NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Salò

Salò [saˈlɔ] és un municipi italià d'una mica més de 10000 habitants de la província de Brescia, a la Llombardia. Situada a la riba del llac de Garda, Salò és actualment una important localitat turística. Tanmateix, en el passat, del 23 de setembre de 1943 fins al 25 d'abril de 1945, va ser la capital de facto de la República Social Italiana (en italià, Repubblica di Salò). Inspirant-se en aquest esdeveniment històric, el director cinematogràfic Pier Paolo Pasolini rodà la seva última pel·lícula Salò o le 120 giornate di Sodoma. Llocs d'interès El duomo, és a dir la catedral, que conté a l'interior pintures d'artistes com Romanino, Moretto, Zenone Veronese i Paolo Veneziano. Hi ha, a més, frescos d'Antonio Vassilacchi. El barri antic i el seu passeig al llarg del llac. El Palau del podestà, ara ajuntament. El Parc Alto Garda Bresciano, espai natural protegit per la Regió de Llombardia. Galeria
Salò

Salò [saˈlɔ] ist eine italienische Gemeinde (comune) mit 10.327 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Brescia, Region Lombardei. Geographie Die Kleinstadt am Westufer des Gardasees liegt etwa 24 km nordöstlich der Provinzhauptstadt Brescia an der gleichnamigen Bucht. Der Ort wird im Norden vom Monte San Bartolomeo (569 m) und im Westen von Monte Covolo (552 m) eingegrenzt. Zwischen beiden Erhebungen, die zu den letzten des hier auslaufenden südlichen Alpenrandes gehören, führt nordwestlich von Salò das Val Sabbia mit dem Fluss Chiese. Südlich von Salò liegt die von der Endmoräne des Etschgletschers hinterlassene Moränenlandschaft der Valtenesi. Nachbargemeinden sind Gardone Riviera, Gavardo, Puegnago sul Garda, Roè Volciano, San Felice del Benaco, Vobarno sowie Torri del Benaco in der Provinz Verona. Salò ist nicht nur als Badeort bekannt, sondern auch eine viel besuchte Einkaufsstadt. Klima Geschichte In der Römerzeit als Pagus Salodium gegründet, residierten im Mittelalter in Salò die Visconti. 1337 wurde Salò zur Hauptstadt der Magnifica Patria, einem Zusammenschluss der westlichen Gemeinden des Gardasees und einem Teil des Sabbiatals. Ab 1440 kontrollierte die Republik Venedig die Stadt. 1887 erhielt Salò Bahnanschluss an der Straßenbahnstrecke Brescia–Salò–Gargnano, die bis 1921 etappenweise bis nach Gargnano verlängert wurde. 1954 wurde der Betrieb auf dem zuletzt verbliebenen Streckenteil Brescia–Sàlo eingestellt. Von 1943 bis 1945 war Salò Regierungssitz von Benito Mussolinis faschistischer Italienischer Sozialrepublik (RSI) unter der militärischen Protektion Hitler-Deutschlands, die deshalb auch Republik von Salò genannt wird. Aufgrund dessen benannte Pier Paolo Pasolini seinen Film Salò o le 120 giornate di Sodoma (Salò oder die 120 Tage von Sodom) nach der Stadt. Ein bekannter Jugendstilbau ist die Villa Laurin, in der das Außenministerium untergebracht war und die heute ein Hotel ist. Sehenswürdigkeiten Der Dom Santa Maria Annunziata ist sehr groß. Auch wenn die äußere Backsteinhülle das nicht vermuten lässt, so ist diese Kirche doch ein bedeutendes Werk der Spätgotik. Das Fußbodenmosaik hat eine dreidimensionale Wirkung. Der Palazzo del Podestà beherbergt heute das Rathaus. Die lange Uferpromenade (Lungolago Zanardelli) bietet einen Blick auf eine Reihe von Palästen und Arkaden. Das Kunstmuseum MUSA (abgekürzt für Museo di Salò). Persönlichkeiten Söhne und Töchter der Stadt sind u. a.: Gasparo da Salò (1540–1609), Geigenbauer Carlo Pallavicino (1630–1688), Komponist (wirkte auch am Dresdner Hof) Ferdinando Bertoni (1725–1813), Organist, Kapellmeister und Komponist Sante Cattaneo (1739–1819), Maler des Klassizismus Marco Enrico Bossi (1861–1925), Orgelvirtuose und Komponist Gian Ferdinando Tomaselli (1876–1944), Bahnradsportler, Motorrad- und Automobilrennfahrer sowie Konstrukteur Luigi Comencini (1916–2007), Filmregisseur Giorgio Fulco (1940–2000), Romanist und Italianist Renata Mansini (* 1968), Wirtschaftswissenschaftlerin und Hochschullehrerin Der faschistische Diktator Benito Mussolini war bis 2025 Ehrenbürger der Stadt. Weblinks Einzelnachweise
Saló

Saló ([saˈlɔ], en italiano Salò) es un municipio italiano de unos 10 000 habitantes de la provincia de Brescia en Lombardía. Ubicada a la orilla del lago de Garda, Saló es ahora una importante localidad turística pero, en el pasado, desde el 23 de septiembre de 1943 hasta el 25 de abril de 1945 fue la capital de facto de la República Social Italiana (en italiano, Repubblica di Salò). Lugares de interés El duomo, es decir la Catedral, dedicada a la Asunción de María. En el interior, pinturas del Romanino, del Moretto, de Zenon Veronese y de Paolo Veneziano. Hay además frescos de Antonio Vassilacchi. El casco antiguo y su paseo a lo largo del lago. El Palacio del podestà, ahora Ayuntamiento. El Parque Alto Garda Bresciano, espacio natural protegido por la Región Lombardía. Deportes El club de fútbol local es el Feralpisalò, y juega en la segunda categoría del fútbol italiano, la Serie B. Sus encuentros de localía los lleva a cabo en el Estadio Lino Turina cuyo aforo es de 2.364 espectadores. Evolución demográfica Galería
Salò

Salò (prononcé : [saˈlɔ]) est une commune dans la province de Brescia en Lombardie (Italie). Géographie Salò se trouve dans le Nord de l'Italie, au bord du lac de Garde. Hameaux Barbarano Campoverde Renzano Villa Cunettone Serniga Communes limitrophes Gardone Riviera Gavardo Puegnago sul Garda Roè Volciano San Felice del Benaco Torri del Benaco (VR) Vobarno Histoire La ville a été créée sous l'Empire romain sous le nom de Pagus Salodium et était au Moyen Âge une possession de la famille ducale Visconti de Milan. Après 1440, la ville est sous le contrôle de la république de Venise. Le 31 juillet 1796, combat ou affaire de Salo entre les troupes françaises et les troupes autrichiennes. De 1943 à 1945, Salò fut la capitale effective de la République sociale italienne (la capitale officielle restant Rome), dirigée par Benito Mussolini, aussi connue sous le nom de république de Salò. Administration Personnalités liées à la ville Luigi Comencini (1916-2007), réalisateur de films, de téléfilms et de séries télévisées, né à Salò. Honneur L'astéroïde (278591) Salò porte son nom. Notes et références Notes Pier Paolo Pasolini a localisé à Salò, pendant la république fasciste du même nom, son film Salò ou les 120 Journées de Sodome (Salò o le 120 giornate di Sodoma, 1974), adaptation du roman de Sade. Références Voir aussi Dôme de Salò Zenone Veronese (peintre ayant vécu et étant mort à Salò) Ferdinando Gasparo Turrini (compositeur italien né dans la ville) Portail de la Lombardie
Salò

Salò település Olaszországban, Lombardia régióban, Brescia megyében, a Garda-tó partján. Lakosainak száma 10 417 fő (2023. január 1.). Salò Gardone Riviera, Gavardo, Roè Volciano, San Felice del Benaco, Torri del Benaco, Vobarno és Puegnago sul Garda községekkel határos. 1943 és 1945 között az ún. Olasz Szociális Köztársaság más néven Salòi Köztársaság fővárosa, a Harmadik Birodalom bábállama, amit Benito Mussolini vezetett. Népessége A település lakossága az elmúlt években az alábbi módon változott: Híres szülöttjei Aldo Dolcetti labdarúgóedző Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Salò (gemeente)

Salò is een plaats in de Italiaanse regio Lombardije en behoort tot de provincie Brescia. De plaats ligt op de westelijke oever van het Gardameer waaraan het een haven en strand heeft. Geschiedenis Salò werd door de Romeinen gesticht onder de naam Pagus Salodium. In 1337 werd het hoofdstad van het autonome gebied Magnifica Patria dat de westoever van het Gardameer en het Valle Sabbia omvatte en deel uitmaakte van de Venetiaanse Republiek. Van oktober 1943 tot april 1945 was Salò hoofdstad van de door Benito Mussolini gestichte vazalstaat Republiek van Salò. De film Salò of de 120 dagen van Sodom van Pier Paolo Pasolini is genoemd naar deze periode van de stad Salò. Ten noorden van Salò strekt zich het regionale natuurpark Alto Garda Bresciano uit. In het zuiden ligt een glooiend morenenlandschap waar veel landbouw bedreven wordt. Salò was de geboorteplaats van Gaspare di Salò (1542-1602), van wie gezegd wordt dat hij de eerste vioolbouwer ter wereld was. Bezienswaardigheden Dom Santa Maria Annunziata, Kathedraal (1509) Palazzo della Magnifica Patria (1524) Archeologisch museum Sport In 1962 werden in Salò de wereldkampioenschappen wielrennen georganiseerd. De Fransman Jean Stablinski won er de wegwedstrijd voor beroepsrenners. FeralpiSalò is de belangrijkste voetbalclub uit Salò. Geboren in Salò Gian Battista Rini (1795-1856), anatoom Enrico Eugenio Rechiedei (1833-1860), Roodhemd Luigi Comencini (1916-2007), filmregisseur Alessio Chiodi (1973), motorcrosser Alessio Lorandi (1998), autocoureur Fotogalerij Externe links Gemeente Salò
Salò

Salò [saˈlɔ] – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Lombardia, w prowincji Brescia. Jest największą miejscowością na zachodnim brzegu jeziora Garda. W regionie ma znaczenie zarówno jako kurort jak i centrum handlowe. Miasto położone jest wzdłuż zatoki jeziora. Na północ od miasta wznosi się góra San Bartolomeo. Średnia roczna temperatura maksymalna wynosi 17,2 a minimalna 9,7 °C. Historia Salò zostało założone jeszcze za czasów rzymskich jako Pagus Salodium, natomiast w średniowieczu było własnością potężnej wówczas arystokratycznej rodziny Viscontich z Mediolanu. Od 1440 r. miasto należało do Republiki Weneckiej. Prawa miejskie otrzymało dopiero dekretem królewskim 15 grudnia 1860 r. W latach od 1943 do 1945 w Salò mieściła się faktyczna stolica marionetkowej Włoskiej Republiki Socjalnej Benita Mussoliniego, nazwanej właśnie od miasta Republiką Salò (formalna stolica mieściła się w Rzymie). Główne zabytki Katedra (Duomo), zbudowana w stylu późnego gotyku w połowie XV wieku. Godny uwagi jest XVI-wieczny renesansowy portal z malowidłami Zenone Veronese oraz poliptyk „Madonna i Święci” namalowany przez Girolamo Romani według szkoły Paolo Veneziano. Palazzo della Magnifica Patria („Pałac Wspaniałej Ojczyzny”, XVI wiek). Mieści się w nim Muzeum Historyczne, gromadzące artefakty głównie z okresu Renesansu oraz Hiszpańskiej wojny domowej, a także poświęcone ruchowi oporu przeciwko faszyzmowi we Włoszech. Pałac Miejski z Muzeum Archeologicznym, zawierającym głównie eksponaty z okresu starożytności. Linki zewnętrzne strona internetowa gminy
Salò

Salò [saˈlɔ] é uma comuna italiana (equivalente a município no Brasil) da região da Lombardia, província de Bréscia, com cerca de 10.056 habitantes. Estende-se por uma área de 29 km², tendo uma densidade populacional de 347 hab/km². Faz fronteira com Gardone Riviera, Gavardo, Puegnago sul Garda, Roè Volciano, San Felice del Benaco, Torri del Benaco (VR), Vobarno. História Salò foi fundada no período romano como Pagus Salodium e na Idade Média tornou-se parte dos domínios da família milanesa Visconti. A partir de 1440 ficou sob controle da República de Veneza. Entre 1943 e 1945 Salò foi a capital do estado-fantoche de Mussolini apoiado pelos nazistas, a dita República Social Italiana, também conhecida como República de Salò. Lugares importantes O Duomo, ou melhor, a Catedral, dedicada à Asunción de María. Em seu interior, pinturas de Romanino, de Moretto, de Zenon Veronese e de Paolo Veneziano. Há além disso, frescos de Antonio Vassilacchi. O centro histórico e seu passeio ao longo do lago. O Palacio do Podestà, agora Prefeitura. O Parco Alto Garda Bresciano, espaço natural protegido pela Região da Lombardia. Demografia Galeria fotográfica Referências
Salò

Salò este un oraș și o comună din Provincia Brescia din regiunea Lombardia (nordul Italiei), pe țărmul lacului Garda. Istoric Salò a fost fondat în perioada Imperiului Roman ca Pagus Salodium. În Evul Mediu, Salò a devenit una dintre cele mai importante cetăți ale familie milaneze Visconti. Din 1440, orașul a trecut sub controlul Repubicii Venețiene. În perioada 1943 - 1945, Salò a fost capitala statului marionetă german Republica Socială Italiană, cunoscută și ca Republica de la Salò. Demografie Salò - evoluția demografică Date: Recensăminte sau birourile de statistică - grafică realizată de Wikipedia Legături externe Mapquest - Salò
Сало (Италия)

Сало́ (итал. и ломб. Salò, лат. (Pagus) Salodium, ua Сало) — коммуна в Италии, располагается в провинции Брешиа области Ломбардия. Расположен на западном побережье озера Гарда. Население составляет 10316 человек (2008 г.), плотность населения — 347 чел./км². Занимает площадь 29 км². Почтовый индекс — 25087. Телефонный код — 0365. Покровителем населённого пункта является святой Карл Борромео. Праздник города — 30 ноября. История В 1943—1945 гг. был местом заседаний правительства Итальянской социальной республики во главе с Муссолини. Официальной столицей по конституции ИСР был Рим. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: http://www.comune.salo.bs.it/ Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.) Национальный институт статистики (итал.) Национальный институт статистики (англ.)
Сало (Бреша)

Сало је насеље у Италији у округу Бреша, региону Ломбардија. Налази се на обали језера Гарда. За време Другог светског рата, Сало је био главни град Италијанске Социјалне Републике, па се она често назива и Република Сало. Према процени из 2011. у насељу је живело 8165 становника. Насеље се налази на надморској висини од 79 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 10.350 становника. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Salò

Salò är en stad och kommun i provinsen Brescia i Lombardiet i norra Italien. Salò ligger vid Gardasjön. Kommunen hade 10 521 invånare (2018) och gränsar till kommunerna Gardone Riviera, Gavardo, Puegnago sul Garda, Roè Volciano, San Felice del Benaco och Vobarno. Mellan 1943 och 1945 var den huvudstad för den fascistiska Salòrepubliken. Se även Salò, eller Sodoms 120 dagar Referenser Externa länkar Officiell webbplats Wikimedia Commons har media som rör Salò.
Сало (муніципалітет)

Салó (італ. Salò) — муніципалітет в Італії, у регіоні Ломбардія, провінція Брешія. Сало розташоване на відстані близько 450 км на північ від Рима, 110 км на схід від Мілана, 26 км на схід від Брешії. Населення — 10 669 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 4 листопада. Покровитель — San Carlo. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 888 іноземців з 66 країн, серед них 278 громадян країн Євросоюзу та 86 громадян України. Клімат Сусідні муніципалітети Гардоне-Рив'єра Гавардо Пуеньяго-суль-Гарда Рое-Вольчіано Сан-Феліче-дель-Бенако Вобарно Персоналії Луїджі Коменчіні (1916—2007) — кінорежисер, один з батьків італійського неореалізму. Галерея зображень Див. також Список муніципалітетів провінції Брешія Примітки
Chiesa di San Pellegrino (Trecastelli)

La chiesa di san Pellegrino è la parrocchiale di Ripe, frazione-capoluogo del comune sparso di Trecastelli, in provincia di Ancona e diocesi di Senigallia; fa parte della vicaria di Mondolfo-Corinaldo. Storia L'originaria pieve di Ripe risultava già esistente nell'XI secolo; essa venne riedificata verso il Quattrocento. Nel 1643 fu realizzata la nuova chiesa; tuttavia, nel giro di pochi decenni essa si rivelò insufficiente a soddisfare le esigenze della popolazione e, così, nel 1750 si precedette alla sua demolizione. I lavori di costruzione della parrocchiale di maggiori dimensioni iniziarono nel 1781; la struttura, sorta in una posizione diversa rispetto alla precedente chiesa, fu portata a compimento nel 1786. Tra il 1895 e il 1899 la chiesa venne interessata da un intervento di restauro e di abbellimento; in quest'occasione si provvide inoltre a costruire la cuspide del campanile. Nel 1968, in ossequio alle norme postconciliari, venne installato nel presbiterio l'altare rivolto verso l'assemblea. La parrocchiale fu ristrutturata e consolidata tra il 2014 e il 2016; durante questi lavori venne realizzato anche un nuovo altare. Descrizione Esterno La facciata a salienti della chiesa, rivolta a occidente, è suddivisa da una cornice in due registri, entrambi scanditi da lesene; quello inferiore presenta centralmente il portale d'ingresso, sormontato dal timpano semicircolare, e la scritta "Patrono S. Peregrino Ep. et M. dicatum", mentre quello superiore, affiancato da volute è caratterizzato da una finestra e coronato dal frontone, in cui s'apre un oculo. Annesso alla parrocchiale è il campanile a base quadrata, la cui cella presenta su ogni lato una monofora ed è coronata dalla guglia poggiante sul tamburo. Interno L'interno dell'edificio è separato da colonne doriche sorreggenti archi a tutto sesto in tre navate, voltate a botte e sulle laterali delle quali si affacciano le cappelle; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, rialzato di alcuni gradini e chiuso dall'abside di forma semicircolare, sulla cui parete s'aprono due finestre. Qui sono conservate diverse opere di pregio, tra le quali l'organo, costruito nel 1792 da Gaetano Callido, la statua di San Pellegrino, collocata sull'altare maggiore, la tele con soggetto la Madonna del Carmine assieme ai Santi Rocco e Sebastiano, precedentemente situata nella chiesa di San Rocco, l'affresco ritraente l'Eterno Padre che contempla il Figlio e la pala raffigurante la Madonna con il Bambino e i Santi Pellegrino e Filippo Neri. Note Voci correlate Ripe (Trecastelli) Diocesi di Senigallia Parrocchie della diocesi di Senigallia Regione ecclesiastica Marche Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Pellegrino Collegamenti esterni Parrocchia di S. PELLEGRINO VESCOVO E MARTIRE, su parrocchiemap.it. URL consultato il 25 aprile 2022. Chiesa di San Pellegrino, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Oratorio di San Rocco (Rezzoaglio)

L'oratorio di San Rocco è un luogo di culto cattolico situato nella frazione di Alpepiana nel comune di Rezzoaglio, nella città metropolitana di Genova. Storia e descrizione L'edificazione di un nuovo oratorio divenne quasi necessaria a seguito delle continue frane che distrussero interamente o in parte gli antichi edifici religiosi della frazione rezzoagliese. Secondo una pietra incastonata nel muro perimetrale dell'edificio, l'inizio dei lavori si avviarono nel 1679. L'attuale struttura architettonica, in località Secorte, è invece risalente alla nuova riedificazione avvenuta nel 1815. Note Voci correlate Rezzoaglio Alpepiana Diocesi di Piacenza-Bobbio Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Oratorio di San Rocco Collegamenti esterni Sito della diocesi di Piacenza-Bobbio, su diocesipiacenzabobbio.org. Approfondimenti e fonti sul sito Valdaveto.net, su valdaveto.net.
San Paolo, Ferrara

The Church of San Paolo in Ferrara is located on corso Porta Reno 60, a few blocks south of the Ferrara Cathedral, facing piazzetta Alberto Schiatti. It is considered the pantheon for famous citizens of the city. History Construction of a parish church at the site was begun in the tenth century. In 1295, the church was affiliated with the Order of the Blessed Virgin of Mount Carmel. Over the next two centuries, a monastery was built adjacent to the church with two cloisters. The monastery was rebuilt after the 15th century in a Renaissance style. After the earthquake of 1570, reconstruction of the church was entrusted to the architect Alberto Schiatti. Construction began in 1575, and the church was reconsecrated in 1611. The adjacent Carmelitan monastery was enlarged. During the Napoleonic occupation, the monastery was suppressed, and converted into a jail, for which it continued to be used till 1912. The church remained open as a parish church. The church contains works by important Ferrarese artists such as: Left Nave Descent of Holy Spirit by Scarsellino. Resurrection and Circumcision of Jesus by Bastianino. Right Nave Birth of St John the Baptist by Scarsellino. Annunciation by Bastianino. Right Transept St Jerome (under organ) by Girolamo da Carpi. Right of Main Altar Adoration of the Magi by Domenico Mona. Presbytery Conversion of St Paul and Beheading of St Paul by Domenico Mona. Apse Rapture of Elias, by Scarsellino. Frescoes on one wall of the choir date to prior to the 14th century. References
Сарецо

Сарѐцо (на италиански: Sarezzo, на източноломбардски: Sarès, Сарес) е град и община в Северна Италия, провинция Бреша, регион Ломбардия. Разположен е на 273 m надморска височина. Населението на общината е 13 636 души (към 2013 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Sarezzo

Sarezzo ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit 13.231 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Brescia in der Lombardei. Die Gemeinde liegt im Val Trompia etwa 13 Kilometer nordnordwestlich von der Provinzhauptstadt Brescia. Der Iseosee liegt etwa 9 Kilometer in nordwestlicher Richtung. Sport 1978 war Sarezzo Etappenort (18. Etappe) des Giro d’Italia. Gemeindepartnerschaft Sarezzo unterhält eine Partnerschaft mit der französischen Gemeinde Oberhaslach im Département Bas-Rhin. Söhne und Töchter der Gemeinde Vincenzo Guerini (* 1953), Fußballspieler, -trainer und -funktionär Weblinks Einzelnachweise
Sarezzo

Sarezzo (Brescian: Sarès; locally Harèh) is a comune in the province of Brescia, in Lombardy. It is located in the Trompia valley. Neighbouring communes are Lumezzane, Villa Carcina, Polaveno and Gardone Val Trompia. In 2011 its population was 13,547. The comune is made of four frazioni (villages): Sarezzo, Zanano, Ponte Zanano, and Noboli, although today these have grown into each other and there is no visible distinction. Indeed, Sarezzo, 13 km from the city centre of Brescia, is today part its urban area (population 350,000). History In 2006 Hina Saleem was murdered by her father in his house in the town. Twin towns Sarezzo is twinned with: Oberhaslach, France References External links The web portal of Sarezzo