NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Glacier du Gorner

Le glacier du Gorner (Gornergletscher en allemand) se trouve en Suisse dans le canton du Valais. Situé sur le massif du mont Rose au sud-est de Zermatt, le glacier du Gorner, avec ses 14 kilomètres, est le troisième plus long de Suisse après le glacier d'Aletsch et le glacier de Fiesch. Sa largeur atteint 1 à 1,5 kilomètre et il couvre une superficie de 68 km2, le plaçant ainsi au second rang alpin en termes de surface après Aletsch. Il est surplombé par le Gornergrat qui offre un panorama sur plus de 20 sommets des Alpes de plus de 4 000 mètres d'altitude. Géographie Le glacier du Gorner est constitué de plusieurs glaciers. Le principal glacier est le glacier de Grenz (Grenzgletscher, le glacier de la frontière) qui prend son départ sous la pointe Gnifetti (4 554 m) au sud de la pointe Dufour. Ce glacier s'écoule ensuite vers le nord-ouest au pied de la face nord du Liskamm. Au nord de la pointe Dufour, sur la crête du Weissgrat (entre 3 600 et 4 000 m environ), le glacier du Gorner à proprement parler commence. Il suit le flanc sud du Stockhorn et du Gornergrat en direction de l'ouest avec une pente d'environ 18 %. Après 7 km environ, il est rejoint par le Grenzgletscher à une altitude d'environ 2 400 m, et conserve son nom. À environ deux cents mètres en altitude au-dessus de la jonction, au sud-est, se trouvent deux petits lacs de montagne (2 599 mètres) qui récoltent les eaux du glacier du Mont Rose (Monte Rosa Gletscher). Ce dernier est lié sur quasiment toute sa longueur (4 km) au glacier de Grenz, et plus au nord rejoint également le glacier du Gorner (à une altitude voisine de 3 000 m). Le massif du Breithorn au sud-ouest du regroupement actuel des deux glaciers est à l'origine d'autres glaciers qui finissent leur descente sur la zone occupée par la partie inférieure du glacier du Gorner. D'est en ouest, on trouve le glacier des Jumeaux (Zwillings Gletscher) qui est en contact avec le glacier de Grenz et part depuis les sommets Castor (4 223 m) et Pollux (4 092 m), le glacier Noir (Schwärze Gletscher) et le glacier du Breithorn. Encore plus à l'ouest, près du Petit Cervin, le glacier de Trifji (Triftjigletscher) et le glacier Inférieur du Théodule (Unterer Theodulgletscher) empruntent un itinéraire en direction du nord-nord-est avant de terminer leur course environ un kilomètre en amont de la langue glaciaire : la jonction des glaciers ne se fait plus. La langue du glacier du Gorner se trouve à l'ouest du Riffelhorn (2 928 m) à une altitude d'environ 2 200 mètres. Elle donne naissance à la Gornera, une rivière qui s'écoule vers Zermatt puis rejoint d'autres torrents avant de finir dans le lit de la Matter Vispa, laquelle rejoint à son tour le Rhône en plaine. Évolution Notes et références Voir aussi Articles connexes Sommets des Alpes de plus de 4 000 mètres d'altitude Liens externes Ressources relatives à la géographie : GLAMOS Gridabase Portail de la géographie suisse Portail des Alpes Portail de la montagne Portail du canton du Valais Portail des lacs et cours d'eau Portail du Rhône
Ghiacciaio del Gorner

Il ghiacciaio del Gorner (in tedesco Gornergletscher) è un ghiacciaio vallivo che si trova nel Vallese a sud-est di Zermatt. Scende dal gruppo del Monte Rosa, nelle Alpi Pennine. Con i suoi 14 km di lunghezza è il terzo ghiacciaio della Svizzera dopo il ghiacciaio dell'Aletsch e il ghiacciaio di Fiesch. Descrizione Il ghiacciaio del Gorner è costituito da diversi ghiacciai. Il corpo principale è dato dal ghiacciaio del Grenz (Grenzgletscher) il quale inizia dalla Punta Gnifetti (4554 m). Questo ghiacciaio scende verso nord-ovest ai piedi della parete nord del Lyskamm. A nord della Punta Dufour, sulla cresta di Weissgrat (3700 m), inizia il ghiacciaio del Gorner, propriamente detto. Segue il fianco sul dello Stockhorn in direzione ovest e con una pendenza circa del 18%. Dopo 7 km si congiunge con il ghiacciaio di Grenz ad una altitudine di circa 2550 m e conserva il suo nome. Variazioni frontali recenti Note Voci correlate Monte Rosa Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Ghiacciaio del Gorner
Gornergletsjer

De Gornergletsjer (Duits: Gornergletscher) is een valleigletsjer op de westzijde van het Monte Rosa massief dichtbij Zermatt in het Zwitserse kanton Wallis. Met een lengte van ongeveer 12,4 km (2014) en breedte van ongeveer 1 tot 1,5 km is de Gornergletsjer de op twee na langste gletsjer van de Alpen, na de Aletschgletsjer en Fieschergletjer. Het hele gletsjergebied van de gletsjer gerelateerd aan de Gornergletsjer is 53 km² (2007), waardoor het het op een na grootste gletsjersysteem in de Alpen is na de Aletschgletsjer. Sinds de zomer van 2019 is het bovenste deel van de gelijknamige Gornergletsjer niet meer verbonden met de veel grotere Grenzgletscher, waardoor de Gornergletsjer ineens een flink stuk oppervlakte heeft verloren. Het gletsjersysteem behoudt echter de naam Gornergletsjer.
Gornergletscher

Gornergletscher – lodowiec wypływający z masywu Monte Rosa w Alpach Penninskich w Szwajcarii. Jest trzecim co do długości lodowcem w Alpach (14 km). Jego szerokość waha się od 1 do 1,5 km. Powierzchnia wraz z lodowcami towarzyszącymi wynosi 68 km², co plasuje go na drugiej pozycji, zaraz po lodowcu Aletschgletscher. Lodowiec daje początek potokowi Gornera, przepływającemu przez Zermatt.
Горнер

Горнер (фр. Glacier du Gorner) — ледник в швейцарской части Пеннинских Альп (кантон Вале), второй по размерам ледник в Альпах. Длина ледника 14 км, площадь 69 км², ширина — до 1,5 километра, он состоит из 8 сливающихся потоков. Главным истоком ледника Горнер является ледник Монте-Роза. От северных склонов массива Монте-Роза неподалёку от горного курорта Церматт ледник стекает в Маттерталь — долину реки Маттерфисп (нем. Matter Vispa). Примечания Литература Горнер // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978. Swiss glacier monitoring network (англ.). glaciology.ethz.ch. Дата обращения: 19 октября 2020. (фр.) (нем.) ГОРНЕР // Большая российская энциклопедия. Электронная версия (2016); Дата обращения: 19.10.2020 Горнер // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Gornergletscher

Gornergletscher är en glaciär i Schweiz. Den ligger i den södra delen av landet. Gornergletscher ligger mellan 4 600 och 2 140 meter över havet. Arean är 54 kvadratkilometer. Glaciärens ursprung är Monte Rosa-massivet. Trakten runt Gornergletscher består av andra glaciärer och av kala bergstoppar. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Gornergletscher.
Chiesa di Sant'Andrea Apostolo (Sequals)

La chiesa di Sant'Andrea Apostolo è la parrocchiale di Sequals, in provincia di Pordenone e diocesi di Concordia-Pordenone; fa parte della forania di Spilimbergo. Storia Si può supporre che, dove sorgeva questa cappella e dove sorge ancor oggi la chiesa, in un tempo assai remoto esistesse un castello, al quale potrebbero appartenere alcuni resti situati sulla collina. Non si sa con certezza quando fu costruita la primitiva chiesa di Sequals, ma è conosciuta con precisione l'anno in cui fu eretta a parrocchiale autonoma rispetto alla pieve matrice di Travesio, ovvero il 1449. Nel 1500 la chiesa venne ristrutturata oppure riedificata; questo edificio fu gravemente danneggiato da un fulmine nel 1679 e, poiché era anche troppo angusto per le esigenze della popolazione, anziché restaurarlo, si preferì rifarlo ex novo. L'attuale parrocchiale venne costruita a partire dal 1740 e, nel 1775, fu dotata del campanile; fu consacrata il 23 settembre 1810. Subì alcuni danni durante il sisma del 1812, altri durante quello del 1976. Infine venne rimaneggiata nel 2001. Note Voci correlate Sequals Diocesi di Concordia-Pordenone Regione ecclesiastica Triveneto Parrocchie della diocesi di Concordia-Pordenone Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Sant'Andrea Apostolo Collegamenti esterni Parrocchia di SEQUALS, su pmap.it. Chiesa di Sant'Andrea Apostolo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa di Sant'Agnese (Treppo Carnico)

La chiesa di Sant'Agnese è la parrocchiale di Treppo Carnico, in provincia ed arcidiocesi di Udine; fa parte della forania della Montagna. Storia La prima citazione di una chiesa a Treppo, filiale della pieve di Zuglio, risale al 1327. L'edificio venne interamente distrutto durante un'alluvione nel XVI secolo e dovette essere riedificato; nel 1764 la chiesa divenne parrocchiale. In quello stesso secolo fu eretto il campanile su disegno di Francesco Schiavi. L'attuale parrocchiale venne costruita tra il 1809 ed il 1816 su progetto del tolmezzino Angelo Schiavi e consacrata nel 1820, mentre nel 1801 fu realizzata la cupola in rame dalla forma a cipolla da una ditta austriaca. Nel 1929 furono consacrate le campane, chiamate Maria Dolores, Agnese, Antonia e Giuseppina. Infine, la chiesa venne ristrutturata in seguito ai danni riportati durante il terremoto del Friuli del 1976. Interno Opere di pregio conservate all'interno della chiesa sono una pala raffigurante Sant'Antonio assieme ad un angelo, eseguita nel XIX secolo da Filippo Giuseppini, una con Sant'Anna assieme a dei Santi, opera settecentesca di scuola veneta, un dipinto che ha come soggetto Gesù nell'Orto degli Ulivi, realizzato da Basilio Lazzara, una pala del 1670 che rappresenta i Sant'Agnese, San Giorgio, i Santi Ermacora e Fortunato, la Via Crucis, opera di alcuni artigiani di Ortisei, e il marmoreo fonte battesimale, realizzato nel 1764. Note Voci correlate Treppo Carnico Arcidiocesi di Udine Parrocchie dell'arcidiocesi di Udine Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Sant'Agnese Collegamenti esterni (EN) Chiesa di Sant'Agnese, in GCatholic.org. Chiesa di Sant'Agnese, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Casone di Valle Zappa

Il casone di Valle Zappa è un casone rurale e casino di caccia e pesca situato nella laguna di Venezia meridionale, in comune di Campagna Lupia, nella città metropolitana di Venezia. Completamente arginata ed estesa su una superficie di 328 ettari, la Valle Zappa è ritenuta tra le valli da pesca più ricche per avifauna selvatica. Storia L'edificio, realizzato in stile eclettico tra il 1923 e il 1928 per conto dell'imprenditore vicentino Mario Malvezzi, fu progettato dall'architetto Duilio Torres in stile nordeuropeo. Il casone ospitò in passato anche famosi personaggi in villeggiatura, come lo scrittore Ernest Hemingway e il pittore Salvador Dalí. Nel 1976 fu utilizzato come set cinematografico per il film Ritratto di borghesia in nero del regista Tonino Cervi. Il complesso architettonico appartiene oggi alla famiglia Roncato, imprenditori padovani nel settore delle valigie. Architettura L'edificio ricorda una fattoria olandese, sulla cui facciata è affisso uno stemma araldico con tre zappe già appartenente alla famiglia Arrigoni Degli Oddi (proprietari dal 1867 al 1942). Un'altra lapide ricorda il carniere dell'onorevole conte Ettore Arrigoni degli Oddi, che dall'agosto 1877 al dicembre 1921, abbatté 51.303 volatili, con una media di 62 capi per ogni battuta di caccia e il primato di 374 uccelli incarnierati il 21 aprile 1911. Le stanze sono dipinte ognuna di un diverso colore, corrispondente alla botte di caccia assegnata ai cacciatori ospiti della struttura; quelle al piano terra sono munite di caminetto, la cui cappa è decorata con detti e proverbi in dialetto veneziano. Il complesso architettonico include una barchessa e una torre d'avvistamento per la selvaggina lagunare simile a un faro, utilizzata anche come cisterna per l'acqua. Note Bibliografia Ugo Nebbia, Una dimora di caccia e pesca nell'isoletta di Valle Zappa nella Laguna di Venezia (arch. Duilio Torres),con 8 illustrazioni, in Architettura e arti decorative, fascicolo XII, Sindacato nazionale architetti, agosto 1930, pp. 566-570. URL consultato il 19 agosto 2019 (archiviato dall'url originale il 1º dicembre 2021). Voci correlate Ettore Arrigoni degli Oddi Valle Averto Laguna di Venezia Casone (architettura) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Casone di Valle Zappa Collegamenti esterni Liliana Zambotti Spagnesi (a cura di), Valle Zappa e il Conte Ettore Arrigoni degli Oddi (PDF), Club di Padova Sibilla De Cetto, 10 maggio 2017. URL consultato il 19 agosto 2019 (archiviato dall'url originale il 19 agosto 2019).
Casone di Valle Zappa

Het Casone di Valle Zappa is een villa in het natuurgebied Valle Zappa of Zappavallei, dat een deel is van de Lagune van Venetië in Italië. De villa staat op het gelijknamige eilandje, in het Italiaans genoemd Isoletta di Valle Zappa. Eilandje Administratief behoort het eilandje tot de gemeente Campagna Lupia in de provincie Venetië en regio Veneto. Het eilandje bevindt zich tien kilometer van het vasteland en twintig kilometer van de stad Venetië. Het natuurgebied Valle Zappa is bekend voor zijn talrijke vogelsoorten die er leven. Gebouwen Het Casone werd gebouwd in de jaren 1925-1927 door Mario Malvezzi uit Vicenza. Hij had de opdracht gegeven aan Duilio Torres, een architect uit Venetië, om een Hollands stapelhuis na te bouwen. Tevens moest de architect er Scandinavische bouwstijlen in vermengen. Naast het Casone staan er twee gebouwen die nog dateren uit de 19e eeuw. Het gaat om een uitkijktoren en een jachthuisje. Hier kwamen edellieden destijds vogels afschieten als vrijetijdsbesteding; daarnaast gingen ze er ook vissen. Het gebouw is tot een waterreservoir omgebouwd.
Casa de Santa Marta

La Domus Sanctae Marthae, també coneguda com a Casa o Residència de Santa Marta, és un edifici situat a l'interior de la Ciutat del Vaticà, adjacent a la basílica de Sant Pere. És l'alberg en el qual resideix el Col·legi Cardenalici que participen en el conclave per a l'elecció dels nous papes i constitueix en temps ordinari l'allotjament per a prelats residents o estacionaris a la Ciutat del Vaticà. Abans de la constitució apostòlica Universi Dominici Gregis, promulgada el 22 de febrer de 1996, que va canviar les regles que governaven els conclaves papals: els participants es van veure obligats a dormir en cèl·les petites al Palau Apostòlic. La casa, dirigida per les germanes de la Caritat de Sant Vicenç de Paül, també funciona com a hostal per a aquells que tenen negocis amb la Santa Seu i acull l'allotjament del papa Francesc, que va decidir utilitzar els apartaments papals al Palau del Vaticà només per recitar el diumenge l'Àngelus i rebre caps d'Estat i altres autoritats. Durant el conclave del 2013, la casa va ser dirigida per 6 germanes i 33 assistents; encara el director és monsenyor Battista Ricca. Referències
Dům svaté Marty

Dům svaté Marty (Domus Sanctae Marthae) je vatikánský hotel. Byl postaven v roce 1996 na přání Jana Pavla II. Ubytování slouží zejména pro různé církevní hodnostáře (včetně kardinálů během konkláve), ale také pro účastníky různých zasedání, zvláště jednání papežských akademií. Od roku 2013 sloužil též pro ubytování papeže Františka. Nová budova nahradila hospic sv. Marty z roku 1891, který byl postaven během epidemie cholery Lvem XIII. Byl určen pro nemocné z nejbližšího okolí Vatikánu. Poté sloužil jako dům pro poutníky a během druhé světové války jako azyl pro uprchlíky, židy a velvyslance zemí, které ztratily diplomatické styky s Itálií. Současný pětipatrový dům sv. Marty nabízí poměrně luxusní ubytování ve 130 pokojích. Samozřejmostí je i restaurace a garáže. Chodby jsou vydlážděny mramorem, jinak je výzdoba prostá. U recepce stojí bronzová busta Jana Pavla II. Velmi zajímavá je moderní kaple sv. Ducha, stojící mezi hradbami a samotným hotelem. Navrhl ji americký architekt Louis D. Astorino. Hlavním motivem stavby je trojúhelník, který symbolizuje svatou Trojici. Trojúhelná není jen klenba, ale i podpěry oltáře, vstup a jiné prvky. Také dlažba je složená z trojúhelných desek ze žlutého a bílého carrarského mramoru. Třináct větších trojúhelníků kolem oltáře představuje Ježíše a 12 apoštolů. Jižní obvodová zeď, která je přistavěná těsně k hradební zdi je skleněná a vytváří zvláštní efekt, kdy se hradby stávají součástí kaple. Kříž u vstupu symbolizuje sv. Petra, jehož hrob je nedaleko, v bazilice sv. Petra. Odkazy Literatura Collins, P. Michael 2009: Vatikán. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dům svaté Marty na Wikimedia Commons Informace o kapli sv. Ducha
Domus Sanctae Marthae

La Domus Sanctae Marthae​ (en español: Casa de Santa Marta o Residencia de Santa Marta) es un edificio construido en 1996, adyacente a la basílica de San Pedro en la Ciudad del Vaticano, durante el pontificado de Juan Pablo II, conocida principalmente por ser la residencia de los cardenales electores durante los cónclaves a partir de su designación como tal por el propio Juan Pablo II en la constitución apostólica Universi Dominici Gregis. Se encuentra ubicada en la plaza de Santa Marta, al lado de la puerta de entrada del «Perugino». Historia El edificio que hoy ocupa la Domus Sanctae Marthae fue con anterioridad una casa de asistencia para enfermos, constituida por el papa León XIII, para atender a los enfermos de la epidemia de cólera que azotó Roma en 1881. Igualmente, en tiempos del Holocausto, durante la Segunda Guerra Mundial, fue utilizada, por orden de Pío XII, para refugiar a prófugos judíos y representantes diplomáticos que rompieron relaciones diplomáticas con Italia. Con la promulgación por Juan Pablo II de la Constitución Apostólica Universi Dominici Gregis el 22 de febrero de 1996, la casa fue constituida como el lugar de descanso de los cardenales participantes en el cónclave,​ por lo que, junto con la Capilla Sixtina, la domus se convirtió en una de las dos sedes más importantes donde se desarrolla el cónclave.​ Residencia Papal (2013-2025) En 2013 el papa Francisco la eligió como residencia en lugar de utilizar el habitual apartamento papal del Palacio Apostólico Vaticano.​ Fue aquí mismo donde falleció, el 21 de abril de 2025.​ Su sucesor León XIV, en cambio, decidió regresar al apartamento del Palacio Apostólico.​ Distribución y administración Consta de cuatro plantas y un total de 129 habitaciones, de las cuales 106 son suites, 22 habitaciones dobles y un apartamento.​ Durante el cónclave cada cardenal se debe alojar en solitario, y su principal preocupación es procurar una pronta elección papal. La ocupación final de las habitaciones depende del resultado del sorteo a cargo del camarlengo.​ Es administrada por la congregación de las Hijas de la Caridad de San Vicente de Paúl. Cuando no es usada para el cónclave, la misma sirve de residencia para los cardenales y prelados durante sus estancias en Roma. Véase también Cónclave Basílica de San Pedro Ciudad del Vaticano Universi Dominici Gregis Notas
Domus Sanctae Marthae

Domus Sanctae Marthae (Dom Svete Marte) je zgrada smještena u blizini Bazilike Svetog Petra u Vatikanu. Građena je tijekom pontifikata pape Ivana Pavla II., a gradnja je dovršena 1996. godine. Funkcija Doma Svete Marte je mjesto stanovanja kardinala koji sudjeluju na konklavama, služi i kao dom za sve goste koji obavljaju nekakav posao pri Svetoj Stolici. Sama zgrada je svojevrsni hotel koji sadrži oko 120 spavaćih soba i urede za svakog prelata. Svaki od apartmana ima dnevnu sobu sa stolom, tri stolca, dva ormara, spavaću sobu, kupaonicu, telefon i satelitsku televiziju. Povijest Zgrada je zamijenila hospicij Svete Marte sagrađen 1891. godine za vrijeme epidemije kolere tijekom pontifikata papa Lava XIII. koji je bio namijenjen bolesnicima iz okolice Vatikana te hodočasnicima. Električna struja je uvedena 1901., a kapela u Domu sagrađena 1902. Tijekom II. svjetskog rata u zgradi su se nalazili prognani Židovi i veleposlanici zemalja koje su prekinule odnose s ondašnjom fašističkom Italijom. Na kraju rata papa Pio XII. u Dom je primio 800 siromašne rimske djece koji su doručkovali u Domu nakon primljene Prve pričesti. Dom je služio i kao starački dom gdje su stariji klerici mogli proživjeti posljednje godine života. Prije izgradnje ovog doma, kardinali koji su sudjelovali na konklavama su bili prisiljeni spavati u Apostolskoj palači na iznajmljenim rasklopivim krevetima. Ivan Pavao II., koji je sudjelovao na dvjema konklavama, odlučio je učiniti taj postupak ugodnijim i manje zamornijim za, uglavnom, starije kardinale te je naredio izgradnju doma. Papinska rezidencija Od ožujka 2013. Dom svete Marte, točnije apartman 201, postao je dom pape Franje koji je nakon konklava odbio preseliti se u Apostolsku palaču, čime je postao prvi papa u posljednjih 110 godina koje neće živjeti u papinskom apartmanu na 3. katu Apostolske palače. Izvori
Domus Sanctae Marthae

Domus Sanctae Marthae (Nederlands: Huis van de Heilige Martha) is het gastenverblijf van de Heilige Stoel. Het gebouw werd in 1996 voltooid en bevindt zich vlak bij de Sint-Pietersbasiliek. Het werd gebouwd in opdracht van de later heilig verklaarde paus Johannes Paulus II en doet normaliter dienst als gastenverblijf voor hen die zich voor zaken in Vaticaanstad bevinden. Daarnaast is het meer speciaal bedoeld voor de leden van het College van Kardinalen wanneer die zich voor een conclaaf in Rome vervoegd hebben. Het verblijf heeft 106 suites, 22 eenpersoonskamers en één appartement en wordt beheerd door de Dochters van Liefde van Vincentius a Paulo. Domus Sanctae Marthae werd voor het eerst als verblijf voor de kardinalen gebruikt tijdens het conclaaf van 2005. Verblijf tijdens het conclaaf Voordat de Domus Sanctae Marthae bestond, werden – ten behoeve van het conclaaf – nabij de Sixtijnse Kapel, in het Apostolisch Paleis chambrettes gebouwd, een soort houten cellen, waar de kardinalen sliepen. In deze chambrettes waren weinig voorzieningen aanwezig: er was een soort legerbrits om op te slapen, en voor wat betreft de toiletvoorzieningen waren de kardinalen aangewezen op een lampetkan en een wasbekken. Paus Johannes Paulus II achtte dit gebrek aan comfort niet in overeenstemming met de zware verantwoordelijkheid die op de schouders van de kardinalen rustte. Daarbij waren deze voorzieningen voor de oudere kardinalen al helemaal een ontbering. Omdat het conclaaf strikte geheimhouding en afzondering veronderstelt, heeft Johannes Paulus II in de apostolische constitutie Universi Dominici Gregis bepaald dat de kardinalen door niemand mogen worden benaderd, wanneer zij zich verplaatsen van Domus Sanctae Marthae naar de Sixtijnse Kapel. Ook worden – tijdens het conclaaf – alle radio-, televisie- en telefoonverbindingen van de Domus onklaar gemaakt. Daarnaast moeten alle telefoons, tablets en laptops worden ingeleverd om communicatie met de buitenwereld te voorkomen. Verder worden de ramen van het verblijf dichtgeplakt, zodat de kardinalen ook niet van buitenaf zijn te zien als ze daar verblijven. Ook legt het personeel van Domus Sancta Marthae voorafgaand aan het conclaaf net als de deelnemende kardinalen een eed van geheimhouding af om te voorkomen dat zaken rond het conclaaf uitlekken naar buiten. Verder wordt streng gecontroleerd of er geen afluisterapparatuur in het verblijf is geïnstalleerd. Woonverblijf van de paus Paus Franciscus koos er na zijn verkiezing op 13 maart 2013 voor om niet te gaan wonen in het Apostolisch Paleis, de officiële residentie van de pausen. Hij koos voor het eenvoudige gastverblijf omdat hij, naar eigen zeggen, het prettiger vond om met andere mensen samen te leven, in plaats van in het relatief meer geïsoleerde pauselijke appartement. Daarnaast vond hij het ook meer passen bij het gedachtegoed van Franciscus van Assisi. Paus Franciscus overleed hier op 21 april 2025, waarna hij eerst in de kapel van Domus Sanctae Marthae werd opgebaard, alvorens hij naar de Sint-Pietersbasiliek werd overgebracht.