NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Monumento a Giuseppe Parini (1899)

Il monumento a Giuseppe Parini è una scultura realizzata da Luigi Secchi. L'opera è posta in piazza Cordusio a Milano. Storia La realizzazione di un monumento a Giuseppe Parini per il centenario della morte fu proposta da Avancinio Avancini, professore del Liceo classico Giuseppe Parini di Milano, il 18 aprile 1897 sul periodico «La scuola secondaria italiana». Vennero raccolte 17 000 lire principalmente donati da professori e studenti. Nel febbraio 1898 morì il senatore Giuseppe Robecchi che lasciò per testamento al Comune di Milano 25 000 lire per la realizzazione di un monumento a Parini. Il monumento fu inaugurato il 26 novembre 1899. Descrizione Il monumento è alto complessivamente 10,5 metri; la statua in bronzo è alta 4 metri, mentre il basamento è alto 6,5 metri. La statua in bronzo fu modellata da Luigi Secchi. Il basamento è in serizzo, mentre il piedistallo è in botticino di Brescia su progetto di Luca Beltrami. Le iscrizioni furono ideate dal senatore Gaetano Negri. A destra: «Per iniziativa di cittadini / di insegnanti e scolari / d'ogni parte d'Italia / è sorto / questo monumento / al grande poeta lombardo / flagellatore di un'età corrotta / maestro / di virtù e di sapienza / finché duri la patria / e il civile consorzio». A sinistra: «A questo monumento / assegnava in morte / una somma cospicua / Giuseppe Robecchi / senatore del Regno / insigne per senno e valore / desideroso / che i suoi concittadini / dall'immagine del grande poeta / traessero eccitamento / e generosi propositi / ad opere egregie». Sul fronte si legge invece «Giuseppe Parini / 1729 1799». Note Bibliografia A. Amati, Onoranze centenarie a Giuseppe Parini a Milano e a Bosisio, in Rendiconti. R. Istituto lombardo di Scienze e Lettere, vol. 32, 1899, pp. 1071-1085. G. Fumagalli, Albo pariniano, ossia, Iconografia di Giuseppe Parini, Bergamo, 1899. Monumento, in Illustrazione italiana, 26 novembre 1899, p. 372. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su monumento a Giuseppe Parini Collegamenti esterni Monumento bronzeo al poeta milanese Giuseppe Parini, su Turismo Milano.
Palazzo Jona-Millo

Palazzo Jona-Millo, o Bourbon Del Monte è un palazzo nobiliare tardobarocco di Ancona. Sito all'inizio di corso Mazzini, vicino al Teatro delle Muse, sulla quale piazza prospetta il suo angolo con il caratteristico balcone vanvitelliano. Storia e descrizione L'Edificio fu proprietà del marchese Carlo Francesco Moscheni fino a circa la metà del XVIII secolo. Il 10 ottobre 1756 avvenne il matrimonio fra l'ultima erede dei Moscheni, Angelica, con il marchese Carlo Francesco Millo; nipote del Cardinale Giovanni Giacomo Millo, segretario del Cardinal Lambertini, futuro papa Benedetto XIV, divenuto prefetto della Congregazione del concilio. In seguito a questo evento il palazzo venne riedificato in stile tardobarocco. Il progetto sembra essere attribuibile a Luigi Vanvitelli, attivo in città per la costruzione del Lazzaretto, la ristrutturazione di Palazzo Ferretti e della chiesa adiacente. Anche se ci sono pensieri divergenti. Sembrerebbe che al Vanvitelli si deve solo il caratteristico balcone angolare, mentre il disegno del palazzo è opera di Carlo Marchionni, allora direttore dei lavori portuali, e autore del progetto di ricostruzione della Chiesa di San Domenico, che l'avrebbe eretto con l'aiuto del figlio Filippo e di Francesco Maria Ciaraffoni. Il palazzo si affaccia, all'angolo fra corso Mazzini (già via Del Calamo) e via Gramsci (già via Metauro), su piazza della Repubblica. Presenta due piani nobili con due mezzanini dalle facciate in laterizio ingentilite da bugnato liscio, elementi decorativi e cornici in pietra d'Istria. Tutta l'attenzione è colta dal cantonale arrotondato, ove sporge il mirabile balcone sorretto da mensoloni e decorato da festoni. L’interno del palazzo, con atrio, corte interna e scalone monumentale, fu decorato da Giuseppe Pallavicini verso il 1770. Il pittore lombardo realizzò gli affreschi dei soffitti delle sale di rappresentanza con Storie mitologiche. Costituisce uno dei primi impegnativi cicli del pittore ad Ancona. In seguito l'edificio passa di proprietà al marchese Pietro De Bourbon del Monte ed infine alla famiglia Jona. Proprio il marchese Pietro De Bourbon del Monte ha commissionato nel 1856 una Madonna col Bambino da porre in un'edicola nella facciata del palazzo stesso. Il dipinto viene rimosso negli anni 80 e ripristinato nella sua collocazione originaria nel gennaio 2021, dopo una lunga contesa giudiziaria. Note Bibliografia Fabio Mariano, Architettura nelle Marche. Dall'età classica al liberty, Nardini Editore, Fiesole 1995 Voci correlate Luigi Vanvitelli Carlo Marchionni Palazzi e ville di Ancona Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Palazzo Jona-Millo
Долина на храмовете

Долината на храмовете (на италиански: Valle dei Templi) е археологически обект край град Агридженто, Италия, включващ останките на 7 древногръцки дорийски храма от 5 век пр.н.е. Тя е измежду най-значимите примери за изкуството и архитектурата на Магна Греция, както и сред основните туристически забележителности на Сицилия. Долината на храмовете е национален паметник на Италия и обект на световното наследство на ЮНЕСКО. С размер от 1300 хектара това е най-големият археологически обект в света. Източници
Akragas

De Vallei van de Tempels (Italiaans: Valle dei Templi) is een archeologische site in Agrigento (in het Oudgrieks: Akragas) op Sicilië in Italië. Het is een van de opvallendste voorbeelden van Groot-Griekenlandse kunst en architectuur, en is een van de belangrijkste attracties van Sicilië en een nationaal monument van Italië. Het gebied werd in 1997 opgenomen in de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Een groot deel van de opgraving en restauratie van de tempels was te danken aan de inspanningen van archeoloog Domenico Antonio Lo Faso Pietrasanta (1783-1863), die de hertog van Serradifalco was van 1809 tot 1812. De term "vallei" is een verkeerde benaming, de site is gelegen op een heuvelrug buiten de stad Agrigento. De Latijnse naam Agrigentum is afgeleid van de Oudgriekse naam in de genitief: Akragas > genitief Akragantos > Latijn Agrigentum. Overzicht De vallei bestaat onder meer uit overblijfselen van zeven tempels in Dorische stijl. De toeschrijving van de namen, afgezien van die van het Olympeion, zijn slechts een traditie die stamt uit de Renaissance. De tempels zijn: (9) Tempel van Hera (Juno), gebouwd in de 5e eeuw v.Chr. en in 406 v.Chr. door de Carthagers afgebrand. De tempel werd meestal gebruikt voor de viering van bruiloften. (8) Tempel van Concordia, ook gebouwd in de 5e eeuw v.Chr., de naam komt van een Latijnse inscriptie gevonden in de buurt. De tempel werd omgezet in een kerk in de 6e eeuw, en is nu een van de best bewaard gebleven tempels ter plaatse. (7) Tempel van Herakles, de oudste in het gebied, verwoest door een aardbeving; vandaag de dag resten slechts acht kolommen. Herakles was van een van de meest vereerde (half)goden in het oude Akragas. (4) Tempel van de Olympische Zeus, gebouwd in 480 v.Chr. om de overwinning op de stadstaat Carthago te vieren. Wordt gekenmerkt door het gebruik van grootschalige atlanten. Een atlant werd door de archeoloog Raffaello Politi gereconstrueerd en ondergebracht in het Museo di San Nicolà in Agrigento. In Akragas ligt slechts een kopie op de grond. (3) Tempel van Castor en Pollux. Ondanks de overblijfselen waaronder slechts vier kolommen, is het nu het symbool van het moderne Agrigento. (1) Tempel van Hephaistos (Vulcanus), ook daterend uit de 5e eeuw v.Chr. Men denkt dat het een van de imposantste bouwwerken in het gebied moet zijn geweest, het is nu echter een van de meest geërodeerde. (6) Tempel van Asclepius, ver van de oude stadsmuren gelegen; het was het doel van pelgrims op zoek naar behandelingen voor ziektes. Het gebied is ook de thuisbasis van de zogenaamde Tombe van Theroon (5), een groot monument van tufsteen in piramidale vorm; geleerden veronderstellen dat hij werd gebouwd ter herdenking van de gedode Romeinen in de Tweede Punische Oorlog.
Dolina Świątyń

Dolina Świątyń wł. Valle dei Templi to park archeologiczno-krajobrazowy w Agrygencie w którym znajdują się pozostałości zabudowy starożytnego miasta Akragas. Dolina Świątyń została w 1997 r. wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako Strefa archeologiczna Agrygentu. Zajmuje obszar ok. 1800 hektarów. Większość zabytków pochodzi z okresu największego rozkwitu miasta (V wiek p.n.e.). Obiekty sakralne reprezentują styl dorycki i zostały zbudowane z lokalnej skały wapiennej o intensywnie żółtej barwie. Przypisy
Valle dei Templi

Valle dei Templi (în română Valea templelor) este o arie arheologică situată la sud-vest de orașul Agrigento din Sicilia, pe dealul unde în anul 580 î.Hr. grecii au fondat orașul Akragas. În anul 406 î.Hr. a fost distrus de cartaginezi, dar fusese reconstruit de Timoleon, tiranul Siracusei. A fost unul dintre cele mai importante orașe din bazinul Mării Mediterane. În perioada romană orașul se numea Agrigentum. După prăbușirea Imperiului Roman de Apus locuitorii au părăsit vechiul oraș și s-au mutat mai la nord de acropolă. Mărturie a trecutului glorios al orașului Akragas sunt monumentele în stil doric: Templul lui Jupiter - cel mai mare templu doric din antichitate Templul Dioscurilor - cunoscut și sub denumirea de Templul lui Castor și Pollux Templul lui Hercule Templul Concordiei - cel mai bine păstrat Templul Herei Templul Atenei Templul Demetrei Lângă aria arheologică se află și un muzeu în care sunt expuse vestigiile arheologice găsite aici. Imagini Vezi și Locuri din patrimoniul mondial Legături externe Pagina oficială
Agrigentum

Agrigentum är en antik grekisk stad på ön Sicilien, staden är även känd vid namnen Agrigento, Acragas eller Akragas. Staden byggdes på en klippa vid sydkusten på Sicilien, omgiven av två floder (Hypsas och Akragas). Denna position betydde att staden var lätt att försvara vid krig. Det kvarvarande av den antika staden, såsom Concordia-templet, Zeus tempel (eller Olympaeon), Herakles tempel och "Juno Lacinia", är alla daterade till femte århundradet f.Kr. Särskilt concordia-templet är ett av de finaste exemplen på grekisk klassicism. Se även Agrigento Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Agrigentum.
Archäologischer Park Monte Sannace

Der Archäologische Park Monte Sannace liegt fünf Kilometer von Gioia del Colle in der Metropolitanstadt Bari in Apulien in Italien. Der Monte Sannace gehört zu den südlichen Ausläufern der Murgia. Er liegt ungefähr in der Mitte zwischen der adriatischen und der ionischen Küste zwischen der Region Bari und den ehemaligen griechischen Kolonien Taras und Metapont. Das zugehörige Museum liegt in einem normannisch-staufischen Kastell an der Piazza Plebiscito. Der Park ist ein archäologisches Freilichtmuseum und umfasst große, ehemals bewohnte Gebiete des namentlich nicht überlieferten wichtigen Zentrums der Peuketier, die hier zwischen dem 6. und 4. Jahrhundert v. Chr. siedelten. Die Peuketier waren eine Gruppe der alten italischen Bevölkerung aus der oskisch-umbrischen Gruppe. Sie kamen wahrscheinlich mit anderen Stämmen im 11. Jahrhundert v. Chr. von Illyrien über die Straße von Otranto und siedelten in der heutigen Provinz Bari. Die ersten Spuren von Aktivitäten auf dem Gelände stammen aus der Jungsteinzeit. Die erste dauerhafte Siedlung entstand im 9. Jahrhundert v. Chr. und bestand mit Unterbrechungen bis in die hellenistisch-römische Zeit (1. Jahrhundert n. Chr.). Während der Eisenzeit, zwischen dem 9. und 8. Jahrhundert v. Chr., entstand auf dem Gipfel des Hügels eine Gruppe von Lehm- und Strohhütten; andere lagen verstreut in der Ebene. Zwischen dem 7. und 6. Jahrhundert v. Chr. veränderte sich die Streusiedlung auf dem Hügel zu einem Dorf, das eine Schutzfunktion für die kleineren Siedlungen besaß. Die Siedlung erhielt dann allmählich eine urbane Erscheinung und wurde am Rand des Hügels von einer Mauer umgeben. Öffentliche Gebäude für politische und religiöse Zwecke wurden gebaut und aristokratische Gräber entstanden. Die Siedlung bekam schnell ihr endgültiges Aussehen, aufgeteilt in die Akropolis und die Unterstadt. Dieser Prozess ist Ausdruck der Kontakte mit der hellenischen Kultur. Die Akropolis war bis ins 1. Jahrhundert n. Chr. belegt. Literatur Nadin Burkhardt: Apulien. Der archäologische Führer. Von Zabern, Mainz 2012, ISBN 978-3-8053-4458-6, S. 86 Weblinks Beschreibung (ital.)
Chiesa di Santa Maria Assunta (Ranzanico)

La chiesa di Santa Maria Assunta è la parrocchiale di Ranzanico, in provincia e diocesi di Bergamo; fa parte del vicariato di Borgo di Terzo-Casazza. Storia La primitiva chiesa di Ranzanico era di piccole dimensioni e fu eretta a parrocchiale dal vescovo Lodovico Donà il 16 agosto 1476 smembrandola dalla pieve di Mologno. Dalla relazione della visita pastorale dell'arcivescovo di Milano Carlo Borromeo del 1575, s'apprende che la chiesa era compresa nella vicaria di Mologno. Grazie ad un documento del 1666 noi oggi conosciamo che, allora, filiali della parrocchiale di Ranzanico erano gli oratori dei Santi Fermo e Rustico e di San Bernardino, siti nella medesima località. L'attuale parrocchiale venne edificata tra il 1786 ed il 1791 inglobando la chiesetta medievale, che fu ridotta a presbiterio. Nel 1826 la torre campanaria venne sopraelevata e furono aggiunte alle tra campane esistenti altre due. Dal 1861 l'oratorio di San Bernardino è attestato come unica filiale della chiesa di Santa Maria Assunta. L'edificio venne ampliato nel 1894 in seguito al considerevole aumento della popolazione locale. Nel 1947 la facciata fu modificata e, nel 1963, si procedette al restauro dell'interno della chiesa. Nel 1971 la vicaria di Mologno venne soppressa e la chiesa entrò a far parte della zona pastorale XV, per poi essere aggregata al neo-costruito vicariato di Borgo di Terzo-Casazza nel 1979. Infine, tra il 1983 ed il 2011 la parrocchiale subì a più riprese dei lavori di ristrutturazione. Descrizione Note Voci correlate Ranzanico Diocesi di Bergamo Regione ecclesiastica Lombardia Parrocchie della diocesi di Bergamo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Maria Assunta Collegamenti esterni Parrocchia di SANTA MARIA ASSUNTA, su parrocchiemap.it. URL consultato l'11 maggio 2019.
Archäologisches Museum im Römischen Theater

Das Archäologische Museum im Römischen Theater (it. Museo archeologico al teatro romano) ist ein Museum in Verona. Es befindet sich oberhalb des Teatro Romano di Verona, im ehemaligen Kloster des Hl. Hieronymus der Jesuaten. Geschichte Um 1430 siedelten die Jesuaten sich auf dem Hügel von S. Pietro an, der reich an Quellwasser ist. An der Spitze des Hügels oberhalb des römischen Theaters errichteten die Mönche das Kloster, das sich auf einer weiten Terrasse ausbreitet. 1923 richtete die Stadt Verona im ehemaligen Kloster das Archäologische Museum ein, um antike Funde aus Verona und der Umgebung zu sammeln und auszustellen. Die Ausstellung Im Saal neben dem Aufzug sind an der Wand zwei Felder des Mosaikfußbodens einer römischen Villa in Negrar angebracht, die man ins 3. Jahrhundert n. Chr. datieren kann und die eine mythologische Szene und einen von einem Putto gezogenen Wagen zeigen. Unter den Skulpturen befindet sich das in Verona gefundene Bildnis eines Mitglieds der kaiserlichen julisch-claudischen Familie. In den ehemaligen Klosterzellen sind etruskische und römische Bronzefiguren ausgestellt, ein doppelgesichtiger Frauenkopf, das luxuriöse Ausstattungsstück eines Veroneser Hauses, Gläser und römische Keramik aus der Gegend von Verona und das Bronzeporträt eines vornehmen Veronesers aus augusteischer Zeit. Im Refektorium befindet sich eine sitzende Frauenfigur, von der der Kopf nicht erhalten ist. Sie ist bekleidet mit einer Tunika und einem Mantel. Bei der Marmorskulptur handelt es sich (möglicherweise) um eine römische Kopie der Aphrodite des Phidias. Die Wände des Saals waren alle mit Fresken ausgemalt. Zu sehen sind Reste des „letzten Abendmahls“ von Giovanni Francesco Caroto auf der hinteren Wand und die Figur eines Jesuaten auf der Seitenwand. Im Kreuzgang sind Inschriften, vor allem Grabinschriften aus Verona ausgestellt. Die Kapelle des Hl. Hieronymus, von Caroto 1508 ausgemalt, hat ein Flachgewölbe „alla gesuata“ aus Holztafeln, die mit belaubten Zweigen oder mit um eine Rosette angeordneten Schildern verziert sind. Im unteren Raum sind Inschriften aufgestellt, die den römischen Göttern geweiht sind. Man sieht unter anderem den Hohlraum (18 m tief), mit dem die Römer den Hügel vom Zuschauerraum abtrennten, um zu vermeiden, dass Wasser einsickerte. Ausstellungsstücke Zugang Der Zugang zum Museum erfolgt durch das römische Theater. Oberhalb des Aufgangs zu den Zuschauerrängen des römischen Theaters führt ein Aufzug ins ehemalige Kloster. Ein weiterer Zugang ist eine Treppenanlage im westlichen Bereich des Theaters. Weblinks
Museo Arqueológico del teatro romano de Verona

El museo arqueológico en el teatro romano (del italiano: Museo archeologico al teatro romano) es un centro de exposición permanente arqueológica de Verona (Véneto, Italia), ubicado junto al teatro romano, estando las oficinas centrales en el antiguo convento del canal de la Giudecca, del siglo XV. Fue fundado en 1924 y allí se exhiben los hallazgos arqueológicos de Verona y el territorio (inscripciones, esculturas, mosaicos, bronces, etc.) y materiales de colecciones formadas en la ciudad. Edificio El Museo Arqueológico, al que se accede con la misma entrada del teatro romano, se encuentra en un antiguo convento construido a finales del siglo XV por la congregación jesuita de San Jerónimo en la colina de San Pietro. Los monjes, que se establecieron en Verona en el transcurso de ese siglo, se dedicaron a la producción y promoción de medicamentos curativos que elaboraron con las hierbas y el agua que estaban allí en abundancia. El convento se distribuye en varias plantas de un gran salón a la terraza, excavado en la colina en época romana: hoy en día aún se pueden reconocer muchas situaciones de emergencia, tales como la iglesia de San Girolamo, que todavía conserva el techo de madera, una pala de Giovanni Francesco Caroto (1508) y los frescos, el pequeño claustro, el refectorio y las celdas de los religiosos. Durante la recuperación del espacio, ya durante el curso del siglo XIX y principios del XX, fueron traídos a la luz en el convento algunas partes del teatro y, en particular, la cavidad excavada por los romanos en la colina para evitar la infiltración de agua en el edificio. Museo El museo arqueológico de Verona se estableció en el área del teatro romano. Las colecciones arqueológicas fueron depositadas en 1857 en el museo en el puerto de Victoria, esta colección de hallazgos arqueológicos de colecciones privadas donadas a la ciudad de Verona, en especial en el siglo XIX: entre ellos hay muchos elementos y estatuas del teatro romano, urnas etruscas, estatuas de bronce, jarrones e inscripciones griegas. Las obras expuestas son alrededor de 600, más otras 150 en el área alrededor de la parte exterior del claustro y en el teatro. En las diversas salas de exposiciones se pueden encontrar esculturas y elementos decorativos de teatro, piezas de mosaicos y azulejos en piedras blancas y negras y de color funerario, estelas y altares, estatuas y varias inscripciones. En las celdas pequeñas, por último, se recogen en las ventanas algunas series de objetos funerarios de ungüento y ampollas de época prerromana e imperial de cristal, jarrones y cuencos de cerámica, muebles de metal. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Museo Arqueológico del teatro romano de Verona.
Археологический музей (Верона)

Археологический музей (итал. Museo archeologico) — музей в городе Верона (Италия). Основан в 1923 году, экспозиции размещены в упразднённом монастыре Сан Джероламо рядом с Римским театром, который был приобретён муниципалитетом. Коллекция музея сформировалась в основном за счет пожертвований экспонатов из частных собраний. В экспозиции представлены древнеримские мозаики (особо выделяется битва гладиаторов I век), античная скульптура (много римских копий с греческих оригиналов), керамика, бронзовые статуэтки, римские стеклянные сосуды. Отдельный зал посвящён римским эпитафиям. Во дворе музея размещены античные жертвенники, стелы и надгробия. В состав музея входит монастырская церковь Святого Иеронима с фресками Карото (1508 год), триптихом веронского мастера XV века и раннехристианской статуей Доброго пастыря (IV век). Примечания Литература Ренцо Кьярели. Верона. — Флоренция: Bonechi Edizioni, 2006. — С. 119-120. — ISBN 88-7204-523-1. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Археологический музей (Верона)
Археологічний музей у римському театрі

Археологічний музей у римському театрі (італ. Il Museo Archeologico al Teatro romano) — археологічний музей у м. Вероні, Італія. Заснований у 1923 році. Розміщується у колишньому монастирі Св. Ієроніма (XIV ст.) поруч Римського театру. Колекція музею сформована в основному за рахунок експонатів із приватних зібрань. Музей щороку відвідує бл. 90 000 чоловік. Опис У залі на першому поверсі представлені уламки мармурових рамок, основи статуй і фреска із зображенням Вакха, яка, ймовірно, прикрашала трикліній (їдальню). Сходи ведуть до подвір'я колишнього монастиря, де зберігаються надгробки та написи. Ліворуч — вхід до каплиці св. Ієроніма, в якій збереглись фрески роботи Джованні Франческо Карото (1508), а підлога прикрашена залишками мозаїк. Праворуч — подвір'я трапезною, яка раніше була прикрашена цінними фресками. Збереглись лише частини «Таємної Вечері», на підлозі знаходиться мозаїка ІІІ ст. Також тут представлені статуї (багато з яких без голови), серед яких особливо виділяються статуї Артеміди і Ероса з луком. У першій келії представлені домашні предмети зі скла, бронзові лампи і бронзова голова. В інших келіях знаходяться бронзовий бюст і бронзові статуетки. У залі коло ліфту стоять мармурові скульптури. Вибрані експонати Статуя жінки великих розмірів, Верона, I ст., мармур. Статуя імператора в обладунках, Верона, І ст., мармур. Герма сатира-підлітка з театру Верони, епоха Августа, мармур Медальйон з гладіатором, який бореться із левом з театру Верони, епоха Августа, мармур Статуя жінки, що сидить, Верона, II ст., мармур Галерея Література Мария Пия Джиролами, Елена Моденини. Верона: искусство, история, культура. — Verona : Edizioni KINA Italia, 2003. — 126 с. Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Археологічний музей у римському театрі Археологічний музей на ArcheoVeneto [Архівовано 3 квітня 2015 у Wayback Machine.] (італ.)
National Archaeological Museum of Taranto

The National Archaeological Museum of Taranto (MArTA) is an Italian museum in Taranto, Italy. It exhibits one of the largest collections of artifacts from the Magna Graecia, including the Gold of Taranto. The museum is operated by the Ministry for Cultural Heritage and Activities of Italy. Some excavated items See also The New Archaeological Museum of Ugento Gnatia Sources Quintino Quagliati. Il Museo Nazionale di Taranto. Istituto Poligrafico dello Stato. Notes