NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Auditorium Parco della Musica

Parco della Musica auditorium je koncertní sál v Římě. Navrženo bylo Renzo Pianem v architektonické soutěži v roce 1994. Okolnosti stavby Římská filharmonie účinkovala do počátku 90. let v nevyhovujících a provizorních prostorách. Usnesením z roku 1993 bylo rozhodnuto o vybudování nového koncertního sálu. Ten měl povznést město na jemu příslušnou evropskou úroveň a vyjadřovat kulturní zaměření Říma. Instrumentální hudba měla najít své stálé sídlo v ambiciózním komplexu s názvem Parco della Musica. V roce 1995 se začalo s výkopovými pracemi, které musely být přerušeny z důvodu nálezu pozůstatků římské osady. V následujících letech bylo nutno projekt upravit. Roky trvající archeologický průzkum oddálil plánované ukončení. Neplánovaně narostly i náklady. I kvůli sporům se stavebními firmami se rozpočet vyšplhal na 150 milionů eur. Poslední část Parco della Musica byla otevřena před Vánocemi 21. prosince v roce 2002. Lokalita V urbanistickém prostoru je stavba citlivě zasazena do okolního prostředí a stala se důležitým orientačním prvkem. Byla postavena na dlouho nevyužívaných pozemcích v areálu bývalého olympijského sportoviště v severní části města. Budova se nachází Viale Pietro de Coubertin 30 v Římě. Koncept návrhu Světoznámý italský architekt navrhl kompozici tří obrovských separovaných hal, připomínajících brouky. Právě tvar objektů se stal zajímavým a poutavým. Jako zdroj inspirace uvádí loutnu. Archeologové odkryli a v areálu i vystavili cenné hudební nástroje ze sbírky Santa Cecilia. Místní obyvatelé dali stavbě přezdívku skarabeus. Olověné střechy reagují na kupolovité stavby , které jsou v celém Římě a zároveň slouží k dokonalému zastínění nežádoucího signálu mobilních telefonů. Propojení stavby s okolím pomáhá zeleň. Ta obepíná, zkrášluje a propojuje celý prostor. Celkově jsou tři obrovské, prostoru dominující, objekty situovány kolem velkého otevřeného amfiteátru s kapacitou přibližně 3 000 diváků. Každý koncertní sál má jedinečný tvar odlišující se výrazem, rozměry a funkcí od ostatních. Všechny se však dají charakterizovat vysokou flexibilitou a všestranností vnitřních prostor. Kapacita jednotlivých sálů: Sala Santa Cecilia 2 756 diváků Sala Giuseppe Sinopoli 1 273 diváků Sala Goffredo Petrassi 750 diváků Funkce Trojice koncertních sálů je prioritně určena pro Římskou filharmonii (Accademia Nazionale di Santa Cecilia). Součástí objektu je i pět zkušeben různých velikostí a správní budova. Zajímavosti Za několik let od otevření se Parco della Musica stal jedním ze světově nejnavštěvovanějších hudebních zařízení.[zdroj?] Ročně ho navštíví více než jeden milion diváků. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Parco della Musica auditorium na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Auditorium Parco della Musica na Wikimedia Commons (italsky) (anglicky) (francouzsky) Oficiální stránka kulturního centra
Auditorium Parco della Musica

Das Auditorium Parco della Musica ist ein 2002 eröffnetes, ab 1994 erbautes Kulturzentrum in Rom. Das Bauwerk mit einer Fläche von 55.000 m² wurde nach Plänen des italienischen Architekten Renzo Piano erbaut und befindet sich im Stadtteil Parioli an der Via Flaminia. Das Kulturzentrum umfasst Konzerthallen, Theaterbühnen und Flächen für wechselnde Ausstellungen. Der Bau verfügt über vier Säle: Sala Santa Cecilia (2.756 Plätze), Sala Sinopoli (1.133 Plätze), Sala Petrassi (673 Plätze) und das Teatro Studio (350 Plätze). Das Auditorium ist Sitz der Accademia Nazionale di Santa Cecilia. Betreiber ist die öffentliche Stiftung Fondazione Musica per Roma, die 2004 aus der 1999 von der Stadt Rom gegründeten Verwaltungs-Aktiengesellschaft des Auditoriums hervorging. Weblinks Website (italienisch, englisch) Fotos auf jemolo.com Einzelnachweise
Parco della Musica

Auditorium Parco della Musica is a public music complex in Rome, Italy, with three concert halls and an outdoor theater in a park setting. It was designed by Italian architect Renzo Piano. Jürgen Reinhold of Müller-BBM was in charge of acoustics for the halls; Franco Zagari was landscape architect for the outdoor spaces. Parco della Musica lies with the Foro Italico in the north area of Rome's ancient center, and is home to most of the facilities of the Accademia Nazionale di Santa Cecilia. The halls are: Sala Santa Cecilia, with about 2800 seats; Sala Sinopoli, in memory of conductor Giuseppe Sinopoli, seating about 1200 people; and Sala Petrassi, in memory of Goffredo Petrassi, with 700 seats. Structurally separated for sound-proofing, they are nonetheless joined at the base by a continuous lobby. Their outer architectural form has led to nicknames such as “the blobs,” “the beetles,” “the turtles” and “the computer mouses”.) The outdoor theater, called the Cavea, recalls ancient Greek or Roman performance spaces and is fan-shaped around a central piazza. During construction, excavations uncovered the foundations of a villa and an oil-press dating from the sixth century BC. Renzo Piano then adjusted his design scheme to accommodate the archaeological remains and included a small museum to house artifacts discovered, delaying the project's completion by a year. Parco della Musica was inaugurated on 21 December 2002. Within a few years it became Europe's most-visited music facility. In 2014, it had over two million visitors, making it the second-most-visited cultural music venue in the world, after Lincoln Center in New York. Gallery References External links Accademia Nazionale di Santa Cecilia Extensive collection of photos Information about Auditorium
Auditorio Parco della Musica

Auditorio Parco della Musica en Roma (Video) es el auditorio de la Academia de Santa Cecilia. Proyectado por Renzo Piano​ está situado al norte de la ciudad en el viale Pietro de Cubertain de Roma, se construyó en 1995 en el predio antes ocupado por las instalaciones de los Juegos Olímpicos de Roma 1960. Ocupa 30 000 m² divididos en tres salas: 'Santa Cecilia', con capacidad para 3.000 espectadores, para orquestas sinfónicas y coros. La segunda sala en tamaño es la 'Giuseppe Sinopoli' y la tercera, 'Settecento' o 'Petrassi', para piezas teatrales o incluso cine, y tiene la particularidad de que sus butacas pueden girar 90 grados sobre sí mismas. El cuarto auditorio es el teatro al aire libre Cavea. Durante su construcción, se encontraron los restos de una villa romana y una prensa de aceite que databan del siglo VI a. C.. Renzo Piano rediseñó los espacios para conservar los restos arqueológicos e incluyó un pequeño museo para alojar los artefactos descubiertos. Estos cambios provocaron un retraso de un año.​ Inaugurado el 21 de diciembre de 2002; es el auditorio musical más visitado del mundo[cita requerida]. La Accademia Nazionale di Santa Cecilia se encuentra en el Parco della Musica. Bibliografía Italo Insolera, Alessandra Maria Sette. Dall’Augusteo all’Auditorium. Roma, Edizioni Musica per Roma, Collana dell’Auditorium n. 1, 2003. ISBN 88-900980-3-1. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Auditorio Parco della Musica. Auditorium Parco della Musica Accademia Nazionale di Santa Cecilia Extensive collection of photos
Chiesa di San Martino Vescovo (Barco)

La chiesa di San Martino Vescovo è la parrocchiale di Barco, frazione di Pravisdomini, in provincia di Pordenone e diocesi di Concordia-Pordenone; fa parte della forania del Basso Livenza. Storia La prima citazione di una chiesa a Barco risale al 1424. Si sa che Barco divenne parrocchia autonoma nel 1667, con territorio smembrato da quello della pieve di Lorenzaga. L'attuale parrocchiale, di origine medievale, venne praticamente riedificata nel 1895. Campanile Il campanile di Barco ha la particolarità di essere pendente e, per questo, è definito "la torre pendente del Friuli". Sembra che la struttura abbia iniziato a sprofondare mentre era ancora in costruzione. Note Voci correlate Parrocchie della diocesi di Concordia-Pordenone Diocesi di Concordia-Pordenone Regione ecclesiastica Triveneto Pravisdomini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Martino Vescovo Collegamenti esterni Parrocchia di BARCO, su pmap.it.
San Francesco a Ripa

Die Kirche San Francesco a Ripa, eigentlich San Francesco d’Assisi a Ripa Grande (lateinisch Sancti Francisci Assisiensis ad Ripam Maiorem), liegt im römischen Stadtteil Trastevere, unweit der Aurelianischen Mauer und nur rund 200 m westlich des Tiber. Bei seinem Rombesuch 1219 wohnte der heilige Franziskus von Assisi hier in einem Hospiz. Der Stein, den der Heilige als Kopfkissen benutzte, und sein Kruzifix sollen in der Zelle zurückgeblieben sein. Sein Nachfolger im Vorstand des Franziskanerordens, Rodolfo Anguillara, den sein Grabmal im Habit des Ordens zeigt, erteilte den Auftrag zum Neubau der Kirche im Jahr 1231. Ihre Fresken schuf Pietro Cavallini. Um 1680 ersetzte Kardinal Opizio Pallavicini die Basilika durch das heutige Bauwerk, das sich vor allem durch seinen reichen Skulpturenschmuck auszeichnet. Besonders sehenswert sind die Denkmäler für die Kardinäle Rospigliosi und Pallavicini in der Querhaus-Kapelle und die Paluzzi-Albertoni-Kapelle auf der linken Seite des Langhauses mit der Skulptur „Verzückung der seligen Lodovica Albertoni“ von Bernini. In der linken Seitenkapelle steht das Grabdenkmal für Laura Frangipani von Andrea Bolgi. Am 12. März 1960 wurde sie zur Titelkirche für einen Kardinalpriester. Siehe auch Liste der Kardinalpriester von San Francesco a Ripa Lodovica Albertoni Giorgio de Chirico Literatur Heinz-Joachim Fischer: Rom. Zweieinhalb Jahrtausende Geschichte, Kunst und Kultur der Ewigen Stadt. DuMont Buchverlag, Köln 2001, ISBN 3-7701-5607-2, S. 344. Anton Henze: Kunstführer Rom. Philipp Reclam GmbH, Stuttgart 1994, ISBN 3-15-010402-5, S. 171–172. Weblinks Eintrag zu San Francesco a Ripa auf gcatholic.org (englisch) Eintrag zu San Francesco a Ripa auf gcatholic.org (englisch)
Église San Francesco a Ripa

L'église San Francesco a Ripa est une église romaine située dans le quartier Trastevere sur la Piazza san San Francesco a Ripa. Elle fut construite au XVIIe siècle et dédiée à saint François d'Assise. Elle doit sa notoriété au fait qu'elle abrite une importante sculpture du Bernin : l'Extase de la bienheureuse Ludovica Albertoni. Historique Les premières mentions de l'église datent du XIe siècle où un édifice est construit près de Ripa Grande, et dépendant d'un hôpital voisin. À la mort de François d'Assise et après sa visite à Rome à l'hôpital voisin en 1229, l'église lui est dédiée. Dans l'église serait enterré Antonino da Patti, vénérable franciscain. L'édifice actuel est le fruit de la complète reconstruction par Onorio Longhi du corps du bâtiment en 1603 et par Mattia de Rossi de la façade en 1681-1701. Depuis 1960, l'église est le siège du titre cardinalice San Francesco d'Assisi a Ripa Grande. Architecture et ornements L'église possède une importante statue en marbre du Bernin sculptée entre 1671 et 1675 pour le cardinal Paluzzi, neveu de Clément X, et intitulée Extase de la bienheureuse Ludovica Albertoni. Parmi les autres œuvres importantes figurent les sculptures en marbre coloré de Nicola Michetti et Ludovico Rusconi Sassi. Dans la sacristie se trouve un San Francesco, tableau attribué à Margaritone d'Arezzo. L’autel dans lequel le tableau est enchâssé a été réalisé en loupe de noyer par l’ébéniste franciscain Fra Bernardino da Jesi au XVIIᵉ siècle. Entre les colonnes, les panneaux centraux figurent deux saints de la tradition franciscaine : Louis d’Anjou, évêque de Toulouse, et Antoine de Padoue.Les panneaux latéraux évoquent quant à eux la scène de l’Annonciation, avec la Vierge à gauche et l’ange à droite. Un dispositif ingénieux, imaginé en 1708 par Fra Tommaso da Spoleto, permet de faire pivoter ces panneaux latéraux. Leur mouvement révèle alors des reliquaires (au nombre de 293) en argent renfermant les reliques des principaux saints franciscains, offerts par le cardinal Léopold de Médicis. Sources et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa di San Francesco a Ripa » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Rome
San Francesco a Ripa

De Chiesa di San Francesco d'Asissi a Ripa (Grande) is een kerk in Rome, genoemd naar Sint Franciscus van Assisi. Geschiedenis De kerk vindt haar oorsprong in een klooster in de Romeinse wijk Trastevere. Sint Franciscus was enige tijd in het (latere franciscaner) klooster te gast tijdens een van zijn reizen naar Rome. Na zijn dood in 1226 stond paus Gregorius IX toe dat zijn broeders er een eerste klooster vestigden. De hospitaalkapel San Biagio de Curte werd in 1229 verbouwd tot kloosterkerk. Eind zeventiende eeuw werd de kerk nogmaals herbouwd en gewijd aan de heilige, waarbij Ripa ("oever") duidt op de nabijgelegen rivier Tiber. De bouw van de huidige kerk begon in 1603, door Onorio Longhi, beginnend bij de apsis. De façade, naar een ontwerp van Mattia de Rossi, werd voltooid in 1681-1701. Van 1873 tot 1943 werd de kerk door de Bersaglieri gebruikt als barakken. Bezienswaardigheden Het interieur van de kerk heeft drie schepen met elk vier kapellen. De belangrijkste kapel is de Paluzzi-Albertonikapel, die het beeld bevat van de zalige Ludovica Albertoni (1671-1675), een laat-barok meesterwerk van Gian Lorenzo Bernini uit 1674. Het vertoont sterke gelijkenissen met zijn beroemde Extase van Theresia in de Santa Maria della Vittoria. In de kerk bevindt zich ook een zwarte steen die Sint Franciscus als hoofdkussen zou hebben gebruikt en een sinaasappelboom die hij geplant zou hebben. Voorts is er een kopie te zien van een portret van Sint Franciscus dat door de monnik Margaritone d'Arezzo zou zijn gemaakt en waarvan het origineel zich bevindt in de Vaticaanse Pinacotheek in de Vaticaanse Musea. Daarnaast kan men ook het graf van Giorgio De Chirico en fraaie schilderijen aantreffen (een Onbevlekte ontvangenis van Antoon Sallaert, een Geboorte van Maria door Simon Vouet en een Annunciatie van Francesco Salviati). Op het plein voor de kerk staat een Ionische zuil, afkomstig uit de ruïnes van Veii, die daar in 1847 op last van paus Pius IX werd geplaatst. De paus verontschuldigde zich bij de franciscaner paters voor de geringe afmetingen van de zuil met de woorden: Een kleine zuil voor een klein plein. Titelkerk De San Francesco a Ripa is de titelkerk van de Mexicaanse kardinaal Norberto Rivera. Referentie Federico Gizzi, Le chiese barocche di Roma, Newton Compton, 1994.
Kościół św. Franciszka a Ripa

Kościół św. Franciszka a Ripa (wł. Chiesa di San Francesco a Ripa) – rzymskokatolicki kościół w Rzymie na Zatybrzu, od 1960 tytularny kościół kardynalski, ustanowiony przez papieża Jana XXIII. Świątynia ta jest kościołem parafialnym (od 1906 roku) oraz kościołem tytularnym. Lokalizacja Kościół znajduje się w XIII Rione Rzymu – Zatybrze (Trastevere) przy Piazza San Francesco di Assisi 88. Historia Kościół znajduje się w sąsiedztwie portu rzecznego na Tybrze, nazywanego Ripa Grande. Ufundowany w XI wieku, jako kościół szpitalny pod wezwaniem św. Błażeja. Odnowiony został i dedykowany św. Franciszkowi Asyskiemu, który według źródeł średniowiecznych, miał nocować w przyległym przytulisku w 1209 oraz w 1223, podczas wizyt u papieży Innocentego III i Honoriusza III. Obecna budowla jest konstrukcją siedemnastowieczną, powstałą według projektów Onorio Longhi (bryła nawy głównej z 1603) oraz Mattia de Rossi (fasada, lata 1681–1701). Architektura i sztuka Wnętrze kościoła jest trójnawowe. Barokowy ołtarz główny pochodzi z 1746 roku. Drewniany posąg na ołtarzu przedstawiający św. Franciszka w towarzystwie aniołów jest datowany na 1550 rok, został on wykonany przez franciszkanina Diego da Careri. Kościół znany jest z rzeźby bł. Ludwiki Albertoni autorstwa Giovanniego Lorenzo Berniniego. Dzieło powstało na zamówienie kardynała Paluzzo Paluzzi-Altieri, spokrewnionego z papieżem Klemensem X, w latach 1671–1675. Barokowa statua mistyczki umieszczona została na jaspisowej rzeźbionej podstawie w jednej z kaplic. Według wskazań Berniniego światło pada z dwóch ukrytych okien, co daje wrażenie podobne do tego, jakie artysta uzyskał przy Ekstazie świętej Teresy z Kościoła Matki Bożej Zwycięskiej. Dekorację samej kaplicy wykonał Giovanni Battista Gaulli. W zakrystii kościoła przechowywana jest ikona Świętego Franciszka z XIII wieku, przypisywana Margaritone d'Arezzo. W świątyni pochowani są wikariusz apostolski Antonin z Patti oraz artysta Giorgio de Chirico. W klasztorze przy kościele mieszkał i zmarł mistyk franciszkański św. Karol z Sezze. Kardynałowie prezbiterzy Kościół św. Franciszka a Ripa jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sancti Francisci Assisiensis ad Ripam Maiorem). Tytuł ten został ustanowiony 12 marca 1960 roku. Laurean Rugambwa (1960–1997) Norberto Rivera Carrera (1998 – nadal) Zobacz też Tytularne kościoły kardynalskie Przypisy Linki zewnętrzne Strona sanktuarium (wł. • ang. • hiszp. • fr.)
San Francesco a Ripa

San Francesco a Ripa, även benämnd San Francesco d'Assisi a Ripa Grande, är en församlingskyrka i Rione Trastevere i sydvästra Rom. Kyrkan är helgad åt Franciskus av Assisi och "ripa" syftar på flodstranden vid Tibern. Den nuvarande kyrkan påbörjades 1603 av Onorio Longhi och fullbordades av Mattia de Rossi. I vänster tvärskepp finns Giovanni Lorenzo Berninis skulptur som avbildar den saliga Ludovica Albertoni. I det första kapellet på höger hand har Domenico Guidi utfört en byst föreställande kardinal Michelangelo Ricci. I det tredje kapellet på vänster hand har Lorenzo Ottoni utfört en byst föreställande kardinal Orazio Mattei. I kyrkan är den vördnadsvärde prästen Antonino Natoli da Patti (1539–1618) begravd. I anslutning till första sidokapellet på höger hand befinner sig Giorgio de Chiricos grav. Titelkyrka San Francesco d'Assisi a Ripa Grande är sedan år 1960 titelkyrka. Kardinalpräster Laurean Rugambwa (1960–1997) Norberto Rivera Carrera (1998–) Bilder Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. ISBN 88-365-2541-5 Cipriani, Luigi (på italienska). S. Francesco d'Assisi a Ripa Grande in Trastevere, Roma. Roma: Tipografia Centenari – Ed. Torre. OCLC 30049685 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Francesco a Ripa.
Сан-Франческо-а-Ріпа

Сан-Франческо-а-Ріпа (італ. San Francesco d 'Assisi a Ripa Grande) — титулярна церква в Римі, в районі Трастевере. Тут у 1219 році в монастирському притулку можливо жив святий Франциск Ассізький під час свого перебування в Римі. У його келії зберігаються кам'яна подушка і розп'яття святого. Історія Будівництво трьохнавової базиліки почав в 1231 один із послідовників св. Франциска — Родольфо Ангвіллара. Портрет Родольфо в одязі францисканця можна побачити на його надгробку. П'єтро Кавалліні прикрасив церкву фресками. Церква, повністю перебудована в 1682–1689 роках Маттіа де Россі, прикрашена скульптурами XVII і XVIII століть, фрески Кавалліні не збереглися. У церкві є примітною відома робота Берніні — статуя «Екстаз Блаженної Людовики Альбертоні» (1674 рік) в капелі Палуцці-Альбертоні (варіація скульптури «Екстаз святої Терези»). Титулярна церква Церква Сан Франческо а Ріпа є титулярною церквою, кардиналом-священиком з титулом церкви Сан Франческо а Ріпа з 21 лютого 1998 року є мексиканський кардинал Норберто Рівера Каррера. Див. також Список титулярних церков Примітки Джерела Anton Henze: «Kunstführer Rom», Philipp Reclam GmbH, Stuttgart 1994, ст. 171—172. ISBN 3-15-010402-5 (нім.)
Iglesia de Sant'Antonio a Tarsia

La Iglesia de Sant'Antonio a Tarsiaes una iglesia monumental en Nápoles,situada en la plaza homónima. Historia y descripción Fue fundada en 1550 en un terreno donado por un tal Evangelista Perrone al capítulo de Saint-Jean-de-Latran para construir una primera iglesia, colocada bajo el nombre de la Virgen del Socorro, muy venerada en el sur de Italia desde una aparición en 1306 a un padre agustino, Nicola La Bruna, en Palermo. Este primer templo fue derribado para dar paso en 1559 al actual, que fue cedido a los franciscanos . También construyeron un nuevo convento, dedicado al Espíritu Santo. La iglesia pronto tomó el sobrenombre de « Spiritosantiello », porque cerca ya había una basílica colocada bajo el nombre del Espíritu Santo.​ La sagrada imagen de San Antonio de Padua, que se encuentra en su interior, es inmediatamente muy venerada por el pueblo napolitano que luego da nombre a la iglesia. La iglesia sufrió profundos cambios en la primera mitad del siglo XVIII. Los estucos de la fachada son de Angelo Viva ; la preciosa estatua de mármol de San Antonio es obra de Francesco Pagano. El piso de mayólica de 1739 es de Donato Massa, mientras que en la sacristía hay un cuadro de Andrea Vaccaro, La Sagrada Familia, y otro de Andrea Miglionico, Pentecostés.​ Notas y referencias ↑ «CHIESA DI SANT'ANTONIO A TARSIA a NAPOLI». www.napoligrafia.it. Consultado el 25 de septiembre de 2023. ↑ «Chiesa di S. Antonio a Tarsia a Napoli – Sant'Alfonso e dintorni» (en it-IT). 26 de junio de 2015. Consultado el 25 de septiembre de 2023. Bibliografía Regina, Vincenzo (2015). Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra. Tradizioni italiane (en italiano). Newton Compton.
Église Sant'Antonio a Tarsia

L'église Sant'Antonio a Tarsia (Saint-Antoine-de-Tarsia) est une église monumentale de Naples, donnant sur la place homonyme. Histoire et description L'église est fondée en 1550 sur un terrain donné par une certaine Evangelista Perrone au chapitre de Saint-Jean-de-Latran pour faire construire une première église, placée sous le vocable de la Madone du Secours, très vénérée dans le sud de l'Italie depuis une apparition de 1306 survenue à un père augustin, Nicola La Bruna, à Palerme. Ensuite cette première église est démolie pour laisser la place en 1559 à l'église actuelle, qui est concédée aux franciscains. Ceux-ci font aussi construire un nouveau couvent, dédié au Saint-Esprit. L'église prend bientôt le surnom de « Spiritosantiello », car il existait une basilique à proximité placée déjà sous le vocable du Saint-Esprit. L'image sacrée de Saint Antoine de Padoue, qui se trouve à l'intérieur, est d'emblée fort vénérée par le peuple napolitain qui donne alors son nom à l'église. L'église connaît de profonds remaniements dans la première moitié du XVIIIe siècle. Les stucs de la façade sont d'Angelo Viva; la précieuse statue de marbre de Saint Antoine est l'œuvre de Francesco Pagano. Le pavement de majolique de 1739 est de Donato Massa, tandis que sont conservés dans la sacristie un tableau d'Andrea Vaccaro La Sainte Famille et un autre d'Andrea Miglionico, La Pentecôte. Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa di Sant'Antonio a Tarsia » (voir la liste des auteurs). Bibliographie (it) Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra, Newton Compton, coll. « Tradizioni italiane », 2015 (EAN 9788854188259) Voir aussi Liste des églises de Naples Baroque napolitain Portail de Naples Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
Sant’Antonio a Tarsia (Nápoly)

A Sant’Antonio a Tarsia egy nápolyi templom. 1550-ben épült a Lateráni Szent János káptalan számára. A templomot a 18. század első felében építették újra. Homlokzatának stukkóit Angelo Viva faragta, a márvány Szent Antal-szobor viszont Francesco Pagano alkotása. A majolika padlóburkolatot 1739-ben Donato Massa készítette. Források http://www.inaples.it http://www.danpiz.net/napoli/monumenti/Monumenti.htm További információ A Wikimédia Commons tartalmaz Sant’Antonio a Tarsia témájú kategóriát.