NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Santa Maria della Colonna

Santa Maria della Colonna is a Baroque style deconsecrated Roman Catholic church in central Naples, region of Campania, Italy. It stands across from the church of the Girolamini. History The church construction began in 1580, as part of a religious complex meant to house an orphanage, and later dedicated as a conservatory of Music (Conservatori dei Poveri di Gesu, dissolved in 1714). The building was restored in the 18th century, and its elaborate decorated facade dates from 1715, built by Antonio Guidetti. In 1896, the church building was again restored. The interior has a Greek cross plan and cupola. The interior was decorated by the stucco artist Costantino D'Adamo and the choir was made by Domenico Bertone. The church has frescoes by Paolo De Matteis. The church is rarely open and in poor upkeep. The attached complex is owned by the Suore di Calcutta. With UNESCO funding, the church has undergone renovations and opened to public in 2018 September. See also 18th-century Western domes Bibliography Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra, Newton e Compton editore, Napoli 2004. References
Église Santa Maria della Colonna

L'église Santa Maria della Colonna (Sainte-Marie-de-la-Colonne) est une église baroque du centre historique de Naples. Elle se trouve juste avant l'église des Girolamini. Elle dépend de l'archidiocèse de Naples. Histoire L'église est bâtie en 1589 à l'initiative du Père Marcello Fossataro, tertiaire franciscain qui achète les maisons des terrains pour construire une vaste maison religieuse avec une église, destinée à accueillir des garçons de familles nécessiteuses. Ensuite la demeure abrite un conservatoire appelé Conservatorio dei Poveri di Gesù Cristo où fut formé Pergolèse. L'édifice est restauré au XVIIIe siècle et la façade est refaite en 1715 par Antonio Guidetti assisté de Niccolò Tagliacozzi Canale. Une restauration a lieu en 1896. Description L'église est insérée entre deux corps de bâtiment autrefois parties intégrantes du couvent et aujourd'hui immeubles d'habitation. La façade présente des lésènes corinthiennes adossées à des pilastres inclinés qui encadrent la partie centrale. Le portail est en piperno surmonté d'une décoration de stuc et d'une plaque de marbre flanquée de chaque côté d'un ange. Le niveau supérieur est éclairé au milieu d'une grande fenêtre et décoré de stucs. L'intérieur, de plan en croix grecque couronnée d'une coupole en son milieu, présente un appareil ornemental en stuc dessiné par Costantino d'Amamo. Le chœur est orné de décorations sculptées de Domenico Bertone et de fresques de Paolo de Matteis. Notes et références Bibliographie (it) Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli, Newton & Compton editore, Naples, 2004 Voir aussi Liste des églises de Naples Source de la traduction (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa di Santa Maria della Colonna » (voir la liste des auteurs). Portail de Naples Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Santa Maria della Colonna

Santa Maria della Colonna je dekonsekrirana rimokatolička crkva u baroknom stilu u središnjem Napulju, regija Kampanija, Italija. Nalazi se na Via dei Tribunali, preko puta crkve Girolamini. Povijest Izgradnja crkve započela je 1580. godine, kao dio vjerskog kompleksa namijenjenog sirotištu, a kasnije posvećenom kao glazbeni konzervatorij (tal. Conservatori dei Poveri di Gesu, raspušten 1714.). Zgrada je obnovljena u 18. stoljeću, a njezino raskošno ukrašeno pročelje potječe iz 1715. godine, a izgradio ju je Antonio Guidetti. Godine 1896. crkvena je zgrada ponovno obnovljena. Unutrašnjost ima tlocrt grčkog križa i kupolu. Interijer je uredio štukaturist Costantino D'Adamo, a kor je izradio Domenico Bertone. Crkva ima freske Paola De Matteisa. Crkva je rijetko otvorena i slabo se održava. Pripadajući kompleks u vlasništvu je Suore di Calcutta. Uz sredstva UNESCO-a, crkva je obnovljena i otvorena za javnost u rujnu 2018. Bibliografija Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra, Newton e Compton editore, Napoli 2004. Izvori Vanjske poveznice
Santa Maria la Colonna (Nápoly)

A Santa Maria la Colonna egy nápolyi templom. 1580-ban épült. Homlokzatát 1715-ben Antonio Guidetti építette. A templomhoz egy kis zárda is tartozik. Belsőjét Paolo de Matteis néhány festménye díszíti. Jelenleg nem látogatható romlott állapota miatt. Források http://www.inaples.it http://www.danpiz.net/napoli/monumenti/Monumenti.htm További információ A Wikimédia Commons tartalmaz Santa Maria la Colonna témájú kategóriát.
Chiesa di Santa Maria della Colonna

La chiesa di Santa Maria della Colonna è una chiesa barocca del centro storico di Napoli; è posta davanti alla chiesa dei Girolamini, da cui prende il nome la piazzetta. L'edificio non è più adibito ad attività di culto ma a mostre e convegni. La chiesa L'edificio di culto sorse nel 1580 su iniziativa del religioso Marcello Fossataro che acquistò le abitazioni per realizzare il complesso religioso; questo venne destinato, su idea dello stesso padre Fossataro, ai fanciulli abbandonati e successivamente venne dedicato a conservatorio che prese il nome di Conservatorio dei Poveri di Gesù Cristo dove si formò il grande Giovan Battista Pergolesi. L'edificio venne restaurato nel XVIII secolo, ma la caratteristica facciata risale al 1715, grazie all'intervento di Antonio Guidetti. Nel 1896 venne realizzato un ulteriore restauro. La facciata è inserita tra due corpi laterali ad uso civile che precedentemente erano parte integrante della struttura conventuale. La ripartizione dei volumi e della superficie è ottenuta mediante l'impiego di lesene corinzie addossate ai pilastri inclinati che inquadrano la parte centrale, con il portale in piperno sormontato da una decorazione in stucco e da una lapide marmorea; al primo ordine, ai lati della facciata, sono presenti due statue ancora in stucco, mentre al livello superiore si apre una grande finestra circondata da notevoli decorazioni, anch'esse in stucco. L'interno, a pianta rettangolare con croce greca e cupola, presenta un apparato ornamentale realizzato dallo stuccatore Costantino D'Adamo ed un coro con decorazioni dell'intagliatore Domenico Bertone; inoltre i tre altari sono sormontati da altrettanti dipinti di Paolo De Matteis (ricollocati solo nel 2023). Dopo circa quarant'anni di abbandono, la chiesa è stata restaurata con i fondi del progetto Unesco per il centro storico di Napoli (lavori terminati nel febbraio 2018). Il chiostro Notevole è pure il piccolo chiostro monumentale che si apre alle spalle del tempio. Realizzato sul finire del XVI secolo su commissione del frate Marcello Fossataro, ha una pianta quadrata circondata da pilastri. Nel XIX secolo venne destinato come orfanotrofio, conservatorio di musica, seminario, convitto e oggi è sede di alcuni uffici della curia. Il chiostro è stato restaurato con i fondi del progetto Unesco per il centro storico di Napoli, nell'ambito degli interventi che hanno interessato anche la Chiesa contigua. Note Voci correlate Chiese di Napoli Chiostri di Napoli Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Santa Maria della Colonna Collegamenti esterni Il restauro di Santa Maria della Colonna, su ilmattino.it.
Селинунт

Селинунт (на старогръцки: Σελινοῦς; на латински: Selinus}}) е античен древногръцки град на южния бряг на Сицилия, днес на територията на община Кастелветрано. Известен е със запазените останки от храмове в дорийски стил. Селинунт е основан от мегарски колонисти в 628 година пр.н.е. Градът е един от значимите центрове в региона Магна Греция до края на V век пр.н.е., когато е превзет от Картаген. В средата на III век пр.н.е. картагенците изселват жителите на града в Лилибеум. Днес в Селинунт е разкопан акрополът с пет храма, от които Храмът на Хера е частично реставриран. Източници Външни препратки Video Tour
Selinunte

Selinunte is de Italiaanse naam voor de Oudgriekse stad Selinous (Σελινούς, in het Latijn Selinus) op het eiland Sicilië (zie Magna Graecia). Selinous, de meest westelijk gelegen Griekse stad op de zuidkust van Sicilië, lag ongeveer 80 km ten westen van Akragas (Agrigento). Zij werd rond 650 v.Chr. (of was het 630?) gesticht door een groepje kolonisten uit Megara Hyblaea, volgens de overlevering aangevoerd door een zekere Pammilus, en dankt haar naam aan de wilde selderij (Apium graveolens L., in het Grieks σέλινον), een plant die in de omgeving veel voorkwam en ook op de munten van de stad werd afgebeeld. Geschiedenis Tijdens de eerste 150 jaren van haar bestaan raakte de stad herhaaldelijk betrokken bij conflicten, zowel met zijn noorderbuur Segesta als met Carthago. In de Slag bij Himera (in 480 v.Chr.) stond Selinus nog - als enige Griekse stad - aan de zijde van Carthago, maar het werd toch in 409 door de Carthagers verwoest. Een deel van de ca. 25.000 inwoners werd toen als slaaf verkocht, en ook al werden de stadsmuren kort daarop herbouwd, toch was de historische rol van Selinus uitgespeeld. Nadat het in 250 opnieuw door de Carthagers was aangevallen bleef het als een onbeduidende plaats voortbestaan. Opgravingen De antieke stad kon pas in de 16e eeuw geïdentificeerd worden. Opgravingen sinds het einde van de 19e eeuw hebben er onder meer belangrijke resten van zes grote Dorische tempels aan het licht gebracht, daterend van de 7e tot de 5e eeuw v.Chr. Een aantal metopen hiervan zijn kunsthistorisch gesproken erg waardevol, en bevinden zich nu in het Museo Nazionale Archeologico van Palermo. Vooral de zogenaamde Tempel E uit ± 460 v.Chr., mogelijk gewijd aan de godin Hera, is in de 20e eeuw gedeeltelijk gerestaureerd en maakt grote indruk.
Selinunt

Selinunt (gr. Σελινοῦς Selinous, łac. Selinūs, Selinuntum) – starożytne miasto, kolonia Megary Hyblaja w południowo-zachodniej części Sycylii. Obecnie ruiny na terenie gminy Castelvetrano pomiędzy wioskami Triscina di Selinunte od zachodu i Marinella di Selinunte od wschodu. Historia Według Diodora Sycylijskiego kolonię założono w 651 roku p.n.e., według Tukidydesa w 628 p.n.e. Świadectwa archeologiczne wskazują natomiast na połowę VII wieku p.n.e. Największy rozkwit miasto przeżywało w VI-V stuleciu p.n.e.; o prymat na sycylijskim wybrzeżu północno-zachodnim toczyło długotrwałe walki z nieodległą Segestą. Na początku V wieku p.n.e. skonfliktowany Selinunt sprzymierzył się z Kartaginą. Sojusz ten nie zapobiegł jednak złupieniu miasta przez wojska kartagińskie pod dowództwem Hannibala Magona w 409 roku p.n.e. Miasto nie odzyskało już wcześniejszej pozycji ani świetności i po powtórnym zniszczeniu przez strony walczące (podczas pierwszej wojny punickiej), zostało opuszczone w 250 roku p.n.e., a jego mieszkańcy przenieśli się do Lilibeum. Jego ostateczną zagładę spowodowało znacznie późniejsze (w okresie bizantyjskim) trzęsienie ziemi. Zobacz też kolonia (starożytna Grecja) wielka kolonizacja Wielka Grecja Przypisy Bibliografia N.G.L. Hammond: Dzieje Grecji. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1994, ISBN 83-06-02383-8 Linki zewnętrzne Giorgio Gullini: Selinunte. W: Enciclopedia Italiana di scienze, lettere ed arti [Treccani]. V Appendice. Roma: Istituto dell’Enciclopedia Italiana, 1994 (wł.) [dostęp 2024-11-20] Ettore Gabrici: Selinunte. W: Enciclopedia Italiana di scienze, lettere ed arti [Treccani]. T. 31, Roma: Istituto dell’Enciclopedia Italiana, 1936, s. 324. (wł.) [dostęp 2024-11-20]
Selinunte

Selinunte ([ˌsɛlᵻˈnuːnteɪ]; em grego clássico: Σελινοῦς, Selinoūs; em latim: Selinus) era uma antiga cidade grega na costa sudoeste da Sicília, na Itália. localizava se entre os vales dos rios Cottone e Modione. Está agora na comune Castelvetrano, entre a frazioni de Triscina di Selinunte no oeste e Marinella di Selinunte no leste. O sítio arqueológico contém cinco templos centrados em uma acrópole. Dos cinco templos, apenas o Templo de Hera, também conhecido como "Templo E", foi reerguido. No seu auge antes de 409 a.C., a cidade pode ter contido até 30.000 pessoas, excluindo escravos. História Selinunte foi uma das mais importantes das colônias gregas da Sicília, situada na costa sudoeste daquela ilha, na foz do pequeno rio de mesmo nome, e 6,5 km a oeste do rio Hipsas (a atual Belice). Foi fundada, segundo o historiador Tucídides,por uma colônia da cidade siciliana de Mégara Hibleia, sob a liderança de um homem chamado Pâmilo, cerca de 100 anos após a fundação de Mégara Hibleia, com a ajuda de colonos de Mégara, na Grécia, que era a cidade-mãe de Mégara Hibleia. A data de sua fundação não pode ser precisamente fixada, pois Tucídides indica apenas por referência à fundação de Mégara Hibleia, que em si não é conhecida com precisão, mas pode ser colocada cerca de 628 a.C. Diodoro o coloca 22 anos antes, ou 650 a.C., e Hieronymus ainda mais atrás em 654 a.C. A data de Tucídides, que é provavelmente a mais provável, é incompatível com esta data anterior. Referências
Selinunte

Selinunte (în greacă Σελινοΰς - Selinus) a fost un antic oraș helen din Sicilia (Italia). Situl arheologic se află pe teritoriul actualei comune Castelvetrano din provincia Trapani, la cca 2 km de Marea Mediterană. Orașul a fost întemeiat de coloniști greci în secolul al VII-lea î.e.n. Bine păstrate până în prezent sunt unele temple și acropola. Vezi și Listă de orașe antice grecești Galerie de imagini Legături externe
Selinus

Selinus (klassisk grekiska: Σελῑνοῦς), nu Selinunte, var en forngrekisk stad vid kusten på sydvästra Sicilien. Den grundades på 650-talet f.Kr. och övergavs ca 250 f.Kr. Historik Kolonin grundades av greker från den sicilianska staden Megara Hyblaia på 650-talet f.Kr. Selinus utvecklades trots närheten till Karthago relativt ostört till en av de rikaste grekiska städerna på ön. Den förstördes dock 409 f.Kr. av Karthago och förlorade sin betydelse fram till första puniska kriget (264 f.Kr.–241 f.Kr.), då den ca 250 f.Kr. slutgiltigt förstördes och övergavs. Det finns omfattande arkeologiska rester. Akropolen har rester av ett rätvinkligt gatunät från 500-talet f.Kr. som är ett av de äldsta man känner till. På akropolen låg även flera tempel, och likaså på slätten österut. Av dessa hade ett dimensionerna ca 110 m × 50 m och hör därmed till den grekiska världens största. Notiser om Selinus Ca 650 f.Kr. Selinus grundades 454 f.Kr. utbröt krig mellan stadsstaterna Segesta och Selinus om tillgången till Tyrrenska havet 416 f.Kr. bad den då joniska staden Segesta atenarna om hjälp mot den doriska staden Selinus 409 f.Kr. Selinus förstördes av Karthago Ca 250 f.Kr. Selinus förstördes helt och övergavs Italienska forskare hävdar efter nya[när?] rön att det var en jordbävning eller tsunami som förstörde Selinus, och även städerna Allavam och Heraclea Minoa på den sicilianska sydkusten.[källa behövs] Bilder Referenser https://www.ne.se/uppslagsverk/selinus
Селінунт

Селінунт (дав.-гр. Σελινοΰς, лат. Selinus) — стародавнє місто на південно-західному узбережжі Сицилії, у давнину — самостійне місто-держава. Заснований у 628 р. до н. е. колоністами з Мегар на території, раніше колонізованій фінікійцями. Назву міста вважають фінікійською за походженням, хоча місцеві мешканці пов'язували її з селерою (дав.-гр. σελινον), якою і справді славилася ця місцевість. Клімат в Селінунті був нездоровий, але стратегічне становище міста було дуже вигідним. Селінунт мав дві штучні гавані, головною з яких була Мазара. В VI ст. до н. е. в місті була встановлена тиранія. Відомі імена трьох селінунтських тиранів — Ферон, Піфагор і Еврілей. Розташований на країній західній межі грецьких володінь у Сицилії, Селинунт змушений був вести постійну боротьбу з елімами і фінікійцями. У 408 р. до н. е. його захопили й зруйнували карфагеняни. У 305 р. до н. е. був приєднаний до своїх володінь Агафоклом. У 249 р. до н. е. місто знову зруйнували пунійці, які вцілілих міщан переселили до Лілібея. Остаточно Селінунт був знищений арабами під час їхнього нападу на Сицилію у 827 р. Пізніше на місці зруйнованого міста виникло селище Марінелла. Див. також Антоніо Салінас Храм Е (Селінунт) Архітектура Стародавньої Греції Регіональний археологічний музей Антоніо Салінаса Примітки Література Schubring, «Die Topographie der Stadt Selinus» (в «Nachrichten der Königlichten Gesellschaft der Wissenschaften», Геттинген, 1865); Benndorf, «Die Metopen von Selinunt» (Б., 1873).
Florence American Cemetery and Memorial

The Florence American Cemetery and Memorial is about 7.5 miles (12 kilometers) south of Florence, Italy, about two miles (3 km) south of the Florence-Impruneta exit of the Rome-Milan autoroute. It covers about 70 acres (28 ha), chiefly on the west side of the Greve river, framed by wooded hills. Most of those buried here are from the Fifth Army who died in the fighting that followed the capture of Rome in June 1944; others fell in the heavy fighting in the Apennines between then and 2 May 1945. It is run by the American Battle Monuments Commission. Notable burials and memorials Medal of Honor recipients Addison Baker (1907–1943 †), United States Army Air Corps, for actions in World War II (cenotaph) Roy W. Harmon (1915–1944 †), United States Army, for actions against German forces in Italy George D. Keathley (1917–1944 †), United States Army, for actions against enemy forces in Italy War Correspondent Ralph Barnes See also Florence War Cemetery – a Commonwealth War Graves Commission cemetery near Florence Jewish monumental cemetery, Florence Sant'Andrea in Percussina - nearby historic village External links American Battle Monuments Commission home page ABMC Florence cemetery web page ABMC Florence cemetery video .wmv ABMC Florence cemetery booklet .pdf Florence American Cemetery and Memorial at Find a Grave
Cimetière américain de Florence

Le cimetière américain de Florence (en anglais : Florence American Cemetery and Memorial) est un cimetière militaire américain de la Seconde Guerre mondiale, situé à 12 kilomètres au sud de Florence en Italie. 4 402 soldats américains, appartenant pour la plupart d'entre eux à la 5e armée, tombés lors de la capture de Rome en 1944 et des combats dans les Apennins centraux en 1945, y reposent. Il est administré par l'American Battle Monuments Commission. Galerie de photos Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Florence American Cemetery and Memorial » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Cimetières militaires de la Seconde Guerre mondiale American Battle Monuments Commission Liens externes (en) Le cimetière américain de Florence sur le site de l'American Battle Monuments Commission Portail de l’histoire militaire Portail de la mort Portail de la Seconde Guerre mondiale Portail de Florence Portail des forces armées des États-Unis
Florence American Cemetery and Memorial

De Florence American Cemetery and Memorial is een Amerikaanse militaire begraafplaats nabij Florence, Italië, waar soldaten liggen begraven die gedurende de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen. De Florence American Cemetery and Memorial wordt beheerd door de American Battle Monuments Commission. De begraafplaats De begraafplaats werd al in 1944 aangelegd door geallieerde troepen. Er liggen in totaal 4.402 militairen begraven. De meeste soldaten die hier begraven liggen zijn van het Amerikaanse 5e Leger. Zij zijn overleden tijdens het gevecht voor de bevrijding van Rome (juni 1944) en gedurende de gevechten in de Alpen (juni 1944 - 2 mei 1945). De grond van begraafplaats is een officieel stuk land van de Amerikaanse overheid. Algemene opzet De Florence American Cemetery and Memorial heeft een grootte van 28 hectare. De begraafplaats wordt grotendeels omringd door bosrijke heuvels. De graven liggen symmetrisch aan weerskanten van het hoofdpad. De begraafplaats is verdeeld in 8 gelijke gebieden waar men doorheen kan wandelen. Aan het eind van de hoofdweg staat het gedenkteken. Het gedenkteken Op het hoogste van de drie brede "terrassen", bevindt zich het gedenkteken van de begraafplaats. Bij het gedenkteken worden de namen van de 1.409 vermiste soldaten vermeld. Roosjes kenmerken de namen, waarvan de lichamen alsnog zijn geïdentificeerd. Het atrium aan de zuidelijke zijde van het monument dient als voorhofje van het kapel, die met marmer en mozaïek verfraaid is. Het atrium aan de noordzijde bevat een marmeren kaart waarop allerlei operaties, van de Amerikaanse troepen in de regio, zijn beschreven. De graven Het gebied van de graven bevat acht percelen, vier aan iedere kant van het hoofdpad. Hier zijn de stoffelijke resten van 4.402 mannen en vrouwen begraven. Deze percelen zijn symmetrisch aan het perceel dat er recht tegenover ligt. Alle graven hebben de vorm van een Latijns Kruis, ongeacht welke godsdienst iemand aanhing. Bezoekers De begraafplaats is dagelijks geopend, met uitzondering van 25 december en 1 januari. Personeel vertrekt informatie over de graven. Zie ook American Battle Monuments Commission Externe link (en) Informatie ABMC over deze begraafplaats
Macèl·lum de Pozzuoli

El macèl·lum de Pozzuoli és un punt arqueològic situat a la ciutat del mateix nom, a la província de Nàpols. Pel doble interès que genera, científic i arqueològic, és un dels punts més importants del món antic. L'edifici, que data de Flavià, ha estat durant molt de temps impròpiament anomenat Temple de Serapis, pel descobriment d'una estàtua del déu egipci el 1750, en el moment de les primeres excavacions. Estudis posteriors han trobat en canvi, que és el lloc on se situava l'antic macèl·lum, és a dir, el mercat públic de la colònia romana de Puteoli, actual Pozzuoli. És, pel que fa a la mida, el tercer monument romà més important d'aquest tipus, després dels de Roma i Càpua.
Temple de Sérapis (Pouzzoles)

Le temple de Sérapis est un ancien marché romain de la ville italienne de Pouzzoles, en Campanie, pris à tort pour un temple dédié à Sérapis, d'où son nom. Ses hautes colonnes sont les témoins des fortes variations du niveau de la mer, dues au bradyséisme des Champs Phlégréens. Architecture L'ensemble de bâtiments, appelés improprement « sérapéum » ou « temple de Sérapis » à la suite de la découverte ancienne d'une statue de cette divinité égyptienne, est le marché romain ou macellum de la cité de Pouzzoles. Il est constitué d'une grande cour carrée bordée de boutiques, agrémentée en son centre d'une fontaine circulaire monumentale, de taille exceptionnelle mais d'un type connu par ailleurs dans les marchés aux poissons d'autres villes comme Pompéi ou Morgantina. La bonne conservation générale de cette structure est due à son immersion qui, durant des siècles, l'a préservée des pillages. Bradyséisme Depuis des siècles, des observateurs ont noté les traces laissées par les lithodomes sur les murs de l'édifice et sur ses trois grandes colonnes de cipolin, jusqu'à une hauteur de 6,50 mètres au-dessus du niveau actuel, correspondant à un enfoncement maximal atteint au cours du Xe siècle. Par suite de l'intense activité du bradyséisme depuis les années 1980, le bâtiment se trouve actuellement hors d'eau. Références Annexes Articles connexes Sites archéologiques de Naples Amphithéâtre de Pouzzoles Bradyséisme Pouzzoles Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’archéologie Portail du commerce Portail du volcanisme Portail de la Campanie Portail de la Rome antique