NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Elea

Elea, Oudgrieks: Ἐλέα, door de Romeinen Velia genoemd, was een stad in het oude Griekenland. Elea lag in Lucania, in het zuiden van Italië dicht bij de Middellandse Zee. Het werd rond 540 v.Chr. gesticht en staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Elea is het best bekend als de thuishaven van een aantal Griekse filosofen, die Eleaten werden genoemd en de School van Elea stichtten, waartoe Parmenides en Zeno van Elea behoorden. Xenophanes wordt ook soms aan dit lijstje toegevoegd. Geschiedenis Elea werd door Grieken uit Phocaea gesticht, die op de vlucht voor de Perzische invasie van Ionië waren. Samen met een aantal andere steden in Zuid-Italië, waaronder Paestum, vormde Elea Magna Graecia, waarvan de geschiedenis teruggaat tot de 8e eeuw v.Chr. Elea bleef zeer lang onafhankelijk, maar sloot in 275 v.Chr. toch een bondgenootschap met Rome. Het werd ongeveer rond 90 v.Chr. een municipium van Rome. Elea werd in de middeleeuwen verlaten, nu resteren er van deze stad nog uitgebreide ruïnes in het Nationaal park Cilento, Vallo di Diano e Alburni. Aardrijkskunde Elea ligt in de huidige gemeente Ascea, bij de kust van de Tyrreense Zee ten zuiden van Salerno, in een berggebied ten zuiden van de Kust van Cilentana. De inwoners wonen tegenwoordig vooral aan zee en in de heuvels van Enotria, Bosco en Scifro.
Velia

Velia (Elea) to miejscowość we Włoszech, w regionie Kampania, w prowincji Salerno, w gmina Ascea. Historia Miasto założone ok. 540 p.n.e. przez greckich uciekinierów z jońskiej Fokai. Rodzinne miasto Parmenidesa z Elei oraz Zenona z Elei, siedziba szkoły filozofów, zwanych od nazwy miejscowości eleatami, którą założył Ksenofanes, żyjący w VI w. p.n.e. Rozległy teren wykopalisk znajduje się w obrębie parku archeologicznego Elea-Velia i dostępny jest dla zwiedzających. Zobacz też Ascea Paestum Novi Velia Linki zewnętrzne Historia w Elea-Velia Info w Velia Ruins of Velia. archemail.it. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-28)].
Eleia

Eleia (em grego clássico: Ελαία), denominada Vélia na época romana, é uma antiga cidade da Magna Grécia. O sítio arqueológico encontra-se na área da comuna de Ascea, dentro do Parque Nacional do Cilento e do Vale de Diano, província de Salerno, no sul da Itália. As ruínas compreendem muralhas, um teatro, partes de torres e portões e restos de habitações. Foi declarada Patrimônio Mundial pela UNESCO em 1998. Nas proximidades existe uma pequena vila ainda habitada. História Quando a Fócida foi conquistada por Harpago, general de Ciro, o Grande, alguns fócios, sob a liderança de Creôntides, embarcaram com suas famílias e foram até Cirno e Messália, mas sendo derrotados nestes lugares fundaram Eleia. A cidade foi fundada em torno de 538 a.C.[carece de fontes?], e lá nasceram Parmênides e Zenão, expoentes da chamada Escola eleata. Política Segundo Estrabão, a cidade sempre foi bem governada, inclusive com a influência dos filósofos Eleáticos Parmênides e Zenão, e por isso resistiu e triunfou sobre seus vizinhos Leucanos e Posidoníatas, mesmo tendo território e população menores. Economia Por ter um solo muito pobre, a economia de Eleia era baseada no mar, com fábricas para o salgamento de peixes e outras indústrias. Referências Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês cujo título é «Velia», especificamente desta versão. Ligações externas Elea, la città e lo sviluppo culturale (em italiano) Elea, la città e lo sviluppo culturale (em inglês)
Элея

Эле́я (др.-греч. Έλέα, Велия, лат. Velia) — древний город, греческая колония в Лукании, на берегу Тирренского моря, всего в 25 км к юго-востоку от Пестума. Развалины Элеи ныне находятся в городской черте Ашеа (Кампания, 90 км южнее Неаполя). Они неплохо сохранились и составляют памятник Всемирного наследия. История Основана около 535 года до н. э. фокейцами из Малой Азии, покинувшими отечество после завоевания полководцем Кира, Гарпагом, греческих городов Малоазиатского побережья. Согласно Геродоту (1:163-167), первопоселенцы перебрались на остров Хиос, затем на Кирн (где они основали город Алалию и пробыли пять лет) и, вытесненные карфагенянами и этрусками, закрепились на итальянском побережье Тирренского моря в стране, называемой Энотрия. Там они изгнали аборигенов вглубь полуострова и поселились на побережье. Первоначально город назывался Хилея, а затем Элея. Город прославился своими философами: Парменидом, основателем элеатской философской школы, и Зеноном. Из Элеи был также родом философ-софист и ритор Алкидамант. В 275 году Элея стала союзником Рима, окончательно же подчинилась римлянам в 90 году до н. э.; была покинута жителями в Средние века из-за непрестанных набегов сарацин. Литература Колесников М. А. Греческая колонизация Средиземноморья (опыт анализа миграционного механизма). — Киев, 2003. Козловская В. И. 2003: Элея — западнофокейский полис и эмпорий эпохи Архаики // Tabularium. Труды по антиковедению и медиевистике. — Т. 1. / В. В. Дементьева (отв. ред.). — М., 2003. — С. 3—8. Обнорский Н. П. Элея // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1904. — Т. XLa. — С. 642.
Elea

Elea (grekiska: Ελαία), eller Velia på italienska och latin, var under antiken en stad i dagens Kampanien, Italien. Staden grundades av greker från Fokaia omkring 540 f.Kr. och har till nutiden efterlämnat några ruiner. Den närbelägna byn Velia har uppstått i modern tid och fått sitt namn efter staden. Historia Elea grundades av greker från staden Fokaia på västra kusten av dagens Turkiet, som flydde persernas invasion av Jonien. Samman med andra grekiska kolonier i Italien var Elea en del av Magna Graecia. 273 f.Kr. intogs det slutligen av romarna, och invånarna blev medborgare i Romerska riket 90 f.Kr. Delar av dess stadsmur finns ännu bevarad, samt spår av en väg, några byggnader och torn. De kvarvarande artefakterna kan indelas i tre perioder. Under senare delen av antiken användes tegel med en för platsen egenartad form, och med grekiska tegelstämplar. Under medeltiden fanns ett slott på platsen, men numera ingår det i Cilentos nationalpark. Staden har givit namn till eleaterna, en försokratisk filosofiskola, grundad av Parmenides från Elea och Zenon från Elea. Se även Ascea Paestum Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Elea. Stad Elea Elea (Information) Ruins of Velia
Елея

Елея (дав.-гр. Έλέα, Велія, лат. Velia) — стародавнє місто, грецька колонія в Луканії, на березі Тірренського моря, за 25 км на південний схід від Пестума. Руїни Елеї розташовані у межах Ашеа (Кампанія, 90 км південніше Неаполя). Вони непогано збереглися і є пам'ятником світової спадщини. Історія Заснована приблизно 535 до н. е. фокейцями з Малої Азії, що залишили батьківщину після завоювання полководцем Кира, Гарпагом, грецьких міст Малоазійського узбережжя. Згідно з Геродотом (1:163-167), першопоселенці перебралися на острів Хіос, потім на Кірн (де вони заснували місто Аналію і пробули п'ять років) і, витіснені карфагенянами та етрусками, закріпилися на італійському узбережжі Тірренського моря в країні, званій Енотрія. Там вони вигнали аборигенів углиб півострова та оселилися на узбережжі. Спочатку місто називалося Хілея, а потім Елея. Місто прославилося своїми філософами: Парменідом, засновником елеатської філософської школи, та Зеноном. З Елеї був також родом філософ — софіст і ритор Алкідамант. В 275 р. до н. е. Елея стала союзником Риму, остаточно ж підкорилася римлянам в 90 до н. е.. Була покинута жителями в Середньовіччі через безперервні набіги сарацинів. Примітки Посилання Official website [Архівовано 23 квітня 2022 у Wayback Machine.] (італ.) Cilento National Park website (італ.) Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Елея
Madonna del Riposo, Alcamo

Madonna del Riposo ("Our Lady of the Rest") is a Catholic church located in Alcamo, in the province of Trapani. History In 1656 in the district called "Madonna del Riposo", at the foot of Mount Bonifato, they built a little Church in honour of the Madonna with the same title. The strip of land needed for its construction was donated by doctor Diego Nicodemi, and there are two notarial deeds, drawn up by the notary La Perna which attest the details; the land should have been about five metres and half long and four metres large. This piece of land was located in the feud of Costa and in contrada the pusaturi. In 1939 the building was restored thanks to the offerings of the believers and the Virgilio family, the owner of this place, donated a painting on slate with the image of the Virgin Mary, assigned to Giuseppe Renda. They also made the electrical system, new vestments and some premises for the guardian, next to the sacristy. In 1986 the bishop of Trapani had elevated it to the status of parish, already acknowledged with a decree by the Ministry of the Interior, and they had to build a larger Church; in 1988 father Pietro Filippi was appointed as the parson. It worked for a certain period as a parish in the small Church of the Holy Saviour (Santissimo Salvatore), in the same street leading to the top of Mount Bonifato, but after a few years all the decisions were shelved and they did nothing about it. The feast The oldest piece of information about the array ( the "apparato") for the festivity of Our Lady of the Rest dates back to 9 September 1665. The Church was reconstructed in the second half of the 19th century and in the twenties they entrusted it to the reverend Pietro Stellino, and later to Monsignor Giuseppe Barone. Before the Belice earthquake, and during the feast, they celebrated two Low Masses and a sung Mass on the Sunday of the week dedicated to the Name of the Virgin Mary (which is on 12 September), they set up illuminations and the stalls of street vendors. There were also concerts held by the band and fireworks. In 1968 the Church was damaged because of the Belice earthquake, then it was closed and the painting of the Madonna was taken by the Lipari family, the heirs of the Virgilios; so the feast has not been celebrated any longer. References Sources Cataldo, Carlo. "Accanto alle Aquile". www.trapaninostra.it (in Italian). Retrieved 16 May 2021. Cataldo Carlo: Accanto alle aquile: Il castello alcamese di Bonifato e la chiesa di S. Maria dell'Alto p. 98-101; Brotto, Palermo,1991 Cataldo Carlo: tradizioni religiose di Alcamo p. 18; ed. Campo, Alcamo, 1984 Mirabella Francesco Maria: Alcamo sacra p. 336; Accademia di studi Cielo d'Alcamo, Tip. Cartografica, Alcamo,1956
Chiesetta della Madonna del Riposo

La chiesetta della Madonna del Riposo è una chiesa cattolica che si trova ad Alcamo, in provincia di Trapani. Storia Nel 1656 nella contrada detta "Madonna del Riposo", alle falde del monte Bonifato, fu costruita una chiesetta in onore della Madonna con lo stesso titolo. L'appezzamento di terreno necessario per la costruzione fu donato dal dottor Diego Nicodemi, ed esistono due atti notarili redatti presso il notaio La Perna che attestano i particolari; il terreno doveva essere circa 5 metri e mezzo in lunghezza e quattro in larghezza. Il terreno si trovava in un feudo di Costa e in contrada lu pusaturi" Nel 1939 l'edificio fu restaurato grazie alle offerte dei fedeli, e dalla famiglia Virgilio, proprietaria del luogo, venne donato un dipinto su ardesia con l'immagine della Titolare, attribuito a Giuseppe Renda. Fu anche fatto l'impianto elettrico, nuovi arredi e dei locali per il custode, accanto alla sagrestia. Nel 1986 il Vescovo di Trapani l'aveva eretta Parrocchia, riconosciuta già con decreto dal Ministero dell'Interno, e si doveva erigere una nuova chiesa più ampia; nel 1988 fu nominato parroco Padre Pietro Filippi. Per un certo periodo ha funzionato come parrocchia nella chiesetta del Santissimo Salvatore, nell'omonima via che conduce in cima al Monte Bonifato, ma dopo qualche anno sono rientrate tutte le decisioni al riguardo e non se n'è fatto più nulla. La festa La più vecchia informazione relativa all' "apparato" per la festa di Santa Maria del Riposo è del 9 settembre 1665. La chiesa fu ricostruita nella seconda metà dell'800 e negli Anni Venti fu data in carica al sacerdote Pietro Stellino, e in seguito a monsignor Giuseppe Barone. Prima del terremoto del 1968 durante la festa si celebravano 2 messe normali e una cantata, nella domenica della settimana dedicata al Nome di Maria (che ricade il 12 settembre); venivano montate le luminarie e le bancarelle dei venditori ambulanti; inoltre venivano effettuati dei concerti da parte della banda musicale e i fuochi d'artificio. Nel 1968 la chiesa fu danneggiata a causa del terremoto del Belice, è stata allora chiusa e il quadro della Madonna è stato preso dalla famiglia Lipari, eredi dei Virgilio; quindi la festa non è stata celebrata più. Note Bibliografia Carlo Cataldo, Accanto alle aquile: Il castello alcamese di Bonifato e la chiesa di S. Maria dell’Alto p.98-101, Palermo, Brotto, 1991. Carlo Cataldo, tradizioni religiose di Alcamo p.18, Alcamo, ed. Campo, 1984. Francesco Maria Mirabella, Alcamo sacra p.335,336, Alcamo, Accademia di studi cielo d'Alcamo Tip. Cartografica, 1956.
Madonna del Ladro Buono

Madonna del Ladro Buono ("Madonna of the Good Thief", in Sicilian Madonna di lu Tribonu or Madonna di lu Latru Bonu) is a Catholic church in Alcamo, in the province of Trapani. Description The little church, with an image of Mary's Pietà with Jesus taken down from the Cross, is located 200 metres (660 ft) above the town waterworks at the same level as the second turn in the road leading to the top of Mount Bonifato. According to tradition, there was a thief living as a penitent in that place who nurtured veneration for the image. In a letter sent to Don Tommaso Papa in 1931, Francesco Maria Mirabella wrote that the legend of the Good Thief was an invention of Liborio Dia, a poet from Alcamo, and that "Tribonu" is an alteration of "Tribona" in the dialect of Alcamo. "Tribona" is a niche surmounting an altar or an aedicula. Professor Carlo Cataldo discovered that the word "Tribona" has been in use since at least the 17th century, as a deed dated 1674 mentions an enclosure on the mountain which was called "la Tribona", where there were trees such as sumac and other plants. It is mentioned in other documents dated 1723, 1810, and 1928. Tradition In the early 1930s, locals went on pilgrimage to the church every Friday in March during Lent. The dialectal poet Giuseppe Fulco noted the pilgrimages had become merely an excuse for a trip to the countryside, as he complained in one of his poems: (That is: they go there intentionally, girls and ladies, to dance without a break, and get some looks). In 1989 the church was restored by the owners, the Mancuso family, including placing the name "Madonna del Ladro Buono" on the façade. They replaced the old print representing Our Lady of Sorrows and Jesus Christ taken down the cross with a painting by Stefano Papa, an artist from Alcamo. On the right side of the altar is an ancient cistern, the water from which believers drank the water to purify their souls and bodies. References External links www.trapaninostra.it – Carlo Cataldo – Accanto alle Aquile Alcamo sacra : revisione ed ampliamento delle note di P. M. Rocca alla storia delle chiese e opere pie alcamesi di G. B. Bembina e cenni su chiese e istituzioni sorte posteriormente / Francesco Maria Mirabella: (Accademia di studi cielo d'Alcamo)
Chiesetta della Madonna del Ladro Buono

La chiesetta della Madonna del Ladro Buono (in siciliano Madonna di lu Tribonu o di Madonna di lu Latru Bonu) è una chiesa cattolica che si trova ad Alcamo, in provincia di Trapani. Origine del nome Un po' più sopra del bottino (cioè l'acquedotto), in corrispondenza della seconda curva della strada che sale sul monte Bonifato, c'è una chiesetta con l'immagine di Maria della Pietà con il Cristo deposto. Secondo la tradizione, un ladro che viveva come penitente in quel posto era devoto per questa immagine. Francesco Maria Mirabella, in una lettera indirizzata a Don Tommaso Papa nel 1931, scrive che questa leggenda del ladro buono era un'invenzione del poeta dialettale alcamese Liborio Dia, e che "Tribonu" è solo l'alterazione di "Tribona" della parola in dialetto, cioè una nicchia sovrastante un altare o un'edicola. Il professore Carlo Cataldo, a seguito delle sue ricerche, ha scoperto che la denominazione "Tribona" c'era già nel '600, poiché in un atto notarile del 1674 viene citata una "chiusa" sulla montagna chiamata "la Tribona", dove c’erano alberi, sommacco e altre piante. In un altro documento del 1723 è di nuovo citata, e anche nel 1810 e in un atto pubblico del 1928. Tradizione Nei primi Anni Trenta i pellegrinaggi alla chiesetta si facevano o col carretto o a piedi, ogni venerdì del mese di marzo. Da pellegrinaggi penitenziali erano però diventati occasione di scampagnate, come lamentava il poeta dialettale Giuseppe Fulco in una sua poesia: E ci vannu a bella posta Donni schetti e maritati, Pri ballari senza sosta E piscari quattru ucchiati. Dal 1930 iniziarono nel santuario di Maria Santissima dell'Alto pure a praticarsi i venerdì del mese di marzo per il Crocifisso, in contrapposizione a quelli festosi presso la Cappella della Madonna del Tribono. Nel 1989 la chiesetta è stata restaurata dai suoi proprietari, la famiglia Mancuso: è stata posta sulla facciata la denominazione “Madonna del Ladro Buono”. Al posto della vecchia stampa che riproduceva Maria Addolorata e Gesù Cristo deposto, è stata collocata una tela del pittore alcamese Stefano Papa, e i venerdì di marzo vengono solennizzati. Entrando nella chiesetta, sulla destra dell’altare esiste un’antica cisterna, da cui i fedeli bevevano l'acqua che serviva a purificare l'anima e il corpo. Note Bibliografia Carlo Cataldo, Accanto alle aquile: Il castello alcamese di Bonifato e la chiesa di S. Maria dell’Alto p.102-105, Palermo, Brotto, 1991. G. B. Bembina, Francesco Maria Mirabella, Pietro Maria Rocca, Alcamo sacra, Alcamo, Edizioni Accademia di Studi "Cielo D'Alcamo", 1956. URL consultato l'8 gennaio 2023. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesetta della Madonna di lu Tribonu
Cementerio Teutónico

El Cementerio Teutónico​ (en italiano: Cimitero Teutonico) es un sitio de entierro junto a la Basílica de San Pedro en la Ciudad del Vaticano. Situado donde una vez estuvo el Circo de Nerón en el período del Imperio romano, fue el sitio del martirio de muchos de los primeros cristianos de la ciudad. Durante la Edad Media, se construyó una escuela en el lugar, supuestamente por el emperador Carlomagno. En el siglo XV se dedicó a los residentes de habla alemana de la ciudad. Hay dos institutos de estudio y dos capillas adosadas al cementerio, una de ellas el lugar de sepultura de los guardias suizos que cayeron en defensa de la ciudad contra las fuerzas del nuevo Reino de Italia en 1870. En los últimos tiempos, el cementerio estuvo reservado para el entierro de los miembros de habla alemana de las diversas instituciones religiosas en Roma. En febrero de 2015, Willy, un belga sin hogar, fue enterrado en el cementerio con la ayuda financiera de una familia alemana, tras su aprobación por el papa Francisco, reflejando su máxima de que él quiere "una iglesia pobre, para los pobres". En julio de 2019 un Tribunal de Roma ordenó la apertura de los osarios del cementerio para ver si en su interior se encontraban los restos de Emanuela Orlandi, joven ciudadana del Vaticano desaparecida en Roma el 22 de junio de 1983.​ El resultado fue negativo.​ Véase también Cementerio Guardia Suiza Monumento Referencias
Campo Santo dei Teutonici e dei Fiamminghi

Het Campo Santo dei Teutonici e dei Fiamminghi ("begraafplaats der Duitsers en Vlamingen"), meestal aangeduid als Cimitero Teutonico, is een begraafplaats in Rome. De begraafplaats bevindt zich net ten zuiden van de Sint-Pietersbasiliek, op de plaats waar vroeger een deel van het Circus van Nero stond. Geschiedenis Aanvankelijk maakte het deel uit van de Schola Francorum, een stichting ten behoeve van Frankische pelgrims, daterend uit de 8ste eeuw. In de 15de eeuw werd door toedoen van de Luikenaar Godfried de Waya het Broederschap van de Moeder Gods della Pietà opgericht, dat nog steeds bestaat en waarvan de leden in het Campo Santo begraven worden. Dit Broederschap was enkel toegankelijk voor inwoners van het Heilig Roomse Rijk, tegenwoordig zijn vooral Duitsers en Oostenrijkers lid, maar ook enkele Belgen en Nederlanders. De bijhorende kerk Santa Maria della Pietà of Santa Maria in Campo Santo Teutonico werd in 1501 gebouwd. In 1579 werd het Broederschap tot Aartsbroederschap verheven door Paus Gregorius XIII. In 1876 werd er ook een college voor Duitse priesters ondergebracht. Op het kerkhof zijn onder meer de Belgisch aartsbisschop mgr. François-Xavier de Mérode, minister van oorlog onder Paus Pius IX, en de Nederlanders mgr. dr. Herman Schaepman en mgr. Johannes Olav Smit begraven. Daarnaast is ook de kunstschilder Jacob Corneliszoon Cobaert (Coppe Fiammingo) er begraven sinds 1615. Bijzettingen sinds 2000 Petrus Albertus Kasteel (in 2003) en echtgenote; Het lichaam van een 80-jarige Belgische bedelaar, Willy Herteleer (1935-2015). Hij werd er in februari 2015 met toestemming van paus Franciscus begraven nadat hij te Rome overleden was; Begin januari 2018 werd een tweede Belgische dakloze, Cesar Willy De Vroe op het Campo Santo begraven. Hij overleed op 4 januari 2018, nadat hij dertig jaar in Rome op straat had geleefd. De dienst werd gecelebreerd door mgr. Dirk Smet, rector van het Belgisch Pauselijk College. Bezoek Het Campo Santo grenst als extraterrioriaal gebied aan het grondgebied van het Vaticaan en is dus net buiten de muren gelegen. De ingang is links van de colonnades van het Sint-Pietersplein. Het Campo Santo is enkel in de voormiddag te bezoeken (niet op woensdag). Ter gelegenheid van Allerzielen op 2 november 2020 bezocht Paus Franciscus de begraafplaats nadat hij in de naastgelegen kerk de mis had opgedragen. Ook op Allerzielen in 2022 bezocht Franciscus de begraafplaats, zegende de graven en bad voor de overledenen. Externe link (de) Friedhof Campo Santo Teutonico