NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Liguria

Ligurien eller Liguria er en kystregion i det nordvestlige Italien og den tredjemindste af landets regioner. Den grænser op til Frankrig mod vest, Piemonte mod nord og Emilia-Romagna og Toscana mod øst. Regionens hovedstad er Genova. I den sydlige del af Ligurien ligger naturparken Cinque Terre der er på UNESCOs verdensarvsliste. Byer Genova Savona Sestri Levante La Spezia Levanto Ventimiglia Albenga Pietra Ligure Imperia Transport Jernbanen fra Frankrig går langs hele den liguriske kyst og videre mod syd til Toscana. Der er en jernbaneforbindelse fra Genova mod nord til Milano. Genova har en international lufthavn Der er motorvej langs hele kysten fra Frankrig til La Spezia, og derudover er der motorveje til Torino og Milano. Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside
Ligurija

Ligurija je regija na sjeverozapadu Italije, treća najmanja talijanska regija. Graniči s Francuskom na zapadu, Pijemontom na sjeveru i regijama Emilia-Romagna i Toskana na istoku. Regija leži na obali Ligurskog mora, dijela Tirenskog mora. Godine 2001. imala je 1.571.783 stanovnika. Glavni grad je Genova. Vidi i Seborga. Veći gradovi: Genova La Spezia Imperia Savona San Remo Ventimiglia (fr. Vintimille) (zadnja postaja mnogih vlakova koji dolaze iz Francuske) Portofino Cinque Terre Vanjske poveznice Službene stranice vlade regije Ligurija Arhivirana inačica izvorne stranice od 28. studenoga 2004. (Wayback Machine) (na talijanskom) Službene stranice pokrajine La Spezia (na talijanskom) ItalianVisits.com Arhivirana inačica izvorne stranice od 14. lipnja 2006. (Wayback Machine) (na engleskom) Cinque Terre Arhivirana inačica izvorne stranice od 20. rujna 2005. (Wayback Machine) (na talijanskom) Opće informacije o Liguriji Arhivirana inačica izvorne stranice od 22. rujna 2005. (Wayback Machine) (na engleskom)
Ligurië

Ligurië (Italiaans: Liguria) is een aan de kust gelegen regio in het noordwesten van Italië, de op twee na kleinste van de Italiaanse regio's. Het grenst in het westen aan Frankrijk, aan Piëmont in het noorden en in het oosten aan Emilia-Romagna en Toscane. De naam Liguria dateert uit pre-Romeinse tijden. Ligurië ligt aan de Ligurische Zee (onderdeel van de Middellandse Zee), waarvan de Golf van Genua weer deel uitmaakt. De Ligurische kust of Ligurische Rivièra wordt ten oosten van Genua "Riviera di Levante" genoemd, en ten westen van Genua de "Riviera di Ponente". Het gedeelte van de gemeente Andora tot aan de Franse grens is onder toeristen bekend als de Bloemenrivièra. De oppervlakte van de regio, 5422 km², neemt ongeveer één vijfenvijftigste (1,8%) van het nationale territorium in beslag. Qua grootte staat de regio op de achttiende plaats, alleen Molise en Valle d'Aosta zijn kleiner. Eind 2013 telde Ligurië krap 1,6 miljoen inwoners, zo'n 2,8% van de totale nationale bevolking. Ruim de helft hiervan woont in een van de vier provinciehoofdsteden, de andere helft woont hoofdzakelijk in de nabijheid van de kust. Het bergachtige binnenland is dunbevolkt. Klimaat De Ligurische kust heeft een mild zeeklimaat, indien het vergeleken wordt met het half-continentale klimaat op de Povlakte, slechts tientallen kilometers naar het noorden. In januari wordt in Genua een gemiddelde temperatuur van zo'n 8-10 °C gemeten - veelal zonder vorst, die alleen kan optreden in het bergachtige binnenland van de regio. In de zomer komt de temperatuur op zo'n 24-25 °C uit. Regenval kan soms overvloedig zijn; bergen dicht in de buurt van de kust geven vaak een wolkvormend effect. Steden als Genua en La Spezia hebben jaarlijks zo´n 1000 mm regen. Andere gebieden vertonen de normale waarden in het Middellandse Zeegebied (500–800 mm). Bezienswaardigheden Bezienswaardige plaatsen van de regio zijn: Genua, de dorpen van de Cinque Terre, Albenga, Camogli, Sestri Levante, Noli, San Remo en Portofino. De belangrijkste Ligurische natuurgebieden zijn: Cinque Terre, het schiereiland van Portofino, de Ligurische Alpen en het karstlandschap rond de plaats Finale Ligure. Provincies en belangrijke steden Afkomstig uit Ligurië Giuliano della Rovere (1443-1513), als paus Julius II Andrea Doria (1466-1560), admiraal Sandro Pertini (1896-1990), socialistisch politicus Rina Ketty (1911-1996), zangeres Galerij Externe link (it) Website van de regio Ligurië
Liguria

Liguria – region administracyjny oraz kraina historyczna w północno-zachodnich Włoszech. Region zajmuje powierzchnię 5416 km² i liczy 1,7 miliona mieszkańców, a jego stolicą jest Genua (727 000 mieszkańców) – największy port Włoch. Gęstość zaludnienia 325 osób na km². W skład Ligurii wchodzą 4 jednostki administracyjne niższego rzędu: Miasto metropolitalne Genua (do roku 2014 prowincja Genua) oraz prowincje La Spezia, Savona i Imperia. Geografia Region obejmuje łukowato wygięty, wąski pas wybrzeża od granicy z Francją na zachodzie po Toskanię na wschodzie. Od południa oblany jest przez wody Morza Liguryjskiego, w środkowej części tworzącego Zatokę Genueńską. Północna granica biegnie wzdłuż pasm górskich Alp Liguryjskich i Apeninu Liguryjskiego, gdzie region graniczy z Piemontem i Emilią-Romanią. Wybrzeże liguryjskie to znany region turystyczny, zwany Włoską Riwierą. Główne porty Genua Savona La Spezia Imperia Historia W starożytności obszar ten zamieszkiwały plemiona Ligurów, które następnie (187–180 r. p.n.e.) zostały podbite przez rozrastającą się republikę rzymską. Za Cezara Augusta stała się Liguria jednym z regionów Italii, choć wówczas jej granice sięgały dalej na północ i zachód niż obecnie. Po upadku Cesarstwa Rzymskiego dzieliła losy Italii będąc kolejno pod panowaniem Ostrogotów (od roku 493), Longobardów (od 643) i Franków (od 774). Od roku 962 znalazła się w obrębie niemieckiego Świętego Cesarstwa Rzymskiego, ale słabnąca kontrola zaalpejskich władców pozwoliła włoskim miastom na rosnącą niezależność. W XI wieku powstała Republika Genui, która stała się jedną ze średniowiecznych potęg handlowych na Morzu Śródziemnym i opanowała całe wybrzeże liguryjskie. Granice lądowe republiki stały się podstawą granic dzisiejszego regionu administracyjnego. Republika przetrwała do czasu wojen rewolucyjnych, w wyniku których Liguria, jak i większość Północnych Włoch znalazły się pod panowaniem francuskim (1797). Po Kongresie wiedeńskim (1815) ziemie dawnej Republiki Genui przypadły Królestwu Sardynii stanowiąc jedną z prowincji tego państwa. W 1860 Liguria weszła wraz z resztą ziem włoskich w skład zjednoczonego Królestwa Włoch. Prezydenci Ligurii 1970–1975: Gianni Dagnino (DC) 1975–1975: Giorgio Verda (DC) 1975–1979: Angelo Carossino (PCI) 1979–1980: Armando Magliotto (PCI) 1980–1981: Giovanni Persico (PRI) 1981–1983: Alberto Teardo (PSI) 1983–1990: Rinaldo Magnani (PSI) 1990–1990: Renzo Muratore (PSI) 1990–1992: Giacomo Gualco (DC) 1992–1994: Edmondo Ferrero (DC/PPI) 1994–2000: Giancarlo Mori (PPI) 2000–2005: Sandro Biasotti (FI) 2005-2015: Claudio Burlando (PD) od 2015: Giovanni Toti (FI) Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa regionu Liguria (wł.)
Ligúria

A Ligúria (em italiano: Liguria; em lígure Ligûria) é uma região do noroeste da Itália, com 1,7 milhão de habitantes e 5410 km², cuja capital é Gênova. Tem limites ao sul com o mar Lígure, a oeste com a França (região Provença-Alpes-Costa Azul), a norte com o Piemonte e com a Emília-Romanha, e a leste com a Toscana. É uma região de grande apelo turístico pelas suas belezas naturais, entre as quais – próximo a La Spezia – as famosas Cinque Terre constituídas de cinco cidades marítimas de Corniglia, Manarola, Monterosso al Mare, Riomaggiore, Vernazza e ainda a Riviera dei Fiori, próximo a Sanremo. Administração Esta região é composta das seguintes províncias: Gênova Impéria La Spezia Savona Referências Ver também Lígures Regiões da Itália Lista de províncias da Itália Lista de comunas da Liguria Ligações externas «Página oficial da Ligúria» «Liguria» (em inglês)
Liguria

Liguria este o regiune de coastă în nord-vestul Italiei, a cărei capitală este Genova (727.000 locuitori). Liguria este un uriaș amfiteatru demarcat la nord de Alpii Ligurici și Apeninii Ligurici care coboară spre sud pînă la țărmul Mării Ligurice și delimitînd Golful Genova. Întregul litoral liguric poate fi parcurs de la vest la est cu trenul sau pe autostrada modernă care ocolește așezările liniștite de pe țărm sau de pe dealuri. Caracteristicile topografice ale regiunii influențează clima Liguriei care este o primăvară veșnică, însoțită de o briză marină răcoroasă. Lanțurile muntoase ale Alpilor și Apeninilor ridică o barieră în calea vînturilor reci dinspre nord, făcînd clima Liguriei să fie cea mai blîndă și plăcută din întreaga Italie. Iernile sînt blînde și ploioase iar verile calde dar nu excesive. Vinurile Liguriei sînt printre cele mai bune din Italia și din lume. Cel mai cunoscut dintre acestea este Vernaccia, produs din struguri de pe dealurile însorite dintre Genova și La Spezia. Liguria este un nume foarte vechi, datînd din timpurile pre-romane. Romanii au sosit pe aceste meleaguri în sec. II î.Hr. Au construit orașe și un drum, Via Aurelia, care străbătea regiunea de la est la vest. Genova a fost timp de multe secole un port și un oraș maritim important. Orașul este situat aproximativ la jumătatea rivierei liguriene. La vest de Genova se întinde Riviera di Ponente, ale cărei coaste coboară către mare mai puțin vertiginos, permițînd existența unei fîșii de litoral cu plaje frumoase și promenade umbrite de palmieri. La est de Genova se găsește Riviera di Levante, cu faleze stîncoase și orașele pitorești pierdute printre stînci. Provincii Provincia Genova Provincia Imperia Provincia La Spezia Provincia Savona Alte orașe: San Remo Ventimiglia (destinația finală a multor trenuri ce vin din Franța) Legături externe en Liguria Arhivat în 16 iulie 2006, la Wayback Machine. O calatorie in timp catre Cinque Terre, 28 aprilie 2009, Georgiana Fefea, Descoperă
Лигурия

Лигу́рия (итал. Liguria, лиг. Ligûria) — административная область Италии на северном побережье Лигурийского моря. Физико-географическая характеристика Площадь Лигурии составляет 5422 км², меньше неё среди областей только Валле-д’Аоста и Молизе. Лигурия находится на берегу Лигурийского моря, известного своими чистыми, мелкокаменными берегами (Ривьера). С запада область граничит с Францией. Известный французский город Ницца находится недалеко от этого региона. В восточной части находится национальный парк Чинкве-Терре. История Название Лигурии происходит от некогда могущественного доиндоевропейского народа лигуров, сфера влияния которых в доисторическую эпоху достигала севера Европы, пока кельты не вытеснили их обратно на побережье Средиземного моря, откуда они были родом. Предком лигуров была археологическая культура сосудов с квадратным горлом. При римлянах лигуры довольно быстро были ассимилированы. В Средние века Лигурия перешла под контроль Генуэзской республики, управлявшей областью до 1796 года с несколькими перерывами в XV веке и в начале XVI века, когда область была под контролем или миланских герцогов, или французских королей. В 1797 году Наполеон Бонапарт преобразовал Генуэзскую республику во французский протекторат под названием Лигурийской республики, а через 8 лет и вовсе присоединил её к Французской империи (департаменты Апеннины, Генуя и Монтенотте). После Наполеоновских войн, в 1815 году, область была присоединена к Сардинскому королевству. В честь Лигурии назван астероид (356) Лигурия, открытый в 1893 году. Административное деление Область Лигурия включает три провинции и один метрополитенский город: Население По плотности населения (288,66 человека на км²) Лигурия является четвёртым густонаселённым районом после Ломбардии, Кампании и Лацио. Экономика Экономика Лигурии основана на туризме, производстве оливкового масла, рыболовстве и различных индустриальных секторах (строительство и обслуживание яхт, военные верфи, керамика, извлечение и производство сланцев, заводы по очистке нефти, авиация) главным образом сконцентрированных в Генуе и к западу от неё. ВВП Лигурии составляет 2,8 % ВВП Италии. Это составляет 41 004,5 млн евро. ВВП на душу населения — 25 484,5 евро. Лигурийское побережье с судоверфями в городах, таких как Генуя, Рива-Тригозо, Специя, Марина-ди-Каррара — старейший район итальянской судостроительной промышленности. Галерея Литература Лигурийцы // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Liguria // Реальный словарь классических древностей / Авт.-сост. Ф. Любкер ; Под ред. членов Общества классической филологии и педагогики Ф. Гельбке, Л. Георгиевского, Ф. Зелинского, В. Канского, М. Куторги и П. Никитина. — СПб., 1885. Примечания Ссылки Holiday Liguria (англ.) Путеводитель по Лигурии
Ligurien

Ligurien (italienska: Liguria, latin: Liguria, liguriska: Ligûria, franska: Ligurie) är en region i nordvästra Italien. Regionen har 1,51 miljoner invånare (2025), på en yta av 5 418 km². Regionens huvudort är Genua. Några andra städer i Ligurien är Sanremo, Ventimiglia och Portofino. Ligurien är indelat i fyra provinser: Genua, Imperia, La Spezia och Savona. Ligurien är en smal landremsa som avgränsas av havet på ena sidan och Alperna och Apenninerna på andra sidan. I väster finns en kort landgräns mot Frankrike. Klimat Vid den liguriska kusten råder ett milt medelhavsklimat. I januari har Genua en medeltemperatur på 8–10 °C, och på sommaren är medeltemperaturen omkring 24–25 °C. I det bergigare inlandet är det svalare och där kan temperaturen sjunka under 0 °C på vintern. Berg nära kusten ger mycket regn och Genua har en årsnederbörd på upp till 2 000 mm. Det normala i medelhavsområdet är 500–800 mm nederbörd per år. I populärkulturen Regionen är besjungen av Björn Afzelius i Tankar i Ligurien och Natt i Ligurien samt Morgon i Ligurien av Evert Taube. Även "Serenaden i San Remo", "Den glade bagaren i San Remo" och "Fritiof i Arkadien" av Evert Taube utspelar sig i Ligurien. På Sällskapets album Nowy Port besjunger Thåström regionen i låten "Rött liguriskt vin". Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ligurien.﻿ Officiell webbplats
Лігурія

Лігу́рія (італ. Liguria) — регіон Італії. Розташований на півночі країни, на узбережжі Лігурійського моря, розподілена на провінції Генуя (GE), Імперія (IM), Спеція (SP) та Савона (SV), площа 5418 км², населення 1 612 927 осіб (2012). Столиця — Генуя. Найбільші річки: Борміда (153 км), Требб'я (115 км), Серів'я (90 км). Найвищі гори: Монджоє (2630 м), Сакарелло (2200 м), Маджораска (1799 м). Національний парк Чинкве-Терре. Регіональні природні парки: Антола, Авето, Бейґуа, Портофіно, Брік Тана, П'яна Криксія. Пам'ятки історії й культури: старе місто, кафедральний собор, площа Сан Маттео, вул. Гарібальді, акваріум (Генуя), музей мореплавства (Спеція). Типова страва — тренетте аль песто (широка локшина з тонко порізаними шматочками картоплі під соусом песто з тертим сиром). Типові вина — Чинкве-Терре (італ. Cinque Terre), Россезе ді Дольчеаква, Ш'яккетра. На честь Лігурії названий астероїд 356 Лігурія. Присутність українських церковних громад у Лігурії Загальна чисельність українців в області Лігурія станом на 2016 рік становить 4.806 осіб На території області активно діють церковні громади у містах Генуя (з 2003 року)[1] [Архівовано 5 листопада 2016 у Wayback Machine.] св Степана (Chiesa di Santo Stefano (Genova) ) Савона (з 2004) Пресвятого Серця Ісуса (Chiesa del Sacro Cuore (Savona) ) К'яварі (2006) при храмі святого Бернарда Сієнського (Monastero di San Bernardino (Chiavari)) Розташування Демографія Примітки
Tre Cime di Lavaredo

Tre Cime di Lavaredo (Trzy Szczyty Lavaredo) – masyw górski w Alpach, w Dolomitach, w pasmie Dolomiti di Sesto. Składa się z trzech głównych szczytów: Cima Ovest (zachodni szczyt – 2973 m n.p.m.), Cima Grande (wielki szczyt – 2999 m n.p.m.), Cima Piccola (mały szczyt – 2857 m n.p.m.) oraz dwóch mniejszych turni: Piccolissima i Punta di Frida. Na szczyty prowadzą jedynie drogi wspinaczkowe. Okap na Cima Ovest jest odsunięty o około 40 metrów w rzucie pionowym od podstawy ściany i jest największym okapem w Alpach. Powoduje to, że przy opadach deszczu (bez silnych podmuchów wiatru) kilkudziesięciometrowa strefa u podstawy ściany pozostaje sucha. Historia prowadzenia dróg 1933 – Emilio Comici, oraz Angelo Dimai i Giuseppe Dimai wytyczają nową drogę o trudnościach VI stopnia w ciągu 3 dni na północnej, wysokiej na 550 metrów ścianie Cima Grande wykorzystując do tego 350 metrów liny, 90 haków oraz 40 karabinków. 1937 – Emilio Comici drogę wytyczoną w roku 1933 przechodzi samotnie w 4 godziny. 1961 - do końca tego sezonu droga Comiciego i Dimaich uzyskała ponad 500 przejść. Przypisy Bibliografia 100 Najpiękniejszych Gór Świata, Grupa IMAGE. Zbigniew Kieras i Wojciech Lewandowski, Wydawn. „Grupa IMAGE”, Warszawa 1995; ISBN 83-85461-20-5 Linki zewnętrzne Stanisław Kalita: Tre Cime di Lavaredo. gory.wyd.pl, czerwiec 1996. [dostęp 2014-03-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2002-02-28)]. Skałoplan szczytu Schemat drogi Comiciego na Cima Grande. climbandmore.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-12-06)]. Opis wraz z galerią zdjęć Opis szlaku wokół Tre Cime di Lavaredo
Lavaredo

O Lavaredo é característico pelos seus três cumes (em italiano: Tre Cime di Lavaredo) e encontram-se nos Alpes, a 2 999 m de altitude, mais precisamente na cordilheira das Dolomitas, na fronteira entre o Véneto e no sul do Tirol italiano, na Itália, e consideradas como a maravilha natural mais notável nas Dolomitas. Toponímia O Lavaredo é formado por três cumes: Cima Grande, a Cima grande, com 2 999 m, e a mais elevada ao centro, Cima Ovest ou Cima do oeste, com 2 973 m, e Cima Piccola ou Pequena cima, com 2 857 m, mais la plus élégante. cujo conjunto forma o cume mais famoso das Dolomitas. A Cima Ovest caracteriza-se por face norte vertiginosa com mais 500 m de altura e com alguns Geologia O grupo repousa sobre um pedestal de dolomito, rocha sedimentaria muito friável composta por finas estratificações de argila amarela-avermelhada e de marga calcária sobre a qual repousa a dolomita o que explica a presença nos pés do talude de rocha. Referências «C2C; Tre Cime di Lavaredo - Cima Grande: Tour» (em francês)
Casa del Mutilato (Catania)

Das Casa del Mutilato (deutsch: Haus der Verstümmelten) ist ein Bauwerk an der Piazza Vincenzo Bellini in der sizilianischen Stadt Catania. Das im architektonischen Stil des italienischen Rationalismus erbaute Gebäude diente als Sozial- und Hilfszentrum für kriegsversehrte Soldaten der italienischen Armee und war Sitz der Provinzsektion der Associazione Nazionale fra Mutilati ed Invalidi di Guerra (deutsch: Nationale Vereinigung der Kriegsversehrten und -invaliden) (ANMIG). Beschreibung Das Casa del Mutilato wurde 1939 nach den Plänen des in Catania geborenen Architekten Ercole Fischetti zur Zeit des italienischen Faschismus am nordöstlichen Rand der Piazza Vincenzo Bellini in unmittelbarer Nähe zum Teatro Massimo Bellini errichtet. Im Stil des italienischen Rationalismus nimmt der Bau Bezug auf die Tempelbauten der römischen Antike mit Verzicht auf Übernahme ihrer Ornamentik. Auf dem vor der Fassade gesetzten Portal befinden sich sechs verschiedene lebensgroße Plastiken von Giuseppe D’Angelo, Salvo Giordano und Salvatore Yuvara mit Jahreszahlen im Sockel – nachfolgend in Klammern – die den Ersten Italienisch-Äthiopischen Krieg (1896), den Italienisch-Türkischen Krieg (1911), den Eintritt Italiens auf Seiten der Entente im Ersten Weltkrieg (1915), den Marsch auf Rom als Machtübernahme Mussolinis in Italien (1922), den Abessinienkrieg (1936) sowie die Beteiligung Italiens im Spanischen Bürgerkrieg auf der Seite von Franco (1937) symbolisieren. Beispielhaft in ihrer unterschiedlichen Gestaltung stellt die Statue für 1911 einen Bersaglieri und für das Jahr 1937 einen Angehörigen der Corpo Truppe Volontarie dar. Die Eingangstür ist flankiert von Reliefen römischer Brustpanzer und Feldzeichen. Neben einem großen Festsaal befinden sich 21 weitere Räume mit Fresken von Roberto Rimini und Art decó-Elementen im Innern des Gebäudes. 2006 entschied sich die ANMIG das Gebäude zu verkaufen. Im Jahr 2020 nahm die sizilianische Regionalregierung ihr Vorkaufsrecht wahr, um es als historisches und kulturelles Erbe zu erhalten. In diesem Zusammenhang plant sie die Einrichtung eines Museums. Siehe auch Casa del Mutilato (Neapel) Weblinks Einzelnachweise
Dreischusterhütte

Dreischusterhütte (italsky Rifugio Tre Scarperi) je horská chata v majetku sekce Drei Zinnen spolku Alpenverein Südtirol ležící v Sextenských Dolomitech v Jižním Tyrolsku. Nachází se v nadmořské výšce 1635 m v údolí Innerfeldtal, které je součástí přírodního parku Drei Zinnen. Historie První jednoduchá dřevěná chata byla postavena před první světovou válkou v letech 1911 až 1913. Tato chata byla v roce 1923 zcela zničena požárem. O rok později byla postavena první kamenná budova s obslužnými a spacími místnostmi. Po několika změnách majitelů se chata v roce 1934 stala majetkem společnosti „Ente per le Tre Venezie“, která ji využívala jako rekreační dům. V roce 1973 získal dům Alpenverein Südtirol, nechal ho zbourat, protože byl ve špatném stavu, a o něco výše postavil novou chatu, která byla otevřena v roce 1975. Přístupnost Nejjednodušší přístup je po silnici v údolí Innerfeldtal, kde je několik parkovišť. Asi dva kilometry pod chatou se nachází parkoviště pro turisty. Přístup k parkovištím je však časově omezen. Na parkoviště se lze dostat i autobusem z městečka San Candido. Souběžně se silnicí vede také turistická stezka. K chatě se dostat také z údolního města Sexten přes Gselltal, Außergsell a Steinalpe po turistickém chodníku 12A. Pěší přístup z městečka San Candido je možný přes Monte San Candido (1703 m), případně od horní stanice lanovky u chaty Haunoldhütte. Nejbližší dostupná chata v přírodním parku Drei Zinnen je Dreizinnenhütte (2405 m). Dostupné vrcholy Chata slouží jako výchozí bod pro túru na vrchol Dreischusterspitze (3145 m), nejvyšší vrchol Sextenských Dolomit. Normální trasa s obtížností III (UIAA) je dlouhá a technicky náročná lezecká túra. Vede od Dreischusterhütte přes severozápadní Steinalpkar ke Steinalpscharte a dále přes východní hřeben. Poblíž chaty se také odpojuje via ferrata z Innerfeldtalu přes Kohlenbrenntal na čtyřvěžový hřeben Haunoldgruppe. Zde se lze dostat na hlavní vrchol (2966 m), na kterém stojí vrcholový kříž. Výstup vede převážně po neznačených cestách. Pokud budete pokračovat ve výstupu v údolí Innerfeldtal, můžete odbočit do údolí Hangenalpeltal přes Lückele-Scharte (2545 m) a dosáhnout vrcholů Hochebenkofel (2905 m) a Birkenkofel (2922 m), které jsou blízko sebe. U odbočky do Innichbacherngraben lze vystoupit na Schusterplatte (2957 m). Cestou k chatě Dreizinnenhütte mohou být obohacujícími cíli fixní lanové cesty na Toblinger Knoten nebo na Šablona:Paternkofel. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Dreischusterhütte na německé Wikipedii. Literatura Eugen E. Hüsler: Turistický průvodce 5730 – Dolomity, Sesto, Alta Pusteria. Kompass maps, Rum/Innsbruck 2010, ISBN 978-3-85026-240-8 Franz Hauleitner: Dolomity 5 – Sesto-Toblach-Braies. Bergverlag Rother, Mnichov, ISBN 3-7633-4199-4 Kompass Hiking Map 047 – Three Peaks/Tre Cime di Lavaredo, Kompass maps, Rum/Innsbruck 2002, ISBN 978-3-85491-398-6 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dreischusterhütte na Wikimedia Commons www stránky chaty Info Alpenverein Südtirol Archivováno 6. 7. 2017 na Wayback Machine.