NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Santa Croce degli Armeni

Santa Croce degli Armeni or Holy Cross Armenian Church is a church in Venice, on Calle dei Armeni, near St Mark's Basilica. It is the national church of the Armenian community in Venice. History The first contacts between Armenian merchants and Venetians go back to the 6th century. By the 12th century, the Armenian community was established in Venice. It became one of the Republic's wealthiest foreign communities. In the middle of 13th century Venetian nobleman and doge Marco Zianni built a hospice for the Armenian merchants. An altar and chapel were erected in the territory in 1434. In 1688 merchant Guerek Mirmanian was granted permission to expand the chapel into a full-fledged church, which later became an important institution for the community. Today the church is open for Mass one day a month. The priests from the San Lazzaro degli Armeni row over to Venice to celebrate mass at the church on the last Sunday of the month at 10:30 AM. References
Église Sainte-Croix-des-Arméniens de Venise

L'église Sainte-Croix-des-Arméniens (vocable en italien : Santa Croce degli Armeni) est située à Venise, en Italie. C'est une église catholique arménienne. Description Santa Croce degli Armeni est située sur le dans le sestiere de San Marco, non loin de la place Saint-Marc. L'édifice est discret et niché à l'intérieur des bâtiments environnants on y accède par le Sotoportego degli Armeni ; les seuls éléments extérieurs qui signalent la présence de l'église sont une discrète porte d'entrée et un petit clocher surmonté d'une croix. L'intérieur est de style baroque et possède un dôme central. Historique L'édifice date du XIIIe siècle. L'église est rattachée à la paroisse de l'Église San Moisè. Voir aussi Articles connexes Liste des églises de Venise San Lazzaro degli Armeni Portail de l’architecture chrétienne Portail de Venise Portail de l’Arménie Portail du catholicisme
Chiesa di Santa Croce degli Armeni

La chiesa di Santa Croce degli Armeni è un edificio religioso armeno-cattolico della città di Venezia, situato nel sestiere di San Marco, non lontano da Piazza San Marco. Storia La chiesa si trova all'interno degli edifici che ospitavano l'antico ospizio armeno, il quale costituiva la sede principale della vita della comunità armena di Venezia. È probabile che una cappella o una piccola chiesa sia stata predisposta sin dal momento in cui gli armeni si insediarono in questo stabile, intorno al XIII secolo. La prima menzione ufficiale della chiesa risale però al 1434. Essa fu nel corso dei secoli oggetto di diversi ampliamenti e restauri. Il primo di questi risale al 1469, seguito da ulteriori interventi tra il 1510 e il 1520. Nel corso del Seicento la chiesa chiuse temporaneamente, e nella seconda metà del secolo la comunità ottenne dai Procuratori di San Marco il permesso di ricostruirla integralmente. I lavori, condotti sotto il controllo del Proto (il tecnico-architetto) dei Procuratori, procedettero lentamente, probabilmente per la difficoltà nel reperimento delle risorse necessarie. Risulterà poi decisivo il contributo del ricco mercante armeno Gregorio di Girach Mirman e del figlio, i quali donarono cospicue somme per la conclusione dei lavori. Nel 1688 la chiesa venne consacrata, con la dedicazione alla Santa Croce. Altri interventi di restauro risalgono al Novecento, con riapertura al culto nel 1982. Oggi la chiesa è officiata con rito armeno dai Mechitaristi di San Lazzaro. Descrizione La struttura della chiesa è impercettibile dall'esterno: essa è un edificio di piccole dimensioni incastonato nei palazzi che fanno capo al Sotoportego degli Armeni. Gli elementi esterni che ne segnalano la presenza si riducono all'ingresso e a una piccola cella campanaria sovrastata da una guglia. Interno L'interno, in stile barocco, è preceduto da un piccolo vestibolo ed è costituito da uno spazio contenuto a pianta quadrata e ha al centro la cupola con una lanterna slanciata. Sull'altare maggiore si può ammirare la pala Invenzione della Croce, opera di Andrea Celesti, e sull'altare di sinistra l'Assunzione, sempre opera di Andrea Celesti (1691). Note Bibliografia aa. vv., Venezia, in Guide d'Italia (serie Guide Rosse), Milano, Touring Club Italiano, 1963 Giorgio Nubar Gianighian, Segni di una presenza, in Boghos Levon Zekiyan, Aldo Ferrari (a cura di), Gli Armeni e Venezia. Dagli Sceriman a Mechitar: il momento culminante di una consuetudine millenaria, Venezia, Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti, 2004 Boghos Levon Zekyian, Gli Armeni a Venezia e nel Veneto e San Lazzaro degli Armeni, in Boghos Levon Zekiyan (a cura di), Gli Armeni in Italia, Roma, De Luca Edizioni d’Arte, 1990 Giorgio Gianighian, La chiesa di Santa Croce e l’ospizio degli Armeni a Venezia, in Boghos Levon Zekiyan (a cura di), Gli Armeni in Italia, Roma, De Luca Edizioni d’Arte, 1990 Voci correlate Rio dei Ferai San Lazzaro degli Armeni Comunità armena di Venezia Ordine mechitarista Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Croce degli Armeni
Kościół Santa Croce degli Armeni

Kościół Santa Croce degli Armeni (pol. kościół Ormian pod wezwaniem Świętego Krzyża) – ormiańskokatolicki kościół w Wenecji w dzielnicy (sestiere) San Marco, dedykowany Świętemu Krzyżowi. Jest podporządkowany opactwu ojców mechitarystów z San Lazzaro degli Armeni. Historia Społeczność ormiańska w Wenecji osiedliła się już w XII wieku na terenie parafii San Zulian, nieopodal bazyliki św. Marka. Około 1253 roku Marco Ziani, syn doży Pietra Zianiego, miał przekazać Ormianom dom na miejscu obecnego kościoła. Uczynił to jako wyraz wdzięczności za fortunę, którą zarobił w ich kraju. Budynek był wykorzystywany jako fondaco (połączenie hotelu z domem handlowym). W 1496 roku zbudowano w tym miejscu oratorium Santa Croce di Cristo (Świętego Krzyża Chrystusa). Z czasem obiekt okazał się za mały, jak na potrzeby rosnącej wspólnoty wiernych. W 1682 roku Gregorio di Girach di Mirman przekazał donację na rozbudowę świątyni. W latach 1682–1688 oratorium zostało przebudowane na kościół, który odnowiono w 1703 roku. Jako potencjalni architekci wymieniani są czasami Giuseppe Sardi i Baldassare Longhena. Później niewielka ormiańska wspólnota w Wenecji zaczęła uczęszczać na nabożeństwa do klasztoru na wyspie San Lazzaro degli Armeni, a ich kościół zaprzestał działalności. Od niedawna jest ponownie użytkowany. Jest podporządkowany opactwu ojców mechitarystów z San Lazzaro degli Armeni. Jest otwarty w każdą ostatnią niedzielę miesiąca oraz podczas Międzynarodowego Biennale Architektury, podczas którego odbywają się wystawy współczesnej sztuki i architektury ormiańskiej. Architektura Budynek kościoła, mający kształt sześcianu przykrytego półokrągłą kopułą należy architektonicznie do tradycji neobizantyńskiej. Kampanila Wysoka na 24 m kampanila, zwieńczona cebulastą kopułą, z dzwonami uruchamianymi ręcznie, została zbudowana razem z kościołem. Wnętrze Wejście do kościoła znajduje się poza Sotoportego dei Armeni. Kościół ma niewielkie, jednonawowe wnętrze na planie kwadratu, bogato ozdobione intarsjowanymi marmurami i polichromowanymi stiukami, z prezbiterium i centralną kopułą w kolorze niebieskim, elementem typowym dla obiektów rytu ormiańskiego. Wyposażenie stanowią trzy ołtarze. Przypisy
Церковь Санта-Кроче-Дельи-Армени

Церковь Санта-Кроче-Дельи-Армени (Армянская церковь Святого Креста, Церковь Сурб-Хач; итал. Santa Croce degli Armeni) — действующая армяно-католическая церковь в Венеции, Италия. Один из двух традиционных религиозных центров армяно-католической общины города наряду с монастырём мхитаристов на острове Святого Лазаря (Сан-Ладзаро) в Венецианской лагуне. Описание и история Церковь расположена поблизости от площади Сан-Марко в центре Венеции в плотно застроенном историческом квартале. Она окружена другими зданиями настолько, что заметным издали ориентиром может служить только колокольня. Вероятно, часовня или небольшая армянская церковь была построена здесь ещё в XIII веке, вскоре после того, как поблизости был основан армянский гостиный двор. Первое упоминание о церкви (как об уже существующей), относится к 1434 году. В дальнейшем церковь неоднократно перестраивалась, причём первый раз — уже в 1469 году, а затем ещё раз, в 1510-е годы. К XVII веку церковь вновь обветшала и некоторое время стояла закрытой, пока армянская община не получила разрешение и не собрала деньги на её полную перестройку, которая была окончена в 1688 году, после чего церковь вновь освятили. К XX веку церковь вновь обветшала; её научная реставрация проводилась в начале 1980-х годов, через 300 лет после реконструкции. После окончания реставрации церковь снова открылась для верующих в 1982 году. Церковь носит наиболее традиционное для армянских церковных зданий посвящение — Святому Кресту (итал. Санта-Кроче, арм. Сурб-Хач). Исторически она принадлежит армянам-католикам, а не армянам-григорианам. Её интерьер, римо-католический по своему характеру, в основном восходит к 1680-м годам и выдержан в стиле барокко. Запрестольный образ, изображающий Святой Крест, кисти Андреа Челести, обрамлён колоннами, стены украшены фресками и лепниной. По состоянию на 2020-е годы, в связи с малочисленностью верующих, службы в церкви проводятся утром по воскресеньям один раз в месяц монахом-священником, приплывающим на лодке из монастыря на острове Сан-Ладзаро. В сентябре 2025 года церковь посетила американка армянского происхождения Ким Кардашьян, опубликовав «фоторепортаж» об этом в своём инстаграм-аккаунте, имеющем более 350 миллионов подписчиков, чем, как надеются верующие, повысила известность этого места. Галерея См. также Список церквей Венеции Примечания Литература Giorgio Nubar Gianighian, Segni di una presenza, in Boghos Levon Zekiyan, Aldo Ferrari (a cura di), Gli Armeni e Venezia. Dagli Sceriman a Mechitar: il momento culminante di una consuetudine millenaria, Venezia, Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti, 2004 Boghos Levon Zekyian, Gli Armeni a Venezia e nel Veneto e San Lazzaro degli Armeni, in Boghos Levon Zekiyan (a cura di), Gli Armeni in Italia, Roma, De Luca Edizioni d’Arte, 1990 Giorgio Gianighian, La chiesa di Santa Croce e l’ospizio degli Armeni a Venezia, in Boghos Levon Zekiyan (a cura di), Gli Armeni in Italia, Roma, De Luca Edizioni d’Arte, 1990
Église Santa Fosca

Santa Fosca est une église catholique située à Torcello, une île située au nord la lagune de Venise, en Italie. Histoire Une église, possédant déjà le nom actuel, existe sur le site dans la première moitié du IXe siècle. Elle est citée dans les avantages accordés par l'Empereur Louis le Pieux à la basilique San Zeno de Vérone. Vers l'an 1000, l'édifice est peut-être concerné par la campagne de construction entreprise par l'évêque de Torcello Orso Orseolo pour la reconstruction du complexe de la cathédrale. L'aspect originel de l'édifice n'est pas connu, mais il est probable qu'il s'agit alors d'un martyrium, sanctuaire abritant les restes de martyrs. L'église prend sa forme actuelle entre le XIe et le XIIe siècle quand elle reconstruite pour accueillir les reliques de Sainte Fosca et de Sainte Maure provenant de Sabratha. Description Extérieur Santa Fosca fait partie du complexe de la cathédrale Santa Maria Assunta, dont elle est adjacente. De style vénéto-byzantin, elle possède une forme octogonale, surmonté en son milieu par un dôme circulaire. Santa Fosca est entouré sur cinq côtés par un portique, dont les arcs surhaussés reposent sur des colonnes à chapiteaux vénéto-byzantins. Elle est également reliée à la cathédrale Santa Maria Assunta par un autre portique. Intérieur Le plan intérieur de Santa Fosca prend la forme d'une croix grecque, avec trois nefs et absides. L'ensemble est surmonté d'un dôme circulaire. Le chevet est entouré de colonnes de marbre. Articles connexes Torcello Cathédrale Santa Maria Assunta Liste des églises de Venise Liens externes Ressource relative à la religion : Chiese delle diocesi italiane Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Italie
Kościół Santa Fosca a Torcello

Kościół Santa Fosca a Torcello (pol. Kościół św. Fuski (Foski) na Torcello) – rzymskokatolicki kościół na wyspie Torcello w Wenecji, w Patriarchacie Wenecji w parafii San Martino di Burano (wikariat Cannaregio - Estuario). Kościół Santa Fosca jest częścią najstarszego i największego zespołu sakralnego Laguny Weneckiej, na który składają się poza nim: bazylika Santa Maria Assunta oraz znajdujące się przed nią pozostałości baptysterium. Historia Kościół został zbudowany w XI na planie centralnym, mającym na zewnątrz formę ośmiokąta, w który wpisano plan wnętrza w formie krzyża greckiego. Kościół został pomyślany jako martyrium dla znajdującej się obok katedry Santa Maria Assunta, zgodnie ze schematem architektonicznym wczesnego chrześcijaństwa: baptysterium – katedra – martyrium – dzwonnica. Nie ma zgodności wśród badaczy co do pierwotnego rozplanowania kościoła. Jedni otrzymują, iż kościół powstał jako martyrium na planie centralnym, mającym formę kwadratu wpisanego w ośmiokąt, co jest to wyraźnym przykładem bizantyjskiego modelu architektonicznego z XI wieku, natomiast według innych pierwotnym planem kościoła był krzyż [grecki]. Relikwie Świętej Foski przybyły tu w X wieku z Sabraty, miasta pierwotnie fenickiego, później rzymskiego, leżącego nieopodal Trypolisu; kult tej świętej jest bowiem związany ze średniowiecznymi szlakami handlowymi. Architektura Wygląd zewnętrzny Z pięciu stron kościół otacza portyk o podwyższonych łukach w stylu bizantyńskim, wspartych na kolumnach z ozdobnymi kapitelami. Od strony katedry zachowało się pomiędzy kolumnami kilka płyt marmurowych. Apsyda główna jest zamknięta pięciobocznie i udekorowana ślepymi arkadami, umieszczonymi w dwóch rzędach. Po obu jej stronach są apsydy boczne, zamknięte półkoliście. Z zewnątrz kościół prezentuje się jako prosta bryła geometryczna, kompozycyjnie zrównoważona i zharmonizowana. Wnętrze Nawa główna została wzniesiona na planie kwadratu i wyodrębniona z korpusu kościoła ośmioma marmurowymi kolumnami o kapitelach korynckich. Nad skrzyżowaniem naw znajduje się potężny bęben, przykryty drewnianym dachem. Solidność jego konstrukcji sugeruje, że pierwotnie była nad nim zaplanowana kopuła, której jednak nie zrealizowano. W ołtarzu głównym znajduje się XV-wieczna rzeźba Madonna z Dzieciątkiem, a pod nim – iluminowany sarkofag ze szczątkami Świętej Foski; w głębi apsydy stoi XV-wieczna, drewniana figurka Świętej. Na zewnętrznej ścianie kościoła znajduje się XV-wieczny relief Święta Fuska czczona przez swoich współbraci. Przypisy Bibliografia Danuta Stefańska: Wenecja i okolice. Przewodnik turystyczny. Wyd. I. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1980. Guido Zucchoni: Venezia: guida all'architettura. Lupatoto: Arsenale Editrice, 1993. ISBN 978-88-7743-129-5. (wł.).
Санта-Фоска (Торчелло)

Церковь Санта-Фоска (итал. La chiesa di Santa Fosca) — римско-католическая церковь, расположенная на острове Торчелло в Венецианской лагуне, непосредственно примыкающая к собору Санта-Мария-Ассунта. Церковь освящена в честь девы-мученицы Фоски Равеннской. Эту церковь следует отличать от другой, одноимённой церкви в самой Венеции, в районе Каннареджо. История и архитектура Церковь представляет собой круглое в плане здание, являющееся образцом венецианско-византийского стиля (византо-венето), и расположено недалеко от остатков древней городской площади и остатками старого баптистерия. Церковь, уже носившая нынешнее название, существовала на этом месте в первой половине IX века: она упоминается как объект бенефиций, пожалованных императором Людовиком Благочестивым базилике Сан-Дзено в Вероне. Около 1000 года здание, возможно, было включено в строительную кампанию, заказанную епископом Торчелло Орсо Орсеоло для реконструкции всего соборного комплекса. В 1011 году новое документальное упоминание о церкви содержит завещательное распоряжение в пользу церкви от двух сестёр, Боны и Фортунаты. Церковь, скорее всего, с самого начала строили по раннехристианской модели баптистерия-мартирия, распространённой на территории византийского экзархата. Здание приобрело ныне существующий вид около XII века, когда было перестроено для размещения мощей мучениц Фоски и Мауры, привезённых из Сабраты в Африке. Оно имеет центрический план в виде греческого креста . Внутри представляет собой типичный октогон (восьмигранник), а снаружи окружено со всех сторон пятью портиками, придающими зданию вид пятигранника. Арки портиков поддерживаются приподнятыми колоннами и изящными византийскими капителями. Интерьер имеет три нефа и апсиду. Всё здание увенчано низким шатром на круглом барабане. Особенно эффектно этот шатёр выглядит изнутри с открытыми стропильными конструкциями. Примечания
Santa Fosca, Venice

Santa Fosca is a church in the sestiere of Cannaregio of Venezia, Italy. Adjacent to the Strada Nova, it faces the campo of Santa Fosca. The church is named after, and dedicated to, the child saint Fusca of Ravenna. On the campo stands the monument with a bronze statue of Paolo Sarpi, who was reported to have been stabbed here by papal mercenaries. Documents attest to a church of this name dating to the 10th century. The present building dates to reconstructions beginning in the 18th century. The facade (1733-1741), designed by Domenico Rossi, was built with the patronage of the patrician Donà family. That family once occupied the adjacent Palazzo Giovanelli. The church now belongs to the parish of San Marcuola. The interior has a Trinity and the Virgin by Filippo Bianchi; while the Life of Santa Fosca altarpieces were painted by Francesco Migliori. This church should be distinguished from the older small church of Santa Fosca, Torcello, attached to the Cathedral of Santa Maria Assunta. Sources External links Churches of Venice
Église Santa Fosca de Venise

L'église Santa Fosca est un édifice religieux de la ville de Venise, situé dans le quartier de Cannaregio. Cette église doit être distinguée de la petite église ancienne de Santa Fosca, à Torcello, attaché à la cathédrale de Santa Maria Assunta. Situation Elle est adjacente au Rio de Santa Fosca (NE), a la Strada Nova (SO), et donne sur le Campo éponyme où est érigé le monument à Paolo Sarpi (NO). Histoire Fondé autour du Xe siècle, le bâtiment a subi de nombreux remaniements. L'aspect actuel date de la restauration de la première moitié du XVIIIe siècle. La façade date de 1719. Le bâtiment a été reconsacré en 1733. Les seuls éléments éléments d"origine sont la forme antique du bâtiment et le campanile qui date du XVe siècle. Aujourd'hui, l'église paroissiale est inclus dans le vicariat de San Marco-Estuaire San Marcuola (patriarche de Venise). Description Le schéma architectural est simple avec une façade montrant un grand fronton soutenu par quatre demi-colonnes, avec un portail surmonté d'un couronnement curviligne. L'intérieur a une seule nef avec quatre autels et retables. L'abside s’inscrit dans un carré. Les décorations ne sont pas particulièrement significatif étant les œuvres d'auteurs mineurs des XVIIe et XVIIIe siècles : la Trinité et la Vierge par Filippo Bianchi; les retables détaillant la vie de Santa Fosca ont été peintes par Francesco Migliori. Articles liés Liste des églises de Venise Rio de Santa Fosca Paolo Sarpi Liens externes Ressource relative à la religion : Chiese delle diocesi italiane Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Venise
Chiesa di Santa Fosca (Venezia, Cannaregio)

La chiesa di Santa Fosca è un edificio religioso della città di Venezia, situato nel sestiere di Cannaregio. Adiacente alla Strada Nova, si affaccia sul campo omonimo, di fronte al monumento a Paolo Sarpi. Storia Fondata attorno al X secolo, subì vari interventi. L'aspetto attuale risale alla riedificazione della prima metà del XVIII secolo. La facciata attuale fu realizzata grazie all'intervento finanziario della nobile famiglia Donà (i lavori furono iniziati nel 1733 e si conclusero forse nel 1741). Il progetto è dell'architetto Domenico Rossi con uno schema semplice. È attualmente una chiesa vicariale compresa nella parrocchia di San Marcuola (vicariato di Cannaregio-Estuario, patriarcato di Venezia). Descrizione Il semplice schema architettonico mostra un grande timpano sostenuto da quattro semicolonne, con un grande portale sormontato da un coronamento curvilineo. L'interno si presenta ad unica navata con quattro altari alle pareti e presbiterio in forma quadrata. Le decorazioni sono opere di autori minori del XVII e XVIII secolo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Fosca Collegamenti esterni Chiesa di Santa Fosca, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. (EN) Chiesa di Santa Fosca, su Structurae.
Kościół Santa Fosca w Wenecji

Kościół Santa Fosca w Wenecji (pol. kościół św. Fuski) – rzymskokatolicki kościół w Wenecji w dzielnicy (sestiere) Cannaregio, w Patriarchacie Wenecji w parafii San Marcuola (wikariat Cannaregio - Estuario). Historia Początki kościoła Santa Fosca w Wenecji są z pewnością związane z transportem ciała Świętej Fuski w X wieku z Trypolitanii na wyspę Torcello i z rozprzestrzenianiem się kultu tej świętej. Pierwszy przekaz o istnieniu kościoła pochodzi z roku 1297, kiedy budynek był odbudowywany (lub być może rekonstruowany), z zachowaniem ówczesnych form architektonicznych. Kościół zachował typową strukturę bizantyjskich budowli powstałych między XI a XII wiekiem: plan jego był wydłużony, trójnawowy, z dużymi oknami w bocznych ścianach, oświetlającymi wnętrze. Oś podłużna budynku była równoległa do przebiegu pobliskiego kanału (rio), tylko lewy bok oddalał się nieco od brzegu w okolicy prezbiterium. W XVII wieku kościół zaczął wykazywać oznaki niestabilności statycznej, więc z tego powodu, a być może też ze względów estetycznych został całkowicie rozebrany i odbudowany około 1679 roku przez nieznanego architekta, który zachował rzut poprzedniego budynku, ale zrezygnował z naw bocznych. Nowy kościół składał się z nawy i prezbiterium flankowanego dwiema kapliczkami. W trzeciej dekadzie XVIII wieku kościół został poważnie zniszczony przez pożar, ale dzięki hojności rodu Ca' Donà szybko go odbudowano. W 1733 roku dokonano powtórnej konsekracji kościoła, po czym dokonano renowacji fasady według projektu sporządzonego prawdopodobnie przez Domenico Rossiego. Cały budynek ukończono w 1741 roku. Architektura Wygląd zewnętrzny Fasada Fasada kościoła jest zwieńczona trójkątnym tympanonem, ozdobionym rzeźbami na górze, wspieranym przez cztery pilastry z kapitelami w porządku korynckim, dzielącymi fasadę na trzy części. W części centralnej znajduje się duży portal, zwieńczony łukiem. W kartuszu nad portalem widnieje data 1741 oznaczająca zakończenie przebudowy całego budynku. Dzwonnica Dzwonnica znajduje się z tyłu kościoła, po lewej stronie. Została zbudowana w 873 roku i przebudowana w 1297 roku oraz ponownie w 1450 roku, po tym jak zawaliła się w wyniku gwałtownej burzy z 10 sierpnia 1410 roku. Dzwonnicę w trakcie odbudowy podwyższono. Pomieszczenie z dzwonami, przeprute szerokimi, gotyckimi biforiami wieńczy cebulasta kopuła, w narożnikach której znajdują się cztery niewielkie, gotyckie edykuły. Wnętrze W wyniku przebudowy z około 1679 roku, nowy kościół ma jedną nawę z ołtarzami rozmieszczonymi wzdłuż ścian oraz prezbiterium na planie kwadratu, flankowane dwiema kapliczkami. Za głównym ołtarzem znajduje się XVIII-wieczny obraz Trójca Święta i Dziewica Maryja (La Trinità e la Vergine) Filippo Bianchiego. Ołtarze boczne dekorują Sceny z życia Świętej Fuski (Gli episodi della vita di Santa Fosca) pędzla Francesco Miglioriego. Przypisy