NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palazzo Asinari di San Marzano

Il palazzo Asinari di San Marzano o palazzo Turati è un palazzo torinese eretto tra il 1684 ed il 1686 su progetto dei Michelangelo Garove, per conto del marchese Asinari di San Marzano. Descrizione Si tratta di un palazzo di stile barocco a tre piani fuori terra, scanditi da cornici marcapiano orizzontali. Nel piano nobile sopra le finestre si stagliano frontoni triangolari. Un balcone con elaborata ringhiera in ferro battuto sovrasta il portone d'ingresso sulla via Maria Vittoria, fiancheggiato da semicolonne e paraste verticali. Di forte suggestione è l'atrio d'ingresso che dà accesso al cortile d'onore e ad un successivo cortile di servizio. L'atrio è arricchito da colonne tortili sulle quali poggia una volta a vela. Il piano nobile è raggiungibile da un ampio scalone a due rampe con balaustre di marmo rosa. A metà del XVIII secolo l'architetto Benedetto Alfieri ristrutturò tutta la parte interna. Nel 1885 l'architetto Camillo Boggio aggiunse, in sostituzione del giardino, il fondale neo-barocco. Proprietà Costruito per la famiglia Asinari, il palazzo venne ceduto successivamente ai Ceriana e nel 1946 al cavaliere del lavoro Silvio Turati, che ne fece la sede della società Carpano: i suoi eredi sono tuttora proprietari del palazzo. Voci correlate Ville e palazzi di Torino Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Asinari di San Marzano Collegamenti esterni Palazzo Asinari di San Marzano, su arteintorino.com. URL consultato il 12 agosto 2020 (archiviato dall'url originale il 28 giugno 2013). Artetorino, su arteintorino.com. URL consultato il 29 maggio 2013 (archiviato dall'url originale il 28 giugno 2013). Scheda su Museotorino, su museotorino.it. Disegni palazzo San Marzano, su oggivedocosi.blogspot.com.
Estadi Olímpic de Roma

L'estadi Olímpic de Roma (en italià Stadio Olimpico di Roma) fou construït l'any 1952 (sota un projecte de Carlo Roccatelli i Annibale Vitellozzi) per a poder acollir les proves de la XVII Olimpiada de l'any 1960. Fou inaugurat el 17 de maig de 1953 amb un partit de futbol entre Itàlia i Hongria. Té una capacitat per a 82.307 persones. És propietat del CONI (Comitè Olímpic Italià) i es fa servir bàsicament pel futbol i l'atletisme, essent usat pels clubs romans S.S. Lazio i AS Roma. El 1989 es va fer una remodelació per acollir partits de la Copa del Món de Futbol de 1990 d'Itàlia. També fou seu dels mundials d'atletisme de 1987 i del meetings de la Golden Gala. Els orígens d'aquest estadi es remunten a l'any 1937, amb el nom de Stadio dei Cipressi. Història L'antecedent primer d'aquest estadi es troba en l'anomenat «Stadio dei Cipressi» ('Estadi dels Xiprers' en català), va ser projectat i construït en el marc del projecte de creació d'una autèntica ciutat dels esports que es diria «Fòrum Mussolini» (i que després de la guerra es va rebatejar com a «Fòrum Itàlic»). Treballs que van començar el 1928 i que van acabar el 1937 sota la supervisió de l'arquitecte Luigi Walter Moretti. El desembre de 1950 van ser obertes les pedreres per a la reconstrucció de l'Estadi Olímpic per adaptar-lo a la capacitat de cent mil persones (per aquest motiu «Stadio dei Centomila», com era anomenat fins al 1960) amb vista a les XVII Olimpíades. L'estadi va ser inaugurat el 17 de maig del 1953 amb el partit entre les seleccions nacionals de futbol d'Itàlia i Hongria. Durant les Olimpíades del 1960 l'estadi va ser seu de les cerimònies d'obertura i cloenda i de les competicions atlètiques. Per ser seu del Copa del Món de Futbol de 1990, l'Olímpic va ser íntegrament demolit i reconstruït en formigó armat, les corbes van ser aproximades al camp en nou metres. Els seients van ser integralment protegits per una coberta blanca en estil àrab i van ser col·locats seients de plàstic blau i dos nous telons. En finalitzar els treballs, la capacitat oficial era de 72.698 espectadors. Aquí es va jugar la final de la Lliga de Campions el 27 de maig de 2009 entre el FC Barcelona i el Manchester United FC, amb victòria de l'equip català per 2 a 0. En el mateix any la Lazio va vèncer en els penals la final de la Copa d'Itàlia davant de la UC Sampdoria conquistant així el seu cinquè títol coper. Referències Bibliografia Comitè organitzador. 1960 Summer Olympics official report (en anglès). vol. 1, 1960. Enllaços externs Breu guia de l'Estadi Olímpic de Roma Vista exterior de l'Estadi Olímpic de Roma Arxivat 2006-05-15 a Wayback Machine. Rome2009.net Arxivat 2007-01-28 a Wayback Machine. «Olympic Stadium Access in Rome | Rome».
Stadio Olimpico (Rom)

For alternative betydninger, se Stadio Olimpico. (Se også artikler, som begynder med Stadio Olimpico) Stadio Olimpico er hovedarenaen for idræt i Rom. Byggeriet startede i 1928, og i 1936 blev det officielt åbnet. Stadionet har en publikumskapacitet på 72.698. Arenaen fungerer som hjemmebane for to af byens fodboldklubber, AS Roma og S.S. Lazio. Stadionet benyttes også til atletikarrangementer og blev benyttet under både sommer-OL i 1960 og under VM i atletik 1987. Stadionet blev også brugt, da Italien arrangerede VM i fodbold i 1990. UEFA Champions League finalen 2009 blev spillet på dette stadion. Eksterne henvisninger
Stadio Olimpico

Stadio Olimpico je glavni rimski stadion. Stadion koristi talijanska nogometna reprezentacija, Lazio i Roma. Otvoren je 1937. godine i nakon zadnjeg renoviranja (2008.), ima kapacitet od 72.698 sjedala. Domaćin je 17. Olimpijskih igara 1960., a također i domaćin IAAF Svjetskog prvenstva u atletici 1987. i Svjetskog nogometnog prvenstva 1990. U Kupu prvaka/UEFA Ligi prvaka bio je domaćin finala 1977., 1984., 1996. i 2009. godine. Poznate utakmice Finale Europskog nogometnog prvenstva u Italiji 1968. između Italje i Jugoslavije (2:0). Finale Kupa prvaka 1977. između Liverpoola i Borussije Mönchengladbach (3:1). Finale Europskog nogometnog prvenstva u Italiji 1980. između Njemačke i Belgije (2:1). Finale Kupa prvaka 1984. između Liverpoola i Rome (1:1, 4:2 nakon jedanaesteraca). Finale Svjetskog nogometnog prvenstva u Italiji 1990. između Zapadne Njemačke i Argentine (1:0). Finale UEFA Lige prvaka 1996. između Juventusa i AFC Ajaxa (1:1, 4:2 nakon jedanaesteraca). Finale UEFA Lige prvaka 2009. između Barcelone i Manchester Uniteda (2:0) Prosječna posjećenost 1 U sezoni 1989./90., obje momčadi su igrale na stadionu Flaminio, zbog renoviranja Olimpica. Izvori
Olimpiai Stadion (Róma)

A Római Olimpiai Stadion (olaszul: Stadio Olimpico di Roma) az egyik legnagyobb múltú olaszországi sportlétesítmény. Az 1932-ben átadott stadion napjainkban Róma város két rivális csapatának, a Laziónak és az AS Romának a közös otthona. A Római Olimpiai Stadion a világ egyik legmodernebb labdarúgó pályája, színvonalát az UEFA 1999-ben öt csillaggal ismerte el. 2009. május 27-én itt rendezték a Bajnokok Ligája döntőjét. Története A Mussolini által kezdeményezett olasz modernizációs program keretében kezdték építeni 1928-ban. Tervezője Enrico Del Debbio, olasz építész volt. A stadion a Foro Italico nevű hatalmas sportpark egyik központi létesítményeként nyílt meg 1932-ben. Már 1937-ben jelentősen bővítették, hogy a stadiont alkalmassá tegyék az 1940-es nyári olimpiai játékok atlétikai versenyszámainak lebonyolítására. Befogadóképessége ekkor 72 698 fő volt. Az 1950-es években Róma újból benyújtotta olimpiai pályázatát, amely ezúttal elnyerte a rendezés jogát. 1953-ban Stadio dei Centomila névre keresztelték és az 1960-as olimpiai játékok kezdetéig nagyszabású felújításon esett át. 1960-ban e stadionban rendezték az olimpia megnyitó ünnepségét és egyes lovas versenyszámokat. Neve azóta hivatalosan is Olimpiai Stadion. A 20. század második felében a stadion rendszeresen volt vendéglátója az európai labdarúgás legjelentősebb eseményeinek. 1987-ben atlétikai világbajnokságot, 1990-ben pedig a labdarúgó világbajnokság mérkőzéseit rendezték a stadionban. Jelentős mérkőzések Jegyzetek Források További információk Képgaléria a stadionról A stadionról magyarul Az olimpiai stadion műholdképen www.stadiumguide.com
Olympisch Stadion (Rome)

Het Stadio Olimpico in de Italiaanse hoofdstad Rome maakt deel uit van het Foro Italico. Het werd eerst onder de naam Stadio dei Cipressi tussen 1928 en 1937 gebouwd door de architect Luigi Walter Moretti. Ter gelegenheid van respectievelijk de Olympische Spelen van 1960 en het Wereldkampioenschap voetbal van 1990 onderging het ingrijpende veranderingen. Het stadion beschikt over een atletiekbaan en heeft een capaciteit van 72.700 zitplaatsen. Het stadion is het thuisstadion van de voetbalclubs SS Lazio en AS Roma. Belangrijke evenementen 1960: Olympische Zomerspelen 1974: Europese kampioenschappen atletiek 1977: Finale Europacup I - Liverpool FC - Borussia Mönchengladbach 3 - 1 1984: Finale Europacup I - AS Roma - Liverpool FC (wint n.s.) 1 - 1 1987: Wereldkampioenschappen atletiek 1990: Finale Wereldkampioenschap voetbal - West-Duitsland - Argentinië 1 - 0 1996: Finale Champions League - Juventus (wint n.s.) - AFC Ajax 1 - 1 2009: Finale Champions League - Barcelona - Manchester United 2 - 0 2010: Optreden U2 2012: Optreden Madonna 2013: Optreden Muse 2018: Optreden Beyonce & Jay-Z 2020: Openingswedstrijd EK 2020 2024: Europese kampioenschappen atletiek EK/WK interlands Referenties
Stadio Olimpico (Rzym)

Stadio Olimpico – włoski stadion sportowy, na którym swoje mecze rozgrywają dwie rzymskie drużyny: S.S. Lazio oraz AS Roma. Stadion jest także stadionem narodowym i rozgrywają tu swoje najważniejsze spotkania reprezentacje Włoch w piłce nożnej i rugby union. Został zbudowany w latach 1928-1937, następnie w 1952 roku rozbudowany z myślą o Letnich Igrzyskach Olimpijskich rozgrywanych w 1960 roku w Rzymie. W roku 1990 stadion został ponownie gruntownie przebudowany, tym razem na potrzeby Mistrzostw Świata w piłce nożnej (dobudowano m.in. dach). Obecnie obiekt może pomieścić 82 456 widzów, posiada on również bieżnię lekkoatletyczną. W 1987 stadion ten był areną lekkoatletycznych mistrzostw świata. Corocznie odbywa się tutaj jeden z mityngów diamentowej ligi IAAF – Golden Gala. 27 maja 2009 ponownie rozegrany został tutaj finał piłkarskiej Ligi Mistrzów, który zakończył się zwycięstwem FC Barcelony 2:0 nad obrońcą tytułu, Manchesterem United. Z powodu przeprowadzanego na Stadio Flaminio remontu domowe mecze reprezentacji rugby w ramach Pucharu Sześciu Narodów 2012 zostały przeniesione na Stadio Olimpico. Na obu meczach pojawiło się łącznie ponad 125 tysięcy widzów, toteż Włoska Federacja Rugby podjęła decyzję o rozgrywaniu tam meczów Pucharu Sześciu Narodów do 2015 roku. Ważniejsze wydarzenia sierpień-wrzesień 1960 – Letnie Igrzyska Olimpijskie; 10 czerwca 1968 – finał ME w piłce nożnej: Włochy – Jugosławia 2:0; 25 maja 1977 – finał Pucharu Europy: Liverpool F.C. – Borussia Mönchengladbach 3:1; 22 czerwca 1980 – finał ME w piłce nożnej: RFN – Belgia 2:1; 30 maja 1984 – finał Pucharu Europy: Liverpool F.C. – AS Roma 1:1 (k. 4:2); sierpień-wrzesień 1987: MŚ w lekkoatletyce; 8 lipca 1990 – finał MŚ w piłce nożnej: RFN – Argentyna 1:0; 22 maja 1996 – finał Ligi Mistrzów: Juventus F.C. – AFC Ajax 1:1 (k. 4:2). 6 sierpnia 2006 – koncert amerykańskiej piosenkarki Madonny w ramach trasy koncertowej Confessions Tour (widownia: 63 054 - 100%). 6 września 2008 – koncert amerykańskiej piosenkarki Madonny w ramach trasy koncertowej Sticky & Sweet Tour (widownia: 57 690 - 100%). 27 maja 2009 – finał Ligi Mistrzów: FC Barcelona – Manchester United 2:0 8 października 2010 – koncert irlandzkiego zespołu U2 w ramach trasy koncertowej U2 360° Tour. Przypisy Linki zewnętrzne Stadio Olimpico w serwisie stadiony.net Zdjęcie satelitarne z Google Maps
Estádio Olímpico de Roma

O Estádio Olímpico de Roma (em italiano: Stadio Olimpico di Roma) é a principal e maior estrutura esportiva de Roma, localizado no complexo esportivo do Foro Italico, na parte norte da cidade. O estádio, administrado pelo Comitê Olímpico Nacional Italiano (CONI), é destinado principalmente ao futebol - recebe as partidas de AS Roma e SS Lazio, além da final da Coppa Italia - e ao atletismo, mas ocasionalmente hospeda concertos de música e eventos de vários gêneros. Em 2012 a Seleção Italiana de Rugby Union disputou suas partidas mandantes do Seis Nações no Olímpico, haja vista a indisponibilidade do estádio Flamínio. No curso da sua história foi submetido a três substanciais reestruturações e a uma completa revitalização. História Ao longo do tempo, o Estádio Olímpico sofreu três substanciais mudanças e uma total revitalização. 1937, o Estádio dos Ciprestes Na sua primeira forma o estádio (à época chamado Estádio dos Ciprestes - "Stadio dei Cipressi") foi projetado e construído no âmbito do mais amplo projeto da Cidade do Esporte chamada Foro Mussolini (renomeada Foro Italico depois da guerra). Os trabalhos começaram em 1928 e terminaram em 1937. 1953, o Estádio dos Cem-mil; 1960, o Estádio Olímpico Em dezembro de 1950 foram abertos os canteiros para a reconstrução do Estádio Olímpico para adaptá-lo à capacidade de cem mil pessoas (por este motivo "Stadio dei Centomila", como era chamado até 1960) com vistas às XVII Olimpíadas. O estádio foi inaugurado em 17 de maio de 1953 com a partida de futebol entre as seleções nacionais de Itália e Hungria. Durante as Olimpíadas de 1960 o estádio foi a sede das cerimônias de abertura e encerramento e das competições de atletismo. 1990, o novo Estádio Olímpico Para o Campeonato Mundial de futebol de 1990 o Olímpico foi inteiramente demolido, à exceção da Tribuna Tevere, e reconstruído em cimento armado; as curvas foram aproximadas ao campo em nove metros. As arquibancadas foram integralmente protegidas por uma cobertura branca em estilo árabe e foram colocados assentos de plástico roxo cintilante e dois novos porcos da índia. Ao fim dos trabalhos, a capacidade oficial era superior a 80.000 espectadores. Na Copa do Mundo, o estádio recebeu quatro jogos da Itália e a final entre Alemanha Ocidental e Argentina. 2008, o reparo do Estádio Para hosperdar a final da Liga dos Campeões em 2009, o estádio recebeu alguns reparos. O planejamento começou em 2007 e ano seguinte foram concluídas as revitalizações para atender às normas da UEFA. A reforma deixou a capacidade com os atuais 70.644 lugares. Jogo inaugural Principais partidas Jogos Olímpicos de Verão de 1960 Copa do Mundo de 1990 UEFA Euro 2020 Referências Ligações externas «The Stadium Guide» (em inglês)
Stadio Olimpico

Stadio Olimpico (dobesedno Olimpijski stadion) je nogometni in atletski stadion v italijanskem glavnem mestu Rimu. Na stadionu igrata domače tekme oba znana rimska nogometna kluba, S.S. Lazio in A.S. Roma. Objekt je bil zgrajen leta 1952 in sprejme 82.307 gledalcev. Leta 1960 je gostil Poletne olimpijske igre, leta 1987 se je na njem odvijalo Svetovno prvenstvo v atletiki, leta 1990 pa tudi Svetovno prvenstvo v nogometu. Glej tudi seznam stadionov v Italiji
Стадион Олимпико

Стадион Олимпико, који се налази у римском спортском комплексу Форо Италико, је највећи стадион у Риму и други највећи у Италији. Осим градских ривала Роме и Лација, на овом стадиону домаће утакмице игра и репрезентација Италије. Отворен је 1937. године, а након реновирања 2008. године стадион има капацитет од 72.000 места. Северна и јужна трибина стадиона, због свог лучног облика, познатије су под именом Curva Nord и Curva Sud (Curva, итал. - лук, кривина). Северни део стадиона припада Лациовим навијачима, док је југ намењен за Ромине навијаче. На овом стадиону одржане су Олимпијске игре 1960. године, као и Светско првенство у атлетици 1987. и Светско првенство у фудбалу 1990. године, а стадион ће угостити и финалисте Лиге шампиона 2009. године. На овом стадиону је одржано финале Европског првенства у фудбалу 1968. у ком је Италија савладала Југославију. Још једно европско првенство је одржано на овом стадиону 1980. У финалној утакмици на овом стадиону репрезентација Западне Немачке је савладала Белгију. Референце Спољашње везе „Обилазак олимпијског стадиона” (на језику: италијански). Sport e Salute. 9. 3. 2024. CS1 одржавање: Формат датума (веза) „Nuovo Stadio Olimpico”. Попис италијанске архитектуре од 1945. до данас (на језику: италијански). Direzione Generale Creatività Contemporanea del Ministero della Cultura. 2023. „Римска дијамантска лига”. Diamond League.
Roms Olympiastadion

Roms Olympiastadion, it. Stadio Olimpico, är en idrottsarena i norra Rom. Stadion ingår i Foro Italico-komplexet. Arenan, som rymmer 72 708 åskådare, byggdes om 1987-1990 och fick då en stålkonstruktion, som bär en tekniskt avancerad takkonstruktion. Stadion är femstjärnig enligt Uefas gradering. Publikkapacitet Olimpico rymmer vid fotbollsmatch för närvarande (2015) 72708 åskådare. Läktarsektionernas kapacitet: Tribuna Monte Mario – 16555 Tribuna Tevere – 16397 Distinto Sud Ovest – 5747 Distinto Sud Est – 5637 Distinto Nord Ovest – 5769 Distinto Nord Est – 5597 Curva Sud – 8486 Curva Nord – 8520 Vid konsert rymmer arenan mellan 75000 och 78000 åskådare. Sportevenemang Arenan var värd vid de Olympiska sommarspelen 1960 samt värd för finalerna vid Europamästerskapet i fotboll 1968 och 1980 samt Världsmästerskapet i fotboll 1990. Roms Olympiastadion är även hemmaarena för Serie A-lagen SS Lazio och AS Roma. Stadion var värd för finalen i UEFA Champions League den 27 maj 2009.
Олімпійський стадіон (Рим)

Олімпі́йський стадіо́н, відоміший як Ста́діо Олі́мпіко (італ. Stadio Olimpico) — найбільший стадіон італійської столиці Рима, який розташовано у спортивному комплексі «Форо Італіко». Ця арена є домашньою для двох столичних клубів «Лаціо» та «Роми», а також його використовують для матчів національної збірної Італії з футболу. На цьому стадіоні відбулися такі значні події, як літні Олімпійські ігри 1960 року, чемпіонат світу з легкої атлетики 1987 року та матчі чемпіонату світу з футболу 1990 року (включаючи фінал). У 2009 стадіон приймав фінал Ліги чемпіонів УЄФА 2008—2009. У «Форо Італіко» знаходиться Стадіо де Мармі, або «мармуровий стадіон», збудований 1932 року архітектором Енріко дель Деббіо. Яруси споруди прикрашають 60 мармурових монументів, які подарували мешканці італійських міст на пошанування 60 атлетів. За класифікацією УЄФА є п'ятизірковим стадіоном. Відомі матчі Фінал чемпіонату Європи з футболу 1968 Італія—Югославія (2:0) Фінал Кубка європейських чемпіонів 1977 «Ліверпуль»—«Боруссія М» (3:1) Фінал чемпіонату Європи з футболу 1980 Німеччина—Бельгія (2:1) Фінал Кубка європейських чемпіонів 1984 «Ліверпуль»—«Рома» (1:1, п. 4:2) Фінал чемпіонату світу з футболу 1990 Західна Німеччина—Аргентина (1:0) Фінал Ліги чемпіонів УЄФА 1996 «Ювентус»—«Аякс» (1:1, п. 4:2) Фінал Ліги чемпіонів УЄФА 2008—2009 «Барселона»—«Манчестер Юнайтед» (2:0) Примітки Посилання Stadio Olimpico Tour (італ.). Sport e Salute. 9 березня 2024. Rome Diamond League. Діамантова ліга.
Chiesino di Cavagliano

Il chiesino di Cavagliano è un luogo di culto cattolico situato nel territorio comunale di Prato, sulle pendici meridionali della Calvana a 468 metri s.l.m., tra le frazioni di Filettole e di Cavagliano. Storia e descrizione L'edificio religioso è situato lungo la via medievale di Cavagliano; in epoca duecentesca era già presente un'area di sosta per la preghiera per i pellegrini e i viandanti che percorrevano l'antica via medievale. Una ristrutturazione dell'edificio con profonde modifiche venne effettuata in epoca settecentesca. Il chiesino venne gravemente danneggiato durante la seconda guerra mondiale e in seguito abbandonato, tanto da trovarsi allo stato di rudere all'inizio degli anni 1980. Successivamente vennero effettuati lavori di ristrutturazione che hanno permesso il recupero dello storico edificio religioso; i lavori di restauro terminarono il 19 maggio 1985. Il chiesino si presenta come una isolata cappella ad aula unica con strutture murarie rivestite in pietra. Vi si accede attraverso una porta ad arco sovrastata da un timpano, la cui base poggia sulla parte anteriore del tetto. Su ciascuna delle due facciate laterali si apre una monofora con arco a sesto acuto. Presso la piccola chiesa, dal 1986 ogni anno in occasione della vigilia di Natale vi si tiene una fiaccolata seguita dalla messa di mezzanotte. Note Voci correlate Calvana Cavagliano (Prato) Prato Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesino di Cavagliano Collegamenti esterni Il Chiesino di Cavagliano nel censimento "I Luoghi del Cuore" del FAI, su iluoghidelcuore.it. URL consultato il 22 marzo 2014 (archiviato dall'url originale il 22 marzo 2014).
Chiesa di San Pio X (Milano)

La chiesa di San Pio X è una chiesa di Milano, nel quartiere di Città Studi. Storia La chiesa venne costruita nel 1955 su progetto di Giuseppe Chinigher. In origine era sussidiaria della parrocchia di San Giovanni in Laterano; vi si distaccò nel 1970, con l'erezione della nuova parrocchia di San Pio X. All'inizio del 2014 la parrocchia si è unita in comunità pastorale con la parrocchia di San Giovanni in Laterano, dando vita alla Comunità Pastorale "San Giovanni il Precursore". Caratteristiche La chiesa, stretta fra alcuni edifici, prospetta su piazza Leonardo da Vinci. La facciata ha forme semplici ed è rivestita da piastrelle in ceramica. L'interno, di aspetto spoglio, è a navata unica, di forma rettangolare; vi si conservano alcune tele cinquecentesche, provenienti da San Giovanni in Laterano. Bibliografia Carmela Perucchetti, S. Pio X, in Cecilia de Carli (a cura di), Le nuove chiese della diocesi di Milano 1945-1993, Milano, Edizioni Vita e Pensiero, 1994, p. 131, ISBN 88-343-3666-6. Voci correlate Chiese di Milano Parrocchie dell'arcidiocesi di Milano Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Pio X a Milano Collegamenti esterni (EN) Chiesa di San Pio X, in GCatholic.org. Chiesa di San Pio X, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Lombardia Beni Culturali - Parrocchia di San Pio X, su lombardiabeniculturali.it.