NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Quattro Canti

Los Quattro Canti es una plaza octogonal situada en el cruce entre los dos principales ejes de Palermo: la via Maqueda y el Cassaro (calle de origen fenicio, que une la acrópolis con el Palacio de los Normandos, hoy conocida como Corso Vittorio Emanuele, y que constituye la calle más antigua de la ciudad). El nombre exacto del lugar es Piazza Vigliena (en homenaje al virrey don Juan Gaspar Fernández Pacheco, duque de Escalona i marqués de Villena).​​ Historia Dos años después de asumir el gobierno de la isla en 1606, el virrey encargó al arquitecto florentino Giulio Lasso, la organización urbanística de la ciudad a través de un cruce inspirado en el de las Quattro Fontane de Roma, diseñado por los urbanistas del papa Sixto V. En 1609 debía ya estar terminada la parte estructural de dos de los "canti" después conocidos como de Santa Ninfa y de Sant'Agata que llevaban los escudos del virrey Villena. En 1612 estaba terminado el canto de Santa Cristina, adyacente a San Giuseppe, promovido por el virrey duque de Osuna. En 1615, Giulio Lasso había muerto y desde 1617, Mariano Smiriglio, ingeniero del Senado de la ciudad, se convirtió en el nuevo director de las obras, éste ya había sido supervisor de la cantera durante la dirección de Lasso. Con Mariano Smiriglio se asiste a un cambio del programa decorativo inicial: en la parte superior, que en un principio debía albergar las estatuas de los soberanos, se situaron las estatuas de las cuatro santas vírgenes parlemitanas: Santa Cristina, Santa Ninfa, Santa Oliva y Santa Ágata. De las cuatro estatuas de los reyes, previstas inicialmente en bronce, de Scipione Li Volsi, tan solo se colocaron las de Carlos V, trasladada después a la Piazza Bologna, y la de Felipe IV, destruida. Las actuales estatuas fueron esculpidas entre 1661 y 1663 por Carlo Aprile. El 2 de agosto de 1633 se llevó a cabo la concesión para la construcción de las cuatro fuentes con las estatuas representativas de las Cuatro Estaciones. También éstas fueron previstas en bronce y después realizadas en mármol. La Primavera y el Verano fueron realizadas por Gregorio Tedeschi, mientras que el Otoño y el Invierno fueron obra del Nunzio La Mattina. Las actuales conchas en la parte inferior de las cuatro fuentes fueron realizadas en el siglo XIX. Véase también Piazzetta dei Leoncini Referencias
Quattro Canti

Les Quattro Canti (dont le nom officiel est Piazza Villena ou Vigliena) est une place monumentale de style baroque au centre de la vieille ville de Palerme. La place est de forme octogonale. Ses côtés sont, d'une part, les quatre rues, d'autre part les façades concaves des quatre bâtiments qui l'entourent. Histoire Le projet fut confié par le vice-roi Juan Fernandez Pacheco, marquis de Villena à l'architecte Giulio Lasso et la construction commença en 1608 pour s'achever en 1620. Description Chacune des quatre façades concaves, à première vue identiques, est divisée en trois parties, illustrant une ascension de la terre au ciel. Chaque niveau reprend de bas en haut un de trois styles architecturaux classiques : dorique, ionique et corinthien. Au niveau de la rue, les fontaines (ajoutées en 1630) représentent les quatre cours d'eau anciens de la ville (l'Oreto, le Kemonia (it), le Pannaria et le Papireto (it)). Chaque fontaine est décorée d'une statue représentant une allégorie des quatre saisons (statues d'Éole, Vénus, Cérès et Bacchus et surmontée d'un blason gravé d'un texte en latin au sujet du roi qui la surplombe. Les niches du deuxième niveau abritent les statues de quatre rois espagnols de Sicile (Charles Quint[réf. nécessaire], Philippe II, Philippe III et Philippe IV). Les niches du dernier étage abritent les statues de quatre saintes palermitaines protectrices des quartiers qui se rencontrent à cet endroit (Agathe, Nymphe, Olive et Christine). Chacun des édifices est couronné du blason monumental des rois espagnols. La façade au sud-ouest fait partie de l'église San Giuseppe dei Teatini. Architecture Galerie Notes et références Bibliographie (it) M. Fagiolo e M.L. Madonna , Il Teatro del Sole. La rifondazione di Palermo nel Cinquecento e l'idea della città barocca, Palerme, Officina Edizioni, 1981. (it) Maria Sofia di Fede e Fulvia Scaduto (éditrices), I quattro Canti di Palermo. Retorica e rappresentazione nella Sicilia del Seicento, Palerme, Edizioni Caracol, 2011. Lien externe Portail de la Sicile Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du baroque
Quattro Canti

Quattro Canti, hivatalosan Piazza Villena, Palermo történelmi belvárosának központi tere, barokk stílusú. 1608-1620 között az alkirályok idején építették a teret Giulio Lasso és Mariano Smiriglio tervei alapján. Az alkirály ekkoriban Juan Fernandez Pacheco, Escalona 5. hercege volt. Itt találkozik a négy történelmi negyede Palermónak: Albergheria, Seralcadio/Capo, La Loggia és Kalsa. Leírás A tér nyolcszögletű, a tér négy oldalán barokk stílusú épületek vannak. A szökőkutak a négy égtájat és évszakot, a szobrok a négy spanyol uralkodót (V. Károly, II. Fülöp, III.Fülöp, IV. Fülöp) illetve a város négy védőszentjét (Bolsenai Szent Krisztina, Szent Nimfa, Palermói Szent Olívia, Szent Ágota) jelképezi. Tér felépítése Jegyzetek
Quattro Canti

Quattro Canti (Nederlands: vier hoeken) is een plein in het historische centrum van de Siciliaanse hoofdstad Palermo. Het plein ligt op de kruising van de twee belangrijke straten Corso Vittorio Emanuele en de Via Maqueda. Het plein heet officieel Piazza Vigliena, vernoemd naar de Spaanse onderkoning Juan Fernandez Pacheco de Villena, die het plein liet bouwen. Het plein, dat bekendstaat als een van de mooiste van de stad, heeft als bijnaam Teatro del Sole, omdat gedurende de hele dag het zonlicht op de gevels valt. Geschiedenis Het plein ontstond bij een stadsuitbreiding naar het oosten in de zeventiende eeuw. De uit de Arabische tijd stammende Cassaro (hernoemd in Corso Vittorio Emanuele) die langs het Palazzo dei Normanni loopt, werd in oostelijke richting, tot aan de zee, verlengd en verbreed. In 1608 liet de voormalige Spaanse onderkoning Bernardino de Cárdenas y Portugal, hertog van Maqueda, de grote Via Nuova (later Via Maqueda) loodrecht aanleggen op de Cassaro. De twee straten verdelen het oude stadscentrum in de vier wijken Albergheria, Seralcadio, La Loggia en Kalsa. Op het kruispunt van de beide straten werd het achthoekige Quattro Canti aangelegd, met de gebogen façades. De bouw van het plein duurde van 1608 tot 1620. De uit Florence komende architect Giulio Lasso ontwierp aan alle vier zijden van het plein bijna identieke paleizen. Architectuur De gevels van de vier paleizen zijn concaaf gebogen en versierd met klassieke zuilen en standbeelden. In de sokkels bevinden zich fonteinen die de vier seizoenen symboliseren. In het middenstuk staan in de centrale nissen standbeelden van de vier Spaanse koningen Karel I, Filips II, Filips IV en Filips III. De standbeelden in het bovenste gedeelte van de gevel stellen de vier beschermheiligen van de wijken voor: Cristina, Ninfa, Oliva en Agatha. De fonteinen en standbeelden worden omringd door zuilen die van onderen naar boven van respectievelijk de Dorische, Ionische en de Korinthische orde zijn.
Quattro Canti

Quattro Canti, oficjalnie Piazza Vigliena – plac w Palermo, zbudowany w stylu barokowym w latach 1618–1620, położony w obrębie historycznego centrum miasta. Historia Plac i rozmieszczone przy nim barokowe pałace powstawały w latach 1608–1620, według projektu Giulia Lasso, na polecenie hiszpańskiego wicekróla Juana Fernandeza Pacheco de Villena y Ascalon i od jego nazwiska oficjalnie nazwany został Piazza Vigliena. Plac usytuowany jest na skrzyżowaniu głównych ulic palermitańskich: via Maqueda oraz Cassaro (Corso Vittorio Emmanuele), u zbiegu czterech historycznych dzielnic miasta. Każdy z czterech pałaców usytuowanych przy placu posiada identycznie skomponowaną elewację, podzieloną na trzy części oraz zdobioną posągami i kolumnami w jednym z klasycznych porządków greckich. Na najniższym poziomie każdej z budowli znajduje się rzeźba jednej z czterech pór roku, na poziomie środkowym umieszczono figury czterech hiszpańskich królów Sycylii (Karola V, Filipa I, Filipa II i Filipa III), zaś na najwyższym – rzeźby dziewic, ówcześnie czterech świętych patronek Palermo: Krystyny, Ninfy, Oliwy i Agaty. Pałace przy Quattro Canti Przypisy
Quattro Canti (Palermo)

Quattro Canti, oficialmente conhecida como Piazza Vigliena, é uma praça barroca em Palermo, região da Sicília, Itália; é considerado o centro dos bairros históricos da cidade. O local é o cruzamento de duas ruas principais de Palermo, a Via Maqueda e o Corso Vittorio Emanuele (também conhecido por Cassaro), e neste cruzamento estão as esquinas de todos os quatro bairros antigos (Cantões ou Canti) de Palermo: o Kalsa (SE); Seralcadi (SO); Albergaria (wW); e Castellammare (NE). No canto sudoeste encontra-se a igreja de San Giuseppe dei Padre Teatini. A poucos passos, ao longo do flanco desta igreja, atrás do edifício do canto sudeste, ao longo da Via Maqueda, encontra-se a Piazza e a Fontana Pretoria, encaixadas entre esta igreja e Santa Caterina. Mais alguns passos chegam a San Cataldo e à antiga igreja normanda de La Martorana. A cerca de 500 metros a oeste ao longo do Cassaro encontra-se a praça da Catedral de Palermo e a adjacente Palazzo Normani. Este plano urbano de pequena escala foi elaborado por ordem dos vice-reis espanhóis entre 1608 e 1620, por Giulio Lasso e Mariano Smiriglio. Referências Bibliografia Fagiolo M. - Madonna M.L., Il Teatro del Sole. La rifondazione di Palermo nel Cinquecento e l'idea della città barocca, Officina Edizioni, Palermo 1981 Maria Sofia di Fede e Fulvia Scaduto (a cura di), I quattro Canti di Palermo. Retorica e rappresentazione nella Sicilia del Seicento, Edizioni Caracol, Palermo 2011 Giovanni Fatta, La riforma ottocentesca dei Quattro Canti di Palermo, Edizioni Caracol, Palermo 2018
Кватро Канти

Кватро Канти (итал. Quattro Canti — дословно — «Четыре угла») — народное название Пьяцца Вильена, одной из центральных площадей Палермо. Пьяцца Вильена находится на пересечении Корсо Витторио Эммануэле (ранее Кассаро) и Виа Македа. Площадь образовалась в 1600 году, когда по указанию испанского вице-короля Македа через лабиринт улиц старого Палермо перпендикулярно Кассаро была прорублена прямая улица, позднее названная его именем. Площадь представляет собой архитектурный ансамбль в стиле сицилийского барокко, запроектированный в 1609 году Джулио Лассо и исполненный к 1620 году Джузеппе де Аванцато. Углы четырёх зданий, выходящих на Пьяцца Вильена, срезаны, так что площадь приобрела необычную форму восьмиугольника. Все четыре «угловых» фасада выполнены в едином стиле. Нижний ярус фасадов украшен фонтаном в виде аллегории одного из четырёх времён года. В нишах среднего яруса водружены статуи испанских королей Филиппа II, Филиппа III, Филиппа IV и императора Карла V, занимавших также и престол Сицилийского королевства. Верхний ярус украшен статуями святых Агаты, Кристины, Нинфы и Оливы, до XVII века почитавшихся патронессами Палермо, а затем ставших покровительницами четырёх кварталов Палермо (за спиной у каждой мученицы находится «её» квартал). К юго-западному «углу» Кватро Канти примыкает церковь Сан-Джузеппе-деи-Театини. Примечания Литература «Искусство и история Палермо и Монреале» Флоренция, 2007. ISBN 88-476-0207-6
Кватро канти

Кватро канти (итал. Quattro Canti), званично познат као Пјаца Виљена (итал. Piazza Vigliena), је барокни трг у Палерму, Сицилија, јужна Италија. Изграђен је по захтеву војводе од Македа између 1608. и 1620. према замисли архитекте Ђулија Ласоа на раскрсници две главне улице у Палерму, улице Македа и шеталишта Виторио Емануеле. Архитектура трга Трг има облик осмоугла, чије су четири стране улице, а преостале четири барокне зграде са скоро идентичним фасадама. Фасаде су удубљене на делу који је окренут тргу, и имају четири спрата, а изграђене су у класичном стилу у три нивоа (дорском, јонском и коринтском). У центру сваке од њих се налази фонтана над којом се, до висине другог спрата, уздиже статуа девојке која симболише једно од четири годишња доба. У нишама следећег нивоа су смештене статуе шпанских краљева који су владали Сицилијом, а на највишем нивоу су статуе заштитиница града, Свете Христине, Свете Нинфе, Свете Оливије и Свете Агате. Раскршће дели стари део града на четири зоне које су биле посвећене светицама - Палацо Реале, Мецомонреале, Кастеламаре и Орето. Израда четири фонтане са статуама четири годишња доба је наручена 2. августа 1630. године, и тада је било замишљено да оне буду од бронзе, али су ипак израђене од мермера. Пролеће и Лето су дело Грегорија Тедеског, а Јесен и Зима Нунција Ламатина. У време када је изграђен, трг је био један од првих примера примене урбанистичког планирања у Европи. Референце Види још Палермо
Quattro Canti

Quattro Canti (officiellt Piazza Vigiliena) är en känd gatukorsning i barockstil i Palermo på ön Sicilien i Italien. I korsningen möts stadens två huvudgator: Corso Vittorio Emanuele och Via Maqueda. Quattro Canti anlades i början av 1600-talet (invigd 1609) som en del av den nya stadsplanen där Palermo delades in i fyra delar, så kallade Mandamenti: Kalsa, Albergheria, Capo och Loggia. Quattro Canti är uppdelningens mittpunkt och piazzan är rundad av de fyra hörnbyggnadernas konkava fasader. Fasaderna är tredelade och smyckade med klassiska kolonner i dorisk, jonisk ock korintisk stil, fontäner samt tre statyer var föreställande årstiderna, Siciliens fyra spanska kungar och de fyra Mandamentis skyddshelgon: Cristina, Ninfa, Olivia och Agata. Referenser
Interamna Lirinas

Interamna Lirinas (en grec antic Ἰντέραμνα) va ser una colònia romana a la riba nord del riu Liris, a la vora de la desembocadura d'un petit riu que passava per Aquinum i a uns 10 km d'aquesta ciutat i 11 de Casinum. La ciutat era administrativament part del Laci. Era probablement una ciutat dels volscs, encara que no es menciona aquesta dada en les històries conservades. L'any 312 aC es va establir la colònia de dret llatí, al mateix temps que se n'establia una altra a Casinum, per defensar la vall del Liris contra els atacs dels samnites. L'any 294 aC els samnites van assolar el territori però no van gosar d'atacar la ciutat. L'any següent el cònsol Espuri Carvili Màxim va començar les seves operacions contra el Samni sortint d'Interamna Lirinas. L'any 212 aC Hanníbal va devastar el territori en la seva marxa per la via Llatina des Càpua cap a Roma, i una mica després va ser una de les dotze colònies que es van declarar incapaces de proveir a Roma amb els subministraments que demanava. L'any 204 aC va ser castigada amb fortes càrregues per aquest fet. Després de la guerra social, i com altres colònies llatines, es va convertir en municipi i va adquirir certa importància, segons diuen Estrabó i Plini el Vell. Durant el Segon Triumvirat va rebre una colònia però no va agafar el rang colonial i va mantenir durant l'Imperi el rang municipal. La seva posició, a certa distància de la via Llatina, no era favorable al seu creixement; no apareix als Itineraris i no se sap si encara existia, però en tot cas va desaparèixer com a ciutat al començament de l'edat mitjana i es va convertir en un castell (Castrum Terame). El lloc de l'antiga ciutat es diu avui dia encara Terame, derivat de l'antic nom i queden restes d'edificis, carrers, muralles i aqüeductes, així com diverses inscripcions i altres objectes. Referències
Interamna Lirenas

Interamna Lirenas was an ancient Roman colony near the current Pignataro Interamna, in the southern province of Frosinone, central Italy. Modern archaeological excavations at the site commenced in 2010. History Interamna Lirenas was founded in 312 BC as a colonia of Latins in the ager casinas, on the route of the Via Latina. It was situated at the confluence of the Liri and Rio Spalla Bassa rivers, whence the name "Interamna" (meaning "between the rivers"). Interamna Lirenas served as a military base during the Samnite Wars, leading to its destruction by the Samnites in 294 BC. It was again ravaged by Hannibal in 212 BC; since it later sided with Carthage, after the Carthaginian defeat at Zama in 202 BC it was forced by Rome to pay heavy tribute. It became a municipium in about 88 BC following the Social Wars when its population became Roman citizens. In 46 BC Julius Caesar became patronus of the city as its strategic location between a river and a major road made it a busy node in the regional network, valuable to Caesar during the civil wars and one of only four towns known to share this privilege. The town received further settled veterans ca. 40 BC. The town was thought to have been a relative backwater based on the relative lack of imported pottery, but recent archaeology has raised its importance, with evidence showing that it resisted the generally accepted decline of Italy in this period until the later part of the 3rd century AD, and around 300 years later than previously assumed. Archaeology Excavated remains include a rare roofed theatre faced with exotic marbles from the central and eastern Mediterranean. A port on the river Liri with warehouses fostered trade between the major centres to the north of Aquinum and Casinum, and Minturnae and the Tyrrhenian coast to the southeast. There were three thermal bath complexes, the largest near the forum with a large swimming enclosed within a portico from 3rd–4th centuries. The archaeological site has been sampled by use of geophysical techniques (including magnetometry). An inscribed ancient sundial donated by Marcus Novius Tubula after his election as plebeian tribune in Rome was discovered in the ruins of the theatre in 2017. By 2023, the excavations, conducted under the auspices of Cambridge University, had discovered remains including a roofed theatre, market, and river port. References Sources Bellini, G. R.; Launaro, A.; Millett, M. (2014). "Roman colonial landscapes: Interamna Lirenas and its territory through antiquity". Papers of the Royal Netherlands Institute in Rome. 62: 255–275. Launaro, Alessandro (2023). Interamna Lirenas: A Roman town in Central Italy revealed. McDonald Institute Monographs. ISBN 9781913344108. Eliodoro Savino (2005). Campania tardoantica (284-604 d.C.). Edipuglia srl. pp. 187–. ISBN 978-88-7228-257-1. External links "Roman Theater Unearthed at Interamna Lirenas" Sep 25, 2013 by Enrico de Lazaro The British School at Rome: Interamna Lirenas, Lazio Roman Colonial Landscapes project
Interamna Lirenas

Interamna Lirenas è un'antica colonia latina costituita nell'ager Casinas e che sorgeva presso l'attuale Pignataro Interamna (FR), nel sud del Lazio. Storia Abitata già in epoca preistorica, fu poi centro prima dei Volsci e quindi dei Sanniti. Divenne quindi colonia latina fondata dai Romani nel 312 a.C., anche come controllo della via Latina. La città sorgeva presso la confluenza del fiume Liri e del Rio Spalla Bassa, posizione dal quale deriva il nome di Interamna ("tra i fiumi"). Fu base militare nelle guerre contro i Sanniti, dai quali fu distrutta nel 294 a.C. Fu devastata anche da Annibale nel 212 a.C. ed essendosi schierata quindi dalla sua parte dovette in seguito pagare pesanti tributi. Divenne un municipium nel 90 a.C., iscritto alla tribù Teretina. Continuò ad essere abitata lungo tutta l'epoca imperiale, venendo abbandonata nel VI secolo d.C., probabilmente a seguito dell'invasione dei Longobardi. I suoi abitanti, secondo la tradizione, avrebbero fondato in luogo poco distante Pignataro e nel medioevo il sito fu occupato dal castello di "Teramen" o "Termine". Scavi Il sito ha restituito numerose iscrizioni e si conservano alcuni resti di antichità. Dal 2010 il sito è stato indagato sistematicamente dall'Università di Cambridge; i risultati delle indagini presentati nel 2023 proverebbero come l'abitato sia stato popolato continuamente fino al VI secolo d.C., venendo abbandonato solo a seguito dell'invasione dei Longobardi. Gli scavi hanno scoperto diverse strutture cittadine, come un teatro coperto capace di ospitare 1 500 persone, luoghi di mercato, magazzini, terme, un tempio e un porto fluviale, a dimostrazione di un centro attivo e fiorente. Altro Bisogna distinguerla da Interamna Praetuttianorum (Teramo) e da Interamna Nahartium (Terni). Non è stata individuata con certezza una città chiamata Interamna Sucasina che forse sorgeva nei pressi di Interamna Lirenas. Note Bibliografia Salvatore Aurigemma, Pignataro Interamna (Interamna Lirenas). Epigrafi latine inedite, in Notizie degli scavi di antichità, vol. VIII, Accademia dei Lincei, Roma, 1911, pp. 144-150. Ferdinando Jannuzzi e Domenico Apice, Pignataro Interamna e Interamna Lirenas, Napoli, Giannini, 2002, ISBN 88-7431-026-9. (EN) Alessandro Launaro e Martin Millett, Interamna Lirenas. A Roman town in Central Italy revealed, McDonald Institute for archaeological research, Cambridge, 2023, ISBN 978-19-13-34410-8. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Interamna Lirenas Collegamenti esterni Interamna Lirenas, su treccani.it. URL consultato il 28 febbraio 2026. (EN) Interamna Lirenas Project, su classics.cam.ac.uk. URL consultato il 14 agosto 2024.
Pankrazer Stausee

Im Pankrazer Stausee (auch Pankrazer See oder italienisch Lago di Alborelo) wird die Falschauer im Ultental in Südtirol etwa 2,5 km oberhalb von St. Pankraz gestaut. Der Stausee liegt auf einer Höhe von 809 m und ist nach dem Zoggler-Stausee der zweitgrößte im Ultental. Er gehört zu der Kette von Stauseen und Wasserkraftwerken im Ultental, die die Alperia Greenpower GmbH zur elektroenergetischen Nutzung der Wasserkraft des Tales betreibt. Er ist der am tiefsten gelegene der Stauseen und wurde als erster errichtet. Nach vierjähriger Bauzeit wurde er 1954 in Betrieb genommen. Er versorgt mit seinem Wasser das Kraftwerk Lana. Die leicht gebogene Gewichtsstaumauer des Sees aus Stahlbeton, an einer schmalen Stelle ins Tal eingepasst, ist 58 Meter hoch und an der Krone 119 Meter lang. Der See hat eine Länge von 990 Metern (gemessen über die Seemitte) und erreicht an der breitesten Stelle 173 Meter. Er bedeckt etwa 12,8 ha, und sein Fassungsvermögen beträgt drei Millionen Kubikmeter. Das Wasser des Sees, maximal 26 m³/s, fließt durch einen Druckstollen und eine Druckleitung von 2,5 Meter Durchmesser und 6,8 Kilometer Länge über eine Fallhöhe von 478 Metern zu den Turbinen des Kraftwerks Lana. Diese erzeugen eine maximale elektrische Leistung von 120 MW. Am hinteren Ende des Sees steht das Kraftwerk St. Pankraz, das aber nicht vom Pankrazer Stausee, sondern vom nächsthöheren See, dem Zoggler-Stausee, betrieben wird. Das Ablaufwasser dieses Kraftwerks ist ein wesentlicher Zufluss zum Pankrazer Stausee. Literatur Christoph Gufler: Das verlorene Erbe: der Kraftwerk- und Stauseebau in Ulten und Lana, Verlag-Anst. Athesia Bozen, 2007, ISBN 978-88-8266-096-3 SE Hydropower GmbH: Wasserkraftwerke Ultental, Folder, (digitalisiert) Weblinks Pankrazer See auf ultental-valdultimo.com Unter Strom - Stauseen und Kraftwerke im Ultental (Video) Einzelnachweise
Lac d'Alborelo

Le lac d'Alborelo (lago di Alborelo en italien, Pankrazer Stausee en allemand) est un lac artificiel situé à 804 mètres d'altitude dans la commune de San Pancrazio dans le Tyrol du Sud. Centrale hydroélectrique Le lac est formé par un barrage en béton construit entre 1949 et 1953. Le lac est relié à la centrale hydroélectrique de Lana par un pipeline utilisant un saut 489 m. Il dispose de six turbines Pelton pour une puissance maximale de 132 MW et une production annuelle de 206 GWh. Le lac est le dernier de la série de réservoirs artificiels dans le val d'Ultimo. Sur ses rives se trouve la centrale électrique qui exploite les eaux du lac Zoccolo. Références Portail du Trentin-Haut-Adige Portail des lacs et cours d'eau