NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Teatro Antigo de Taormina

Construído no terceiro século antes de Cristo, o teatro antigo de Taormina (em italiano: Teatro antico di Taormina) é um antigo teatro grego, localizado na cidade de Taormina, na ilha italiana da Sicília. Descrição O antigo teatro romano era construído em sua maior parte de tijolos e provavelmente data dos tempos do Império Romano, apesar da estrutura parecer mais com os teatros gregos. Durante os tempos do império, era comum acontecerem lutas entre gladiadores e animais ferozes no local. Em uma renovação feita no século II, o teatro ficou com um diâmetro de 120 metros, sendo o segundo maior desse tipo em toda a ilha da Sicília - o maior é o de Siracusa. O local é frequentemente utilizado para performances teatrais e de óperas, eventos locais como o festival de cinema de Taormina, além de concertos musicais: em 2014 a cantora Laura Pausini trouxe sua banda e convidados para um evento especial no local, sendo transmitido mundialmente pela televisão italiana. A maior parte dos lugares originais desapareceu, mas a parede que circula a caverna inteira foi preservada e a frente do palco, que na maior parte dos teatros antigos não existe mais, está preservada em sua íntegra, o que contribui para um efeito pitoresco na área além de aumentar o interesse em visitar a ruína. Através de levantamento arqueológico de decorações ainda existentes, foi descoberto que o teatro era ricamente decorado e era de ordem coríntia. Do teatro dá para ver pequenas partes de um templo, que atualmente é a igreja de San Pancrazio, mas o edifício é de tamanho pequeno. Esta estrutura antigamente era ligada ao teatro. Ligações externas Site oficial Referências Referências
Театр в Тавромении

Театр в Тавромении — античное театральное здание в городе Тавромений (ныне — Таормина, Сицилия). История и особенности постройки Театр был построен греками в III веке до н. э. При его строительстве пришлось выравнивать гору, переместив 100 тысяч кубических метров известнякового камня. Зрительские места обращены на юго-восток, в сторону моря. Кавея театра — 109 м в диаметре. Театр рассчитан на 10 000 зрителей. По некоторым оценкам он мог принять 30 000 зрителей и даже 80 000. По оценке Огюстена Каристи количество не превышало 7 000. В римскую эпоху (в I веке н. э.) здание было сильно перестроено и переоборудовано для зрелищ другого рода: на арене стали показывать кровавые гладиаторские бои. Хорошая акустика, некогда призванная придавать волшебное звучание голосам актеров-трагиков, теперь многократно усиливала крики побежденных и взволнованных зрителей. Это второй по величине из античных театров Сицилии после театра в Сиракузах. Античный театр в современной Таормине Театр восстанавливался в XIX веке. В восстановлении приняли участие русские архитекторы М. Е. Месмахер и В. А. Коссов (исполнили реставрационные планы и фасады). В наши дни греко-римский театр является символом Таормины. Жители города активно пользуются тем, что создано предками: здесь проводятся культурные и художественные мероприятия, такие, как ежегодный Международный Фестиваль искусств «Taormina Arte». См. также Одеон в Тавромении Наумахия в Тавромении Примечания Литература Бархин Г. Б. Архитектура театра. — М.: Издательство Академии архитектуры СССР, 1947. Ссылки 3D-обзор театра в Таормине
Antično gledališče, Taormina

Antično gledališče Taormina v Taormini je drugo največje na Siciliji za gledališčem v Sirakuzah. Zgodovina Prejšnjo stavbo so zgradili Grki v 3. stoletju pr. n. št. Zgrajena kot gledališče za izvajanje predstav. Zato današnji objekt pogosto imenujejo Teatro Greco. V 2. stoletju pr. n. št. je bila nad njim zgrajena rimska stavba. V areno je bilo spremenjeno v 2. stoletju našega štetja. Avditorij je bil ponovno znatno razširjen. Po tem so se tam odvijali le boji gladiatorjev in živali. Po propadu Rimskega cesarstva je gledališče propadlo, vojne so ga dodatno poškodovale. Odrska stavba je bila delno rekonstruirana v 19. stoletju. Marmorni stebri so bili postavljeni med letoma 1835 in 1840. Leta 2017 je gledališče služilo kot kulisa za skupinsko sliko udeležencev na vrhu G7 2017. Opis Gledališče meri 120 m v dolžino, 50 m v širino in 20 m v višino, obrnjeno je proti jugozahodu in je razdeljeno na območja odra, orkestra in tribune (cavea). Ker je bilo zgrajeno na vrhu starejšega grškega gledališča, je vgrajeno v pobočje, medtem ko so bila rimska gledališča sicer samostojne zgradbe. Stopnice tribune so bile delno zarezane v obstoječo skalo in so že takrat ponujale prostor za približno 5400 gledalcev. Najnižja stopnica ima polmer 62 m, zgornja pa 147 m. Odrska zgradba, ki je bila v rimskih časih zgrajena iz opeke, je na gledalčevi strani prikazovala dvonadstropno fasado z nišami, v katerih so stali kipi in stolpi spredaj. Danes približno deset metrov široka odprtina ponuja pogled na goro Etno in zaliv Giardini-Naxos. Ob gledališču je Antikvarij, majhen arheološki muzej. Čeprav je večina arheoloških najdb razstavljena v muzejih Neaplja, Messine in Sirakuz, je tukaj nekaj eksponatov, ki si jih je vredno ogledati. Zanimiva je med drugim marmornata cokla z napisom, ki pravi, da je bil Tauromenion na antičnih olimpijskih igrah zmagovalec konjskih dirk. V popularni kulturi 1886–1888 je Gustav Klimt pri stropni poslikavi stopnišča Burgtheatra na Dunaju uporabil motive antičnega gledališča Taormina. Leta 1995 je Woody Allen v antičnem gledališču Taormina posnel več prizorov svojega filma Mogočna Afrodita. Literatura Lanfranco Angeli: Taormina. Perle des Mittelmeers. F.lli Mistretta, Palermo 1988. Zunanje povezave
San Saturno

Die im 5. Jahrhundert begonnene Basilika San Saturno entstand im römischen Carales, dem heutigen Cagliari. Der Baurest des einstigen Kreuzkuppelbaus gehört zu den ältesten Kirchenruinen im mediterranen Raum und war Vorbild für die (erhaltenen) byzantinischen Kirchen auf Sardinien. Der noch erhaltene Ostflügel des einstigen Zentralbaus steht auf der Piazza San Cosima in Cagliaris Stadtteil Villanova. Die Fertigstellung der Kirche erfolgte erst Ende des 10. Jahrhunderts, da der Bau um 455 n. Chr. durch die Eroberung der Vandalen unterbrochen wurde. Die Spanier zerstörten im 17. Jahrhundert die zerfallende Bausubstanz, indem sie den größten Teil der Steine für den Neubau der Kathedrale abtrugen. Ein alliierter Bombentreffer besorgte 1943 den Rest. Weblinks Bild der Basilika auf www.travelbilder.de Basilika San Saturnino bei Sardegna Virtual Archaeology
Basilica of San Saturnino

The Basilica of San Saturnino is a Palaeo-Christian church in Cagliari, southern Sardinia, Italy. History The church is mentioned for the first time in the early 6th century. This church had been likely erected near the burial place of St. Saturninus of Cagliari, who, according to the Passio sancti Saturni (a medieval document telling the saint's story), had been martyred in 304. In 1089 the giudice of Cagliari, Constantine II of Cagliari, donated the complex, including also a monastery, to the Benedictines of the Abbey of St. Victor of Marseille. In the occasion the church was restored in Provençal-Romanesque style. The renewed basilica was consecrated in 1119. In 1324, during the siege of the quarter of Castello (held by the Pisans) by the Aragonese, the monastery was damaged. In 1363 King Peter IV of Aragon gave the site to the Knights of Sant Jordi d'Alfama. In the following centuries the complex decayed. In 1614 the area was excavated in search of the relics of Cagliari's early martyrs, later brought in the city's Cathedral. In 1669 some material from San Saturnino were re-used for the Baroque renovation of the latter church. In 1714 the church was re-dedicated to Sts. Cosmas and Damian. In 1943 the church was damaged by Allied bombings. After World War II it was restored. In 1978–1996 the church remained closed for restorations. It was reconsecrated in 2004. Description The church is located within a walled area including a Palaeo-Christian necropolis, which is still being excavated. Today only part of the original basilica, which was on the Greek cross plan with a transept and a semi-spherical dome; all the four arms had a nave and two aisles. The current church consists of the dome-covered area (dating to the 5th–6th centuries) and the eastern arm, with a nave and two aisles, which ends with a semicircular apse. The western façade, partly ruined, is divided into three sectors. The side ones have portals with architraves, surmounted by round lunettes. The current church's entrance is in the area of the former western arm, and features modern additions from the 20th century restoration. The eastern arm is externally decorated with Lombard bands, while the apse has lost the original cover with limestone from Bonaria. The arm has a nave and two aisles, the former with barrel vault, the latter with cross vaults. Sources Coroneo, Roberto (1993). Architettura Romanica dalla metà del Mille al primo '300. Nuoro: Ilisso. ISBN 88-85098-24-X. External links "Basilica of San Saturnino". Sardegna Virtual Archaeology. Retrieved 2021-08-28. "Basilica di San Saturnino". SardegnaTurismo. 2015-11-20. Retrieved 2021-08-28.
Basilique Saint-Saturnin de Cagliari

La basilique Saint-Saturnin (italien : basilica di San Saturnino ; sarde : basìlica de Santu Sadurru) est une basilique mineure située à Cagliari, la capitale de la province italienne de la Sardaigne. Histoire L'église est mentionnée pour la première fois au début du VIe siècle, elle a été édifiée à l'emplacement de la sépulture de Saturnin de Cagliari, un martyr mort en 304. En 1089, le Guidice de Cagliari, confie le sanctuaire aux bénédictins de l'abbaye Saint-Victor de Marseille. À cette occasion, il est restauré dans le style roman. La nouvelle basilique est consacrée en 1119. Pendant le siège aragonais de 1324, le monastère est endommagé. En 1363, le roi Pierre IV d'Aragon donne le site aux chevaliers de l'Ordre de Saint-Georges d'Alfama. Dans les siècles suivants, le sanctuaire tombe à l'abandon. En 1614, le sanctuaire est excavé pour retrouver les reliques des premiers martyrs de Cagliari, qui sont ensuite amenés dans la cathédrale. En 1714, l'église est dédiée aux saints Côme et Damien. En 1943, elle est endommagée par les bombardements alliés, puis restaurée entre 1978 et 1996. Elle est à nouveau consacrée en 2004. Description L'église est située dans un espace emmuré qui inclut une nécropole paléochrétienne. Aujourd'hui, il ne reste qu'une partie de la basilique originelle qui avait un plan en croix grecque et un dôme semi-sphérique. Les bâtiments restants sont un espace couvert d'un dôme et la partie orientale avec une nef et deux ailes qui se terminent par une abside semi-circulaire. Références Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Basilica of San Saturnino » (voir la liste des auteurs). Liens externes « Basilique San Saturnino », sur Sardegna Virtual Archaeology (consulté le 28 août 2021) Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Sardaigne
Cattolica di Stilo

The Cattolica di Stilo is a Byzantine church in the comune of Stilo (Province of Reggio), Calabria, southern Italy. It is a national monument, and part of the "Evidence of Italo-Greek Culture between the Early and Late Middle Ages" proposed World Heritage Site. History The Cattolica was built in the 9th century, when Calabria was part of the Byzantine Empire. The name derives from the Greek word katholiki, which referred to the churches provided with a baptistery. It is one of the most important examples of Byzantine architecture, together with the church of San Marco in Rossano Calabro. Architecture The Cattolica is mainly built of brick. It follows a plan with "inscribed cross", typical of the middle Byzantine age. The interior is divided by four columns into five similar spaces. The square central space and the angled ones are covered by domes. The angled ones have tambours with the same diameter, while the central dome is slightly taller and larger. The western sides lies on free rocks, while the southern area, ending with three apses, stands on three stone bases. The construction is in bricks. The interior was once entirely covered with frescoes. The left apse has a bell built in 1577, when the church was converted to the Latin rite. The interior has also several inscriptions in Arabic, which have led scholars to suspect it could have been also used as a Muslim oratory. One inscription translates to "There is only one true God". Gallery External links Page at calabriatours.org (in Italian)
Cattolica di Stilo

De Cattolica di Stilo is een Byzantijns kerkje in Stilo, Calabrië, zuidelijk Italië. Het is een nationaal monument. Geschiedenis De Cattolica werd gebouwd in de 10e eeuw, toen Calabrië deel uitmaakte van het Byzantijnse Rijk. De naam komt van het Griekse woord katholiki, dat dient uitgelegd te worden als "universeel, algemeen". Het is een van de belangrijkste voorbeelden van Byzantijnse architectuur in Zuid-Italië, dit samen met de San Marcokerk in Rossano, eveneens in Calabrië. Architectuur De plattegrond van de Cattolica is een vierkant van zes bij zes meter groot. Het gebouw wordt door vier kolommen verdeeld in negen delen. De dakstructuur heeft vijf koepels. De centrale koepel is iets groter en hoger dan de vier andere koepels die elk een tamboer met dezelfde diameter hebben. De kerk heeft drie apsissen rechts van de ingang gelegen. Het bakstenen gebouw is tegen de rotsen aan gebouwd. De binnenkant van de Cattolica was vroeger geheel gedecoreerd met fresco’s. Delen van deze fresco's zijn bewaard gebleven, onder meer een voorstelling van Johannes de Doper in de rechter apsis. De klok in de linker apsis is gebouwd in 1577, toen de kerk in gebruik werd genomen voor de Latijnse ritus.
Каттолика-ди-Стило

Каттолика-ди-Стило (итал. Cattolica di Stilo) — церковь в византийском стиле в коммуне Стило, Калабрия, Италия. Каттолика была построена в IX веке у подножия горы Консолино, когда Калабрия была частью Византийской империи. Название происходит от греческого слова καθολική, которое относилось к церквям с баптистерием. Это один из важнейших образцов византийской архитектуры в Калабрии, наряду с Ораторием Сан-Марко в Россано. Церковь имеет квадратную форму, внутри разделена колоннами на пять частей. Центральное квадратное помещение и четыре боковых увенчаны куполами, центральный купол выше и больше остальных. Южная часть, заканчивающаяся тремя апсидами, расположена на трёх каменных основаниях. Интерьер был полностью покрыт фресками, некоторые сохранились до настоящего времени. В левой апсиде есть колокол, построенный в 1577 году, когда церковь стала латинского обряда. Историки также полагают, что церковь некоторое время могла использоваться мусульманами как молельня, так как внутри были обнаружены надписи на арабском языке, одна из надписей переводится как «Есть только один истинный Бог». Каттолика-ди-Стило — национальный памятник Италии. С 2006 года, наряду с семью другими византийскими памятниками Калабрии, Каттолика претендует на включение в список объектов Всемирного наследия ЮНЕСКО. От церкви начинается тропа, ведущая к другой достопримечательности Стило — Норманнскому замку на вершине горы. Галерея Примечания
Chiesa di Santa Chiara (Ripatransone)

La chiesa di Santa Chiara è una chiesa sussidiaria di Ripatransone, in provincia di Ascoli Piceno, che risale al XVI secolo. Storia Già dal 1598 una chiesa dedicata a santa Chiara viene citata in una mappa di Ripatransone, e la sua riedificazione è avvenuta tra il 1750 ed il 1754. La sua consacrazione si è avuta subito dopo questa ricostruzione, officiata dal vescovo Niccolò Recco. Durante il periodo della dominazione napoleonica la chiesa ed il convento, come tantissimi altri luoghi di culto in Italia, vennero soppressi, e le clarisse furono costrette a trasferirsi. Trascorsi pochi anni questi edifici furono acquistati dal vescovo Ludovico Luigi Ugolini che vi trasferì la parrocchiale di San Benigno. In seguito la chiesa è entrata e far parte del seminario vescovile. Dalla seconda metà del XX secolo tutto l'edificio è stato oggetto di importanti lavori di restauro, si è provveduto a ripristinare le decorazioni e vi è stata portata la pala dell'altar maggiore, opera di Michelangelo Bedini, autore anche di altri affreschi nella chiesa. In seguito, senza essere sconsacrata, è divenuta sede di attività culturali ed è stata pure per un breve periodo museo diocesano. Note Voci correlate Ripatransone Diocesi di San Benedetto del Tronto-Ripatransone-Montalto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Chiara Collegamenti esterni Chiesa di Santa Chiara, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa di Santa Maria della Petrella

La chiesa di Santa Maria della Petrella è una chiesa sussidiaria nella frazione di Petrella di Ripatransone, in provincia di Ascoli Piceno, che risale al 1400. Storia Il capitolo lateranense concesse nel 1400 ai fedeli di Ripatransone un proprio terreno per l'erezione di una chiesa come voto di protezione contro la peste che si stava diffondendo nel territorio. La chiesa venne costruita e, da subito, iniziarono lunghi lavori per decorarla con affreschi. La primitiva cappella risultò in tal modo interamente rivestita di dipinti. Attorno alla metà del XV secolo venne aggiunto un porticato coperto adatto alla sosta dei pellegrini e dei viandanti, inoltre, sul lato nord, fu costruito un piccolo ricovero adatto ad ospitare chi viaggiava. Nel XVI secolo il porticato fu chiuso diventando parte di una cappella interna alla chiesa e sopra l'arco di accesso alla cappella fu scolpito lo stemma capitolare del Laterano. Con la seconda metà del XX secolo la proprietà della chiesa, in precedenza di un ente ospedaliero, passò alla parrocchia di San Michele Arcangelo e, in seguito, venne restaurata con lavori di consolidamento delle murature e di sistemazione degli affreschi. Note Voci correlate Ripatransone Diocesi di San Benedetto del Tronto-Ripatransone-Montalto Collegamenti esterni Chiesa di Santa Maria della Petrella, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa di Santa Maria delle Vittorie (Arco, Italia)

La chiesa di Santa Maria delle Vittorie è una chiesa sussidiaria nella frazione di Linfano di Arco nel Basso Sarca in Trentino. Fa parte della parrocchia di Santa Maria Assunta quindi rientra nella zona pastorale di Riva e Ledro dell'arcidiocesi di Trento e risale al XV secolo. Storia Il principe vescovo Carlo Gaudenzio Madruzzo diede facoltà nel 1609 ai consoli di Arco di ultimare la costruzione della chiesa dedicata alla Madonna in località Linfano principiata, et quasi compiuta oltre un secolo prima, e questo per onorare un voto fatto dai fedeli della comunità. Nel 1626 i lavori vennero così quasi ultimati, anche se non del tutto conclusi per sopravvenute difficoltà di trovare i finanziamenti necessari. L'edificio venne terminato l'anno successivo. Durante il primo conflitto mondiale subì vari danni per lo scoppio di una granata che colpì la chiesa. Questi vennero riparati nel primo dopoguerra e, nel 1948, l'edificio venne ingrandito sia nell'abside sia nella sacrestia. Una ristrutturazione è stata realizzata alla fine del XX secolo. Descrizione Esterni La piccola chiesa si trova nella parte meridionale del territorio di Arco, tra l'altura del monte Brione ed il fiume Sarca, a breve distanza dal lago di Garda e mostra orientamento verso ovest. Il nome di Madonna delle Vittorie potrebbe essere legato ad un fatto militare, cioè ad una vittoria della Serenissima che dominò il territorio sino al 1509. La facciata a capanna è semplice a due spioventi con portale architravato. La piccola torre campanaria si trova in posizione avanzata sulla parte sinistra della copertura della chiesa. Una piccola pittura murale ricorda i cinque appartenenti ai Corpi Volontari Lombardi caduti durante la battaglia di Linfano del 18 aprile 1848. Interni La navata interna è unica con volta a crociera. Sia all'interno sia all'esterno sono conservati affreschi attribuiti a Giovanni Antonio Zanoni. Note Bibliografia Aldo Gorfer, Le valli del Trentino: guida geografico-storico-artistico-ambientale: Trentino occidentale, Calliano (Trento), Manfrini, 1975, OCLC 876639446, SBN MOD0163021. Voci correlate Arco (Italia) Collegiata dell'Assunta (Arco, Italia) Chiese della Comunità Alto Garda e Ledro Parrocchie dell'arcidiocesi di Trento Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Maria delle Vittorie Collegamenti esterni Chiesa di Santa Maria delle Vittorie, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Santa Maria di Nazareth

Santa Maria di Nazareth (o església de les Scalzi) és una església del districte de Cannaregio a Venècia, Itàlia. És a prop de l'estació de tren de Santa Lucia i del Ponte degli Scalzi, i de cara al Gran Canal. És una obra barroca de principi del segle xviii composta per una sola nau amb dues capelles laterals. Les decoracions interiors són de marbre i les columnes, d'estil corinti. Va ser consagrada l'any 1705 i restaurada entre els anys 1853 i 1862. La construcció va ser encarregada a l'arquitecte Baldassare Longhena per petició de les carmelites descalces, que havien fet una petició al Senat de Venècia per construir-hi un monestir. D'altra banda, la façana va ser construïda per l'arquitecte Giuseppe Sardi amb la subvenció del noble Gerolamo Cavazza. A la façana també hi ha dues estàtues que s'atribueixen a l'escultor suís-italià Bernardo Falconi. S'hi troba la tomba de l'últim dux venecià, Ludovico Manin. Referències
Iglesia de Santa María de Nazareth (Venecia)

La Iglesia de Santa María de Nazareth o Iglesia de los Descalzos (Chiesa di Santa Maria di Nazareth o Chiesa degli Scalzi en italiano) es una iglesia de la ciudad de Venecia (Véneto, Italia), de principios del siglo XVIII, obra de Baldassare Longhena, situada en el sestiere del Cannaregio, en las proximidades de la estación de Venecia Santa Lucia. Descripción La iglesia debe su nombre a la Orden de los Carmelitas Descalzos radicados en Venecia. El edificio consta de una única nave y cuenta con dos capillas laterales. Fue consagrada en 1705 y posteriormente restaurada entre 1853 y 1862. Es monumento nacional italiano. La fachada es una de las más suntuosas del Barroco veneciano, con numerosas estatuas en hornacinas y abigarrada decoración que recubre los elementos arquitectónicos. Su grandiosidad queda amplificada por su excelente ubicación, mirando hacia el Gran Canal y en una zona de amplios muelles (fondamenta). El Transporte de la Santa Casa de Loreto, un fresco de Giambattista Tiepolo de 1743, fue destruido durante un bombardeo austriaco el 24 de octubre de 1915. Fue en un intento de reparar este daño, que, en el período 1929-1933, el pintor Ettore Tito creó dos obras para la iglesia: un lienzo de 100 metros cuadrados, y un fresco de 400 metros cuadrados. Algunos fragmentos de la obra de Tiepolo y otros restos del techo se conservan hoy en las Galería de la Academia, donde también se conserva uno de los dos bocetos (óleo sobre lienzo) pintados por Tiepolo como modelos preparatorios para el gran fresco perdido. Existe una fotografía del techo de James Anderson, una copia de Mariano Fortuny en el Museo Correr y, desde mayo de 2020, un dibujo de formato 103 x 70 cm realizado por Olivier Maceratesi.​ Obras del interior Giovanni Battista Tiepolo, Cristo nell'orto degli Ulivi (1732) Giovanni Battista Tiepolo, Apoteosi di Santa Teresa (1725) Heinrich Meyring, Santa Teresa in estasi (1697) Galería Referencias Bibliografía Marcello Brusegan, Le chiese di Venezia, Ed. Newton Compton 2008. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de Santa María de Nazareth.