NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stadio Ennio Tardini

Stadio Ennio Tardini je víceúčelový stadion v emiliiské Parmě. V současné době je nejvíce využíván pro fotbal. Byl otevřen v roce 1923 a přestavěn v roce 1990-1993. Jeho kapacita činí 23 045 diváků. Své domácí zápasy zde hraje tým Parma FC. Je pojmenován po Enniu Tardinim, prvním klubovém prezidentovi. Italská reprezentace zde hraje různé přátelské nebo kvalifikační zápasy. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Stadio Ennio Tardini na Wikimedia Commons
Stadio Ennio Tardini

Das Stadio Ennio Tardini ist ein Fußballstadion in der italienischen Stadt Parma, Region Emilia-Romagna. Es ist die Heimstätte von Parma Calcio 1913, der ab der Saison 2024/25 in der erstklassigen Serie A spielt. Das Stadion wurde von 1922 bis 1924 erbaut und trug zunächst den Namen Stadio Comunale di Parma. Später wurde es nach Ennio Tardini benannt, dem Präsidenten der damaligen AC Parma, der den Bau initiiert hatte und kurz vor der Eröffnung verstorben war. Geschichte Die Grundsteinlegung fand am 26. Dezember 1922 statt, unmittelbar nach einem 2:0-Sieg im alten Stadion gegen die Rivalen der AC Reggiana im Derby dell’Enza. Die Einweihung wurde am 16. September 1924 begangen. Anfänglich besaß die Sportstätte eine Radrennbahn und eine Sporthalle für Turnübungen. Des Weiteren fanden damals auch Rugbyspiele und Leichtathletikwettbewerbe statt. Das Ennio Tardini wurde erst Anfang der 1990er Jahre komplettiert, als die AC Parma in die Serie A aufgestiegen war, und verfügt seit 2006 über eine Kapazität von 27.906 Plätzen, die jedoch auf 21.743 Zuschauer beschränkt ist. Die Kurve der Ultràs von Parma Calcio, der Boys ’77 und des Settore Crociato, ist die Nordkurve. Der Gästesektor befindet sich in der Südkurve. Das Stadion liegt in zentraler Lage südöstlich des Stadtzentrums und ist fast vollständig von Wohnbebauung umgeben. Im Nordwesten des Stadiongeländes befindet sich ein Vorplatz mit einem großen Eingangstor. Von den vier Tribünen sind die Haupttribüne (Tribuna Centrale) im Westen des Stadions sowie die gegenüberliegende Osttribüne (Tribuna Est) überdacht, beide Hintertortribünen (Curva Nord bzw. Curva Sud) sind unüberdacht. Aufgrund der dichten Bebauung rund um das Stadion ist die Anzahl der Parkplätze sehr begrenzt. Anfang Mai 2024 stellte Parma Calcio 1913 Pläne für ein neues Stadio Ennio Tardini vor. Der Entwurf stammt vom Mailänder Architekturbüro Studio Zoppini aus dem Jahr 2021. Der Club wartet noch auf die Genehmigung der Stadt, nach dem Wiederaufstieg in die Serie A 2024/25. Bis zum Ende des Monats soll entscheiden werden. Bei einer positiven Entscheidung liegt es am Club, wann die Arbeiten beginnen. 2021 rechnete man mit Kosten von 140 Mio. Euro, die von Parma Calcio 1913 finanziert werden. Es soll 20.986 überdachte Sitzplätze, davon 2351 Premium-Sitze, erhalten. Des Weiteren stehen 34 Logen, neun Lounges, 20.000 m² öffentliche Freifläche zur ganzjährigen Nutzung und ein neues Fußball- und Sportmuseum auf dem Plan. Für die Errichtung sind 27 Monate Zeit angesetzt. Während der Bauarbeiten wird Parma Calcio in einem temporären Stadion spielen. Galerie Weblinks parmacalcio1913.com: Stadio Ennio Tardini (italienisch, englisch) stadiumdb.com: Stadio Ennio Tardini (englisch) stadiumguide.com: Stadio Ennio Tardini (englisch) europlan-online.de: Stadio Ennio Tardini – Parma groundhopping.de: Besucherbericht von 2005 – FC Parma gegen Juventus FC 1:2 Einzelnachweise
Stade Ennio-Tardini

Le stade Ennio-Tardini est une enceinte sportive située à Parme, en Italie. Principal équipement sportif de la ville de Parme, le stade Ennio-Tardini tient son nom d'un ancien avocat qui fut président du club de football local, le Parma Calcio. Depuis son inauguration en 1923, le stade est utilisé par le Parme Calcio 1913. Histoire À l'époque de sa mise en service, le stade Ennio-Tardini devenait le dix-huitième stade d'Italie en termes de capacité, derrière le Stade Euganeo de Padoue, avec 29 019 places. En 1995, le stade a accueilli la finale aller de la Coupe UEFA entre Parme et la Juventus. Annexes Liens internes Parma Football Club Liens externes Présentation du stade Ennio-Tardini sur le site officiel du Parma Football Club Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de l'Émilie-Romagne
Ennio Tardini Stadion

Az Ennio Tardini Stadion (olaszul: Stadio Ennio Tardini) olasz labdarúgó-stadion Parmában. A városközponttól mindössze egy kilométerre található aréna Olaszország egyik legrégibb stadionja. A stadionról 1923-ban építette Ennio Tardini, aki nagy elkötelezettje volt a sportnak. Eredeti neve Stadio Comunale volt, Tardini halála után keresztelték át mai nevére. Az 1990-es évekig semmilyen fejlesztést nem kívánt meg a stadion, mivel jelentős sporteseményt nem rendeztek itt. 1990-ben a Parma FC feljutott a Serie A-ba. Ekkor a befogadóképessége a létesítménynek 13 500 fő körüli volt. Az első osztályban a követelmény viszont egy minimum 30 ezer férőhelyes stadion. Eleinte egy új létesítmény megépítését tervezték, de ezt elvetették és úgy döntöttek, hogy felújítják a már meglévő stadiont. Az 1990 és 1993 között történt bővítését követően befogadó képessége 27 906 fősre nőtt. A legrégebbi stadionok közé tartozik, úgy mint a genovai Luigi Ferraris Stadion (1911) és a pisai Arena Garibaldi (1919). Források "Stadio Ennio Tardini" (angol nyelven). stadiumguide.com. Hozzáférés: 2011. február 20.. "Stadio Ennio Tardini" (olasz nyelven). stadiotardini.com. Hozzáférés: 2011. február 25.. További információk "Stadio Ennio Tardini" (angol nyelven). worldstadiums.com. 2010. május 28. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2011. február 25.. ""Ennio Tardini" Stadium Parma" (angol nyelven). turismo.parma.it. 2011. december 11. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2011. február 25.. : Unknown parameter |accesdate= ignored (|access-date= suggested) (súgó) "Stadio Ennio Tardini". Google Earth Hacks. 2008. december 2. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2011. február 25.. Kapcsolódó szócikkek Parma SSD Parma Calcio 1913
Stadio Ennio Tardini

Stadio Ennio Tardini is een voetbalstadion in Parma (Italië). Het stadion, dat de thuisbasis is van Parma Calcio 1913, is gebouwd in 1923 en vernoemd naar een van de vorige voorzitters van Parma, Ennio Tardini, die ook de bouw van het stadion voor zijn rekening nam. Het heeft een capaciteit van 27.906 plaatsen. Het stadion onderging een groot aantal belangrijke wijzigingen vanaf de jaren tachtig tot de jaren negentig. In 1990 promoveerde Parma Associazione Calcio SpA voor de eerste keer naar de top van de Italiaanse profcompetitie, de Serie A. Het stadion telde tot dan toe een capaciteit van 13.500 toeschouwers. Na de promotie was de club echter wettelijk gedwongen om uit te breiden naar een capaciteit van minimaal 30.000. Aanvankelijk werd gedacht aan de bouw van een nieuw stadion, even buiten Parma, in Baganzola. Dat idee werd echter losgelaten, waarna op 29 mei 1991 werd besloten om het "oude" stadion te renoveren. Interlands Het Italiaans voetbalelftal speelde acht interlands in Stadio Ennio Tardini. Externe link (en) Stadio Ennio Tardini op Stadiumguide.com
Estádio Ennio Tardini

O Estádio Ennio Tardini (Stadio Ennio Tardini) é um estádio localizado em Parma, na Itália. Inaugurado em 1924, passou por reformas entre 1990,1997, 2006 e 2018 tendo atualmente 22.352 lugares e recebe os jogos do time de futebol Parma Football Club. Endereço: Viale Partigiani d'Italia 1, 43123 Parma Ligações externas Sítio oficial do Clube (em italiano) Stadiumguide.com (em inglês) Foto por Satélite - Google Maps Referências
Stadio Ennio Tardini

Stadio Ennio Tardini, denumit în mod obișnuit doar Il Tardini, este un stadion de fotbal din Parma, Italia, situat între centrul orașului și zidurile orașului. Este locul unde joacă meciurile de pe teren propriu echipa Parma Calcio 1913. Stadionul a fost construit în 1923 și a fost numit după unul dintre foștii președinți ai Parmei, Ennio Tardini. Stadionul este cel de-al nouăsprezecelea cel mai mare stadion de fotbal din Italia și al doilea ca mărime din Emilia-Romagna, cu o capacitate de 22.352 de spectatori. Stadionul este al șaselea cel mai vechi teren de fotbal italian încă în folosință. Terenul a suferit o extindere semnificativă pe vremea când echipa era deținută de Parmalat în anii 1990, deoarece capacitatea locului a fost crescută de la aproximativ 13.500 la 29.050. În 2006, capacitatea a fost redusă la 27.906, deși doar 21.473 sunt autorizate să fie utilizate la evenimente și chiar și aceste locuri sunt foarte rar vândute toate. Extinderea a permis ca un număr de meciuri ale Italiei să fie disputate aici. Note
Эннио Тардини (стадион)

«Эннио Тардини» (итал. Stadio Ennio Tardini) — футбольный стадион, расположенный в городе Парма, провинция Эмилия-Романья, Италия. Открыт в 1923 году, с этого момента является домашней ареной для одноимённой местной команды, вмещая 23 045 человек. История Стадион был возведён в 1922—1923 годах и назван в честь Эннио Тардини, президента «Пармы», в период правления которого клуб достиг своих первых успехов. Перед началом строительства арены руководство клуба объявило общенациональный конкурс среди архитекторов на лучший проект, победу в котором одержал Этторе Леони, планировавший построить арену по образцам подобных в Германии и Франции. Торжественная церемония открытия арены прошла 16 сентября 1923 года. По общей вместимости стадион «Пармы» занимает второе место в Эмилия-Романьи и 19-е в Италии в целом. Помимо прочего, «Эннио Тардини» является шестой по возрасту футбольной ареной в стране. Владельцем поля выступает муниципалитет Пармы. В период с 1990 по 1993 год стадион находился на реконструкции, на проведение которой было потрачено 477 000 лир. В начале 2012 года клуб «Парма» мог лишиться права выступления на данном стадионе ввиду обнаружения целого ряда технических нарушений, однако сумел избежать этого после их своевременного устранения. Помимо футбольного, на арене также до 2014 года выступал и регбийный клуб «Парма». Национальная футбольная команда Италии провела на пармском поле шесть матчей начиная с 1994 года, выиграв в пяти из них. 21 декабря 2012 года стадион «Эннио Тардини» был выбран в качестве нейтрального поля для проведения матча Серии А между «Кальяри» и «Ювентусом» (1:3). Примечания Ссылки
Стадион Енио Тардини

Стадион Енио Тардини (итал. Stadio Ennio Tardini) фудбалски је стадион у Парми. Стадион је од 1923. домаћин фудбалског клуба Парма. Стадион је добио име по Енију Тардинију, једном од бивших председника клуба. Референце Спољашње везе Званични веб-сајт (језик: италијански) Страница на сајту ФК Парме Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (17. септембар 2018) (језик: италијански)
Stadio Ennio Tardini

Stadio Ennio Tardini är hemmaarena för Serie A-laget Parma FC. Första Serie A-matchen för Parma FC spelades på Stadio Ennio Tardini mot Juventus FC som dominerade den Italienska fotbollen på den tiden. Parma förlorade matchen med 2-1 men gjorde en stark insats.
Енніо Тардіні (стадіон)

Стадіон Енніо Тардіні (італ. Stadio Ennio Tardini) — футбольний стадіон у Пармі, Італії, розташований неподалік від центру міста. Є домашньою ареною місцевого клубу «Парма» і вміщує 27906 глядачів. Історія Стадіон побудований в 1923 році і був названий на честь президента «Парми» Енніо Тардіні, який розпочав будівництво цієї арени, але помер до його завершення. Стадіон є дев'ятнадцятим за місткістю футбольним стадіоном в Італії і другим — у регіоні Емілія–Романья. Також є шостим найстаршим італійським футбольним стадіоном, який все ще використовують. Масштабні роботи зі зміни вигляду стадіону почалися після того, як спонсором «Парми» став концерн «Пармалат». У 1990 році переобладнали центральну трибуну, в 1992 році відремонтували північні трибуни, в 1993 році побудували трибуни за південними воротами. Загалом місткість арени збільшили від 13 500 до 29 050 глядачів. У 2006 році кількість місць зменшили до 27 906. Розширення стадіону дозволило зіграти на стадіоні кілька матчів збірної Італії, при цьому перші п'ять команда незмінно вигравала, програвши лише в шостому, 14 листопада 2012 року в товариській грі з Францією (1:2). Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 2 лютого 2019 у Wayback Machine.] (італ.) Офіційний сайт «Парми» [Архівовано 17 вересня 2018 у Wayback Machine.]
Chiesa di San Giorgio Martire (Rugolo)

La chiesa di San Giorgio Martire è la parrocchiale di Rugolo, frazione di Sarmede, in provincia di Treviso e diocesi di Vittorio Veneto; fa parte della forania Pedemontana. Storia Si sa che, anticamente, Rugolo ricadeva nella giurisdizione della pieve di San Cassiano del Meschio (l'attuale Cordignano); venne eretta in parrocchia autonoma nel 1583. L'attuale parrocchiale fu edificata intorno al 1590 e consacrata il 24 luglio 1599. Nel 1830 fu ridotta a curazia dipendente da Sarmede. Il 16 marzo 1927 la parrocchia fu nuovamente eretta, per volere del vescovo di Ceneda Eugenio Beccegato. Descrizione Esterno La facciata, rivolta ad ovest, è a capanna, aperto da un rosone e da un portale rettangolare lapideo timpanato, con lo stemma del patriarca Marco Gradenigo. Alla parte bassa della superficie di facciata sono addossate delle lapidi e dei cenotafi; il cimitero cinge i lati est e nord dell'edificio. Sul lato sud si erge il campanile di impianto romanico, con bifore all'altezza della cella campanaria. Interno Gli interni, a una navata, conservano degli affreschi quattrocenteschi, dovuti soprattutto alla mano di Andrea di Treviso: Annunciazione di Maria e Incarnazione di Gesù occupano la superficie dell'arco che dà accesso al presbiterio, all'interno del quale trovano spazio, a sinistra, episodi tratti dai Vangeli, a destra, episodi dell'Antico Testamento e, sul fondo, la Resurrezione e l'Ascensione del Cristo. Nel presbiterio è conservata anche una tela del 1756 di Egidio Dall'Olio, rappresentante San Giorgio. Voci correlate Rugolo Sarmede Diocesi di Vittorio Veneto Parrocchie della diocesi di Vittorio Veneto Collegamenti esterni Rugolo di Sarmede - San Giorgio Martire, su diocesivittorioveneto.it. URL consultato il 28 gennaio 2019.
Porto di Ripa Grande

Porto di Ripa Grande era um dos portos fluviais de Roma, a jusante da antiga Ponte Sublício, onde as mercadorias, subindo e descendo o Tibre em direção às docas de Fiumicino, eram manuseadas. A construção da "muraglioni" ("grande muralha") obliterou todos os sinais de sua existência, mantendo apenas algumas referências toponímicas — o trecho da Lungotevere que ladeia San Michele a Ripa Grande é chamado de "Porto di Ripa Grande", a Via del Porto é a estreita rua que liga o Tibre a Santa Cecilia in Trastevere e Santa Maria dell'Orto) — e as duas rampas que dão acesso ao passeio à beira do rio. A região atualmente é parte do rione Ripa. Porto Durante o período Romano, o porto marítimo de Roma era Ostia. De lá, as mercadorias destinadas à cidade eram transportadas pelo Tibre, que dispunha de diversas docas com funções específicas. O Empório fluvial geral ficava na margem esquerda do rio, do presente rione Testácio — onde restos do Pórtico Emília e do empório ainda podem ser vistos — até a encosta do Monte Aventino, uma região que, por este motivo, era intensamente habitada durante a era imperial. A região portuária jamais cessou suas atividades, mesmo nos últimos anos do império e durante a Idade Média, servindo como ponto de desembarque para peregrinos e mercadorias. Por isto, ali estavam tanto estruturas relativas ao comércio fluvial (carpintarias, docas, prédios de serviço etc.) e estruturas militares para o controle do tráfego no rio e a coleta das taxas. O porto, que, apesar de ser a principal doca no Tibre, era muito menos monumental que o Porto di Ripetta e foi reconstruído no século XVII do outro lado do antigo empório, na margem oposta do Tibre e a montante da localização anterior, dentro da Porta Portese (que também foi recuada). Arsenal Papal Fábricas para a construção de navios militares, conhecidas como Arsenal Papal, existiram à volta do Porto di Ripa Grande até o século XVI, principalmente por causa das guerras contra o Império Otomano. Depois da Batalha de Lepanto (1571), as atividades portuárias foram todas voltadas para o comércio (manutenção dos navios e equipamentos, aduana etc.). Imediatamente do lado de fora da Porta Portese, o papa Clemente XI construiu seu novo arsenal, dedicado à manutenção dos barcos fluviais e também para os navios papais. Sua posição, fora da muralha, visava reduzir a pressão fiscal sobre os materiais utilizados nas atividades de manutenção. A construção, cujo arquiteto é desconhecido, foi concebida de forma idêntica à do arsenal de Civitavecchia, de Gian Lorenzo Bernini e completado por Domenico Fontana cinquenta anos antes; a obra foi completada entre 1714 e 1715, numa escala menor que a anterior por causa de suas funções limitadas. O complexo funcionou até o final do século XIX — foi utilizado em 1798 como galpão para abrigar as obras de arte roubadas por Napoleão antes do embarque para a França — quando, depois da construção da muraglioni, todas as atividades comerciais relacionadas ao rio foram abandonadas. As duas rampas que descem até o nível do rio a partir de San Michele são a única memória do antigo porto. Bibliografia Ligações externas
Chiesa di San Nicolò Vescovo (Camisano Vicentino)

La chiesa di San Nicolò Vescovo è la parrocchiale di Camisano Vicentino, in provincia e diocesi di Vicenza; è a capo del vicariato di Camisano Vicentino. Storia Dal 1540 la chiesa fu elevata a rango di chiesa abbaziale. In questa sede venne anche trasferita la sede del Santissimo Sacramento.L'edificio originario venne ristrutturato e ampliato più volte. Il rifacimento più importante risale agli anni 1744-1752, quando, con la distruzione dell'antica chiesa dedicata a San Daniele, fu possibile riutilizzare molto materiale. Interno All'interno, sopra l'altare maggiore opera del 1698 di "Dominico et fratelli Merli", è possibile ammirare la pala d'altare del 1740 di Giovanni Antonio De Pieri (1671-1751), che ritrae i santi Nicola e Valentino ai piedi della Vergine; di assoluto rilievo anche il coro in legno e gli affreschi di Rocco Pittaco. Campanile Il 4 maggio 1920 un fulmine incendiò la cuspide in legno alta 19 metri, costruita dall'abate Zamperetti nel 1858. L'8 ottobre 1923 il vescovo Ferdinando Rodolfi benedisse il campanile ristrutturato con la ricostruzione dell'ottagono in pietra di Costozza, la nuova cuspide - su progetto dell'architetto Ferruccio Chemello che fa raggiungere al campanile l'altezza di 64 m - e le nuove 6 campane. Bibliografia Igino Capitanio, I capitelli, le chiese, gli oratori e le ville del Comune di Camisano Vicentino, Marostica, Centro copie a zero, 2010. Voci correlate Diocesi di Vicenza Camisano Vicentino Parrocchie della diocesi di Vicenza Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Nicolò Vescovo Collegamenti esterni Chiesa di San Nicolò Vescovo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa del Sacro Cuore di Gesù (Campedello)

La chiesa del Sacro Cuore di Gesù è la parrocchiale di Campedello, frazione di Vicenza. Storia La prima pietra dell'attuale parrocchiale di Campedello fu posta nel maggio 1933 e, alla fine dello stesso anno, fu eretta una nuova curazia, indipendente dalla parrocchia di Santa Caterina di Borgo Berga. La chiesa fu inaugurata nel 1936 e nel 1940 divenne sede di parrocchia autonoma. Descrizione L'edificio si caratterizza per l'impianto solido, massiccio, con facciata tripartita tipica del contesto palladiano. L'arco d'ingresso abbraccia, oltre al portale, anche la finestra sovrastante, le riquadrature fondono in uno stesso volume le lesene, i capitelli e gli architravi, una grande croce in pietra di Nanto sovrasta il timpano: considerato il momento della progettazione appaiono esempi mutuati da una visione littoria della romanità. All'interno, molto luminoso e sobrio, grandi colonne monolitiche in marmo dividono la navata centrale da quelle laterali e valorizzano il grande catino absidale, affrescato dal pittore veronese Agostino Pegrassi. L'affresco raffigura un Cristo benedicente racchiuso in una mandorla di raggi luminosi, glorificato da una nuvola di angeli disegnati dalla luce al centro di un cielo azzurro primaverile; attorno a lui una teoria di santi formano la città celeste. Ai suoi piedi un paesaggio riproduce le colline della zona e al di sotto ancora è raffigurata con colori terrosi la città terrestre. L'insieme ricorda, per la struttura e le tonalità, le tele di Giovanni Bellini. Note Voci correlate Campedello Vicenza Diocesi di Vicenza Parrocchie della diocesi di Vicenza Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa del Sacro Cuore di Gesù Collegamenti esterni Chiesa del Sacro Cuore di Gesù, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Biblioteca al Parco

La biblioteca al Parco è una biblioteca di Milano, sita all'interno del parco Sempione. Insieme al vicino Bar Bianco, costituisce uno dei due edifici costruiti in occasione della X Triennale del 1954. Storia L'edificio venne costruito nel 1954 come «padiglione del soggiorno» in occasione della X Triennale. Al termine della manifestazione venne ceduto al Comune di Milano, che vi allestì una sezione staccata della biblioteca comunale. Fu progettato dagli architetti Ico Parisi e Silvio Longhi, coadiuvati per il calcolo strutturale dall'ingegnere Luigi Antonietti, ed eseguito dalla Cementeria di Merone. Caratteristiche L'edificio sorge all'interno del parco Sempione, sull'altura denominata «Monte Tordo», a poca distanza dal monumento a Napoleone III. Ha pianta di forma arcuata, delimitata sul lato esterno da un arco di circonferenza, e sul lato interno da un arco di spirale. Particolarmente caratterizzante è la copertura in calcestruzzo armato, con pieghe radiali, che sale verso il centro della costruzione, ed è sostenuta da 12 montanti a sezione triangolare; le pareti esterne sono interamente vetrate. L'interno, che ha una superficie complessiva di 450 m², è suddiviso in una zona di lettura, sopraelevata, posta verso il centro, e una zona di transito lungo la parete esterna. L'edificio è decorato da pitture di Bruno Munari e Mauro Reggiani, e da una scultura di Francesco Somaini. Galleria d'immagini Note Bibliografia Fonti Padiglione per soggiorno, alla Triennale, in Domus, n. 301, Milano, Editoriale Domus, dicembre 1954, pp. 7-9, ISSN 0012-5377. Roberto Aloi, Nuove architetture a Milano, Milano, Hoepli, 1959, pp. 269-273, ISBN non esistente, SBN RAV0140907. Testi di approfondimento Ico Parisi, Silvio Longhi e Luigi Antonietti, Padiglione di soggiorno. X Triennale di Milano, stampato a cura della Cementeria di Merone, 1959, ISBN non esistente, SBN MIL0456648. Agnoldomenico Pica, Architettura moderna in Milano, Milano, Ariminum, 1964, p. 34, ISBN non esistente, SBN RMS1054852. Ico Parisi, Silvio Longhi e Luigi Antonietti, La biblioteca del Parco Sempione a Milano, Aldebaran, 1994, ISBN non esistente, SBN VEA0066812. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Biblioteca al Parco Collegamenti esterni Biblioteca al Parco Sempione, su lombardiabeniculturali.it. Paolo Campiglio, Grande Motivo al Padiglione Soggiorno, su ordinearchitetti.mi.it.