NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di Sant'Ambrogio (Treville)

La chiesa di Sant'Ambrogio è la parrocchiale di Treville, in provincia di Alessandria e diocesi di Casale Monferrato; fa parte dell'unità pastorale Beato Piergiorgio Frassati. Storia La prima citazione di una chiesa a Treville, filiale della pieve di San Cassiano, risale al 1299; la dedicazione a sant'Ambrogio è invece attestata a partire dal 1348. Nel XV secolo, quando le pievi cominciarono a perdere le loro originarie funzioni, la chiesa di Treville divenne parrocchiale; nel 1474 la chiesa, già compresa nell'arcidiocesi di Vercelli, passo alla neo-costituita diocesi di Casale Monferrato. Nel 1765 tale edificio era ormai insufficiente a soddisfare le esigenze della popolazione e, così, il vescovo di Casale Monferrato Giuseppe Luigi Avogadro suggerì la sua riedificazione; a tale scopo a partire dal 1766 gli abitanti del borgo si imposero una tassa per finanziare l'opera.Il progetto venne affidato a Evasio Andrea De Gioanni e la prima pietra dell'attuale parrocchiale fu posta il 29 settembre 1772; fino al 1778 i lavori vennero supervisionati dal capomastro Giovanni Antonio Notaro, sostituito in quell'anno da Giacomino Manfrini.Portata a termine sul finire del 1781, la chiesa fu consacrata il 25 luglio del 1782 dal già citato vescovo Avogadro. Descrizione Facciata La facciata della chiesa è suddivisa in due registri, entrambi tripartito da quattro lesene; nell'ordine inferiore si aprono il portale d'ingresso, sovrastato da una lapide, e due nicchie, in quello superiore una finestra e a coronare il tutto è il timpano di forma curivilinea. Interno Opere di pregio conservate all'interno, le cui pareti sono scandite da delle lesene sorreggenti una trabeazione caratterizzata da dentellatura, sono l'altare maggiore, risalente al XVIII secolo e composto da armi policromi, le pale raffiguranti Sant'Ambrogio intento a scrivere il De officina ministrorum, la Gloria di San Francesco Saverio e il Matrimonio celeste di Santa Caterina da Siena (le ultime due forse dipinte da Orsola Caccia nel XVII secolo), la tela avente come soggetto la Pentecoste, la statua del Sacro Cuore di Gesù, la pala ritraente il Crocifisso invocato dalle anime purganti, situata sull'altare del Crocifisso, il dipinto del Battesimo di Gesù, eseguito da Mario Surbone nel 1948, e l'organo costruito dalla ditta Tamburini. Note Voci correlate Parrocchie della diocesi di Casale Monferrato Diocesi di Casale Monferrato Treville Regione ecclesiastica Piemonte Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Sant'Ambrogio Collegamenti esterni Parrocchia di S.AMBROGIO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 22 ottobre 2020. Chiesa di Sant'Ambrogio, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa di Sant'Ambrogio, su Città e Cattedrali.
Galleria Umberto I

Die Galleria Umberto I ist eine Einkaufspassage in der Altstadt Neapels. Die Galerie liegt direkt gegenüber dem weltberühmten Opernhaus Teatro San Carlo. Sie wurde in den Jahren 1887 bis 1890 nach Plänen von Emmanuele Rocco und Ernesto di Mauro erbaut und war Teil der Stadterneuerung nach der Choleraepidemie von 1884. Die Passage besteht aus zwei sich kreuzenden Armen mit tonnenförmigen Glasdächern. Eine große Glaskuppel überdacht den Kreuzungsbereich der beiden Arme. Weblinks Neapel Virtual Travel – 360°-Panorama der Passage Siehe auch Galleria Vittorio Emanuele, Mailand
Galleria Umberto I

Galleria Umberto I is a public shopping gallery in Naples, southern Italy. It is located directly across from the San Carlo opera house. It was built between 1887 and 1890, and was the cornerstone in the decades-long rebuilding of Naples—called the risanamento (lit. "making healthy again")—that lasted until World War I. It was designed in the Stile Umbertino by Emanuele Rocco, with a dome 57m high at tip of spire, who employed modern architectural elements reminiscent of the Galleria Vittorio Emanuele II in Milan. The Galleria was named after Umberto I, King of Italy at the time of construction. It was meant to combine businesses, shops, cafés and social life—public space—with private space in the apartments on the third floor. The Galleria is a high and spacious cross-shaped structure, surmounted by a glass dome braced by 16 metal ribs. Of the four iron and glass-vaulted wings, one fronts on via Toledo (via Roma), still the main downtown thoroughfare, and another opens onto the San Carlo Theatre. It has returned to being an active center of Neapolitan civic life after years of decay. The building is part of the UNESCO listing of the Historic Centre of Naples as a World Heritage Site. The Galleria Umberto is the setting for The Gallery (1947) by the American writer John Horne Burns (1916–1953) based on his experiences as an American soldier in Naples shortly after the liberation of the city. References
Galleria Umberto I

La Galleria Umberto I est une galerie marchande construite à Naples entre 1887 et 1891. Historique Elle marque le début d'une période de prospérité de la ville qui s'accompagne de la construction de nombreux édifices et qu'on appelle à Naples le risanamento (en français, le réaménagement urbain). Cette période s'achèvera avec la Première Guerre mondiale. Elle a été dessinée par Emanuele Rocco qui employa des éléments architecturaux modernes rappelant la galleria Vittorio Emanuele II de Milan. La galerie porte le nom d'Umberto I du nom du roi de l'Italie lors de sa construction. Description L'organisation spatiale de la galerie mêle des boutiques, les affaires, les caffè et la vie publique d'une façon générale avec les espaces privés d'habitation à partir du troisième niveau. Le plan de la galerie est cruciforme. L'espace public interne, haut et spacieux, est surmonté de voûtes et d'un dôme en verre à structure métallique. Des quatre branches de la galerie, une donne en face de la via Toledo (via Roma), qui est toujours le principal axe vers le centre-ville, et une autre ouvre sur le Teatro San Carlo. La galerie est redevenue un centre actif de la vie napolitaine après plusieurs années de relatif déclin. La galleria Umberto I a fait l'objet d'un documentaire de la série Architectures réalisé par Stan Neumann. Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Galleria Umberto I » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Naples
Galleria Umberto I

Galleria Umberto I javna je trgovačka galerija u Napulju, južna Italija. Nalazi se točno preko puta operne kuće San Carlo. Izgrađena je između 1887. i 1890. i bila je važan element u desetljećima dugoj obnovi Napulja—nazvanoj risanamento (doslovno "ozdravljenje")—koja je trajala do Prvog svjetskog rata. Projektirao ju je Emanuele Rocco u u Stile Umbertino stilu, koristeći moderne arhitektonske elemente koji podsjećaju na Galleria Vittorio Emanuele II u Milanu. Galleria je dobila ime po Umbertu I., kralju Italije u vrijeme izgradnje. Trebao je spojiti tvrtke, trgovine, kafiće i društveni život - javni prostor - s privatnim prostorom u stanovima na trećem katu. Galleria je visoka i prostrana građevina u obliku križa, nadvišena staklenom kupolom koju podupire 16 metalnih rebara. Od četiri željezna i staklena nadsvođena krila, jedno izlazi na Via Toledo (via Roma), još uvijek glavnu središnju gradsku prometnicu, a drugo se otvara na Kazalište San Carlo. Nakon godina propadanja, vratila se u aktivno središte napuljskog građanskog života. Zgrada je dio UNESCO- vog popisa povijesnog središta Napulja kao mjesta svjetske baštine. Galleria Umberto mjesto je radnje Galerije (1947.) američkog pisca Johna Hornea Burnsa (1916. – 1953.) koja se temelji na njegovim iskustvima američkog vojnika u Napulju nedugo nakon oslobođenja grada od Nacista. Galerija Izvori Vansjke poveznice
Galleria Umberto

A Galleria Umberto egy passzázs Nápolyban, a San Carlo operaházzal átellenben. 1887-1891 között épült és Nápoly újjáépítésének egyik alapkövét jelentette, mely az első világháborúig tartott (olaszul risanamento). Emanuele Rocco tervezte, modern építészeti megoldásokat felhasználva a milánói Galleria Vittorio Emmanueléhez hasonlatosan. A passzázst I. Umbertó olasz királyról nevezték el. Üzleteknek, kávéházaknak ad otthont, míg a harmadik emeletén magánlakosztályok találhatók. A kereszt alaprajzú passzázs közepét egy 16 borda által tartott hatalmas üvegkupola fedi. A négy oldalszárnyból egy a via Toledóra nyílik (Nápoly legforgalmasabb utcája) egy másik pedig a San Carlo operaházra. Ma ismét nápolyi élet egyik lüktető központja, néhány év elhanyagoltság után. Források Dombi József: Nápoly, Panoráma Kiadó, 1978, ISBN 963-243-120-0 New Guide to Naples and Surrounding Area, ISBN 88-8180-084-5
Galleria Umberto I

De Galleria Umberto I (19e eeuw) is een overdekte winkelstraat met winkelgalerij in Napels, hoofdstad van de Zuid-Italiaanse regio Campanië. De monumentale hoofdingang bevindt zich aan de Via Medina, tegenover het Teatro San Carlo. Naam Koning Umberto I van Italië heeft zijn naam gegeven aan dit bouwwerk. De stad wilde hem vereren omwille van zijn bekommernissen tijdens de cholera-epidemie van 1884. Bouw Negen jaar na de bouw van de Galleria Vittorio Emanuele in Milaan begon de bouw in het jaar 1887. Het idee om luxueuze winkels samen te brengen in een overdekte winkelstraat, werd aanzien als een revolutionair idee. De bouw duurde tot 1890. Ingenieur Emmanuele Rocco, en na hem, Antonio Curi, waren verantwoordelijk voor de constructie. Niet alle plekken werden ingenomen door winkels; de bovenste verdieping bevat veelal kantoorruimtes. De bouw werd voorgesteld als een sanering van de wijk Santa Brigida. Santa Brigida had een slechte naam: het was de plaats waar criminelen van Napels samen kwamen, een oord van prostitutie en straatgevechten. Deze wijk ging tegen de vlakte. De galerij heeft een kruisvorm en is volledig met glas overkoepeld. Op de vloer onder de centrale koepel is een mozaïekvloer aangebracht met alle dieren van de dierenriem. Op de tweede verdieping bevindt zich het Koraalmuseum Ascione, naast de gelijknamige juwelenwinkel.
Galleria Umberto I

Galleria Umberto I este o galerie comercială publică din Napoli (sudul Italiei). Este situată vizavi de Teatrul San Carlo. A fost construită între anii 1887-1891 și a reprezentat prima lucrare din cadrul proiectului de reconstruire al orașului Napoli — denumit în italiană risanamento („restaurare”) — care a durat până la Primul Război Mondial. Clădirea a fost proiectată de Emanuele Rocco, care a introdus elemente arhitecturale moderne ce amintesc de Galleria Vittorio Emanuele II din Milano. Galeria a fost numită după Umberto I, rege al Italiei la momentul construcției. Ea a avut menirea de a combina magazine și cafenele - spațiu public - cu spațiul privat amenajat în apartamentele de la al treilea etaj. Galeria este un mare și spațios spațiu comercial în formă de cruce, surmontat de o cupolă de sticlă fixată cu 16 spițe din metal. Dintre cele patru aripi boltite din sticlă, una dă înspre pe via Toledo (via Roma), artera principală din centrul orașului, și o alta se deschide spre Teatrul San Carlo. Ea a redevenit un centru activ al vieții civice napoletane, după ani de degradare. Galleria Umberto este spațiul unde se petrece acțiunea cărții The Gallery (1947) a scriitorului american John Horne Burns (1916–1953), bazată pe experiența sa ca soldat american în Napoli la scurt timp după eliberarea orașului. Legături externe Materiale media legate de Galleria Umberto I la Wikimedia Commons
Галерея Умберто I

Галерея Умберто I (итал. Galleria Umberto I) — публичная торговая галерея (пассаж) в Неаполе, названная в честь короля Италии Умберто I. Находится через дорогу от оперного театра Сан-Карло. Построена в 1887—1891 годы, дала начало многолетней реконструкции города, получившей наименование неапольского рисанаменто (итал. risanamento; «оздоравливать»), продолжавшейся вплоть до Первой мировой войны. Спроектирована Эмануэле Рокко, напоминает галерею Витторио Эмануэле II в Милане. Галерея была призвана создать общественное пространство в центре Неаполя, объединяющее деловые учреждения, магазины и предприятия питания. Официально открыта 10 ноября 1894 года мэром Неаполя Николой Аморе. Выполнена в форме высокого и просторного крестообразного сооружения, увенчанного стеклянным куполом площадью 1076 м2. Имеет четыре сводчатых крыла, одно из которых выходит на улицу Толедо — одну из центральных магистралей города. Здание является частью объекта «Исторический центр города Неаполь» в списке всемирного наследия ЮНЕСКО. Является местом где происходят события книги «Галерея» американского писателя Джона Хорна Бернса См. также Салон Маргариты Примечания Ссылки Galleria Umberto I (итал.). danpiz.net. Дата обращения: 25 октября 2018.
Галерея Умберто I

Галерея Умберто I є публічною торговою галереєю в Неаполі на півдні Італії. Знаходиться прямо через дорогу від оперного театру Сан-Карло . Будинок був побудований в період 1887—1891, і є наріжним каменем в багаторічній реконструкції Неаполя, що називалася risanamento (букв. «робити здоровим знову») і тривала аж до першої світової війни. Він був спроектований Емануеле Рокко, який використовував модерні архітектурні елементи, що нагадують Галерею Вітторіо Емануеле II в Мілані. Галерею названо на честь Умберто I, Короля Італії під час будівництва. Галерея була покликана об'єднати бізнеси, магазини, кафе і суспільне життя — громадський простір — з особистим простором у квартирах на третьому поверсі. Галерея — це висока і простора хрестоподібна споруда, увінчана скляним куполом з 16 металевих ребер. З чотирьох склепінчастих крил з заліза і скла одне виходить на via Toledo (via Roma), що є, як і раніше, головною магістраллю міста, а друге виходить на театр Сан-Карло. Галерея повернулася в активний центр неаполітанського суспільного життя після довгих років занепаду. Будівля є частиною в списку ЮНЕСКО історичного центру Неаполя як Всесвітня спадщина. Галерея Умберто — це місце дії твору The Gallery (1947) американського письменника Джона Хорна Бернса (1916—1953) на основі його досвіду як американського солдата в Неаполі незабаром після визволення міста. Посилання
Chiesa di Santa Maria delle Grazie (Collelongo)

La chiesa di Santa Maria delle Grazie, detta anche chiesa della Madonna a Monte, è un edificio di culto cattolico di Collelongo (AQ), in Abruzzo, nel territorio della diocesi di Avezzano. Storia Probabilmente edificata nel corso dell'XI secolo, la chiesa extra moenia venne donata nel 1089 dal conte dei Marsi Gentile di Baldovino al monastero di Santa Maria in Luco. Citata come chiesa di Madonna a Monte nella Chronica sacri monasterii casinensis di Leone Marsicano, risultò inclusa, insieme alle pertinenze della prepositura cassinese del monastero di Luco, tra i possedimenti dell'abbazia di Montecassino. Pietro Diacono e Pietro Antonio Corsignani hanno riportato nelle loro opere come l'imperatore Lotario III abbia confermato tali donazioni nel corso del XII secolo. Muzio Febonio ebbe modo di attestare che poco dopo l'ampliamento dell'edificio voluto dai benedettini e realizzato nel 1557, la chiesa entrò a far parte delle pertinenze della diocesi dei Marsi nel 1580. Nel corso della prima metà del Seicento i francescani divennero i possessori del luogo di culto, mentre a cominciare dal 1638 Sancta Maria Gratiarum extra Moenia venne scelta come chiesa sepolcrale e luogo dove venivano effettuate le sepolture senza dover corrispondere lo jus sepeliendi. Il convento della Madonna a Monte, dopo la soppressione avvenuta nel 1652, iniziò ad ospitare eremiti fino alla fine dell'Ottocento, periodo in cui avvenne di fatto anche la cessazione delle sepolture. Il complesso fu gravemente danneggiato dal terremoto della Marsica del 1915, per essere ampiamente ristrutturato nel corso del XX secolo quando è stato utilizzato anche come colonia estiva per i giovani. Descrizione L'edificio di culto, situato distante rispetto al nucleo urbano di Collelongo, è collocato nei pressi del valico che conduce ai prati di Sant'Elia e sulla Serra Lunga. Raggiungibile da una scalinata posta lungo la strada del monte Mal Passo, si presenta dallo stile architettonico semplice, con la facciata in pietra che si caratterizza per la luminosità del portale e della lunetta. Internamente la struttura è predisposta su tre navate divise da file dì archi. L'effigie della Madonna delle Grazie è risalente all'epoca bizantina, probabilmente al XIII secolo. Gli elementi che impreziosiscono l'interno sono l'altare maggiore, la pala d'altare, i resti delle pitture murali e delle decorazioni. Note Bibliografia Pietro Antonio Corsignani, Reggia Marsicana ovvero memorie topografico-storiche di varie colonie…, Napoli, Il Parrino, 1738, SBN SBLE016226. Muzio Febonio, Historiae Marsorum (libri tres), Napoli, Michaelem Monachum, 1678, SBN SBLE003381. Leone Marsicano, Chronica monasterii Casinensis (Rist. Die Chronik von Montecassino), Hannover, Hahnsche Buchhandlung, 1980, SBN NAP0429966. Voci correlate Chiesa di Santa Maria Nuova Diocesi di Avezzano Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Santa Maria delle Grazie Collegamenti esterni Sito ufficiale della diocesi di Avezzano, su diocesidiavezzano.it, Diocesi di Avezzano. URL consultato il 5 luglio 2022.
Templo de Apolo (Metaponto)

El Templo de Apolo fue un templo griego dedicado a Apolo en la Antigüedad en Metaponto en la Magna Grecia, en la actual Italia.​ Sus ruinas se encuentran en el yacimiento arqueológico de Metaponto, en el actual municipio de Bernalda, a un kilómetro al noroeste de la actual Santa Palagina. Historia Era el santuario principal de la ciudad amurallada. Se cree que fue dedicado a Apolo con el epíteto de Liceo Niceo (Lykeios-Nikeios). En la investigación también se conoce como templo A. Se construyó en dos fases, conocidas como AI y AII. El templo AI se construyó en la segunda mitad de la época arcaica, en torno a 570-540 a. C., pero quedó inacabado. La construcción del templo AII comenzó en el periodo clásico a mediados del 400 a. C., cuando se demolió el antiguo templo. El templo AII fue destruido a finales del 300 a. C., probablemente después de que los lucanos conquistaran la zona.​ Descripción El templo estaba situado en el lado oeste del ágora de la ciudad, lugar de reunión y comercio. El templo medía unos 23,2 × 46,4 m. El templo AII, por su parte, medía unos 22,7 × 52,5 metros y el (estilóbato medía unos 20,5 × 50 metros), y utilizaba los cimientos del antiguo, aunque se construyó sobre una alineación ligeramente diferente. Se supone que el templo AII tenía ocho columnas en los lados cortos y 17 en los largos, aunque en el pasado también se ha sugerido que tenía columnas de 9 × 18. Ambas fases de construcción eran de estilo dórico.​​ El templo AII, más conocido, era poco común en su arquitectura. Tenía un propteron, o dos filas de columnas, en el extremo oriental, el lado de la entrada. La fila posterior estaba en línea con las terceras columnas de los lados largos. En el interior del templo había una naos o cella excepcionalmente larga y estrecha, con siete columnas en cada uno de los lados largos. Al frente o al este de la naos estaba el pronaos, que no tenía las columnas habituales entre los muros en antas. El edificio tampoco tenía opistodomos ni ádyton en la parte posterior. El estilo del templo es arcaico y recuerda en muchos aspectos al Templo de Apolo de Siracusa y al llamado Templo C de Selinunte.​ Entre otras cosas, se ha encontrado en el templo una estatua de un kuros de mármol.​ El altar del templo se situaba habitualmente en el exterior, en su lado oriental. Era anterior al templo de AII y en consonancia con AI.​ Referencias Enlaces externos
Tempio A

Il Tempio A (o Tempio di Hera) è un tempio greco ottastilo, periptero, in stile dorico situato nel sito archeologico di Metaponto, in Basilicata. Posizionato tra il Tempio B e il l'oikos C è il più grande tempio del santuario urbano di Metaponto. Bibliografia Enzo Lippolis, Monica Liviadotti e Giorgio Rocco, Architettura greca. Storia e monumenti del mondo della polis dalle origini al V secolo, Bruno Mondadori, 2007, ISBN 978-88-424-9220-7. Voci correlate Metaponto Metaponto (sito archeologico) Magna Grecia Tavole Palatine Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tempio A Collegamenti esterni http://www.basilicata.beniculturali.it/index.php?option=com_k2&view=item&id=141:area-archeologica-di-metaponto Archiviato il 23 ottobre 2016 in Internet Archive. http://www.basilicatanet.com/ita/web/item.asp?nav=metaponto
Торноло

То̀рноло (на италиански: Tornolo, на местен диалект Turneru, Турнеру) е село и община в северна Италия, провинция Парма, регион Емилия-Романя. Разположено е на 620 m надморска височина. Населението на общината е 1136 души (към 2010 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Província de Parma

La província de Parma és una província que forma part de la regió d'Emília-Romanya dins Itàlia. La seva capital és Parma. Limita al nord amb la Llombardia (província de Cremona i la província de Màntua), a l'est amb la província de Reggio de l'Emília, al sud amb la Toscana (província de Massa i Carrara) i la Ligúria (província de La Spezia i la ciutat metropolitana de Gènova), i a l'oest amb la província de Piacenza. Té una àrea de 3.447,48 km², i una població total de 448.738 hab. (2016). Hi ha 45 municipis a la província. Municipis Vegeu també Arquitectura longobarda Referències Enllaços externs Plana oficial (italià)
Tornolo

Tornolo ist eine italienische Gemeinde (comune) mit 868 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Parma in der Emilia-Romagna. Die Gemeinde liegt etwa 66 Kilometer südwestlich von Parma, gehört zur Comunità Montana Valli del Taro e del Ceno und grenzt unmittelbar an die Metropolitanstadt Genua und die Provinz La Spezia (Ligurien). Der Taro durchtrennt die Gemeinde an der schmalsten Stelle in zwei Teile. Verkehr Die Strada Statale 523 del Colle di Cento Croci (heute eine Provinzstraße) von Berceto nach Sestri Levante führt am östlichen Rand der Gemeinde entlang. Weblinks Einzelnachweise
Tornolo

Tornolo (Ligurian: Tùrneru; Parmigiano: Tornol) is a comune (municipality) in the Province of Parma in the Italian region Emilia-Romagna, located about 140 kilometres (87 mi) west of Bologna and about 70 kilometres (43 mi) southwest of Parma. Tornolo borders the following municipalities: Albareto, Bedonia, Borzonasca, Compiano, Mezzanego, Santo Stefano d'Aveto, Varese Ligure. References
Tornolo

Tornolo est une commune italienne de la province de Parme, dans la région Émilie-Romagne. Administration Hameaux Barca, Boresasco, Campeggi, Casale, Case Belloni, Case Fazzi, Case Lasine, Casello, Casoni, Cerosa, Codorso, Giungareggio, I Massi, Isorelli, Marzuola, Menta, Morgallo, Pianazzo, Pianlavagnolo, Pontestrambo, Ravezza, Santa Maria del Taro, Sbarbori, Squeri, Tarsogno, Torre, Vannini. Communes limitrophes Albareto, Bedonia, Borzonasca, Compiano, Mezzanego, Santo Stefano d'Aveto, Varese Ligure. Notes et références Portail de l'Émilie-Romagne
Tornolo

Tornolo (emilián nyelven Tòrnol, ligur nyelven Tùrneru) település Olaszországban, Emilia-Romagna régióban, Parma megyében. Lakosainak száma 910 fő (2023. január 1.). Tornolo Albareto, Bedonia, Borzonasca, Mezzanego, Santo Stefano d'Aveto, Varese Ligure és Compiano községekkel határos. Népesség A település lakossága az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (olasz, 2024. március 27.)
Tornolo

Tornolo is een gemeente in de Italiaanse provincie Parma (regio Emilia-Romagna) en telt 1240 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 69,4 km², de bevolkingsdichtheid is 19 inwoners per km². De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Vedi elenco. Demografie Tornolo telt ongeveer 652 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 17,5% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Tornolo grenst aan de volgende gemeenten: Albareto, Bedonia, Borzonasca (GE), Compiano, Mezzanego (GE), Santo Stefano d'Aveto (GE), Varese Ligure (SP).