schilderij is een kopie, het origineel is verplaatst naar de Vaticaanse Pinacotheek. De eerste kapel aan de rechterzijde van de entree is de Cappella Spada, gewijd aan Santa Maria Liberatrice. De familiekapel was in 1575 gemaakt in opdracht van Orazio Spada en werd bij de herbouw van de kerk tussen 1654 en 1657 gerenoveerd in opdracht van kardinaal Bernardino Spada. De kapel werd ontworpen door Virgilio Spada, de broer van de kardinaal. De kapel is uitbundig versierd met polychroom marmer. Het bijzondere altaarhek, een marmeren kleed gedragen door twee engelen, werd gemaakt door Antonio Giorgetti. De kleine maar fraai afgewerkte Cappella Antamoro is gewijd aan de heilige Filippus Neri. De kapel voor de familie Antamoro werd in 1708-1709 gemaakt. Het ontwerp was Filippo Juvarra, met medewerking van de Franse beeldhouwer Pierre Le Gros de jongere, die verantwoordelijk was voor het beeld van de Extase van Filippus Neri op het altaar. Afbeeldingen
Igreja de São Jerônimo da Caridade

San Girolamo della Carità ou Igreja de São Jerônimo da Caridade é uma igreja titular de Roma, Itália, localizada no rione Regola, na via di Monserrato, perto do Palazzo Farnese. É dedicada a São Jerônimo. É a igreja titular da diaconia de São Jerônimo da Caridade, aguarda cardeal-diácono Protector desde 2014. É uma igreja subsidiária da paróquia de San Lorenzo in Damaso. História Segundo a lenda, uma igreja foi construída no local ainda no século IV sobre o local onde morou São Jerônimo. Ela pertencia originalmente aos franciscanos observantes. Em 1524, foi concedida para a "Arquiconfraria da Caridade" (em italiano: Archconfraternita della Carità), fundada por Júlio de Médici (futuro papa Clemente VII) em 1519, uma sociedade de nobres de fora de Roma. No convento vizinho morou, entre 1551 e 1583, São Filipe Néri, que, nas galerias superiores da nave, realizou a primeira reunião de seus oratorianos, ordem fundada em 1561 e estabelecida como congregação em 1575, quando recebeu a igreja de Santa Maria in Vallicella. Em 1654, ela foi completamente reconstruída por Domenico Castelli. Descrição A fachada é obra de Carlo Rainaldi (1660). O interior apresenta uma única nave coberta por um teto de madeira entalhada. A primeira capela à direita, "Capela Spada", antigamente atribuída a Orazio Spada (1575), foi depois reformada por Virgilio Spada. Como eram amigos, há muito tempo se relaciona o nome do arquiteto barroco Borromini a esta capela, mas é provável que a obra toda seja de Virgilio. Ela é ricamente decorada em jaspe e mármores preciosos que simulam um aparato fúnebre, com ovais com bustos de antepassados da família e uma guirlanda de bronze que emoldura uma preciosa pintura do século XV. A grade do altar é do pupilo de Bernini, Antonio Giorgetti. A pequena, mas magnificamente decorada, Capela Antamoro (1708-9) é dedicada a São Filipe Néri e é única obra em Roma de Filippo Juvarra. A decoração da capela, com a estátua do "Êxtase de São Filipe Néri", iluminada por trás, e os dois relevos em estuque no teto, foi concebida foi concebida por Juvarra com a grande ajuda de um amigo, o escultor francês Pierre Le Gros, responsável pela realização dos elementos escultóricos. No altar-mor, projetado também por Rainaldi, está uma cópia da "Última Comunhão de São Jerônimo", de Domenichino, hoje abrigada na Pinacoteca Vaticana, realizada no estilo da célebre pintura de Agostino Carracci. Galeria Referências Bibliografia Ligações externas
Сан-Джироламо-делла-Карита

Церковь Сан-Джироламо-делла-Карита (итал. La chiesa di San Girolamo della Carità — Церковь Святого Иеронима Милосердного) — католическая церковь в Риме, расположенная в районе Регола, на улице Виа ди Монсеррато, недалеко от Палаццо Фарнезе. Церковь также является титулярной церковью диаконства Сан-Джироламо-делла-Карита. Согласно легенде, церковь была основана в IV веке на месте дома матроны Паолы, приютившей Иеронима Стридонского, в будущем святого, одного из Учителей Церкви. Архитектура Первая церковь на этом месте была значительно перестроена и расширена около 1654 года архитектором Доменико Кастелли. Фасад оформлен по проекту выдающегося архитектора римского барокко Карло Райнальди (1660). Внутри находится один неф, перекрытый богато украшенным «подшивным» резным деревянным потолком. Первая капелла справа — Капелла Спада, работа Вирджилио Спада, созданная в сотрудничестве с Франческо Борромини, украшенная богатой облицовкой из яшмы и цветного мрамора, с овальными медальонами, содержащими бюсты предков, и бронзовой гирляндой, обрамляющей драгоценную картину XV века. В главном алтаре, спроектированном Карло Райнальди, находится копия картины Доменикино «Последнее причастие святого Иеронима», которая ныне хранится в Пинакотеке Ватикана и выполнена по образцу знаменитой картины Агостино Карраччи. Среди других достопримечательностей следует отметить капеллу Антаморо (1708), единственную римскую работу архитектора Филиппо Юварры, украшенную мраморной статуей Святого Филиппо Нери работы французского скульптора, работавшего в Риме Пьера Легро Младшего. В церкви Сан-Джироламо похоронен художник Франческо Сальвиати. Примечания
Chiesa di Sant'Antonio Abate (Calasca-Castiglione)

La chiesa di Sant'Antonio Abate è la parrocchiale di Calasca, frazione del comune sparso di Calasca-Castiglione, in provincia e diocesi di Novara; fa parte dell'unità pastorale di Villadossola. La chiesa è detta "Cattedrale tra i boschi" per la sua maestosità e la sua imponenza. Storia L'originario luogo di culto di Calasca dedicato a Sant'Antonio Abate sorse nel Quattrocento. La chiesa venne poi interessata tra il 1568 e il 1634 di un intervento di ampliamento. La prima pietra della nuova parrocchiale a tre navate fu posta nel 1791; l'edificio, ampio e abbellito da molte decorazioni, venne portato a compimento nel 1797. Descrizione Facciata La facciata a salienti della chiesa, rivolta a nordest, è suddivisa da una cornice marcapiano in due registri: quello inferiore, preceduto dal portico che si apre frontalmente su cinque archi a tutto sesto, è caratterizzato dal portale d'ingresso, sormontato dalla scritta "Divo Antonio Magno populus Calaschae", mentre quello superiore, coronato dal frontone triangolare e affiancato da due volute, presenta centralmente una finestra e ai lati due nicchie. Ad alcuni metri dalla parrocchiale si erge il campanile in pietra a base quadrata, la cui cella presenta su ogni lato una serliana ed è coronata dalla guglia piramidale. Interno L'interno dell'edificio si compone di tre navate, separate da colonne e pilastri sorreggenti degli archi sopra i quali corre la trabeazione aggettante e modanata su cui si impostano le volte; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, rialzato di alcuni gradini, delimitato da balaustre e chiuso dall'abside di forma semicircolare. Note Voci correlate Calasca-Castiglione Diocesi di Novara Parrocchie della diocesi di Novara Regione ecclesiastica Piemonte Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Sant'Antonio Abate Collegamenti esterni Parrocchia di S. ANTONIO ABATE, su parrocchiemap.it. URL consultato il 31 dicembre 2022.
Chiesa di Sant'Antonio Abate (San Dorligo della Valle, Prebenico)

La chiesa di Sant'Antonio Abate (in sloveno Cerkev svetega Antona puščavnika) è un edificio di culto cattolico sito a Prebenico (Prebeneg), frazione del comune di San Dorligo della Valle, in provincia e diocesi di Trieste; è filiale della parrocchiale di San Dorligo e fa parte del decanato di Opicina. Storia Non si hanno notizie certe sulla costruzione della struttura, ma una chiesa a Prebenico è attestata per la prima volta in un documento datato 11 giugno 1444 nel quale è menzionata l'ecclesia S. Antonio de Prebenicho. Probabilmente l'edificio venne ricostruito o ristrutturato nella seconda metà XVII secolo, dato che fu consacrato il 24 luglio 1672. Descrizione Esterno L'edificio ha una struttura semplice; la facciata è preceduta nel mezzo da un massiccio campanile in pietra, che si erge su un portico a base quadrata aperto su tre lati attraverso ampie arcate a tutto sesto; in sommità la cella campanaria si affaccia sulle quattro fronti attraverso bifore, mentre a coronamento si eleva un tamburo a base esagonale a sostegno della guglia. Interno L'interno si sviluppa su un'unica navata; sul fondo del presbiterio si allunga l'abside a base poligonale. Opere di pregio qui conservate sono l'acquasantiera in pietra del 1695, la pala dei Santi Filippo e Giacomo, ascrivibile ad un periodo compreso tra i secoli XVIII e XIX, le statue che rappresentano l'Angelo custode, Santa Norburga e San Giuseppe con il Bambino, l'altare maggiore in stile tardogotico e ornato da marmi policromi probabilmente seicentesco, un'ancona con una nicchia all'interno della quale si trova la statua raffigurante Sant'Antonio abate e la pala che ha come soggetto l'Addolorata. Note Bibliografia Giuseppe Cuscito, Le chiese di Trieste, Trieste, Edizioni Italo Svevo, 1992. Voci correlate Diocesi di Trieste San Dorligo della Valle Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Sant'Antonio Abate Collegamenti esterni Chiesa di Sant'Antonio Abate, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Palazzo Penci

Palazzo Penci è uno storico edificio di Rivarolo Mantovano, in provincia di Mantova. Storia La possente mole del palazzo, edificato a fine Cinquecento ma rimasto incompiuto, chiude piazza Finzi sul lato meridionale. Spicca il porticato che percorre tutto il piano terra e ricorda la Galleria degli Antichi presente a Sabbioneta. Divenne la residenza di alcuni esponenti dei Gonzaga di Sabbioneta e Bozzolo dopo l'abbattimento del castello, completato da Scipione Gonzaga, marchese di Rivarolo. Fu la residenza dei conti Penci, nobile famiglia di funzionari ed ecclesiastici al servizio dei Gonzaga di Bozzolo. il palazzo seguì la sorte del ducato di Mantova e passò agli austriaci e alla famiglia Badalotti, che operò una radicale trasformazione interna dell'edificio. Sono andati perduti lo scalone e il piccolo teatro. Seguì la devastazione operata dalle truppe napoleoniche. Nel porticato si aprono attualmente alcuni negozi commerciali. Note Bibliografia Renato Bonaglia, Mantova, paese che vai..., Mantova, 1985. ISBN non esistente. Palmiro Ghidetti, Rivarolo Mantovano. Itinerario storico, Rivarolo Mantovano, 1985. ISBN non esistente. Collegamenti esterni Lombardia Beni Culturali. Palazzo dei Penci., su lombardiabeniculturali.it. Le Regge dei Gonzaga. Palazzo Penci., su catalogo.reggedeigonzaga.it. Comune di Rivarolo Mantovano. Luoghi, palazzi e monumenti storici., su comune.rivarolo.mn.it.
Oratorio di Sant'Anna (Cavriana)

L'oratorio di Sant'Anna è un edificio religioso situato nella frazione Campagnolo del comune di Cavriana, in provincia e diocesi di Mantova. Storia Sorge al centro di una collina, a poca distanza da un piccolo monastero, trasformato in corte agricola, abitato dalle monache di Santa Giulia di Brescia. La chiesa venne ricostruita agli inizi del Seicento su un edificio medievale. L'interno, con volta a botte, presenta un altare con marmi policromi e una pala d'altare dedicata alla Madonna, sant'Anna e altri santi. Note Bibliografia Agnese Benaglia, Adalberto Piccoli e Ferrante Nardi fotografie di Egidio Foglia, Cavriana, Comune di Cavriana, 2008, SBN LO1\1194029. Collegamenti esterni Chiesa di Sant′Anna <Cavriana>, su Le chiese delle diocesi italiane, Conferenza Episcopale Italiana. URL consultato il 28 marzo 2020. Chiesa di Sant′Anna, su lombardiabeniculturali.it. URL consultato il 28 marzo 2020.
Jardins de Boboli

Els jardins de Boboli - Giardino di Boboli (italià) - és un parc històric a la ciutat de Florència que es va obrir al públic el 1766. Dissenyat per als Medici, representa un dels primers i més importants exemples de "jardí italià", que després va servir d'inspiració per a moltes corts europees. Aquests jardins van ser dissenyats per a Elionor de Toledo, l'esposa de Cosme I de Mèdici. El nom pot ser un derivat de de "Bogoli" o "Borgolo", possiblement el nom d'una família que anteriorment havia estat propietària del terreny. La primera fase del mateix va ser endegada per Niccolò Tribolo, abans de morir el 1550, sent continuat per Bartolomeo Ammanati. Més tard, Giorgio Vasari va contribuir a la seva planificació, i Bernardo Buontalenti va aportar-hi les escultures, entre les que cal destacar la gruta construida per ell mateix entre 1636 i 1608 així com l'elaborada arquitectura de la gruta al pati que separa el palau dels seus jardins. Referències
Jardín de Bóboli

El Jardín de Bóboli (en italiano: Giardino di Boboli) es un famoso jardín situado en la ciudad de Florencia, en la región de Toscana, Italia. Se encuentran en la margen sur del río Arno, tras el Palacio Pitti, construido por los Pitti, rivales de los Médici, la familia noble que controlaba Florencia. Los Médici compraron el palacio en 1550 y llevan a cabo, entre otras intervenciones como un patio interior de Bartolomeo Ammanati, unos jardines que unen el Palacio Pitti con la Fortaleza del Mirador (del Belvedere en italiano). El resto del jardín (que se extiende hacia un lado) es del siglo XVII. Los jardines de los Médici se sitúan sobre una antigua cantera que aprovechan para crear un teatro con graderío, en el cual se representaron algunas de las primeras óperas de la historia. Hay dos recorridos fundamentales: Uno recto en el que encontramos un ninfeo, el teatro, la fuente de Neptuno y una estatua de la diosa Fortuna Otro en zigzag en el que encontramos varias grutas. Fueron abiertos al público en 1766. Numerosas estatuas, de diversos estilos y periodos, se encuentran distribuidas por el jardín. Elementos de arte Gruta grande Una de las grutas más importantes del recorrido está en los jardines florentinos de Bóboli, es la llamada Gruta grande, fue diseñada por Bernardo Buontalenti. Esta gruta esta completamente cubierta de roca, en la entrada consta de dos columnas con un dintel sobre ellas, en esta se encuentran algunas copias de unos esclavos hechas por Miguel Ángel. La idea principal de este espacio era la de representar la creación del mundo. La Fuente de Neptuno Esta fuente es una representación del océano, en el centro se encuentra la estatua de Rey Neptuno realizada por Stoldo Lorenzi. La corriente de la fuente desemboca en el mediterráneo y atraviesa la capital rodeada de diversos ríos como el Río Nilo y el Río Ganges. Galería de imágenes Véase también Jardín italiano Palacio Pitti Bibliografía Carmen Ariza Muñoz (2004). La representación de elementos del paisaje en el jardín y otras manifestaciones artísticas Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Jardín de Bóboli. Página web oficial Jardín de Bóboli - reseña de una guía de jardines Visita virtual de 360 grados al Jardín de Bóboli Artículo sobre el Jardín de Bóboli Jardín de Bóboli de Florencia Jardín de Bóboli por la agencia de turismo oficial de Toscana Sitio web Museos en Florencia - Jardines de Bóboli
Boboli-kert

A Boboli-kert (olaszul Giardino di Boboli vagy Giardino dei Boboli) nevű park Firenzében, a Pitti-palota mögött terül el és felnyúlik a nevét adó Boboli-dombra is. 1550-ben alakították ki I. Cosimo nagyherceg feleségének, Toledói Eleonórának a kérésére. A kert első tervezője Niccolò Tribolo volt, később Bartolommeo Ammannati, Bernardo Buontalenti és mások elképzelései szerint bővítették. Az olasz típusú díszkertek egyik legszebb példájának tartják. A kertet 1766-ban megnyitották a nagyközönség előtt is. A Boboli-kert mértani elrendezésű, egy nagyobb és egy kisebb tó is található benne. A kert látnivalói A kert fő útvonalai mellett szerteágazó mellékutakon lehet bolyongani, ahol számos szökőkutat, szobrot, kisebb épületet és mesterséges barlangokat is meg lehet tekinteni. Bacchus-kút: A bejárat után néhány lépésre található, teknősbékán ülő groteszk Bacchus-szobor. Mesterséges barlang: Buontalenti műve, három részre van osztva, az egyikben Michelangelo Rabszolga-szobrainak a másolata látható (az eredetiek a Galleria dell’Accademia vannak). A második barlangban Pariszt és Szép Helénát ábrázoló márványszobrok, a harmadikban szökőkút található Giambologna Venus-szobrával. Két antik márványszobor található a kert főútvonalának kezdetén. Amfiteátrum: a Palazzo Pitti tengelyében található, a közepén Caracalla termáiból idehozott gránitmedencével és obeliszkkel. Szökőkút Neptun-szoborral, ami a 16. században készült. Belvedere: ciprusfélékkel körülvett kerti épület Bőség-szobor, Giambologna alkotása Bástya, Michelangelo építette 1529-1530-ban. Kerti lakká van átalakítva. Ez a kert legmagasabb pontja. Viottolone ("Ösvény"), antik szobrokkal szegélyezett út, ami az Isolottónak nevezett kis mesterséges tó szigetéhez visz. A sziget közepén Giambologna szökőkútja látható. Citrom-ház Jegyzetek Források ↑ Panoráma: Wellner István (1975). Firenze. Panoráma útikalauz. Budapest: Panoráma. ISBN 963 243 041 7. ↑ Aranykönyv: Aranykönyv: Firenze, a város és remekművei. Budapest: Bonechi kiadó. 1996. ISBN 88 7009 956 3. ↑ Zsebútitárs: Firenze – térképes útikalauz. Budapest: Panemex Kft. 2009. ISBN 978 963 9825 41 3.