NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Мадонна-дель-Понте

Бази́лика Мадо́нна-дель-По́нте (итал. Basilica Cattedrale della Madonna del Ponte) — кафедральный собор архиепархии Ланчано-Ортона Римско-католической церкви в городе Ланчано, в провинции Кьети, в регионе Абруццо, в Италии. История Особенность, которая делает этот храм уникальным, заключается в том, что он построен на трёх арках древнеримского моста, возведенного по приказу императора Диоклетиана. Решение о строительстве храма в честь Богоматери было принято жителями Ланчано в 1389 году. Вначале он получил название Оратория Пресвятой Девы Марии Моста, затем его переименовали в Санта Мария делле Грацие. Название базилики восходит к статуе Богоматери с младенцем, которая была найдена в 1088 году под одной из арок моста во время реконструкции после землетрясения, и получила название Богоматери Моста, или Мадонна дель Понте. Статуя VIII века воспроизводит древневизантийскую икону. Есть мнение, что она была укрыта под мостом от иконоборцев. Храм был построен в XIV веке. В начале XVII века Томмазо Сотардо из Милана построил колокольню. В 1785 году были проведены работы по обогащению внутреннего архитектурного убранства базилики. В XVIII веке храм был полностью перестроен инженером-конструктором Эудженио Миккителли, снесшим существовавшую здесь ранее церковь Сантиссима Аннунциата. Работы по благоустройству фасада, начатые в 1819 году, не были доведены до конца. В 1942 и 1943 годах в базилике проводились реставрационные работы. Внутреннее убранство Интерьер базилики представляет собой уникальный неф, обрамленный пилястрами с коринфскими капителями, которые поддерживают свод по всему периметру стен. Боковые стены алтаря в стиле неоклассицизма украшены картинами, у трёх из этих стен имеются ниши со статуями святых. В нише в нижней части алтаря находится глиняная статуя Мадонны дель Понте. Фасад имеет выступающую часть, которая образует портик, увенчанный балюстрадой. Стены выполнены из облицовочного кирпича. Колокольня состоит из трёх ярусов и стоит отдельно от основного здания храма. Внутри базилики справа находится капелла Сантиссимо Сакраменто (часовня Святых Даров), украшенная фресками работы неаполитанского художника Джачинто Диано. После землетрясения 1985 года в базилике был проведен ремонт, позволивший перестроить пресвитерий согласно канонам, установленным II Ватиканским собором. Новый алтарь был освящен в 1996 году, с амвоном, в 1997 году украшенным мраморным орлом работы скульптора Вито Панчелла, и купелью близ пресвитерия, установленной в 1999 году. Примечания См. также Ланчано Архиепархия Ланчано-Ортона Базилика Святого Фомы (Ортона) Ссылки История кафедрального собора в Ланчано (итал.)
Cathédrale de Livourne

La cathédrale de Livourne (en italien :Cattedrale di San Francesco) est une église catholique romaine de Livourne, en Italie. Il s'agit de la cathédrale du diocèse de Livourne. Annexes Liens internes Liste des cathédrales d'Italie Liens externes Ressources relatives à la religion : Chiese delle diocesi italiane GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Toscane Portail du catholicisme
Macerata Cathedral

Macerata Cathedral (Italian: Cattedrale di Macerata; Duomo di Macerata; Cattedrale di San Giuliano) is a Renaissance-style, Roman Catholic cathedral dedicated to the St Julian in the town of Macerata, province of Macerata, region of Marche, Italy. History The Cathedral was built in 1459-1464 to designs by Cosimo Morelli; it underwent reconstruction in 1771. The façade and the adjacent square bell tower (1478), which projects forward into the piazza, remain unfinished in brick. The tower's design is attributed to Marino di Marco Cedrino. The interior was decorated in 1771 in neoclassical style. It is characterized by large twin columns, which divide the three naves and the cupola. The main altarpiece depicts St Julian intercedes with the Madonna and Child to ease the plague(1786) by Cristoforo Unterberger. Below the second story choir loft are canvases (1602) by Filippo Bellini. The spandrels of the apse were painted with the Religion and the Theologic virtues (1938) by Silvio Galimberti. On the first altar on the right (erected by the Ferri family) houses a canvas depicting the Transfer of the Keys to St Peter by an anonymous Bolognese artist. The second chapel on the right has a depiction of the Madonna between Saints Sebastian and Andrea (1600) by Andrea Boscoli. In the right transept there is a mosaic depicting St Michael the Archangel (1628) made by Giambattista Calandra, originally for the St Peter's Basilica in the Vtican. Along the left transept is the Chapel of the Holy Sacrament (1932) in a neo-rococo style by Giuseppe Rossi with the dome frescoed by Pavisa. The third altar on the right (dei Compagnoni) has a canvas with a depiction of San Carlo Borromeo (1790) by Vincenzo Martini. In the first chapel on the left there is the baptismal font, and a fragment of a large wooden model (17th century) which reproduced the project of Michelangelo for the Vatican Basilica. The sacristy conserves a triptych of the Madonna and Child with Saints Anthony Abbot and Giuliano (1369) by Allegretto Nuzi; a Madonna in Glory between Saints Giuliano and Anthony of Padua by Vincenzo Pagani; a Madonna and Child with Saints John the Baptist, Sebastian, James the Major (1574) by Gaspare Gasparini; a Birth of Mary by Sforza Compagnoni; a Pietà by Filippo Bellini; a Miracle of St Gregory by Andrea Sacchi designed for the Gregorian chapel in St Peter's Basilica in the Vatican. On the altar of the chapel of San Giuliano is a canvas depicting Julian before an angel who announces his coming death (1738) by Francesco Mancini. The organ in the right choir was built by Gaetano Callido in 1790. Below the church is a crypt with three altars. The church is custodian of the relics of St Julian. References
Katedra św. Juliana w Maceracie

Katedra św. Juliana w Maceracie (wł. Duomo di S. Giuliano di Macerata) − zbudowana w latach 1771−1790, siedziba biskupia włoskiej diecezji Macerata-Tolentino-Recanati-Cingoli-Treia. Historia Obecna świątynia neoklasycystyczna została wzniesiona w miejscu, w którym tradycja od X w. lokalizowała siedzibę parafii św. Juliana w Maceracie (wł. Pieve di San Giuliano). Autorem projektu był architekt Cosimo Morelli. Poprzednie dwie świątynie były budowane i konsekrowane w latach 1022 (Pieve di San Giuliano) oraz 1422. Na terenie świątyni przechowywane są relikwie ramienia św. Juliana, patrona miasta, oraz korporał splamiony według tradycji krwią Chrystusa w czasie cudu eucharystycznego, który miał mieć miejsce w Maceracie 25 kwietnia 1356. W związku z tym wydarzeniem wprowadzono w Kościele katolickim praktykę nabożeństwa czterdziestogodzinnego (po roku 1556). W katedrze pochowany jest jeden z poprzednich biskupów Maceraty − św. Wincenty Maria Strambi. Katedra znajduje się na Piazza san Vincenzo Maria Strambi. Przy katedrze działa chór Cappella Musicale della Cattedrale di Macerata. Budowla Niedokończona fasada posiada dzwonnicę w stylu gotyckim z XV w., przypisywaną Marinowi z Marco Cedrino. Katedrę wzniesiono na planie krzyża łacińskiego. Posiada trzy nawy. W dolnym kościele znajdują się trzy kaplice dedykowane św. Marii Magdalenie, Madonnie z Loreto oraz Najświętszemu Sakramentowi. Sztuka sakralna Wnętrze kościoła posiada wystrój według projektu Cosimo Morellego. Budowniczem udało się uzyskać efekt obszerności i jasności wnętrza. W głównym ołtarzu znajduje się obraz Krzysztofa Unterbergera z 1786 przedstawiający św. Juliana wzywającego wstawiennictwa Najświętszej Maryi Panny z Dzieciątkiem w czasie zarazy. W bocznych kaplicach znajdują się inne dzieła sztuki sakralnej. M.in. w drugiej kaplicy po prawej stronie umieszczono obraz Madonna ze świętymi z 1600. W transepcie po prawej stronie znajduje się mozaika przedstawiająca św. Michała Archanioła z 1628. Inni artyści renesansowi i późniejsi, których dzieła stanowią wystrój katedry to: Andrea Boscoli, Giovanni Baglione, Vincenzo Martini, Antonio Piani, Fedele Bianchini, Ciro Pavisa, Silvio Galimberti, Filippo Bellini oraz Allegretto Nuzi. W zakrystii przechowywane są dzieła takich malarzy, jak: Allegretto Nuzi, Vincenzo Pagani, Gaspare Gasparrini, Sforza Compagnoni, Filippo Bellini, Andrea Sacchi oraz Francesco Mancini. Przypisy
Matelica Cathedral

Matelica Cathedral (Italian: Concattedrale or Chiesa di Santa Maria Assunta) is a Roman Catholic cathedral in Matelica, Marche, Italy, dedicated to the Assumption of the Virgin Mary. Formerly the episcopal seat of the Diocese of Matelica, it is now a co-cathedral in the Diocese of Fabriano-Matelica. History and description The first cathedral of Matelica was built in the historical centre of the town, but fell into ruin after the bishop's seat was moved elsewhere, and was finally demolished in 1530. It had already been replaced as the town's main church in the 15th century by the church of Santa Maria della Piazza, which was made the cathedral under the name of Santa Maria Assunta in 1785 when Matelica was restored as a bishopric. The campanile, which dates from the 15th century, is most unusually positioned in the centre of the cathedral's west front. This has sometimes led to suppositions over whether the present church building occupies the same position as the original church or whether repeated re-buildings and restorations over time have had the effect of moving it. Among the works of art in the cathedral, of particular note for the fine quality of the workmanship is an 18th-century crucifix in wood and silver by Giovanni Giardini of Forlì. References Website of the Diocese of Fabriano-Matelica: parish of the cathedral Archived 2016-10-25 at the Wayback Machine (in Italian) Website of I.T.C., Matelica: history of the cathedral and campanile, with bibliography Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine (in Italian)
Cathédrale de Matelica

La cathédrale de Matelica est une église catholique romaine de Matelica, en Italie. Il s'agit d'une cocathédrale du diocèse de Fabriano-Matelica. Notes et références Liens externes Ressources relatives à la religion : Chiese delle diocesi italiane GCatholic.org Annexes Liens internes Liste des cathédrales d'Italie Liste des cathédrales des Marches Portail de l’architecture chrétienne Portail des Marches Portail du catholicisme
Matera Cathedral

Matera Cathedral (Italian: Duomo di Matera, Cattedrale di Santa Maria della Bruna e di Sant'Eustachio) is a Roman Catholic cathedral in Matera, Basilicata, Italy. It is dedicated to the Virgin Mary under the designation of the Madonna della Bruna and to Saint Eustace. Formerly the seat of the Bishops, later Archbishops, of Matera, it is now the cathedral of the Archdiocese of Matera-Irsina. History The cathedral was built in Apulian Romanesque style in the 13th century on the ridge that forms the highest point of the city of Matera and divides the two Sassi, on the site of the ancient Church of Saint Eustace, protector of the city. Construction began in 1203, the year in which Pope Innocent III raised Matera to the rank of an archdiocese in union with Acerenza as the Archdiocese of Acerenza and Matera, and was completed in 1270. The original dedication was to Santa Maria di Matera, as recorded in a contemporary notarial document. Then, on the evidence of a will of 1318, it was entitled Santa Maria dell'Episcopio, and from 1389, the year in which Pope Urban VI (already Archbishop of Matera), instituted the feast of the Visitation, it was dedicated to Santa Maria della Bruna, also a protector of the city. Finally, from 1627 Monsignor Fabrizio Antinori, archbishop of Matera, dedicated the cathedral to the Madonna della Bruna and to Saint Eustace. Description The west front is dominated by the rose window of sixteen rays and by the campanile on the left side, 52 metres high. The cathedral has a Latin cross ground plan and contains three naves, separated by round arches supported by columns with stone capitals. Much of the interior received a Baroque-style decoration in the 17th and 18th century, including gilded stuccoes and frames. The interior has an Italo-Byzantine fresco depicting the Madonna della Bruna and Child, dating from 1270 and attributed to one Rinaldo da Taranto; the relics of Saint John of Matera (translated here in 1830); carved wooden choir stalls (60 in total) in the apse (1453), by Giovanni Tantino of Ariano Irpino; a sculptural group of a Pesebre (1534, Nativity scene) and painted limestone crib, both created by Altobello Persio; the Chapel of the Annunciation erected in Renaissance-style period by Giulio Persio; and a 14th-century fresco depicting the Last Judgment, which re-emerged during recent restoration work. The high altar has an altarpiece by Fabrizio Santafede depicting The Virgin with Saints. References Sources and external links Matera website: Cathedral (in Italian) Website of the Consiglio di Basilicata: La Cattedrale di Matera (in Italian)
Catedral de Matera

La catedral de Matera ( en italiano: Duomo di Matera; Cattedrale di Santa Maria della Bruna e di Sant'Eustachio) es una catedral católica en Matera, Basilicata, Italia. Está dedicada a la Virgen María bajo la designación de la Madonna della Bruna y a Santa Eustaquio. Anteriormente la sede de los obispos, posteriormente arzobispos, de Matera, ahora es la catedral de la archidiócesis de Matera-Irsina . Historia La catedral fue construida en estilo románico apuliano en el siglo XIII en la cresta que forma el punto más alto de la ciudad de Matera y divide a los dos Sassi, en el sitio de la antigua Iglesia de San Eustaquio, protector de la ciudad. La construcción comenzó en 1203, el año en que el Papa Inocencio III elevó a Matera al rango de archidiócesis en unión con Acerenza como la archidiócesis de Acerenza y Matera, y se completó en 1270. La dedicación original fue a Santa Maria di Matera, según consta en un documento notarial contemporáneo. Luego, sobre la evidencia de un testamento de 1318, se tituló Santa Maria dell'Episcopio, y desde 1389, año en que el Papa Urbano VI (entonces arzobispo de Matera), instituyó la fiesta de la Visitación, se dedicó a Santa Maria della Bruna, también protectora de la ciudad. Finalmente, a partir de 1627, monseñor Fabrizio Antinori, arzobispo de Matera, dedicó la catedral a la Madonna della Bruna y a San Eustaquio. Edificio El frente oeste está dominado por el rosetón de dieciséis rayos y por el campanario en el lado izquierdo, de 52 metros de altura. La catedral tiene una planta de cruz latina y contiene tres naves. El interior alberga un fresco de estilo bizantino que representa a la Madonna della Bruna y al Niño; las reliquias de San Juan de Matera (trasladadas aquí en 1830);​ el coro de madera tallada en el ábside; un grupo escultórico de un Pesebre (1534, escena de la Natividad ), esculpido por Altobello Persio; la capilla de la Anunciación erigida en el período renacentista por Giulio Persio y un fresco del siglo XIV que representa el Juicio Final, que reapareció durante los trabajos de restauración recientes. Referencias Fuentes y enlaces externos. Web de Matera: Catedral (en italiano) Sitio web del Consiglio di Basilicata: La Cattedrale di Matera (en italiano)
Cathédrale de Matera

La cathédrale de Matera, de son nom complet cathédrale Notre-Dame-la-Brune-et-Saint-Eustache (en italien : cattedrale della Madonna della Bruna e di Sant'Eustachio) est le principal édifice religieux de la ville de Matera dans la Basilicate en Italie. Elle est l'église mère de l'archidiocèse de Matera-Irsina. Histoire et description Sa construction s'est déroulée entre 1230 et 1270, avec des pierres extraites des carrières voisines de Vaglia. Elle a gardé son style roman apulien originel. Elle mélange ainsi les influences normande, lombarde et un peu orientale. L'intérieur a été remanié aux XVIe et XVIIe siècles, avec un apport baroque. Achevée en 1270, la nouvelle cathédrale fut initialement dédiée à Sainte Marie de Matera, comme l'atteste un acte notarié de l'époque. Par la suite, dans un testament de 1318, elle est dédiée à Sainte Marie de l'Épiscopat et à partir de 1389, année où le pape Urbain VI (ancien archevêque de Matera) institua la fête de la Visitation, elle fut dédiée à sainte Marie de la Brune, également protectrice de la ville. Enfin, à partir de 1627, Fabrizio Antinori, archevêque de Matera, a dédié la cathédrale de la ville à la Vierge de la Brune et à saint Eustache. Le 2 juillet 1962, le pape Jean XXIII l'a élevée au rang de basilique mineure. L'intérieur possède trois nefs avec une structure en croix latine. Des chapelles latérales possèdent quelques œuvres intéressantes comme Le Jugement Dernier, une fresque médiévale ou encore la statue de la Madonne della Bruna, sainte patronne de la ville. On trouve également de belles figurines polychromes dans une crèche en pierre. En 1991, elle a reçu la visite du pape Jean-Paul II. Depuis 2003, et principalement en 2006, elle a fait l'objet d'importants travaux de restauration. Le 5 mars 2016, elle a été rouverte au culte par le cardinal Pietro Parolin, secrétaire d'État du Saint-Siège, qui a ouvert la porte sainte du Jubilé pour l'occasion. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des cathédrales Liste des cathédrales de la Basilicate Liens externes Ressources relatives à la religion : Chiese delle diocesi italiane GCatholic.org Ressource relative à l'architecture : Structurae (it) La cathédrale, sur le site SassiWeb Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Basilicate
Kathedrale von Melfi

Die Kathedrale von Melfi ist eine römisch-katholische Kirche in Melfi in der Region Basilikata, Italien. Die Kathedrale des Bistums Melfi-Rapolla-Venosa ist Mariä Himmelfahrt gewidmet und trägt den Titel einer Basilica minor. Der ursprüngliche romanische Kirchenbau wird auf das 11. Jahrhundert durch Robert Guiskard oder das 12. Jahrhundert durch Roger II. datiert. Es erfolgten verschiedene Umbauten, 1694 wurde der Dom teilweise zerstört und im Barockstil wieder aufgebaut. Geschichte Als frühes Fertigstellungsjahr der Santa Maria Assunta gewidmeten Kathedrale ist 1076 durch den normannischen König Robert Guiscard, Herzog von Apulien und Kalabrien, überliefert, als späteres etwa 1150, wozu eine Ecktafel den Bau des Glockenturms belegt. Bischof Gaspare Loffredo ließ die Apsiden 1472 einreißen und verwandelte den Grundriss mit dem Bau des Querhauses in ein lateinisches Kreuz. 1557 erhöhte Bischof Mario Rufino den Chor und baute dahinter die Orgelempore ein. Nach dem Erdbeben von 1694 erhielt die Kirche bei der Barockisierung die hölzerne Kassettendecke, den Bischofsthron und die Kanzel. 1723 wurde eine neue Fassade geschaffen. 1930 wurde ein mit der Kassettendecke korrespondierender Bodenbelag eingebaut. 2015–2019 erfolgte eine Gesamtrenovierung. Architektur Die heute dreischiffige Kreuzbasilika ist durch eine romanische Architektur mit einer barocken Gestaltung gekennzeichnet. Die Fassade aus weißem Naturstein besitzt in der unteren Ordnung ein zentrales Eingangsportal, das von einem zerbrochenen Giebel und einer Gedenktafel von 1748 überragt wird. Im oberen Teil der Fassade befindet sich ein großes Fenster mit einer Balustrade und Gesimsen. Zwei Girlanden steigen zu den äußersten Seiten des oberen Gebälks ab. Über dem Tympanon trägt ein Sockel aus weißem Stein ein Eisenkreuz. Die dreischiffige Kirche ist durch die Pfeiler der alten normannischen Anlage gegliedert, die die Seitenschiffe durch Gewölbebögen aus dem 14. Jahrhundert tragen. Das Mittelschiff wird von einer Kassettendecke überspannt, über dem Altar im erhöhten Querhaus erhebt sich die Vierungskuppel. Ausstattung Vom rechten Seitenschiff gehen die Kapelle des hl. Gregor, das Baptisterium, die Herz-Jesu-Kapelle und die Sakristei ab. Hinter dem Altar stehen unter dem Tonnengewölbe das Chorgestühl und die Orgelempore. Entlang des linken Arms des Querschiffs befinden sich der Altar der byzantinischen Madonna, der Rosenaltar und der alte Altar der Kapelle, die der Muttergottes von Nazareth gewidmet war. Neben Tafeln für die Bischöfe Giuseppe Camassa und Domenico Petroni erinnert eine weitere an die Anerkennung der Kathedrale als Basilika minor durch Papst Pius XII. im Jahr 1958. Mehrere dekorative Elemente prägen die Architektur der Kathedrale. Entlang des Kirchenschiffs kann man oben an jedem Pfeiler acht Ölgemälde bewundern, die im 17. Jahrhundert von Andrea Miglionico geschaffen wurden, der Szenen aus dem Alten Testament darstellte. Von demselben Autor stammt der Triumphzyklus mit Fresken am Tonnengewölbe des Chors. Weblinks Einzelnachweise
Cathédrale de Mileto

La cathédrale de Mileto ou cathédrale Notre-Dame de l'Assomption (en italien : cattedrale di Santa Maria Assunta) est une église catholique romaine de Mileto, en Italie. Il s'agit de la cathédrale du diocèse de Mileto-Nicotera-Tropea. Annexes Article lié Liste des cathédrales d'Italie Liste des cathédrales de la Calabre Liens externes Ressources relatives à la religion : Chiese delle diocesi italiane GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Calabre Portail du catholicisme
Cattedrale di Mileto

La cattedrale di Santa Maria Assunta è il principale luogo di culto della città di Mileto, in Calabria, e cattedrale della diocesi di Mileto-Nicotera-Tropea. Storia L'antica cattedrale di Mileto, nella quale si fondevano l'architettura normanna con la cultura bizantina e musulmana, andò distrutta nel terremoto del 1783 che rase al suolo l'intera Mileto. La costruzione di una nuova cattedrale si protrasse per oltre 30 anni. L'edificio fu inaugurato dal vescovo Enrico Capece Minutolo il 6 novembre del 1823. La chiesa era a croce latina, con cupola, era arricchita di marmi pregiati di gusto barocco e raccoglieva le opere più importanti provenienti dall'antica cattedrale. I successivi terremoti del 1905 e del 1908 distrussero anche l'edificio ottocentesco. La nuova ed attuale chiesa è stata edificata sulle spoglie del precedente edificio, su progetto dell'architetto Faustino Roncoroni ed è stata consacrata dal vescovo Paolo Albera il 25 ottobre 1930. Nel 2016 è stata elevata al rango di basilica minore. Descrizione La chiesa è in stile romanico, con tre porte d'ingresso in bronzo rappresentanti la natività (porta centrale), la crocifissione e la resurrezione (porte laterali) di Gesù Cristo. L'interno è a croce latina, con tre navate divise da due ordini di sei colonne. La navata centrale presenta un soffitto ligneo a cassettoni con al centro del presbiterio la tela dell'Assunzione della Vergine in Cielo attribuita al pittore Giuseppe Naso. Nella navata sinistra si trova la Cappella del Santissimo Sacramento, affrescata dall'artista calabrese Grillo, con al centro un altare di marmo a tarsie policrome e il Sacro Cuore con una corona di angeli. Nella navata destra domina una statua marmorea del 1549 con l'effigie di San Nicola di Bari, patrono di Mileto. Note Voci correlate Diocesi di Mileto-Nicotera-Tropea Cattedrali in Italia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Mileto Collegamenti esterni Sito ufficiale della diocesi di Mileto-Nicotera-Tropea, su diocesimileto.it. (EN) Cattedrale di Mileto, su GCatholic.org. Chiesa di Santa Maria Assunta (Mileto) su BeWeB - Beni ecclesiastici in web