NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Portoni della Bra

De Portoni (meervoud) della Bra zijn een doorgang (begin 16e eeuw) door de middeleeuwse stadsmuur in Verona, een stad in de Noord-Italiaanse regio Veneto. Het bestaat uit een doorgang met twee bogen. Oorspronkelijk was het meest oostelijke deel een overspanning over een gracht van een fort, dat later het Palazzo della Grand Guardia werd. Aan de oostzijde worden de Portoni della Bra geflankeerd door een vijfhoekige verdedigingstoren, genoemd Terra Pentagone. De westelijke boog heeft altijd een weg overspannen. De Portoni della Bra overspannen de straat Corso Porta Nuova en bevinden zich ten zuiden van de Piazza Bra. Naam Portoni zijn toegangsdeuren of -poorten. Bra verwijst naar de Piazza Bra, in de middeleeuwen Piazza Braida. De Longobarden gaven het de naam ‘braida’ of ‘brede’ plein. Historiek Tijdens de middeleeuwen stond op deze plek een kleine stadspoort, die sloot. De poort maakte deel uit van de ringmuur die een bocht van de rivier Adige afsloot ten zuiden. Zo was de middeleeuwse (kleine) stad rondom verdedigbaar. De middeleeuwse ringmuur begon in het westen, aan de Adige, aan het Castelvecchio en eindigde in het oosten, aan de Adige. Een klein riviertje, de Adigetto, liep aan de buitenzijde van de ringmuur; deze bestaat niet meer. Onder het bestuur van de Venetianen verdween de stadspoort op deze plek en verrezen de Portoni della Bra. Het liet vlot verkeer toe tussen de grote Piazza Bra en de buitenwijk van de reeds uitgebreide stad. Bovenop de Portoni della Bra konden soldaten snel van het Castelvecchio naar het centrum rennen. Er bevinden zich kantelen aan de bovenzijde. De Portoni della Bra zijn van baksteen gemaakt; de onderste helft is afgewerkt met marmer. In 1812, tijdens de Franse Tijd in Verona, zat het stadsbestuur met een klok uit de tijd van het Huis della Scala uit de middeleeuwen. De klok was uit de Gardellotoren gehaald. Het plan was om de klok op de Portoni della Bra te hangen. Door de komst van de Oostenrijkers, onder het koninkrijk Lombardije-Venetië, werden de werken niet uitgevoerd. De oude klok verhuisde naar een museum. Na de eenmaking van Italië schonk graaf Antonio Nogarola een nieuwe klok, die geïnstalleerd werd midden op de Portoni della Bra (1872). Eind 20e eeuw installeerde het stadsbestuur een buste van William Shakespeare op de Portoni della Bra. Hiermee huldigden de Veronezen het feit dat Shakespeare lovend sprak over de stadsmuren van Verona. Het gaat om scene III in het derde bedrijf van Romeo en Julia. Deze passage werd in marmer naast de buste opgehangen.
Портони-делла-Бра

Портони-делла-Бра (итал. I Portoni della Bra) — исторические ворота, часть средневековых городских стен Вероны. В настоящее время — одна из достопримечательностей архитектурного комплекса Пьяцца Бра. История Впервые ворота, расположенные в Вероне на месте нынешних ворот Бра, упоминаются в источнике 1257 года, в нём они именуются как Порта Брайда. Ворота были частью средневековой городской стены и были оборудованы также подземными галереями для вылазок гарнизона. Средневековые ворота в последний раз упоминаются в 1483 году венецианским путешественником Марином Сануто, который также включил в свой том рисунок, на котором видны ворота, в то время с одной аркой. Но уже на фреске Николо Джольфино (1476—1555) впервые видна современная двойная арка ворот, исходя из чего историки Вероны делают вывод, что реконструкция ворот Бра произошла в период между концом XV века и началом XVI века. Ворота состоят из двух проходов, оформленных циркульными арками, верх ворот увенчан традиционными для Вероны гибеллинскими зубцами. Между арками установлены часы, c циферблатами по обе стороны ворот. В качестве строительных материалов для нижней части был использован веронский мрамор, а для верхней — обожжённый глиняный кирпич. Справа от ворот находится Торре Пентагона, зубчатая оборонительная башня, часть средневековых городских стен. Первое предложение установить на воротах часы датируется 1584 годом. Как и более поздний проект 1797 года, они не были реализованы, хотя во втором случае в распоряжении города оказались башенные часы, демонтированные на ярмарке Кампо-Марцо. В 1812 году с веронской башни Гарделло на Пьяцца-делле-Эрбе был снят колокол эпохи Скалигеров, и муниципалитет предложил использовать его для отбивания часов на воротах Бра, но этот проект не был поддержан австрийскими властями Вероны. Только в 1871 году граф Антонио Ногарола пожертвовал городу часы, которые наконец-то удалось установить в центре ворот. Часы имели два циферблата, которые были видны с обеих сторон ворот, а их механизм был соединён с колоколом Скалигера, установленном на вершине соседней башни Торре Пентагона. Церемония начала работы часов была проведена 2 июня 1872 года, но уже в 1879 году была проведена модернизация их механизма часовщиком Монтемецци из Вигазьо. Часы стали гораздо точнее, а исторический колокол Скалигера был перенесён в городской музей, на башне его заменила копия. Примечания
Marina di Portorosa

Marina di Portorosa egy luxuskikötő Olaszország Szicília szigetén, Messina megyében. Fekvése Rómától 500 km-re délkeletre, 27 méteres tengerszint feletti magasságban, a Tirrén-tenger partján, Tindari és Milazzo között helyezkedik el. A terület legmagasabb pontja 1042 méteres tengerszint feletti magasságban, tőle 9.5 km-re délre található. A legközelebbi nagyobb város Barcellona Pozzo di Gotto, tőle 9,3 km-re keletre terül el. Marina di Portorosa környékét szinte teljesen homok és iszap borítja. Népessége A meglehetősen sűrűn lakott település környékén négyzetkilométerenként körülbelül 90 ember él. Éghajlat Az éghajlat mérsékelt. Az átlaghőmérséklet 15 °C. A legmelegebb hónap a július 26 °C-kal, a leghidegebb pedig a január 7 °C-kal. Az átlagos évi csapadékmennyiség 894 mm. A legcsapadékosabb hónap a november 134 milliméter esővel, a legszárazabb a június, 9 milliméterrel. Fauna A régióban a tengerisünök nagyon gyakran fordulnak elő. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Marina di Portorosa című szebuano Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. További információk Leírása olaszul és angolul, szép légi felvétellel a FaceBookon
Pozza della Polenta

La Pozza della Polenta è una piccola zona umida situata nell'Appennino Ligure. Si trova all'interno della Foresta demaniale delle Lame, a 1365 m di quota. Caratteristiche La pozza si estende per poche centinaia di metri quadrati ed è alimentata da una sorgente perenne d'acqua potabile. Essa è importante dal punto di vista naturalistico perché ospita al suo interno numerosi esemplari di Caltha palustris, un cosiddetto relitto glaciale, giunto in Liguria durante l'ultima glaciazione. Dalla presenza della Caltha palustris deriva anche il nome della pozza: infatti in primavera, verso maggio, le piante fioriscono con grandi fiori gialli che fanno assomigliare la pozza ad un piatto di polenta. La Pozza della Polenta si trova lungo uno dei percorsi naturalistici allestiti nella zona, ed è quindi facilmente raggiungibile dal Lago delle Lame. Note Bibliografia Ferrando D., Laghi di Liguria e "dintorni", edizioni Grafiche Amadeo, Imperia 2006 Voci correlate Riserva naturale Agoraie di sopra e Moggetto Collegamenti esterni Il percorso naturalistico PNO, su natura2000liguria.it.
Pozzo d'Antullo

Il Pozzo d'Antullo o Pozzo Santullo è una dolina carsica che si trova sui Monti Ernici, nel comune di Collepardo. Descrizione Il Pozzo d'Antullo è una grande voragine carsica -con una profondità massima di 43 m, e con perimetro esterno di circa 340 m. e uno interno, al fondo, di 400 m.- originata dallo sprofondamento del suolo legato ai fenomeni di carsismo della zona, che si ritrovano anche nelle vicine grotte dei Bambocci, note anche come Grotte di Collepardo o Regina Margherita, Nel fondo del pozzo, coperto da vegetazione, sono presenti delle curiose stalattiti curve, generate probabilmente dal vento proveniente dai cunicoli laterali che modificano la deposizione dei cristalli di calcare. Il Gregorovius, che visitò «lo strano pozzo nelle rocce di Santulla» nel 1858, così lo descrisse nella sua opera Passeggiate per l'Italia: Fu esplorato agli inizi del 1800 dal geologo Paolo Spadoni che vi si calò per mezzo di una fune insieme a due contadini e ipotizzò per primo un collegamento con la vicina Grotta di Collepardo. Anche lo speleologo francese Édouard Alfred Martel, che discese nella voragine nel 1903, ipotizzò questo collegamento, che però non venne mai dimostrato. Nel 1928 gli speleologi del Circolo Speleologico Romano ne effettuarono la topografia, che viene riportata in questa pagina. Leggenda La leggenda vuole che sulla superficie ci fosse un'aia il cui padrone, di nome Antullo, assieme ad alcuni contadini si permise di trebbiare il grano proprio nel giorno dell'Assunta, giorno sacro, e che il terreno fosse sprofondato proprio per punire quei contadini ed il loro padrone miscredente. Note Voci correlate Carsismo Monti Ernici Collepardo Grotte dei Bambocci Collegamenti esterni Sito ufficiale delle Grotte e della Dolina di Collepardo, su collepardo.it. URL consultato il 13 febbraio 2017 (archiviato dall'url originale il 13 febbraio 2017).
Prepositura di San Michele Arcangelo (Chiusdino)

La propositura di San Michele Arcangelo è una chiesa che si trova a Chiusdino. Sorge nei pressi della casa natale di San Galgano e della chiesa di San Sebastiano. Storia e descrizione La totale e impropria revisione strutturale del 1964 ha radicalmente sconvolto la struttura originaria interna della chiesa. Il successivo restauro generale coordinato dall'Arch. Antonio Cappelli (2001-2003) ha restituito alla chiesa il suo equilibrio. Questa conserva due tele di ambiente senese datate tra il XVI e il XVII secolo: San Galgano in preghiera, e la Madonna del Rosario di Alessandro Casolani. L'oggetto liturgico più rilevante è il reliquiario che contiene la testa di San Galgano, restituito a Chiusdino nel 1977 dopo essere stato a lungo nel Museo dell'Opera del Duomo a Siena. La discussa teca risalente a quell'epoca, che vuole evocare la pietra entro cui si conficcò la spada del santo, è in argento sbalzato, opera dell'orafo Bino Bini. Dietro l'altare è esposto il Crocifisso seicentesco, in legno policromato. Nella casa parrocchiale si trovano una croce astile del XII secolo e una navicella in rame dorato del XIII secolo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla prepositura di San Michele Arcangelo Collegamenti esterni La scheda su toscana.it, su web.rete.toscana.it.
Pria Pula

La Pria Pula è uno scoglio dell'Italia, in Liguria, situato nel mare antistante l'abitato di Pegli, quartiere del ponente genovese. Si tratta in realtà di tre piccoli scogli affioranti a poca distanza dalla costa, ed è così chiamata per la sua forma che richiamava quella di una giovane pollastra (pula o pulla in ligure); questo caratteristico scoglio, da sempre punto di riferimento per i pegliesi e citato in alcuni modi di dire locali, ha rischiato di scomparire con la costruzione della diga foranea del porto di Pra'-Voltri ed è oggi compreso all'interno del bacino portuale, nei pressi dell'imboccatura di levante, utilizzabile unicamente da barche da pesca e da diporto. Curiosità Il 17 maggio 1808, una fregata inglese attaccò la nave polacca francese Conception, ancorata presso gli scogli di Pria Pula. Fu l'inizio di una serie di incursioni da parte degli inglesi, giunti fino alla costa e puntualmente respinte dai napoleonici. L'anno seguente fu conferita la Legion d'onore a Giribaldi e al capitano Oldani. Note Bibliografia Mimmo Martinucci, Sognando le isole italiane. Guida per radioamatori. Vol. 2 - Sardegna e le sue isole minori. Liguria e le sue isole, Albino, Sandit Libri, 2007, ISBN 978-88-89150-56-6. Voci correlate Isole italiane
Порто Торес

По̀рто То̀рес (на италиански: Porto Torres; на сардински: Pòrtu Turre, Порту Туре, на местен диалект Posthudorra, Постудора) е пристанищен град и община в Южна Италия, провинция Сасари, автономен регион и остров Сардиния. Разположен е на северния бряг на острова. Населението на общината е 22 567 души (към 2010 г.). Остров Азинара се намира под управление на община Порто Торес. Източници Външни препратки В Общомедия има медийни файлове относно Порто Торес Уебсайт на общината
Port de Torres

Port de Torres (en català antic lo Port, en sasserès Posthudorra i en italià Porto Torres) és un municipi italià, situat a la regió de Sardenya i a la província de Sàsser. L'any 2008 tenia 22.289 habitants. Es troba a la regió de Nurra. Limita amb el municipi de Sàsser. Evolució demogràfica Administració Referències
Porto Torres

Porto Torres (sardinsky: Posthudòrra, Portu Tùrre, Poltu Tùrri) je italská obec (comune) v provincii Sassari v regionu Sardinie. Nachází se ve výšce 5 metrů nad mořem a má přibližně 21 tisíc obyvatel. Rozloha obce je 104,41 km². Odkazy Reference Externí odkazy Oficiální stránky Obrázky, zvuky či videa k tématu Porto Torres na Wikimedia Commons
Porto Torres

Porto Torres (sardisk: Posthudòrra, Portu Tùrre, Poltu Tùrri) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 5 meters højde og har 22.306 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 104,41 km² og grænser til kommunerne Sassari. Referencer Henvisninger
Porto Torres

Porto Torres (sardisch Portu Turre, im regionalen Dialekt Poltu Tòrra) ist eine Stadt in Sardinien in der Metropolitanstadt Sassari. Sie hat 20.800 Einwohner (Stand 31. Dezember 2024) und eine Fläche von 102,62 km². Porto Torres liegt am Golf von Asinara, gegenüber der Insel Asinara, die zum Gemeindegebiet gehört und in ihrer Gesamtheit im Nationalpark Asinara unter Schutz gestellt ist. Unweit der Hafenstadt liegt der Monte d’Accoddi. Die Stadt ist ein wichtiger Hafen für den Waren- und Passagierverkehr mit Genua, Toulon und Marseille. Außerdem bestehen saisonale Verbindungen mit Propriano auf Korsika sowie mit dem italienischen Hafen Civitavecchia sowie Barcelona in Spanien. Geschichte Die heutige autonome Gemeinde Porto Torres wurde 1842 durch Zusammenschluss des Siedlungsgürtels am Hafen mit der damaligen Stadt Torres (so der Name seit dem Mittelalter) gegründet. Besiedelt war die Region seit dem Neolithikum. Der geschichtliche Aufstieg begann zur Zeit der Romanisierung Sardiens als augusteische Kolonie Turris Libyssonis, aus der sich noch Überreste der Thermen und des Gräberfeldes erhalten haben. Seit dem Frühmittelalter war Torres Hauptstadt eines der vier sardischen Judikate, seit dem 12. Jahrhundert verlor es jedoch an Bedeutung gegenüber der heutigen Provinzhauptstadt Sassari, die den von der See her durch arabische Angriffe bedrohten Einwohnern von Torres als Rückzugsgebiet diente. Sehenswürdigkeiten Die ehemalige Kathedrale (heute Basilika) von Porto Torres, San Gavino, wurde seit 1065 von pisanischen Baumeistern im romanischen Stil errichtet, an der Stelle eines byzantinischen Vorgängerbaus und auf dem Gebiet der früheren römischen Nekropole, und erhielt im 12. Jahrhundert ihre heutige Größe und Gestalt mit einem im Osten und Westen jeweils durch Apsiden abgeschlossenen Langschiff. Sie ist der größte romanische Kirchenbau Sardiniens und wahrscheinlich der Ausgangspunkt für den mittelalterlichen, literarisch in der lateinischen Literatur seit dem frühen 12. Jahrhundert greifbaren Kult des Heiligen Gabinus oder Gavinus in Sardinien, eines Märtyrers aus römischer Zeit († 303?), der dort mit zwei weiteren lokalen Heiligen, Protus und Januarius, bestattet sein soll, und dessen Leben und Martyrium Gegenstand des ältesten erhaltenen literarischen Textes in sardischer Sprache ist (Sa vitta et sa morte, et passione de sanctu Gavinu, Prothu et Januariu, Mitte 15. Jahrhundert). Weblinks Einzelnachweise
Porto Torres

Puerto Torres​ (en italiano: Porto Torres; en sasarés, Posthudorra; en catalán, Port de Torres) es una localidad italiana de la ciudad metropolitana de Sácer, región de Cerdeña, con 22.134 habitantes.​ Dispone de un área arqueológica con ruinas de termas romanas. También en Porto Torres se encuentra la Catedral románica de San Gavino.​ Desde el puerto salen y llegan transbordadores desde Génova, Marsella, Civitavecchia, Toulon, Porto Vecchio, Ajaccio, Propriano, Livorno y Barcelona. La carretera nacional SS131/E25 conecta al municipio con Sácer y Cagliari y además hay otra carretera nacional (SS200) que conduce a Castelsardo.​ Geografía humana Demografía Sìmbolos Escudo Política Administraciones públicas Localidades hermanadas Camposano (Italia) (2016) Véase también Ciudad metropolitana de Sácer Cerdeña Asinara Sácer Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Porto Torres.
Porto Torres

Porto Torres (en sassarais : Posthudorra) est une commune italienne de la province de Sassari en Sardaigne. Elle est située dans le golfe d'Asinara, en face de l'île homonyme, aujourd'hui devenue parc national. Cette ville est aussi un port parmi les plus importants en Italie pour le trafic passagers (en provenance d'Europe et d'Italie du Nord). La commune a été fondée en 1842, détachée de la commune de Sassari qui l'entoure encore complètement. Histoire Porto Torres existait dans l'Antiquité sous le nom de Turris Libisonis. Sous l'Empire romain, elle entretient des relations maritimes suivies avec Ostie et Rome, comme en témoigne une mosaïque décorant sa représentation commerciale dans la place des Corporations. Hameaux Communes limitrophes Sassari. Personnalités liées à la commune Herbert de Clairvaux, archevêque de Torres au XIIe siècle. Andrea Parodi, chanteur. Notes et références Portail de la géographie Portail de la Sardaigne
Porto Torres

Porto Torres (sasarski: Posthudòrra, sardinski: Portu Tùrre, galurski: Poltu Tùrri) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 5 metara i ima 22 306 stanovnika. Prostire se na 104,41 km². Gustoća naseljenosti je 214 st/km².Susjedne općine su: Sassari. Stanovništvo Broj stanovnika registriranih 1. siječnja 2026. godine bio je 20 624. Djeca i mladi činili su 13 %, a starije osobe 27 % stanovništva. Etničke skupine Najzastupljeniji su bili državljani sljedećih zemalja (po mjestu rođenja): Italija (20 284 – 97,7 %), … Izvori
Porto Torres

Porto Torres (szárdul: Portu Turre, sassariul: Posthudòrra) település Olaszországban, Szardínia régióban, Sassari megyében. Lakosainak száma 21 029 fő (2023. január 1.). Porto Torres Sassari községgel határos.. A város Szardínia második legnagyobb kikötőjével rendelkezik, Olbia után. Asinara-öböl közepén helyezkedik el. Nevének eredete Porto Torres helyén eredetileg Colonia Iulia Turris Libisonis néven volt település. A "Colonia" név arra utal, hogy az ókori római telepesek alapították a helyet, A "Turris" feltehetően a nem messze, Monte d'Accoddi mellett épült nuraghe toronyra utalnak). A Nyugatrómai Birodalom bukása után a helyre "Turris" néven hivatkoztak. A középkorban a Logudorói uralom alatt Torres lett a neve, az aragón uralom alatt a katalán eredetű Lo Port – kikötő – nevet kapta. A Szárd Királyság idején a helyet Portotorre ("Tornyoskikötő") néven hívták. 1960-tól hívják a várost hivatalosan Porto Torresnek, ekkor lett városnak nyilvánítva a település. Népesség A település lakossága az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Porto Torres

Porto Torres (in de lokale taal, het Sassarees, Posthudorra) is een stad in de Italiaanse provincie Sassari, in Noordwest-Sardinië. De stad ligt aan de rivier de Mannu. In 2002 had de stad ongeveer 20.000 inwoners. Oorspronkelijk was Porto Torres een Fenicische haven die later Carthaags werd, vervolgens Romeins en ten slotte Italiaans. In de plaats bevindt zich een archeologisch gebied, met ruïnes van Romeinse baden. Verder is er een goed bewaarde Romeinse brug over de Mannu. De romaanse kathedraal van San Gavino staat in deze stad. Dit is een van de belangrijkste kerken van het eiland. Porto Torres heeft een belangrijke haven. Er is een veerverbinding met de havens van Genua en Marseille, de autoweg SS131/E25 naar Sassari en Cagliari, en een nationale weg naar Santa Teresa Gallura (SS200). Verder is er ook een marina oostelijk van de haven. De chemische industrie ondersteunt de moderne economie van Porto Torres. Luchtfoto's Externe links Gemeente van Porto Torres
Porto Torres

Porto Torres –(wł. Port Wież) miejscowość i gmina we Włoszech, w półn-wsch Sardynii, na wybrzeżu Zatoki Asinara, w prowincji Sassari. Graniczy z gminą Sassari. Według danych na rok 2019 gminę zamieszkiwało 21732 osób, 208 os./km². Przykładowe daty wraz z liczbą zamieszkującej ludności (wg ISTAT): 1861 r - 2 025 1904 r - 4 225 1941 r - 7 331 1981 r - 21 990 Gmina Porto Torres ma powierzchnię około 102 km2. Obszar podzielony jest na dwie w przybliżeniu równe części. Wschodnia część, położona jest 25 km na wschód od przylądka Falcone. Obejmuje miasto, obszary przemysłowe, port i zabytki rzymskie. Zachodnia część składa się z dwóch wysp, Asinara i mniejszej Isola Piana. W 1997 cała część została Parkiem Narodowym Asinara. Do lat 1960. miasto było raczej dużą wsią. Następnie, dzięki industrializacji, populacja szybko wzrastała. W latach 1980. lokalne zakłady petrochemiczne, zarządzane przez 'SIR Società Italiana Resine', straciły znaczenie. W latach 1981 - 2001 miasto zanotowało ujemny przyrost mieszkańców. W Porto Torres bierze początek droga krajowa Strada Statale 131 "Carlo Felice", która prowadzi na południe do Cagliari, stanowiąca część Drogi Europejskiej nr E25. W mieście biorą początek drogi regionalne Strada Provinciale nr: 25, 34, 42 "Dei due mari", 57, 81, 93. Koleje obsługiwane przez Trenitalia łączą miasto z resztą wyspy. Są tu dwa dworce kolejowe. Nowszy, zbudowany pod koniec XX wieku, uważany jest za dworzec główny; natomiast mniejszy z dworców, zbudowany w XIX wieku, zwany jest 'marittima'. W Porto Torres znajduje się drugi do znaczenia port morski na Sardynii, zaraz po Olbia. Obecne obiekty są zbudowane na fundamentach z okresu rzymskiego. Wykonywane są połączenia z resztą Włoch, z Hiszpanią i Francją. Można stąd udać się też na wyspę Asinara. Niedaleko portów znajduje się terminal morski. Równocześnie na tym obszarze budowany jest nowy terminal pasażerski. Przypisy Bibliografia Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica http://www.treccani.it//enciclopedia/angelo-nino-vittorio-rovelli_(Dizionario-Biografico) https://www.viamichelin.it/ https://web.archive.org/web/20200408031355/https://www.comune.porto-torres.ss.it/Comunicazione/Argomenti/Porto-Torres-Turismo/Come-arrivare/Arrivare-in-nave
Porto Torres

Porto Torres este o comună din provincia Sassari, regiunea Sardinia, Italia, cu o populație de 21.029 locuitori (1 ianuarie 2023) și o suprafață de 104,41 km². Demografie Porto Torres - evoluția demografică Date: Recensăminte sau birourile de statistică - grafică realizată de Wikipedia Referințe Legături externe Materiale media legate de Porto Torres la Wikimedia Commons Comunele Italiei
Порто-Торрес

Порто-Торрес (итал. Porto Torres, сард. Portu Turre, лат. Turris Lybissonis) — коммуна в Италии, располагается в регионе Сардиния, подчиняется административному центру Сассари. Население составляет 21 064 человека, плотность населения — 205,26 чел./км². Занимает площадь 102,62 км². Почтовый индекс — 7046. Телефонный код — 079. Покровителями Порто-Торреса считаются святые мученики Гавиний, Протон и Иануарий, празднование в понедельник после Троицы. Им посвящена главная достопримечательность города — Базилика святых Гавина, Протона и Ианнуария (XI века). Древнейшие артефакты (III в.) находятся в крипте церкви — саркофаги св. Гавиния, св. Ианнуария и римский саркофаг (так называемый «Саркофаг Орфея»). Ссылки http://www.comune.porto-torres.ss.it/ Архивная копия от 25 ноября 2020 на Wayback Machine