NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Фонтан черепах

Фонтан черепах (італ. Fontane delle Tartarughe) — фонтан розташований в Римі на площі Маттеї (італ. Piazza Mattei) побудований у стилі ренесансу. Створений між 1580 і 1588 роками за проектом архітектора Джакомо делла Порта скульптором Таддео Ландіні (італ. Taddeo Landini). Бронзові черепашки, які виповзають на верхню чашу фонтану, додані значно пізніше самої споруди фонтану — у 1658—1659 роках, при реконструкції фонтану, яка проводилася Берніні або Андреа Саккі. Вважається, що дельфіни в компанії черепах символізують девіз «Поспішай повільно». Деякі дослідники пов'язують фонтан з міфом про Юпітера і Ганімеда. Фонтан черепах, як і інші ренесансні фонтани, був створений з метою забезпечення населення міста питною водою. Він увійшов до групи з вісімнадцяти фонтанів, споруджених у Римі у XVI столітті за вказівкою папи Григорія XIII при реконструкції давньоримських акведуків. Проект фонтану, створений Джакомо делла Порта, повторював дизайн подібних фонтанів, теж з кулею внизу на п'єдесталі, від якого вода йшла вгору і потім витікала зверху в полігональну чашу. Але цей фонтан відрізняє чудове оформлення, яке було доручено виконати молодому скульпторові Таддео Ландіні (1550—1596). Вперше в Римі фонтан прикрасили фігури чотирьох голих хлопців та восьми дельфінів. Фігури спочатку планувалося виготовити з мармуру, але потім було вирішено зробити їх бронзовими, що обійшлося дорожче. Фігури юнаків виконані в стилі маньєризму, запозиченого у флорентійського фонтану Нептуна. Фонтан складається з квадратного басейну з кулею воготовленою з африканського мармуру на постаменті в центрі. Навколо кулі поміщені чотири головки Путто, з яких у басейн тече вода. На чотири боки басейну розташовані мармурові раковини. Навколо кулі розташовані чотири бронзових юнаки що відпочивають та закидають одну ногу на голови бронзових дельфінів, щобтримаючись за хвіст дельфінів дотягнутися до верхньої чаші з іншими дельфінами. Вода ллється з ротів дельфінів у раковини, а звідти в нижній басейн. Вода у фонтан подавалася з акведука самопливом, але через невеликий перепад висот в цьому місці, її виявилося недостатньо. У зв'язку з цим чотири з восьми фігур дельфінів були перенесені з цього фонтану у фонтан Fontana della Terrina на площі Кампо деї Фйорі, а потім до церкви Санта Марія ін Валічелла. Спочатку фонтан називали фонтаном Маттеї (італ. Fontana delli Mattei або лат. Fons Mattheiorum). Він відразу став дуже популярний. У 1588 у письменник Джіроламо Ферруччі (італ. Girolamo Ferrucci) назвав його найкрасивішим і досконалим фонтаном Риму. Фонтан малювали такі художники як Джованні Батіста Фальда (італ. Giovanni Battista Falda). З вилученням чотирьох дельфінів стало здаватися, що підняття рук бронзових юнаків є невиправданим. Можливо, щоб вирішити цю проблему і поліпшити композицію, і було додано чотири бронзові черепахи при реконструкції фонтану за вказівкою папи Олександра VII. Час реконструкції (1658—1659 роки) зазначено на чотирьох мармурових звитках по краях фонтану. Черепахи зроблені дуже реалістично. Після того, як у 1979 році одна з черепах була вкрадена, всі фігурки черепах були замінені копіями. Посилання Фонтан черепах та палац Маттеі(англ.)
Ukraiński Uniwersytet Katolicki im. św. Klemensa w Rzymie

Ukraiński Uniwersytet Katolicki św. Klemensa (UKU, ukr. Український Католицький Університет св. Климента) – utworzony 8 grudnia 1963 w Rzymie ukraiński uniwersytet greckokatolicki, będący kontynuacją działań Greckokatolickiej Akademii Teologicznej we Lwowie. Założycielem Uniwersytetu i jego pierwszym rektorem był kardynał Josyf Slipyj. W latach 1965–1966 zbudowano na terenie Soboru św. Zofii budynek Uniwersytetu. Wykładało w nim 21 profesorów, miał on 5 wydziałów (teologiczny, filozoficzno-humanistyczny, matematyczno-przyrodniczy, prawa i nauk społecznych, medyczno farmaceutyczny). Zajęcia odbywały się głównie w języku ukraińskim, jedynie na wydziale teologicznym i filozoficzno-humanistycznym część zajęć odbywała się po łacinie. Po wyjściu Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej z podziemia oraz uzyskaniu niepodległości przez Ukrainę w 1991 Uniwersytet rozpoczął przekazywanie swoich funkcji ukraińskiemu środowisku naukowo-religijnemu we Lwowie, które w 1994 utworzyło Lwowską Akademię Teologiczną. Sam Uniwersytet został zmieniony w Instytut św. Klemensa w Rzymie. Linki zewnętrzne Strona Instytutu św. Klemensa. rome.ucu.edu.ua. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-10-21)].
San Francesco, Lucca

San Francesco is a former Gothic-style Roman Catholic church and monastery located in Piazza San Francesco in central Lucca, Tuscany, Italy. Since its restoration, it has become the home of the IMT School for Advanced Studies Lucca, a superior graduate school. History Members of the Franciscan order were present since 1228, but the church as we see it dates from the 14th century. The church, built out of gravel, has an aisle-less with a trussed roof. It was completed in the early 15th century with the inclusion of three apsidal chapels. The façade, which has two arches either side of the doorway, adopted a coat of white limestone, which remained incomplete, and was completed only in the 20th century. The care taken with the interior design is in parallel with the construction of the complex, which took from the 14th century to the 17th century. Among the tomb monuments in the interior is the monument to Bishop Giovanni Guidiccioni and a lapidary monument to the Condottiero Castruccio Castracani. To the right of the main altar is the monument to Ugolino Visconti, Governor of Pisa, judge of Gallura in Corsica. He is encountered by his friend Dante Alighieri in Purgatory, awaiting entry to heaven. The church also contains the tombs of Francesco Geminiani and Luigi Boccherini. Among the paintings is a Noli me Tangere by Domenico Passignano and a Nativity by Federico Zuccari. The panel of Bishop Saint and Saint Francis of Assisi by Francesco di Andrea Anguilla was part of a triptych commissioned for the convent; it is now in the collection of the Birmingham Museum of Art. References External links Page at toscana.it (in Italian) Tourism at the Church of San Francesco
Iglesia de San Francisco (Lucca)

La iglesia de San Francisco (en italiano: Chiesa di San Francesco) es la iglesia de un convento católico ubicado en la ciudad de Lucca (Toscana, Italia central), que se encuentra en la plaza homónima. Hoy en día está desacralizada. La presencia de los franciscanos en Lucca está atestiguada ya en el año 1228, tomando esta congregación pronto un papel destacado en la vida de la ciudad. La iglesia, construida en ladrillo está compuesta por una única sala con un techo de cerchas (una celosía de canto variable a dos aguas), se completó a principios del siglo XV, con la introducción de tres capillas presbiterales. La fachada presenta dos sepulturas a ambos costados del portal. En la fachada se adoptó una capa de piedra caliza blanca que recién fue terminada en el siglo XX. El interior se diseñó cuidadosamente, en paralelo a la construcción del complejo, el cual se desarrolló desde el siglo XIV al XVII. Luego de la expropiación por parte del estado en el siglo XIX, parte de la colección de pinturas fueron trasladadas al museo de Lucca. Sepulturas En esta iglesia se hallan enterrados los restos del compositor y chelista Luigi Boccherini (Lucca, Italia, 19 de febrero de 1743 – Madrid, España, 28 de mayo de 1805), pionero del periodo clásico en la música. El cuerpo fue depositado en el año 1927, cuando los restos fueron repatriados por Benito Mussolini para que descansasen en la ciudad donde había nacido. También se encuentra la tumba de Castruccio Castracani degli Antelminelli (1281 – 3 de septiembre de 1328), duque de Lucca y condottiero italiano. Enlaces externos http://web.rete.toscana.it/Fede/luogo.jsp?identificativo=2820&lingua=italiano La scheda su toscana.it Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de San Francisco.
Château de Verrès

Le château de Verrès est l'un des principaux châteaux valdôtains. Il se dresse en amont du bourg de Verrès, à l'embouchure du Val d'Ayas. L'histoire À l'endroit où se trouve aujourd'hui le château existait déjà un manoir des seigneurs De Verretio au XIIIe siècle, mais Yblet de Challant le fit rebâtir complètement en 1390 en style gothique. Cette date est marquée au-dessus d'une porte au premier étage : « M.CCC.LXXXX. MAGNIFIC(US) D(OMI)NUS EBALL(US) D(OMI)NUS CHALLANDI MONTIOVETI, ETC. EDIFICARE FECIT HOC CASTRUM VIVENTIBUS EGREGIIS VIRIS FRANCISCO DE CHALLAND D(OMI)NUS DE BOSSONENS ET CASTELLIONIS ET JOH(ANN)E DE CHALLAND D(OMI)NO DE COSSONA EI(US) FILIIS ». Il se présente comme un édifice imposant cubique dont le côté mesure 30 mètres. Les fenêtres jumelées sont en style gothique. Il est surdimensionné par rapport aux autres châteaux valdôtains, au point que Jean-Baptiste de Tillier écrit que même s'il n'a pas été construit par les Romains, « il ne cède gueres à ceux tant vantés de cette ancienne et puissante nation ». Il ajoute aussi : « Et l'on peut dire sans exagération que c'est un des plus solides et plus fameux bâtiments qu'un vassal ait pu faire construire dans le domaine d'un prince souverain où celluy-cy tient le rang d'un des plus renommés ». En 1536, René de Challant confia à l'architecte espagnol Pietro de Valle la charge d'équiper de remparts et de murs fortifiés le château afin de contraster l'avancée du roi François Ier qui menaçait la Vallée d'Aoste des deux côtés (de la Savoie et du Piémont). Le résultat fut une fortification bastionnée, à la différence d'Aoste, qui n'était protégée que par son enceinte romaine. Cette situation dangereuse pour le Duché d'Aoste porta à la création du Conseil des Commis. À la fin du XIXe siècle le château a été acheté par l'État italien et a été déclaré monument national. Il appartient à la région autonome Vallée d'Aoste. Du mois de septembre 2004 au 7 avril 2007 il a été fermé au public pour permettre des travaux de restauration et de mise en sécurité. Le carnaval historique Chaque année pour le carnaval dans ce château des acteurs bénévoles mettent en scène l'évocation d'un événement historique, la danse de la comtesse Catherine de Challant avec des habitants du bourg, à la présence de son mari Pierre Sarriod, seigneur d'Introd, tandis que tous les verressiens chantent "Vive Introd et Madame de Challant". Cet événement eut lieu le 31 mai 1450. Galerie de photos Annexes Bibliographie Ouvrage collectif, Verrès et son château : six siècles d'histoire, 1390-1990 : actes de la table ronde, Verrès 15 juin 1991, Issogne, Imprimerie paroissiale, 1993 François-Gabriel Frutaz, Le château de Verrès et l'inventaire de son mobilier en 1565, Turin, 1900 Jean Mesqui, « Le château de Verrès en 1390 et l'architecture seigneuriale en Val d'Aoste du XIe au XVe siècle », Bulletin monumental,‎ 2019, p. 219-250 (ISSN 0007-473X) Articles connexes Catherine de Challant Maison de Challant Val d'Ayas Châteaux de la Vallée d'Aoste Liens externes Page du carnaval historique du site de la Vallée d'Aoste Portail des châteaux Portail de la Vallée d'Aoste
Верресский замок

Верре́сский замок (итал. Castello di Verrès, фр. Château de Verrès) — средневековый замок, расположенный в коммуне Веррес, Италия. Расположенный у входа долины Айяса, он является одним из самых знаменитых замков аостской долины. История Замок принадлежал семейству Шалан (фр. Challant). Он был перестроен в 1390 в готическом стиле на месте предыдущей усадьбы по заказу Ибле́ Шаланского (фр. Yblet de Challant). С конца XIX века замок принадлежит Итальянскому государству. Карнавал В верресском замке ежегодно проводится исторический карнавал с персонажами Пьер де Сариьо (фр. Pierre de Sarriod) и Катрин де Шалан (фр. Catherine de Challant). Галерея Литература Ouvrage collectif, Verrès et son château : six siècles d'histoire, 1390-1990 : actes de la table ronde, Verrès, 15 juin 1991, Иссонь, Imprimerie paroissiale, 1993. François-Gabriel Frutaz, Le château de Verrès et l'inventaire de son mobilier en 1565, Турин, 1900. Jean Mesqui, Le château de Verrès en 1390 et l'architecture seigneuriale en Val d'Aoste du XIe au XVe siècle, Bulletin monumental, 2019, issn = 0007-473X, стр. 219-250. Примечания См. также Список замков Италии Ссылки Château de Verrès.
Refuge du Prariond

Die Refuge du Prariond ist eine Schutzhütte, die sich im Département Savoie in der Region Auvergne-Rhône-Alpes befindet. Sie liegt im Quellgebiet der Isère auf einer Höhe von 2324 m im Osten des Vanoise-Massiv. Die Schutzhütte gehört der Verwaltung des Nationalparks Vanoise. Geschichte Vor Errichtung der heutigen Schutzhütte bestand ca. 200 m vom jetzigen Standort bereits eine Hütte, deren Überreste noch heute sichtbar sind. Die Ruinen befinden sich in der Nähe des zu Übungszwecken genutzten Kletterfelsen. Ein Kreuz auf einem Felsblock erinnert an die «tragédie de la Galise», bei der italienische Partisanen und englische Soldaten den Tod aufgrund extremer Wetterbedingungen am 6. November 1944 fanden. Die zur Zeit bestehende Hütte (Stand 2020) wurde im Jahr 1969 nur sechs Jahre nach dem Einrichten des Nationalparks Vanoise errichtet. In den Jahren 1989 und 1990 wurde die Hütte erweitert und modernisiert. Mit der Modernisierung der Hütte ging eine Erhöhung des Komforts einher (sanitäre Anlagen, Duschen, Stromversorgung mittel Solarpanele). Beschreibung Im Sommer bietet die Hütte 36 Betten und im Winter stehen 16 Betten zur Verfügung. Sie wird in der Zeit von Ende März bis Mitte Mai und von Mitte Juni bis Mitte September bewirtschaftet. Zugang Die Hütte erreicht man vom 2058 m hoch gelegenen Parkplatz Pont Saint-Charles, der ca. 3 km von Val-d’Isère entfernt an der Straße zum Col de l’Iseran liegt. Der keinerlei Schwierigkeiten aufweisende Weg führt nach zunächst steilem Anstieg durch den von der Isère geformten Einschnitt, die sogenannten Gorges de Malpasset. Für nicht trittsichere Wanderer oder Kinder ist der Weg an einigen Stellen mit einem Seil gesichert. Nachdem der Einschnitt durchwandert ist, weitet sich die Landschaft und die Hütte ist bereits sichtbar. Für den kompletten Weg sind im Winter ca. 1h15 min zu veranschlagen. Tourenmöglichkeiten Vom Refuge du Prariond startet der Wanderweg zum Col de la Galise, der sich auf einer Höhe von 2987 m befindet. Auf dem Weg dorthin zweigt ein weiterer Anstieg zum Col de la Lose (2957 m). Über den Col di Rhemes kann die italienische Schutzhütte Rifugio Gian Federico Benevolo erreicht werden. Ferner ist die Hütte Ausgangspunkt für Aufstiege auf Pointe de la Galise (3343 m) oder die Grande Aiguille Rousse (3482 m). Besonderheit Seit dem Sommer 2010 wird die Hütte durch eine mit Wasserkraft betriebene Klein-Turbine zusätzlich mit Strom versorgt. Die Turbine wurde am Torrent du Niolet, einem Zufluss des Isère errichtet und liefert eine Leistung von ca. 2 kW. Die Turbine ergänzt den von Solarzellen erzeugten Strom. Weblinks Offizielle Website der Refuge du Prariond. Refuge du Prariond. Nationalpark Vanoise; abgerufen am 12. Mai 2020 (französisch). Refuge du Prariond. In: camptocamp.org. Abgerufen am 12. Mai 2020 (französisch). Refuge du Prariond. In: refuges.info. Abgerufen am 12. Mai 2020 (französisch).
Refugio de Prariond

El refugio de Prariond es un refugio de montaña ubicado en Francia, en el departamento de Saboya, en la región de Auvernia-Ródano-Alpes. Se encuentra a una altitud de 2.324 metros, al este del macizo de Vanoise, cerca de los manantiales de Isère. El refugio de Prariond pertenece al parque nacional de Vanoise. Historia Antiguamente existía un refugio ubicado a 200 m del refugio actual, bajo las rocas de la escuela de escalada. Aún puedes ver sus ruinas, incluida una especie de gran chimenea que permite el acceso durante los períodos de nieve. No muy lejos de allí, en el medio de la meseta Prariond, hay un gran bloque coronado por una cruz. Viste la placa conmemorativa de la "tragedia de la Galise" durante la cual murieron italianos y británicos en esta zona luego de atravesar el paso de la Galise debido a las condiciones climáticas extremas en noviembre de 1944.​ El refugio actual fue construido en 1969, 6 años después de la creación del parque nacional de la Vanoise. Se reacondicionó en 1989-1990, lo que permitió aumentar la capacidad y la comodidad. Características e información El refugio tiene una capacidad de 36 camas, que en invierno se reducen a 16 no vigiladas. Encontramos la presencia de un guía desde finales de marzo hasta el 10 de mayo y desde el 15 de junio hasta el 15 de septiembre. Acceso Para llegar al refugio, debe dirigirse al aparcamiento Pont Saint-Charles, que se construyó cerca de Val-d'Isère. Después, seguir las gargantas de Malpasset a lo largo del Isère. Se han construido varios puentes para facilitar el paso de los excursionistas. Este pasaje conduce a una meseta desde donde el refugio es visible. Queda por tomar los pasajes que conducen a ella. 1h15 caminata verano.​ Ascensos Desde el refugio, se puede ir al Col de la Galise que se encuentra a una altitud de 2987 metros. En el camino, es posible tomar una bifurcación para llegar al paso de Lose que es más bajo, a 2957 metros de altitud.​ Estos dos pasos son frontera con Italia. Se pueden acceder a la Pointe de la Galise ( 3.343 m ) o la Grande aiguille Rousse ( 3.482 m).​ El refugio es también un punto de partida para el esquí de fondo: Pointe de la Galise, la Grande aiguille Rousse, Gros Caval, la cumbre della Vacca, la roca Bassagne, y muchas incursiones de esquí hacia la Haute-Maurienne, o macizo el Gran Paraíso en Italia.​ Referencias
Rifugio Silvio Agostini

Il rifugio Silvio Agostini è un rifugio alpino del comune di San Lorenzo in Banale in Val d'Ambiez, nelle Dolomiti di Brenta nel Trentino occidentale, a 2.405 m s.l.m. Storia Costruito nel 1937, è stato ampliato nel 1975. Il rifugio è dedicato alla memoria di Silvio Agostini, guida alpina, caduto nel 1936 dalla Cima Brenta. Nel 1976 è stato ceduto alla Società degli alpinisti tridentini (SAT), che ne è proprietaria. Nel 1995 ha subito un'ulteriore ristrutturazione, che lo ha reso uno dei rifugi più caratteristici e confortevoli dell'area. A febbraio 2014 ha subito gravi danneggiamenti dovuti a una valanga. Descrizione Il rifugio dispone di 56 posti letto, ed è aperto dal 20 giugno al 20 settembre. Posizionato nell'alta Val d'Ambiez, è punto di partenza per molte escursioni nonché per le ascensioni alla cima d'Ambiéz e alla cima Tosa. La prossimità ad alcune piccole pareti naturali lo hanno fatto diventare sede dei corsi estivi di roccia della scuola nazionale di alpinismo "Giorgio Graffer" della SAT. Poco a monte del rifugio si trova un enorme masso, staccatosi dalle pareti sovrastanti il 18 luglio 1957 a seguito del crollo della Torre Jandl (o Dito dell'Ideale), cima salita in prima assoluta proprio da Silvio Agostini con il fratello Mario ed Elena Nardelli il 5 agosto 1927. Nelle vicinanze del rifugio si erge una piccola cappella dedicata alla Madonna del Capriolo. Accessi Dall'abitato di San Lorenzo in Banale (758 m) per la strada forestale che si diparte dalla località Baesa (segnavia 325), e diviene poi il sentiero "Adriano Dallago" (4 ore e 30 minuti). In alternativa, un servizio di fuoristrada porta fino al rifugio Cacciatore (1.821 m), da cui si raggiunge il rifugio Agostini per il sentiero Dallago (segnavia 425) in circa 2 ore. Ascensioni Cima Tosa (3159 m) - difficoltà PD Cima d'Ambiez (3096 m) - difficoltà PD Cima Ceda orientale ed occidentale (rispettivamente 2760 m e 2767 m) - difficoltà F (passaggi di 2°) Traversate Ferrata Brentari (segnavia 358): percorso di grande interesse alpinistico, sale sino alla Sella della Tosa (2859 m), e giunge ai rifugi Tommaso Pedrotti e Tosa (3 ore). Ferrata Ettore Castiglioni (segnavia 321): sale sino alla Bocca dei Due Denti (2859 m), per ridiscendere lungo il bordo settentrionale della vedretta di Pratofiorito e giungere al rifugio Dodici Apostoli (2 ore e 30). Sentiero Palmieri, alternativa alla ferrata Brentari, attraversa la forcolotta di Noghèra (2415 m) per giungere ai rifugi Tommaso Pedrotti e Tosa (2 ore e 30) Sentiero dell'Ideale (segnavia 358): sale alla bocca d'Ambiéz (2871 m s.l.m.) e cala sulla bocca dei Camosci (2784 m), quindi prosegue fino al rifugio Dodici Apostoli (3 ore). Percorso alpinistico di notevole interesse. Note Voci correlate Dolomiti di Brenta Via delle Bocchette Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul rifugio Silvio Agostini Collegamenti esterni (IT, EN, DE) Sito ufficiale, su rifugioagostini.com. Scheda del rifugio sul sito della S.A.T., su sat.tn.it. URL consultato il 5 agosto 2012 (archiviato dall'url originale il 4 marzo 2016).
Rifugio Silvio Agostini

De Rifugio Silvio Agostini is een berghut in de gemeente San Lorenzo in Banale in de Italiaanse provincie Trente. De berghut, gelegen op een hoogte van 2405 meter in het Val d'Ambiéz in de Brenta, een berggroep in de Dolomieten, behoort toe aan de Società Alpinisti Tridentini. De hut werd gebouwd in 1937 en vernoemd naar de in 1936 omgekomen berggids Silvio Agostini. Het gebouw werd in 1975 uitgebreid en onderging in 1995 een restauratie. De hut wordt onder andere gebruikt als startpunt voor beklimmingen van de Cima d'Ambiéz (3096 meter) en de Cima Tossa (3173 meter). Nabij de hut staat een kapel gewijd aan de Madonna del Capriolo.
Фросаско

Фроса̀ско (на италиански: Frossasco; на пиемонтски: Frossasch, Фросаск, на окситански: Frousasc, Фроусаск) е малък град и община в Метрополен град Торино, регион ПиемонтСеверна Италия. Разположен е на 376 m надморска височина. Към 1 януари 2020 г. населението на общината е 2876 души, от които 148 са чужди граждани. Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Frussasc

Frussasc (italià Frossasco, piemontès Frossasch) és un municipi italià, situat a la ciutat metropolitana de Torí, a la regió del Piemont. L'any 2007 tenia 2.669 habitants. Està situat al Pinerolese, una de les Valls Occitanes. Limita amb els municipis de Chantaloba, Cumiana, Pinascha, Pinerolo, Piscina i Roletto. Administració
Frossasco

Frossasco (piemontesisch Frossasch, okzitanisch Frousasch) ist eine Gemeinde in der italienischen Metropolitanstadt Turin (TO), Region Piemont. Lage und Einwohner Frossasco liegt rund 40 km südwestlich von Turin entfernt. Das Gemeindegebiet umfasst eine Fläche von 20 km² und hat 2822 Einwohner (Stand 31. Dezember 2024). Die Nachbargemeinden sind Cumiana, Pinasca, Pinerolo, Pinerolo, Cantalupa, Roletto und Piscina. Bevölkerungsentwicklung Geschichte Frossasco ist mittelalterlichen Ursprungs und wurde auf einem römischen Lager aufgebaut. Tatsächlich wurden römische Schwerter und Münzen gefunden. Frossasco, ein Lehen der Abtei von Novalesa, wurde 1064 von der Marquise Adelaide von Susa dem Kloster Santa Maria di Pinerolo geschenkt. Das Dorf war von 1536 bis 1539 von den Franzosen besetzt. Nach der Rückkehr in die Hände der Savoyer wurde es 1561 an die Provana-Grafen von Leynì abgetreten. Von 1593 bis 1595 wurde Frossasco erneut von den Franzosen besetzt, bis es zunächst als Gemeinde Savoyens und dann Italiens konsolidiert wurde. Gemeindepartnerschaften Frankreich Saint-Jean-de-Moirans, Frankreich Argentinien Piamonte, Argentinien Weblinks Offizielle Website der Gemeinde Frossasco Einzelnachweise
Frossasco

Frossasco is a commune (municipality) in the Metropolitan City of Turin in the Italian region Piedmont, located about 30 km (19 mi) south west of Turin. History Even if the Celts were the inhabit the area of Frossasco. After the fall of the Western Roman Empire the Lombards settled here, as can be seen by the archaeological excavation that in the Bivio area brought back to light by the old necropolis. The layout of the town centre has an apparently typical Roman layout, but is of medieval origins. Frossasco later was owned by the abbey of Novalesa, which donated it in 1064 to the Santa Maria Cloister of Pinerolo owned by the Marchioness Adelaide of Susa. The hamlet was given in 1561 to the Count Provana of Leyni and, later on, from 1536 to 1539, was occupied by the French. It went back to the House of Savoy but was again under the French between 1593 and 1595, until it became an Italian municipality. Sagra degli Abbà Sagra degli Abbà is festival which celebrates the four contrades of the town. It is held in the beginning of August. Twin towns and sister cities Frossasco is twinned with: Saint-Jean-de-Moirans, France Piamonte, Argentina References