NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Boromejski otoci

Boromejski otoci (tal. Isole Borromee) su skupina od tri mala otoka i dva otočića u talijanskom dijelu Lago Maggiore, smješteni u zapadnom kraku jezera, između Verbanije na sjeveru i Strese na jugu. Zajedno ukupne površine od samo 0.2 km2, oni su glavna lokalna turistička atrakcija zbog svog slikovitog okruženja. Njihovo ime potječe od obitelji Borromeo, koja ih je počela kupovati početkom 16. stoljeća (Isola Madre) i još uvijek ih posjeduje većinu (Isola Madre, Bella, San Giovanni) i danas. Otoci Otoci su, redom od sjevera prema jugu: Isolino di San Giovanni nalazi se nedaleko Pallanze (danas dio Verbanije) na sjeveru. Sićušna nenaseljena stijena Malghera, s površinom od samo 200 četvornih metara, nalazi se između Isola Bella i Isola dei Pescatori i nudi bujnu vegetaciju i malu plažu. [1] Arhivirana inačica izvorne stranice od 21. ožujka 2016. (Wayback Machine) Isola Madre, najveća od tri, također je poznata po svojim vrtovima, koji se održavaju od otprilike 1823. u engleskom stilu. Njegova je palača, iako nenaseljena, sjajno namještena talijanskim remek-djelima i slikama iz 16. do 19. stoljeća. Isola dei Pescatori ili Isola Superiore sada je jedini naseljeni otok u Otočjeotočju. Ima ribarsko mjesto koje je 1971. godine imalo 208 stanovnika. Scoglio della Malghera, hrid Isola Bella, nazvana po Isabelli, grofici Borromea, izvorno je bila uglavnom neplodna stijena; Nakon prvih poboljšanja i izgradnje, koje je otvorio grof Karlo III. između 1629. i 1652., njegov sin Vitaliano 6. sagradio je atraktivnu ljetnu palaču, dovozeći ogromne količine zemlje kako bi izgradio sustav od deset terasa za vrt. Nedovršena zgrada prikazuje slike lombardskih umjetnika i flamanske tapiserije. Povezani članci Boromejski prstenovi Karlo Boromejski (Carlo Borromeo) Frederik Boromejski (Federico Borromeo) Otok Brissago Izvori Vanjske poveznice Službeni turistički prolaz Lake Maggiore službeni turistički pristupnik http://www.verbanensia.org/biografie_details.asp?bID=532&action=B&tipo=2 http://www.verbanensia.org/archivio_details.asp?archID=1461 http://www.verbanensia.org/loca_select.asp?tipo=1 Isola Superiore, Isola Superiore na jezeru Maggiore - Turistički vodič. Isola Bella, Isola Bella na jezeru Maggiore - Turistički vodič. Isola Bella Arhivirana inačica izvorne stranice od 2. travnja 2016. (Wayback Machine), iz službenog turističkog portala jezera Maggiore. Isola Madre Arhivirana inačica izvorne stranice od 21. ožujka 2016. (Wayback Machine), sa službenog turističkog portala jezera Maggiore.
Isole Borromee

L'arcipelago delle Isole Borromee (Isol Boromei in dialetto locale) è situato nel medio Lago Maggiore, a occidente, nel Golfo Borromeo. Questo tratto di lago bagna i tre principali comuni turistici della zona: Stresa, Verbania e Baveno. L'arcipelago si compone di tre isole, un isolino e uno scoglio: Storia Nel XIV secolo i Borromeo, potenti feudatari della zona ma originari di San Miniato, divennero proprietari delle isole e iniziarono così la loro trasformazione. Tutt'oggi la famiglia possiede ancora l'Isola Bella e l'Isola Madre, oltre ai tre scogli emersi conosciuti come Castelli di Cannero per via delle rovine di fortificazioni medioevali. L'isola dei Pescatori è l'unica abitata stabilmente, anche se da una piccola comunità, mentre le due isole "sorelle" sono ambite tra i turisti che ammirano i due splendidi palazzi e i relativi giardini, famosi in tutta Europa per la qualità del paesaggio e per la cura e la varietà delle architetture vegetali, composte da oltre 2000 varietà di specie differenti. Nell'Isola Madre è presente anche una numerosa fauna di volatili orientali, come pavoni bianchi, fagiani dorati e pappagalli, liberi nello splendido giardino. L'Isola Bella possiede invece un giardino che, abilmente progettato nei secoli, presenta fioriture multicolori per tutto l'anno, a rotazione tra le varie specie floreali (rose, orchidee, bulbose, magnolie, frutteti, azalee, gardenie, glicini). Nel 2019 The New York Times ha annoverato le Isole Borromee tra i dieci luoghi più affascinanti del mondo. Note Altri progetti Wikiquote contiene citazioni sulle Isole Borromee Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulle Isole Borromee Wikivoyage contiene informazioni turistiche sulle Isole Borromee Collegamenti esterni Sito ufficiale, su isoleborromee.it (archiviato dall'url originale il 17 agosto 2019). (EN) Borromean Islands, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Isole Borromee: gioielli da ammirare tra natura e arte, su lagomaggiore.net (archiviato dall'url originale il 1º novembre 2016). Isole Borromee: navigazione lago Maggiore, su isolelagomaggiore.com.
Borromeïsche Eilanden

De Borromeïsche Eilanden zijn een eilandengroep in het Italiaanse deel van het Lago Maggiore. In het meer (Lago) liggen diverse eilandjes, zo ook de eilandengroep van de Borromeïsche Eilanden. Deze eilandjes liggen in de grote baai of uitham van het meer naar het westen bij Verbania. Aan het begin van de 17e eeuw kocht de beroemde familie Borromeo een aantal eilanden in het Lago Maggiore als buitenverblijf aan. Later, in de 20e eeuw, werd de eilandengroep opengesteld voor publiek, maar Isola Bella en Isola Madre blijven grotendeels privé-eigendom en worden tijdens bepaalde periodes van het jaar nog door de familie bewoond. De bekendste Borromeïsche Eilanden zijn: Isola Bella Isola Madre Isola dei Pescatori
Isole Borromee

Wyspy Boromejskie (wł. Isole Borromee) – archipelag pięciu niewielkich wysp, zlokalizowanych na jeziorze Maggiore w Piemoncie w północnych Włoszech (prowincja Cusio Ossola). Nazwa pochodzi od nazwiska książęcego rodu Borromeo (pl. Boromeuszy), którzy władają wyspami od XIV wieku do obecnych czasów. W skład archipelagu wchodzą następujące wyspy: Isola Bella – o powierzchni 6,4 ha, w 2001 zamieszkana przez 36 osób; do roku 1632 skalna wyspa z niewielką osadą rybacką, zwana Wyspą Dolną. W roku 1632 hrabia Karol III rozpoczął budowę barokowego pałacu dla swojej żony Izabeli d'Adda. Projekt opracował Angelo Crivelli. Pałac jest znany z licznych sallae terenae o ścianach zdobionych muszlami, koralem i otoczakami. W latach 1620–1671 rodzina Borromeo zbudowała całość założenia nadając wyspie kształt statku. Wyspa posiada liczne ogrody wokół pałacu. W "części rufowej wyspy-statku" znajdują się ogrody włoskie – tarasowe z rzadkimi gatunkami cytrusów i palm, pawilonami herbacianymi, rzeźbami i fontannami. Główną oś kompozycyjną stanowi posąg Amora na Jednorożcu na szczycie tarasów. W ogrodach od XVII wieku hodowane są białe pawie i gołębie. Nazwa wyspy wbrew pozorom nie pochodzi od piękna wyspy ("bella" – wł. "piękna"), ale od imienia Izabeli. W kościele na wyspie znajdują się relikwie św. Wiktora (położona blisko miejscowości Stresa); Isola Madre – o powierzchni 7,8 ha (największa ze wszystkich wysp archipelagu), w 2001 zamieszkana przez 4 osoby; podobnie jak Isola Bella posiada liczne ogrody w stylu angielskim oraz ogród botaniczny z azaliami, rododendronami i kameliami. W ogrodzie znajduje się największy w Europie dwustuletni cyprys. Zarówno pałac pochodzący z XVI wieku jak i cała wyspa obecnie nie są zamieszkane. W pałacu obok odnowionych wnętrz znajduje się unikatowa wystawa marionetek z XVII – XIX wieku; Isola dei Pescatori (Isola Superiore) – o powierzchni 3,4 ha, w 2001 zamieszkana przez 57 osób (najludniejsza ze wszystkich wysp archipelagu); znajduje się na niej wieś rybacka oraz baza turystyczna. Isolino di San Giovanni – skalna wysepka o powierzchni 0,4 ha, w 2001 zamieszkana przez 2 osoby; położona nieopodal miasta Verbania (Pallanza), niedostępna dla turystów, znajduje się na niej willa Arturo Toscaniniego; Scoglio della Malghera (Isolino degli Innamorati) – niezamieszkana skalna wysepka o powierzchni 0,02 ha, na której znajduje się niewielka kamienista plaża. Dostęp do wysp jest możliwy przez cały rok poprzez statki turystyczne, kursujące pomiędzy Stresą (przystanie: Stresa oraz Carciano), a Pallanzą i Intrą (częściami Verbanii).
Ilhas Borromeu

As Ilhas Borromeu (em italiano, Isole Borromee) são um grupo de três pequenas ilha e dois ilhéus na parte alpina italiana do Lago Maggiore, localizadas no braço poente do lago, entre Verbania, a norte, e Stresa, a sul. No seu conjunto têm uma superfície de 20 hectares e são uma das principais atracções turísticas da região, pela sua localização pitoresca. O seu nome é originário da família Borromeu, que começou por adquirir a Isola Madre no início do século XVI, e que ainda hoje é proprietária de algumas das ilhas (Madre, Bella, San Giovanni). As ilhas Galeria Ver também Carlos Borromeu Ligações externas [ligação inativa] Página do Gabinete de Turismo Oficial do Lago Maggiore Informação genealógica da família Borromeu Arquivo Borromeu Toponímia Guia turístico da Isola Superiore Guia turístico de Isola Bella Isola Bella. Guia turístico de Isola Madre
Борромейские острова

Борромейские острова (итал. Isole Borromee) — архипелаг в итальянской части озера Лаго-Маджоре. Архипелаг состоит из трёх небольших островов и двух маленьких островков. Общая площадь архипелага — всего 0,18 км². Последняя перепись 1971 года зафиксировала 208 жителей. История островов тесно связана с семейством Борромео по имени которого они и были названы. Именно стараниями представителей этого миланского рода в 1671 году эти от природы дикие и скалистые островки посыпали землёй, обработали и превратили в прекрасный южный сад. Остров Мадре известен своими садами. На других островах также имеются сады, парки и дворцы. Для посещения туристами открыто всего лишь 3 острова — Мадре, Белла и Пескаторе. Изола-Мадре представляет собой настоящий музей под открытым небом, райский цветущий сад с фонтанами, скульптурами и тропическими растениями. Изола-дей-Пескатори это единственный заселённый остров рыбаков с множеством ресторанов, лавочек и магазинчиков. Изола-Мадре это альпийский парк, развернувшийся на территории бывших оливковых плантаций. Острова Примечания
Borromeiska öarna

Borromeiska öarna (italienska Isole Borromee) är en grupp om fyra öar i den italienska delen av Lago Maggiore, belägna mitt emot Pallanza. De ligger i provinsen Verbano-Cusio-Ossola i regionen Piemonte. Ögruppen har sitt namn efter adelsätten Borromeo, som ägt dem från 1200-talet, och de utgör välbesökta turistattraktioner. De mest betydande bland Borromeiska öarna är Isola Bella och Isola Madre, med ståtliga palats och anläggningar. De båda mindre heter Isola dei Pescatori (eller Isola Superiore) och Isola di San Giovanni. Deras sammanlagda yta uppgår till ungefär 20 hektar. Endast Isola dei Pescatori är bebodd; de övriga hyser Borromeos palats. Referenser Borromeiska öarna i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1905) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Borromeiska öarna.
Острови Борромео

Острови Борромео, або Борромейські острови — (англ. Borromean Islands; італ. Isole Borromee) — група з п'яти островів, розташована в західній частині озера Маджоре (Італія) в затоці Борромео між Вербанією (північ) і Стрезою (південь). Загальна площа островів — 50 акрів (20 га), вони є однією з основних місцевих туристичних атракцій завдяки своїй мальовничості. Їхня назва походить від сім'ї Борромео, яка на початку 16 ст. «придбала» острів Мадре (а згодом і решту), а на сьогодні володіє деякими з них (острови Мадре, Белла, Сан-Джованні). Острів Белла (з іт. Isola Bella, «красивий острів») — створений графом Борромео на голій неродючій скелі і названий на честь коханої дружини Ізабелли, графині Борромео. Після підготовчих робіт по озелененню та розбудові острова, здійснених Карло III у період 1629—1652 р., його син Віталіан VI побудував тут привабливий літній палац Борромео і террасований дивовижний сад (завізши для цього велику кількість ґрунту на безплідну скелю). Палац прикрашений картинами ломбардських художників та фламандськими гобеленами. Острів Мадре (з іт. Isola Madre, «острів Матір») — найбільший з островів, також приваблює своїми садами в англійському стилі (1823 р). Острів Рибалок (з іт. Isola dei Pescatori) або Isola Superiore — тепер єдиний населений острів в архіпелазі. Це рибальське селище в 1971 році мало населення 208 осіб. Острівець Сан-Джованні (з іт. Isolino di San Giovanni) — розташований неподалік Палланци (Вербанія). Риф Мальґера (з іт. Scoglio della Malghera) — крихітна безлюдна скеля площею всього 200 квадратних метрів, знаходиться між о. Белла і о. Рибалок. Примітки
St. Georgen (Gries)

Die St.-Georgs-Kirche (auch St. Georg am Kofel im Sand oder St. Georgen) ist ein spätmittelalterlicher Kirchenbau in Südtirol, gelegen auf einer Höhe von 593 m s.l.m. in verebneter Hanglage an der Berglehne von Gries, einem Stadtteil von Bozen, im dortigen Viertel Sand. Südwestlich grenzt St. Georgen, getrennt durch die Fagenbachschlucht, an die Höhen des Guntschnabergs. Der Bau ist erstmals in einer Gerichtsurkunde des Hochstifts Freising vom 3. Dezember 1165 als „sanctus Ieorius“ genannt. Die Kirche wird auch im Gesamttiroler Urbar Graf Meinhards II. von 1288 als „pei sand Georien“ erwähnt, da der Landesfürst hier über abgabenpflichtigen Besitz verfügte. Im Jahr 1417 werden die Kirche und die aus mehreren Höfen gebildete umliegende Siedlung als „sand Jörgen“ bezeichnet. In der Landgerichtsordnung von Gries-Bozen aus dem Jahr 1487 erscheint mit Urban am Stain (Steinbauer im Sand) ein eigener Viertelhauptmann von St. Georgen, der zugleich als landesfürstlicher Steuereinnehmer fungiert. Die Kirche ist im Atlas Tyrolensis von 1774 als S. Georg genannt. Der Turm mit Triforienfenstern stammt aus der Zeit um 1300, dessen gemauerter Spitzhelm aus dem ausgehenden 15. Jahrhundert. Das Langhaus wurde um 1400 errichtet. Der dreiseitige Chorschluss ist mit einem sechsarmigen Rippengewölbe versehen, das Schiff mit einem Kreuzrippengewölbe. An der südlichen Außenwand befinden sich skulptierte Konsolen mit Baldachinen. Im Aufsatz des neugotischen Flügelaltars befindet sich eine aus dem 16. Jahrhundert stammende Marienstatue mit dem Christkind. Im bekannten Greifenstein-Lied Oswalds von Wolkenstein (KL 85), das – in der literarischen Tradition eines Scheltlieds – auf die Belagerung von Burg Greifenstein im Frühjahr 1418 Bezug nimmt, werden die Bauern von St. Georgen als gepawren von Sant Jörgen, die ganz gemaine, die hetten uns gesworen falsch unraine herabgewürdigt. Aus den Jahren 1597 bis 1807 sind 79 Rechnungsbücher von St. Georgen im Stadtarchiv Bozen überliefert (Hss. 1091–1170), die von den jeweiligen Kirchpröpsten geführt wurden. Seitlich abgesetzt neben dem Kirchhügel befindet sich der Weinhof Messner, dessen Bauleute früher auch die Kirchpropst- und Mesnerdienste versahen. Die Kirche wurde 1977 unter Denkmalschutz gestellt. Das Viertel Sand bzw. St. Georgen ist von Einzelhöfen geprägt, die großteils Wein- und Obstbau betreiben. Dazu rechnen Glöss, Messner, Kofler auf Ceslar, Unterfichtmann, Steinbauer, Toll, Prötsch, Steger und Baumann. Literatur Josef Tarneller: Die Burg-, Hof- und Flurnamen in der Marktgemeinde Gries bei Bozen (= Schlern-Schriften. Bd. 6). Innsbruck, Wagner 1924, S. 20–22: „Viertl St. Jörgen“. Josef Weingartner: Die Kunstdenkmäler Bolzanos. Wien-Augsburg: Hölzel 1926, S. 207 f. (online) Josef Weingartner: Die Kunstdenkmäler Südtirols. Band 2: Bozen und Umgebung, Unterland, Burggrafenamt, Vinschgau. 7. Auflage, bearb. von Magdalena Hörmann-Weingartner. Bozen-Innsbruck-Wien: Athesia-Tyrolia 1991. ISBN 88-7014-642-1, S. 71. Weblinks Eintrag im Monumentbrowser auf der Website des Südtiroler Landesdenkmalamts Einzelnachweise
Giardini botanici Hanbury

De Giardini botanici Hanbury (botanische tuinen Hanbury) vormen een complex van botanische tuinen nabij Ventimiglia, in de buurtschap Mortola, op enkele kilometers van de Frans-Italiaanse grens. De 17 ha grote tuinen zijn gelegen op een naar de kust aflopende kaap. Geschiedenis De tuinen werden gesticht door sir Thomas Hanbury in 1867. Sir Hanbury was een Engels reiziger en hij kocht toen het paleis van de markiezen van Orengo terwijl hij de omliggende gronden eveneens geleidelijk verwierf. Hier plantte hij allerlei planten van over de gehele wereld. Na Thomas' dood in 1907 nam zijn zoon Cecil de leiding op zich. In 1912 waren er 6000 plantensoorten gecatalogiseerd. In 1960 nam de Italiaanse staat het complex over en in 1987 kwam het beheer aan de Università degli Studi di Genova (Universiteit van Genua). Collectie De tuinen bevatten uiteraard vooral soorten uit wat drogere, warme gebieden die in deze op het zuiden gerichte, rotsachtige en subtropische omgeving goed kunnen gedijen. Het betreft tal van soorten agaven, aloës, cactussen, vetplanten, wolfsmelk-achtigen, eucalyptussen, passiebloemen, tropische vruchten, palmvarens en yucca's. Ook zijn er rozen- en pioenrozentuinen. De tuinen zijn voor het publiek toegankelijk. Galerij
Jardim Botânico Hanbury

O jardim botânico Hanbury, situado em La Mortola, perto de Ventimiglia, numa área de 18 hectares de uma vegetação luxuriante na costa do mar mediterrâneo, é hoje uma atração turística da região de Riviera dei Fiori, em Itália. Fica praticamente face à fronteira com a França. O jardim foi uma propriedade privada de Sir Thomas Hanbury, um rico comerciante britânico, com importantes negócios no oriente. Seu irmão, um famoso farmacologo, Daniel Hanbury, foi quem organizou a compra das espécies botânicas. O objectivo era criar neste lugar deslumbrante na costa da Riviera um dos mais impressionantes jardins botânicos do mundo. História Em 1867, Thomas Hanbury está de férias na Riviera Italiana e fica apaixonado por um palácio localizado numa encosta frente ao mar em La Mortola. Decide comprar a propriedade e instalar-se aqui até ao fim da sua vida. O jardim deveria conter plantas dos 5 continentes (Giardini dei Cinque Continenti). O irmão, Daniel Hanbury, bem como outros mestres da botânica e da jardinagem como Gustav Cronemeyer, Kurt Dinter, Alwin Berger estiveram envolvidos no desenvolvimento do jardim. Cecil Após a morte de Thomas Hanbury em 1907, a propriedade passou para a mão do filho, Cecil Hanbury. Lady Dorothy Finda a Primeira Guerra Mundial, a mulher de Cecil vai tomar conta do jardim e da sua restauração Segunda Guerra Mundial O terreno foi palco de batalha na Segunda Guerra Mundial. Foi palco de tiros de artilharia, marchas de tropas e vandalismo. Estado Italiano Em 1960, Lady Dorothy vendeu a propriedade ao estado italiano, com a condição de que este não o voltasse a vender. O Jardim passou a ser dirigido pelo Instituto Internacional para os Estudos da Liguria Universidade de Génova Em 1987 a Universidade de Génova passou a tomar conta da propriedade. Ligações externas Página Internet do Jardim
Trauttmansdorff Castle Gardens

The Gardens of Trauttmansdorff Castle (German: Die Gärten von Schloss Trauttmansdorff; Italian: I Giardini di Castel Trauttmansdorff) are botanical gardens located on the grounds of Trauttmansdorff Castle in Meran, Italy. The gardens are open daily in the warmer months; an admission fee is charged. History The gardens were initially laid out circa 1850 by Count Joseph von Trauttmansdorff (1788-1870) during the castle's restoration. Empress Elisabeth of Austria was a frequent visitor to Meran and the gardens. A bronze bust in her memory was placed in the gardens after her assassination in Geneva in 1898. After being used for other purposes the original gardens disappeared. Between 1994 and 2001, a completely new garden was planted around the castle. In 2001 the new Trauttmansdorff botanical gardens were opened to public. Gardens Today, the castle grounds contain about 80 dedicated gardens with local and exotic plants, organized by region of origin, including typical landscapes of South Tyrol. Principal features of interest include: Forests of the world – conifers and deciduous trees from the Americas and Asia. Oleander Steps – flowering oleander, an ancient olive tree, etc. Sun Gardens – cultivated plants of the Mediterranean, including cypress, figs, grapevines, lavender, and Italy's northernmost olive grove. Water and Terraced Gardens – various gardens, including a formal Italian garden, English garden, and sensual garden. The landscapes of South Tyrol – testimony of the ancient vegetation of the Valle dell'Adige. The gardens also contain Aesculapian Snakes in their natural habitat, courtesy of the Alpine Zoo of Innsbruck, an aviary, a Japanese alluvial forest, rice terraces, and tea plantations. See also Grandi Giardini Italiani List of botanical gardens in Italy References Gardens of Trauttmansdorff Castle BGCI entry Udo Bernhart, Ulrike Dubis, Trauttmansdorff - Die Gärten / Giardini / The Gardens, BLV Buchverlag GmbH & Co, 2006. ISBN 3-8354-0263-3. External links Media related to Botanical gardens in Merano at Wikimedia Commons Homepage of the Gardens of Trauttmansdorff Castle
Jardim botânico de Palermo

O Jardim Botânico de Palermo é uma instituição da Universidade de Palermo com funções didácticas e científicas. É considerado o maior jardim botânico em Itália. A construção do corpo principal dos edifícios do jardim, em estilo neoclássico, começou em 1789 e terminou em 1795. É constituído por um edifício central, o ginásio e por dois corpos laterais, o tepidário e o caldário, projectados pelo arquitecto francês Léon Dufourny. Os elementos decorativos são devidos a diversos artistas entre os quais o pintor Giuseppe Velasco e os escultores Caspar Firriolo, Domenico Danè e Tuccio. O jardim está dividido em 4 quadriláteros, dentro dos quais as espécies estão categorizadas de acordo com o sistema de classificação de Carlo Linneo. A inauguração do jardim deu-se em 1795 e em 1796 foi construído um aquário para cultivar um grande número de plantas aquáticas. Este jardim está decorado pela Fonte de Paris, de Nunzio Morello (1838), e por duas estátuas dedicadas a Dioscórides e a Theophrastus, por Domenico Danè. Os enormes Ficus Magnolioides, são um símbolo e uma atracção bem conhecida do actual jardim e foram importados da Austrália, em 1845. O tamanho actual do jardim, cerca de 10 hectares, foi atingido em 1892 na sequência de sucessivas ampliações. Ligações externas http://www.whatsonwhen.com/sisp/index.htm?fx=event&event_id=92058 http://www.ortobotanico.palermo.it/ http://www.rivistaprometheus.it/rivista/i10/ortobotanico.htm http://insurance.essentialtravel.co.uk/tg-europe/italy/palermo-key-attractions.asp
Botanická zahrada Pisa

Botanická zahrada Pisa, italsky Orto botanico di Pisa, známá také jako Orto Botanico dell'Università di Pisa, je botanická zahrada spravovaná pisánskou univerzitou. Nachází se na via Luca Ghini 5, asi 250 m jižně od Piazza dei Miracoli v Pise. Zahrada byla založena roku 1544 Cosimem I. jako první univerzitní botanická zahrada v Evropě, a svěřena významnému botanikovi Ghinimu z Imoly. Roku 1563 byla zahrada přemístěna z původní pobřežní lokality (nyní Arsenal) do blízkosti kláštera Santa Marta, a roku 1591 byla přesunuta do současné polohy. Od počátku byla součástí zahrady sbírka přírodních objektů (nyní v pisánském Museo di Storia Naturale), knihovna (nyní součást univerzitní knihovny), a také sbírka portrétů jejích ředitelů. Je zde také jeden z nejstarších vytápěných skleníků v Itálii. Dnes je zahrada rozdělena na několik částí a zahrnuje botanickou školu, zahrady, rybníky, skleníky a další budovy. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Orto botanico di Pisa na anglické Wikipedii. Související články Seznam botanických zahrad v Itálii Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Botanická zahrada Pisa na Wikimedia Commons Galerie Botanická zahrada Pisa na Wikimedia Commons