NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Сан-Микеле-ин-Форо

Церковь Сан-Микеле-ин-Форо — римско-католический храм в городе Лукка, Италия. Вторая по значимости церковь «города ста башен», после собора Святого Мартина. Посвящена архангелу Михаилу. Яркий образец пизано-луккского стиля романской архитектуры. Христианская церковь на месте древнеримского форума (ad foro) в центре Лукки впервые упоминается в 795 году. В 1070 году папа римский Александр II принял решение о постройке на этом месте новой церкви — трёхнефной базилики под цилиндрическим сводом с трансептом и полукруглой абсидой. Её возведение продолжалось до XIV века. Весьма интересен парадный главный фасад церкви Сан-Микеле-ин-Форо, принадлежащий XIII веку. Его нижняя половина с гладкими стенами почти без декора относится к романской архитектуре. Первый очень высокий ярус украшен глухими арками на колоннах с капителями в виде листьев, над центральным порталом — резной архитрав и небольшая роза. Верхняя же часть фасада представляет собой четыре яруса готических аркатурных галерей с колоннадой из разноцветного мрамора. Колонны и карнизы, украшенные скульптурами и декорированные мраморными инкрустациями, отличаются впечатляющим разнообразием и исключительно богатой отделкой. Щипец завершён мраморной фигурой архангела Михаила с металлическими крыльями и державой в левой руке, а по его краям расположены статуи ангелов, играющих на рожка́х. Скульптура Богоматери Маттео Чивиталли, установленная в 1480 году на консоли в правой части фасада, посвящена избавлению Лукки от эпидемии чумы. В настоящее время статуя заменена копией, оригинал же находится теперь внутри церкви. Пятиярусная колокольня церкви Сан-Микеле-ин-Форо, пристроенная к южному крылу поперечного нефа, прямоугольная в плане, украшена рядами сдвоенных и строенных арочных окон. Изначально башня была выше, но в середине XIV века по приказу пизанского дожа Джованни дель Аньелло верхний этаж снесли, чтобы звуки луккских колоколов не доносились до самой Пизы. В XVIII веке зубчатое завершение колокольни было заменено неоклассическим полуэтажом. В строгом в целом интерьере церкви привлекает внимание терракотовая статуя Мадонны с младенцем Луки делла Роббиа, покрытая белой глазурью, — это единственная работа мастера в Лукке. На главном алтаре — деревянное распятие XII века; алтарная картина работы Филиппино Липпи представляет образы святого Иеронима, святого Себастьяна, святого Роха и святой Елены. Перед главным алтарём Сан-Микеле-ин-Форо в мраморном ковчеге XVIII века покоятся мощи святого Давино. Родом из Армении, Давино раздал своё имущество бедным и покинул отечество, отправившись в паломничество в Святую землю, Рим и Сантьяго-де-Компостела. По пути он заболел и скончался в Лукке 3 июня 1050 года. Благодаря чудесными исцелениям на его могиле, он был канонизирован в конце XI или в XII веке. Мощи святого Давино считаются одними из старейших, сохранившихся на территории Италии; возраст мумифицированных останков был подтверждён палеопатологическим исследованием 2018 года. Примечания
Sant'Andrea delle Fratte

De Basilica di Sant'Andrea delle Fratte is een 17e-eeuwse basiliek te Rome, gewijd aan Sint Andreas. De huidige kerk werd gebouwd op de plaats van een kerk uit 1192, die infra hortes ("tussen boomgaarden") werd genoemd, omdat hij op het platteland lag. Het was de nationale kerk van de Schotten in Rome tot 1585. Toen schonk Paus Sixtus V hem aan de minderbroeders van San Francesco di Paola. Later werd het gebied overwoekerd door struikgewas. Vandaar de naam Fratte. In 1604 werd er begonnen aan de bouw van een nieuwe kerk, naar een ontwerp van Gaspare Guerra. Het project, dat acht jaar later gestopt werd, werd nieuw leven ingeblazen in 1653 door Francesco Borromini. Dankzij hem kwam er onder meer de apsis, het tamboer aan de koepel en de campanile met vier zuilen. Na zijn dood werd zijn werk verder gezet door Mattia De Rossi. De voorgevel in renaissancestijl werd afgewerkt in 1826. Het interieur beschikt over één schip. De koepelversiering is van de hand van Pasquale Marini. In de eerste kapel is een houten tempietto (tempel) (1674) te zien, die beschilderd werd door Borgognone en op de muur een schilderij van Ludovico Gimignani, Het doopsel van Christus. In de derde kapel staat een grafmonument van kardinaal Carafa, gemaakt door Pietro Bracci. Langs de kruisgang hangen fresco’s van Marini, Francesco Cozza, en Filippo Gherardi, die het Leven van Sint Franciscus voorstellen. Het altaar (1736) werd ontworpen door Filippo Barigioni, het retabel van San Franciscus di Paola werd geschilderd door Paris Nogari, met stucco-engelen door Giovanni Battista Maini. Van Marini bevindt er zich ook nog een fresco, getiteld Vermenigvuldiging van Brood en Vissen. Achter het altaar hangt De Kruisiging van Sint Andreas (Giovanni Battista Lenardi), De Begrafenis van Sint Andreas (Francesco Trevisani) en Dood van Sint Andreas (Lazzaro Baldi). Langs het priesterkoor zijn gebeeldhouwde engelen te zien van Bernini. Deze werden oorspronkelijk gemaakt voor de Engelenbrug, maar naar hier verplaatst en op de Engelenbrug kwamen dan kopieën te staan. In de linkse dwarsbeuk staat een altaar, ontworpen door Luigi Vanvitelli en Giuseppe Valadier, met een retabel van Giuseppe Bottani, dat de Heilige Anna, Sint Joachim en baby Maria voorstelt. Enigszins verdekt opgesteld in de doorgang tussen de 4de kapel aan de rechterkant en het transept staat op zijn graf het beeld van de Marokkaanse prins en troonpretendent Moulay Ahmed (gestorven in 1739). Moulay Ahmed, telg uit het roemrijke Alaoui-geslacht van de huidige Marokkaanse koning, ging tot het katholicisme over in 1733. In de derde kapel links staat een werk van Domenico Bartolini, getiteld Madonna van het Mirakel. Hier zou op 20 januari 1842 Maria verschenen zijn aan de jonge Jood Maria Alphonse Ratisbonne en ze bekeerde hem er tot het christendom. Om dit gebeuren te eren, staan de banken in de kerk naar dit altaar gericht. Titelkerk De basiliek werd op 12 maart 1960 een titelkerk na de toewijzing door Paus Johannes XXIII aan kardinaal Paolo Marella.
Igreja de Santo André do Horto

Sant'Andrea delle Fratte ou Igreja de Santo André do Horto é uma basílica menor e igreja titular de Roma, Itália, construída no século XVII e dedicada a Santo André. O cardeal-presbítero do título de Santo André do Fratte é Ennio Antonelli. Exterior A atual igreja foi construída sobre uma outra mais antiga, erigida em 1192, chamada de "infra Hortes" ("no pomar", a origem do termo "fratte", "mata") por sua localização numa zona rural. Ela foi a igreja nacional dos escoceses em Roma até 1585, quando o papa Sisto V cedeu-a aos frades mínimos de São Francisco de Paula. Em 1604, começou a construção da nova igreja com base num projeto de Gaspare Guerra. A obra, paralisada oito anos depois, foi reiniciada em 1653 por Francesco Borromini, responsável pela abside, o tambor da cúpula e o campanário quadrangular em quatro ordens. Depois de sua morte, a construção foi levada adiante por Mattia De Rossi. A fachada, em estilo renascentista tardio, com duas ordens divididas por pilastras, foi completada em 1826. Interior O interior tem uma única nave. A decoração do interior da cúpula é de Pasquale Marini. Na primeira capela está um tempietto ("pequeno santuário"; 1674) pintado por Borgognone e na parede, um "Batismo de Cristo", de Ludovico Gimignani. Na terceira capela está o monumento funerário do cardeal Pierluigi Carafa esculpido por Pietro Bracci. No claustro, as lunetas estão pintadas com afrescos contando histórias da "Vida de São Francisco", de Marini, Francesco Cozza e Filippo Gherardi. No transepto, o altar (1736) é obra de Filippo Barigioni, a peça-de-altar, "São Francisco de Paula", é de Paris Nogari e os anjos em estuque, uma adição de Giovanni Battista Maini. A cúpula do presbitério está pintada com um afresco da "Multiplicação dos pães e peixes" de Marini. Atrás do altar estão a "Crucificação de Santo André", de Giovanni Battista Lenardi, o "Sepultamento de Santo André", de Francesco Trevisani e a "Morte de Santo André" de Lazzaro Baldi. Nas laterais do presbitério estão os "Anjos" (1668–1699) projetados por Bernini para a Ponte Sant'Angelo, mas que acabaram abrigados aqui depois de serem substituídos por cópias na ponte. O altar no braço esquerdo do transepto foi projetado por Luigi Vanvitelli e Giuseppe Valadier. Sua peça-de-altar é "Santa Ana, o Jovem João Batista e Maria", de Giuseppe Bottani. Na terceira capela à esquerda está a "Madonna del Miracolo", de Domenico Bartolini. Ela comemora o local onde, em 20 de janeiro de 1842, a Virgem Maria apareceu para um jovem judeu, Alphonse Maria Ratisbonne, o que levou à sua conversão ao catolicismo. Maria Alphonse depois fundou a Congregação de Nossa Senhora de Sion, um grupo de padres, leigos e freiras dedicadas ao diálogo e conhecimento mútuo em relação aos Judeus de acordo com o Documento Conciliar Nostra Aetate. Em honra a esta aparição, todos os bancos da igreja estão orientados para este altar. Sepultamentos Felice Giani Angelika Kauffmann Orest Kiprensky Petar Parchevich Ver também Há mais duas grandes igrejas dedicadas a Santo André em Roma: Sant'Andrea al Quirinale Sant'Andrea della Valle Galeria Ligações externas
Sant'Andrea delle Fratte

Sant'Andrea delle Fratte är en församlingskyrka och mindre basilika i Rom, helgad åt aposteln Andreas. Kyrkan är belägen i Rione Colonna och innehas av minimerorden (Ordo Minimorum), grundad av Franciskus av Paola 1435. Kyrkans historia Den nuvarande kyrkan började byggas 1604 och fullbordades 1826. Den tidigare kyrkan på denna plats gick under namnet Sant'Andrea infra hortos, där "infra hortos" betyder "mellan fruktträdgårdarna". Denna trakt av Rom hade vid den tiden en lantlig prägel. Initialt uppfördes kyrkan efter ritningar av Gaspare Guerra, men det är Francesco Borromini som har satt sin prägel på byggnaden. Han ritade absiden, kupoltamburen och kampanilen. Efter Borrominis död 1667 övertog Mattia de Rossi ansvaret. Den 20 januari 1842 uppenbarade sig Jungfru Maria för den franske juden Marie-Alphonse Ratisbonne (1814–1884) och han konverterade därefter till Romersk-katolska kyrkan. Maximilian Kolbe firade sin första mässa i Sant'Andrea delle Fratte den 29 april 1918. Konstverk i urval Paolo Posi och Pietro Bracci: Gravmonument över kardinal Pierluigi Carafa Paris Nogari: Den helige Franciskus av Paola med minimerordens insignier och motto Giovanni Lorenzo Bernini: Ängeln med törnekronan (1667–1669) Giovanni Lorenzo Bernini: Ängeln med överskriften (1667–1669) Giovanni Battista Lenardi: Den helige Andreas korsfästelse Lazzaro Baldi: Den helige Andreas död Francesco Trevisani: Den helige Andreas nedtagande från korset Giovanni Battista Maini: Den heliga Annas död (1750–1752) Giacomo Triga: Den helige Franciskus av Paola i extas Francesco Cozza: Den Korsfäste och den helige Franciskus av Paola Francesco Queirolo: Gravmonument över Livia del Grillo och Maria Teresa Doria di Tursi Pietro Bracci: Gravmonument över kardinal Carlo Leopoldo Calcagnini (1746–1748) Bildgalleri Referenser Maria Celeste Cola, "Sant'Andrea delle Fratte", Roma Sacra, 5° itinerario, febbraio 1996 Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sant'Andrea delle Fratte.
Сант-Андреа-делле-Фратте

Сант Андреа делле Фратте (італ. Sant'Andrea delle Fratte) — титулярна церква (з 12 березня 1960 р.) і мала базиліка в Римі, присвячена Св. Андрію. Церква в infra hortes («Фруктові сади», звідси назва fratte — «ліс», «гущавина») була побудована ще у 1192, пізніше кілька разів перебудована. До 1585 вона була національною церквою шотландців, потім папа Сікст V передав її ордену Мінімів. У 1653 році над церквою працював Франческо Борроміні (абсида, дзвіниця, купол), після його смерті роботу продовжив Маттіа де Россі. У середині знаходяться оригінали скульптур двох ангелів (1668 — 1669 рр.) — роботи Берніні для мосту Святого Ангела в Римі: ангел з написом INRI і ангел з терновим вінком. У церкві поховані художниця Ангеліка Кауфман і скульптор Рудольф Шадов, а також великий портретист О. А. Кіпренський. Титулярна церква Енніо Антонеллі — кардинал-священик з титулом церкви Сант Андреа делле Фратте з 21 жовтня 2003. Примітки Посилання Історія церкви (італ.) Джерела Rolf Tomann (Red.): Die Kunst des Barock: Architektur, Skulptur, Malerei. Könemann, Köln 1997, ISBN 3-89508-991-5. (нім.)
Ponte Regina Margherita

Ponte Regina Margherita (Italian for Queen Margherita Bridge), also known as Ponte Margherita, is a bridge linking Piazza della Libertà to Lungotevere Arnaldo da Brescia, in the rioni Campo Marzio and Prati in Rome, Italy. Description The bridge was designed by architect Angelo Vescovali and built between 1886 and 1891; it was dedicated to Margherita of Savoy, first Queen of Italy (1861–1946). The bridge serves as a direct connection between rione Prati and Piazza del Popolo; it was the first masonry bridge built over the Tiber in many centuries. It shows three masonry arches tiled with travertine and is about 110 meters long. Notes Bibliography Ravaglioli, Armando (1997). Roma anno 2750 ab Urbe condita. Storia, monumenti, personaggi, prospettive. Rome: Tascabili Economici Newton. ISBN 88-8183-670-X. Rendina, Claudio (2005). Enciclopedia di Roma. Rome: Newton Compton Editori. ISBN 88-541-0304-7.
Puente Regina Margherita

El puente Regina Margherita (en español, Puente de la Reina Margarita), también conocido como Ponte Margherita, es un puente sobre el Tíber que une la Piazza della Libertà con el Lungotevere Arnaldo da Brescia, entre los rioni de Campo de Marte y Prati ​en Roma, Italia. Descripción El puente fue diseñado por el arquitecto Angelo Vescovali y construido entre 1886 y 1891; estaba dedicado a Margarita de Saboya, primera reina de Italia (1861-1946), esposa de Humberto I. El puente sirve de conexión directa entre el barrio de Prati y la Piazza del Popolo. Es uno de los 5 puentes que Vescovali construyó en Roma a finales del siglo XIX y fue el primer puente de mampostería construido sobre el Tíber en muchos siglos. ​ Durante siglos el río sirvió de barrera defensiva entre la piazza del Popolo y el Castel Sant'Angelo. Tras la anexión de Roma al recién creado Reino de Italia en 1870 se puso fin a los Estados Pontificios y con ello las murallas de la ciudad perdieron su utilidad. Se reformaron los muros construidos a lo largo del río para crear un nuevo cauce y unos nuevos paseos. Los puentes de Vescovali abrieron la ciudad vieja a los barrios nuevos al otro lado del Tíber. Presenta tres arcos de mampostería revestidos de travertino y mide unos 110 metros de largo. Referencias Bibliografía Ravaglioli, Armando (1997). Roma anno 2750 ab Urbe condita. Storia, monumenti, personaggi, prospettive. Rome: Tascabili Economici Newton. ISBN 88-8183-670-X. Rendina, Claudio (2005). Enciclopedia di Roma. Rome: Newton Compton Editori. ISBN 88-541-0304-7.
Pont Regina Margherita

Le pont Regina Margherita (italien pour Reine Marguerite), également connu sous le nom de pont Margherita, est un pont de Rome (Italie). Il relie la Piazza della Libertà au quai Arnaldo da Brescia, dans les rioni Campo Marzio et Prati. Description Le pont a été conçu par l'architecte Angelo Vescovali et construit entre 1886 et 1891; il a été consacré à Marguerite de Savoie, première reine d'Italie (1861-1946). Le pont sert de connexion directe entre le quartier de Prati et la Piazza del Popolo; il a été le premier pont en maçonnerie construit sur le Tibre depuis de nombreux siècles. Il présente trois voûtes de maçonnerie avec habillage en travertin et mesure environ 110 mètres de long. Notes Bibliographie Armando Ravaglioli, Roma anno 2750 ab Urbe condita. Storia, monumenti, personaggi, prospettive, Rome, Tascabili Economici Newton, 1997, 120 p. (ISBN 88-8183-670-X) Claudio Rendina, Enciclopedia di Roma, Rome, Newton Compton Editori, 2005 (ISBN 88-541-0304-7) Portail des ponts Portail de Rome
Ponte Regina Margherita

Ponte Regina Margherita, noto anche come ponte Margherita, è un ponte che collega piazza della Libertà al lungotevere Arnaldo da Brescia, a Roma, nei rioni Campo Marzio e Prati. Storia Progettato dall'architetto Angelo Vescovali, fu costruito tra il 1886 e il 1891; denominato inizialmente ponte al Popolo, in quanto collegamento tra piazza del Popolo e il costruendo quartiere Prati di Castello, fu dedicato provvisoriamente a re Umberto I di Savoia (al quale è stato poi intitolato un altro ponte) ed infine alla regina Margherita di Savoia, prima Regina d'Italia. Il ponte costituisce un collegamento diretto tra piazza della Libertà, nel rione Prati, e piazza del Popolo e fu il primo in muratura costruito sul Tevere dopo molti secoli. Descrizione Presenta tre arcate in muratura rivestite di travertino ed è lungo circa 110 metri. Trasporti Note Bibliografia Armando Ravaglioli, Roma anno 2750 ab Urbe condita. Storia, monumenti, personaggi, prospettive, Roma, Tascabili Economici Newton, 1997, ISBN 88-8183-670-X. Claudio Rendina, Enciclopedia di Roma, Roma, Newton Compton Editori, 2005, ISBN 88-541-0304-7. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su ponte Regina Margherita Collegamenti esterni (EN) Ponte Regina Margherita, su Structurae.
Ponte Regina Margherita

De Ponte Regina Margherita is een brug over de Tiber in Rome die het Marsveld op de linkeroever verbindt met de wijk Prati op de rechteroever. Iets ten oosten van de brug ligt het beroemde Piazza del Popolo. De 103,10 meter lange boogbrug is gebouwd tussen 1886 en 1891. Het ontwerp is afkomstig van architect Angelo Vescovali die een brug tekende met drie bogen. De met travertijn beklede brug is vernoemd naar koningin Margaretha, de echtgenote van koning Umberto I.
Понте Реджина Маргерита

Понте Реджина Маргерита или Мост королевы Маргариты (итал. Ponte Regina Margherita) — мост в Риме, соединяющий площадь Свободы в районе Прати и набережную Арнольда Брешианского в районе Кампо-Марцио. Мост был построен в 1886—1891 гг. под руководством архитектора Анжело Весковали, который проектировал также мост Умберто I, и назван в честь Маргариты Савойской, первой королевы объединённой Италии. Закладка фундамента обошлась в 1 547 000 лир, а возведение моста — в 1,224 млн лир. Мост связал район Прати с Пьяцца дель Пополо и стал первой переправой через Тибр, построенной после перерыва в строительстве, длившегося несколько веков. Мост королевы Маргариты состоит из трёх арок и достигает 103 м в длину и около 21 м в ширину. Примечания Ссылки Статья про мост королевы Маргариты (итал.)
Ponte Regina Margherita

Ponte Regina Margherita är en bro över floden Tibern i Rom. Bron byggdes 1886–1891 och invigdes i december sistnämnda år. Bron uppfördes av Angelo Vescovali vid kommunens hydrauliktekniska kontor (ufficio idraulico municipale), vilken även är mannen bakom till exempel Ponte Garibaldi. Ponte Regina Margherita var den första bron som kopplade samman gamla Rom med det nya distriktet Prati. Den är genom sitt namn tillägnad Italiens första drottning, Margherita av Savojen. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ponte Regina Margherita.
Lech Sant

Der Lech Sant ist ein kleiner Bergsee auf der Mastlé-Alm am nördlichen Fuße des Pitschberges in St. Christina in Gröden (Südtirol, Italien). Der ladinische Flurname „Lech Sant“ bedeutet auf Deutsch „Heiliger See“, worauf sich dieser Name bezieht, ist jedoch nicht bekannt. Heute ist er ein geschütztes Naturdenkmal. Naturhistorisches Das Biotop Lech Sant ist ein Relikt aus der Würm-Kaltzeit am Ende des Pleistozän. Im Lech Sant sind Fische vorhanden wie die Elritze (Phoxinus phoxinus) oder Pfrille (auf Italienisch Sanguinerola) aus der Familie der Karpfenfische. Archäologie 1984 konnten Franco Prinoth mit Gianni Rizzo und Markus Delago durch Ausgrabungen am Lech Sant mindestens zwei prähistorische Fundschichten aufdecken: eine tiefere mit einer Bronzenadel, bronzezeitlicher Keramik und Silexgeräten und eine obere Schicht mit eisenzeitlichen Tonscherben und kalzinierten Tierknochen. Diese Funde legten die Vermutung nahe, dass am Lech Sant ein Brandopferplatz bestanden habe. Legende vom Lech Sant Einer Legende zufolge stand hier einst eine Kapelle. Diese sei aber von Hirten, deren Herde auf der Alm weidete, durch nächtliche Tanzfeste, wie sie noch in späteren Zeiten von Mähern an Freitagen auf der Alm sehr beliebt waren, entweiht worden. Zur Strafe dafür verschwand die Kapelle mitsamt den Hirten in einem Loch, das sich mit Wasser füllte. Daraus sei dieser Almsee entstanden. Manchmal sollen hier, laut Volksmund, noch unheimliche Lichter zu sehen sein, die an die Hirten erinnern. Weblinks Datenblatt des Naturdenkmals bei der Südtiroler Landesverwaltung Einzelnachweise
Lech Sant

The Lech Sant (Lech Sant in Ladin, Lago Santo in Italian) is a lake, protected natural monument in South Tyrol, located in the municipality of Santa Cristina Gherdëina. Name origin Lech Sant translated into English becomes Holy Lake and the origin of this name is linked to a popular legend. History Geological and archaeological research conducted in 1984 uncovered two distinct prehistoric stratifications on the site, dating respectively to the Bronze Age and the Iron Age. It seems plausible to assume that the site was used during these periods by the earliest populations of the area as an ancient place of worship. Description The small mountain lake is located on the Alpe di Mastlè, above the settlement of Santa Cristina. Biotope The biotope is notable for its location and biodiversity. Its origins date back to after the Würm glaciation and its waters are home to the minnow, a small freshwater fish adapted to cold, oxygenated waters. Legend According to popular tradition, long ago where the lake now stands, there was a small church. Some local shepherds are said to have desecrated the sacred site with their nocturnal festivities and, as punishment, were made to sink along with the entire church, giving rise to the depression that later became the lake. See also Dolomites Val Gardena Puez-Geisler Nature Park Notes Bibliography Touring Club Italiano (2005). Trentino Alto Adige (in Italian). Milan: Touring Editore. ISBN 978-88-365-4802-6. Moroder, Edgar (1988). Calendar de Gherdëina 1988 [Calendar 1988] (in Ladin). Ortisei: Union di Ladins d'Urtisei. OCLC 48996921. External links "Lech Sant". dolomiten.net (in Italian). Retrieved 13 August 2020. "Tour alla volta del Lech Sant" [Tour to Lake Santo]. valgardena.it (in Italian). Retrieved 13 August 2020.
Lago Santo (Santa Cristina Valgardena)

Il lago Santo (Lech Sant in ladino) è un lago, Monumento naturale protetto della provincia autonoma di Bolzano, situato nel comune di Santa Cristina Valgardena. Origine del nome Lech Sant tradotto in italiano diventa lago Santo e l'origine di questo nome è legata ad una leggenda popolare. Storia Ricerche geologiche ed archeologiche realizzate nel 1984 hanno permesso di ritrovare sul sito due diverse stratificazioni preistoriche, databili rispettivamente all'età del bronzo e all'età del ferro. Sembra possibile supporre che il luogo in tali periodi venisse utilizzato dalle prime popolazioni del territorio come antico luogo di culto. Descrizione Il piccolo lago montano si trova sull'Alpe di Mastlè, sopra l'abitato di Santa Cristina. Biotopo di lago Santo Il biotopo è particolare per la posizione nella quale è situato e per la sua biodiversità. Le sue origini sono posteriori alla glaciazione Würm e nelle sue acque vive la Sanguinerola, un piccolo pesce di acqua dolce adattato alle acque fredde ed ossigenate. Leggenda della nascita del lago Santo Secondo quanto tramanda la tradizione popolare anticamente dove si trova il lago esisteva una piccola chiesa. Alcuni pastori del posto avrebbero profanato il luogo sacro con loro feste notturne e, per castigo, sarebbero stati fatti sprofondare con l'intera chiesetta dando origine alla depressione che poi divenne il lago. Note Bibliografia Touring Club Italiano, Trentino Alto Adige, Milano, Touring Editore, 2005, ISBN 978-88-365-4802-6. (LLD) Edgar Moroder, Calendar de Gherdëina 1988, Ortisei, Union di Ladins d'Urtisei., 1988, OCLC 48996921. Voci correlate Arenarie di Val Gardena Dolomiti Gardena Ronda Val Gardena Parco naturale Puez-Odle Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Lago Santo Collegamenti esterni Lech Sant, su dolomiten.net. URL consultato il 13 agosto 2020. Tour alla volta del Lech Sant, su dolomiten.net. URL consultato il 13 agosto 2020.