NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa dei Santi Vito e Modesto (San Vito al Torre)

La chiesa dei Santi Vito e Modesto è la parrocchiale di San Vito al Torre, in provincia di Udine ed arcidiocesi di Gorizia; fa parte del decanato di Visco. Storia Si sa che, nel XV secolo, presso l'originaria chiesa di San Vito, sorgeva il cimitero. La costruzione dell'attuale parrocchiale si protrasse per svariati decenni: i lavori iniziarono prima del 1742 e, a causa della scarsità di denaro (parte dei soldi originariamente destinati a questa chiesa furono impiegati per terminare la coeva parrocchiale di Mariano), poterono essere conclusi solamente nel 1778. La nuova chiesa fu consacrata il 29 maggio 1837 dall'arcivescovo di Gorizia e Gradisca Francesco Saverio Luschin. Nel 1886 venne rifatto il pavimento. Interno Opere di pregio custodite all'interno della chiesa sono l'altare maggiore, realizzato nel XVIII secolo in marmo bianco, sul cui paliotto c'è un bassorilievo dell'Ultima Cena, gli affreschi della navata, raffiguranti i Santi Vito, Modesto, Cecilia, Marco, Giovanni, Matteo e Luca e la Madonna con Bambino, e quelli del presbiterio, i cui soggetti sono l'Eterno Padre e la Crocifissione, tutti opera di inizio novecento del pittore Giulio Justolin, e le pale della Decollazione di San Giovanni Battista, probabilmente dipinta nella seconda metà del Cinquecento da Giacomo Secante, e dell'Incoronazione della Vergine, opera di circa metà Ottocento di Giuseppe Giacomo Battig di Gorizia. Note Voci correlate San Vito al Torre Arcidiocesi di Gorizia Parrocchie dell'arcidiocesi di Gorizia Regione ecclesiastica Triveneto Collegamenti esterni Parrocchia dei SANTI VITO E ANDREA APOSTOLO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 4 aprile 2022.
Chiesa di San Bartolomeo Apostolo (Formigine)

La chiesa di San Bartolomeo Apostolo è la parrocchiale di Formigine, in provincia di Modena ed arcidiocesi di Modena-Nonantola; fa parte del vicariato della Pedemontana Ovest. Storia Si sa che a Formigine esisteva una chiesa dedicata a San Bartolomeo già nel Trecento. Nel XVI secolo la parrocchialità fu trasferita presso la quattrocentesca chiesa di San Rocco, che venne contestualmente ridedicata a San Bartolomeo. Questo edificio fu ristrutturato ed ampliato nel 1688. La chiesa venne riedificata nel 1727 e benedetta nel 1735. Nel 1740 fu eretto il campanile, il quale subì importanti lavori di restauro nel 1810 ed abbellito nel 1842. La facciata rimase incompiuta sino al 1911, anno in cui fu completata su progetto di Carlo Castiglione. Nel 1945, i bombardamenti aerei americani danneggiarono gravemente la chiesa, e, pertanto, si rese necessario un importante lavoro di ristrutturazione. Interno Opere di pregio custodite all'interno della chiesa sono una pala raffigurante i Santi Mauro e Antonio Abate, l'ovale del paliotto con un dipinto di Sant'Antonio Abate, opera di Giovan Maria Cioni, un'altra pala del 1737, il cui soggetto è San Francesco riceve le stimmate, e il crocifisso dell'altar maggiore. Note Voci correlate Formigine Arcidiocesi di Modena-Nonantola Parrocchie dell'arcidiocesi di Modena-Nonantola Regione ecclesiastica Emilia-Romagna Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Bartolomeo Apostolo Collegamenti esterni Parrocchia di S. BARTOLOMEO APOSTOLO, su parrocchiemap.it.
Chiesa dei Santi Pietro e Paolo (Varedo)

La chiesa dei Santi Pietro e Paolo è la parrocchiale di Varedo, in provincia di Monza e della Brianza ed arcidiocesi di Milano; fa parte del decanato di Paderno Dugnano. Storia Si sa che nel XIII secolo la chiesa di Varedo era filiale della pieve di Desio. Nel XVI secolo, Varedo era già parrocchia autonoma inserita nel vicariato foraneo di Desio. Da un documento del 1779 si apprende che i fedeli erano 836. L'attuale parrocchiale venne edificata all'inizio del XX secolo e consacrata il 10 ottobre 1915. Il 2 maggio 1974 la parrocchia di Varedo passò dal decanato di Desio a quello di Paderno Dugnano. Infine, all'inizio degli anni 2000, il presbiterio subì alcune modifiche. Interno Opere di pregio custodite all'interno della chiesa sono una statua lignea raffigurante la Madonna del Rosario col Bambino, risalente al XVIII secolo, la reliquia della costola di Sant'Aquilino, conservata a Varedo già nel Seicento, un lampadario, che presenta sei bracci, e due candelieri, realizzati per commemorare l'architetto milanese Fausto Bagatti Valsecchi (1843-1914). Prossima a una delle entrate laterali dell’edificio si trova la vecchia campana di Varedo; fusa dalla Fonderia “Bonavilla” nell’anno 1748, questa campana intona un Mi ed è tuttora munita dell’antico sostegno in legno. Sulla sommità del campanile della Chiesa, invece, all’interno della cella campanaria, è presente un complesso campanario di 8 campane in tonalità di Si bemolle maggiore, fuso dalla Fonderia di Seregno “Carlo Ottolina e Figli” nell’anno 1947. La Campana maggiore, posta nella finestra sud, possiede un peso stimato di circa 2400 chilogrammi. Note Voci correlate Varedo Arcidiocesi di Milano Parrocchie dell'arcidiocesi di Milano Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa dei Santi Pietro e Paolo Collegamenti esterni (EN) Chiesa dei Santi Pietro e Paolo, in GCatholic.org. Chiesa dei Santi Pietro e Paolo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa dei Santi Pietro e Paolo, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia.
Chiesa di Santa Maria Assunta (Torviscosa)

La chiesa di Santa Maria Assunta è la parrocchiale di Torviscosa, in provincia ed arcidiocesi di Udine; fa parte della forania della Bassa Friulana. Storia La chiesa di Torviscosa venne costruita nel 1727 e consacrata nel 1759 dall'arcivescovo di Gorizia Carlo Michele d'Attems. All'inizio la chiesa era filiale della pieve di Porpetto, ma, successivamente, fu eretta a parrocchiale per interessamento dei marchesi Savorgnan. L'edificio fu poi ristrutturato nella prima metà del Novecento. Nel luglio 2018, in seguito alla soppressione della forania di Porpetto, la parrocchia di Torviscosa fu aggregata alla neo-costituita forania della Bassa Friulana. Descrizione ed interno La facciata della chiesa è tripartita da lesene, presenta al centro il portale barocco ed una nicchia che ospita una statua della Madonna ed il suo timpano ha un piccolo rosone. Il campanile, contiguo alla parrocchiale, ha su tutti quattro i lati monofore a tutto sesto. All'interno, ad un'unica navata, è posta una scultura lignea cinquecentesca di scuola tolmezzina raffigurante la Madonna con Bambino. Nel coro sono presenti 4 vetrate, con le raffigurazioni di Santa Teresa, San Pietro, San Paolo e San Francesco. Pregiate sono pure le 8 vetrate policrome della navata, eseguite negli anni 1938-40. Parrocchia La parrocchia di Torviscosa comprende altre due chiese: quella della Beata Vergine di Fatima a Villaggio Roma, risalente al Novecento, e quella della Madonna della Salute in località Fornelli di Sotto. Note Voci correlate Torviscosa Arcidiocesi di Udine Regione ecclesiastica Triveneto Parrocchie dell'arcidiocesi di Udine Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Santa Maria Assunta Collegamenti esterni Chiesa di Santa Maria Assunta, su orarimesse.pmap.it.
Аква Клавдия

41.846, 12.561 Аква Клавдия (на латински: Aqua Claudia) e акведукт в Древен Рим. Започва от долината на река Анио при Марано Екво в Лацио. Дълъг е 69 км и висок 67 м в Рим. Аква Клавдия преминава в повечето случаи под земята. След филтруването до 7-ия милиарен камък на Виа Латина, преминава последните 13 км по надземна конструкция до града. Носи по 191 190 м3 вода на ден. Строежът му започва от 38 г., както и на Анио Новус, по времето на император Калигула и завършва по времето на император Клавдий през 52 г. На 1 август двата водни канала са едновременно открити. Строежът им е струвал 350 000 000 сестерции. След десет години е спрян за период от девет години и през 71 г. отново пуснат от император Веспасиан, след десет години император Тит го поправя отново. Император Нерон построява Arcus Neroniani (също Arcus Caelimontani), разклонение от Аква Клавдия, и снабдява с вода всичките 14 района на града. Нерон ползва тази вода за къщата си Domus Aurea и градините си. Източници Светоний, Caligula 21. Тацит, Annalen 11, 13. CIL 6, 1259. Външни препратки Скица на Рим с Aqua Claudia (червено) Литература Samuel Ball Platner, Thomas Ashby, A Topographical Dictionary of Ancient Rome. Oxford University Press, London 1929, S. 22 – 23 (Online); 40 – 41 (Online). Filippo Coarelli, Rom. Ein archäologischer Führer. Zabern, Mainz 2000, S. 30, 39 – 40, 204, ISBN 3-8053-2685-8. Lawrence Richardson Jr., A New Topographical Dictionary of Ancient Rome. Johns Hopkins University Press, Baltimore 1992, S. 16 – 17 (Aqua Claudia).
Aqua Claudia

De Aqua Claudia (Latijn, letterlijk vertaald Het water van Claudius) was een van de aquaducten die Rome van water voorzagen. Geschiedenis Net als in het geval van de Aqua Anio Novus werd met de bouw begonnen onder keizer Caligula in 38 n.Chr. Het aquaduct werd voltooid onder keizer Claudius in 52 n.Chr. Beide aquaducten werden op 1 augustus 52 ingewijd. De bouwkosten bedroegen 350.000.000 sestertiën. Na tien jaar in gebruik te zijn geweest, werd de waterleiding in 62 voor negen jaar onderbroken omdat er geen water meer door liep. In 71 liet keizer Vespasianus het aquaduct herstellen. Tien jaar later, in 81, repareerde keizer Titus het aquaduct nogmaals. In 271 werd een deel van de Aqua Claudia opgenomen in de Aureliaanse Muur. De arcaden van dit deel werden dichtgemaakt, maar het aquaduct bleef wel in bedrijf. De waterleiding liep over de Porta Maggiore in de stadsmuur aldaar, waar de resten van de waterleiding nog goed zichtbaar zijn. Iets verder Rome in kruiste de Aqua Claudia de Aqua Marcia en de Aqua Tepula. Bouw De lengte van de Aqua Claudia was ca. 69 km. Hij liep grotendeels ondergronds. Alleen het laatste gedeelte, ca. 15 km, was op pijlers gebouwd. Vlak bij Rome kwamen de Aqua Claudia en de Anio Novus samen en maakten ze gebruik van dezelfde pijlers. De Aqua Claudia liep onder, de Anio Novus boven. Gemiddeld liep er 191.190 kubieke meter water per dag door het Aqua Claudia-aquaduct. Na het bouwen van de Arcus Neroniani, een van de aftakkingen van de Aqua Claudia, door keizer Nero, kon het aquaduct alle 14 districten van Rome van water voorzien. Nero maakte dankbaar gebruik van de Aqua Claudia omdat de Domus Aurea, zijn paleis, er dicht in de buurt lag. De bogen van deze aftakking hadden een spanwijdte van 7,75 meter, de pijlers hadden een hoogte van 2,30 meter en een breedte van 2,10 meter. Het hoogste punt van de constructie was 16 meter en bestond voornamelijk uit bakstenen. De bronnen van de Aqua Claudia, de Caeruleus en Curtius, lagen ongeveer 450 meter links van de achtendertigste mijlpaal aan de Via Sublacensis. Externe link Vici.org[dode link] Interactieve kaart met het volledige tracé van de Aqua Claudia Plattegrond met locatie Aqua Claudia in Rome Referenties S. Platner, A Topographical Dictionary of Ancient Rome, Londen 1929, art. Aqua Claudia Roman Aqueducts, art. 'Aqua Claudia'
Akwedukt Klaudiusza

Akwedukt Klaudiusza (łac. Aqua Claudia) – akwedukt wybudowany w czasach cesarza Klaudiusza (ukończony w 52 r. n.e.), biegnący przy Via Praenestina. Jego fragmenty zachowały się do naszych czasów i są dobrym przykładem techniki stosowanej w czasach wczesnego Cesarstwa przy różnego rodzaju konstrukcjach. Chodzi tutaj przede wszystkim o wątek muru, do którego wykorzystywano jedynie z grubsza ociosane bloki kamienne o regularnych kształtach. Ważną część akweduktu stanowi tzw. Porta Maggiore. Historia Budowę akweduktu Klaudiusza rozpoczęto, podobnie jak budowę Anio Novus, za panowania cesarza Kaliguli w 38 r. n.e., ukończono zaś w czasie panowania Klaudiusza w 52 r. Obie instalacje oddano do użytku 1 sierpnia, a koszt ich wzniesienia wyniósł 350 000 000 sestercji. Po dokładnie dziesięciu latach użytkowania nastąpiła dziewięcioletnia przerwa w korzystaniu z akweduktu, aż do chwili, gdy cesarz Wespazjan rozkazał go odbudować w 71 r., a cesarz Tytus odrestaurować po kolejnych dziesięciu latach. Fragment wodociągu znajdujący się na południowy wschód od Porta Maggiore został włączony w mur Aureliana poprzez zamurowanie arkad. Doprowadzanie wody Główne źródła zaopatrujące akwedukt Klaudiusza znajdują się około 445 metrów na lewo od 38 kamienia milowego drogi Via Sublacensis. Długość kanału, przebiegającego najczęściej pod ziemią, wynosiła około 69 kilometrów. W zależności od pory roku transportował on do 185 000 m³ wody dziennie, co stanowiło 20% zapotrzebowania ówczesnego Rzymu. Po przejściu przez system filtrów nieopodal siódmego kamienia milowego na Via Latina, instalacja ta ostatnie 13 kilometrów przed bramami miejskimi biegła ponad poziomem gruntu. Część Annio Novus zbudowano na akwedukcie Klaudiusza, przez co obie konstrukcje tworzyły gigantyczny łuk zwany Porta Maggiore. Wodociąg Nerona (Arcus Neroniani) Po wybudowaniu z rozkazu Nerona Arcus Neroniani, odgałęzienia akweduktu Klaudiusza, wszystkie spośród 14 dzielnic Rzymu mogły być zaopatrywane w wodę. Z początku prowadziło ono dwukilometrowym odcinkiem do świątyni ubóstwionego (divus) Klaudiusza na wzgórzu Celius. Neron używał wodociągu do zaopatrywania w wodę swojego ogromnego pałacu - „Złotego Domu” (Domus Aurea). Tym, który przedłużył arkady aż na Palatyn był Domicjan. Arkady budowli wznosiły się na 7,75 m, filary miały 2,30 m wysokości oraz 2,10 m szerokości. W najwyższym miejscu ta ceglana (!) budowla osiągała 16 metrów. Przypisy
Água Cláudia

Água Cláudia (em latim: Aqua Claudia) era um aqueduto romano que começou a ser construído no reinado do imperador Calígula (r. 37–41) e terminou no governo de Cláudio (r. 41–54), seu sucessor. A construção foi do ano 38 a 52. Suas fontes principais, chamadas Ceruleus e Curtius, ficavam a 300 passos para a esquerda do trigésimo-oitavo miliário da Via Sublacensis. Subiaco, que estava a 70 km de Roma, também era fonte para a Água Cláudia. Ele estendia por 69 km (incluindo os canais subterrâneos) e seu volume na primavera chegava a 191 190 metros3 em 24 horas. Estrutura Um ramo secundário, construído pela obra de Nero, os Arcos Neronianos ou Arcos de Nero (em latim: Arcus Neroniani), levava a água da Água Cláudia para o monte Célio (motivo pelo qual é conhecido também como Aqueduto Celimontano), na região ocupada pela sua monumental Casa Dourada; este ramo foi depois prolongado por Domiciano para servir aos palácios imperiais no Palatino, cruzando o vale entre este e o Célio com altíssimas arcadas. Depois que Nero completou esta extensão, a Água Cláudia passou a suprir água para todas as 14 regiões de Roma. Logo depois de seu tanque de filtragem, perto do sétimo miliário da Via Latina, seu canal finalmente passa ser conduzido sobre arcos, que aumentam de altura conforme a superfície declina em direção à cidade. A Água Cláudia é um dos dois aquedutos de Roma que fluíam pela Porta Maior (o outro era o Ânio Novo). Frontino o descreveu em detalhes em sua obra do final do século I, "De Aquaeductu". A igreja San Tommaso in Formis foi depois construída bem ao lado dele. A Água Cláudia manteve sua estrutura e aparência por tanto tempo por causa da composição de seu concreto. Os romanos antigos misturavam cinza vulcânica na mistura do concreto, o que o tornava mais forte e durável. Como em todos os aquedutos, a água se movia apenas pela força da gravidade, escorrendo pelo declive do canal, que caía 1 centímetro à cada 100. O canal corria subterrâneo por quase 60 quilômetros e por cima de arcos por apenas 9,5 km, cada um deles com mais de 30 metros de altura. Galeria Referências Ligações externas
Аква-Клавдия

А́ква-Кла́вдия (лат. Aqua Claudia) — древнеримский акведук I века н. э. Длина — 69 км, средний расход воды — 2,3 м³/с. Строительство акведука было начато при императоре Калигуле в 38 году, а завершено при императоре Клавдии в 52 году. 10 лет спустя его перестали использовать, через 9 лет при императоре Веспасиане в 71 году работа заброшенного акведука была восстановлена, ещё через 10 лет по приказу императора Тита его также отреставрировали. Монументальная арка, являвшаяся частью Аква-Клавдии и акведука Анио Новус, стала воротами Аврелиановой стены — Порта-Маджоре. Канал водопровода проходил по большей части под землёй, последние 13 километров в направлении города — надземные конструкции. В черте города имел построенное Нероном 2-километровое ответвление Arcus Neroniani до храма Клавдия на Целии. Основная линия акведука заканчивалась за Палантиановыми садами (в районе современного вокзала Термини). Примечания Ссылки Aqua Claudia (англ.). www.romanaqueducts.info. Дата обращения: 27 ноября 2021. Архивировано 15 мая 2021 года.
Aqua Claudia

Aqua Claudia var en 69 km lång akvedukt i det antika Rom. Den påbörjades troligtvis av kejsar Caligula och fullbordades av kejsar Claudius år 52. Den reparerades av Vespasianus år 71 och av kejsar Titus tio år senare. En bit från staden fick akvedukten en våning till, där akvedukten Anio Novus låg ovanpå Aqua Claudia. Båda dessa akvedukter flöt ovanpå Porta Maggiore, en stadsport i östra Rom. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Aqua_Claudia, tidigare version. Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Anio_Novus, tidigare version. Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 701–702. ISBN 88-365-2541-5 Externa länkar Skiss över akvedukter i Rom
Аква-Клавдія

Аква Клавдія — давньоримський акведук I століття н. е., який був прокладений до Риму. Історія Разом з Аніо Ветус, Аніо Новус та Аква Марція, він вважається одним з «чотирьох великих акведуків Рима.» Опис Будівництво акведука було розпочато за імператора Калігули у 38 році, а завершено за правління Клавдія у 52 році. Вартість будівництва становила 350.000.000 сестерціїв. 10 років по тому його перестали використовувати, і лише за 9 років під час правління Веспасіана у 71-му роботу занедбаного акведука відновили, ще через 10 років за наказом імператора Тита його також відреставрували. З 271 року монументальна арка, що була частиною Аква Клавдія та акведука Аніо Новус, стала воротами Авреліанової стіни — Порта Маджоре. Його основні джерела, Керулеус (Caeruleus) та Курцій (Curtius), були розташовані у 300 кроках ліворуч від 38-го міліарія на Via Sublacensis. Довжина акведука становить 69 км. Він прокладений в основному під землею. Залежно від пори року його продуктивність становила до 192000 м3 в день. Після фільтрування води неподалік від 7-го міліарія на Латинській дорозі останні 13 км акведука проходили над землею. Нерон продовжив акведук Аркою Нерона до пагорба Целій, а Доміціан — далі, до пагорба Палатин; тоді Аква Клавдія могла постачати всі 14 округів Рима водою. Галерея Примітки Посилання Аква Клавдія на LacusCurtius [Архівовано 24 вересня 2019 у Wayback Machine.](англ.)
Aquafan

Aquafan ist ein Wasserpark in Riccione, Italien. Mit einem Areal von 100.000 m² ist er der größte Wasserpark Europas. Der Park hat mehr als 3 km Gesamtlänge an Wasserrutschen. Er wurde 1987 eingeweiht. Bekannte Attraktionen von Aquafan sind u. a. Speedriul oder Extreme River. Weblinks Öffentliche Website (italienisch)
Аквафан

Аквафан (итал. Aquafan) — первый аквапарк Италии. Расположен недалеко от города Риччионе. Строительство было завершено в 1987 году. В парке имеется более 20 различных атрационов, а также детская площадка. Основой парка является главный бассейн с глубиной до 2,20 метров. Раз в 40 минут, в бассейн пускаются волны высотой 20-30 см. В 2004 году в парке был открыт кинотеатр I-MAX, и парк Oltremare. Аттракционы Детские: Пляж Cartoon Network Пляж в Антарктике Пляж «Слонёнок» Взрослые: Большой бассейн Камикадзе Твист Быстрая река Медленная река Водные горки Галерея Как добраться Из Риччионе автобус: 42, 45 до конечной остановки «Aquafan». Ссылки Сайт аквапарка Архивная копия от 8 ноября 2008 на Wayback Machine
Aquarium Genua

Das Aquarium Genua (Italienisch: Acquario di Genova) ist das zweitgrößte Aquarium Europas, hinter dem L’Oceanogràfic in Valencia, Spanien. Es befindet sich auf dem Gelände des Porto Antico der italienischen Hafenstadt Genua. Das Aquarium wurde 1992 anlässlich der Feierlichkeiten zur 500-jährigen Entdeckung Amerikas eröffnet und in Folge mehrfach erweitert. Planung und architektonische Ausführung lagen bei den Architekten Renzo Piano und Peter Chermayeff. Zum Zeitpunkt seiner Eröffnung war es das zweitgrößte Aquarium der Welt. Es zeigt 70 Lebensräume und zirka 12.000 Exemplare von 600 Arten der Weltmeere. Das Aquarium kann mittels des nahegelegenen Bahnhofs Piazza Principe, der Haltestelle San Giorgio der U-Bahn oder der Autobahnabfahrt Genova Ovest der A7 erreicht werden. Das Aquarium Der ungefähr zwei Stunden und 30 Minuten einnehmende Rundgang durch das Aquarium führt an 39 Bassins entlang, die den Lebensraum der zahlreichen Fische und Reptilien naturgetreu nachbilden. Die sichtbare Oberfläche der Hallen beträgt dabei 9700 Quadratmeter. Davon sind drei große Meerwasserbecken mit Delfinen, Haien, Robben und Wasserschildkröten neben einer Vielzahl kleinerer Fische. Eine Erweiterung des Aquariums besteht aus einem Anschluss eines Schiffsrumpfes (mit dem Namen Nave Italia) an das Hauptgebäude. In diesem befinden sich einige offene Becken mit einem nachempfundenen tropischen Regenwald und Süßwasserbiotopen. In diesem Abschnitt des Aquariums besteht ebenfalls die Möglichkeit, einige der Fische anzufassen. Die Tiere In Folge sind die jeweilig ausgestellten Tiere nach Becken aufgelistet. Weblinks Homepage (deutsch, französisch, italienisch, englisch) Einzelnachweise
Acquario di Genova

Az Acquario di Genova Olaszország legnagyobb akváriuma. Az olaszországi Genova régi kikötőjében található, 3100 m² akvárium az Európai Állatkertek és Akváriumok Szövetségének (EAZA) tagszervezete, és évente több mint 1,2 millió látogatót fogad. Története Az akvárium eredetileg a Genovai Expo '92 (Genova '92 Colombo '92 Nemzetközi Kiállítás) alkalmából épült, amely a genovai tengerész, Kolumbusz Kristóf az újvilág felfedezésének 500. évfordulóját ünnepelte. Az épületet, amely egyesek szerint úgy néz ki, mint egy tengerre készülő hajó, a genovai építész, Renzo Piano tervezte a Renzo Piano Building Workshop-tól. Az 1992-es megnyitóra a belső kialakítást és a kezdeti kiállítási tárgyakat Peter Chermayeff tervezte a Cambridge Seven Associates tervezőcsapatának vezetésével. 1998-ban az akváriumot egy 100 méteres hajóval bővítették, amelyet egy sétány köt össze az eredeti épülettel. Kiállítások Az eredeti kiállítási koncepció szerint a Ligur-tenger, az Atlanti-óceán északi része és a Karib-tenger zátonyai voltak bemutatva "két szemszögből, az egyik az 1492-es Újvilág és az Óvilág találkozása, a másik az 1992-es ökológiai tudatosság és a jelen szemszögéből". Az akvárium 70 akváriumot foglal magában, amelyek összesen 6 000 000 liternyi vizet és közel 10 000 m² kiállítóteret tartalmaznak. A medencékben 400 különböző faj 12 000 állatát láthatjuk, köztük halakat, tengeri emlősöket, madarakat, hüllőket, kétéltűeket és gerincteleneket. Ezek között vannak delfinek, tengeri tehenek, cápák, fókák, ráják, boák, medúzák és pingvinek. Természetvédelem A genovai Akvárium koordinálja az AquaRing uniós projektet, és az online erőforrásközpontján keresztül tudományos szakértelmet és tartalmat biztosít az AquaRing számára, beleértve dokumentumokat, képeket, tudományos tartalmakat és interaktív online kurzusokat. Fajok Képgaléria További információk Hivatalos oldal (olasz) Jegyzetek