NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Papežská univerzita Urbaniana

Papežská univerzita Urbaniana byla založena roku 1627. Tehdy papež Urban VIII. bulou s názvem Immortalis Dei Filius (latinsky) založil Papežské Ateneum Propaganda fide s teologickou a filozofickou fakultou. Papež Jan XXIII. listem Motu proprio Fidei Propagandae z 1. října 1962 udělil Ateneu titul Papežská univerzita. Sídlí na vršku Janikulu v Římě a má teologickou, filozofickou, misiologickou a právnickou fakultu. Univerzita má výrazně misiologický charakter, studují na ní zejména misionáři a duchovní pocházející z misijních zemí. Počet studentů je přibližně 1400. Univerzita podléhá Kongregaci pro evangelizaci národů, jejíž prefekt je z titulu své funkce kancléřem univerzity. V současnosti (2020) jím je kardinál Luis Antonio Tagle. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Papežská univerzita Urbaniana na Wikimedia Commons
Pontificia Universidad Urbaniana

La Pontificia Universidad Urbaniana es una institución de enseñanza superior de la Iglesia católica y está especializada en la formación del clero misionero y estudiantes en territorios en misión o en las jóvenes iglesias, con sede en Roma. Historia La Universidad Urbaniana tiene sus orígenes en el Colegio misionero de la Propaganda Fide, fundada en 1624 por el sacerdote español Juan Bautista Vives y Marjá, en colaboración con otros miembros del movimiento misionero de la Iglesia de Roma, incluyendo a San Juan Leonardi. Su objetivo era por un lado, capacitar misioneros seglares, y, por otro lado, estudiar las lenguas y culturas de los pueblos del mundo. El colegio estaba localizado en el antiguo palacio Ferratini, en la Plaza de España, y la educación de los estudiantes fue confiada a los Teatinos del clero regular. La facultad fue elevada a la categoría de una universidad pontificia por el papa Urbano VIII con la bula Immortalis Dei Filius del 1 de agosto de 1627, obteniendo así todos los privilegios y exenciones que ya disfrutaban el Archiginnasio di Roma (la actual "Universidad de Roma "La Sapienza"") y por la facultad de conferir grados de doctorado en filosofía y teología; en honor del Papa, la universidad fue llamada Colegio Urbano. El 2 de noviembre de 1926, el Papa Pío XI cambió el Colegio al Janículo, y en 1933 fue inaugurada la nueva sede especialmente construida y para la ocasión también fue erigido el Instituto Misionero, que le fue dado el poder de conceder títulos académicos en las disciplinas de misiología y derecho (en 1986, el Instituto fue dividido dando origen a la Facultad de Derecho Canónico y Misiología). Enlaces externos Website de la Pontificia Universidad Urbaniana "Entrevista con el Cardeal Crescenzio Sepe" Entrevista con el Rector del "Collegio Urbano de Propaganda Fide" Fidel Gonzáles Fernández
Université pontificale urbanienne

L'université pontificale urbanienne (en italien : Pontificia Università Urbaniana) est un institut d'études supérieures de l'Église catholique spécialisé dans la formation du clergé missionnaire et des étudiants venant des territoires dits de mission : elle a son siège à Rome, sur la colline du Janicule, dans le rione du Trastevere. Historique L'université urbanienne vient du collège missionnaire de Propaganda Fide, fondé en 1624 par le prélat espagnol Juan Bautista Vives y Marja, avec d'autres représentants du mouvement missionnaire de l'Église de Rome dont saint Jean Leonardi : il avait pour but d'une part de former les missionnaires séculiers ad gentes et de contribuer à refaire l'unité de la pleine communion entre le siège apostolique romain et les églises protestantes et orthodoxes, et d'autre part, d'étudier les langues et les cultures des peuples du monde. Le collège se trouvait dans le vieux palais Ferratini, sur la place d'Espagne, et la formation des étudiants était confiée aux Théatins. Le collège fut élevé au rang d'Athénée pontifical par le pape Urbain VIII dans la bulle Immortalis Dei Filius du 1er août 1627, ce qui lui donnait, comme l’archigymnase de Rome (l'actuelle université de la Sapienza), le droit de conférer les titres de doctorat en philosophie et en théologie : en l'honneur du pape, l'athénée prit le nom de collège Urbano, ce qui donnera le nom actuel d’Urbaniana. Le 2 novembre 1926, le pape Pie XI fit transférer le collège sur le Janicule et en 1933 on inaugurait le nouveau siège de l'Athénée, construit à cet effet ; à cette occasion fut fondé l'Institut missionnaire, qui reçut le droit de donner les titres académiques dans les disciplines relatives à la mission et au droit de l'Église (en 1986 l’Institut est subdivisé en Faculté de Droit canon et Missiologie). L'institut reçoit du pape Jean XXIII, le titre d'« université pontificale » dans le motu proprio Fidei Propagandae du 1er octobre 1962. Le cardinal-préfet de la Congrégation pour l'évangélisation des peuples a d'office le titre de grand chancelier de cette université. En mars 2017 s'est tenu à l'Université pontificale urbanienne un Congrès international de Théologie portant sur le discernement dans l’Église et dans le monde d’aujourd’hui, dont les conclusions ont été tirées par le cardinal Fernando Filoni, préfet de la Congrégation pour l'évangélisation des peuples. Notes et références Annexes Articles connexes Université catholique du Sacré-Cœur, à Milan Université pontificale grégorienne, université pontificale de Rome, tenue par les jésuites Massimo Borghesi Liens externes Site officiel Portail de l’éducation Portail des universités Portail du Vatican Portail de Rome Portail du catholicisme
Papinsko sveučilište Urbaniana

Papinsko sveučilište Urbaniana (lat.: Pontificia Universitas Urbaniana), papinsko je sveučilište u Rimu, pod upravom Kongregacije za evangelizaciju naroda. Službeno je osnovano 1. kolovoza 1627. godine. Dana 1. listopada 1962. papa Ivan XXIII. dodijelio je Sveučilištu pravo korištenja naziva Papinsko sveučilište. Ustroj Sveučilište ima četiri fakulteta: Teološki fakultet Filozofski fakultet Fakultet kanonskoga prava Fakultet misiologije Vanjske poveznice Službene stranice Sveučilišta Arhivirana inačica izvorne stranice od 7. rujna 2022. (Wayback Machine)
Pauselijke Urbaniana Universiteit

De Pauselijke Urbaniana Universiteit (PUU), Latijn: Pontificia Universitas Urbaniana, is een instelling voor Hoger Onderwijs van de Heilige Stoel. De universiteit werd in 1627 met de pauselijke bul Immortalis Dei Filius opgericht door paus Urbanus VIII, naar wie de instelling is vernoemd. Het predicaat pauselijk verwierf de universiteit in 1962 met het motu proprio Fidei Propagandae van paus Johannes XXIII. Van de oprichting van deze universiteit was al tijdens het pontificaat van Gregorius XV sprake. De universiteit valt onder de jurisdictie van de Congregatie voor de Evangelisatie van de Volkeren en heeft dus een sterk missionaire grondslag. De prefect van deze congregatie is ex officio grootkanselier van de Universiteit. De universiteit is gelegen op de Janiculum in Rome en heeft ongeveer 1500 studenten. De universiteit kent vier faculteiten: theologie, wijsbegeerte, canoniek recht en missiologie. Externe link Officiële website van de Pontificia Università Urbaniana
Papieski Uniwersytet Urbaniana

Papieski Uniwersytet Urbaniana – papieska uczelnia założona 1627 r. w Rzymie przez Urbana VIII jako Atheneum Papieskie Propaganda Fide. Pius XI, w 1926 przeniósł siedzibę uczelni na wzgórze Janikulum. W 1962 Jan XXIII na mocy motu proprio Fidei Propagandae podniósł uczelnię do rangi Uniwersytetu Papieskiego. Uczelnia ma wyraźny charakter misjologiczny, kształci misjonarzy oraz kler pochodzący z krajów misyjnych. Uczelnia podlega Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów, której prefekt jest z urzędu jej kanclerzem – obecnie jest nim kard. Luis Antonio Tagle. Wydziały Filozoficzny Teologiczny Prawa Kanonicznego Misjologia Przypisy
Pontifícia Universidade Urbaniana

A Pontifícia Universidade Urbaniana é uma instituição de ensino superior da Igreja Católica e é especializada na formação do clero missionário e estudantes de territórios de missão ou nas jovens igrejas, com sede em Roma. História A Universidade Urbaniana traça as suas origens do Colégio missionário da Propaganda Fide, fundada em 1624 pelo padre espanhol Juan Bautista Vives y Marja, em colaboração com outros membros do movimento missionário da Igreja de Roma, incluindo John Leonardi. O seu objetivo era por um lado, treinar missionários seculares e por em plena comunhão com os cristãos apostólicos romanos as igrejas protestantes e ortodoxas e, por outro lado, estudar as línguas e culturas dos povos do mundo. O colégio era localizado no antigo palácio Ferratini, na Piazza di Spagna, e a educação dos estudantes foi confiada aos Teatinos de clero regular. A faculdade foi elevada à categoria de uma universidade pontifícia pelo Papa Urbano VIII pela bula Immortalis Dei Filius de 1 de agosto de 1627, obtendo assim todos os privilégios e isenções que já desfrutavam o Archiginnasio de Roma (atual "La Sapienza") e pela faculdade de conferir graus de doutoramento em filosofia e teologia em honra do Papa, a universidade foi chamada Colégio Urbano. Em 2 de novembro de 1926, o Papa Pio XI mudou o Colégio no Janículo, e em 1933 foi inaugurada a nova sede especialmente construída e para a ocasião também foi erguido o Instituto Missionário, que foi dado o poder de conceder títulos acadêmicos nas disciplinas de missiologia e direito (em 1986, o Instituto foi dividido dando origem à Faculdade de Direito Canônico e Missiologia). A Universidade foi condecorada com o título de universidade pontifícia pelo Papa João XXIII, com o Motu Proprio Fidei Propagandae de 1 de outubro de 1962. Para o Cardeal-Prefeito da Congregação para a Evangelização dos Povos é também responsável pelo título de "Grande Chanceler " da Pontifícia Universidade Urbaniana. Referências Ligações externas
Universitatea Pontificală Urbaniana

Universitatea Pontificală Urbaniana (în latină Pontificia Universitas Urbaniana, în italiană Pontificia Università Urbaniana, acronim PUU) a fost înființată de papa Urban al VIII-lea în anul 1627 pentru pregătirea de preoți misionari. Studenții au fost cazați în Colegiul Pontifical Urban de Propaganda Fide, situat în Piazza di Spagna. În anul 1927 papa Pius al XI-lea a mutat universitatea din apropiere de Scara Spaniolă în clădirea nouă situată pe dealul Gianicolo. Studenți români la Universitatea Urbaniana Grigore Maior, student între anii 1740-1747, ulterior episcop de Făgăraș și Alba Iulia cu sediu la Blaj, Petru Maior, student între anii 1774-1779, ulterior protopop de Reghin, Gheorghe Șincai, student între anii 1774-1779, bibliotecar al universității, ulterior inspector școlar la Blaj, Augustin Bunea, student între anii 1877-1882, apoi canonic mitropolitan, membru corespondent (1901), apoi membru titular al Academiei Române din București (1909), Demetriu Radu, doctor în teologie 1885, ulterior episcop de Lugoj, mai apoi episcop de Oradea Mare), Vasile Hossu, student între anii 1882-1884, doctor în filosofie și teologie (1887), ulterior episcop de Gherla, Vasile Suciu, student și doctor în filosofie (1894) și în teologie (1898), ulterior arhiepiscop și mitropolit, Alexandru Nicolescu, doctorate în teologie și filosofie, între 1898-1904, ulterior arhiepiscop și mitropolit, Iuliu Hossu, student între anii 1904-1910; doctor în filosofie 1906 și doctor în teologie 1910, ulterior episcop de Cluj-Gherla, deținut politic, cardinal, Anton Durcovici, student între anii 1906-1911, ulterior episcop de Iași, deținut politic, Visarion Aștileanu (Vasile Aștileanu), preot român unit (paroh al Bisericii Bob din Cluj), ulterior episcop ortodox al Aradului; Aurel Leluțiu, preot român unit, student și doctor în Teologie Bizantină și în Științe Ecleziastice Orientale, ambele teze fiind apreciate cu magna cum laude (1932-1942) Alexandru Todea, cardinal, arhiepiscop și mitropolit, student între anii 1934-1940; doctor în teologie 1940. Tit Liviu Chinezu, ulterior profesor la Academia Teologică din Blaj, protopop greco-catolic de București, episcop martir, Ioan Cherteș, student între 1930-1935, apoi episcop de Cluj-Gherla (clandestin), Iuliu Hirțea, doctor în studii biblice, ulterior episcop român al Eparhiei de Oradea Mare, Coriolan Tămâian, doctor în teologie, ulterior rector al Academiei Teologice din Oradea, canonic, deținut politic. Note
Папский Урбанианский университет

Папский Урбанианский университет (лат. Pontificia Universitas Urbaniana) — основанный Папой Урбаном VIII университет в Риме, где осуществляется подготовка священников для миссионерской деятельности. История Буллой Immortalis dei Filius от 1 августа 1627 года Урбан VIII основал Урбанианскую коллегию по распространению веры (Collegium Urbanianum de propagande fide), подчинив её Священной Конгрегации Пропаганды Веры, и даровал этой коллегии привилегии присваивать докторские степени по философии и богословию. В 1772 году эти привилегии были подтверждены Климентом XIV, который распорядился, чтобы присвоение докторских степеней утверждалось Секретарём Священной Конгрегации пропаганды веры. В 1919 году в Урбанианской коллегии был создан факультет миссиологии, и по постановлению Священной Конгрегации Семинарий и Университетов 1 сентября 1933 года был учрежден Научный миссионерский институт. В 1943 году в научном миссионерском институте был создан факультет канонического права. 1 октября 1962 года Папа Иоанн XXIII издал буллу Fidei Propagande, в которой переименовал Урбанианскую коллегию в Папский Урбанианский университет. Местоположение Первоначально Урбанианская коллегия располагалась в здании Палаццо Ферратини на площади Испании, которое было перестроено Джованни Лоренцо Бернини и Франческо Борромини. После конфискации папской собственности итальянским правительством Папа Лев XIII перевел коллегию в Палаццо Миньянелли на одноименной площади. в 1928 году коллегия переместилась в новое здание на холме Яникул. Современное состояние Библиотека Урбанианского университета располагает более 50 тысячами книг. Великим канцлером Папского Урбанианского университета является префект Конгрегации евангелизации народов (ныне — архиепископ Фернандо Филони). В 2004—2005 годах Урбанианский университет насчитывал около 1400 студентов и более 200 преподавателей, из которых около трети — не итальянцы. Им руководит ректор (rector magnificus) и академический совет, включающий 70 профессоров. Урбанианский университет выпускает ежегодное периодическое издание — Euntes Docete. Великие Канцлеры Папского Урбанианского университета с 1960 года кардинал Григорий-Пётр XV Агаджанян — (1958—1970); кардинал Агнелу Росси — (1970—1984); архиепископ Дермот Райан — (1984—1985); кардинал Йозеф Томко — (1985—2001); кардинал Крешенцио Сепе — (2001—2006); кардинал Иван Диас — (2006—2011); кардинал Фернандо Филони — (2011—2019); кардинал Луис Антонио Гоким Тагле — (2019 — по настоящее время). Ссылки Папский Урбанианский университет (официальный сайт). Примечания
Папський Урбаніанський університет

Папський Урбаніанський університет (лат. Pontificia Universitas Urbaniana) — заснований папою Урбаном VIII університет у Римі, де здійснюється підготовка священиків для місіонерської діяльності. Історія Буллою Immortalis dei Filius від 1 серпня 1627 року Урбан VIII заснував Урбаніанську колегію Пропаганди Віри (Collegium Urbanianum de propagande fide), підпорядкувавши її Священній Конгрегації Пропаганди Віри, і дарував цій колегії привілеї надавати докторські ступені з філософії та богослов'я. У 1772 році ці привілеї були підтверджені Климентом XIV, який розпорядився, щоб надання докторських ступенів поверджувалося Секретарем Священної Конгрегації Пропаганди Віри. У 1919 році в Урбаніанській колегії був створений факультет місіології, і за постановою Священної Конгрегації Семінарій і Університетів 1 вересня 1933 був заснований Науковий місіонерський інститут. У 1943 році в Науковому місіонерському інституті був створений факультет канонічного права. 1 жовтня 1962 папа Іван XXIII видав буллу Fidei Propagande, якою перейменував Урбаніанську колегію в Папський Урбаніанський університет. Місцезнаходження Спочатку Урбаніанська колегія розташовувалася в будівлі Палаццо Ферратіні на площі Іспанії, яка була перебудована Джованні Лоренцо Берніні і Франческо Борроміні. Після конфіскації папської власності італійським урядом папа Лев XIII перевів колегію в Палаццо Міньянеллі на однойменній площі. У 1928 році колегія перемістилася в нову будівлю на пагорбі Янікул. Сучасний стан Бібліотека Урбаніанського університету має понад 50 тисяч книг. Великим канцлером Папського Урбаніанського університету є префект Конгрегації євангелізації народів (нині — кардинал Луїс Антоніо Ґокім Таґлу). У 2004—2005 роках в Урбаніанському університеті навчалося близько 1400 студентів та працювало понад 200 викладачів, з яких близько третини — не італійці. Ним керує ректор (rector magnificus) і академічна рада, до складу якої входить 70 професорів. Урбаніанський університет випускає щорічне періодичне видання — Euntes Docete. Відомі випускники о. Дмитро Блажейовський кардинал, патріарх-предстоятель УГКЦ Любомир Гузар митрополит Борис Ґудзяк Блаженний священномученик Микола Конрад Блаженний священномученик Йосафат Коциловський єпископ Гліб Лончина патріарх Венеції Франческо Моралья перший кенійський кардинал Моріс Майкл Отунга Блаженний священномученик Миколай Чарнецький єпископ Платон Корниляк Примітки Посилання Офіційна сторінка Папського Урбаніанського університету
Palazzetto dello Sport

Het Palazzetto dello Sport is een arena gelegen aan Piazza Apollodoro in Rome, Italië. Het gebouw, gerealiseerd in 1957, is gebouwd voor de Olympische Zomerspelen 1960. De sportarena, met een capaciteit van 3500 bezoekers bij basketbalwedstrijden, was onder andere een van de locaties voor het basketbal tijdens de Olympische Spelen. Tegenwoordig vinden in het Palazzetto dello Sport ook volleybalwedstrijden plaats. De basketbalclub Pallacanestro Virtus Roma had tot begin jaren-80 en heeft wederom vanaf 2011 zijn thuisbasis in dit stadion. Ontwerp De architectuur is van de hand van architect Annibale Vitellozzi en de slanke gewapend betonnen constructie van de koepel is ontwikkeld door Pier Luigi Nervi onder leiding van de ingenieur Giacomo Maccagno. De koepel, met een diameter van 61 meter, is construeerd door middel van 1620 prefab betonnen stukken, bijeen gehouden door betonnen luchtbogen. Door deze bouwmethode kon de koepel in 40 dagen gebouwd worden.
Palazzetto dello Sport

Palazzetto dello Sport (pol. Pałacyk Sportu) – późnomodernistyczna hala sportowa, zlokalizowana w Rzymie, pomiędzy Viale Tiziano, Via Pietro de Coubertin, a Via Nedo Nadi. Halę zbudowano na Letnie Igrzyska Olimpijskie rozgrywane w Rzymie w 1960. Była odpowiedzią na szybki rozwój ruchu olimpijskiego w latach powojennych i rosnące potrzeby adaptowania powierzchni w tym zakresie. Obiekt należy do najwybitniejszych realizacji rzymskich zawodów. Mieści 4000 widzów. Halę zaprojektowali w latach 1956–1957 Pier Luigi Nervi i Annibale Vitellozzi, autor dworca Termini w Rzymie. Według Antoniego Piskadło Mały Pałac Sportu jest najwybitniejszym dziełem w karierze Nerviego. Obiekt zrealizowano na planie koła i przekryto kopułą o średnicy 60 m. Opiera się ona na żelbetowych podporach w kształcie litery Y, przechylonych ku środkowi. Dużą część przestrzeni między podporami wypełnia szkło. Hala charakteryzuje się elegancją konstrukcji, lekkością i wyrafinowaniem. Na Palazzetto dello Sport wzorował się Jerzy Turzeniecki, projektując w 1974 zlokalizowaną w Poznaniu, halę Arena na 6000 osób. Przypisy Bibliografia Antoni Piskadło, 100 najsłynniejszych budowli, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1988, ss.214-215, ISBN 83-214-0404-9
Ospedale San Martino

Das Ospedale San Martino ist ein Universitätsklinikum in der italienischen Hafenstadt Genua. An das Krankenhaus ist die Medizinische Fakultät der Universität Genua angeschlossen. Zusammen mit dem Istituto Giannina Gaslini und dem Ente Ospedaliero Ospedali Galliera bildet das Krankenhaus das Rückgrat des genuesischen Gesundheitswesens. Es liegt im Stadtviertel San Martino im östlichen Teil des Zentrums der ligurischen Hauptstadt. Struktur Die Strukturen des Krankenhauses bieten neben den herkömmlichen stationären Pflege- und Behandlungseinrichtungen eine Tagesklinik, eine Day Surgery (ambulantes Operationszentrum), mehrere Ambulatorien (darunter chirurgische), Diagnose- und Serviceeinrichtungen sowie mehrere Operationsblocks. Insgesamt sind dort circa 4.500 Personen beschäftigt. Die Grundfläche des Komplexes, zu dem ein internes Straßennetz mit einer Gesamtlänge von 20 Kilometer mit eigenem Busservice gehört, beträgt rund drei Hektar. Über einen besonders hohen Spezialisierungsgrad verfügt das Ospedale San Martino in der Kardiologie, Herzchirurgie, der Akutversorgung, Hämatologie, Neurologie, Neurochirurgie und der Transplantationsmedizin. Weblinks offizielle Homepage (italienisch) Einzelnachweise
Osservatorio Astrofisico di Asiago

Das Osservatorio Astrofisico di Asiago, englisch Asiago Astrophysical Observatory oder kurz Asiago Observatory, ist eine Sternwarte der Universität Padua mit dem Sternwarten-Code 043. Es wurde 1942 gegründet und befindet sich auf der Hochebene von Asiago, 90 km nordwestlich von Padua. Es beherbergt drei Spiegelteleskope: Copernico, mit einem Hauptspiegeldurchmesser von 182 cm Schmidt, eine Schmidtkamera mit einer Apertur von 67 cm, und Galilei mit einem Spiegeldurchmesser von 122 cm. Osservatorio Astronomico di Asiago Cima Ekar Etwa 3,4 Kilometer südöstlich auf dem Gipfel „Cima Ekar“ befindet sich ein weiteres kleines Observatorium, an dem sich auch die Asiago-DLR Asteroid Survey (ADAS) befindet. Der Sternwarten-Code dieser Station lautet 098. Weblinks Homepage
Asiago Astrophysical Observatory

The Asiago Astrophysical Observatory (Osservatorio Astrofisico di Asiago, or Asiago Observatory for short) is an Italian astronomical observatory (IAU code 043) owned and operated by the University of Padua. Founded in 1942, and for a long time the biggest telescope in Europe, it is located on the plateau of Asiago, 90 kilometers northwest of Padua, near the town of Asiago. Its main instrument is the 1.22-meter Galilei telescope, currently used only for spectrometric observations. The observatory saw the construction of a 1:1 scale model of the European Extremely Large Telescope's primary mirror. Cima Ekar Observing Station The nearby Cima Ekar Observing Station (Italian: Stazione osservativa di Asiago Cima Ekar) is located approximately 3.8 kilometers to the southeast on Mount Ekar, and hosts the biggest optical telescope on Italian soil. It has the observatory code 098. Cima Ekar also participates in the Asiago-DLR Asteroid Survey, a prominent international dedicated programme to search and follow-up asteroids and comets, with special emphasis on near-Earth objects. See also Merate Astronomical Observatory Telescopio Nazionale Galileo (TNG), 3.5m (138 inch) diameter aperture Italian National telescope. List of astronomical observatories List of largest optical reflecting telescopes References External links Asiago Astrophysical Observatory