NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palazzo Uguccioni

A Palazzo Uguccioni egy firenzei palota a Piazza della Signoria téren. Története A 16. század közepén épült késői reneszánsz stílusban Giovanni Uguccioni nagyherceg számára. Tervezője bizonytalan. Hol Michelangelónak, hol Antonio da Sangallónak, hol Raffaellónak tulajdonítják. Leírása A palota első és második emeleti homlokzatát jón és korinthoszi féloszlopok tagolják három részre. Az ablakokat félköríves illetve háromszögletű timpanonok díszítik. A kapu felett Cosimo nagyherceg mellszobra áll. Források Fajth Tibor: Itália, Athenaeum Nyomda, Budapest, 1980 ISBN 963-243-235-5 Mueller von der Haegen, Anne: Tuscany: Art and architecture, Könemann, 2005 ISBN 3-8331-1487-8 ↑ Panoráma: Wellner István (1975). Firenze. Panoráma útikalauz. Budapest: Panoráma. ISBN 963 243 041 7. Wirtz, Rolf: Firenze, Vince Kiadó, Budapest, 2007 ISBN 963-9552-90-9
Palazzo Uguccioni

O Palazzo Uguccioni é um palácio de Florença situado na Piazza della Signoria. Depois do Palazzo Vecchio, é o mais belo palácio voltado para célebre praça. O palácio foi construído para Giovanni Uguccioni, a partir de 1550, por Mariotto di Zanobi Folfi. A original arquitectura de formas classicistas apresenta afinidades com o estilo tardo-renascentista romano, fazendo pensar num desenho de Raffaello ou de Michelangelo. No entanto, o efeito decorativo da fachada do palácio está relacionado com a restruturação da Piazza della Signoria desejada por Cosme I. Por intermédio do grão-duque, os Uguccioni obtiveram, de facto, o permissão de construir o seu palácio numa posição mais saliente em relação aos adjacentes. O piso térreo, colmeado, é encimado por duas ordens sobrepostas de colunas dóricas geminadas. Os altos pedestais das colunas foram finamente esculpidos com as insígnias e os brasões da família: a âncora e o scalandrone, uma espécie de duplo ansinho que, segundo a tradição, representará a escada usada por um Uguccioni, e por isso chamada de scalandroni, para assaltar os muros do inimigo. Sobre o portão de entrada campeia o busto de Francisco I de Médici, mandado instalar por Benedetto Uguccioni em sinal de respeito pelo grão-duque. Ligações externas Comuna de Florença Um estudo sobre o Palazzo Uguccioni (em pdf)
Durst

Durst is an Italian manufacturer of photographic printing equipment. History Durst was established in 1936 by brothers Julius and Gilbert Durst. They were photography enthusiasts who were encouraged by their mother, who was also a keen photographer and had her own darkroom. Products Durst ended production of their enlargers in late 2006 due to a drop in sales, probably due to growth of minilabs and later digital imaging. In the 70 years of manufacturing enlargers their sales peaked in 1979 with 107,000 sold. Durst have filed over 500 patents for various components and designs of enlargers. Now, Durst produce a range of photochemical (Durst Lambda and Theta printers) and super wide format inkjet printers based on UV polymerization ink technology. The quality of the output of these products is exceptional, as was the case with the company's historical enlargers, for high quality image reproduction and high versatility of application, from paper and plastic materials to ceramics and wood. Lambda and Theta photographic printers The Durst Lambda and Theta models are widely used in the photographic printing industry to produce digital C-Type prints on light sensitive colour and monochrome papers and transparency display materials such as Kodak Duratrans and Duraclear. Images are produced by exposing light sensitive material with RGB laser light which is then developed through the relevant chemical process. The Lambda is a standalone machine that requires a separate chemical processor and takes a roll of paper 50 inches (130 cm) wide, whereas the Theta uses a roll measuring 30 inches (76 cm) and has its chemical processor built in. The Theta is also capable of holding two different paper types at once. The Durst Lambda is a continuous roll-to-roll single beam, three-laser (RGB) exposure system giving total size flexibility and achieves an image quality which is superior to all large format printers - photographic, inkjet and electrostatic). The Durst Lambda exposes digital information (raster pixel) directly to conventional photographic media at full continuous tone with a linear writing speed of up to 65 cm (26 in.) per minute with the choice of two resolutions of 200 and 400 ppi (equal to an apparent resolution of 4000 dpi). The Lambda produces images with the highest possible resolution (68 billion colours) and with a radiometric repeatability of 0.025 D per colour. Prints can be produced to an infinite length and when the 50 inch paper width is exceeded, images are automatically divided-up and exposed in strips. Durst inkjet printers Durst expanded in 2003 into UV Curable Digital Inkjet Printers with the Rho 160, and now produces a full line of Large Format, Textile, Ceramic, Label and Industrial Inkjet printers for a variety of applications. The Durst Rho 500 Roll-to-Roll Printer and the Durst Rho P10-250 Flatbed Printer have both won "Product of the Year" at the Specialty Graphics Industry Association Awards. References External links Official website Official United States sales and service site History (PDF) Photographica.dk - News Technical Information, Metro Imaging website
Durst (azienda)

Durst Phototechnik S.p.A. è un'azienda tecnologica brissinese in Alto Adige, che produce nel mondo sistemi e tecnologie innovative per la riproduzione e l'elaborazione digitale di immagini, sia fotografiche che artistiche. Ha altre sedi in Gran Bretagna, Francia, Germania, Austria e Stati Uniti. Nel 2004 il fatturato era di quasi € 50.000.000 ed un valore aggiunto di € 13 milioni. Questo è il risultato delle società controllate in Inghilterra e in Austria (2004: 30 milioni di €). Storia La storia dell'azienda nacque da un'idea dei fratelli brissinesi Julius e Gilbert Durst, nati da un padre pittore e da una madre, figlia di un ingegnere, che possedeva una camera oscura. Da qui la loro grande passione per la fotografia. Julius (1909-1964) era dei due l'inventore, avendo studiato presso l'istituto tecnico di Costanza, mentre Gilbert era il manager. Fin da piccoli coltivarono l'hobby di costruire ed inventare diversi oggetti. Una delle loro prime invenzioni fu una macchina per la produzione automatica di cartoline illustrate, nel 1930. Dopo quattro anni dall'apertura dell'azienda (1929), si resero conto che avevano bisogno di un maggior capitale, e la nota azienda di articoli in pelle "Alois Oberrauch und Söhne" si dimostrò interessata. Dal 1933, le due aziende iniziarono a collaborare, fondando nel 1936 la Durst Phototechnik AG. In seguito nacque il problema di trovare uno stabile, e fu deciso di affittare il vecchio stabile abbandonato della birreria Seidner a Bressanone. Da allora l'azienda ha prodotto nuovi brevetti e nuove invenzioni, come la prima macchina fotografica Durst, il modello Gil del 1938, la Duca del 1946, fino al 1953, quando si aprì la prima casa di distribuzione, presso Monaco di Baviera in Germania, Deutsche Durst GmbH. Il noto designer Otl Aicher creò il logo dell'azienda, tuttora utilizzato. Con la Automatica, nel 1956 si concluse l'era delle macchine fotografiche. La produzione di maggior rileivo della Durst, ai tempi della fotografia su pellicola, è stata per molti anni quella degli ingranditori per la stampa delle fotografie. Settore nel quale si è distinta in tutto il mondo per l'ottima qualità e concorrenzialità della produzione. Dal piccolo F35 fino al complesso Color Laborator 138 la qualità era sempre costante, con l'uso di materiali pregiati e con l'attenta lavorazione delle parti, fino all'accurata rifinitura. Nel 1960 si ha la morte del giovane Julius e il cambio di sede. Dopo il 1977 si ebbe la fondazione della Durst (UK) Ltd. presso Epsom in Inghilterra, nel 1976 Durst North America Inc. presso Tempe, in Arizona (USA), e nel 2005 in Messico. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Durst Collegamenti esterni Sito ufficiale, su durst-group.com.
Durst

Durst var tidigare kända för tillverkning av förstoringsapparater av hög kvalitet. Idag tillverkar man digitala utrustningar för professionella fotolaboratorier. Företaget är vidare en välkänd tillverkare av digitala etikettpressar samt storformatskrivare för den grafiska industrin. Durst har sitt huvudkontor i Italien men har dotterbolag och agenturer världen över. Historia Durst grundades i början av 1930-talet. I slutet av 2006 avslutade Durst tillverkningen av förstoringsapparater och är numera en betydande tillverkare av digitala storformatskrivare för den grafiska industrin.
Pontano Chapel

The Pontano Chapel or Cappella dei Pontano is a Renaissance-style chapel in central Naples, Italy, on Via Tribunali, just in front of and obscuring the left lower façade of the church of Santa Maria Maggiore alla Pietrasanta. The chapel was built in 1492 by humanist Giovanni Pontano as funerary chapel for his beloved wife Adriana Sassone. The architects, the brothers Giocondo and Francesco di Giorgio, made the building have Vitruvian proportions for length and width. The serene façade, seemingly out of place with the bright dynamic façade of Santa Maria Maggiore, is constructed of grey piperno rock with pilasters. The interior has maiolica flooring. Behind the altar is a fresco of the Madonna with Saints John the Baptist and John the Evangelist (c. 1492) attributed to Francesco Cicino da Caiazzo. References
Kapela Pontano

Kapela Pontano ili Cappella dei Pontano je kapela u renesansnom stilu u središnjem Napulju, Italija, na Via dei Tribunali, ispred crkve Santa Maria Maggiore alla Pietrasanta, kojoj zaklanja lijevo donje pročelje. Kapelu je 1492. sagradio humanist Giovanni Pontano kao pogrebnu kapelu za svoju voljenu ženu Adrianu Sassone. Arhitekti, braća Giocondo i Francesco di Giorgio, dali su zgradi Vitruvijeve proporcije po dužini i širini. Spokojna fasada, naizgled neprikladna sa svijetlim dinamičnim pročeljem Santa Maria Maggiore, izgrađena je od sive stijene piperno s pilastrima. U unutrašnjosti je pod od majolike. Iza oltara je freska Madone sa svecima Ivanom Krstiteljem i Ivanom Evanđelistom (oko 1492.) koja se pripisuje Francescu Cicinu da Caiazzu . 40.850124°N 14.254516°E﻿ / 40.850124; 14.254516 Izvori
Pontano-kápolna (Nápoly)

A Pontano kápolna egy aprócska reneszánsz templom Nápoly óvárosában, a Via Tribunali mentén. 1492-ben építették a híres humanista, Giovanni Pontano megbízásából, aki a Szűzanyának és Szent János evangélistának ajánlotta. Ide temették feleségét, Adriana Sassonét. A humanistát nem ide temették, emlékét viszont egy síremlék őrzi. 1759-ben, valamint 1792-ben restaurálták, viszont megőrizték reneszánsz vonásait. Belsejének díszítései a latin és görög epigrammákkal teleírt kőlapok, valamint a majolika padlóburkolat (feltehetően firenzei mesterek munkája). Az oltárkép, mely a Szűzanyát ábrázolja a gyermek Jézussal Keresztelő Szent János és Szent János evangélista társaságában 16. századi, Francesco Cicino da Caiazzzo alkotása. Források http://www.inaples.it További információ A Wikimédia Commons tartalmaz Pontano-kápolna témájú kategóriát.
Cappella Pontano

La cappella Pontano (anticamente nota col nome "Ad Arcum" De Arco", a causa dei due archi convergenti che sorreggono la torre ad essa adiacente) è un piccolo tempio di epoca rinascimentale di Napoli che si trova nel centro antico della città, lungo il decumano maggiore, tra via del Sole e via dei Tribunali. Presso l'edificio si trova inoltre la chiesa di Santa Maria Maggiore alla Pietrasanta. Storia La cappella, completata nel 1492, fu commissionata dal famoso letterato umanista Giovanni Pontano nel 1490 a pochissimi passi dal suo palazzo (oggi non più esistente e sostituito nella prima metà del XX secolo dall'edificio della scuola Diaz) per dedicarla alla Vergine e a San Giovanni Evangelista e per adibirla a tempio funerario per sua moglie, Adriana Sassone, venuta a mancare il primo marzo del 1490.Il progetto è di dubbia appartenenza: il probabile architetto è fra' Giocondo o Andrea Ciccione, o forse ancora Francesco di Giorgio Martini, i cui capitelli nella Chiesa di Santa Maria delle Grazie a Cortona, a foglie d'acanto, sono molto simili. Descrizione Esterno Restaurata nel 1759 da Carlo di Borbone ed infine nel 1792, la struttura si presenta come un armonico blocco proporzionato secondo i classici canoni rinascimentali ed è considerata un modello di eleganza e di purezza stilistica. Esternamente presenta una facciata in piperno con lesene e capitelli compositi in cui spiccano i battenti della porta, rigorosamente di impostazione classica, suddivisi ognuno in specchi rettangolari a fascia liscia che riprendono i listoni posti intorno; su uno dei due ingressi vi sono gli stemmi delle famiglie Pontano e Sassone. Interno L'interno si presenta con copertura a botte ed è rappresentato da un unico vano di forma rettangolare che ospita sulle pareti una collezione di lapidi, con otto epigrafi in latino e greco di cui fu autore lo stesso Pontano e che esprimono il suo dolore per la perdita della moglie e dei figli. Una menzione speciale merita senza dubbio il pavimento maiolicato a formelle esagonali e motivi decorativi di grande effetto costituiti da ritratti, stemmi, iscrizioni, figure allegoriche; la fattura della pavimentazione sembra essere napoletana o, secondo alcuni autori, fiorentina. L'altare della cappella presenta una nicchia con l'affresco della Madonna col Bambino e i santi Giovanni Battista e Giovanni Evangelista, probabilmente eseguito da Francesco Cicino, artista locale attivo a cavallo tra il XV ed il XVI secolo. Iscrizioni Dettate dallo stesso Pontano per dare delle norme sociali, morali e religiose ai passanti, scritte in latino e greco, le lapidi, situate sulle facciate e all'interno della cappella, rispondono ad un ideale di ritorno al Classicismo. Si contano in tutto dodici sulle facciate esterne: Altre immagini Note Voci correlate Chiese di Napoli Rinascimento napoletano Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cappella dei Pontano Collegamenti esterni Scheda della Cappella Pontano sul sito del Comune di Napoli, su comune.napoli.it.
Феролето Антико

Феролѐто Антѝко (на италиански: Feroleto Antico, на местен диалект Herulìtu, Ерулиту) е село и община в Южна Италия, провинция Катандзаро, регион Калабрия. Разположено е на 280 m надморска височина. Населението на общината е 2109 души (към 2012 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Feroleto Antico

Feroleto Antico ist eine italienische Gemeinde mit 1950 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Catanzaro, Region Kalabrien. Das Gebiet der Gemeinde liegt auf einer Höhe von 744 m über dem Meeresspiegel und umfasst eine Fläche von 50,35 km². Die Nachbargemeinden sind Lamezia Terme, Maida, Pianopoli und Serrastretta. Feroleto Antico liegt 50 km westlich von Catanzaro. Weblinks Informationen bei comuni-italiani.it (italienisch) Einzelnachweise
Feroleto Antico

Feroleto Antico (Calabrian: Herulìtu) is a comune and town in the province of Catanzaro in the Calabria region of Italy. Feroleto Antico is located 280 meters above sea level in a territory predominantly hilly. The highest peak is Mount Mennazzo (749 m). It is crossed by the Badia river for approximately 13 km. The village is located within a small wooded valley. The municipality is located at the narrowest point of Italy, in the Isthmus of Catanzaro , in the center of Calabria. From some of its points is a view of the Gulf of Sant Eufemia. The town has been hit by various seismic events. The most serious was the earthquake of 28 March 1638, which razed the town to the ground which was subsequently rebuilt. The 1783 Southern Calabria Earthquake and the 1905 Calabria Earthquake were also really serious events and finally in 1905 event, soil fracturing and water leakage (or liquefaction) from the soil were reported. Climate Transport A railway bridge between here and Marcellinara was washed away by flood waters in 2011. References
Feroleto Antico

Feroleto Antico egy község (comune) Olaszország Calabria régiójában, Catanzaro megyében. Fekvése A megye központi részén fekszik. Határai: Lamezia Terme, Maida, Pianopoli és Serrastretta. Története A település alapításáról nem léteznek pontos adatok. Valószínűleg a 9. században alapították a szaracén portyázások elől menekülő környékbeli lakosok. Középkori épületeinek nagy része az 1783-as calabriai földrengésben elpusztult. A 19. század elején vált önálló községgé, amikor a Nápolyi Királyságban felszámolták a feudalizmust. Népessége A népesség számának alakulása: Főbb látnivalói Santa Maria Maggiore-templom Dipodi-szentély Jegyzetek Források Rotter, Ekkehart (2009). Kalabrien, Basilikata. Dumont Reiseverlag, Ostfildern. ISBN 978-3770155415. Comuni-Italiani Italy World Club
Feroleto Antico

Feroleto Antico is een gemeente in de Italiaanse provincie Catanzaro (regio Calabrië) en telt 2079 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 22,0 km², de bevolkingsdichtheid is 101 inwoners per km². Demografie Feroleto Antico telt ongeveer 782 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 7,3% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Feroleto Antico grenst aan de volgende gemeenten: Lamezia Terme, Maida, Pianopoli, Serrastretta.
Feroleto Antico

Feroleto Antico é uma comuna italiana da região da Calábria, província de Catanzaro, com cerca de 2.114 habitantes. Estende-se por uma área de 21 km², tendo uma densidade populacional de 101 hab/km². Faz fronteira com Lamezia Terme, Maida, Pianopoli, Serrastretta. Demografia Referências
Feroleto Antico

Feroleto Antico este o comună din provincia Catanzaro, regiunea Calabria, Italia, cu o populație de 1.955 locuitori (1 ianuarie 2023) și o suprafață de 22,38 km². Demografie Feroleto Antico - evoluția demografică Date: Recensăminte sau birourile de statistică - grafică realizată de Wikipedia Referințe Legături externe Comunele Italiei
Феролето-Антико

Феролето-Антико (итал. Feroleto Antico) — коммуна в Италии, располагается в регионе Калабрия, подчиняется административному центру Катандзаро. Население составляет 2114 человека, плотность населения составляет 101 чел./км². Занимает площадь 21 км². Почтовый индекс — 88043. Телефонный код — 0968. Покровителем коммуны почитается святой Сильвестр, папа Римский. Праздник ежегодно празднуется 31 декабря. Ссылки
Феролето Антико

Феролето Антико је насеље у Италији у округу Катанцаро, региону Калабрија. Према процени из 2011. у насељу је живело 344 становника. Насеље се налази на надморској висини од 299 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 2.087 становника. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Феролето-Антіко

Феролето-Антіко (італ. Feroleto Antico, сиц. Ferulitu Anticu) — муніципалітет в Італії, у регіоні Калабрія, провінція Катандзаро. Феролето-Антіко розташоване на відстані близько 470 км на південний схід від Рима, 20 км на захід від Катандзаро. Населення — 2080 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 31 грудня. Покровитель — San Silvestro. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживав 31 іноземець з 9 країн, серед них 15 громадян країн Євросоюзу та 2 громадяни України. Сусідні муніципалітети Ламеція-Терме Маїда П'янополі Серрастретта Див. також Список муніципалітетів провінції Катандзаро Примітки
Фосато Сералта

Фоса̀то Сера̀лта (на италиански: Fossato Serralta, на местен диалект: Fussatu) е село и община в Южна Италия, провинция Катандзаро, регион Калабрия. География Селището е разположено в планински район, в предпланините на масива Сила, на 722 m надморска височина. Общината заема площ от 12 km² и се намира на около 14 километра северно от провинциалния и регионален център град Катандзаро. Граничи със следните общини: Алби, Чивитанова дел Санио, Хименес, Понtegrande и Сорбо Сан Базиле. Население Към 1 януари 2023 г. населението на общината е 518 души, което показва тенденция към демографски спад в сравнение с 2012 г., когато тук живеят 600 души. Гъстотата на населението е около 43 души/km². Жителите на общината се наричат фосатези (fossatesi). Икономика Икономиката на Фосато Сералта е традиционно свързана с селското стопанство, пасищното животновъдство и дърводобива, благодарение на обширните горски масиви наоколо. В района се отглеждат предимно маслини, зърнени култури и кестени. През последните години се развива и умерена форма на селски туризъм. Източници Външни препратки Официален уебсайт на общината
Fossato Serralta

Fossato Serralta ist eine Gemeinde mit 536 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der italienischen Provinz Catanzaro, Region Kalabrien. Das Gebiet der Gemeinde liegt auf einer Höhe von 722 m über dem Meeresspiegel und umfasst eine Fläche von 55 km². Die Nachbargemeinden sind Albi, Cicala, Gimigliano, Pentone, Sorbo San Basile und Taverna. Fossato Serralta liegt 17 km nördlich von Catanzaro. Einzelnachweise
Fossato Serralta

Fossato Serralta község (comune) Olaszország Calabria régiójában, Catanzaro megyében. Fekvése A megye északkeleti részén fekszik. Határai: Albi, Cicala, Gimigliano, Pentone, Sorbo San Basile és Taverna. Története A település alapítására vonatkozóan nincsenek pontos adatok. Valószínűleg a bizánciak alapították a 6-7. században. Középkori épületeinek nagy része az 1783-as calabriai földrengésben elpusztult. A 19. század elején vált önálló községgé, amikor a Nápolyi Királyságban felszámolták a feudalizmust. Népessége A népesség számának alakulása: Főbb látnivalói Palazzo Colao San Nicola-templom Santa Maria delle Grazie-templom Jegyzetek Források Rotter, Ekkehart (2009). Kalabrien, Basilikata. Dumont Reiseverlag, Ostfildern. ISBN 978-3770155415. Comuni-Italiani Italy World Club
Fossato Serralta

Fossato Serralta (Hossàtu in calabrese; fino al 1864 semplicemente Fossato) è un comune italiano di 526 abitanti in provincia di Catanzaro in Calabria. Sorge alle pendici meridionali della Sila Piccola ad un'altitudine media di circa 720 metri sul livello del mare, sulla riva destra del fiume Alli. Storia Simboli Lo stemma e il gonfalone sono stati concessi con decreto del presidente della Repubblica del 26 luglio 2002. Gonfalone Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Amministrazione Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Fossato Serralta Collegamenti esterni Sito ufficiale, su comune.fossatoserralta.cz.it. Fossato Serralta, su sapere.it, De Agostini.
Fossato Serralta

Fossato Serralta is een gemeente in de Italiaanse provincie Catanzaro (regio Calabrië) en telt 632 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 12,3 km², de bevolkingsdichtheid is 55 inwoners per km². De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Maranise. Demografie Fossato Serralta telt ongeveer 234 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 8,7% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Fossato Serralta grenst aan de volgende gemeenten: Albi, Cicala, Gimigliano, Pentone, Sorbo San Basile, Taverna.
Fossato Serralta

Fossato Serralta é uma comuna italiana da região da Calábria, província de Catanzaro, com cerca de 660 habitantes. Estende-se por uma área de 12 km², tendo uma densidade populacional de 55 hab/km². Faz fronteira com Albi, Cicala, Gimigliano, Pentone, Sorbo San Basile, Taverna. Demografia Referências
Fossato Serralta

Fossato Serralta este o comună din provincia Catanzaro, regiunea Calabria, Italia, cu o populație de 558 locuitori (1 ianuarie 2023) și o suprafață de 11,85 km². Demografie Fossato Serralta - evoluția demografică Date: Recensăminte sau birourile de statistică - grafică realizată de Wikipedia Referințe Legături externe Comunele Italiei
Фоссато-Серральта

Фоссато-Серральта (итал. Fossato Serralta) — коммуна в Италии, располагается в регионе Калабрия, подчиняется административному центру Катандзаро. Население составляет 660 человек, плотность населения составляет 55 чел./км². Занимает площадь 12 км². Почтовый индекс — 88050. Телефонный код — 0961. Покровителем населённого пункта считается San Francesco da Paola. Ссылки