NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rifugio Gardeccia

Il rifugio Gardeccia è un rifugio situato nel comune di San Giovanni di Fassa (TN), in Val di Fassa, nel Gruppo del Catinaccio, Dolomiti, a 1949 metri di quota. Storia Il rifugio è di proprietà privata: dalla sua apertura è sempre appartenuto alla famiglia Desilvestro. Il rifugio è stato costruito nel 1902 da Giuseppe Desilvestro, meglio conosciuto nella zona come "Bepo de Medil". Bepo lo ha gestito insieme alla moglie Giulia fino alla metà degli anni '50, quando la gestione è passata nelle mani del figlio più giovane Doro, il quale con la moglie Maria ne ha portato avanti la gestione grazie all'aiuto dei sei figli. Nel corso degli anni è stato più volte ampliato e ristrutturato.e dopo Doro, il rifugio è stato gestito dai fratelli Marco e Mario. Dall'autunno 2024 Mario porta avanti la tradizione familiare con i figli Simone e Giuseppe detto Bepo. Caratteristiche e informazioni Il rifugio è aperto nel periodo estivo (dagli inizi di giugno agli inizi di ottobre) e anche nel periodo invernale, anche se in inverno non offre alloggio notturno ma solo servizio di ristorazione. Ha una capienza di 43 posti letto, divisi in 20 camere (tutte dotate di biancheria da letto e piumone) Tra il rifugio Ciampedie e il rifugio Gardeccia, si può seguire il caratteristico sentiero delle Leggende, passeggiata adatta soprattutto a famiglie con bambini e/o anziani, che spiega attraverso simpatiche "tappe a cartelli" le leggende di Re Laurino e del Gruppo del Catinaccio. Accessi Da Pera di Fassa (1320 m), attraverso il segnavia 546 (Facile/Medio). Da Monzon (1510 m), attraverso il segnavia 546 (Facile). Dal rifugio Ciampedie (1998 m), attraverso il segnavia 540 (Facile). Dal rifugio Negritella (1986 m), attraverso il segnavia 540 (Facile). Dal rifugio Vajolet (2243 m), attraverso il segnavia 546 (Facile). Dal rifugio Preuss (2244 m), attraverso il segnavia 546 (Facile). Dal passo delle Scalette (2348 m), attraverso il segnavia 546, con breve tratto attrezzato (Medio/Difficile). Dal passo delle Cigolade (2579 m), attraverso il segnavia 541, successivamente al bivio con il segnavia 550 seguire quest'ultimo verso valle (Medio). Dal passo delle Coronelle (2630 m), attraverso il segnavia 550 (Medio). Ascensioni Al passo delle Scalette (2348 m), attraverso il segnavia 546, con breve tratto attrezzato (Medio/Difficile). Al passo delle Cigolade (2579 m), attraverso il segnavia 550, successivamente al bivio con il segnavia 541 seguire quest'ultimo verso il Passo (Medio). Al passo delle Coronelle (2630 m), attraverso il segnavia 550 (Medio) Giro d'Italia Per due volte Rifugio Gardeccia è stato arrivo di tappa del Giro d'Italia: Voci correlate Dolomiti Gruppo del Catinaccio Val di Fassa Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su rifugio Gardeccia Collegamenti esterni (EN, DE, IT) Sito ufficiale, su gardeccia.it. Scheda del rifugio su rifugi-bivacchi.com, su rifugi-bivacchi.com. URL consultato il 17 luglio 2012 (archiviato dall'url originale il 4 marzo 2016). Al rifugio Gardeccia, dalla val di Fassa, su laprovinciadicremona.it.
Rifugio Gardeccia

De Rifugio Gardeccia is een berghut in de frazione Perra di Fassa in de gemeente Pozza di Fassa in de Italiaanse provincie Trente. De berghut ligt in het Val di Fassa op een hoogte van 1949 meter in de Rosengarten, een subgroep van de Dolomieten. De hut wordt privaat uitgebaat en is geen eigendom van een alpenvereniging. De hut is altijd beheerd door leden van de familie Desilvestro. Giuseppe Desilvestro jr., bijgenaamd Bepo de Medil, weidde aan het begin van de 20e eeuw samen met Giuseppe Desilvestro sr., op Gardeccia hun rundvee. Toen hij en zijn vader beseften dat steeds meer toeristen en bergbeklimmers het gebied begonnen te bezoeken, besloten zij een eerste schuilonderkomen te bouwen. De Rifugio Gardeccia is ook geopend in de winter, maar biedt dan geen overnachtingsmogelijkheid. Andere nabijgelegen hutten zijn onder andere de Rifugio Ciampedie (1998 meter) en de Rifugio Vajolet (2243 meter). Trivia Op 9 juni 1976 eindigde de negentiende etappe van de Ronde van Italië van dat jaar bij de Rifugio Gardeccia. Op 21 mei 2011 was het de aankomst van de vijftiende etappe van de Ronde van Italië 2011.
Iglesia del Purgatorio

La iglesia del Purgatorio es una iglesia de la ciudad italiana de Terracina. Historia Fue construida entre mediados del XVIII y 1787 sobre la iglesia medieval de San Nicola, por encargo de la Cofradía de la Buena Muerte. Descripción Tiene planta central y fachada con un único orden alto de pilastras, rematadas por un tímpano mixtilínea​ Referencias
Palau Lavagna

El Palau Lavagna és un edifici situat al centre històric de l'Alguer, concretament a la plaça Civica, que està catalogat entre els Béns Culturals per la Regió Autònoma de Sardenya. Descripció S'aprecien elements neoclàssics a la façana, on hi ha quatre pilastres amb un capitell corinti, amb una cornisa rectangular en prestatges. A la planta baixa hi ha quatre arcs apuntats per pilastres, que enquadren quatre entrades amb finestres rectangulars. L'atri de l'entrada té els sostres decorats i una escala monumental, mentre que les altres entrades porten als magatzems o cellers. Els capitells del primer pis són corintis, enquadrats per quatre balcons de ferro forjat. A la façana es veu un rellotge de sol entre dos balcons, datat el 1866, amb la inscripció "coelestium index". A la segona planta hi ha quatre finestres rectangulars. Història L'edifici va ser construït el 1873 d'estil gòtic català, com es podia apreciar en les dues finestres de la façana, que actualment ja no es veuen. Referències Bibliografia complementària A. Ingegno, Il centro storico di Alghero: appunti per una ricerca, Oristano, S'Alvure, 1996; L. Deriu, Alghero: la città antica, Sassari, Carlo Delfino, 2000.
Ermitage de Saint-Grat

L'ermitage de Saint-Grat est une chapelle dédiée à Grat d'Aoste (778-810) et située à 1 773 m d'altitude en amont du village de Péroulaz, sur la commune de Charvensod. L'ermitage peut être atteint par une randonnée légère au départ aussi bien de Charvensod (empruntant le sentier 102), que de Pila. Histoire Selon la tradition, Grat d'Aoste s'isolait ici au Ve siècle pour méditer, même si la chapelle n'est mentionnée dans des documents qu'à partir du XIIIe siècle. L'abbé Henry définit saint Grat comme la figure la plus imposante de l'histoire valdotaine. « Du temps à l'autre il se retirait avec son disciple Joconde sur la colline de Charvensod dans la localité appelée plus tard ermitage de Saint-Grat, aujourd'hui but de pèlerinage d'une infinité de dévots. » — Joseph-Marie Henry) Ce lieu fut utilisé par d'autres ermites aussi entre les XVIIe et XIXe siècles, surtout pendant l'été, tels que François Lavy de Saint-Nicolas et Louis Prétel. L'ermitage fut élargi en 1754, mais une partie fut détruite en avril 1918 à cause d'une avalanche. Statue de saint Grat La statue de trois mètres surmontant le clocher, et protégeant symboliquement la ville d'Aoste en aval, a été réalisée par le sculpteur valdôtain Basil Thomasset en 1863. Événements Un événement dénommé La Route des jeunes est organisé pour la Saint-Grat, la nuit du 6 au 7 septembre, une procession nocturne de l'église de Pila jusqu'à l'ermitage. Bibliographie Joseph-Auguste Duc, Histoire de l’église d’Aoste, Saint-Maurice : Imprimerie de l'œuvre St-Augustin, 1915. Ouvrage collectif, Charvensod. Les témoignages de la foi, Commune de Charvensod, 2010. Ouvrage collectif, Les Ermites de Saint Grat, Aoste, Lithographie Pesando, 2010, pages 70-72. Joseph-Marie Henry, Histoire populaire, religieuse et civile de la Vallée d'Aoste, pages 100-104, 1959 (éd. originale 1929), Imprimerie valdôtaine, Aoste. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des églises et des sanctuaires de la Vallée d'Aoste Grat d'Aoste Diocèse d'Aoste Liens externes 137220933 Ermitage de Saint-Grat sur OpenStreetMap Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Vallée d'Aoste
Eremo di San Grato

L'eremo di San Grato (in francese, ermitage de Saint-Grat) è una cappella dedicata a Grato di Aosta (V secolo) situata a 1773 m s.l.m. sopra al villaggio di Péroulaz, nel comune di Charvensod. L'eremo è facilmente raggiungibile a partire da Charvensod con una passeggiata tra i boschi sul sentiero 102. Ci si può ulteriormente avvicinare prendendo la telecabina Aosta - Pila riducendo notevolmente la lunghezza della passeggiata e azzerando il dislivello. Storia Secondo la tradizione, nel V secolo Grato di Aosta si ritirava qui in meditazione, anche se la cappella viene citata nei documenti solo a partire dal XIII secolo. Per l'Abbé Henry, San Grato è «...la figure la plus imposante de l'histoire valdôtaine» (La figura più imponente della storia valdostana). Scrive l'Abbé: Il luogo tra il XVII e il XIX secolo fu occupato anche da altri eremiti nel periodo caldo dell'anno, tra essi François Lavy di Saint-Nicolas e Louis Prétel. La cappella fu ingrandita nel 1754, ma andò in parte distrutta nell'aprile del 1918 a causa di una valanga. La statua di 3 metri, che sovrasta il campanile e protegge dall'alto Aosta, fu invece realizzata nel 1863 dallo scultore valdostano Basil Thomasset. Per il patrono, nella notte tra il 6 e il 7 settembre si svolge La route des jeunes (Il cammino dei giovani), una processione che parte dalla chiesa di Pila e arriva fino all'eremo. Note Bibliografia (FR) Joseph-Auguste Duc, Histoire de l'église d'Aoste, Saint-Maurice : Imprimerie de l'oeuvre St.-Augustin, 1915. AA.VV., Charvensod. Le testimonianze della fede, Charvensod: Comune di Charvensod, 2010. Comune di Charvensod, Gli eremiti di San Grato, Aosta: Litografia Pesando, 2010, pp. 70-72. Abbé Henry, Histoire populaire, religieuse et civile de la Vallée d'Aoste, I, Aosta, Imprimerie valdôtaine, 1959 [1929], pp. 100-104. Voci correlate Grato di Aosta Cappella di San Grato (Canischio) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Eremo di San Grato Collegamenti esterni Eremo di San Grato, su comune.charvensod.ao.it, Comune di Charvensod. URL consultato il 13 gennaio 2012 (archiviato dall'url originale il 28 ottobre 2018).
Сорага ди Фаса

Сора̀га ди Фа̀са (на италиански: Soraga di Fassa, официално до 2017 г. так като на ладински: Soraga, Сорага) е село и община в Северна Италия, автономна провинция Тренто, автономен регион Трентино-Южен Тирол. Разположено е на 1220 m надморска височина. Населението на общината е 701 души (към 2018 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Soraga di Fassa

Soraga di Fassa (ladí Sorèga) és un municipi italià, dins de la província autònoma de província de Trento. És un dels municipis del vall de Fassa (Ladínia). L'any 2007 tenia 680 habitants. Limita amb els municipis de Pozza di Fassa, Rocca Pietore, Vigo di Fassa, Falcade i Moena. Administració
Soraga di Fassa

Soraga di Fassa (deutsch veraltet: Überwasser, ladinisch Soraga) ist eine italienische Gemeinde (comune) mit 721 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Trient, Region Trentino-Südtirol. Bis Februar 2017 hieß die Gemeinde nur Soraga, die ladinische Bezeichnung blieb unverändert. Die Gemeinde gehört zur Talgemeinschaft Comun General de Fascia. Geographie Soraga di Fassa liegt etwa 55 km nordnordöstlich von Trient im Fassatal am Avisio auf 1207 m s.l.m. Sie ist von den Dolomitengruppen Marmolata im Osten, Rosengarten im Nordwesten und der Latemargruppe im Südwesten umgeben. Südlich des Ortes liegt der vom Avisio aufgestaute Stausee Lago di Soraga, der auch unter dem Namen Lago di Pezzè bekannt ist. Die Nachbargemeinden sind Moena und San Giovanni di Fassa sowie die beiden Belluneser Gemeinden Falcade und Rocca Pietore. Verwaltungsgliederung Zu Soraga di Fassa gehört noch die am Passo San Pellegrino liegende Fraktion Fuchiade (lad. Fuciade oder Fuciada). Persönlichkeiten Peter Brunel (* 1975), Koch Bilder Weblinks Einzelnachweise
Soraga di Fassa

Soraga di Fassa (Ladin: Soraga or Soréga) is a comune (municipality) in Trentino in the northern Italian region Trentino-Alto Adige/Südtirol, located about 60 kilometres (37 mi) northeast of Trento. Soraga borders the following municipalities: Sèn Jan di Fassa, Falcade and Moena. In the census of 2001, 574 inhabitants out of 673 (85.3%) declared Ladin as their native language. References
Soraga di Fassa

Soraga di Fassa est une commune italienne d'environ 700 habitants située dans la province autonome de Trente dans la région du Trentin-Haut-Adige dans le nord-est de l'Italie. Géographie Histoire Économie Culture Administration Hameaux Communes limitrophes Les communes limitrophes sont Falcade, Moena, Rocca Pietore et Sèn Jan di Fassa. Jumelages Galerie de photos Voir aussi Liens externes Site officiel Notes et références Portail du Trentin-Haut-Adige
Soraga di Fassa

Soraga di Fassa település Olaszországban, Trento megyében, a Dolomitokban, a Fassa-völgyben. Lakosainak száma 700 fő (2023. január 1.). Soraga di Fassa Falcade, Moena, San Giovanni di Fassa és Rocca Pietore községekkel határos. Népesség A település népességének változása: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Soraga di Fassa

Soraga di Fassa is een gemeente in de Italiaanse provincie Trente (regio Trentino-Zuid-Tirol) en telt 682 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 19,6 km², de bevolkingsdichtheid is 35 inwoners per km². Demografie Soraga telt ongeveer 239 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 14,1% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie De gemeente ligt op ongeveer 1207 m boven zeeniveau. Soraga grenst aan de volgende gemeenten: San Giovanni di Fassa, Moena, Falcade (BL), Rocca Pietore (BL).
Soraga di Fassa

Soraga di Fassa – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Trydent-Górna Adyga, w prowincji Trydent. Do marca 2017 nosiły nazwę „Soraga”. Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 677 osób, 35,6 os./km². Przypisy Linki zewnętrzne Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica
Soraga di Fassa

Soraga di Fassa é uma comuna italiana da região do Trentino-Alto Ádige, província de Trento, com cerca de 677 habitantes. Estende-se por uma área de 19 km², tendo uma densidade populacional de 36 hab/km². Faz divisa com Falcade (BL), Moena, Rocca Pietore (BL) e San Giovanni di Fassa. Referências
Soraga di Fassa

Soraga di Fassa este o comună din provincia Trento, regiunea Trentino-Alto Adige, Italia, cu o populație de 700 locuitori (1 ianuarie 2023) și o suprafață de 19,75 km². Demografie Soraga - evoluția demografică Date: Recensăminte sau birourile de statistică - grafică realizată de Wikipedia Referințe Legături externe Comunele Italiei
Сорага-ди-Фасса

Сорага-ди-Фасса (итал. Soraga di Fassa, ладинск. Soraga) — коммуна в Италии, расположена в автономной области Трентино-Альто-Адидже, подчиняется административному центру Тренто. Население коммуны, на 01.01.2024 года, составляет 717 человек, плотность населения — 35,86 чел./км². Занимает площадь 19 км². Почтовый индекс — 38030. Телефонный код — 0462. Покровителями коммуны почитаются святые апостолы Пётр и Павел, день их памяти ежегодно отмечается 29 июня. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Главой коммуны является мэр Валерио Педерива, с 22 сентября 2020 года. Примечания Ссылки Национальный институт статистики (итал.)
Сорага

Сорага (итал. Soraga) је насеље у Италији у округу Тренто, региону Трентино-Јужни Тирол. Према процени из 2011. у насељу је живело 713 становника. Насеље се налази на надморској висини од 1215 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 736 становника. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Сорага

Сорага, Сораґа (італ. Soraga) — муніципалітет в Італії, у регіоні Трентіно-Альто-Адідже, провінція Тренто. Сорага розташована на відстані близько 510 км на північ від Рима, 60 км на північний схід від Тренто. Населення — 723 особи (2014). Щорічний фестиваль відбувається 29 червня. Покровитель — Петро (апостол). Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживали 43 іноземці з 10 країн, серед них 8 громадян країн Євросоюзу та 3 громадяни України. Сусідні муніципалітети Фалькаде Моена Поцца-ді-Фасса Віго-ді-Фасса Див. також Список муніципалітетів провінції Тренто Примітки
Arco monumentale all'Arma di Artiglieria

L'Arco monumentale all'Arma di Artiglieria (anche noto come Arco del Valentino o Arco di Trionfo) è un arco trionfale situato a Torino, all'ingresso Nord del Parco del Valentino, a pochi metri dal Ponte Umberto I. Il monumento fu eretto per celebrare l'Arma di artiglieria italiana e inaugurato il 15 giugno 1930, in occasione dell'anniversario della battaglia del Piave (1918), evento in cui il corpo armato di origine piemontese giocò un ruolo fondamentale ai fini della vittoria. Il progetto fu affidato dal Comitato monumento all'Arma Artiglieria a Pietro Canonica (esperto scultore torinese allievo di Odoardo Tabacchi), nel 1926. I lavori di costruzione procedettero molto lentamente a causa degli insufficienti fondi economici, che richiesero più volte l'erogazione di ingenti finanziamenti da parte del Comune di Torino. L'arco presenta al suo esterno quattro rilievi ispirati ad altri corpi militari, mentre al centro dell'opera è presente una statua dedicata a Santa Barbara, patrona degli artificieri. Voci correlate Arco trionfale Parco del Valentino Pietro Canonica Ponte Umberto I Luoghi d'interesse a Torino Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Arco monumentale all'Arma di Artiglieria Collegamenti esterni Monumento all'artigliere, su torinoxl.com. Il monumento all’Artigliere di Torino, su anartitorino.blogspot.com. Anche Torino ha il suo "Arco di Trionfo! non solo Parigi!, su mole24.it. Monumento all'Artigliere, su museotorino.it. "Il panno nero", la storia di Armando Dupont e di un segreto scoperto per caso, su laportadivetro.com.
Società Ginnastica Gallaratese

La Società Ginnastica Gallaratese, nota semplicemente come Gallaratese o Palestra Gallaratese è una società polisportiva con sede nella città italiana di Gallarate (VA). Fondata nel 1876 come società di ginnastica, ha progressivamente diversificato le proprie attività in altre discipline, costituendo ad esempio una fortunata sezione calcistica. I colori sociali sono il bianco ed il blu. Storia Sezione di ginnastica La Società Ginnastica Gallaratese venne fondata il 4 settembre 1876 e si affiliò alla Federazione delle Società Ginnastiche Italiane il 27 maggio 1888. Fino alla metà degli anni cinquanta ebbe come attività prevalente la ginnastica e gli sport atletici. Nel 1907 la squadra Allievi fu ammessa tra le 14 partecipanti al torneo indetto dal Consiglio provinciale di Milano ed organizzato dalla Forza e Coraggio, chiudendo al secondo posto con 127.5 punti, alle spalle della Pro Patria. Sezione di atletica Tra i campioni della Società Ginnastica Gallaratese si ricordano: Ennio Maffiolini, Bertoni, Croci e Gasperoli. Nel 1935 la Società Ginnastica Gallaratese fu una delle squadre che donarono alla patria le medaglie d'oro vinte in gara, assolvendo alle richieste autarchiche del Regime impegnato nella Guerra d'Etiopia. Sezione di calcio Note
Etnaland

Etnaland ist ein Freizeitpark in Belpasso, Italien, der aus einem Aquapark sowie einem Themenpark besteht. Der am Fuße des Vulkan Ätna gelegene Freizeitpark umfasst eine Fläche von 35 ha. Parkentwicklung Der Park wurde 2001 als Wasserpark gegründet und 2013 um einen Themenpark erweitert. Der Themenpark ist in fünf verschiedene Bereiche eingeteilt: Sognare (Träumen), Roteare (Drehen), Volare (Fliegen), Esplorare (Erforschen) und Sfidare (Herausfordern). Mit den 17 Wasserrutschen, dem Lazy River, vier Swimmingpools und drei weiteren hochrangigen Wasserattraktionen kann der Wasserpark eines der größten Angebote in Europa aufweisen. 2016 hatte Etnaland mehr als 435.000 Besucher. Rezeption Etnaland gilt als einer der wichtigsten Freizeitparks in Italien, als der größte Freizeitpark Süditaliens und als der wichtigste Vergnügungspark Siziliens. Das Traunsteiner Tagblatt zählte Etnaland zu den besten Wasserparks 2019. Zwei Jahre vorher wurde der Wasserpark auch von den Salzburger Nachrichten zu den besten gezählt. Auch Der Stern berichtete über Europas beste Wasserparks. Dort landete Etnaland auf Platz 3. In der Bewertung von Tripadvisor erreichte Etnaland 2020 den neunten Platz. Attraktionen Themenbereich Sognare La Casa dei 44 Gatti Eldorado Gran Carillon Love lagoon Ciclopina's Tower LeleFante Kasimiro Miao Coaster Themenbereich Roteare Revo-Rock360 Vortigo Babele Camellotto Quasar Twistarello Mini vortigo TazzeMatte Themenbereich Volare Etnaland Tower The Storm Mini tornado Hip Hop Coaster Funivia Billow Balloon Rondò Themenbereich Sfidare Drifting Karts Kaos Qcquabum Guardie e ladri Brave Kart Themenbereich Esplorare The School 1900 th Cinema 4D Jungle Splash Crocodile Rapids Laser-Show Dragon River Wasserpark Wasserrutschen Devil Race Titania Colossum Super Red Cannon Kamikaze Dark Kamikaze Hydro Kamikaze Stukas Twin Twister Rafting River Wild River Toboggan Giganti Big Foam Black Hole Hydrotube 813 Niagara Falls Rio Anaconda Fiume Lento Laguna Blu Piscina Hydro Piscina a Onde Miniland (ein Bereich für Kinder) Laguna Bambini Mini Foam Mini Pista Mini Tobogan Castello Fiume Lento Bambini Weblinks Original Website des Freizeitparks Etnaland Einzelnachweise
Этналенд

Этналенд (итал. Etnaland, от названия вулкана Этна и англ. land — страна) — развлекательный комплекс под открытым небом в Бельпассо на острове Сицилия. Изначально на месте Этналенда был небольшой зоопарк, затем в 2001 году рядом был построен большой аквапарк, в котором сразу были сконструированы множество водных горок и аттракционов. Позднее, в 2005 году к аквапарку был пристроен ещё один аттракцион — «Крокодильи горки». С 2007 года зоопарк, аквапарк и «крокодильи горки» были объединены в один развлекательный комплекс под названием Etnaland, в котором к тому времени была отделана четвёртая и пятая зоны отдыха — зона лазерного шоу и парк динозавров. Развлекательные зоны Этналенда Аквапарк На выбор представлены более 20 различных водных горок и трасс, от спокойных, до закрученных, в том числе есть горки и водопады для детей. Зоопарк Зоопарк с различными животными: тигры, попугаи, фламинго, медведи и другие. Crocodile rapids (Крокодильи горки) Представляет собой спуск в 9-местной лодке по искусственно созданной реке с порогами, плотно населённой различными животными (сконструированными в полный рост), такими как слон, гиппопотам, фламинго и прочими. При спуске придётся также отразить нападение летучих мышей и отбить атаку крокодилов. Животные не представляют никакой опасности, так как являются всего лишь макетами. Парк динозавров Построенные в натуральную величину доисторические гиганты. Лазерное шоу С помощью трёхмерных лучей лазера создаются объёмные фигуры в тумане, игра света и другие эффекты. Ссылки Официальный сайт Этналенда Архивная копия от 7 марта 2022 на Wayback Machine
Спиацо

Спиа̀цо (на италиански: Spiazzo) е село и община в Северна Италия, автономна провинция Тренто, автономен регион Трентино-Южен Тирол. Разположено е на 649 m надморска височина. Населението на общината е 1265 души (към 2018 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Spiazzo

Spiazzo és un municipi italià, dins de la província de Trento. L'any 2007 tenia 1.225 habitants. Limita amb els municipis de Bocenago, Caderzone, Daone, Giustino, Massimeno, Montagne, Pelugo, Ponte di Legno (BS), Saviore dell'Adamello (BS), Strembo i Vermiglio. Evolució demogràfica Administració