NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Дворец герцогов (Пезаро)

Дворец герцогов или Палаццо Дукале (итал. Il Palazzo Ducale di Pesaro) — дворец в стиле итальянского Возрождения в городе Пезаро, административном центре провинции Пезаро-э-Урбино, регион Марке, Италия. Здание построено на месте предыдущего строения, построенного, вероятно, в XIII или XIV веке по приказу представителей рода Малатеста, управлявших в этот период городом. Современный герцогский дворец был построен в XV веке синьором Пезаро Алессандро Сфорца и затем перешёл к семье Делла Ровере, владевшей городом до 1631 года. Герцог Франческо Мария I Делла Ровере в 1523—1532 годах заказал реконструкцию известному архитектору из Урбино Джироламо Дженге. Реконструкция продолжилась при сыне герцога Франческо Марии, Гвидубальдо II, под контролем сына Джироламо Дженги — Бартоломео Дженги, с участием архитектора Филиппо Терци, по чьему проекту было добавлено крыло дворца вдоль улицы Бариньяни. С переходом в 1631 году земель герцогства от семьи Делла Ровере во владения пап, во дворце разместились папские легаты. После того, как в ходе Рисорджименто земли Папской области вошли в состав Королевства Италия, во дворце разместилась префектура. С 1920 по 1936 год здесь размещался местный музей, переехавший позднее в Палаццо Тоски Моска. Примечания
Palazzo Ducale (Sabbioneta)

Il Palazzo Ducale, o Palazzo Grande, è un edificio storico di Sabbioneta, in provincia di Mantova, con due piani, un portico ed una torretta centrale, che si affaccia su piazza Ducale. Nella seconda stanza al secondo piano vi è l'albero genealogico della famiglia Gonzaga in cui ogni membro è affiancato dalla propria moglie e dal proprio marito. In questo palazzo morì il duca Vespasiano Gonzaga. Descrizione Fu il primo significativo edificio fatto realizzare da Vespasiano Gonzaga (1531-1591) (figlio di Rodomonte e di Isabella Colonna, educato a Fondi dalla famosa zia Giulia Gonzaga) nella sua città ideale, capitale dell'omonimo staterello: fu la dimora della famiglia regnante e il fulcro dell'organizzazione politica, amministrativa e cortigiana del ducato. Il piano terreno è preceduto da un bel porticato rivestito di marmo. Il piano nobile è valorizzato dalle cosiddette sale d'oro, con la volta di legno dorato e dipinto: al centro del soffitto della saletta dei dardi si nota lo stemma del duca circondato dal collare del Toson d'Oro, conferitogli dal re Filippo II di Spagna; l'originale fu rinvenuto nel suo sarcofago nella vicina chiesa della Beata Vergine Incoronata. Sono interessanti: la sala del duca d'Alba, con un maestoso camino in marmo rosa; la sala delle aquile con le statue equestri lignee (un tempo erano dieci) raffiguranti Vespasiano, il padre Luigi Gonzaga "Rodomonte", il bisavolo Gianfrancesco e Ludovico; la Galleria degli antenati, decorata a grottesche, in cui sono allineate molte effigi dei Gonzaga fino allo stesso duca, la seconda moglie Anna d'Aragona e l'unico figlio maschio, morto precocemente Luigi Gonzaga (1566-1580); la sala degli elefanti; la sala dei leoni, con il blasone ducale retto dai due felini araldici: la sala delle città e dell'angelo, con soffitto in cedro; la sala degli ottagoni e dei grappoli, che ospitavano la ricca biblioteca di Vespasiano. Autori degli affreschi furono, tra gli altri, Fornaretto Mantovano, Bernardino Campi, Alberto Cavalli, Giulio Rubone e Pietro Martire Pesenti. Alla morte del duca (26 febbraio 1591) il palazzo, il restante patrimonio immobiliare e lo staterello furono ereditati dalla figlia Isabella Gonzaga (1565-1637), sposa di Luigi Carafa della Stadera. Museo civico di Palazzo Ducale Il Palazzo ducale è sede del Museo civico. Note Bibliografia AA. VV., Giulio Romano, Electa, Venezia 1989. AA. VV., Lombardia, T.C.I., Milano 1999. Edgarda Ferri, Il sogno del principe Vespasiano Gonzaga e l'invenzione di Sabbioneta, Le Scie Mondadori, Milano 2006. Sabbioneta, Guide Artistiche Electa Elemond Editori Associati, Electa, Milano 1991. Voci correlate Sabbioneta Vespasiano Gonzaga Ducato di Sabbioneta Giovanni Mantovano Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Ducale Collegamenti esterni Lombardia Beni Culturali. Palazzo Ducale di Sabbioneta., su lombardiabeniculturali.it.
Vojvodska palača, Sabbioneta

Vojvodska palača (italijansko Palazzo Ducale ali Palazzo Grande) je zgodovinska stavba v Sabbioneti v pokrajini Mantova. Ima dve nadstropji z osrednjo verando in kupolo s pogledom na Vojvodski trg. V drugi sobi v drugem nadstropju je družinsko drevo družine Gonzaga, na katerem so zapisani vsi člani družine z ženami in možmi. V tej palači je umrl vojvoda Vespazijan I. Gonzaga. Opis To je bila prva pomembna stavba Vespazijana Gonzage (1531–1591) (sina Rodomonteja in Isabelle Colonna, vzgojenega v Fondiju pri znameniti teti Juliji Gonzaga) v idealnem mestu (città ideale), središču z istim imenom: bila je rezidenca vladajoče družine in središče politične, upravne in dvorske organizacije vojvodstva. V pritličju je lepa veranda prekrita z marmorjem. V prvem nadstropju (piano nobile) je zlata dvorana (sala d'oro) iz pozlačenega in barvanega lesa. V središču stropa prostora za pikado (saletta dei dardi) je grb vojvode obkrožen z ovratnikom iz zlatega runa, ki ga mu je podelil španski kralj Filip II.; izvirnik je bil najden v grobu, v bližnji cerkvi Kronane blažene device. Zanimive so: soba vojvode Albe (sala del duca d'Alba) z veličastnim rožnatim marmornim kaminom; soba orlov (sala delle aquile) z lesenimi konjeniškimi kipi (nekoč ji je bilo deset), ki predstavljajo Vespazijana, očeta Luigija Gonzago "Rodomonteja", pradeda Gianfrancesca in Ludovica; galerija prednikov (la Galleria degli antenati), okrašena z groteskami, velikim portretom Gonzage, njegove druge žene Ane Aragonske in edinega sina, ki je umrl zgodaj, Luigija Gonzage (1566–1580); slonja soba (sala degli elefanti); levja soba (sala dei leoni) s plemiškim grbom z dvema heraldičnima mačkama; soba mestne hiše in angela (sala delle città e dell'angelo) s cedro na stropu;; soba osmerokotnikov in grozdov (sala degli ottagoni e dei grappoli), v kateri je bila bogata Vespazijanova knjižnica. Avtorja fresk sta bila med drugimi Bernardino Campi in Alberto Cavalli. Po smrti vojvode (26. februarja 1591) je palačo, preostala sredstva in nepremičnine podedovala njegova hči Isabella Gonzaga (1565–1637), žena Luigija Carafe della Stadera. Sklici Literatura AA. VV., Giulio Romano, Electa, Venezia 1989. AA. VV., Lombardia, T.C.I., Milano 1999. Edgarda Ferri, Il sogno del principe Vespasiano Gonzaga e l'invenzione di Sabbioneta, Le Scie Mondadori, Milano 2006. Sabbioneta, Guide Artistiche Electa Elemond Editori Associati, Electa, Milano 1991. Zunanje povezave Beni Culturali. Palazzo Ducale di Sabbioneta.
Palazzo Duchi di Santo Stefano

Le Palazzo Duchi di Santo Stefano de Taormine, du XIVe siècle, est un chef-d'œuvre de l'art gothique sicilien, comportant des éléments caractéristiques de l'architecture arabo-normande. De longue date propriété de la famille De Spuches (ou De Spucches), d'origine espagnole, ducs de Santo Stefano di Briga et princes de Galati, le palais a été acquis par la commune de Taormine en 1964 et sert de siège à la Fondation Mazzullo. Histoire Le palais des ducs de Santo Stefano est édifié sous sa forme actuelle entre la fin du XIVe siècle et les toutes premières années du XVe siècle pour accueillir la famille De Spuches. Il fait partie intégrante des murailles de Taormine. En 1964, la commune de Taormine acquiert le palais de Vincenzo De Spuches, jeune descendant de la noble famille qui vivait à Palerme. Aujourd'hui, le palais sert de siège à une fondation consacrée à l'artiste Giuseppe Mazzullo, né le 15 février 1913 à Graniti et décédé à Taormine en 1988. En été, d’importantes manifestations culturelles se tiennent dans le jardin. Façades et jardin L'imposante structure carrée, sa position intégrée dans les murailles de l'ancien bourg et le mur crénelé, aujourd'hui en partie disparu, font penser à un édifice d'architecture normande. Les façades principales présentent également des éléments d'art arabe, comme l'imposante frise en pierre de lave décorée d'incrustations en losanges de pierre blanche de Syracuse. Le deuxième étage comporte sur les deux façades donnant sur le jardin quatre fenêtres géminées de style gothique richement décorées, les baies de part et d'autre de la colonne centrale étant découpées en trèfles dans leur partie supérieure. Le tout se termine en un arc brisé sous lequel apparaît une rosace en remplage. Un beau jardin se déploie sur un terrain en pente devant les façades est et nord. En son centre, un puits recueille les eaux de pluie. Intérieurs Le palais comporte trois niveaux. On accède au rez-de-chaussée par un arc brisé mis en valeur par l'alternance de la pierre de lave et du granit de Taormine. À l'intérieur, une colonne de granit rose se dresse au milieu de la salle. Elle proviendrait du théâtre antique de Taormine. En 1700 fut réalisé un escalier qui mène au premier étage. Auparavant, on y accédait par un système compliqué de ponts-levis et d'escaliers mobiles à partir d'une petite porte encore visible sur la façade. Pour parvenir au deuxième étage, on empruntait probablement un escalier interne aujourd'hui reconstitué en bois à l'occasion d'une restauration. Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Palazzo Duchi di Santo Stefano » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Sicile Portail de l’Italie
Palazzo Duchi di Santo Stefano

Il trecentesco Palazzo Duchi di Santo Stefano di Taormina è un capolavoro dell'arte gotica siciliana con elementi caratteristici di normanna. Originariamente di proprietà della famiglia di origine spagnola De Spuches (o De Spucches), Duchi di Santo Stefano di Briga e Principi di Galati, il palazzo è stato acquisito dal Comune di Taormina nel 1964 e destinato a sede della Fondazione Mazzullo. Storia Il palazzo dei Duchi di Santo Stefano nasce, nella sua forma attuale, tra la fine del Trecento ed i primi del Quattrocento per accogliere la famiglia De Spuches. Esso è parte integrante della cinta muraria di Taormina. Nel 1964, il Comune di Taormina acquistò il palazzo da Vincenzo De Spuches, giovane discendente della nobile casata che viveva a Palermo. Oggi il palazzo è sede di una fondazione dedicata all'artista Giuseppe Mazzullo, nato il 15 febbraio del 1913 a Graniti e deceduto a Taormina nel 1988. Durante l'estate, nel giardino, si tengono importanti manifestazioni culturali. La facciata ed il giardino L'imponente struttura quadrata, la posizione del palazzo sulla cinta muraria dell'antico borgo e le mura merlate, oggi in parte scomparse, lasciano pensare ad un'originaria struttura normanna. Sulle facciate principali è inoltre presente un imponente fregio in pietra lavica decorato con inserzioni romboidali in pietra bianca di Siracusa. Il secondo piano è caratterizzato da quattro imponenti finestre bifore in stile gotico riccamente decorate poste in coppia sui due prospetti nobili che si affacciano sul giardino. Le luci delle bifore sono sormontate da un merletto trilobato a destra e a sinistra della colonnina centrale. Il tutto termina con un arco a sesto acuto sotto il quale appare un rosone traforato. Un bel giardino si sviluppa su un terreno scosceso davanti alle facciate a est e nord. Al centro dello stesso si trova un pozzo per la raccolta delle acque piovane. Gli interni Il palazzo si sviluppa su tre livelli e caratterizzato da volte a crociera gotiche costolonate. Al pian terreno si accede attraverso un arco a sesto acuto decorato con un'alternanza di pietra lavica e granito di Taormina. All'interno una colonna di granito rosa si innalza al centro della stanza. Questa è detta provenire dal Teatro Greco. Nel 1700 viene realizzata una scala che porta al primo piano. Precedentemente, vi si accedeva attraverso un complesso sistema di ponti levatoi e scale mobili attraverso una piccola porta ancora visibile sulla facciata. Al secondo piano si accedeva probabilmente con una scala interna oggi riprodotta in legno nel corso di un restauro. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Duchi di Santo Stefano Collegamenti esterni Fondazione Mazzullo, su fondazionemazzullo.com. URL consultato il 6 settembre 2017 (archiviato dall'url originale il 6 settembre 2017). Monumenti-Palazzi » Cultura e Territorio » Comune di Taormina, su comune.taormina.me.it. URL consultato il 6 settembre 2017 (archiviato dall'url originale il 6 settembre 2017). Palazzo Dei Duchi di Santo Stefano - Portale di Cultura e Turismo Taormina e Sicilia, su taorminainforma.it. URL consultato il 6 settembre 2017.
Palazzo Duchi di Santo Stefano

Het Palazzo dei Duchi di Santo Stefano of het Paleis van de hertogen van Santo Stefano di Briga staat in Taormina, op het Italiaanse eiland Sicilië. Het is een 20e-eeuwse reconstructie van een bouwwerk van eind 14e eeuw en begin 15e eeuw. De van Spanje afkomstige familie De Spuches of De Spucches bezat en bewoonde het eeuwenlang. Sinds 1964 is het stedelijk bezit. Beschrijving De stijl van het stadspaleis is gotisch met sterke Arabo-Normandische invloed. Er zijn drie verdiepingen. Het is ingebed in de middeleeuwse ringmuur rond de stad Taormina. Nabij bevindt zich de Porta Messina, een van de stadspoorten. De ringmuren omsluiten de tuin van het paleis. Er is een waterput die de bewoners destijds van water voorzag. De hoekige uitsprong van het palazzo geeft vorm aan een façade die oostwaarts staat en een façade noordwaarts. Het zijn deze twee façades die bovenaan afgeboord zijn met versiering die op kantwerk lijkt; het effect ontstaat door zwarte lavastenen af te wisselen met ruitvormige witte stenen uit Syracuse. De bovenste verdieping heeft naar verhouding van de rest grote bifora. Elke bifoor is in zijn spitsboog afgewerkt met een roosvenster. De façades bovenop de stadsmuren zijn eerder sober afgewerkt. Binnen is er een zaal waarbij roos marmer van het Grieks theater is gebruikt als vloer. Historiek De bouw vond plaats eind van de jaren 1300 en de eerste jaren van 1400. Het was het stadspaleis voor de adellijke familie De Spuches. De familie verwierf meerdere titels. Zo werden ze prins van Galati en, hertog door het huwelijk van baron Biagio De Spucches e Corvaja met barones Agata Maria Cirino Amato. Deze dame werd namelijk de eerste hertogin van Santo Stefano di Briga (1705). De nakomelingen De Spuches droegen deze hertogelijke titel verder. In de 18e eeuw werd een restauratie doorgevoerd. Er werd een binnentrap geplaatst om naar de bovenste verdieping te gaan; tot dan toe moesten ladders aan de buitenmuur geplaatst worden. Op 9 juli 1943 werd het Palazzo verwoest door bombardementen door de geallieerde strijdkrachten. De regio Sicilië bekostigde de heropbouw, waarbij de Sovritendenza alla Belle Arti di Catania erop toezag dat het een getrouwe kopie werd van het middeleeuwse paleis. In 1964 verkocht Vincenzo De Spuches het paleis aan de stad Taormina. Sindsdien huisvest het stadspaleis de Fondazione Giuseppe Mazzullo. De schilder en beeldhouwer Mazzullo (1913-1988) was afkomstig uit Graniti, een dorp in de buurt van Taormina en Messina. Hij werkte evenwel lange tijd in Rome. Het paleis stelt meerdere beelden en schilderijen ten toon van Mazzullo.
Palazzo Dugnani

Palazzo Dugnani or Palazzo Casati Dugnani is a Baroque-style monumental palace located on Via Daniele Marin #2, near Porta Venezia in Milan, region of Lombardy, Italy. The rear of the palace faces the street, while the facade faces the western edge of the Giardini Indro Montanelli. The palace is notable for its salon frescoed by Giovanni Battista Tiepolo. History Until the 1730, the site housed the palace of the Cavalchini family, who then sold it to the Casati family who began the construction of the larger palace we see today. In 1753, the palace was sold to the Dugnani family. The palace was known during the following decades as the home of literary salons, and the home since 1762 for the amateur society, known as the Accademia dei Fenici. In 1835. with the death of Teresa Dugnani Viani, the property was inherited by Count Giovanni Vimercati. In 1837, he installed his collection of flora and fauna specimens as a "Natural History Museum". In 1846 Vimercati sold the building and collections to the Municipality of Milan. The collections are now stored in the nearby Civic Museum of Natural History also along the gardens of this palace on Corso Venezia. The palace became utilized for a public school, and now is used for a variety of exhibitions including a Cinema Museum. Architecture and decoration Circa 1731, Count Giuseppe Casati (1673-1740) had commissioned frescoes from Tiepolo, then working on Palazzo Archinto. The Count also engaged the services of Cucchi, Magatti, Bortoloni, Ferdinando Porta to work along and under Tiepolo. The frescoes are putatively events related to the History of Scipio Africanus as recounted by Livy. The scenes are depicted with colorful by fanciful wardrobes. The central panel depicts his Apotheosis (central ceiling). Side panels include the death of the Carthaginian Sophonisba by poison; Scipio allies himself with the Numidian Masinissa; and Scipio (or Hasdrubal) before the Ruins of Cirta. Finally one fresco depicts the often depicted Clemency of Scipio. References
Palacio ducal de Sassuolo

El palacio ducal de Sassuolo es una villa barroca ubicada en la ciudad de Sassuolo, a treinta minutos de Módena, en el norte de Italia.​ Historia El palacio fue construido en el sitio de un castillo medieval o rocca Obtenido por Niccolò III d'Este de la familia della Rosa en el siglo XV, y convertido en residencia de la corte por Borso de Este en 1458.​ La fachada exterior parece hacer referencia a las villas toscanas más que a las del Véneto. A mediados del siglo XVI, se construyó la primera villa de verano de placer en el sitio. A principios del siglo XVII, el duque Francesco I d'Este encargó el actual edificio al arquitecto Bartolomeo Avanzini. A lo largo de los siglos, el palacio ha tenido muchos propietarios, pero ahora es propiedad de la ciudad de Sassuolo y la Gallerie Estensi, quienes contribuyeron a las galerías de imágenes de los apartamentos Orlando, Princess y Secchia.​ Exhibición El palacio es más conocido por sus frescos interiores muy decorados (1638-1656) del pintor de la corte francesa de Este, Jean Boulanger, así como por varios techos en perspectiva de Ottavio Vivani, Giacomo Cialdieri, Angelo Michele Colonna, Agostino Mitelli, Baldassare Bianchi y Giovanni GiacomoMonti. Lattanzio Maschio y Luca Colombi también fueron invitados por Boulanger para trabajar en la decoración de estuco del palacio. Giovanni Lazzoni, Nicolas Régnier, Salvatore Rosa, y Ludovico Lana también contribuyó a la colección de arte del palacio. El palacio también es conocido por sus vistas al jardín que recuerdan a Versalles y su fantasiosa Peschiera o pecera. Este último fue diseñado originalmente por Avanzini y Gaspare Vigarani como una gran "piscina" rectangular rodeada por un muro límite en forma de anfiteatro en ruinas, por lo que obtuvo su sobrenombre de "Fontanazzo" (Fuente en bruto).​ Aspectos destacados del complejo también incluyen esculturas de la fuente más grande que la vida basados en los diseños de Gian Lorenzo Bernini y fragmentos del renacimiento del fresco por Nicolò dell'Abbate recuperados del palacio Scandiano en Reggio Emilia.​ La restauración del piano nobile en 2001 ha permitido que el palacio se utilice igualmente como espacio para exposiciones de arte contemporáneo, fusionando pasado y presente. Terminando el recorrido por los apartamentos privados y públicos del duque y las duquesas en el primer piso, los apartamentos Stucco ed albergan la exposición «LUZ MONOCROMÁTICA» desde 2003. Los relieves dorados que anteriormente enmarcaban las obras de arte favoritas del duque albergarán varias piezas minimalistas donadas por la Colección Panza hasta 2103. Galería Véase también Anexo:Residencias palaciegas barrocas Galería Estense Referencias
Palau Duodo

El Palau Duodo és un palau de Venècia, situat al barri de Santa Croce i amb vistes al Gran Canal, adjacent al Ca' Tron i a pocs passos de San Stae. Història El palau és una residència noble de fundació molt antiga, que data d'un període comprès entre finals del segle xiv i principis del segle xv. Al segle següent va ser remodelada, tot i mantenint les seves proporcions. El palau deu el seu nom als seus propietaris del segle XIX, membres de la família Duodo. Posteriorment, l'edifici va passar a la família Balbi Valier. Actualment, restaurat diverses vegades i en bon estat, encara és una residència privada. Arquitectura La façana del palau destaca els dos nivells (amb entresol) que conformen l'estructura d'estil gòtic venecià. Centralment, per sobre de la fina cornisa dentada de l'antiga estructura, un petit gablet elevat amb dues finestres monófores és segurament d'una època posterior. El patró d'obertura de l'única planta principal repeteix un patró estès a les façanes gòtiques de la ciutat lacunar, amb un parell de finestres monófores amb arcs apuntats als costats i una finestra quadrifora amb balustrada al centre. L'únic altre element gòtic és l'antic portal d'aigua.
Palazzo Duodo (Santa Croce)

Der Palazzo Duodo (auch Palazzo Duodo Balbi-Valier) ist ein Palast in Venedig in der italienischen Region Venetien. Er liegt im Sestiere Santa Croce mit Blick auf den Canal Grande neben der Ca’ Tron und in der Nähe der Kirche San Stae. Geschichte Dieser Palast ist eine uralte Adelsresidenz und stammt aus dem späten 14. oder frühen 15. Jahrhundert. Im darauffolgenden Jahrhundert wurde er umgebaut, behielt aber seine Proportionen. Der Palazzo Duodo ist nach seinen Eigentümern im 19. Jahrhundert, Angehörigen der Familie Duodo, benannt. Später fiel das Gebäude an die Familie Balbi Valier. Heute ist der mehrmals restaurierte Palast in gutem Zustand und weiterhin ein privates Wohnhaus. Beschreibung Der Palazzo Duodo hat zwei Vollgeschosse und ein Mezzaningeschoss. Die Fassade ist in venezianischer Gotik gehalten. In der Mitte über der fein gearbeiteten, gezahnten Dachtraufe des alten Gebäudes ist eine kleine Dachgaube mit Tympanon und zwei einzelnen Fenstern aufgebaut, die sicherlich aus späterer Zeit stammt. Die Fenstereinteilung des einzigen Hauptgeschosses entspricht einem Schema, das man an vielen gotischen Fassaden der Lagunenstadt findet: ein Paar einzelne Kielbogenfenster an den Seiten und in der Mitte ein Vierfachfenster mit Balustern. Das einzige weitere gotische Element an der Fassade ist das alte Portal zum Wasser. Weblinks Jan-Christoph Rößler: Palazzo Duodo Balbi-Valier. venezia.jc-r.net, abgerufen am 23. August 2019 (italienisch). Alessia Rosada, Carlos Travaini: Palazzo Duodo. In: Canal Grande di Venezia. Abgerufen am 23. August 2019 (italienisch).
Palazzo Duodo

Palazzo Duodo is a Gothic-style palace on the Canal Grande, located between the Ca' Tron and the Palazzo Priuli Bon, in the sestiere of Santa Croce, in Venice, Italy. There is a second Palazzo Duodo a Campo Sant'Angelo. The palace was built in the 15th century. In 1712 it was let to Marchese Orazio Lancilotti, and in 1740 there were several tenants. In 1808 it belonged to Carlo Duodo of S. Maria Zobenigo References