NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dom van Capua

De Dom van Capua of Kathedrale Basiliek van Maria Assunta de Coelo (9e eeuw) is de bisschopszetel van het aartsbisdom Capua. De kathedraal was oorspronkelijk toegewijd aan de martelaar Stefanus en de heilige Agatha van Sicilië doch later aan Maria-Tenhemelopneming. In het voorhof of de quadriportiek waren tot 1832 de graven te vinden van edellieden uit Capua. De dom kende verschillende bouwfasen: de 9e eeuw, 11e eeuw, 15e eeuw, 18e eeuw en een laatste maal in de 20e eeuw na de Tweede Wereldoorlog. Historiek Volgens de traditie startte bisschop Landulfo II met de bouw van de dom in het jaar 856; hij was een zoon van Landulfo de Oude, graaf van Capua en broer van Landone I, eveneens graaf van Capua. Het prinsdom Benevento was verscheurd door burgeroorlog. Landulfo II liet 24 zuilen aanrukken van het Romeins theater van Capua. De plek lag ten zuidwesten van het stadscentrum van Capua: nabij de rivier Volturno in het westen en de Via Appia in het zuiden. Dit gaf haar een dominante plek in het stadsleven van Capua. De eerste domtoren dateerde eveneens van die tijd. Aan de basis van de toren werden Korinthische zuilen ingebouwd afkomstig van het antieke Capua. Capua werd een aartsbisdom in 966. Dit werd gevolgd in de 11e eeuw, onder impuls van de Normandische heersers in Capua, met een uitbreiding van de dom. Aartsbisschop Erveo leidde de bouwwerken. Hij creëerde een voorhof waar edelen begraven werden. Hij noemde dit het voorhof van het Paradijs. In de 15e eeuw was het de Spaanse aartsbisschop Giordano Caetani die de kathedraal restaureerde en liet verfraaien. Het koninkrijk Napels behoorde destijds tot de Kroon van Aragon. In de 18e eeuw startte kardinaal-aartsbisschop Nicola Caracciolo met herstellingswerken. Deze duurden van 1719 tot 1724. Aan het voorhof maakte hij een barokke ingangspoort en verhoogde hij de muren; het voorhof werd een quadriportiek wat betekent een plein omgeven door vier portieken. De ingestorte domtoren, ingestort in de 15e eeuw, liet hij herbouwen. In 1827 werd de kathedraal erkend als basilica minor. De graven van edelen in het voorhof werden kort nadien verwijderd (1832); de graftombes in de zijkapellen werden behouden bijvoorbeeld deze van prins Cesare van Capua (14e eeuw). In 1943 werd de dom verwoest door bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kathedraal moest voor een groot deel herbouwd worden. Het Latijnse kruis werd behouden als grondplan. De hoofdbeuk wordt geschraagd door 24 nieuwe zuilen in graniet. De reconstructie vond plaats in de jaren 1949-1957. Enkele kunstwerken hebben de bombardementen overleefd: een kandelaar voor een paaskaars van de 11e eeuw en een marmeren beeld dat een stervende Christus voorstelt (1724) van Matteo Bottiglieri (1684-1757). De stervende Christus bevindt zich in de crypte van de kathedraal.
Алгуа

А̀лгуа (на италиански и на ломбардски: Algua) е село и община в Северна Италия, провинция Бергамо, регион Ломбардия. Разположено е на 432 m надморска височина. Населението на общината е 670 души (към 2017 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Algua

Algua ist eine Gemeinde mit 669 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Bergamo in der italienischen Region Lombardei. Geographie Algua liegt etwa 15 km nördlich der Provinzhauptstadt Bergamo und 60 km nordöstlich der Millionen-Metropole Mailand. Die Nachbargemeinden sind Aviatico, Bracca, Costa Serina, Nembro, San Pellegrino Terme, Selvino, Serina und Zogno. Weblinks Einwohnerstatistik Algua bei ISTAT Einzelnachweise
Algua

Algua is a comune (municipality) in the Province of Bergamo in the Italian region Lombardy, located about 60 kilometres (37 mi) northeast of Milan and about 15 kilometres (9 mi) north of Bergamo. The municipality of Algua contains the frazioni (subdivisions, mainly villages and hamlets) Frerola, Pagliaro, Sambusita and Rigosa. Algua borders the following municipalities: Aviatico, Bracca, Costa di Serina, Nembro, San Pellegrino Terme, Selvino, Serina, and Zogno. References
Algua

Algua (lombardul: Àlgua) település Olaszországban, Lombardia régióban, Bergamo megyében. Lakosainak száma 675 fő (2023. január 1.). Algua Aviatico, Serina, Bracca, Selvino, San Pellegrino Terme, Nembro, Costa Serina és Zogno községekkel határos. Népesség A település népességének változása: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Algua

Algua is een gemeente in de Italiaanse provincie Bergamo (regio Lombardije) en telt 743 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 8,1 km², de bevolkingsdichtheid is 86 inwoners per km². De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Frerola, Pagliaro, Rigosa. Demografie Algua telt ongeveer 314 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 0,7% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie De gemeente ligt op ongeveer 432 m boven zeeniveau. Algua grenst aan de volgende gemeenten: Aviatico, Bracca, Costa di Serina, Nembro, San Pellegrino Terme, Selvino, Serina, Zogno.
Algua

Algua é uma comuna italiana da região da Lombardia, província de Bérgamo, com cerca de 686 habitantes. Estende-se por uma área de 8 km², tendo uma densidade populacional de 86 hab/km². Faz fronteira com Aviatico, Bracca, Costa di Serina, Nembro, San Pellegrino Terme, Selvino, Serina, Zogno. Demografia Referências
Альгуа

Альгуа (итал. Algua) — коммуна в Италии, располагается в регионе Ломбардия, в провинции Бергамо. Население составляет 747 человек (2008 г.), плотность населения составляет 92 чел./км². Занимает площадь 8 км². Почтовый индекс — 24010. Телефонный код — 0345. Покровительницей коммуны почитается Пресвятая Богородица (Santa Maria del Carmelo), празднование 16 июля. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: Примечания Ссылки Национальный институт статистики (итал.) Национальный институт статистики (англ.)
Алгва

Алгва (итал. Algua) је насеље у Италији у округу Бергамо, региону Ломбардија. Према процени из 2011. у насељу је живело 15 становника. Насеље се налази на надморској висини од 447 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 721 становника. Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Альгуа

Альгуа, Альґуа (італ. Algua, п'єм. Algua) — муніципалітет в Італії, у регіоні Ломбардія, провінція Бергамо. Альгуа розташована на відстані близько 490 км на північний захід від Рима, 60 км на північний схід від Мілана, 16 км на північ від Бергамо. Населення — 686 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 16 липня, III^ Domenica Luglio (festa esterna). Покровитель — Богоматір Кармелітська. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживали 33 іноземці з 8 країн, серед них 6 громадян країн Євросоюзу та 2 громадяни України. Сусідні муніципалітети Ав'ятіко Бракка Коста-Серина Нембро Сан-Пеллегрино-Терме Сельвіно Серина Цоньо Див. також Список муніципалітетів провінції Бергамо Примітки
San Giuseppe Calasanzio

San Giuseppe Calasanzio je bývalý římský kostel v rione Ludovisi, na via Sicilia. Pozemek, na které budova stojí, zakoupili od Rudolfa Boncompagniho v roce 1890 tři piaristé s úmyslem postavit svatostánek. Budova je tvořená jednou lodí s valenou klenbou a klasicistním průčelím. V současné době ji využívá italský Červený kříž jako konferenční sál. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chiesa di San Giuseppe Calasanzio (Roma) na italské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu San Giuseppe Calasanzio na Wikimedia Commons
Chiesa di San Giuseppe Calasanzio (Roma)

La chiesa di San Giuseppe Calasanzio è una chiesa sconsacrata di Roma, nel rione Ludovisi, in via Sicilia. Storia Il terreno su cui sorge l'edificio, di proprietà di Rodolfo Boncompagni, fu acquistato nel 1890 da tre sacerdoti scolopi con lo scopo di erigervi una casa ed una chiesa cattolica, oltre a una nuova curia generalizia per l'ordine. A causa della soppressione degli ordini religiosi voluta dal nuovo stato monarchico, gli scolopi avevano dovuto abbandonare la chiesa di San Pantaleo e si erano trasferiti temporaneamente nella chiesa di San Lorenzo ai Monti (distrutta in seguito). Intorno al 1917, gli scolopi lasciarono la chiesa in via Sicilia e vendettero il complesso edilizio alla Croce Rossa Italiana. L'edificio è oggi inglobato all'interno del palazzo della Croce Rossa Italiana ed è adibito a sala di riunioni, come si può leggere a caratteri rossi sulla facciata della chiesa: “Comitato centrale della Croce Rossa Italiana”. L'aula si presenta ad una sola navata, con volta a botte sorretta da quattro colonne. Così l'Armellini scriveva nel 1891 a proposito della chiesa dedicata a San Giuseppe Calasanzio: L'interno era a navata unica, con una volta a botte. La pala dell'altare maggiore, del pittore settecentesco Gaetano Lapis, ritraeva la Vergine Maria assieme a san Giuseppe Calasanzio (oggi si trova a Frascati). L'altare laterale di destra era dedicato al Sacro Cuore di Gesù, mentre quello di sinistra era dedicato a sant'Anna, la cui pala d'altare, Apparizione di Dio alla Vergine fanciulla, sant'Anna e san Gioacchino, fu dipinta da Agostino Rosi. Quest'ultima tela oggi si trova nella curia generalizia degli scolopi, presso la chiesa di San Pantaleo. Note Bibliografia G. Carpaneto, Rione XVI Ludovisi, in AA.VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, Vol. III, pp. 1015-1037. Ferruccio Lombardi, Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925, Roma, Edilstampa, 1993. Alessandra Tosti, "San Giuseppe Calasanzio", in Roma Sacra. Guida alle chiese della Città eterna, 17º itinerario, Roma, De Rosa, 2000. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Giuseppe Calasanzio
San Giuseppe Calasanzio

San Giuseppe Calasanzio ou Igreja de São José Calasanz era uma igreja de Roma, Itália, localizada no rione Ludovisi, na via Sicilia, desconsagrada no século XX. Era dedicada a São José Calasanz. História O terreno onde está o edifício da antiga igreja, de propriedade de Rodolfo Boncompagni, foi adquirido por três padres piaristas, que pretendiam construir um convento, um seminário e uma igreja no local. A igreja foi consagrada em 1892 e o nome do arquiteto era Parisi. A empreitada rapidamente se mostrou fracassada e, em 1918, o complexo todo foi vendido para a Cruz Vermelha da Itália, que o transformou em seu quartel-general. Hoje, na fachada da igreja, em letras vermelhas, lê-se "Comitato centrale della Croce Rossa Italiana”. Não se sabe exatamente a data, mas a igreja foi desconsagrada e é utilizada hoje como sala de reuniões. O interior tem apenas uma nave, coberta por uma abóbada de berço sustentada por quatro colunas. Assim Mariano Armellini, em 1891, a descreveu: Bibliografia Ligações externas
San Giuseppe Calasanzio

San Giuseppe Calasanzio är en dekonsekrerad kyrkobyggnad i Rom, helgad åt den helige Josef av Calasanz, grundare av Piaristorden. Kyrkan är belägen vid Via Sicilia i Rione Ludovisi. Historia I slutet av 1800-talet beslutade Piaristorden att flytta sitt moderhus från San Pantaleo i närheten av Piazza Navona till det nybyggda Ludovisi-distriktet. Vid Via Sicilia uppfördes en kyrka i nyrenässansstil samt bland annat ett kloster, ett novitiat och en skola. Redan år 1917 lämnade piaristerna Via Sicilia och sålde byggnadskomplexet och kyrkan till Italienska Röda Korset. Kyrkan är numera ombyggd till kongresshall. Fasaden har två våningar med fyra kompositapilastrar i varje. Den övre våningen har ett runt fönster. Fasaden kröns av ett enkelt triangulärt pediment. Den enskeppiga interiören med tunnvalv hade en högaltarmålning av Gaetano Lapis, vilken avbildade Jungfru Maria med den helige Josef av Calasanz. Det högra sidoaltaret var invigt åt Jesu gudomliga hjärta, medan det vänstra var invigt åt den heliga Anna och hade altarmålningen Gud uppenbarar sig för den unga Maria, Anna och Joakim, utförd av Agostino Rosi. Referenser Noter Webbkällor ”San Giuseppe Calasanzio”. info.roma.it. https://www.info.roma.it/monumenti_dettaglio.asp?ID_schede=1754. Läst 26 augusti 2019. Tryckta källor Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. sid. 327. OCLC 30727273 Tosti, Alessandra. ”San Giuseppe Calasanzio” (på italienska). Roma Sacra: guida alle chiese della città eterna (Roma: Cosmofilm) (17): sid. 58–59. ISSN 1126-6546. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Giuseppe Calasanzio.
Palazzina Paradisiello

Die Palazzina Paradisiello ist ein Palast aus den 1900er-Jahren im Viertel Chiaia in Neapel in der italienischen Region Kampanien. Er liegt in der Via del Parco Margherita, 36. Geschichte und Beschreibung Der Palast ist eines der signifikantesten Beispiele des Jugendstils in Neapel. Germano Ricciardi ließ ihn 1909 nach Plänen des bekannten Architekten Giulio Ulisse Arata aus Piacenza errichten. An dem Gebäude sind Elemente der neapolitanischen Architekturtradition mit denen aus dem 19. Jahrhundert gemischt. Herausragende Elemente des Gebäudes sind die „Leichtigkeit“ der Räumlichkeiten und die Eleganz. Quellen Sergio Stenti, Vito Cappiello: Napoli guida. 14 itinerari d’architettura moderna. CLEAN, 1998. ISBN 88-86701-33-0. Maria Luisa Scalvini, Fabio Mangone: Arata a Napoli tra liberty e neoeclettismo. Electa, 1990. ISBN 88-435-3303-7. Weblinks Palazzina Paradisiello, Napoli (NA). In: Beni Culturali Online. Abgerufen am 30. September 2024 (italienisch). Palazzina Paradisiello (via del P.co Margherita, 36). Digilander, abgerufen am 30. September 2024 (italienisch). Palazzina Paradisiello. In: The Art Nouveau World. Abgerufen am 30. September 2024 (englisch).
Palais Paradisiello

Le palais Paradisiello (en italien, Palazzina Paradisiello) est l'un des bâtiments Art nouveau de Naples; il est situé dans le quartier de Chiaia. La bâtisse est l'un des exemples les plus significatifs de l'Art nouveau napolitain, appelé aussi Liberty napoletano ; elle a été commanditée par Germano Ricciardi, et sa conception confiée au célèbre architecte de Plaisance, Giulio Ulisse Arata avec l'ingénieur Gioacchino Luigi Mellucci. L'édifice combine la tradition architecturale napolitaine à celle du début du XXe siècle. Articles connexes Palais de Naples Art nouveau Liens externes (it) « L'Art nouveau napolitain » Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Art nouveau Portail de Naples
Palazzina Paradisiello (Nápoly)

A Palazzina Paradisiello egy 1908-ban épült nápolyi villa. Germano Ricciardi számára építette Giulio Ulisse Arata piacenzai építész a „nápolyi szecesszió” (Liberty napoletano) stílusában. A belső lépcsőház könnyed eleganciája valamint a villa külseje a nápolyi hagyományokat és a szecesszió stílusát próbálja ötvözni. Források http://www.inaples.it/
Palazzina Paradisiello

La Palazzina Paradisiello è un palazzo monumentale di Napoli situato nel quartiere Chiaia, presso via del parco Margherita. Descrizione Si tratta di un significativo esempio di Liberty napoletano. La costruzione fu voluta da Germano Ricciardi e la progettazione si deve a Giulio Ulisse Arata e l'ing. Mellucci. L'edificio mescola la tradizione architettonica napoletana a quella del XIX secolo. Suoi elementi caratteristici sono gli ambienti interni e la scalinata inserita in modo equilibrato. Bibliografia Sergio Stenti e Vito Cappiello, Napoli guida. 14 itinerari d'architettura moderna, Clean, 1998, ISBN 88-86701-33-0. Maria Luisa Scalvini e Fabio Mangone, Arata a Napoli tra liberty e neoeclettismo, Electa, 1990, ISBN 88-435-3303-7. Voci correlate Palazzi di Napoli Liberty a Napoli Chiaia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzina Paradisiello Collegamenti esterni Palazzina Paradisiello, su beniculturalionline.it. URL consultato il 1º febbraio 2024. Palazzina Paradisiello, su digilander.libero.it. URL consultato il 1º febbraio 2024. Palazzina Paradisiello, su art.nouveau.world. URL consultato il 1º febbraio 2024.
Олянико

Оля̀нико (на италиански: Oglianico; на пиемонтски: Ojani, Ояни) е село и община в Метрополен град Торино, регион Пиемонт, Северна Италия. Разположено е на 326 m надморска височина. Към 1 януари 2020 г. населението на общината е 1560 души, от които 87 са чужди граждани. Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Oglianico

Oglianico és un comune (municipi) de la ciutat metropolitana de Torí, a la regió italiana del Piemont, situat a uns 30 quilòmetres al nord de Torí. A 1 de gener de 2019 la seva població era de 1.489 habitants. Oglianico limita amb els següents municipis: Salassa, Rivarolo Canavese, San Ponso, Busano, Favria, Rivarossa i Front. Referències
Oglianico

Oglianico (piemontesisch Ojani) ist eine Gemeinde in der italienischen Metropolitanstadt Turin (TO), Region Piemont. Lage und Einwohner Oglianico liegt 36 km nördlich von Turin am Orco. Das Gemeindegebiet umfasst eine Fläche von 6 km² und hat 1427 Einwohner (Stand 31. Dezember 2024). Die Nachbargemeinden sind Salassa, Rivarolo Canavese, San Ponso, Busano, Favria, Rivarossa und Front. Bevölkerungsentwicklung Geschichte Oglianico ist eine Gemeinde im Canavese-Gebiet mit wahrscheinlich keltischem Ursprung, deren Onomastik von Uliaco, später Ulianico, abgeleitet sein könnte. Eine andere Theorie leitet seinen Namen vom römischen Adligen Ulius ab, woraus fundus ullianus entstand, woraus später Ulianicus wurde. Die ersten sicheren Informationen stammen aus dem 12. Jahrhundert und genau aus dem Jahr 1110, als Kaiser Heinrich V., indem er seinen Brüdern Guido und Ottone, Grafen von Canavese, zahlreiche Lehen bestätigte, auch Oglianico ernannte. Während des gesamten Mittelalters war das Schicksal von Oglianico mit dem des nahe gelegenen Dorfes Rivarolo verbunden, dem Sitz der Savoyer Burg, von der es abhängig war. während das benachbarte Favria dem Einfluss der Markgrafen von Monferrato unterlag. Die Streitigkeiten zwischen den Herren von Canavese, den Grafen von Valperga und San Martino, um den Besitz des Territoriums spiegelten die alten Kämpfe zwischen Welfen und Ghibellinen wider. Das Dorf Oglianico befand sich in einer strategischen Transit- und Grenzlage, was zu ständigen Kriegen führte. Die Notwendigkeit, die Bevölkerung, die Ernte und das Vieh zu schützen, veranlasste die Einwohner von Oglianico, einen der wichtigsten Schutzräume des Canavese zu errichten, geschützt durch einen imposanten Torturm, ein typisches Beispiel eines dreiseitigen mittelalterlichen Turms, dessen vierte Seite offen ist zum Inneren hin. Es handelt sich um einen so gut erhaltenen und aus architektonischer Sicht bedeutsamen Turm, dass er von Alfredo D’Andrade im mittelalterlichen Dorf Valentino anlässlich der italienischen Generalausstellung von 1884 originalgetreu nachgebildet wurde. Heute ist es das Freilichtmuseum Borgo medioevale di Torino. Weblinks Offizielle Website der Gemeinde Oglianico Einzelnachweise
Oglianico

Oglianico est une commune italienne de la ville métropolitaine de Turin, dans la région Piémont, en Italie. Géographie Histoire Économie Culture Administration Hameaux frazione : San Francesco Benne ; bourg, borgata : San Grato. Communes limitrophes Salassa, Rivarolo Canavese, San Ponso, Busano, Favria, Rivarossa, Front. Évolution démographique Habitants recensés Notes et références Portail du Piémont
Oglianico

Oglianico is een gemeente in de Italiaanse provincie Turijn (regio Piëmont) en telt 1365 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 6,2 km², de bevolkingsdichtheid is 220 inwoners per km². Demografie Oglianico telt ongeveer 551 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 6,8% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Oglianico grenst aan de volgende gemeenten: Salassa, Rivarolo Canavese, San Ponso, Busano, Favria, Rivarossa, Front.
Oglianico

Oglianico é uma comuna italiana da região do Piemonte, província de Turim, com cerca de 1.291 habitantes. Estende-se por uma área de 6 km², tendo uma densidade populacional de 215 hab/km². Faz fronteira com Salassa, Rivarolo Canavese, San Ponso, Busano, Favria, Rivarossa, Front. Demografia Referências
Ольянико

Ольянико (итал. Oglianico) — коммуна в Италии, располагается в регионе Пьемонт, в провинции Турин. Население составляет 1410 человек (2008 г.), плотность населения составляет 235 чел./км². Занимает площадь 6 км². Почтовый индекс — 10080. Телефонный код — 0124. Покровителем коммуны почитается святой Фелициан , празднование во второе воскресение июня. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: http://www.comune.oglianico.to.it/ Архивная копия от 1 мая 2015 на Wayback Machine Примечания Ссылки http://www.comune.oglianico.to.it/ Архивная копия от 1 мая 2015 на Wayback Machine http://www.istat.it/ Архивная копия от 22 февраля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Ољанико

Ољанико (итал. Oglianico) је насеље у Италији у округу Торино, региону Пијемонт. Према процени из 2011. у насељу је живело 973 становника. Насеље се налази на надморској висини од 331 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 1.426 становника. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Ольяніко

Ольяніко (італ. Oglianico, п'єм. Ojani) — муніципалітет в Італії, у регіоні П'ємонт, метрополійне місто Турин. Ольяніко розташоване на відстані близько 550 км на північний захід від Рима, 30 км на північ від Турина. Населення — 1510 осіб (2014). Покровитель — San Feliciano. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживали 64 іноземці з 9 країн, серед них 39 громадян країн Євросоюзу. Сусідні муніципалітети Бузано Фаврія Фронт Ривароло-Канавезе Риваросса Саласса Сан-Понсо Див. також Список муніципалітетів метрополійного міста Турин Примітки
Chiesa di Santa Maria e San Remigio

La chiesa di Santa Maria e San Remigio è la parrocchiale di Pecetto di Valenza, in provincia e diocesi di Alessandria; fa parte della zona pastorale di Valenza. Storia La primitiva chiesa di Pecetto, dedicata a san Siro, documentata nella vista pastorale del 1460 e demolita nel 1576, sorse verso il VI o il VII secolo.Tra il IX e il X secolo fu costruita una nuova chiesa nota con il titolo di Santa Maria Vetere, che venne poi riedificata nel XV secolo.Dalla relazione della visita pastorale del 1460 s'apprende che questa chiesa, che dipendeva dalla chiesa prepositurale di Bassignana, godeva di un beneficio di quattrocento fiorini.La prima pietra dell'attuale parrocchiale venne posta nel 1738; l'edificio, progettato dall'architetto pavese Gaetano Aquila, fu ultimato nel 1742. Nel 1803 la chiesa passò dalla diocesi di Pavia a quella di Casale Monferrato, per poi essere aggregata nel 1817 alla diocesi di Alessandria.Nel 2000 furono sistemati il nuovo altare postconciliare rivolto verso i fedeli e il fonte battesimale e nel 2012 il tetto della chiesa fu rifatto. Descrizione Esterno La facciata della chiesa si compone di un corpo centrale caratterizzato dal timpano ai lati del quale si trovano il campanile e una torre mozza incompleta che secondo i piani originari avrebbe dovuto essere la seconda torre campanaria. Interno L'interno si compone di un'unica navata con volta a botte, sulla quale si affacciano quattro cappelle laterali; all'interno sono conservati degli affreschi del 1742 raffiguranti storie della vita di san Remigio. Note Voci correlate Pecetto di Valenza Parrocchie della diocesi di Alessandria Diocesi di Alessandria Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Maria e San Remigio Collegamenti esterni Parrocchia di S. MARIA, su parrocchiemap.it. URL consultato il 23 maggio 2020.