NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ospedale Santa Maria Nuova

Az Ospedale Santa Maria Nuova az olaszországi Firenzében található, az azonos nevű téren. Ez a város legrégebbi, még ma is működő kórháza. 1285-ben alapította Folco Portinari, aki Dante szerelmének, Beatricének volt az apja. Az épületet sokszor átépítették, legszebb részének árkádos portikuszát tartják, ami a 17. század elején épült. Ebben az előcsarnokban Pomarancio által festett félköríves freskók láthatóak, a bejárat mellett két oldalról pedig Bicci di Lorenzo V. Márton pápáról készült freskói. Az egyiken a pápa 1419-ben felszenteli az akkor újjáépült Sant'Egidio templomot, a másikon pedig megerősíti a kórház kiváltságait. A kórház udvarán újabb freskó látható Giovanni di San Giovannitól és egy Pietà dombormű Giovanni della Robbiától. Jegyzetek Források Wellner István: Firenze, Panoráma útikalauz, 1975 ISBN 963 243 041 7 Aranykönyv: Firenze, a város és remekművei, 1996 Bonechi kiadó, ISBN 88 7009 956 3
Лікарня Санта-Марія-Нуова

Лікарня Санта-Марія-Нуова (італ. Ospedale di Santa Maria Nuova) — найстаріший лікувальний і благодійний заклад у місті Флоренція. Історія Заможний благодійник Фолько Портінарі заснував лікарню задля спасіння власної душі 1285 року. Натхненицею Фолько Портінарі у благодійній справі була пані Тесса, надгробок котої зберігся. На згадку про пані Тесса в лікарні створений рельєф-монумент. Приклад Фолько Портінарі був схвально сприйнятий релігійно налаштованим суспільством. Лікарня отримала підтримку, фінансову і моральну, і від інших благодійників, що надавали гроші чи передавали майно і гроші по заповітам. Лікарня мала два відділки, одне для хворих чоловіків, друге — для жінок. Лікарня у 15 ст. Нове піднесення лікарня мала у 15 ст. 1419 року її відвідав папа римський Мартин V. Візит папи привернув увагу до благодійного закладу і пришвидшив реконструкцію та появу нових прибудов у 1420 році. В лікарні почали працювати місцеві художники, так, над створенням релігійних фресок працював Біччі ді Лоренцо (бл. 1368-1452). На стіні лікарні досі зберігся поліхтомний рельєф «Оплакування Христа» роботи кераміста Джованні делла Роббіа та інший «Мадонна з немовлям та двома янголами», котрий відносять до творів Мікелоццо. В лікані збережені також рештки фресок, створені художником Ніколо ді П'єтро Джеріні. Частка їх роташована на первісних місцях, частка перенесена у залу папи римського Мартина V. Лікарня мала колись також фреску «Страшний суд», котру створив Фра Бартоломео. Коштовний твір Фра Бартоломео перенесено у Національний музей Сан Марко. Подальша історія Декорування і прибудови не припинялись у 16 та у 17 століттях. Так, лікарня отримала рибудову 1660 року за західнобу боці ділянки. В 19 столітті була створена прибудова для поховань, означена портиком без декору з колонами під трикутним фронтоном. Площа перед парадним фасадом лікарні була ремонтована у повоєнний період і упорядкована відкрита аркада споруди. Тут створили часнину, котра була ще у проекті Амманаті, не відбудовану колись. 2014 року фасади споруди були ремонтовані і реставровані. Лікарня не міняла профіль і після прибудов працює на початок 21 ст. як лікувальний заклад. Галерея фото Див. також Мистецтво Італії Фреска Благодійність Національний музей Сан Марко Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Лікарня Санта-Марія-Нуова Примітки Джерела
Église Sant'Egidio (Florence)

L’église Sant'Egidio (en français : Saint-Égide ou Saint-Gilles ) est un lieu de culte catholique inséré dans le portique de l'hôpital Santa Maria Nuova du centre historique de Florence. Vues Architecture intérieure À remarquer : la scaletta de Bernardo Buontalenti, montant vers l'autel, l'escalier latéral en forme d'aile de chauve-souris. Œuvres anciennement dans l'église Fra Angelico, Couronnement de la Vierge, actuellement à la Galerie des Offices Lorenzo Monaco, Adoration des mages, actuellement à la Galerie des Offices Hugo van der Goes, Triptyque Portinari, actuellement à la Galerie des Offices Hans Memling, Triptyque de Benedetto Portinari, actuellement à la Galerie des Offices et à la pinacothèque de Berlin Les sinopie de Domenico Veneziano, Andrea del Castagno, Alesso Baldovinetti et Piero della Francesca du Cinquecento déplacées de ce lieu d'origine au Cenacolo di Sant'Apollonia. Andrea Del Castagno, y poursuivit le travail interrompu en 1445 par Domenico Veneziano (mort en 1461) et Piero della Francesca, qui se composait d'un cycle sur la Vie de la Vierge hélas entièrement perdu. Notes et références Sources (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa di Sant'Egidio (Firenze) » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail du baroque Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Florence
Sant’Egidio (Firenze)

A Sant’Egidio Firenze egyik temploma, az Ospedale Santa Maria Nuova kórházhoz tartozik. Szent Egyedről nevezték el. Homlokzatát Bernardo Buontalenti építette a 16. század végén, de a bejárat feletti dombormű, ami Mária megkoronázását ábrázolja, 1424-ból származik. A főoltár jobb oldalán lévő majolika Andrea della Robbia műve, a márványból készült szentségház bronzajtaja pedig Lorenzo Ghibertié. Források Wellner István: Firenze, Panoráma útikalauz, 1975 ISBN 963 243 041 7 Aranykönyv: Firenze, a város és remekművei, 1996 Bonechi kiadó, ISBN 88 7009 956 3
Katedrála Nanebevzetí Panny Marie (Cremona)

Katedrála Nanebevzetí Panny Marie v Cremoně (italsky Duomo di Cremona) je původně románský chrám v italské Cremoně. Je sídlem cremonského biskupa a hlavním římskokatolickým kostelem města. Je zasvěcena Nanebevzetí panny Marie. Její zvonicí je známá věž Torrazzo, symbol města a nejvyšší historická věž v Itálii. Je k ní připojena další významná historická památka – cremonské baptisterium. Historie Původně byla postavena v románském slohu, poté byla restaurována a doplněna gotickými, renesančními a barokními architektonickými prvky. Výstavba začala roku 1107, ale práce byly zastaveny po zemětřesení roku 1117. Práce pokračovaly po roce 1129, a stavba byla pravděpodobně dokončena v letech 1160-1170. Hlavní oltář, zasvěcený městskému patronovi sv. Archelauovi a sv. Ireneriovi, byl vysvěcen roku 1196. Současná fasáda byla pravděpodobně postavena ve 13. až 14. století. V téže době byl přistavěn transept: severní roku 1288 a jižní roku 1348. Exteriér Hlavní fasáda společně s baptisteriem je jedinečnou ukázkou románského evropského umění. Uprostřed je portikus se vstupním prostorem, ke kterému byla roku 1491 přidána renesanční lodžie se třemi výklenky. Ta je překlenuta velkým rozetovým oknem lemovaným dvěma řadami malých loggette. Portál je pravděpodobně z počátku 12. století Na jedné straně jsou sochy čtyř proroků. Narthex byl vytvořen Campionem v následujícím století: začlenil starší cimbuří na kterém jsou zobrazeny práce během celého roku (z konce 12. století inspirované baptisteriem v Parmě); čtyři sochy na horní lodžii, zobrazující Madonu s dítětem a dva biskupy, jsou Toskánská škola (1310). Sloupy narthexu stojí na dvou lvech z veronského mramoru. Na fasádě jsou také dva náhrobky: jeden je Bonina da Campione. Fasáda severního transeptu (konec 13. století) má také narthex a sloupy se lvy. Fasáda jižního transeptu je datována kolem 1342, a je tvořena cihlovou zdí, typickou pro lombardskou gotickou architekturu. Tři apsidy jsou překlenuty lodžiemi s malými sloupky, zdobenými lidskými tvářemi. Interiér Interiér obsahuje významná umělecká díla. Nejstarší jsou fresky Příběhy Abrahama, Izáka, Jakoba a Josefa na klenbách transeptu z přelomu 14. a 15. století. Hlavní loď je zdobena freskami od Boccaccia Boccaccina, Giovani Francesca Bemba, Altobella Meloneho a Girolama Romanina. V kryptě je uchovávána urna sv. Marcellina a Petra vytvořená Benedettem Brioscem (1506-1513). Chór je dřevěný, vykládaný platinou (1482-1490), a dobový oltářní kříž, v severním transeptu, je ze stříbra a zlata od Ambrogia Pozziho a Agostina Sacchiho (1478). Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cremona Cathedral na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála Nanebevzetí Panny Marie na Wikimedia Commons
Kathedraal van Cremona

De Kathedraal van Cremona (Italiaans: Duomo di Cremona of Cattedrale Santa Maria Assunta di Cremona) is een kathedraal in het Italiaanse Cremona. De kathedraal bevat romaanse, gotische, renaissance- en barokelementen. De huidige gevel dateert uit de 13de-14de eeuw. Naast de kathedraal staat een romaans baptisterium. De klokkentoren van de kathedraal (Torrazzo) is het symbool van de stad. Externe link Officiële website
Katedra w Cremonie

Katedra w Cremonie (wł.: Cattedrale di Santa Maria Assunta) – kościół rzymskokatolicki w Cremonie (Lombardia, Włochy) poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Katedra zlokalizowana jest w centrum miasta, przy placu Piazza del Comune, niedaleko Urzędu Miasta. Świątynia jest siedzibą diecezji Cremona. Do katedry przynależy baptysterium oraz wieża Torrazzo. Architektura Wygląd zewnętrzny Główna fasada wraz z baptysterium uważana jest za jeden z najważniejszych zabytków sztuki romańskiej w Europie. W centralnej części fasady znajduje się portyk z narteksem, do którego w 1491 została dodana renesansowa loggia. Nad portykiem dominuje duże okno rozetowe. Dzwonnica Torrazzo ma 112,27 m wysokości, co czyni ją trzecią najwyższą ceglaną dzwonnicą na świecie (pierwsze miejsce ma wieża Kościoła św. Marcina w Landshut, drugie Kościół Najświętszej Marii Panny w Brugii). Torrazzo jest najstarszą na świecie budowlą ceglaną powyżej 100 m wysokości. Na wysokości czwartego piętra Torrazzo znajduje się największy na świecie zegar astronomiczny. Wygląd wewnętrzny Wnętrze zdobią liczne dzieła sztuki, wśród nich malowidła Giovanniego Antonio Amadeo, Benedetto Briosco, Boccaccio Boccaccino, Giovanniego Francesco Bembo, Altobello Melone, Girolamo Romaniego, Il Pordenone, Bernardino Gattiego, Bernardino Campiego oraz Luigiego Miradori. Przypisy
Catedral de Cremona

A Catedral de Cremona, dedicada a Nossa Senhora da Assunção, é uma igreja em Cremona, Itália, e sede da Diocese Católica Romana de Cremona. Originalmente construída em estilo românico, a igreja foi restaurada e ampliada como gótica, com elementos renascentistas e barrocos. A construção foi iniciada em 1107, mas as obras foram danificadas em um terremoto em 1117. Construção foi retomada em 1129, e provavelmente o edifício foi concluído em 1160-1170. O altar-mor, dedicado aos santos padroeiros da cidade, São Arquelau e São Himério, foi consagrado em 1196. A fachada atual foi construída provavelmente entre os séculos XIII e XIV. No mesmo período foram adicionados os braços do transepto: o norte em 1288 e o sul em 1348. A fachada principal, juntamente com o Batistério em anexo, é um dos mais importantes monumentos da arte românica na Europa. O portal é provavelmente do início do século XII. O interior abriga importantes obras de arte. As mais antigas são os afrescos sobre as histórias de Abraão, Isaac, Jacó e José, datados dos séculos XIV e XV. Do Renascimento é o arco em relevos com as histórias dos mártires na Pérsia, de 1482, e o relevo de São Himério (1481-1484), ambas obras de Giovanni Antonio Amadeo. Também é notável da urna dos Santos Marcelino e Pedro, esculpida na maior parte por Briosco Benedetto (1506-1513), na cripta. O coro de madeira foi trabalho de Bartolomeo Platina (1482-1490), e o grande altar da Cruz, em prata e ouro, é de Ambrogio Pozzi e Agostino Sacchi (1478). O ciclo pictórico mais importante da catedral é a decoração de afrescos nas paredes laterais da nave (século XVI), retratando a vida de Maria e Cristo. Diferentes pintores colaboraram para a sua execução: o primeiro foi Boccaccino Boccaccio (com a Anunciação a Joaquim e Jesus entre os doutores) que, em 1506, já tinha pintado um Redentor com os Santos Psatronos de Cremona na abóbada da abside. Ele foi sucedido por Giovan Francesco Bembo (Epifania e Apresentação no Templo) e Altobello Melone (Fuga para o Egito, Massacre dos Inocentes e os primeiros quatro painéis da Paixão de Cristo), onde adotou um estilo mais clássico. Em seguida veio Girolamo Romanino, autor das cenas de Jesus ante Pilatos, uma das suas obras-primas. As últimas cenas da Paixão foram executados por Il Pordenone, que também foi responsável pela grande Crucificação (1521), a Deposição (1521) e o Retábulo Schizzi (antes de 1523), este último inspirado pelo estilo de Giorgione. O conjunto foi completado por Bernardino Gatti com a Ressurreição (1529). Outros afrescos foram adicionados em meados do século XVI por pintores maneiristas, incluindo-se Gatti, Bernardino Campi e outros. No século XVII Il Genovesino acrescentou a Vida de São Roque no transepto norte. Referências Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês cujo título é «Cremona Cathedral», especificamente desta versão.
Chiesa di Santa Maria delle Grazie (Collarmele)

La chiesa di Santa Maria delle Grazie è un edificio religioso di Collarmele, in provincia dell'Aquila e diocesi di Avezzano. Storia L'edificio di culto originario fu edificato, secondo alcune fonti storiche, nel 1461 dalla famiglia Piccolomini che si apprestò con Antonio Todeschini Piccolomini a possedere la contea di Celano dopo il governo di Jacovella, discendente dei conti dei Marsi. La chiesa, situata lungo il tratturo Celano-Foggia, rappresentò un riparo, anche spirituale, per coloro che dovevano praticare il percorso tratturale nel tratto di Cerfennia e della Forca Caruso rischiando di incorrere in atti di banditismo o di brigantaggio. L'ampliamento della struttura e il completamento della facciata maiolicata risale al 1561 per volontà di una principessa della casata Piccolomini. Danneggiata in maniera non irreparabile dai terremoti del 1703 e del 1706, subì maggiori lesioni nel 1915 a causa del terremoto di Avezzano. È stata restaurata e consolidata più volte nel corso del XX secolo. Descrizione La chiesa, situata a 891 m s.l.m. tra l'area d'interesse archeologico di Cerfennia e il valico di Forca Caruso, è a navata unica con una base rettangolare leggermente rialzata rispetto a quella quadrata quattrocentesca. L'edificio di culto si caratterizza per la facciata, la cui parte superiore è impreziosita dalle maioliche lucide policrome rinascimentali realizzate, secondo alcune fonti locali, da Bernardino de' Gentili, ceramista di Anversa, forse appartenuto all'omonima famiglia dei maiolicari di Castelli. Le decorazioni richiamano gli emblemi degli Orsini, dei Colonna, dei d'Aragona e dei Piccolomini; le due nicchie esterne ospitano le statue di san Pietro e san Paolo. Internamente sono conservati i pavimenti realizzati dallo stesso Bernardino de' Gentili, un antico dipinto della Madonna della Misericordia, circondato da affreschi raffiguranti Gesù, gli emblemi della famiglia Piccolomini, risalenti alla seconda metà del XVI secolo, lo stemma del comune recante la scritta "Collis Armelis" e l'altare cinquecentesco della distrutta chiesa madre di santa Felicita. Note Bibliografia Abruzzo e Molise. Touring Club Italiano, Milano, Touring, 2005, SBN MOL0056415. Voci correlate Collarmele Diocesi di Avezzano Tratturo Celano-Foggia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa della Madonna delle Grazie Collegamenti esterni Chiesa di Santa Maria delle Grazie (Collarmele), su Le chiese delle diocesi italiane, Conferenza Episcopale Italiana. URL consultato il 21 aprile 2020.
Fortezza da Basso

Fortezza da Basso is a fort inserted in the fourteenth century walls of Florence. Its official name is the Fortress of Saint John the Baptist (Fortezza di San Giovanni Battista). In modern times it is home to numerous conferences, concerts and national and international exhibitions, such as Pitti Immagine. Its total area is nearly 100,000 square meters. Construction Fortezza da Basso was designed by Antonio da Sangallo the Younger for Alessandro de' Medici, Duke of Florence, also called The Moor, and was built between 1534 and 1537. It is the largest historical monument in Florence. Images References
Фортецца-да-Бассо

Фортецца-да-Бассо (итал. Fortezza da Basso) — крепость XVI века в городе Флоренция, имеющая важное историко-архитектурное значение. Расположена к северу от центрального вокзала города. Её общая площадь составляет около 80 000 м², из которых 55 000 м² — крытые. Построенная по проекту Пьера Франческо да Витербо и Антонио да Сангалло Младшим в период с 1534 по 1537 годы по заказу герцога Флорентийского Алессандро де Медичи крепость долгое время использовалась для военных целей и до 1967 года находилась под управлением военного ведомства. В своё время она служила как защитой от внешних атак, так и убежищем в случае внутренних беспорядков. Крепость-бастион эпохи Возрождения имеет форму неправильного пятиугольника. В настоящее время в крепости находятся реставрационная мастерская (Opificio delle pietre dure), концертные и выставочные залы (Padiglione Spadolini и Padiglione Cavaniglia). Примечания Литература Georg Kaufmann: Reclams Kunstführer Italien III.1. 3. Aufl. Philipp Reclam jun., Stuttgart 1975, ISBN 3-15-008801-1, S. 345.
Chiesa dei Santi Martiri Nazaro e Celso

La chiesa dei Santi Martiri Nazaro e Celso è la chiesa parrocchiale cattolica del quartiere di Quarto Oggiaro, a Milano. Storia e descrizione Nel luogo in cui sorge l'odierna chiesa pare esistesse già una chiesa più antica dedicata ai martiri Nazaro e Celso, demolita probabilmente alcuni anni prima dell'inizio della costruzione della chiesa attuale. L'edificio, completato nel 1622 e consacrato nello stesso anno subi nel corso dei secoli vari aggiornamenti e modifiche, una delle quali, nel 1872, stravolse quasi completamente la facciata originale e parte degli interni. Nel 1897 un incendio distrusse in parte l'interno della chiesa e ne rese necessaria la ricostruzione. Completati i lavori, nel 1900 la chiesa venne consacrata per la seconda volta nella sua storia e da quel momento non ha più subito pesanti aggiornamenti. La facciata si presenta in un debole barocco, superstite dell'incendio. L’interno, a tre navate sorrette da pilastri, si presenta ridotto rispetto al passato e decorato in stile basilicale. L’interno risulta molto spoglio, con piccole tracce delle originarie decorazioni. Note Voci correlate Nazaro e Celso Chiese di Milano Pieve di Trenno Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dei Santi Martiri Nazaro e Celso Collegamenti esterni Sito ufficiale, su comunitapastoralecenacolo.it. Chiesa dei Santi Martiri Nazaro e Celso, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa dei Santi Martiri Nazaro e Celso, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia.
Chiesa dei Santi Pietro e Paolo (Staranzano)

La chiesa dei Santi Pietro e Paolo è la parrocchiale di Staranzano, in provincia ed arcidiocesi di Gorizia; fa parte del decanato di Monfalcone. Storia La primitiva chiesa di Staranzano, dedicata a san Pietro, venne costruita probabilmente nel XIII secolo e sorgeva a circa 250 metri più a ovest dell'attuale.Il 5 luglio 1655 fu posta la prima pietra della nuova chiesa; l'edificio venne ultimato posteriormente al 1660, dato che in quell'anno il patriarca di Aquileia Giovanni Dolfin, compiendo la sua visita pastorale, annotò che i lavori erano ancora in corso.Il titolo di San Pietro fu traslato alla nuova chiesa, mentre quella antica venne ridedicata alla Beata Vergine Maria.La consacrazione fu impartita il 31 agosto 1686 dal vescovo di Cittanova Nicolò Gabrielli e da monsignor Olivo.La torre campanaria venne eretta nel 1765, come reca una lapide posta su di essa.La chiesa fu ampliata nel 1881 e, in questa occasione, si rifece il presbiterio.Durante la prima guerra mondiale l'edificio venne praticamente distrutto, mentre il campanile fu riutilizzato come punto d'osservazione.L'attuale chiesa è frutto del rifacimento condotto nel 1921; nel 1935 divenne parrocchiale, affrancandosi così definitivamente dalla matrice di San Lorenzo di Ronchi dei Legionari.Verso la une del XX secolo l'edificio fu ristrutturato e venne aggiunto per volere dell'allora parroco don Fulvio Ostroman il portico esterno. Descrizione La facciata, che è a capanna, presenta ai lati due lesene, al centro, sopra il portale, una trifora, e, sotto gli spioventi, una cornice ad archetti.L'interno è ad un'unica navata con volta a botte sulla navata e con volta a padiglione sul presbiterio.Opere di pregio conservate nella chiesa sono la pala raffigurante Madonna con Bambino e angeli tra nubi, adorata dai Santi Pietro e Paolo, iniziata dall'artista Polai e terminata dal pittore triestino Emilio Zangrande, e la tela, realizzata forse da Clemente Delneri, che rappresenta i Santi Pietro e Paolo assieme alla Beata Vergine Maria con, sullo sfondo, il borgo di Staranzano. Note Voci correlate Parrocchie dell'arcidiocesi di Gorizia Staranzano Arcidiocesi di Gorizia Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa dei Santi Pietro e Paolo Collegamenti esterni Parrocchia di SANTI PIETRO E PAOLO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 21 aprile 2020.
Chiesa di Santo Stefano Protomartire (Crodo)

La chiesa di Santo Stefano Protomartire, o anche solo chiesa di Santo Stefano, è la parrocchiale di Crodo, in provincia del Verbano-Cusio-Ossola e diocesi di Novara; fa parte dell'unità pastorale di Domodossola. Storia In origine Crodo dipendeva dalla matrice di Domo, dalla quale si affrancò entro il 1150 venendo eretta a pieve autonoma; l'originaria chiesa romanica era stata costruita nell'XI secolo. Nel Cinquecento il campanile fu rimaneggiato con l'aggiunta della guglia e la pieve venne modificata con l'apertura delle porte laterali in facciata e l'ampliamento dell'abside. La struttura venne ingrandita nel 1616 una prima volta e poi nuovamente nel 1777. Nel 1980, in ossequio alle norme postconciliari, la chiesa fu dotata dell'ambone e dell'altare rivolto verso l'assemblea. Descrizione Esterno La facciata a salienti della chiesa, rivolta a ponente e in parte in pietra e in parte intonacata, è suddivisa verticalmente in parti: il corpo centrale, coronato dal timpano triangolare, presenta il portale maggiore, protetto dal protiro che è sorretto da colonnine, mentre le due ali laterali sono caratterizzate dagli ingressi secondari e da oculi. Annesso alla parrocchiale è il campanile in pietra a base quadrata, la cui cella presenta su ogni lato una monofora a tutto sesto ed è coronata dalla guglia. Interno L'interno dell'edificio si compone di tre navate, separate da arcate a tutto sesto rette da basse colonne in pietra con capitelli a dado scantonato; in continuità con questi ultimi, le pareti superiori della navata centrale sono scandite da lesene corinzie a sostegno del cornicione perimetrale, su cui si imposta la volta a botte lunettata. La controfacciata accoglie sul portale d'ingresso la cantoria aggiunta nel 1779, contenente l'organo del 1853, con cassa intagliata da Carlo De Petrini nel 1856; all'opposto, il presbiterio, preceduto da una balaustra marmorea del 1779, è coperto da una volta a vela. Qui sono conservate diverse opere di pregio, tra cui il fonte battesimale in marmo di Crevola scolpito nel 1566, gli affreschi delle navate e del presbiterio eseguiti nel 1848 da Paolo Raineri, il coro ligneo realizzato nella prima metà del Settecento e l'armadio della sagrestia intagliato nel 1648 da Giorgio de Bernardis, nonché gli altari, le statue, i dipinti e le ancone delle cappelle laterali, risalenti al XVIII e XIX secolo. Note Voci correlate Parrocchie della diocesi di Novara Regione ecclesiastica Piemonte Diocesi di Novara Crodo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santo Stefano Collegamenti esterni Parrocchia di S. STEFANO PROT., su parrocchiemap.it. URL consultato il 28 dicembre 2022. SANTO STEFANO PROTOMARTIRE, su cittaecattedrali.it. URL consultato il 28 dicembre 2022.