NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fazioli

Fazioli – włoska fabryka fortepianów. Produkcję jako przedsiębiorstwo rozpoczęła w 1981 roku. Siedziba znajduje się we wsi Ronche koło Sacile. Początki prób produkcyjnych datuje się na 1978 r., kiedy grupa techników zebrała się wokół pianisty i inżyniera oraz promotora rynkowego Paolo Fazioliego, pochodzącego z rodziny meblarzy. Celem spotkania było określenie nowej koncepcji fortepianu. Historia Pierwszy model prototypowy F183 o długości 183 cm zbudowano w czerwcu 1980 r. W tym samym roku pojawiły się prototypy modelu F156 (156 cm długości), F228 (długość 228 cm) i F278 (długość 278 cm). W styczniu 1981 r. zainaugurowano działalność Fazioli Pianoforti s.r.l. (obecnie Fazioli Pianoforti S.p.A.). W tym samym miesiącu wspomniane prototypy zostały przedstawione prasie oraz publiczności w Mediolanie. W lutym 1981 r. na targach Musikmesse we Frankfurcie nad Menem przedstawiono pierwszą ofertę instrumentów. W 1983 r. model F278 dostarczono do Teatro Comunale di Monfalcone. Od tego czasu organizowano tam wiele koncertów z udziałem wybitnych światowych muzyków i pianistów. Trzy lata później powstał model F308, najdłuższy fortepian na rynku. Celem stworzenia F308 było uzyskanie instrumentów o większej sile dźwięku, do grania w wielkich salach koncertowych. Prototyp został pokazany w kwietniu 1987 r. w Teatro Comunale di Monfalcone. W 1987 r. wprowadzono do sprzedaży model F212, którego przeznaczeniem były sale zbyt duże dla klasycznych fortepianów skrzydłowych. Do dziś wytwórnia produkuje tylko fortepiany skrzydłowe i koncertowe wykonywane ręcznie o ograniczonej liczebności. Producent oferuje także indywidualne wykończenie instrumentu. Fazioli w modelu F308 wprowadził czwarty pedał, umożliwiający zmniejszenie skoku młoteczków, a przez to obniżenie głośności bez zmiany barwy dźwięku. Konkurs Chopinowski Od 2010 fortepiany Fazioli mogą być wybierane przez uczestników Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina. Siedmioro pianistów, którzy wybrali fortepian Fazioli, zostało laureatami Konkursów Chopinowskich: 2010 Daniił Trifonow (laureat III nagrody i nagrody za najlepsze wykonanie mazurków) François Dumont (laureat V nagrody) 2021 Bruce Liu (laureat I nagrody) Martín García García (laureat III nagrody i nagrody za najlepsze wykonanie koncertu) Leonora Armellini (laureatka V nagrody) 2025 Eric Lu (laureat I nagrody) Lü Tianyao (laureatka IV nagrody i nagrody za najlepsze wykonanie koncertu) Przypisy Linki zewnętrzne Strona fabryki Fazioli
Fazioli

Fazioli Pianoforti — итальянский производитель элитных роялей. История Компания основана дипломированным инженером и профессиональным пианистом Паоло Фациоли (итал. Paolo Fazioli) в 1981 году. На новой фабрике, открытой в 2000 году в Сачиле (Порденоне), производят около 100 роялей в год. В 2001 году журнал «Экономист» (согласно данным самого производителя) приводил отзывы некоторых исполнителей о том, что рояли «Фациоли» — лучшие в мире. Ссылки fazioli.com Примечания
Fazioli

Фаціолі (італ. Fazioli) — італійський виробник фортепіано. Компанія була заснована інженером та піаністом Паоло Фаціолі в 1978 році. Місце перебування виробництва — село Ронче поблизу Сачиле. Історія Перший прототип моделі F183 довжиною 183 см був побудований у червні 1980 року. У тому ж році з'явилися прототипи моделей F156 (довжина 156 см), F228 (довжина 228 см) і F278 (довжина 278 см). У січні 1981 року розпочала діяльність Fazioli Pianoforti s.r.l. (нині Fazioli Pianoforti Sp. І.). У тому ж місяці ці прототипи були представлені пресі та громадськості в Мілані. У лютому 1981 року перша пропозиція інструментів була представлена на ярмарку Musikmesse у Франкфурті-на-Майні. У 1983 році F278 був доставлений до «Teatro Comunale di Monfalcone». Відтоді там було організовано багато концертів за участю видатних світових музикантів та піаністів. Через три роки був створений найдовше на ринку фортепіано F308. Метою створення F308 було отримання інструментів з більшою звуковою потужністю для гри у великих концертних залах. Прототип був показаний у квітні 1987 року в «Teatro Comunale di Monfalcone». У 1987 році була випущена модель F212, призначена для розміщення у кімнатах, занадто великих для класичних фортепіано з відкидною кришкою. Станом на 2021 рік лейбл випускає тільки фортепіано з відкидною кришкою та концертні інструменти ручної роботи в обмеженій кількості. Виробник також пропонує індивідуальну обробку інструменту. Фортепіано Фаціолі використовуються на багатьох фортепіанних конкурсах, у тому числі на Конкурсі піаністів імені Фридеріка Шопена (2010, 2015, 2021), Міжнародному конкурсі імені Петра Чайковського (2011, 2015), Міжнародному конкурсі піаністів імені Артура Рубінштейна (2014). Примітки Посилання Вебсайт фабрики Fazioli [Архівовано 8 жовтня 2021 у Wayback Machine.]
Villa Grassi

Villa Grassi, citata anche come villa Grassi, Baroni dai cognomi delle famiglie dei proprietari che negli anni si sono succeduti, o anche Corte Grassi, è un complesso architettonico storico situato a Baricetta, frazione del comune di Adria, in provincia di Rovigo. Costruito durante i primi anni del XVII secolo, quando la zona era ancora solo parzialmente bonificata, presenta l'aspetto tipico delle ville venete dell'epoca costituito dalla casa padronale, posta al centro, alla quale si estendono simmetricamente le due barchesse ai lati e, oltre le adiacenze riservate a usi rustici, la cappella gentilizia, in posizione avanzata e fuori dalla cinta muraria, dedicata secondo le fonti all'Immacolata concezione o alla Natività della Beata Vergine. Storia La presenza della famiglia Grassi, conti del patriziato veneziano di San Samuele, è accertata fin dai primi anni del XVI secolo e, secondo il Canova, è ipotizzabile che l'attuale villa sorga dove vi era un precedente edificio ad uso rurale, forse un Cason di valle, del quale resta testimonianza nella torre colombaia ancora presente e parte della recinzione nel retro della casa padronale, nella zona settentrionale del complesso. Il complesso Cappella gentilizia Note Bibliografia Francesco Antonio Bocchi, Il Polesine di Rovigo, Forni, 1861, ISBN non esistente. Pia e Gino Braggion (a cura di), Il sacro nel Polesine - Gli Oratori nella Diocesi di Adria, Volume primo, Conselve, Tip. Reg. Veneta, 1986, ISBN non esistente. Antonio Canova, Ville del Polesine, Edizioni Istituto Padano di Arti Grafiche, 1986, ISBN non esistente. Camillo Semenzato, Le ville del Polesine, N. Pozza, 1975, ISBN non esistente. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Villa Grassi
Chiesa della Madonna di Caravaggio (Trento)

La chiesa della Madonna di Caravaggio è la parrocchiale di Gazzadina, frazione di Trento in Trentino. Risale al XVIII secolo. Storia La curia di Trento ricevette la richiesta dei Gottardi e della popolazione di Gazzadina di poter erigere una cappella, dedicata alla Madonna di Caravaggio, attorno al 1740. Vennero offerti il terreno adatto, la disponibilità a partecipare alla costruzione e il necessario per il suo mantenimento. L'anno successivo il principe vescovo di Trento Domenico Antonio Thun concesse tale permesso con l'unica condizione che non vi fossero celebrate le messe durante le festività più importanti. L'edificio che venne eretto era destinato a sostituire la preesistente chiesa di San Martino, che si trovava su un'altura a breve distanza ma in posizione disagevole. Oltre un secolo più tardi, sullo stesso sito, venne eretta una chiesa di maggiori dimensioni, e quella esistente divenne parte del nuovo luogo di culto, utilizzata come sacrestia. L'edificio sacro fu benedetto nel 1856. Nel corso del XX secolo Agostino Aldi e Vittorio Bertoldi, in interventi successivi, arricchirono di decorazioni le volte della sala e le pareti del presbiterio. Negli anni quaranta venne restaurata la torre campanaria e nella seconda metà del secolo venne edificata la nuova sacrestia e si procedette ad ulteriori lavori per sistemare gli interni e per conservare la struttura. Descrizione L'edificio è posto nel centro storico del paese, orientato a nord. Mostra una facciata semplice a capanna con due spioventi. Il portale ha un architrave, sopra vi è una finestra a lunetta ed in alto, nel frontone, un piccolo oculo rotondo. Ha una sola navata, ed il presbiterio è leggermente rialzato. Note Bibliografia Aldo Gorfer, Le valli del Trentino-Trentino occidentale, Calliano (Trento), Manfrini, 1975, SBN TSA1415532. Voci correlate Gazzadina Trento Parrocchie dell'arcidiocesi di Trento Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa della Madonna di Caravaggio Collegamenti esterni (EN) Chiesa della Madonna di Caravaggio, in GCatholic.org. Chiesa della Madonna di Caravaggio, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Ponte Sisto

Der Ponte Sisto ist eine steinerne Straßenbrücke in der Altstadt von Rom mit einer Länge von 105 m und einer Breite von 20 m. Er wurde 1473 bis 1479 erbaut und führt über den Tiber. Vorgängerbrücke Der Ponte Sisto wurde als Ersatz für eine etwas weiter stromaufwärts befindliche verfallene Tiberbrücke aus der Antike erbaut, deren Name bislang nicht geklärt ist. Je nach Quelle wird sie als Pons Aurelius, Pons Agrippae oder Pons Antoninus bezeichnet. Die herrschende Meinung geht davon aus, dass sie während des Hochwassers von 792 zerstört wurde. Möglicherweise wurde sie bereits beim Hochwasser 589 stark beschädigt. Ponte Sisto Die Brücke wurde in den Jahren von 1473 bis 1479 nach Plänen des Architekten Baccio Pontelli (strittig) erbaut. Sie verbindet die Via Giulia über die Via del Pettinari links des Tibers mit der Piazza Trilussa in Trastevere. Sie hat vier Bögen. In der Mitte befindet sich ein runder Durchlass fast unterhalb der Balustrade zwischen dem zweiten und dritten Bogen, damit die Brücke bei Hochwasser mehr Wasser durchleiten kann. Die Brücke wurde durch einen Nachlass des Kardinals Torquemada, der an die Dominikaner der Kirche San Maria sopra Minerva ging, finanziell möglich gemacht. Sie entstand auf Betreiben von Papst Sixtus IV. (1471–1484), der für das Heilige Jahr 1475 einen großen Pilgeransturm befürchtete und daher die Infrastruktur Roms verbessern wollte. Er verfügte für dieses Jahr, dass die Pilger einem bestimmten Verkehrsstrom folgen sollten, um einen Verkehrsinfarkt zu vermeiden. Die Brücken sollten nur im Einbahnsystem benutzt werden: Die Engelsbrücke sollte nur in Richtung Petersdom verwendet werden. Auf dem Rückweg sollten die Pilger die Via della Lungara bis zum Tiber nehmen und dann am Ufer entlanglaufen, um den Ponte Sisto zu benutzen. Die Brücke ist heute allein Fußgängern vorbehalten. Die nächste Brücke im Norden ist der Ponte Giuseppe Mazzini, die nächste im Süden der Ponte Garibaldi. Vom 17. bis 19. Jahrhundert befand sich ein Brunnen namens Fontana di Ponte Sisto am Brückenkopf auf der Seite nach Trastevere. Dieser befindet sich nun auf der Piazza Trilussa. Inschriften Am linken Brückenkopf befinden sich zwei Inschriften aus dem 15. Jahrhundert, die aus der Feder Bartolomeo Platinas, eines Bibliothekars der Vatikanischen Bibliothek, stammen. Bei den heute sichtbaren Tafeln handelt es sich jedoch um Transkriptionen, die vor dem Heiligen Jahr 2000 im Zuge umfassender Erhaltungsmaßnahmen anstelle der Originale angefertigt wurden. Die ursprünglichen Inschrifttafeln wurden zunächst in einem Lager in Testaccio untergebracht und werden seit 2018 im Casino del Graziano aufbewahrt. Erste Tafel Original in lateinischer Sprache: Deutsche Übersetzung: Zweite Tafel Original in lateinischer Sprache: Deutsche Übersetzung: Literatur Silvia Koci Montanari: Die antiken Brücken von Rom. Schnell & Steiner, Regensburg 2006, ISBN 3-7954-1814-3. Weblinks Geschichte der Brücke bei Blog aus Rom (deutsch) Illustrierter Artikel bei www.romeartlover.it (englisch) Beschreibung auf Roma Segreta (italienisch) Einzelnachweise
Pont Sisto

Le pont Sisto (en italien ponte Sisto) est un pont de Rome qui traverse le Tibre, reliant les rioni de Regola et du Trastevere. Il est construit de 1473 à 1479, sous le pontificat du pape Sixte IV, auquel il doit son nom. Il est l'œuvre de l'architecte Baccio Pontelli. Historique Le pont Sisto a été précédé au même lieu d'un pont antique romain, le pont d'Agrippa, décidé par Marcus Vipsanius Agrippa, général et ami de l'empereur Auguste, en -12, probablement pour connecter l'autre rive du Tibre à sa propriété. Le pont est sans doute restauré en 147 sous le règne d'Antonin le Pieux et prend le nom de pont Aurélien au IVe siècle, puis est devenu par la suite le pont Antoninus, jusqu'à sa destruction en 791, lors d'une crue exceptionnelle : il était alors couramment désigné sous le nom de ponte rotto (« pont cassé » ; en latin pons fractus ou pons ruptus). La reconstruction d'un pont au même endroit est décidée par le pape Sixte IV en 1473 qui en confie la réalisation à l'architecte Baccio Pontelli. Le pont est inauguré pour le jubilé du pape en 1475, mais il n'est réellement achevé qu'en 1479. C'est un pont élégant, à quatre arches, dont le pilier central possède un oculus[Quoi ?] caractéristique, destiné à réduire la pression des eaux sur l'ouvrage en cas de crue. Cet oculus sert aussi de point de repère pour évaluer le niveau des crues du Tibre. En 1567, le pont est restauré une première fois, sous le pontificat du pape Pie IV, par l'architecte Vignole, qui renforce les piles. En 1598, une crue alluvionnaire endommage la structure qui est à nouveau renforcée et les parapets sont réparés. En 1875, il fut envisagé de le détruire pour le remplacer par un nouvel ouvrage, mais finalement en 1877, on se contente de lui adjoindre une structure métallique de trottoirs et de parapets en surplomb, démontée en 2000 : le pont, restauré, est désormais réservé aux piétons. Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Ponte Sisto » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Liste des ponts de Rome Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des ponts Portail de Rome
Ponte Sisto

De Ponte Sisto is een brug over de Tiber in Rome. Op deze plaats stond in de oudheid de Pons Aurelius, die in 792 verwoest werd bij een overstroming. Paus Sixtus IV liet in 1473 een nieuwe brug bouwen. De aanleiding was de ramp in het Heilige Jaar 1450 op de Engelenbrug, waar door het drukke pelgrimsverkeer naar de Sint-Pietersbasiliek vele tientallen mensen in de Tiber waren geraakt en verdronken. De nieuwe brug was tijdig klaar voor het volgende Heilig Jaar: 1475. Zij werd naar de bouwheer 'Ponte Sisto' vernoemd. De brug is tegenwoordig gesloten voor alle verkeer. Alleen voetgangers mogen er nog op. Het is een vaste looproute van het Campo dei Fiori en het Piazza Trilussa. Het is er 's-avonds erg levendig, met straatmuzikanten en een mooie zonsondergang met uitzicht op het Vaticaan. Referentie Andrea Vreede, De magie van Rome. Wandelingen door de eeuwen heen. Uitg. Rubinstein 2007.
Ponte Sisto

Ponte Sisto – zabytkowy most na Tybrze, znajdujący się w centralnej części Rzymu. Historia i architektura Na miejscu obecnego mostu w 215 roku n.e. wzniesiono Pons Aurelius. Jego nazwa pochodziła od imienia cesarza Marcusa Aureliusa Severusa Antoninusa, znanego szerzej pod przydomkiem Karakalla. Ten zawalił się podczas powodzi w 792. Obecną konstrukcję wzniesiono w 1475 roku na polecenie papieża Sykstusa IV, od którego pochodzi nazwa mostu. Zbudowano go, by umożliwić bezpośrednią komunikację Zatybrza z resztą miasta. Most składa się z czterech łuków pokrytych trawertynem oraz z okrągłym otworem pośrodku. Ze względu na znaczne zwiększenie natężenia ruchu wzdłuż Tybru, w 1877 zdecydowano się na rozszerzenie mostu poprzez dodanie po obu stronach żeliwnych chodników zawieszonych na wspornikach, które zaprojektował Angelo Vescovali. W 1998 roku zrealizowano projekt renowacji mostu. Usunięto XIX-wieczne chodniki oraz wzniesiono nowe poręcze. Galeria Przypisy
Ponte Sisto

A Ponte Sisto é uma ponte sobre o rio Tibre em Roma, com 105 m de comprimento e 20 m de largura. Foi construída em 1479. Primeira placa Original em latim: XYSTVS IIII PONT MAX AD VTILITATEM P RO PEREGRINAEQVE MVLTI TVDINIS AD JVBILAEVM VENTVRAE PONTEM HVNC QVEM MERITO RVPTVM VOCABANT A FVN DAMENTIS MAGNA CVRA ET IMPENSA RESTI TVIT XYSTVMQVE SVO DE NOMINE APPELLARI VOLVIT Segunda placa Original em latim: MCCCCLXXV QVI TRANSIS XYST QVARTI BENEFICIO DEVM ROGA VT PONTEFICEM OPTIMVM MAXI MVM DIV NOBIS SALVET AC SOSPITET BENE VALE QVISQVIS ES VBI HAEC PRECATVS FVERIS Referências Bibliografia Silvia Koci Montanari: Die antiken Brücken von Rom. Schnell & Steiner, Regensburg 2006, ISBN 3-7954-1814-3. Ver também Anexo:Lista de pontes de Roma Ligações externas Illustrierter Artikel bei www.romeartlover.it (Engl.)
Ponte Sisto

Ponte Sisto (italienska "Sixtusbron") är en bro över Tibern i centrala Rom. Föregångaren till dagens bro var Pons Aurelius, en antik bro uppförd av kejsar Caracalla (211-217). Denna förstördes dock vid en översvämning 792. Inte förrän cirka 700 år senare ersatte påven Sixtus IV den med en ny bro, kallad "Ponte Sisto", som stod färdig till jubelåret 1475. Ända fram till slutet av 1800-talet var Ponte Sisto den enda bron över Tibern mellan Tiberön i söder och Ponte Sant'Angelo i norr. Den fick stor betydelse som förbindelse med Trastevere, både för den kommersiella trafiken till hamnen och för pilgrimerna. I samband med regleringen av Tibern på 1870-talet försågs bron med trottoarer av gjutjärn; dessa avlägsnades dock inför jubelåret 2000. Ponte Sisto är endast avsedd för fotgängare. Källor Ponte Sisto Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ponte Sisto.
Chiesa dell'Immacolata (Trento)

La chiesa dell'Immacolata è la parrocchiale di Vigo Meano, frazione di Trento in Trentino. Risale al XIX secolo. Storia Sino al 1861 sul sito dove si trova l'edificio sacro sorgeva una piccola edicola dedicata a San Rocco che fu demolita per costruirvi il nuovo luogo di culto, dedicato all'Immacolata. I momenti che precedettero la decisione finale non furono sempre facili e le comunità di Vigo e Cortesano non trovarono subito l'accordo necessario per la scelta del luogo, raggiunto solo dopo una decina circa di anni di riunioni e discussioni. Il cantiere venne aperto nel 1862 e la chiesa, edificata su progetto di Leopoldo de Claricini, venne conclusa nelle sue strutture attorno al 1867. Nell'ultimo decennio del secolo, sulla torre campanaria, venne installato l'orologio. Ottenne dignità parrocchiale nel 1908. Agostino Aldi l'arricchì con decorazioni murali. Sempre nello stesso anno, il 1908, venne consacrata con cerimonia solenne dal vescovo di Trento Celestino Endrici. Descrizione L'edificio sorge su un dosso, lo Spiaz, nel centro di Vigo Meano. La facciata è classicheggiante, suddivisa su due ordini e con un ampio frontone triangolare superiore. La facciata presenta un ampio arco che valorizza il portale di accesso e la grande lunetta superiore. Il campanile, laterale, mostra una cuspide mozza. L'insieme viene definito sgraziato da Aldo Gorfer. L'interno ha una sola navata e conserva opere artistiche artigianali ottocentesche. Note Bibliografia Aldo Gorfer, Le valli del Trentino-Trentino occidentale, Calliano (Trento), Manfrini, 1975, SBN TSA1415532. Voci correlate Chiesa dei Santi Pietro e Paolo Apostoli (Trento) Vigo Meano Trento Parrocchie dell'arcidiocesi di Trento Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dell'Immacolata Collegamenti esterni (EN) Chiesa dell'Immacolata, in GCatholic.org. Chiesa dell'Immacolata, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Cappella della Madonna dei Prati

La cappella della Madonna dei Prati, o cappella Dall'Avo, è una piccola chiesa sussidiaria a Vigo Meano, frazione di Trento. Risale all'inizio del XVIII secolo. Storia Il piccolo luogo di culto venne edificato nel 1700 come cappella di famiglia dai mercanti di seta Dall'Avo che si trasferirono in Trentino nel 1675 provenendo da Bergamo e che come Von Vigberg ottennero nel 1697 il titolo di famiglia nobile del Sacro Romano Impero. Un componente della famiglia partecipò alla guerra contro i turchi, in Ungheria, e quando nel 1683 tornò portò con sé la copia del dipinto raffigurante la Madonna Coronata che era custodita nel collegio dei Gesuiti e il cui originale si trova nella basilica di Santa Maria Maggiore a Roma. Secondo la tradizione tale dipinto sarebbe opera di san Luca, che venne ritenuto anche un pittore. Nel corso dei secoli l'edificio divenne proprietà di altre famiglie, tra queste i Bortolotti Lunel. All'inizio del XX secolo fu oggetto di vari interventi come la costruzione della parte absidale, della sacrestia e della piccola torre campanaria. In quel periodo venne anche rifatta la pavimentazione della piccola sala e furono sistemate le finestre. Il dipinto della Madonna presente nella sala fu gravemente danneggiato nel 2004. Descrizione La piccola chiesa è vicina alla residenza dei Dall'Avo, nell'abitato di Vigo Meano. La facciata è semplice, a capanna con due spioventi. La porta è architravata e nella fascia porta la scritta: "MATER DIVINAE GRATIAE ORA PRO NOBIS". L'interno è a navata unica e vi si conserva il quadro raffigurante la Madonna Coronata che, secondo la tradizione, vi è stato portato dal collegio dei Gesuiti in Ungheria, legato al Collegio Germanico-Ungarico, ed è una delle copie seicentesche della Madonna di San Luca o Madonna delle Nevi fatte dipingere in quel periodo dai Gesuiti per le loro chiese. Note Bibliografia Aldo Gorfer, Le valli del Trentino-Trentino occidentale, Calliano (Trento), Manfrini, 1975, SBN TSA1415532. Aldo Gorfer, Strade e volti della collina di Trento, a cura di Gruppo per la Ricerca- Storico-Territoriale del Meanese, prefazione di Giuseppe Gorfer, fotografie di Giorgio Rossi, Meano, Circoscrizione Meano, 2007, SBN BVE0475415. Voci correlate Vigo Meano Trento Arcidiocesi di Trento Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cappella della Madonna dei Prati Collegamenti esterni Cappella della Madonna dei Prati, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.