NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fontana della Galera

Fontana della Galera (pol. Fontanna z galerą) – klasycystyczna fontanna w Ogrodach Watykańskich. Historia Za pontyfikatu papieża Juliusza III w latach 1550–1555 istniała, przylegająca do wieży z zaprojektowaną przez Bramantego spiralną klatką schodową, poprzednia fontanna, nazywana „peschierą” (pol. staw rybny). Przedstawili ją na swoich rysunkach Mario Cartaro w 1574 roku oraz Claude Duchet w 1579 roku. Fontana składała się z łukowatego zagłębienia, które otoczone było formami skalnymi. Przed zagłębieniem znajdował się prostokątny basen. Fontanna otoczona była bujną roślinnością. Fontannę przebudowano w 1613 roku za pontyfikatu papieża Pawła V. Prace wykonali murarze Simone Dario i Stefano Fuccaro. Przede wszystkim rozbudowano wówczas strukturę w tle. Dodane zostały trzy baseny na wyższych kondygnacjach. U góry umieszczono: symetryczne rogi obfitości wykonane ze stiuku, orła z herbu rodziny Borghese wykonanego w peperynie oraz epigraf dedykacyjny na marmurze. Rzeźbiarz Carlo Fancelli wykonał dwa smoki z peperynu, które wstawione zostały do dwóch nisz po obu bokach centralnie usytuowanej groty. Smok widnieje w herbie papieskim Pawła V. W centralnym zagłębieniu struktury w tle znajdował się posąg przedstawiający leżące bóstwo rzeczne. Pierwszy model galery wykonał blacharz Giovanni Fantini w 1621 roku. Jego warsztat znajdował się w rione Sant’Eustachio. Zleceniodawcą był papież Grzegorz XV. Kompletną przebudowę fontanny przeprowadzono między kwietniem 1779 a czerwcem 1781 roku za pontyfikatu Piusa VI, w związku z pracami prowadzonymi na terenie i wokół Museo Pio-Clementino (Palazzetto del Belvedere). Postanowiono przebudować prospekt fontanny, dostosowując go do kanonu neoklasycystycznego. Wykonano go z cegieł, stiuku i trawertynu. Dla kolumn i architrawu wybrano porządek dorycki. Nad architrawem umieszczono cztery wazony z trawertynu oraz wyrzeźbiony przez Francesca Antoniego Franzoniego duży herb papieski Piusa VI. Nad bocznymi niszami po trzy gwiazdy z herbu rodziny Braschi. Basen fontanny zmienił formę z prostokątnej na owalną. Jednocześnie przebudowano pomieszczenia przylegające do fontanny we wnętrzu budynku – Vestibolo Rotondo. Przebudowano sąsiadującą loggię oraz bramę prowadzącą do ogrodu wokół fontanny. Pracami kierowali architekci, tacy jak: Pietro Camporese, Michelangelo Simonetti, Salvatore Casali. Rzeźby w centralnej niszy, przedstawiające mit o Faetonie, wykonał rzeźbiarz Gaspare Sibilla. Artysta użył marmuru. W związku z pracami w latach 1779–1781 wymieniony został model galery. Nowy galeon, na wzór poprzedniego barokowego, wykonał Carlo Giuseppe Bassetti. Artysta użył ołowiu, brązu i miedzi. Pracował nad nim w między 22 maja 1780 a 31 maja 1781 roku. Model statku bojowego wyposażony jest w armaty, żagle i wanty. Przez specjalne dysze z najróżniejszych miejsc na statku wyrzucane są strumienie wody. W latach 2007–2011 roku fontanna poddana została pracom restauracyjnym. Przypisy Bibliografia Maria Antonietta De Angelis, Marta Bezzini (pod red.): La Fontana della Galera nei Giardini Vaticani. Storia e restauro. Città del Vaticano: Edizioni Musei Vaticani, 2013. ISBN 978-88-8271-289-1. (wł.).
Фонтан Галеры

Фонтан Галеры (итал. Fontana della Galera) — старинный фонтан, достопримечательность Ватикана. История и описание Фонтан был создан по заказу папы римского Павла V (из дома Боргезе; даты понтификата: 1605—1621) архитекторами Джованни Вазанцио (выходцем из Нидерландов, настоящее имя которого было Ян ван Сантен) и Мартино Феррабоско. Фонтан представляет собой монументальный портик, увенчанный гербом и четырьмя вазонами, в центральной нише которого располагается мраморная скульптура, дополненная рельефом, а в двух боковых меньших нишах — небольшие фонтанчики. Перед портиком расположен бассейн с водой. Свой современный вид фонтан приобрёл в 1620—1621 годах, когда в бассейне была размещена реалистичная бронзовая модель военного корабля (фактически это галеон — парусный корабль, а не галера в российском понимании), из пушек и с мачт которого извергаются многочисленные водяные струи. Скульптура «галеры» представляет собой уникальное явление в истории скульптуры, как по времени создания, так и по сохранности. Папа римский Урбан VIII (даты понтификата: 1623—1644) написал в честь этого корабля двустишие на латыни: Фонтан Галеры расположен в Садах Ватикана и пристроен к боковой стене дворца Бельведер. Галерея Примечания Дальнейшее чтение P. Michael Collins. Cité du Vatican, 2009. Georg Denzler, Clemens Jöckle. Vatican — signification, histoire, art, 2007. Jaromir Sopouch, Hana Sopouchová. Les monuments de Rome et du Vatican, 1991. Lumir Pecold. Vatican, 1991. Pulvers, Marvin (2002). Roman Fountains. 2000 Fountains in Rome. A complete collection. Roma: L’Erma di Bretschneider, ISBN 9788882651763 Campitelli Alberta. Gli Horti dei Papi: I Giardini Vaticani dal Medioevo al Novecento, Jaca Book, Milano, 2009 Barlo Jr. Nik, Scaccioni Vincenzo. I Giardini Vaticani, Editioni Musei Vaticani, Città del Vaticano, 2009
Catedral de Monreale

La catedral de Monreale (en italiano Duomo di Monreale) es uno de los mayores logros del arte normando en el mundo. Es notable su fusión con el arte árabe que imperaba en Sicilia antes de la conquista de la isla por parte de los normandos. La iglesia fue fundada en Monreale en 1172 por Guillermo II de Sicilia, y muy pronto, junto a ella se levantó un monasterio benedictino. La catedral es famosa por los impresionantes mosaicos dorados que cubren todo su interior, en los que se pueden contemplar escenas tanto del Antiguo Testamento, como del Nuevo Testamento. El claustro, junto a la catedral, se apoya en 228 columnas, decoradas profusamente, y rematadas en unos capiteles muy trabajados. Sobre estos se apoyan unos arcos que denotan una fuerte inspiración árabe. En julio de 2015, el conjunto «Palermo árabe-normando y las catedrales de Cefalú y Monreale» fue incluido en la lista del patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ La catedral de Cefalú es uno de los nueve bienes individuales que comprende la declaración (con el ID 1487-009).​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de Monreale. CENOBIUM - Un proyecto destinado a la representación multimedia de los capiteles de claustros románicos del ámbito mediterráneo El contenido de este artículo incorpora material de una entrada de la Enciclopedia Libre Universal, publicada en español bajo la licencia Creative Commons Compartir-Igual 3.0.
Dom van Monreale

De dom van Monreale (cattedrale di Santa Maria Nuova) is een basilica minor die in de praktijk vaak kathedraal of domkerk wordt genoemd. Het gebouw is een samensmelting van Byzantijnse, islamitische en romaanse architectuur met vroeg-gotische elementen. Binnen zijn veel mozaïeken te zien. Op de bronzen deuren van de hoofdingang zijn 42 bijbelse taferelen uitgebeeld. In 2015 werd deze samen met de Arabisch-Normandische bouwwerken in Palermo en de kathedraal van Cefalu uitgeroepen tot werelderfgoed in de inschrijving Arabisch-Normandisch Palermo en de kathedralen van Cefalù en Monreale. Het gebouw was in eerste instantie opgezet als kloosterkerk. De bouw duurde van 1172 tot 1176 en gebeurde in opdracht van koning Willem II van Sicilië. De keuze om dit fraaie bouwwerk neer te zetten was vooral van politieke aard. Willem II wilde de invloed van aartsbisschop Walter Ophamil van Palermo aantasten. Deze was aangesteld door Paus Innocentius II, een tegenstander van de koning. Om dit te doen wilde hij een kerk laten bouwen die de Kathedraal van Palermo zou overtreffen. De eerste honderd monniken werden hem gestuurd door Benincasa, abt van de Territoriale abdij van de Heilige Drie-eenheid van Cava de' Tirreni. Galerij Externe link (it) Website van de Dom van Monreale
Katedralen i Monreale

Katedralen i Monreale (italienska: Cattedrale di Santa Maria Nuova di Monreale, Duomo di Monreale) är en romersk-katolsk katedral i Monreale i storstadsregionen Palermo på Sicilien. Sedan 2015 har den varit en del av UNESCO:s världsarv "Arabiska och normandiska byggnader i Palermo och katedralerna i Cefalù och Monreale". Katedralen, som är tillägnad Jungfru Maria, är ett av de främsta exemplen på normandisk arkitektur. Den har tydliga bysantinska drag som särskilt märks i de glittrande mosaikerna. Katedralen är 102 meter lång, 40 meter bred och 35 meter hög. Interiör Den är en basilika med platt tak och treskeppigt långhus som leder till absider i öster. Högaltaret täcks av en halvkupol från vilken en monumental bysantinsk Kristusmosaik blickar ned. Denna typ av motiv benämns pantokrator eller Kristus som världshärskare. Nedanför honom tronar Madonnan med barnet som omges av ärkeänglar och helgon. De två mindre absiderna innehåller mosaiker med motiv från apostlarna Paulus respektive Petrus liv. I långhuset finns mosaiker som skildrar scener ur Gamla testamentet och i tvärskeppet Jesu liv. Sammanlagt uppgår ytan av mosaiker till 6 400 kvadratmeter. De nedre delarna av väggarna liksom golvet är täckt av marmor vars geometriska mönster visar på arabiska influenser. Exteriör Den västra fasaden pryds av dubbeltorn och däremellan en på 1700-talet uppförd klassicistisk portik. Ovanför portikens balustrad kan man fortfarande se den ursprungliga västfasaden med överlappande blindbågar i arabisk stil. I portiken finns huvudentrén med bronsdörrar från 1186, utförda av Bonanus Pisanus, som leder in till ett narthex. Historik Uppförandet av katedralen påbörjades 1174 med den normandiske kungen Vilhelm II av Sicilien som byggherre. Den var en del i maktkampen mellan kungen och ärkebiskop Walter Ophamil(en) som huserade i den ungefär samtidigt uppförda katedralen i Palermo. Påve Alexander III gav sitt godkännande 1174 och genom en bulla av efterträdaren Lucius III upphöjdes den 1182 till metropolitkatedral och säte för ärkestiftet Monreale som inrättades året därpå. Katedralen inklusive de stora guldmosaikerna var till stor del färdigställd vid Vilhelm II:s död 1189, men det dröjde till 1267 innan den invigdes av påve Clemens IV. Från början ingick ett benediktinkloster i katedralkomplexet vars klostergård och korsgång alltjämt syns utmed sydfasaden. Katedralen är begravningskyrka för flera medlemmar av huset Hauteville, däribland Vilhelm I av Sicilien, hans maka Margareta av Navarra och son Vilhelm II vars sarkofager är placerade i tvärskeppet. Bildgalleri Källor Glancey, Jonathan (2006). Allt du behöver veta – Arkitektur. Damm Förlag AB (Dorling Kindersley Limited). sid. 232. ISBN 978-91-7130-753-8 Beckett, Wendy (1995). Bonniers stora bok om måleriets historia. Stockholm: Bonnier Alba i samarbete med National Gallery of Art, Washington, D.C. sid. 26. ISBN 91-34-51656-5 UNESCO Den store danske, artikel Monreale, läst 2024-08-08 Web Gallery of Art Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Katedralen i Monreale.
Monumento a Giorgio Castriota Scanderbeg

Il Monumento a Giorgio Castriota Scanderbeg è un monumento di Roma sito in piazza Albania, tra i rioni Ripa e San Saba, e realizzato dallo scultore Romano Romanelli tra il 1939 e il 1940. È dedicato al condottiero Scanderbeg, eroe nazionale dell'Albania, ed è composto da una statua equestre bronzea su un basamento in travertino. Storia Nel 1938 lo scultore Romano Romanelli vinse un concorso per realizzare un monumento a Scanderbeg per adornare una piazza di Tirana (probabilmente piazza Scanderbeg); tale monumento fu presentato al Padiglione dell'Albania della Mostra delle Terre d'Oltremare di Napoli del 1940 e fu poi trasportata via treno a Roma presso lo scalo di San Lorenzo, venendo inaugurato dal capo del governo Benito Mussolini il 28 (o 27) ottobre 1940 in piazza Albania, nota in precedenza come piazza Rauduscolana, dal nome della porta cittadina delle Mura serviane, appositamente ridenominata pochi mesi prima per celebrare l'annessione del Regno d'Albania al Regno d'Italia e la conseguente incoronazione di Vittorio Emanuele III come re d'Albania. Nel 1968 il comune di Roma ha aggiunto un'iscrizione commemorativa sul lato frontale del basamento in occasione del quinto centenario della morte di Scanderbeg. Descrizione Il monumento è costituito da una statua equestre in bronzo, pesante circa 35 quintali, poggiata su un basamento in travertino lucido del Barco (Tivoli), costituito da un piedistallo semiovale posto su due parallelepipedi. Scanderbeg è rappresentato in una posa fiera, con la testa alta e rivolta in avanti, in armatura col tradizionale elmo e una spada ricurva, riprendendo fisionomia ed elementi già presenti in numerosi ritratti, anche coevi, del condottiero albanese. Il cavallo è invece rappresentato con zampe corte, torso possente e il muso trattenuto dalle redini impugnate dal condottiero in un'immagine che ne frena lo slancio ma ne mette in risalto la forza trattenuta. Il complesso scultoreo presenta un forte dinamismo, scaturito dalla contrapposizione tra la rigida verticalità del condottiero (accentuata dalla spada ricurva, parallela al busto) e l'orizzontalità scattante del cavallo, il cui senso di movimento è rafforzato dalla lunga coda sollevata con ciocche fiammeggianti e da due zampe piegate, di cui una sollevata in aria. Da un punto di vista iconografico, il monumento richiama sia la tradizione classica delle statue equestri, come quella di Marco Aurelio, sia elementi più rinascimentali, come il Bartolomeo Colleoni di Andrea del Verrocchio, e moderni, come il monumento a Marko Kraljević di Ivan Meštrović. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su monumento a Scanderbeg
Santa Maria Maggiore (Assisi)

Die Kirche Santa Maria Maggiore, auch Santuario della Spogliazione (Heiligtum der Entkleidung) genannt, ist eine der ältesten Kirchen in Assisi. Zusammen mit dem Bischofspalast beherrscht sie die Piazza del Vescovado. Gebäude Santa Maria Maggiore wurde auf den Resten eines römischen Tempels errichtet, die noch in der Krypta (von der Vorgängerkirche) zu sehen sind. Die Fassade ist sehr schlicht gehalten, geschmückt durch zwei vertikale Lisenen und eine zentrale Rosette. Der Glockenturm trägt ein Geläut aus fünf Glocken. Religiöse Bedeutung Die Kirche war bis 1039 die Kathedrale von Assisi. Im angrenzenden Bischofspalast vollzog Franz von Assisi den Verzicht auf allen irdischen Besitz. Ruhestätte von Carlo Acutis Am 6. April 2019 wurde der Leichnam des heiligen Carlo Acutis in die Kirche Santa Maria Maggiore überführt und in einem Sargmonument im rechten Seitenschiff zur Verehrung ausgestellt. Weblinks Einzelnachweise
Santa Maria Maggiore, Assisi

The Church of Santa Maria Maggiore (Italian: Chiesa di Santa Maria Maggiore), also known as the Sanctuary of the Spoliation (Italian: Santuario della Spogliazione), is a Catholic church in Assisi, Umbria, central Italy. History The current structure dates from the 11th-12th centuries, although it was built on a pre-existing Early Christian church; the latter had been in turn erected above a Roman edifice, the so-called "Propertius' domus" or a temple dedicated to Apollo or, according to the tradition, to Janus. The church served as the city's cathedral until 1036, when the title was moved to the current cathedral, the church of San Rufino. In 2019, the body of Carlo Acutis was brought to the Sanctuary of the Spoliation and venerated at its final resting place. Overnight, the procession stopped at the Cathedral of San Rufino and the diocesan choir sang a Non io, ma Dio, ("Not me, but God"), a hymn especially composed for the occasion by Marco Mammoli. While Acutis's body may appear incorrupt behind the view glass, it is actually encased in a wax layer that was molded to look like his body prior to burial—this practice is common for the presentation of saints' bodies so that pilgrims can see the saints as they were when they died. The church expected two million visitors to Acutis's tomb in 2025. Description The church has an undecorated façade divided vertically by pilasters. The entrance door is surmounted by an ogival arch and a rose window, dated 1163 and signed by one Johannes, identified by some with Giovanni da Gubbio, the architect of the present Assisi Cathedral. The bell tower, built in the 14th century, is in Gothic-Romanesque style. The interior has a basilica plan with a nave and two aisles, separated by pillars. The walls house fresco remains and paintings of the 14th-15th centuries, including a Pietà attributed to Tiberio d'Assisi and works by Pace di Bartolo. It is likely that the walls were entirely frescoed originally. There is also a panel of the Madonna with Child from Pinturicchio's school. The crypt, belonging to the 10th-century church, is home to Roman architectural elements, such as decorated walls, pavements, capitals from the preceding Roman building, and a sarcophagus with a sculpted cross, dating from the 9th century. From the annexed garden, remains of the ancient city's walls can be seen. Since 2019 the church has held the relics of Saint Carlo Acutis, making it a site of pilgrimage for many of the Catholic faithful. References Sources Conquer, Will (2021). Carlo Acutis: A Millennial in Paradise. Sophia Institute Press. ISBN 9781644134849. Troiano, G.; A. Pompei. Guida illustrata di Assisi. Terni: Casa Editrice Francescana. Santini, L. Assisi. Narni-Terni: Plurigraf. External links Official website of the Sanctuary of the Spoliation (in Italian)
Église Santa Maria Maggiore (Assise)

L'église Santa Maria Maggiore, également connue sous le nom de sanctuaire de la Spogliazione, est une église située à Assise, en Ombrie, dans le centre de l'Italie. La structure actuelle date des XIe et XIIe siècles, bien qu'elle ait été construite sur une église paléochrétienne préexistante qui avait été à son tour érigée par-dessus d'un édifice romain, le soi-disant « Properce Domus » ou temple dédié à Apollon ou, selon la tradition, à Janus . L'église a servi de cathédrale de la ville jusqu'en 1036, date à laquelle le titre a été transféré à l'actuelle cathédrale San Rufino. Architecture extérieure L'édifice possède une façade brute divisée verticalement par des pilastres. La porte d'entrée est surmontée d'un arc ogival et d'une rosace, datée de 1163 et signée par un certain Johannes, identifié par certains comme Giovanni da Gubbio (it), l'architecte de la cathédrale d'Assise. Le clocher, construit au XIVe siècle, est de style gothique-roman. Architecture intérieure L'intérieur a un plan basilical avec une nef et deux bas-côtés, séparés par des piliers. Les murs comportent des vestiges de fresques et des peintures des XIVe et XVe siècles, dont une Pietà attribuée à Tiberio d'Assisi et des œuvres de Pace di Bartolo. Il est probable que les murs aient été entièrement décorés de fresques. Il y a aussi un panneau de la Vierge à l'Enfant de l'école de Pinturicchio. La crypte, appartenant à l'église du Xe siècle abrite des éléments architecturaux romains, des murs décorés, des trottoirs, des chapiteaux de Propertius Domus, et un sarcophage à croix sculptée, datant du IXe siècle. Du jardin attenant, on peut voir les restes des murs de l'ancienne ville. L'église abrite les reliques de Carlo Acutis, canonisé en 2025 par Léon XIV, ce qui en fait un lieu de pèlerinage pour de nombreux fidèles catholiques. Bibliographie (it) G. Troiano et A. Pompei, Guida illustrata di Assisi, Terni, Casa Editrice Francescana. (it) L. Santini, Assisi, Narni-Terni, Plurigraf. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Santa Maria Maggiore, Assisi » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Ressources relatives à la religion : Chiese delle diocesi italiane GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de l'Ombrie
Chiesa di Santa Maria Maggiore (Assisi)

La chiesa di Santa Maria Maggiore, nota anche come Santuario della Spogliazione di San Francesco, un luogo di culto cattolico di Assisi: al suo interno è presente la tomba di San Carlo Acutis. Storia Si tratta dell'antica cattedrale della Diocesi umbra. Essa risale all'XI-XII secolo, ma fu costruita su un edificio più antico, di epoca paleocristiana, a sua volta edificato su una domus di epoca romana (la cosiddetta domus di Properzio). Con decreto del 25 dicembre 2016 il vescovo Domenico Sorrentino la eresse a Santuario della Spogliazione, ricordando il celebre eclatante gesto di San Francesco, avvenuto proprio nei pressi del luogo di culto. Descrizione La semplice facciata è ripartita verticalmente da paraste, e presenta un portale d'ingresso inserito in un'arcata a sesto acuto, ed un rosone, datato 1162 e firmato Johannes (forse Giovanni da Gubbio, lo stesso architetto che costruì la Cattedrale di San Rufino). L'interno è a pianta basilicale a tre navate, separate da pilastri. Sulle pareti vi sono affreschi, alcuni frammentari, che risalgono ad un periodo compreso tra il XIV ed il XVI secolo. Tra questi sono un Santo diacono attribuibile a Bartolomeo Caporali ed una Crocifissione con i Dolenti tra Santi attribuita a Dono Doni. Nella cripta, appartenuta alla chiesa precedente, sono conservati capitelli di epoca romana ed un sarcofago con scolpita una croce, risalente al IX secolo. Dal 6 aprile 2019, dopo alcuni giorni di preparazione e con alcuni momenti di preghiera nella basilica inferiore di San Francesco e in San Rufino, nel santuario riposano i resti di San Carlo Acutis, all'interno di un monumento bianco nella navata destra. Museo Nel 2018 sono stati trasferiti nei sotterranei della chiesa i documenti e materiali del Museo della memoria, Assisi 1943-1944 istituito nel 2011 per ricordare le azioni e le persone di Assisi che si spesero in prima persona per salvare gli ebrei. Note Bibliografia G. Troiano - A. Pompei, Guida illustrata di Assisi, Casa Editrice Francescana, Terni L. Santini, Assisi, Editrice Plurigraf, Narni-Terni Voci correlate Francesco d'Assisi Carlo Acutis Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Maria Maggiore Collegamenti esterni Sito ufficiale, su assisisantuariospogliazione.com. (EN) Chiesa di Santa Maria Maggiore, in GCatholic.org. Chiesa di Santa Maria Maggiore, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Kościół Matki Bożej Większej w Asyżu

Sanktuarium Matki Bożej Większej w Asyżu (wł. Chiesa di Santa Maria Maggiore) – romański kościół rzymskokatolicki w Asyżu, dawna katedra diecezji umbryjskiej, sanktuarium „Obnażenia św. Franciszka”. Historia Kościół wzniesiono w XI-XII wieku. Pełnił funkcję katedry dla diecezji umbryjskiej. Obecnie kościołem biskupim jest Katedra św. Rufina w Asyżu. Kościół związany jest z opisanym we Wczesnych źródłach franciszkańskich wydarzeniem z życia św. Franciszka z Asyżu. Święty miał przed biskupem wyrzec się swojego ojca Piotra Bernardone, zdejmując z siebie odzienie. W fasadzie świątyni umieszczona została rozeta datowana na 1162 rok. Kościół posiada trzy nawy rozdzielone kolumnami. Na ścianach znajdują się pozostałości fresków z XIV-XV wieku. W krypcie kościoła, istniejącej już w poprzedniej budowli, sarkofag z krucyfiksem z IX wieku. 25 grudnia 2016 biskup Domenico Sorrentino ustanowił „Sanktuarium Obnażenia św. Franciszka”. W nawie bocznej od 6 kwietnia 2019 przechowywane jest ciało świętego Karola Acutisa. Przypisy