NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
San Polo (negyed)

A San Polo negyed (olaszul Sestiere di San Polo, velenceiül Sestièr de San Poło) Velence Venezia-Murano-Burano községének kisebb közigazgatási egysége a város történelmi központjában, a Canal Grande csatorna mentén Cannareggioval és San Marcoval szemben, Dorsoduro és Santa Croce mellett. A XI. században kezdték meg kiépítését, a Serenissima idején a település gazdasági, kereskedelmi centruma volt. Híres utcái, terei és hídjai Riva dell'Ogio: a Serenissima idején az utcában olajtároló volt. Itt tartották mind a világításra, mind az étkezésre szánt olajat. Az ogio velenceiül, olasz megfelelője az olio (olaj). Sotoportego del Banco giro: Itt nyitotta meg kapuit a nyilvánosság előtt a világ első bankháza. Fondamenta de la preson: Az utcában kisebb vétségek büntetését hajtották végre, mint például az adósságok ki nem fizetése. A preson szó velenceiül (olaszul prigione) jelentése 'börtön'. Calle del Boteri: Ebben az utcában készültek az olajoshordók. A bognárok nagy tiszteletben álltak a dózsék szemében. Botteri velenceiül bottai, azaz 'bognár'. Campo della Becarie: Ezen a téren sorakoztak a hentesek üzletei, a kecskehúst például itt dolgozták fel és adták el a városban. A becher velencei szó, magyarul 'hentes'. Rio Terá de le Carampane: Az utca inkább hírhedt volt, mintsem híres – már az 1400-as évektől. Ugyanis itt telepedtek meg a velencei kurtizánok. Ramo del Forner: Nevét egy pékről – Fornarettóról – kapta, akit gyilkossággal vádolt meg és tévesen végeztetett ki a dózse igazságügyi testülete. Calle dei Saoneri: A XVI. században 25 selyemkészítő műhely kapott helyet az utcában. Velence Európa-hírű gazdasági tényezője volt a nemes anyag előállítása. Saoneri velenceiül selyemkészítő. Nevezetességei Kulturális intézmények: (Állami Levéltár) (Archivio di Stato). Templomok: Basilica di Santa Maria Gloriosa dei Frari (Frari-templom), San Cassiano, San Giacomo di Rialto, San Polo, San Silvestro. Paloták: Ca’Corner, Ca’Foscari, Ca’Pesaro, Ca’Tron, Casa Goldoni, Palazzo Albrizzi, Palazzo Mocenigo, Palazzo Pisani-Moretta. Céhes házak: Scuola dei Calegheri, Scuola dei Carmini, Scuola di San Giovanni Evangelista, Scuola e Chiesa di San Rocco. Források Ileana Chiappini, Franco Cristinelli, Gianni Formenton: Venedig und seine Umgebung, kiad. Azienda di Promozione Turistica , 1998 Alta Macadam: Velence (Blue Guide sorozat), Corvina Kiadó, Bp. 1994. ISBN 963-13-3888-6
San Polo (sestiere di Venezia)

San Polo è un sestiere di Venezia. Il sestiere prende il nome da campo San Polo, il più grande di Venezia dopo piazza San Marco, e dall'omonima chiesa. Il sestiere invece è quello di minor estensione e il più ricco di botteghe artigiane e piccole osterie tipiche veneziane, i bàcari. Geografia Il sestiere di San Polo confina a nord e ad ovest con quello di Santa Croce, avendo come linea di demarcazione il rio di San Stae, il rio Marin, e la seconda parte del rio della Frescada, fino a tutta la parrocchia di San Pantalon. Il sestiere di San Polo confina a sud anche con Dorsoduro, mentre per il restante perimetro è circondato dal Canal Grande. La zona storicamente più importante è Rialto, antico centro dei commerci e delle amministrazioni, collegata tramite il Ponte di Rialto al sestiere di San Marco. Storia La zona coperta dagli attuali sestieri di San Polo e Santa Croce all'inizio della storia di Venezia costituiva un'unica grande area chiamata Luprio. In questa area la Serenissima aveva le sue saline. L'attuale sestiere prende il nome dalla sua chiesa più importante, la chiesa di San Paolo Apostolo, San Polo per i veneziani. Qui, nei pressi della chiesa di San Silvestro, era fino al 1451 la sede veneziana del patriarca di Grado. Monumenti e chiese Senz'altro di maggiore rilievo storico in quest'area la zona di Rialto, con il suo ponte, il tipico mercato di pesce e verdura e la chiesa di San Giacomo di Rialto, tradizionalmente considerata la più antica di Venezia. La prima costruzione di questa chiesa infatti pare risalga addirittura al VI secolo, prima ancora cioè che si costituisse il nucleo cittadino vero e proprio. Di grande rilievo architettonico e di alta importanza artistica sono anche la basilica di Santa Maria Gloriosa dei Frari e la chiesa di San Rocco. Sono presenti anche due Scuole Grandi, la Scuola Grande di San Rocco, tuttora aperta, e la Scuola Grande di San Giovanni Evangelista, con la chiesa annessa. Turismo e servizi Il sestiere San Polo è quello caratterizzato dalla più alta concentrazione di botteghe osterie: soprattutto bàcari tipici veneziani. Bagnato dal Canal Grande il sestiere è servito dalla linea 1 del sistema pubblico Actv attraverso i pontili di Rialto Mercato e di San Silvestro. Anche la linea 2 raggiunge San Polo con il pontile San Tomà. La fermata più usata per raggiungere la zona più turistica del quartiere è quello di Rialto, situata sull'altro lato del Canal Grande nel sestiere San Marco. Note Voci correlate Chiese di San Polo Palazzi di San Polo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su San Polo Wikivoyage contiene informazioni turistiche su San Polo
San Polo

San Polo is een van de zes historische sestieri (stadsdelen) van de Italiaanse stad Venetië, centraal gelegen in de stad aan de volledige zuidoostelijke en oostelijke zijde liggend aan het Canal Grande. Het is de kleinste sestiere, en heeft een oppervlakte van 35 ha. Het stadsdeel kreeg zijn naam van een van de kerken in de wijk, de Chiesa di San Polo. De belangrijke marktzone van San Polo, de Rialto waar al sinds 1097 een markt wordt gehouden, is door de Rialtobrug over het Canal Grande met San Marco verbonden. Op San Polo, net als op San Marco vindt men ook de oudste delen van de stad, waar reeds een nederzetting zich bevond in de 9e eeuw. De oudste kerk van Venetië, San Giacomo di Rialto, reeds van 421, is in San Polo gelegen. Bezienswaardigheden Basilica di Santa Maria Gloriosa dei Frari San Rocco en de Scuola Grande di San Rocco Palazzo dei Camerlenghi Chiesa di San Giovanni Elemosinario Casa di Carlo Goldoni
San Polo

San Polo é o menor dos sestiere de Veneza. É neste sestiere com uma área de 35 hectares ao longo do Grande Canal de Veneza que se situa o principal mercado da cidade desde 1097. É uma das partes mais antigas da cidade, tendo sido povoado antes do século IX, quando, em conjunto com San Marco fazia parte das Ilhas Realtinas. Recebeu o seu nome do santo evocado na Igreja de San Polo. Está ligado com os bairros da margem direita do Grande Canal pela ponte de Rialto desde o século XIII. A parte ocidental do bairro é conhecida atualmente pelas suas igrejas, enquanto que a oriental, por vezes chamada simplesmente "Rialto", é conhecida pelos palácios e pequenas casas. Entre os atrativos de San Polo encontram-se a ponte de Rialto, a igreja de San Giacomo de Rialto (segundo a lenda, a mais antiga da cidade), o Campo San Polo (a maior praça da cidade depois da Praça de São Marcos), a Casa de Goldoni (a casa de Carlo Goldoni, perto de San Tomà, do Grande Canal e do Campo San Polo), a basílica de Santa Maria Gloriosa dei Frari, a igreja de São Roque e a Escola Grande de São Roque.
Сан-Поло

Сан-Поло (итал. San Polo, вен. San Poło) — один из шести исторических районов Венеции. Расположен в центре, между районами Сан-Марко и Санта-Кроче. Название района переводится с венецианского диалекта как «Святой Павел», и связано с находящейся здесь одноименной церковью. Район имеет площадь 35 гектаров, расположенных вдоль Гранд-канала. Сан-Поло соединяется с правым берегом Гранд-канала мостом Риальто. С 1097 года район выполнял функции торгового центра Венеции. Достопримечательностями Сан-Поло являются церковь Сан-Джакомо ди Риальто — самая старая церковь в городе, основанная в IX веке, базилика Санта-Мария-Глорьоза-дей-Фрари, церковь Сан-Рокко и Скуола Гранде ди Сан-Рокко, Церковь Сан-Джованни Элемозинарио, Палаццо Альбрицци.
Сан-Поло

Сан-Поло (італ. San Polo) — один з шести історичних районів (сестьєре) Венеції. Розташований в центрі, між районами Сан-Марко і Санта-Кроче. Назва району переводиться як «Святий Павло», і пов'язана з однойменною церквою, що розташована тут. Район має площу 35 гектарів, розташованих уздовж Гранд-каналу. Сан-Поло з'єднується з правим берегом Гранд-каналу мостом Ріальто. З 1097 року район виконував функції торгового центру Венеції. Визначними пам'ятками Сан-Поло є: Церква Сан-Джакомо ді Ріальто — найстаріша церква в місті, заснована в IX столітті Собор Санта-Марія Глоріоза деі Фрарі Церква Сан-Рокко Скуола Гранде ді Сан-Рокко. Примітки
Мурано

Мурано (на италиански: Murano; Muran) е група от острови североизточно от стария град Венеция в Северна Италия. Островът е известен със стъкларското си изкуство. Общата площ е 1,17 km2 (точно 1171,625 m2 или 1531,322 m2) с население 4683 жители (на 19 август 2009). Групата се състои от отделнии острови, разделени от осем канала и свързани с единадесет моста. Външни препратки Пътеводител за Murano от Wikivoyage Promovetro consortium Архив на оригинала от 2009-02-21 в Wayback Machine. Regione del Veneto – „Marchio Vetro Artistico di Murano“ Архив на оригинала от 2012-12-09 в archive.today Murano Архив на оригинала от 2013-01-08 в Wayback Machine. lifeinitaly.com
Murano

Murano (Muran en venecià) és normalment descrita com una illa de la llacuna veneciana, encara que, com Venècia, és realment un arxipèlag d'illes unides per ponts. Es troba aproximadament a 1,5 quilòmetres de Venècia i és famosa per les seves obres en vidre, particularment pels seus llums. Història Murano va ser fundada pels romans i des del segle vi va ser habitada per gent procedent d'Altino i Oderzo. Al principi, l'illa va prosperar com a port pesquer i gràcies a la producció de sal. Era, així mateix, un centre de comerç. Amb el port controlaven l'illa de Sant Erasme. Des del segle xi, la ciutat va començar a caure en declivi pel fet que molts habitants es van mudar a Dorsoduro. Tenien un gran ajuntament, com el de Venècia, però des del segle xiii Murano ha estat governada per un podestà venecià. El 1291 la indústria del vidre de Venècia es va traslladar a Murano per evitar el risc d'incendi. En el segle xv, la ciutat es va fer popular com a lloc de vacances dels venecians, i s'hi construí un palau, però més tard passà de moda. El camp de l'illa era conegut pels seus arbres fruiters i horts fins al segle xix, quan van començar a construir-s'hi més cases. Les atraccions de l'illa són l'església de Santa Maria i Sant Donat, coneguda pels seus mosaics romans d'Orient del segle xii i perquè es diu que alberga els ossos d'un drac que fou mort per sant Donat; l'església de San Pietro Martire i el palau Da Mula. Les atraccions relacionades amb el vidre inclouen moltes obres d'aquest material, algunes de l'època medieval i obertes al públic. Així mateix, hi ha un Museu del Vidre situat al palau Giustinian. Geografia Murano es compon de set illes de la llacuna de Venècia, unides per ponts sobre vuit canals. Economia A diferència d'altres illes de la llacuna, Murano encunyava les seves pròpies monedes. El 1291, tots els vidriers de Venècia es van veure forçats a mudar-se a Murano a causa del risc d'incendis. Durant el segle següent, les exportacions van començar i l'illa va guanyar fama, inicialment per la fabricació de perles de cristall i de miralls. El cristall aventurine es va inventar a l'illa i, durant algun temps, Murano va arribar a ser el major productor de cristall d'Europa. L'illa, més tard, es va fer coneguda per les seves aranyes de llums. Encara que va haver-n'hi un important declivi durant el segle xviii, la cristalleria roman la indústria més important de l'illa. Referències
Murano

Murano er en del af byen Venedig og er en ø, som ligger 1,5 km. nord for Venedig i lagunen. Murano har omkring 5.500 indbyggere. Murano var til 1923 en selvstændig by; den blev indlemmet i Venedig. Murano er mest kendt for sin glaskunst; på grund af risikoen for brand måtte glaspusterne fra 1291 ikke længere arbejde i Venedig og flyttede til Murano. Glasværksteder og fabrikker er stadig vigtige erhverv. Ud over glasskulpturer fremstilles mosaik, drikkeglas, glasperler og lamper. I byen ligger Basilica dei Santi Maria e Donato fra 1100-tallet, som er berømt for sin mosaikker. Glasmuseet Museo Vetrario er vidt berømt. Eksterne kilder og henvisninger Bonniers lexikon, bind 13, Stockholm 1996 Murano Arkiveret 24. august 2017 hos Wayback Machine
Murano

Murano is een verzameling van door bruggen aan elkaar verbonden eilandjes in de Lagune van Venetië in Italië. Net als Venetië wordt Murano echter meestal beschreven als ware het een enkel eiland. Murano ligt ongeveer 1,5 kilometer ten noorden van Venetië. Het is beroemd om zijn glaswerk. Er wonen ongeveer 6000 mensen. Geschiedenis Murano werd al bewoond door de Oude Romeinen. Vanaf de zesde eeuw werd het bewoond door mensen uit Altino en Oderzo. Oorspronkelijk was Murano een welvarende vissershaven, waar ook zout werd geproduceerd. Het was ook een handelscentrum, omdat het via zijn haven controle had over Sant'Erasmo. Vanaf de elfde eeuw nam de welvaart in Murano af, doordat de bewoners verhuisden naar Dorsoduro. De stad had oorspronkelijk een eigen hoge raad, zoals Venetië, maar vanaf de dertiende eeuw werd Murano bestuurd door een podestà uit Venetië. Niettemin had Murano eigen munten. In de vijftiende eeuw werd Murano populair als vakantieoord voor de Venetianen, en werden er paleizen gebouwd, maar later nam dit in omvang af. Het landelijk deel van het eiland was bekend om zijn boomgaarden en moestuinen tot de negentiende eeuw, toen er steeds meer woningen werden gebouwd. Momenteel is het toerisme een belangrijke bron van inkomsten. Murano is met de vaporetto bereikbaar van Venetië. Aan de noordkant van het eiland werd een sacca aangelegd: de Sacca della Misericordia. Het is een kunstmatige landtong die een haven omgeeft. Murano en glas In 1291 werden alle glasblazers uit Venetië gedwongen om te verhuizen naar Murano, vanwege het brandrisico. Ook werd wel gezegd dat het de bedoeling was de geheimen van het glasblazen op die manier beter te beveiligen. Op straffe des doods was het glasblazers verboden om hun kunst door te vertellen; deze mensen leefden als gevangenen op het eiland. Murano werd beroemd om het glaswerk en ook om de spiegels. Ook werd op Murano het Aventurijnglas uitgevonden. Later werd het eiland beroemd om zijn kandelaars. In de achttiende eeuw nam de industrie af, doordat de glaskunst in Bohemen opkwam. Maar ook aan het begin van de eenentwintigste eeuw is glas nog de belangrijkste industrie op Murano. Musea Museo Vetrario is een glasmuseum. Het museum is in het Palazzo Giustinian gevestigd. Externe link Burano - Lagune van Venetië
Murano

Murano – grupa siedmiu małych wysp włoskich połączonych mostami (często traktowana jako jedna wyspa porozdzielana kanałami), położona na lagunie niedaleko Wenecji, o powierzchni 1,17 km². Murano jest zamieszkiwane od czasów antycznych, obecnie liczy 5,5 tysiąca mieszkańców (2007). Słynie z produkcji szkła, ponadto znajduje się tu wiele zabytków. Zabytki Katedra Santi Maria e Donato w stylu romańskim Kościół San Pietro Martire Kościół Santa Maria degli Angeli Palazzo Giustinian - muzeum Palazzo da Mula w stylu gotyckim Kościół Santa Chiara Faro di Murano - latarnia morska z 1934 r. Historia rozwoju wyrobu szkła na wyspach Wyrabianiem szkła zajmowali się starożytni Grecy i Rzymianie, których szkło było chropowate w dotyku i mętne w kolorze. Dopiero w Wenecji i na Murano, gdzie szkło wytwarzano już od VIII wieku, udoskonalono jego produkcję. Szkło twarde i przezroczyste zostało wynalezione na przełomie XII-XIII w. W roku 1291 została tu założona pierwsza huta szkła. Pod koniec XIII wieku wszystkie piece szklarskie z Wenecji przeniesiono dla bezpieczeństwa na Murano – miało to zapobiec groźbie pożarów w mieście. Obok przedmiotów użytkowych produkowano na Murano także kostki ze szkła dla mozaik. Tradycja sztuki szklarskich wysp znajduje się w muzeum sztuki szklarskiej – Museo Vetrario. Jest to jedyne takie muzeum we Włoszech i jedno z nielicznych w świecie. Są tu ukazane przykłady wszystkich technik, form i wynalazków, a przede wszystkim rzadkie okazy z renesansu, które rozwijały się na Murano od czasów antycznych aż do współczesności, m.in. szkło kryształowe. 18 maja 1810 roku w Murano urodził się Francesco Maria Piave – jeden z librecistów Giuseppe Verdiego, autor m.in. tekstów oper Traviata i Rigoletto. Inne informacje Od nazwy wysp pochodzi nazwa podwarszawskiej posiadłości Józefa Szymona Bellottiego, od której z kolei wzięła swoją nazwę część miasta od XVIII wieku nazywana Muranowem. Zobacz też szkło weneckie lustro weneckie korale weneckie Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia satelitarne na Google Maps Źródło tej notatki
Murano

Murano, embora descrita como uma ilha da lagoa de Veneza, é de facto um arquipélago de sete ilhas menores, das quais duas são artificiais (Sacca Serenella e Sacca San Mattia), unidas por pontes entre si. Tem aproximadamente 5500 habitantes e fica a somente a 1 km do centro de Veneza. Murano é um local famoso pelas obras em vidro de Murano, particularmente objetos decorativos e candeeiros. Murano foi fundada pelos romanos, e desde o século VI foi habitada por gente procedente de Altino e Oderzo. A principio, a ilha prosperou como porto pesqueiro e graças à produção de sal. Era um centro de comércio. Com o porto controlavam a ilha de Santo Erasmo. A partir do século XI a cidade começou a decair devido a muitos habitantes se mudarem para Dorsoduro. Tinham um grande poder local, como o de Veneza, mas desde o século XIII Murano foi governada por venezianos. Contrariamente a outras ilhas da lagoa, Murano cunhava as suas próprias moedas. Em 1291, todos os cristaleiros de Veneza foram obrigados a mudar-se a Murano devido ao risco de incêndio, porque a esmagadora maioria dos edifícios de Veneza era construída em madeira. Durante o século XIV, as exportações começaram e a ilha ganhou fama, inicialmente pelo fabrico de missangas de cristal e de espelhos. O cristal aventurina foi inventado na ilha e, durante algum tempo, Murano chegou a ser o maior produtor de cristal da Europa. O arquipélago, mais tarde, ficou conhecido pelo fabrico de lustres. Embora tenha havido grande queda durante o século XVIII, a cristalaria continuou a ser a industria mais importante da ilha. No século XV, a cidade tornou-se popular como lugar de férias dos venezianos, e construiu-se um palácio, mas esta moda extinguiu-se depois. O campo da ilha era conhecido pelas suas árvores de fruta e jardins até ao século XIX, quando começaram a construir-se mais casas. As atrações da ilha são a Igreja de Santa Maria e São Donato, conhecida pelos seus mosaicos bizantinos do século XII, e porque se diz que alberga os ossos de um dragão que matou São Donato; a Igreja de São Pedro Mártir e o Palácio da Mula. As atrações relacionadas com o cristal incluem muitas obras neste material, algumas delas da época medieval, em espaços abertos ao público. Há um Museu do Cristal (Museo Vetrario) que se encontra no Palácio Giustinian. Galeria Ver também Vidro de Murano Ligações externas Vídeo que mostra o fabrico de cristal de Murano «Visitar Murano» (em espanhol) Museu do Vidro, Murano (em inglês)
Murano

Murano este o insulă în laguna Veneției, Italia, pe care se află orașul cu același nume renumit pentru produsele de sticlărie. Personalități născute aici Francesco Maria Piave (1810 - 1876), libretist, colaborator al lui Giuseppe Verdi. Imagini Vezi și Sticlă de Murano Legături externe Burano În atelierele meșterilor din Murano, 21 noiembrie 2012, Claudia Moșoarcă, Descoperă - Travel
Мурано

Мура́но (итал. Murano, вен. Muran от лат. Amurianum) — один из крупных островов Венецианской лагуны. Знаменит производством художественного стекла, называемого муранским. География Мурано находится в Венецианской лагуне, к северо-востоку от Венеции, и состоит из семи небольших островов, разделённых каналами. Общая площадь — 1,17 км². История Первые поселения на острове датируются V—VII вв н. э.. Расцвет Мурано пришёлся на 1291 год, когда было принято решение перенести туда венецианские стекольные мастерские, поскольку производство стекла представляло опасность для деревянных построек города. C тех пор стеклоделие неразрывно связано с историей острова. В XVIII веке остров, называемый «Венецией в миниатюре», стал излюбленным местом летнего отдыха венецианских патрициев. В наше время Мурано привлекает большое количество туристов. Административный статус Мурано входит в состав одного из самоуправляемых районов коммуны Венеция: Венеция — Мурано — Бурано. Население Демографического пика остров достиг в XVI веке, когда его население составляло более 30 000 человек. В настоящее время на Мурано проживают около 4500 человек. Муранское стекло С XIII века Мурано славится стеклом, которое изготавливается по особым технологиям, разработанным венецианскими мастерами. Мастера-стеклодувы были изолированы на острове и не имели право вывозить секреты изготовления стекла за его пределы. Однако взамен они получали определённые привилегии: так, дочери главных муранских стеклодувов имели право выходить замуж за венецианских патрициев, и при этом их потомство сохраняло все дворянские титулы. Это было особенно удивительно для такой страны, как Венецианская республика, где знать очень держалась за свои аристократические привилегии. В период с XIV по XVI века муранское стекло пользуется мировой славой: заказы на него поступают из разных стран мира. Однако к XVII веку мода на него проходит, а в XVIII веке начинается спад производства. Возрождение традиций происходит в середине XIX века. В наше время на острове находится множество предприятий, производящих муранское стекло. Наиболее известные среди них — итал. Barovier & Toso, Ferro, Moretti, Pauli, Seguso, Venini, Nova Venier.. Достопримечательности Основными достопримечательностями острова являются: основанный в 1861 году Музей стекла; Собор Санта-Мария-э-Донато XII века; церковь Санта-Мария-дельи-Анджели; церковь Сан-Пьетро Мартире. Галерея Примечания Литература Всеволожская С. Н. Венеция (рус.). — Ленинград: Искусство, 1970. — 222 с. Качалов Н. Н. Стекло (рус.). — Москва: Издательство Академии наук СССР, 1959. — С. 98—128. — 465 с. Красильникова Е. Н. Венеция (рус.). — Москва: Вече, 2003. — С. 164—171. — 208 с. Ссылки Сайт музея муранского стекла (англ.). Дата обращения: 12 января 2016. Murano, l'isola del vetro (итал.). Дата обращения: 12 января 2016.
Murano

Murano är en del av staden Venedig, och utgörs av en ö som ligger 1,5 km norr om denna i Venediglagunen. Den har omkring 5 500 invånare. Murano var fram till 1923 en egen stad för att därefter inlemmas i Venedig. Framför allt är Murano känt för sin glaskonst; på grund av brandrisk fick inte glasblåsarna längre verka i Venedig från år 1291, och då förlades verksamheten på Murano. Glasbruk är fortfarande en viktig näring. Bortsett från glasskulpturer tillverkas bland annat mosaik, glaspärlor och lampor. I staden finns den korsformiga basilikan Santa Maria e Donato från 1100-talet som är berömt för sin mosaik. Glasmuseet Museo Vetrario är vida berömt. Källor Bonniers lexikon, band 13, Stockholm 1996 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Murano.