NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Porta Savoia

La Porta Savoia era una delle porte principali della città di Susa e costituisce un pregevole esempio di architettura militare romana in Valle di Susa. Collocata lungo le Mura romane di Susa, oggi si trova a fianco della Cattedrale di San Giusto e prospiciente l'omonima Piazza Savoia. Costituisce, insieme all'Arco di Augusto, uno dei monumento simbolo della città. Struttura architettonica La porta è costituita da due torri cilindriche fra le quali si trova un interturrio collocato al di sopra della porta carraia. Ciascuna delle due torri è costituita da una parte inferiore alta attualmente circa sei metri fuori terra e da una parte superiore nella quale si aprono monofore costruite in ordine sfalsato per tre piani a ovest e quattro piani (a est probabilmente cinque in origine) . I vari livelli in origine dovevano essere scanditi da solai in legno, oggi scomparsi. La parte centrale o interturrio presenta quattro ordini di monofore sfalsati che dovevano corrispondere ad altrettanti balconi lignei di collegamento . La porta carraia è stata ampliata e rialzata nel 1750. Origine del nome La Porta, anche chiamata “del Paradiso” a causa della vicina collocazione del cimitero della Cattedrale di San Giusto, deve il suo toponimo principale alla regione transalpina verso cui dà accesso tramite il Colle del Moncenisio, la Savoia appunto. Questa sua funzione ne faceva la porta più importante di Susa in epoca medievale, dando accesso alla Via Francigena e quindi a tutta l'Europa del Nord, tramite Francia e Germania. Note Bibliografia Liliana Mercando (a cura di), La Porta del Paradiso: un restauro a Susa, Stamperia artistica nazionale, Trofarello 1993, pagg. 380, con molteplici contributi specifici sulla Porta e sull'archeologia di Susa. Disponibile on line sul sito della Soprintendenza per i Beni Archeologici del Piemonte e del Museo Antichità Egizie [1] Archiviato il 13 giugno 2021 in Internet Archive. Luca Patria, Dai moenia vetera ai novi forti: la difesa di Susa fra tardo medioevo ed età moderna, in Liliana Mercando (a cura di) La Porta del Paradiso: un restauro a Susa, Stamperia artistica nazionale, Trofarello 1993 [2] Progetto Tesori d'Arte e Cultura alpina, Itinerari di Cultura e Natura alpina Valle di Susa, Borgone Susa 2010 Micaela Viglino Davico, Andrea Bruno jr, Enrico Lusso, Gian Giorgio Massara, Francesco Novelli, Atlante Castellano. Strutture fortificate della Provincia di Torino, Istituto Italiano dei Castelli Sezione Piemonte Valle d'Aosta, Ed. Celid, Torino 2007 Voci correlate Porte romane di Susa Mura romane di Susa Castello della Contessa Adelaide Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Porta Savoia Collegamenti esterni Scheda su www.cittadisusa.it, su cittadisusa.it.
Chiesa di San Girolamo Emiliani (Roma)

La chiesa di San Girolamo Emiliani è un luogo di culto cattolico a Roma, nella zona Casal Morena, in via Bellico Calpurnio. Storia La chiesa è sede dell'omonima parrocchia, Parrocchia San Girolamo Emiliani, eretta il 21 ottobre 1975 con il decreto del cardinale vicario Ugo Poletti Pastoris Aeterni, ed è affidata, sin dalla sua fondazione, alla cura pastorale della Provincia italiana dei chierici regolari di Somasca, detti Padri Somaschi. Essa venne costruita tra la fine degli anni 80 e i primi anni 90 e fu consacrata dal cardinale vicario Camillo Ruini il 14 ottobre 1995. Ricevette la visita pastorale di papa Giovanni Paolo II il 1º dicembre 1996. Descrizione La pianta della chiesa è ottagonale e nelle vetrate del portale d'ingresso sono rappresentati la Trinità, l'Annunciazione, san Pietro e san Paolo. Vi sono due cappelle laterali: quella del fonte battesimale e quella con il gruppo ligneo raffigurante san Girolamo Emiliani con la Madonna e alcuni orfanelli. Il tabernacolo si trova nella cappella del Santissimo, adiacente alla chiesa. Bibliografia C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000 Collegamenti esterni Parrocchia San Girolamo Emiliani, su Diocesi di Roma. URL consultato il 9 maggio 2021 (archiviato dall'url originale il 27 marzo 2016). Omelia della visita pontificia del 1996 dal sito della Santa Sede.
Teatro di Solunto

Il teatro di Solunto è un antico edificio teatrale sito in provincia di Palermo, nell'antica città di Solunto, e risalente alla colonizzazione greca dell'Italia insulare. Storia Venne con molta probabilità fondato attorno al IV secolo a.C.. Il teatro tornò alla luce inaspettatamente nel 1953, il 19 maggio: prima degli scavi archeologici, essendo stato interamente ricoperto dalla terra, appariva come un pendio che ben si confondeva nell'andamento collinare del paesaggio circostante. A maggior ragione, i primi scavi portarono alla luce resti di decorazioni a mosaico, il che fece pensare alla presenza di una casa più che di un edificio pubblico. Gli scavi furono interrotti per un lungo periodo a causa di mancanza di fondi: ripresero solo nel 1958. Durante questa seconda campagna, vennero disotterrati il teatro maggiore e un edificio minore, forse usato come odeon o come bouleuterion. Gli scavi sono stati promossi anche da Vincenzo Tusa. Architettura Il teatro è collocato nei pressi di una grande piazza, alla quale era collegato da una scalinata; presenta all'incirca 2500 posti a sedere. La cavea (di raggio complessivo 23,30 metri) è orientata a nord-est e la sua disposizione offre agli spettatori la visuale del mare: fu edificata su un pendio calcareo spianato artificialmente per la posa dei sedili. Si sviluppa su 23 gradinate (ciascuna delle quali alta 38 centimetri e ospitante nella parte anteriore un sedile, in quella posteriore lo spazio poggiapiedi) e 5 settori, divisi da 4 scalette, il cui gradino era alto la metà di un livello della gradinata. La cavea presenta due fasi di costruzione: la seconda, più alta di 25 centimetri, si sviluppa secondo la tradizionale forma circolare, mentre la prima appariva più ridotta e quasi semicircolare. Gli edifici costitutivi del teatro si trovano attualmente in cattive condizioni: probabilmente, esso venne abbandonato ancora durante l'epoca greca e smantellato di conseguenza per realizzare edifici civili. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Teatro di Solunto Collegamenti esterni (DE) Teatro di Solunto, su theatrum.de.
Torre della Quarta Regia

La torre della Quarta Regia (nota anche come turri de Sa Scafa) è una piccola torre costiera situata a Cagliari in località Sa Scafa. La torre sorge in una posizione dalla quale è possibile vedere quasi tutte le torri costiere del golfo di Cagliari. Storia La torre sorge su un insediamento di epoca aragonese quando ai pescatori dello stagno di Santa Gilla veniva richiesto di versare la quarta parte del loro pescato alle casse regie. Venne ampliata nel corso dei secoli per poi essere abbandonata a partire dal XVIII secolo. Nel 1898 fu danneggiata da una mareggiata che ne compromise la struttura. Attualmente è in cattivo stato di conservazione. Descrizione L'edificio è costituito da due ambienti distinti: la torre propriamente detta, alta circa 8-9 metri e di diametro di circa 4,50 metri, e un altro corpo di fabbrica, monopiano a pianta rettangolare di circa 50 metri quadrati, costruito in un secondo momento e posto dove sorgeva l'entrata originaria alla torre. Bibliografia Francesco Alziator, I Giorni della laguna, Cagliari, 1977 Voci correlate Torri costiere della Sardegna Cagliari Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre della Quarta Regia Collegamenti esterni SardegnaCoste - Torre della IV Regia, su sardegnaambiente.it. Torre di Quarta Regia, su Monumenti aperti. URL consultato il 1º settembre 2023.
Колос на Нерон

41.891111, 12.491389 Колосът на Нерон е огромна бронзова статуя на император Нерон, която той поставя в своя Златен дом – неговата дворцова резиденция на хълма Палатин. Според Плиний Стари тя е била направена от мрамор. Статуята е проектирана от гръцкия архитект Зенодор и е достигала 100 – 120 римски фута (37 м) на височина. След края на управлението на Нерон новият император Веспасиан, заради неприязънта си към него, я преименува в статуя на бога слънце Хелиос (на латински: Colossus Solis). Император Адриан премества статуята до Колизеума, като я полага върху каменна основа. Комод реконструира статуята в своя собствена, но след смъртта му тя е възстановена. За последно е спомената през 4 век. Много експерти се убедени, че названието Колизей идва именно от тази статуя. Източници
Colós de Neró

El Colós de Neró era un monument de l'antiga Roma que, originàriament, representava la figura de l'emperador Neró. El Colós era una obra de bronze de l'escultor Zenòdor i feia 110 peus d'alt (32,52 m), segons Plini el Vell, 120 segons Suetoni o 102 segons el Cronògraf de l'any 354 (30,16 m). Al començament el colós es trobava al vestíbul de la Domus Aurea, in summa sacra via (és a dir, 'dalt de tot de la Via Sacra'). Per la proximitat al Colós, l'amfiteatre Flavi fou anomenat «el Colosseu». L'incendi de la Domus Aurea va afectar el monument, que fou fet restaurar per Vespasià, que el va convertir en una representació del déu Sol. Hadrià va haver de fer servir 24 elefants per desplaçar-lo, per tal de fer lloc per al nou temple de Venus i Roma. Actualment encara és visible el basament de tova volcànica sobre el qual es dreçava l'estàtua. Cada 6 de juny es feia la coronació del Colós, en què se li afegien garlandes de flors. Notes i referències Vegeu també Llista de les estàtues més altes del món
Koloss des Nero

Der Koloss des Nero (lateinisch Colossus Neronis) war eine große Bronzestatue des römischen Kaisers Nero, die er in der Eingangshalle seines Palastes, der Domus Aurea in Rom aufstellen ließ. Sie soll 119 oder 120 Fuß hoch gewesen sein (etwa 35 m) und geschaffen von dem Bildhauer und Bronzegießer Zenodoros. Vorbild war der etwa gleich große, in hellenistischer Zeit um 290 v. Chr. fertiggestellte und zu den Sieben Weltwundern zählende Koloss von Rhodos mit einer Höhe zwischen 32 und 36 Meter. Umgestaltungen Nach dem Tod Neros im Jahr 68 wurde die Statue, da sich seine Nachfolger von ihm zu distanzieren versuchten, als Sonnengott Sol umgestaltet und unter Hadrian versetzt, wozu der Architekt oder Ingenieur Decrianus angeblich 24 Elefanten benötigte. Sie stand fortan auf dem Platz vor dem großen Amphitheater, das die flavischen Kaiser an Stelle eines Teils der Domus Aurea errichten ließen. Vermutlich leitet sich von diesem Koloss die spätere Bezeichnung Kolosseum für das Flavische Amphitheater ab. Commodus ließ den Koloss in eine Statue des Hercules mit seinen Gesichtszügen umgestalten. Sie wurde nach seinem Tod wieder als Sonnengott gestaltet. Verfall Der Zeitpunkt der Zerstörung der Statue ist unbekannt. Der gewaltige Sockel der Statue, ein Quadrat von acht Meter Seitenlänge, war noch Mitte der 1930er Jahre zu sehen. Benito Mussolini ließ ihn 1936 abtragen, da er der Anlage der Via dei Fori Imperiali durch den Konstantinsbogen im Weg war. Der Ort, an dem die Basis stand, ist im Pflaster neben dem Kolosseum durch eine quadratische Rasenfläche markiert. Literatur Samuel Ball Platner, Thomas Ashby: Colossus Neronis. In: A Topographical Dictionary of Ancient Rome. Oxford University Press, London 1929, S. 130–131 (Digitalisat). Marianne Bergmann: Der Koloß Neros, die Domus Aurea und der Mentalitätswandel im Rom der frühen Kaiserzeit (= Trierer Winckelmannsprogramme. 13). Zabern, Mainz 1994, ISBN 3-8053-1781-6. Reinhard Förtsch: Colossus Neronis. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 3, Metzler, Stuttgart 1997, ISBN 3-476-01473-8, Sp. 85. Filippo Coarelli: Rom. Ein archäologischer Führer. Zabern, Mainz 2000, ISBN 3-8053-2685-8, S. 193–194. Fred C. Albertson: Zenodorus’s “Colossus of Nero”. In: Memoirs of the American Academy in Rome 46, 2001, S. 95–118. Weblinks Der Koloss des Nero bei Roma Antiqua – Rom im Netz Anmerkungen
Colossus of Nero

The Colossus of Nero (Colossus Neronis) was a 30-metre (98 ft) bronze statue that the Emperor Nero (37–68 AD) created in the vestibule of his Domus Aurea, the imperial villa complex which spanned a large area from the north side of the Palatine Hill, across the Velian ridge to the Esquiline Hill in Rome. It was modified by Nero's successors into a statue of the sun god Sol. The statue was eventually moved to a spot outside the Flavian Amphitheatre, which (according to one of the more popular theories) became known, by its proximity to the Colossus, as the Colosseum. The last mention of the Colossus is in an illuminated manuscript from the late 4th century AD. The statue disappeared sometime afterwards, likely toppled by an earthquake or destroyed during the Sack of Rome. Today, the only remnants of the statue are some concrete blocks that once made up the foundation of its marble pedestal. History The statue was placed just outside the main palace entrance at the terminus of the Via Appia in a large atrium of porticoes that divided the city from the private villa. The Greek architect Zenodorus designed the statue and began construction between AD 64 and 68. According to Pliny the Elder, the statue reached 106.5 Roman Feet (30.3 metres (99 ft)) in height, though other sources claim it was as much as 37 metres (121 ft). Shortly after Nero's death in AD 68, the Emperor Vespasian added a radiate crown and renamed it Colossus Solis, after the Roman sun god Sol. Around 128, Emperor Hadrian ordered the statue moved from the Domus Aurea to just northwest of the Colosseum in order to create space for the Temple of Venus and Roma. It was moved by the architect Decriannus with the use of 24 elephants. Emperor Commodus converted it into a statue of himself as Hercules by replacing the head, but after his death it was restored, and so it remained. The last certain mention from antiquity of the statue is the reference in the Chronography of 354. Today, nothing remains of the Colossus of Nero save for the foundations of the pedestal at its second location near the Colosseum. It was possibly destroyed during the Sack of Rome in 410, or toppled in one of a series of fifth-century earthquakes, and its metal scavenged. The remains of the brick-faced masonry pedestal, once covered with marble, were removed in 1936 on the orders of Benito Mussolini. The foundations were excavated in 1986, and can be viewed by the public. Connection to the Colosseum According to one theory, the name of the Roman amphitheatre, the Colosseum, is derived from this statue. Bede (c. 672–735) wrote a famous epigram celebrating the symbolic significance of the statue: This is often mistranslated to refer to the Colosseum rather than the Colossus (as in, for instance, Byron's poem Childe Harold's Pilgrimage). However, at the time that Bede wrote, the masculine noun coliseus was applied to the statue rather than to what was still known as the Amphitheatre. Gallery See also List of tallest statues References
Colossus van Nero

De Colossus van Nero was een kolossaal standbeeld van keizer Nero in het oude Rome. Bouw Nero was een groot liefhebber van de Griekse kunst en cultuur en liet zijn beeld bouwen naar het voorbeeld van de beroemde Colossus van Rhodos, een van de zeven wereldwonderen van de antieke oudheid. De Griekse kunstenaar Zenodoros mocht het beeld maken, nadat hij zich had bewezen met de bouw van een soortgelijk beeld van Mercurius in Gallië. Het beeld kwam in de vestibule van Nero's Domus Aurea te staan. Dit was gebouwd op de Velia, een uitloper van de Palatijn. Toen Nero in 68 stierf was zijn beeld nog niet voltooid. Zijn opvolger Vespasianus wilde alle herinneringen aan zijn voorganger uitwissen en liet het hoofd van het beeld voorzien van het gezicht van zijn zoon Titus. Om het hoofd werd een grote stralenkrans gemaakt, waardoor het leek op een afbeelding van de zonnegod. In 75 werd het beeld ingewijd. Het was gemaakt van verguld brons en was ruim 35 meter hoog (130 voet volgens Suetonius, Nero 31, en 129 voet volgens Plinius, Nat. Hist. 34,45). Verplaatsing Hadrianus liet zijn zelf ontworpen Tempel van Venus en Roma bouwen op de plaats van de Colossus. Het beeld werd niet afgebroken, maar werd in 126 verplaatst naar het nabijgelegen dal van het Colosseum. Het standbeeld werd rechtopstaand verhuisd. Het was zo zwaar dat er vierentwintig olifanten moesten worden ingezet om het te kunnen verslepen. Verdere geschiedenis Aan het einde van de 2e eeuw was keizer Commodus aan de macht. Deze was minstens zo megalomaan als Nero en hij liet het oude hoofd van de Colossus verwijderen en plaatste er een terug met zijn eigen gezicht. Commodus stond bekend om zijn optredens als gladiator in de arena en daarom liet hij de Colossus voorzien van de inscriptie Overwinnaar van duizend gladiatoren. Nadat Commodus werd vermoord was zijn uiteindelijke opvolger Septimius Severus. Hij was getrouwd met de dochter van een Syrische priester van de zonnegod Elagabal. Severus gaf daarom het beeld zijn stralenkrans terug en wijdde het weer aan de zon. De volgende keizer die het beeld een andere betekenis gaf was Maxentius, toen zijn zoon Valerius Romulus in 309 overleed liet Maxentius hem vergoddelijken en wijdde de Colossus aan hem. Zijn grote rivaal en opvolger Constantijn de Grote zal dit drie jaar later weer snel ongedaan hebben gemaakt. De verdere geschiedenis is niet bekend, maar waarschijnlijk stond het beeld aan het begin van de Middeleeuwen nog overeind toen een bekend gebleven gedichtje over het beeld werd geschreven: Zolang de Colossus staat, zal Rome blijven staan, wanneer de Colossus valt zal Rome ook vallen. Een deel van de marmeren sokkel werd in de 19e eeuw opgegraven en was tot de jaren 1920 nog zichtbaar, maar Benito Mussolini liet de resten verwijderen voor de aanleg van een grote weg. Tegenwoordig zijn alleen nog de fundamenten van de sokkel te zien in een grasveldje naast het Colosseum. Referentie J. Lendering, Stad in marmer. Gids voor het antieke Rome aan de hand van tijdgenoten, Amsterdam, 2002, pp. 226-228, ISBN 902533153X
Kolos Nerona

Kolos Nerona – olbrzymich rozmiarów rzeźba z brązu wzniesiona przez cesarza Nerona, stojąca w starożytności przed rzymskim Koloseum. Posąg, wzniesiony po pożarze miasta w 64 roku, został wykonany przez greckiego rzeźbiarza Zenodorosa. Pierwotnie ustawiony był w westybulu Domus Aurea. Jego wygląd znany jest z wizerunków zachowanych na rzymskich monetach. Mierząca około 35 m wysokości rzeźba przedstawiała nagiego Nerona jako boga słońca, trzymającego w ręku ster wsparty o glob ziemski. Za panowania Wespazjana posąg został przerobiony na pomnik Heliosa, a jego głowę ozdobiono słoneczną koroną z siedmioma promieniami. Z rozkazu Hadriana rzeźbę przesunięto z jej pierwotnej lokalizacji na północno-zachodnią stronę Koloseum, aby zrobić miejsce pod budowę świątyni Wenus i Romy. Przesunięcie posągu, za które odpowiedzialny był architekt Dekrianus, było ogromnym przedsięwzięciem logistycznym: według źródeł kolos był ciągnięty przez 24 słonie. Za panowania Kommodusa rzeźbę przerobiono, po zmianie głowy i dodaniu atrybutów ukazywała ubóstwionego władcę jako Herkulesa. Po śmierci cesarza w 192 roku przywrócono kolosowi poprzedni wygląd. Posąg jest wzmiankowany jeszcze w IV wieku. Przestał istnieć przed 1000 rokiem, ale dokładna data i okoliczności jego zniszczenia nie są znane. Być może został przetopiony. Wzmianka Bedy Czcigodnego (Quandiu stabit coliseus, stabit et Roma; quando cadit coliseus, cadet et Roma; quando cadet Roma, cadet et mundus) wskazuje, że kolos mógł stać jeszcze w VIII wieku. Itinerarium z Einsiedeln z przełomu VIII i IX wieku nie zawiera już jednak żadnych informacji na jego temat. Kolos ustawiony był na wysokiej na 7 metrów prostokątnej podstawie o wymiarach 17,6×14,75 m, wykonanej z betonu okładanego cegłą, pokrytego z zewnątrz marmurem. Podstawa posągu zachowała się i została odkopana w 1828 roku. Zniszczono ją w 1936 roku podczas budowy via dell’Impero. Jej fundamenty odsłonięto ponownie w 1986 roku. Amfiteatr Flawiuszów zapożyczył swoją nazwę – Koloseum – od stojącej obok rzeźby Kolosa Nerona. Przypisy
Colosso de Nero

O Colosso de Nero (em latim: Collossus Neronis) era uma gigantesca estátua de bronze que o imperador romano Nero mandou construir de si mesmo. Foi colocada na entrada da Casa Dourada, um palácio onde Nero esbanjou a riqueza do Império Romano. Apos a morte de Nero, O nome da estrutura foi transferida para Colosso do Sol (em latim: Collossus Solis). Descrição Segundo Plínio, a estátua de bronze dourado construída pelo escultor grego Zenodoro teria 35 metros de altura e estaria em cima de um pedestal de 11 metros, tendo 46 metros de altura no total. A estatua representava o imperador romano Nero, retratado como um deus, fazendo o imperador ser confundido com um ser divino. Na mão direita, uma bola de prata que historiadores supõem ser a lua, e na mão esquerda, uma espada, em sinal de dominação, na cabeça uma coroa. Muitos profissionais acreditam que o nome do Coliseu é derivado desse monumento. Destruição Não se sabe que fim levou a estátua. Muitos dizem que foi destruída no Saque de Roma em 410 pelo rei visigótico Alarico (r. 395–410). Outros afirmam que ela quebrou em mil pedaços durante um terremoto no século V. Apesar do destino incerto da estátua, nos jardins do lado externo do Coliseu, existe uma placa que indica onde encontrava-se a antiga estátua do Colosso. Só se sabe que a estátua estava localizada próxima ao coliseu. Hoje é possível ver onde estava localizada a estátua no Coliseu. Diagrama da Casa Dourada Ver também Colosso de Rodes Lista de estátuas por altura Referências
Колосс Нерона

Колосс Нерона — несохранившаяся огромная бронзовая статуя, которую, согласно античным источникам, император Нерон установил в вестибюле Золотого дома Нерона, его дворцовой резиденции в Риме. Статуя была спроектирована греческим архитектором Зенодором и достигала 100—120 римских футов (31—37 м) в высоту (по разным источникам). Плиний Старший полагает, что статуя была сделана из мрамора. После правления Нерона император Веспасиан переименовал её в статую бога солнца Гелиоса (лат. Colossus Solis) из-за своей неприязни к Нерону. Император Адриан положил каменную основу возле Колизея и переместил на неё статую. Коммод реконструировал статую в свою собственную, но после его смерти она была восстановлена. Пьедестал выстроен был из травертина и обложен был бронзовыми досками. Колосс существовал еще в начале V столетия, после чего, разбитый на куски для получения бронзы, был перелит на другие потребности. Облицованные кирпичом остатки каменного пьедестала убрали в 1936 году. По "городской легенде" название Колизея пошло именно от этой статуи. Примечания