NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ponte della Costituzione

Ponte della Costituzione, även Ponte di Calatrava, är den fjärde bron över Canal Grande i Venedig i Italien och är uppkallad efter arkitekten Santiago Calatrava som har ritat den. Bron, som sammanbinder järnvägsstationen Venezia Santa Lucia och busstationen på Piazzale Roma, öppnades den 11 september 2008 under stora protester från lokalbefolkningen. Protesterna har gällt, att bron inte är tillgänglig för rullstolsburna, att den inte fyller något behov samt att bron med sin modernistiska minimalistiska formgivning inte passar in i Venedigs medeltida arkitektoniska miljö. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Ponte della Costituzione, 27 februari 2015. Noter
Міст Конституції

Міст Калатрава (італ. Ponte della Costituzione) — четвертий міст над Гранд-каналом у Венеції (Італія). Спроєктований Сантьяго Калатрава і переміщений на місце (поєднує венеційську залізничну станцію Санта Лючія з автомобільним парком на острові Трончетто) у 2007, всупереч протестам місцевих жителів. Міст був урочисто відкритий 11 вересня 2008. Див. також Список мостів Венеції Примітки
Ponte degli Scalzi

Der Ponte degli Scalzi ist eine in den Jahren 1932 bis 1934 errichtete Brücke in Venedig im Sestiere Cannaregio, die den Canal Grande überspannt und die Fondamenta San Simeòn Piccolo mit der Fondamenta degli Scalzi und damit das Sestiere Santa Croce mit Cannaregio verbindet. Benannt ist die Brücke nach der naheliegenden Scalzi-Kirche (Barfüßerkirche). Verkehrslage Die Scalzi ist eine der am meisten begangenen Brücken Venedigs, auch ist sie eine der vier Brücken, die den Canal Grande überspannen. In unmittelbarer Nähe befindet sich der Bahnhof S. Lucia. Die Brücke wurde wegen der Nähe des Bahnhofs und der Piazzale Roma mit dem dortigen Omnibusbahnhof und dem einzigen Parkhaus gebaut. Neben der Brücke liegt die Haltestelle Ferrovia die von Vaporetti und Motoscafi bedient wird, womit die Verkehrsanbindung in die übrigen Teile der Stadt gewährleistet wird. An der Haltestelle halten die Linien 1, 2, 3, 4.1, 4.2, 5.1, 5.2 und die Nachtlinie N der ACTV. Damit ist die Brücke eine der bedeutendsten Verkehrsachsen der Stadt. Die Scalzi-Brücke ist Wendepunkt für die alljährlich am ersten Sonntag im September stattfindende Regata storica. Geschichte Die erste Brückenkonstruktion aus Eisen stammte aus dem Jahre 1858 und wurde von der k.u.k. Verwaltung errichtet. Schon dieser Brückenbau stand in Zusammenhang mit der österreichischen Entscheidung, die bis 1866 habsburgische Stadt an das Festland über Brücken anzubinden. Die alte Scalzibrücke wurde in den Jahren 1932 bis 1934 durch eine neue Brücke aus istrischem Kalkstein von Ingenieur Eugenio Miozzi ersetzt, der für die zwei weiteren Brücken, den Ponte dell’Accademia und den Ponte della Libertà, auch die Entwürfe lieferte. Die Brücke wurde, wie alle Projekte Miozzis, ohne Ausschreibung und in enger Absprache mit dem faschistischen Bürgermeister, Podestà genannt, Mario Alverà binnen 29 Monaten fertiggestellt und benötigte für ihre Fundamente 3411 Kubikmeter Beton und 223,9 Tonnen Stahlbewehrung. Die Gesamtbaukosten beliefen sich auf 2.550.000 Lire. Die Brücke gilt, ähnlich wie die anderen Brücken Miozzis, nämlich die über den Rio nuovo und der Ponte delle Guglie, als Vertreter eines „vereinfachten venezianischen Historismus“. Konstruktionsmerkmale Der Wahl des Materials, das extrem kleinporig und zugleich sehr hart ist, liegen sowohl historische als auch ästhetische Argumente zu Grunde, zudem ist das Material enorm haltbar. Ihm traut man eine Dauerhaftigkeit von einem halben bis zu einem Jahrtausend zu, was die Brücke fast wartungsfrei macht. Die Brücke hat eine Länge von 55 m, eine Spannweite von 40,40 m, eine Höhe von 6,75 m. Sie ist 7 m breit. Die Höhe des Bogens variiert zwischen 80 cm am Schlussstein und 1,30 m an den Pfeilern. Das Gewölbe besteht vollständig aus „Pietra d'Istria“, dem in Venedig häufig anzutreffenden weißen und kompakten Kalkstein. Von diesem wurden 531 Kubikmeter benötigt, von denen allein 324 für den Bogen verwendet wurden. Siehe auch Liste der Brücken in Venedig Literatur Umberto Barbisan, Marco Pogacnik, Luka Skansi: Brief History of the tree “accademia” bridges in Venice, 34th IABSE Symposium, Venedig 2010. Weblinks Belege
Ponte degli Scalzi

The Ponte degli Scalzi (or Ponte dei Scalsi, in Venetian; literally, "bridge of the barefoot [monks]"), is one of only four bridges in Venice to span the Grand Canal. The bridge connects the sestieri of Santa Croce and Cannaregio. On the north side, Cannaregio, are the Chiesa degli Scalzi (Church of the Barefoot or Discalced Monks) and the Santa Lucia (Ferrovia) railway station. The south side is the sestiere of Santa Croce. Designed by Eugenio Miozzi, it was completed in 1934, replacing an Austrian iron bridge. It is a stone arch bridge. Ponte degli Scalzi is located close to the site of construction of the fourth bridge over the Grand Canal, popularly known as Ponte di Calatrava although it was formally inaugurated as the Ponte della Costituzione. Construction was delayed in part due to controversy over its modern style, but the basic span was finally in place on August 11, 2007, and the bridge was opened for public use on September 11, 2008. This bridge is closer to the bus station than the Scalzi bridge. References
Puente de los Descalzos

El puente de los Descalzos (Ponte degli Scalzi en italiano) es un puente de la ciudad de Venecia (Véneto, Italia), que junto con el puente de Rialto, el puente de la Academia y el puente de la Constitución son los únicos cuatro que atraviesan el Canal Grande. Historia También es llamado Puente de la Estación o Puente de la Ferrovía debido a su proximidad con la estación ferroviaria de Santa Lucía. Los trabajos de su construcción comenzaron el 4 de mayo de 1932 a partir del proyecto del ingeniero Eugenio Miozzi (1889-1979). Fue inaugurado el 28 de octubre de 1934. Es un puente de un solo arco hecho totalmente de piedra de Istria. Antes de su construcción en ese mismo lugar se encontraba un puente de hierro construido en 1858. Galería Véase también Puente de la Academia Puente de la Constitución Puente de Rialto Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Puente de los Descalzos. Localización en Google Maps.
Pont des Déchaussés

Le pont des Déchaussés (Ponte degli Scalzi) est l'un des quatre ponts qui traversent le Grand Canal de Venise, avec le pont du Rialto (Ponte di Rialto), le pont de l'Académie (Ponte dell'Accademia) et le nouveau pont de la Constitution (Ponte della Costituzione). C'est l'avant-dernier des quatre ponts construits sur le Grand Canal. Histoire Canaletto, le peintre vénitien de vedute du XVIIIe siècle représente la vue avant sa construction, avec l'Église San Simeone Piccolo. Dans ce tableau on peut voir à droite, l'église Santa Maria di Nazareth, toujours connue sous le nom de Scalzi (littéralement «sans chaussures»), car c'était l'église des carmes aux pieds nus , construite après 1654 selon les plans de Longhena, avec une façade baroque ajoutée par Giuseppe Sardi après 1672. Le pont fut refait en 1934 d'après un projet d'Eugenio Miozzi, remplaçant le premier pont, en fer, bâti en 1858. Sa portée est de 40 m et sa hauteur la plus élevée est de 6,75 m. Situation Situé non loin de la gare de Venise-Santa-Lucia, il permet de passer du sestiere de Cannaregio à celui de Santa Croce. Notes Voir aussi Venise Grand Canal Liens externes (fr) Fiche sur le site Structurae Portail du tourisme Portail des ponts Portail de la mer Adriatique Portail de Venise
Ponte degli Scalzi

Ponte degli Scalzi (hr. Most Scalzi) je jedan od četiri mosta koji premošćuju Canal Grande u Veneciji, Italija. Most povezuje sestiere Santa Croce i Cannaregio, u kome se odmah preko puta sa sjeverne strane nalazi Chiesa degli Scalzi (crkva bosonogih fratara po kojem je most dobio ime) i nešto dalje željeznička stanica Santa Lucia. S južne strane na Santa Croceu, nalazi se Piazzale Roma i autobusna stanica. Povijest mosta Scalzi Prvi most na istom mjestu izgrađen je 1858. po nacrtu austrijskog inženjera Alfreda Nevillea za vrijeme habsburgške uprave nad Venecijom. On je trebao olakšati pristup novoizgrađenom željezničkom kolodvoru - Santa Lucia. To je bio most od lijevanog željeza, jednostavne konstrukcije, vrlo sličan mostu kod Akademije koji je nešto prije izgradio isti Neville. Njegova mala visina (4 m) onemogućavala je prolazak brodova, a njegov industrijski izgled oštro odudarao od okoline, tako da ga je je gradska uprava odlučila zamijeniti na početku tridesetih godina 20. stoljeća. Novi jednolučni most od istarskog kamena napravljen je po projektu inženjera Eugenia Miozzia (188. – 1979.). Izgradnja je počela 4. svibnja 1932., a most je otvoren samo dvije godine kasnije, 28. listopada 1934. Nedaleko mosta Scalzi, bliže autobuskoj stanici na Piazzale Roma, podignut je najnoviji četvrti most Ponte della Costituzione, preko Kanala Grande. Izvori Vanjske poveznice Ponte degli Scalzi, Venice Arhivirana inačica izvorne stranice od 4. kolovoza 2011. (Wayback Machine) (engl.)
Ponte degli Scalzi

De Ponte degli Scalzi is een van de vier bruggen over het Canal Grande in Venetië in Italië, en verbindt het stadsdeel Cannaregio met Santa Croce. Aan de noordkant van de brug bevindt zich station Venezia Santa Lucia. De brug is ontworpen door Eugenio Miozzi, en werd in 1934 voltooid. Het verving een oude ijzeren brug, die in 1858 door de Oostenrijkers was gebouwd.
Ponte degli Scalzi

Ponte degli Scalzi (pol. Most [Karmelitów] Bosych) – most kamienny w Wenecji, zbudowany w latach 1932–1934, jeden z czterech mostów nad Canal Grande (obok Ponte di Rialto, Ponte dell’Accademia i Ponte della Costituzione). Łączy dzielnice Cannaregio (od północy) i San Polo (od południa). Po stronie Cannaregio znajduje się kościół Karmelitów Bosych, od którego most wziął nazwę. Historia Pierwszy most w tym miejscu został zbudowany w 1858 roku przez Alfreda Neville’a za panowania austriackiego, w celu poprawienia dostępu do niedawno zbudowanego dworca Venezia Santa Lucia. Most połączył dzielnice Cannaregio i San Polo. Nazwę wziął od kościoła Karmelitów Bosych, położonego w pobliżu dworca kolejowego. Ze względu na bliskość dworca nazywany był również mostem dworcowym lub kolejowym. Był to most żeliwny, podobny do Ponte dell’Accademia, wzniesionego kilka lat wcześniej przez tego samego inżyniera. Ograniczona wysokość mostu (4 metry) uniemożliwiała przepływanie pod nim łodzi z masztami, a jego „przemysłowy” styl nie pasował ze względów estetycznych do otoczenia. Ponieważ materiał, z którego wykonano most, zaczął z czasem wykazywać w niektórych miejscach objawy zużycia, Gmina Wenecja na początku lat 30. stanęła w obliczu decyzji o zastąpieniu go inną konstrukcją. Projekt nowego, jednoprzęsłowego mostu sporządził Eugenio Miozzi. Jego most miał być zbudowany w całości z kamienia z Istrii. Prace budowlane rozpoczęły się 4 maja 1932, a 28 października 1934 ukończony most oddano do użytku. Kamień jako budulec wybrano z uwagi na zasolenie wody. Żelbet nie był wówczas zbyt wysokiej jakości. Dodatkowo kamień z Istrii wybrano, ponieważ uważano, że charakteryzuje się on dużą trwałością (szacowaną na 500–1000 lat). Uważano poza tym, iż taki budulec jest wskazany ze względów estetycznych (zabytkowe otoczenie mostu). Budując swój most, Miozzi zastosował oryginalną metodę, zwaną „lesioni sistematiche”. Rozpiętość łuku wynosi 40,4 m, wysokość mostu – 6,75 m, a długość – 55 m. Przypisy
Ponte dos Descalços

A Ponte dos Descalços (Ponte degli Scalzi em italiano) é uma ponte da cidade de Veneza, que junto com a Ponte de Rialto, a Ponte da Academia e a Ponte da Constituição são as quatro únicas pontes que atravessam o Grande Canal. Também é designada Ponte da Estação ou Ponte da Ferrovia devido à proximidade à estação ferroviária de Santa Lúcia. A construção começou a 4 de maio de 1932 segundo projeto do engenheiro Eugenio Miozzi (1889-1979). Foi inaugurado a 28 de outubro de 1934. É uma ponte de um único arco de pedra da Ístria. Substituiu uma anterior ponte em ferro construída em 1858. Ver também Ponte da Academia Ponte da Constituição Ponte de Rialto «Localização em Google Maps.»
Мост Скальци

Мост Скальци (итал. Ponte degli Scalzi) — мост в Венеции через Гранд-канал. Соединяет районы Санта-Кроче и Каннареджо. Перевод названия моста — «Мост босоногих». Название появилось из-за одноимённой церкви босоногих монахов-кармелитов, находящейся рядом. Строительство современного моста было завершено в 1934 году. См. также Список мостов Венеции
Міст Скальці

Міст Скальці (італ. Ponte degli Scalzi — Міст босоногих) — міст у Венеції через Гранд-канал. Поєднує райони Санта-Кроче і Каннареджо. Історія За однією версією, назва походить з великої кількості жебраків, що мешкали в районі моста, за іншою, вірогіднішою, через однойменну церкву босоногих ченців-кармелітів, що знаходиться поруч. Будівництво сучасного мосту за проектом Еудженіо Міоцці завершене в 1934. Див. також Список мостів Венеції
Most Akademie

Most Akademie, italsky Ponte dell'Accademia, je benátský most. Je jedním ze čtyř (most Rialto, Ponte degli Scalzi, most Ústavy), které vedou přes Canal Grande. Historie Původně železný most byl otevřen 20. listopadu 1854. V době, kdy byl v havarijním stavu, bylo rozhodnuto postavit zde kamenný most. Vítězný návrh nebyl nikdy realizován, místo toho byl postaven dřevěný most dle projektu inženýra Eugenia Miozziho (1889–1979), který byl otevřen 15. ledna 1933. Současná stavba je opět kovová. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ponte dell'Accademia na italské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu most Akademie na Wikimedia Commons
Ponte dell’Accademia

Die Brücke Ponte dell’Accademia in Venedig überspannt den Canal Grande und verbindet die Einzelinseln Santo Stefano und Accademia, den Campo S. Vidal mit dem Campo della Carità, die Contrade S. Vidal und S. Trovaso, sowie die Sestieri San Marco mit Dorsoduro. Ihren Namen verdankt sie den Gallerie dell’Accademia, der am Campo della Carità liegenden, bedeutendsten Gemäldesammlung Venedigs. Der Ausblick von der Accademia auf die Kirche Santa Maria della Salute gilt als einer der schönsten der Stadt. Geschichte Es gab schon im 15. Jahrhundert Pläne, an dieser Stelle eine Brücke zu bauen, jedoch erst unter der k.u.k. Verwaltung wurde am 20. November 1854 die nach den Plänen des englischen Ingenieurs Alfred Henry Neville konstruierte Eisenbrücke eröffnet. Im 20. Jahrhundert wollte man das Relikt einer ungeliebten Besatzungsmacht durch eine Steinbrücke ersetzen. Die Gewinner eines diesbezüglichen Wettbewerbs mussten ihr Projekt jedoch dem Ingenieur Eugenio Miozzi, der auch den Ponte degli Scalzi gebaut hatte, den Vortritt lassen. Die Holzbrücke von Miozzi wurde am 15. Januar 1933 eröffnet und dient der Überquerung des Canal Grande. Siehe auch Liste der Brücken in Venedig Liste der Altstadtinseln von Venedig Literatur Giulio Lupi: Neville e i suoi ponti in ferro sul Canal Grande di Venezia. In: La cultura architettonica nell'età della restaurazione. Hrsg. von Giuliana Ricci, Giovanna d'Amia, Ass. Culturale Memesis, Mailand 2002, S. 563 f. Reclams Kunstführer. Italien, Band II,1. Weblinks
Ponte dell'Accademia

The Ponte dell'Accademia is one of only four bridges to span the Grand Canal in Venice, Italy. It crosses near the southern end of the canal, and is named for the Accademia di Belle Arti di Venezia, which from 1807 to 2004 was housed in the Scuola della Carità together with the Gallerie dell'Accademia, which is still there. The bridge links the sestieri of Dorsoduro and San Marco. A bridge on the site was first suggested as early as 1488. The provveditore Luca Tron proposed in the council to build two bridges across the Grand Canal, one here and the other at Santa Sofia. The members of the council, however, laughed at him, and the motion was not even put to the vote. The original steel structure, designed by Alfred Neville, opened on 20 November 1854, but was demolished and replaced by a wooden bridge designed by Eugenio Miozzi and opened in 1933, despite widespread hopes for a stone bridge. Lovers have attempted to attach padlocks ("love locks") to the metal hand rails of the bridge, but Venetian authorities have successfully cracked down on this. References External links Panoramic virtual tour of Ponte dell Accademia & Accademia gallery High-resolution 360° Panoramas of Accademia Bridge | Art Atlas
Puente de la Academia

El puente de la Academia (Ponte dell'Accademia en italiano) es un puente de la ciudad de Venecia (Véneto, Italia), que junto con el puente de Rialto, el puente de los Descalzos y el puente de la Constitución son los únicos cuatro que atraviesan el Canal Grande. El puente falso era de hierro y fue inaugurado el 20 de noviembre de 1854. Inmediatamente luego de la apertura de este primer puente se llamó a concurso para la construcción en ese mismo lugar de un puente de piedra. El proyecto ganador (Torres y Briazza) jamás fue realizado. Posteriormente y en reemplazo del puente de hierro se construyó un puente de madera a partir del proyecto del ingeniero Eugenio Miozzi (1889-1979). Fue inaugurado el 15 de enero de 1933. Intervenciones posteriores han agregado al puente original elementos de hierro. La longitud del puente es de 48 m. Véase también Puente de la Constitución Puente de los Descalzos Puente de Rialto Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Puente de la Academia. Google Maps
Akademijin most

Akademijin most (talijanski jezik Ponte dell'Accademia) je jedan od četiri mosta koji premošćuju Kanal Grande u Veneciji, Italija. To je najjužniji venecijanski most koji povezuje sestiere San Marco i Dorsoduro i omogućuje pristup Akademijinoj Galeriji. Povijest Za posljednjih 18 godina austrijske marionetske tvorevine Kraljevstva Lombardija-Venecija (1848. – 1866.) zbile su se značajne urbanističke promjene u Veneciji. Punih 300 godina Ponte di Rialto je bio jedini most koji je premošćivao Canal Grande. Upravo tad iskrsla je potreba da se naprave novi mostovi preko kanala, jedan prema novom Željezničkom kolodvoru Santa Lucia i drugi prema jugu prema Galeriji Akademije. Venecijanski arhitekt Giuseppe Salvadori je još 1838. predlagao različita rješenja, čak i izgradnju tunela, sve zbog toga da se ne ugrozi plovidba žilom kucavicom grada. Nakon neuspjelog ustanka protiv austrijske vlasti 1848. austrijski inženjer Alfred Neville projektirao je 1852. jedan jednostavni lučni željezni most od 50 metara. Taj most nazvan po obližnjoj crkvi Ponte della Carità (Most Milosrđa) u koju se uselila Akademija, ubrzo je napravljen i svečano otvoren za promet 20. studenog 1854. Neville je sličan most napravio i kod željezničkog kolodvora. Ti njegovi ravni industrijski mostovi nikako se nisu svidjeli Venecijancima, a imali su i jednu manu, visinu od svega 4 metra, tako da su otežavali promet po kanalu. Za razdoblja fašizma most je već korodirao, a pokazivao je i statičke probleme. Tad je napravljen natječaj za novi kameni most na kojem su pobijedili arhitekti Torres i Briazza.Umjesto njihovog podignut je za svega 37 dana provizorni drveni most arhitekta Eugenia Miozzija i otvoren za javnost 15. veljačea 1933. Temeljna obnova tog mosta napravljena je 1986. Tada su umjesto drva umetnuti čelični dijelovi na nosivoj konstrukciji mosta. Izvori Vanjske poveznice Accademia Bridge (engl.) Ponte dell'Accademia (Ponti di Venezia) (tal.)
Ponte dell'Accademia

De Ponte dell'Accademia is een van de vier bruggen over het Canal Grande in Venetië. Zij verbindt de Campo S.Vidal in het stadsdeel San Marco met de Campo della Carità in Dorsoduro, een wijk in Venetië. De eerste brug op deze plaats is geopend op 20 november 1854, dat was een lelijk gietijzeren geval. Het was een metalen constructie, ontworpen door de Engelse architect Neville, maar men wilde ze vervangen door een stenen brug. Het winnende ontwerp werd niet uitgevoerd omdat men verkoos om het ontwerp van ingenieur Eugenio Miozzi uit te voeren: de huidige houten brug, die op 15 januari 1984 werd geopend is een exacte kopie van de tijdelijke brug in 1933. Naast de brug ligt het museum de Gallerie dell'Accademia, waaraan de brug haar naam ontleent.
Ponte dell’Accademia

Ponte dell’Accademia (pol. most Akademii) – most drewniano–żelazny w Wenecji, zbudowany w 1933 roku, jeden z czterech mostów nad Canal Grande. Łączy dzielnice Dorsoduro i San Marco. Jest jednym z symboli miasta. Prowadzi do innego symbolu kultury i sztuki weneckiej, Gallerie dell’Accademia; rocznie przechodzi przez niego około 8 milionów użytkowników (2015). Historia Pierwszy most w tym miejscu został zbudowany w czasach ostatniej okupacji Wenecji przez Austrię (1848-1866). Po przestudiowaniu kilku propozycji do realizacji wybrano projekt angielskiego inżyniera, Alfreda Neville’a, który zaproponował most żelazny w formie jednej poziomej belki o długości 50 m. Most ten, nazwany Ponte della Carità, został oddany do użytku 20 listopada 1854 roku. Był przeznaczony do ruchu pieszego. W XX wieku w konstrukcji mostu pojawiły się problemy statyczne, więc postanowiono, już w epoce faszyzmu, zbudować most kamienny. Tymczasem, w ciągu zaledwie 37 dni, inżynier Eugenio Miozzi zbudował prowizoryczny most drewniany, oddany do użytku 15 lutego 1933 roku. Ponieważ konstrukcja okazała się solidna, postanowiono pozostawić ją. W 1948 roku dokonano pierwszego remontu mostu. W 1986 roku dokonano remontu, usuwając z niego drewniane elementy nośne i wstawiając dwa duże metalowe łuki. W 2009 roku okazało się, że konstrukcja mostu wymaga dalszych interwencji. Podjęto decyzję o kolejnym jego remoncie, w trakcie którego zniesiono bariery architektoniczne, zdemontowano i usunięto zniszczone elementy drewniane i metalowe oraz dokonano konserwacji łuków i innych elementów nośnych poprzez ich pospawanie i polakierowanie. Prace remontowe sfinansowała spółka Luxottica Group SpA, przekazując na ten cel 1,7 mln euro. Przypisy
Ponte da Academia

A ponte da Academia (em italiano: ponte dell'Accademia) é uma ponte em arco de Veneza. Originalmente em ferro, foi inaugurada em 20 de novembro de 1854. Fica próxima da Accademia. Na sequência desta obra, foi aberto um concurso para edificar uma ponte de pedra. O projeto vencedor (Torres e Briazza) não foi todavia realizado e construiu-se uma ponte em madeira sob projeto do engenheiro Eugenio Miozzi (1889-1979), que foi aberta em 15 de janeiro de 1933. Sucessivas intervenções adicionaram à obra original elementos metálicos. É uma das quatro pontes — juntamente com a Ponte de Rialto, a Ponte dos Descalços e a Ponte da Constituição (Veneza) - que atravessam o Grande Canal. Ver também Veneza Ponte de Rialto Ponte dos Descalços Ponte da Constituição (Veneza) Galeria fotográfica
Мост Академии

Мост Академии (итал. Ponte dell’Accademia) — самый южный из четырёх мостов в Венеции через Гранд-канал. Назван в честь художественного музея Галереи Академии, который располагается в бывшем монастыре и здании скуолы делла Карита. Мост соединяет Галереи Академии с районом Сан-Марко. Изначально задуманный в 1488 году, мост Академии не был построен до 1854 года, когда Альфред Невилл спроектировал мост в виде оригинальной стальной конструкции. Этот металлический мост много критиковали из-за конструкции и использованных материалов, делавших его слишком современным (как, впрочем, и мост Скальци), пока Муссолини не положил конец спорам, велев разобрать его. Существующий деревянный мост возведён в 1934 г. по проекту Эудженио Миоцци в качестве временного сооружения. Впоследствии был разработан проект каменного моста, близкого по стилю к окружающим его зданиям, однако мост Академии так и сохранил до наших дней свою деревянную конструкцию. Из-за износа в 1985 году мост был снесён и заменён новым с сохранением конструкции и внешнего вида своего предшественника. Тем не менее венецианские власти не оставляют планов возведения на этом месте постоянного каменного моста. Примечания См. также Список мостов Венеции