Strada statale 1 Via Aurelia

De strada statale 1 Via Aurelia (SS1) is een strada statale en loopt vanaf Rome, langs de Tyrreense en Ligurische Zeekust naar de grens met Frankrijk bij Ventimiglia. Het is een van de belangrijkste wegen van Italië en is afgeleid van de oude Romeinse weg Via Aurelia. Het is de op twee na langste strada statale van Italië, voor de SS16 Adriatica en na de SS7 Via Appia. De weg vormt een deel van de Europese weg E80 van Tarquinia naar Rosignano Marittimo. Geschiedenis De SS1 werd in 1928 ingesteld met de volgende route: “Rome - Civitavecchia - Grosseto - Livorno - Pisa - Genua - Imperia - Ventimiglia - Franse grens”. De naam verwijst naar de Romeinse weg Via Aurelia. De route volgt ten noorden van Pisa echter de routes van andere Romeinse wegen het noordelijkste deel van de Via Cassia, de Via Aemilia Scauri en de Via Julia Augusta. Tussen de jaren 1980 en 1990 werd er vanwege het vele zware verkeer dat de weg gebruikte en de vele plaatsen die rond de weg waren ontstaan, een snelweg aangelegd van Grosseto naar Rosignano Marittimo, parallel aan het oude tracé van de Via Aurelia: een tweebaansweg met vluchtstroken in beide richtingen. In het deel vanaf het knooppunt met de A12, bij Tarquinia, tot Grosseto heeft de SS1, hoewel deze is opgewaardeerd naar vier rijstroken, nog steeds een aantal ongelijkvloerse kruisingen en korte stukken met twee rijstroken. De SS1 is echter een alternatief voor de A12, die op het traject Tarquinia-Rosignano nooit voltooid is. Als gevolg van het decreet van 1999 over het federalisme van het wegennet werd het Ligurische deel van de SS1 overgedragen aan de regio Ligurië (en van daaruit aan de provincies), maar gezien de grote uitgaven die de provincies moesten doen voor het onderhoud van de weg, heeft de regio Ligurië bij een verdrag dat op 10 maart 2008 werd ondertekend door de minister van Infrastructuur Antonio Di Pietro, het Ligurische deel van de SS1 opnieuw overgedragen aan ANAS. In 2011, na het project voor de uitbreiding van de A12 van Civitavecchia naar Tarquinia, werd het onderliggende deel gedeclasseerd in afwachting van de modernisering en definitieve opname in de route van de A12 zelf, wat in 2016 werd voltooid. Route De SS1 loopt van Rome naar de grens met Frankrijk door de volgende regio's en provincies: Rome naar Grosseto De SS1 begint in Rome. Het stedelijke deel is eigenlijk een variant die in de 19e eeuw is gemaakt op de oorspronkelijke route. Deze bestaat vandaag de dag nog steeds, onder de naam Via Aurelia Antica, en begint bij Porta San Pancrazio op de Janiculum. Het masterplan van 1931 voorzag in een verbetering van het stedelijke deel, door middel van een driebaans verkeersader (de middelste rijstrook was alleen bedoeld om in te halen) vanaf de Corso Vittorio Emanuele II die, na de Tiber te zijn overgestoken door middel van een nieuwe brug, Dit project, dat ingrijpende werkzaamheden omvatte waaronder de sloop van talrijke gebouwen, werd pas na de oorlog voltooid en vormt het huidige tracé van de Ponte Principe Amedeo Savoia Aosta-Galleria del Gelsomino-via Gregorio VII. De eigenlijke Via Aurelia begint in bij de Porta Cavalleggeri, langs de muren van het Vaticaan; het is een enkelbaans weg met één rijstrook in elke richting, die omhoog gaat naar de Vaticaanse Heuvel en verder gaat naar Piazza Irnerio, op de kruising van de ringwegen Aurelia en Cornelia. Op dit punt begint het deel met één rijbaan en twee rijstroken in elke richting, dat doorloopt tot Largo Tommaso Perassi; dit deel werd na de oorlog geleidelijk buiten gebruik gesteld door ANAS en overgedragen aan de gemeente Rome. In de jaren 1960 voerde de gemeente Rome werken uit om de weg te verbreden en aan te passen, die lange tijd over het hoofd werd gezien door een aantal nederzettingen en belangrijke gebouwencomplexen, waarvan vele eigendom waren van religieuze instellingen. Bij Largo Tommaso Perassi komt de Via Aurelia samen met de Via Aurelia Antica en wordt het een tweebaansweg met twee rijstroken in elke richting. De route vanaf dat punt valt, op een paar uitzonderingen na, samen met die van de historische Via Aurelia; aangezien deze de naam SS1 heeft gekregen, wordt de afstand berekend vanaf de Capitolijn, net als de andere consulaire wegen die in de stad beginnen, met uitzondering van SS2. Na de Tweede Wereldoorlog zijn er verschillende varianten gebouwd door ANAS, met name een lang stroomafwaarts deel dat het stroomopwaartse deel verving dat de Via Castel di Guido werd. De SS1 kruist de Grande Raccordo Anulare (A90) bij kilometer nul van deze weg en verlaat zo het stedelijk gebied van Rome. Bij het knooppunt Torrimpietra voegt de weg in op de A12 en eindigt het eerste deel met een tweebaansweg. Vanaf dit punt volgt de weg de Tyrreense kust, parallel aan de snelweg, en passeert de steden Ladispoli en Santa Marinella voordat Civitavecchia wordt bereikt; eenmaal voorbij de stad sluit de route aan op de A12 bij de aansluiting Civitavecchia Porto. Kort na de bebouwde kom van Tarquinia begint een nieuw weggedeelte dat naadloos aansluit op de A12, met kenmerken van een tweebaansweg, die eindigt op de grens met Toscane in de gemeente Montalto di Castro. Ook hier zijn in de loop der tijd tal van varianten aangelegd, zoals de rondweg stroomafwaarts van Montalto di Castro, waardoor deze niet hoeft te worden doorkruisd, zodat op sommige plaatsen de oude route nog duidelijk zichtbaar is. In dit gedeelte zijn er nog steeds privétoegangen en op- en afritten met het secundaire wegennet als gevolg van de aanleg van de middengeleider om de bestaande gelijkvloerse kruisingen te elimineren. Het eerste deel in Toscane, in de buurt van Capalbio, heeft één rijbaan; later, van Orbetello Scalo naar Grosseto, nadat de verdubbelingswerkzaamheden in april 1964 begonnen en in 1969 waren voltooid, werden de rijbanen vier op twee rijbanen. De verbredingswerkzaamheden, waarvoor veel bomen, dennen en platanen, aan de rand van het wegdek moesten worden gekapt, werden in twee afzonderlijke perioden uitgevoerd en voltooid: het eerste deel liep van Orbetello Scalo naar Collecchio, terwijl het tweede deel van Collecchio naar de zuidelijke buitenwijken van Grosseto liep. Aanvankelijk werden de twee rijbanen gescheiden door de dubbele doorgetrokken streep, maar het hoge aantal ongevallen en de inwerkingtreding van nieuwe verkeersveiligheidsvoorschriften leidden tot de volledige installatie van de middenberm. De werkzaamheden op dit traject hadden niet alleen betrekking op de verbreding van de rijbaan, maar ook op de verbetering van het tracé door het elimineren van de meest hinderlijke routes, met name in de gebieden Albinia, Fonteblanda, Alberese en Rispescia. Ondanks het feit dat verschillende kruispunten zijn voorzien van viaducten en opritten, zijn er zelfs op dit traject nog veel gelijkvloerse kruisingen met secundaire wegen. In Grosseto omzeilt de SS1 de stad vanuit het zuidoosten en sluit aan op de variant naar Livorno, terwijl de oude route, gedeeltelijk gecorrigeerd van de oorspronkelijke route, de stad binnenkomt na het oversteken van de brug over de rivier de Ombrone. Grosseto naar Livorno Het deel van Grosseto naar Livorno is een expresweg met gescheiden rijbanen, geclassificeerd als een strada extraurbana principale, met twee rijstroken in elke richting en een brede geasfalteerde dijk; de oude route, die samenviel met de middeleeuwse Aurelia en op sommige plaatsen ook met de Romeinse route, werd buiten gebruik gesteld door ANAS en kwam in direct beheer van de provincies die het doorkruist. De oude Aurelia werd een provinciale weg (SP152 in de provincie Grosseto en SP39 in de provincie Livorno). Op dit moment is de snelweg gratis, hoewel in het verleden werd geopperd om tol te heffen, uiteraard tegen de aanpassing aan de normen van de snelweg. Bij het knooppunt bij Rosignano Marittimo sluit de snelweg A12 aan, terwijl de expresweg richting de kust gaat, richting Livorno. Na een kort stuk in de buurt van de zuidelijke delen van de stad fungeert de expresweg als een bypass naar de stad Livorno, terwijl de oude route van de rijksweg deze volledig doorkruiste. Livorno naar de Ligurische grens De ringweg Aurelia die de stad Livorno binnenrijdt, gaat over in een snelwegknooppunt (het oude eindgedeelte van de A12 voordat deze in 1992 werd verlengd richting Rosignano) dat aansluit op de A12; vlak voor het begin van het snelweggedeelte gaat een kruispunt over in de S.G.C. Fi-Pi-Li en in een afrit die aansluit op de oude Aurelia de stad uit. De Aurelia bereikt Pisa vrijwel zonder een echt bewoond centrum te doorkruisen, maar zonder het historische centrum binnen te gaan en door de westelijke buitenwijken te rijden; de Aurelia kruist de Arno en, bij het verlaten van het stedelijk gebied van Pisa, de Serchio bij Migliarino. Iets verderop sluit de weg aan op de snelweg A11 vanuit Florence. De weg komt dan in Torre del Lago Puccini, een gehucht van Viareggio, waar de Via Aurelia zich weer splitst. De oude route (nu gedegradeerd tot provinciale weg), die waarschijnlijk de middeleeuwse en mogelijk de Romeinse route volgt, doorkruist Torre del Lago en de stad Viareggio, waarvan het de belangrijkste hoofdweg is; de nieuwe route is een tweebaansweg, met in totaal vier rijstroken, rakend aan het stedelijk gebied. De variant, die nu de rondweg van Viareggio vormt, heeft verschillende tussenliggende kruisingen en eindigt bij Lido di Camaiore bij de verbindingsweg A11/A12 Lucca-Viareggio, die op zijn beurt eindigt bij de oude Aurelia-weg. De weg doorkruist Lido di Camaiore en komt dan in Versilia bij Pietrasanta en Querceta, voordat hij de provincie Massa-Carrara binnenrijdt, richting de hoofdstad Massa. Na het passeren van de stad gaat de weg terug richting de kust, dwars door de buitenwijken van Carrara tussen het centrum en de zee, in een bijna volledig verstedelijkte omgeving; voorbij het knooppunt voor de afrit van de snelweg verlaat de weg Toscane om dan Ligurië binnen te rijden. Ligurische grens naar Genua De Aurelia komt het Ligurische grondgebied binnen in de gemeente Luni. Bij Sarzana sluit de Aurelia aan op de SS62 richting Parma, Mantua en Verona, terwijl de Aurelia, na de Magra te zijn overgestoken, de korte heuvelrug oversteekt die de vlakte rond de monding van de rivier scheidt van de Golf van La Spezia, en La Spezia bereikt. Het Ligurische deel van de Aurelia wordt gekenmerkt door twee totaal verschillende omgevingen: de Riviera di Levante en de Riviera di Ponente. De Riviera di Levante, van La Spezia tot Genua, is een aaneenschakeling van valleien, bergen die zich uitstrekken tot aan de kust en korte kustvlakten. De weg volgt het ruige terrein en wordt daarom over het hele traject gekenmerkt door voortdurende veranderingen in helling, versmalling van de rijbaan, veel bochten en haarspeldbochten, en een paar tunnels. Er zijn ook tal van kruisingen met de grote kustcentra (o.a. Chiavari, Lavagna, Sestri Levante, Rapallo, Recco), waarvan de meeste zijn ontstaan aan de uiteinde van de Apennijnse valleien. Bij het verlaten van La Spezia klimt de Aurelia naar een pas (bij de plaats Foce) en daalt vervolgens via Riccò del Golfo di Spezia af naar de vallei van de Vara, waar ze bij de tolpoorten Brugnato-Borghetto di Vara en Carrodano-Levanto samenkomt met de A12. De weg klimt vervolgens naar de Passo del Bracco (615 m), het hoogste punt van de hele weg, vanwaar hij de metropolitane stad Genua binnenkomt. Het eerste centrum dat hij bereikt (nadat hij de heuvels van Moneglia is overgestoken), na ongeveer 15 kronkelige kilometers, vrijwel continu dalend, is Sestri Levante. Na het doorkruisen van de stad begint een stuk van ongeveer 8 km langs de kust en parallel aan de spoorlijn Genua-La Spezia. In een recht en vlak stuk wordt Cavi doorkruist en komt de weg aan in Lavagna. Na Lavagna steekt de SS1 de rivier Entella over en komt in de stad Chiavari, waar de SS225 aftakt. Eenmaal voorbij de stad stijgt de Aurelia licht, ongeveer honderd meter boven de kust, en bereikt, in ongeveer tien kilometer alle bochten en haarspeldbochten, Zoagli en vervolgens Rapallo vanwaar het mogelijk is om Santa Margherita Ligure en Portofino te bereiken. Vanaf Rapallo klimt de weg weer, om de bergkam van Monte di Portofino (200 m) te passeren; na de pas daalt de weg naar Camogli, vanwaar het laatste stuk richting Genua begint, langs Recco, Sori, Pieve Ligure, Bogliasco. Na Bogliasco rijdt de Aurelia de stad Genua binnen en passeert meerdere districten van de stad. In Genua takt ook de SS456 af naar Isola d'Asti. Genua naar Ventimiglia Het deel van de Aurelia dat langs de Riviera di Ponente loopt, verschilt wezenlijk van het vorige; in plaats van landinwaarts te gaan, blijft de weg dicht bij de zee en passeert de vele kustplaatsen. De enige oneffenheid wordt vertegenwoordigd door de verschillende kapen die het kustprofiel van de riviera vormen. Bovenaan deze voorgebergten klimt de weg, meestal met niet al te grote hellingen, om vervolgens aan de andere kant weer te klimmen en te dalen. Gedurende dit hele stuk loopt de Aurelia bijna parallel aan de Autostrada dei Fiori (A10), die door het directe achterland loopt. Na Vesima (een voorstad van Genua) verlaat de Aurelia de gemeente Genua en passeert na een paar kilometer de steden Arenzano en Cogoleto. Na Cogoleto komt de SS1 in de provincie Savona en de stad Varazze. Daarna passeert de SS1 door Celle Ligure, Albisola Superiore en Albissola Marina en komt dan in Savona (waar de SP29 aftakt). Eenmaal Savona uit, passeert de weg de gemeenten Vado Ligure, Bergeggi, Spotorno, Noli, Finale Ligure, Borgio Verezzi, Pietra Ligure, Loano, Borghetto Santo Spirito, Ceriale, Albenga, Alassio, Laigueglia en Andora. Voorbij Andora kom je in de provincie Imperia en doorkruis je de gemeenten Cervo, San Bartolomeo al Mare, Diano Marina, Imperia, San Lorenzo al Mare, Costarainera, Santo Stefano al Mare, Riva Ligure, Taggia, Sanremo, Ospedaletti, Bordighera, Vallecrosia, Camporosso en Ventimiglia. Een paar kilometer voorbij Ventimiglia, bij Ponte San Luigi (waar de staatsgrens met Frankrijk ligt) eindigt de SS1 Via Aurelia, na bijna 700 kilometer. De weg gaat verder over transalpien grondgebied, vroeger onder de naam Route nationale 7, nu op het grootste deel van zijn route geherclassificeerd als departementale weg met verschillende namen, onder andere de D6007. Traminfrastructuur In het verleden lagen er op verschillende trajecten van de SS1 Via Aurelia tramsporen voor stads- en voorstadsdiensten. In het bijzonder was er van 1901 tot 1936 het meterspoor tussen Ventimiglia en Bordighera dat werd toegewezen aan de firma Woodhouse & Baillie, tussen 1913 en 1942 het meterspoor tussen Ospedaletti en Taggia, ook toegewezen aan de Società Tranvie Elettriche Liguri, en tussen 1912 en 1942 het tramspoor Savona-Vado Ligure dat werd toegewezen aan de Società Tranvie Elettriche Savonesi. Tramsporen die deel uitmaakten van het Genuese stedelijke netwerk hadden ook betrekking op sommige stukken van de SS1 Via Aurelia die binnen het grondgebied van de Ligurische hoofdstad vielen. Varianti en Diramazioni Strada statale 1 dir dei Balzi Rossi De strada statale 1 dir dei Balzi Rossi (SS1dir) is een Italiaanse Strada Statale van ongeveer 3,5 kilometer lang, volledig binnen de Ligurische gemeente Ventimiglia. De weg is een alternatief voor het laatste stuk van de SS1, nabij de Franse grens. De Balzi Rossi-weg werd in 1964 voor het verkeer geopend, zodat de grensovergang Ponte San Luigi aan de Via Aurelia kon worden geflankeerd door een nieuwe en gemakkelijkere grensovergang, verderop langs de kust. In 1989 werd de weg geclassificeerd als SS1dir richting en de volgende route-mijlpalen: "Aansluitend op SS1 in de plaats Latte di Ventimiglia - Staatsgrens met Frankrijk bij Ponte San Ludovico. De weg is een zijtak van de SS1 en begint in het Latte- gebied. Een deel van de route loopt door een tunnel om het Balzi Rossi- voorgebergte te passeren. De weg eindigt in Ponte San Ludovico, aan de grens met Frankrijk. Strada statale 1 dir/A di Vado Ligure De strada statale 1 dir/A di Vado Ligure (SS1dir/A) is een Italiaanse strada statale met een lengtevan ongeveer 2,8 kilometer. De weg begint bij de SS1 bij Bergeggi en eindigt in Vado Ligure, vlakbij het stadje Bossarino. De weg loopt grotendeels door tunnels, met twee tunnels die over de landtong van Capo Vado en Sant'Ermete lopen en in Bossarino aansluiten op de tangenziale di Vado, die op zijn beurt, eveneens door Valleggia (frazione van Quiliano), loopt en naar de aansluiting Savona leidt. Van hieruit is de Via Zinola en de Corso Stalingrado mogelijk om in enkele minuten het centrum van Savona te bereiken. Strada statale 1 var Variante di Varazze De strada statale 1 var Variante di Varazze (SS1var) is een Italiaanse strada statale die binnen de gemeente Varazze loopt. Het is een variant op de SS1 in het centrum van Varazze, op het traject tussen de Teiro (kruising met de voormalige SS542) en het havengebied. Strada statale 1 var/A Variante di La Spezia De strada statale 1 var/A Variante di La Spezia (SS1var/A) is een Italiaanse Strada Statale die landinwaarts loopt vanaf de stad La Spezia. De weg is een integraal onderdeel van het project om een variant van de SS1 aan te leggen die het stadscentrum van La Spezia niet meer doorkruist. De weg die momenteel in gebruik is, wordt vertegenwoordigd door de eerste twee percelen die naar behoren zijn goedgekeurd en gebouwd, waarvan de eerste, van San Benedetto naar Seresa, op 15 januari 2007 werd geopend, terwijl de tweede, van Seresa naar Felettino, op 13 juni 2011 werd geopend. Strada statale 1 racc Raccordo di La Spezia De strada statale 1 racc Raccordo di La Spezia (SS1racc) is een Italiaanse strada statale, functioneel voor het systeem tangenziale della Spezia. De SS1racc werd op 2 december 2013 geclassificeerd. De weg is een verbinding tussen de SS1var/A bij de aansluitingen bij Castelletti en het gewone wegennet van de Ligurische stad, ter hoogte van Via Fontevivo.