NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di Sant'Agnese (Venezia)

La chiesa di Sant'Agnese è un edificio religioso della città di Venezia situato nel sestiere di Dorsoduro. Storia La chiesa si trova a pochissimi metri di distanza dalla chiesa dei Gesuati, in una zona che in passato ospitava diversi monasteri facenti capo a ordini diversi. La fondazione avvenne a cavallo tra il X e l'XI secolo anche se i più antichi riferimenti in documenti ufficiali risalgono alla fine dell'XI secolo. Nei secoli successivi vi furono diversi interventi architettonici, soprattutto nei periodi del gotico e del barocco. La pianta di Jacopo de' Barbari del 1500 mostra inoltre la presenza di un portico gotico davanti alla facciata, ora scomparso. Nel 1810 la chiesa venne chiusa al culto in conseguenza dei decreti napoleonici e gran parte delle decorazioni interne andarono disperse. La chiesa tornò ad essere usata per il culto a metà del XIX secolo dopo un intervento di ripristino che lasciò poco delle strutture originarie. Fu in quell'occasione che la chiesa assunse il ruolo di oratorio dell'Istituto Cavanis, ruolo che tuttora conserva. L'ultimo intervento del 1939 fu di fatto una ricostruzione che eliminò gli ultimi residui dell'antica fabbrica, lasciando l'interno quasi del tutto spoglio. La chiesa attualmente è direttamente collegata all'adiacente convento dei Padri Cavanis e all'annesso istituto scolastico, di cui costituisce la cappella privata, anche se le funzioni domenicali sono aperte al pubblico. La chiesa conserva le spoglie dei venerabili Marco e Antonio Cavanis, fondatori della congregazione. Descrizione L'interno della chiesa, pur mantenendo l'originaria struttura romanica a tre navate, è stato completamente ristrutturato all'inizio del XX secolo. La chiesa si presenta spoglia ed essenziale, senza intonaci interni, con i mattoni in cotto e le travature in legno a vista e senza opere di particolare rilievo. È arricchita solo da un mosaico moderno in tessere di vetro sulla parete interna dell'abside ispirato ai mosaici tipici delle chiese bizantine e romaniche. Dietro l'altare L'ultima cena, opera murale del pittore veneziano Ernani Costantini, realizzata con la tecnica dell'affresco nel 1968. L'antico campanile, isolato dal corpo della chiesa e sormontato da una cuspide conica, fu demolito nei secoli passati e venne sostituito da un campanile a vela. Bibliografia Umberto Franzoi, Dina Di Stefano, Le chiese di Venezia, Alfieri editore, Venezia, 1976. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Sant'Agnese Collegamenti esterni (EN) Chiesa di Sant'Agnese, su Structurae.
Chiesa di Sant'Agnese

De Chiesa di Sant'Agnese is een katholieke kerk in de sestiere Dorsoduro in de Italiaanse stad Venetië. De kerk is gewijd aan de martelares Agnes. De kerk ligt op nog geen honderd meter afstand van de Chiesa dei Gesuati, in een gebied dat in het verleden verschillende kloosters huisvestte die door verschillende orden werden geleid. De eerste kerkbouw vond plaats in de 10e of 11e eeuw. In de volgende eeuwen waren er verschillende architecturale ingrepen, vooral in de periodes van gotiek en barok. Het plan van Jacopo de' Barbari uit 1500 toont ook de aanwezigheid van een gotisch portiek voor de gevel, nu verdwenen. In 1810 werd de kerk gesloten voor de eredienst als gevolg van de Napoleontische decreten en werden de meeste interieurdecoraties verspreid over andere locaties. De kerk werd terug gewijd voor de eredienst in het midden van de negentiende eeuw na een restauratie die weinig van de oorspronkelijke structuren overliet. Het was bij die gelegenheid dat de kerk de rol van oratorium van het Istituto Cavanis op zich nam, een rol die ze nog steeds behoudt. De kerk is momenteel rechtstreeks verbonden met het aangrenzende klooster van de Cavanis-broeders (de Congregazione delle Scuole di Carità) en de aangrenzende onderwijsinstelling, waarvan het de privékapel vormt, hoewel de zondagsdiensten open zijn voor het publiek.
St George's Church, Venice

St George's Church, Venice is an Anglican parish church in Venice, Italy in the Diocese in Europe. History The church was established by the Revd. John Davies Mereweather, Cavaliere della Corona d'Italia, who had settled in Venice. He held services in his flat in the Palazzo Contarini-Corfu until 1887. The current church building in the Campo San Vio was formerly the warehouse for the Venezia-Murano Glass and Mosaic Company. It was built to a design by engineer Luigi Marangoni, with sculptures by Napoleone Martinuzzi and dedicated in 1892. References External links Media related to Saint George (Venice) at Wikimedia Commons Official website
Église Saint-Georges de Venise

L'église Saint-George est une église anglicane dans le quartier de Dorsoduro à Venise, en Italie. Les offices du dimanche sont fréquentés assidûment par la petite, mais très active communauté anglicane, constituée principalement par les résidents britanniques à Venise. Le consulat britannique est en fait à courte distance, au pied du pont de l'Académie. Historique L'église, située dans le Campo San Vio, a été érigée à partir du corps d'un palais patricien, restauré et adapté à l'utilisation du culte. Description L'entrée, donnant sur le Campo San Vito, a été aménagée dans la première arche de la structure de l'immeuble et se compose d'un portail simple avec un toit semi-circulaire en pierre d'Istrie, surmontée d'un bas-relief représentant Saint Georges terrassant le dragon et flanqué de deux panneaux latéraux en bronze, également décoré de bas-relief. Voir aussi Liste des églises de Venise Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de Venise
Chiesa di Saint George

La chiesa di Saint George è un edificio religioso della città di Venezia, situato nel sestiere di Dorsoduro. Si tratta dell'unica chiesa di culto anglicano esistente in città. Le funzioni della domenica sono assiduamente frequentate dalla piccola ma molto attiva comunità anglicana, per lo più composta da inglesi residenti a Venezia. Fino al 2000 circa, il consolato inglese infatti si trovava a pochissima distanza, ai piedi del Ponte dell'Accademia. Storia La chiesa, ubicata nel campo San Vio, fu ricavata nel 1926 nel corpo di un antico palazzo patrizio, ristrutturato e riadattato per l'uso, secondo un progetto dell'ingegnere Luigi Marangoni. Descrizione L'ingresso, prospiciente al campo, è stato ricavato dal primo arcone della struttura del palazzo ed è costituito da un semplice portale in bronzo con una copertura semicircolare in pietra d'Istria, sormontata da una statua del santo e da un bassorilievo raffigurante San Giorgio che uccide il drago. Affiancano il portale due pannelli laterali in bronzo, anch'essi decorati in bassorilievo. I bassorilievi sono dedicati alla memoria dei soldati britannici caduti in Italia durante la prima guerra mondiale e sono opera di Napoleone Martinuzzi. Note Bibliografia Giulio Lorenzetti, Venezia e il suo estuario, Trieste, Ed. Lint, 1974. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Saint George Collegamenti esterni Sito ufficiale, su stgeorgesvenice.com. (EN) Chiesa di Saint George, su Structurae.
Церковь Санта-Мария-делла-Карита (Венеция)

Церковь Санта-Мария-делла-Карита (итал. La chiesa di Santa Maria della Carità — Церковь Святой Марии Милосердной) — католическая церковь в городе Венеция, в районе Дорсодуро, являющaяся частью монастырского комплекса Милосердия (Convento della Carità). Проект основных построек монастыря разработал выдающийся итальянский архитектор Андреа Палладио. Проект долгое время оставался незавершённым. Около 1560 года здание монастырской церкви было включено в состав Галереи Академии и ныне оно примыкает к главному фасаду знаменитого венецианского музея. История Церковь была построена в XII веке на месте более старой деревянной вместе с монастырём регулярных каноников (с 1414 года входивших в состав конгрегации Санта-Мария-ди-Фриджионайя, а с 1445 года — в Латеранскую конгрегацию), которому она была доверена. Благодаря поддержке папы Евгения IV, уроженца Венеции, в середине XV века монашествующие смогли перестроить его в готическом стиле, используя проекты Бартоломео Бона. В 1550-х годах Андреа Палладио начал важные работы в монастыре, но в последующие столетия комплекс постепенно утратил своё значение. В 1768 году орден Латеранских каноников был упразднён, а в 1807 году церковь и монастырь, уже находившиеся в упадке, вместе с бывшей Скуолой были использованы для размещения коллекций Академии изящных искусств. Архитектура Основной корпус здания параллелен Большому каналу, фасад обращён к Рио-делла-Карита, а многоугольные апсиды ориентированы на восток, на Рио-ди-Сант-Аньезе. Оба этих канала были засыпаны в XIX веке. Верхняя часть фасада была украшен фронтонами, увенчанными статуями и украшенными по краям «пламенеющими» пинаклями, чередующимися со шпилями. Эти детали не сохранились, остались только остроконечные арки, окаймлённые мелкими аркатурами, на которых были установлены фронтоны. Большой готический портал с изогнутой аркой, центральное окно-розетка и высокие боковые окна также были удалены и заменены более простыми большими окнами. Рядом с церковью, но отдельно от канала, стояла внушительная готическая кампанила (колокольня) с навершием в форме шишки пинии на восьмиугольном барабане. Эта башня рухнула в 1744 году. До расконсервации здания в XIX веке и разделения на два этажа внутри церкви было множество произведений искусства. Среди них выделялись произведения Джованни Беллини. Между 1460 и 1464 годами он участвовал в создании алтарей церкви. Для четырёх фамильных алтарей живописцу были заказаны четыре триптиха: «Триптих Святого Лаврентия», «Триптих Святого Себастьяна», «Триптих Мадонны» и «Триптих Рождества». Ныне все они хранятся в Галерее Академии в Венеции. В церкви Карита находились также позднее утраченный алтарь Святого Иоанна Богослова и картина Тициана «Введение Девы Марии во храм». Примечания
Église Ognissanti (Rome)

L'église Ognissanti (en français : église de tous les Saints) est une église romaine située dans le quartier Appio-Latino sur la via Appia Nuova. Elle fut construite de 1914 à 1920 et dédiée à tous les saints. Historique L'église fut construite sur les plans de l'architecte Camillo Karl Schneider. La première pierre fut posée le 29 juin 1914 et bénie par le cardinal vicaire du diocèse de Rome Basilio Pompilj. Les travaux furent suspendus durant la Première Guerre mondiale et l'édification terminée en 1920. L'église ne fut officiellement consacrée que le 29 juin 1927 par le même cardinal vicaire. L'église est devenue paroisse sous Benoît XV avec la bulle Nihil Sedi Apostolicae du 4 novembre 1919 et a obtenu en 1969 le titre cardinalice Ognissanti in Via Appia Nuova. Elle est attribuée aux prêtres de la Petite-Œuvre de la Divine Providence. Architecture et décorations La façade de brique rouges se compose de trois portails dont le central est surmonté d'un bas-relief en marbre à la gloire de Marie et les latéraux par des anges en vol. Dans la partie supérieure s'ouvre une large baie à trois fenêtres (trifore), inscrite dans un arc en plein cintre. L'intérieur en croix latine est fait de trois nefs séparées par des colonnes de granit ; l'abside semi-circulaire est couronnée d'une mosaïque réalisée par Silvio Galimberti représentant tous les saints, d'un déambulatoire à l'intérieur duquel se trouve l'orgue, construit en 1965 par la société Pinchi ; la contre-façade intérieure possède trois vitraux qui représentent au centre une apparition de la Vierge Immaculée à Lourdes avec un rosaire à la main, et sur les côtés Pie X et Dom Orione. Bibliographie C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000 Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Rome
Ognissanti in Via Appia Nuova

De Ognissanti in Via Appia Nuova is een kerk in Rome, gewijd aan Allerheiligen in de wijk Appio Latino aan de Via Appia Nuova. De kerk werd gebouwd naar een ontwerp van Costantino Schneider. Met de bouw werd begonnen in juni 1914 toen kardinaal-vicaris Basilio Pompilj de eerste steen inzegende. Door de Eerste Wereldoorlog liep de bouw ernstige vertraging op en de kerk kwam pas in 1920 gereed. In de gevel van de kerk zijn drie portalen. Boven het hoofdportaal beeldt een bas-reliëf de Heerlijkheid van Maria uit. Boven de twee andere portalen zijn bas-reliëfs van engelen aangebracht. De kerk zelf bestaat uit een schip met drie zijbeuken. Op de koepel van de kerk is een mozaïek van alle heiligen aangebracht. Van de drie glas-in-loodramen in de achtergevel, beeldt het middelste de verschijning van Maria in Lourdes uit en de andere twee respectievelijk de heilige paus Pius X en de heilige Don Orione. De linkse kapel is gewijd aan het Heilig Sacrament. Aan het gangpad rechts van de kerk bevindt zich een beeld van een piëta, aan de kerk geschonken door paus Pius XI. Hier herinnert tevens een plaquette eraan dat paus Paulus VI in deze kerk voor het eerst de mis las in het Italiaans, na de liturgische hervormingen van het Tweede Vaticaans Concilie. De kerk werd in 1919 - op besluit van paus Benedictus XV - thuisbasis van de gelijknamige parochie. Titeldiakonie Paus Paulus VI verhief de kerk in 1969 tot titeldiakonie. Houders van de titel Ognissanti in Via Appia Nuova waren: Giuseppe Paupini (1969-1979); titelkerk pro hac vice (1979-1992) Mikel Koliqi (1994-1997) Alberto Bovone (1998) Walter Kasper (2001-)
Ognissanti

Ognissanti, även benämnd Ognissanti in Via Appia Nuova, är en kyrkobyggnad och titeldiakonia i Rom, helgad åt alla helgon. Kyrkan är belägen vid Via Appia Nuova i quartiere Appio-Latino och tillhör församlingen Ognissanti. Kyrkan förestås av Piccola Opera della Divina Provvidenza, kallade Orionini, en kongregation, grundad av Luigi Orione (1872–1940; helgonförklarad 2004). Historia Kyrkan uppfördes åren 1914–1920 i nyromansk stil efter ritningar av arkitekten Costantino Schneider. Kyrkan konsekrerades den 31 oktober 1920 av ärkebiskop Giuseppe Palica. Fasaden har en mittportal och tvenne sidoportaler. Över mittportalen sitter en relief som framställer Jungfru Maria med änglar, medan sidoportalernas reliefer har var sin ängel. Den övre våningen har fyra rundbågefönster med korintiska kolonner. Fasaden kröns av en huvudgesims med rundbågar, vilka vilar på kragstenar. Interiörens grundplan har formen av ett latinskt kors. I absiden återfinns en mosaik, Den heliga Treenigheten med helgon i härligheten, utförd av Silvio Galimberti. Titeldiakonia Kyrkan stiftades som titeldiakonia med namnet Ognissanti in Via Appia Nuova av påve Paulus VI år 1969. Kardinaldiakoner Giuseppe Paupini: 1969–1979; titulus pro hac vice: 1979–1992 Mikel Koliqi: 1994–1997 Alberto Bovone: 21 februari 1998 – 17 april 1998 Walter Kasper: 2001–2011; titulus pro hac vice: 2011– Referenser Noter Webbkällor ”Ognissanti in Via Appia Nuova” (på italienska). info.roma.it. Arkiverad från originalet den 19 oktober 2019. https://archive.today/20191019182536/https://www.info.roma.it/monumenti_dettaglio.asp?ID_schede=4161. Läst 19 oktober 2019. Tryckta källor Alemanno, Massimo (2007) (på italienska). Le chiese di Roma moderna. 3. Roma: Armando. sid. 70–72. ISBN 978-88-6081-147-9 Armellini, Mariano; Cecchelli, Carlo; Tacchi Venturi, Pietro (1942) (på italienska). Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX. Roma: Edizioni R.O.R.E. di N. Ruffolo. sid. 1399. OCLC 2997278 Monzo, Luigi (2017) (på tyska). Croci e fasci: Der italienische Kirchenbau in der Zeit des Faschismus, 1919–1945. Karlsruhe: KIT-Bibliothek. doi:10.5445/IR/1000071873. ISBN 88-365-2541-5. https://publikationen.bibliothek.kit.edu/1000071873 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 276. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ognissanti.
Spirito Santo (Venedig)

Santo Spirito ist eine Kirche nebst ehemaligem Kloster im Osten des venezianischen Sestiere Dorsoduro, die bis ins 15. Jahrhundert zurückreicht. Sie befindet sich am Ufer des Canale della Giudecca, auf den die Hauptfassade blickt, an den Fondamenta Zattere allo Spirito Santo. Die Calle Larga della Chiesa trennt die Kirche von der sich unmittelbar ostwärts anschließenden gleichnamigen Scuola. Die Vaporetti, die Boote, die den Nahverkehr bewältigen, halten am Anleger Spirito Santo. Geschichte Gegründet wurde die Kirche nebst Augustinerinnenkloster in der Gemeinde San Gregorio im Jahr 1483 von Maria Caroldo, einer Religiosen aus Santa Caterina. Die Erlaubnis zur Gründung erhielt sie, wie dies in solchen Fällen üblich war, vom Patriarchen von Venedig und vom Senat. Am 18. April 1492 erlangte sie, nunmehr als Äbtissin, von Papst Innozenz III. die Affiliation mit Roms Hospital und Orden (Santo Spirito in Sassia); daran hingen zahlreiche Rechte und Einnahmen sowie Schutz, die allesamt vertraglich geregelt wurden. Am 6. August 1492 erfolgte auch die Genehmigung des zu dieser Zeit überaus einflussreichen Rates der Zehn, der römischem Einfluss gegenüber misstrauisch war. Im zugehörigen Männerkloster lebten bald 27 Mönche. Schließlich erreichte der Ordensgeneral Giovanni Buselli, dass in Venedig kein weiterer Ableger des Ordens entstehen durfte, damit dieser nicht die Einnahmen des Hauses mindere. Ab 1496 intensivierte das römische Institut die Kontrolle über das venezianische. Dabei kam es nach wenigen Jahren zu Umwidmungen von Einnahmen, etwa aus Almosen, zu ganz anderen Zwecken, ebenso wie zur unerlaubten Verlängerung von Amtszeiten. Die Konflikte auf allen Ebenen, der ökonomischen, der liturgischen, der Fragen des öffentlichen Auftretens usw. zwischen Bruderschaft und Kloster konnten erst 1533 vertraglich beendet werden. Wie Cesare Augusto Levi im Jahr 1890 über Maria Caroldo schreibt: ‚Später bekannt durch ihre Verurteilung wegen Zügellosigkeit ist sie im Gefängnis gestorben.‘ 1506 entstand das Bauwerk praktisch neu in der Form, wie sie heute bekannt ist. Im späteren 16. Jahrhundert wurde das Bauwerk renoviert, laut Jacopo Sansovino nach dem Vorbild von Santo Verde. Neben der Kirche entstand die Scuola dello Spirito Santo, eine der venezianische Scuole. Die Kirche, inzwischen eine Filialkirche der Santa Maria del Rosario (Gesuati), wurde 1806 geschlossen, 1808 als Filialkirche von Santa Maria del Rosario wieder geöffnet. Der Campanile wurde 1855 erhöht. Literatur Anna Esposito: L’ospedale di Santo Spirito e la confraternita veneziana dello Spirito Santo alla fine del ’400, in: Ricerche dell’Istituto Storico Germanico di Roma, 3 (2007) 251–272. (online, PDF) Cesare Augusto Levi: I campanili di Venezia. Notizie storiche, Ferdinando Ongania, Venedig 1890, n. 169, S. 104 f. Flaminio Corner: Notizie storiche delle Chiese e Monasteri di Venezia, Padua 1758, S. 493–497 und S. 521–523 (Digitalisat) Weblinks Anmerkungen
Église du Saint-Esprit de Venise

L'église du Saint-Esprit (italien : chiesa dello Spirito Santo ; vénitien : ceza de'l Spirito Santo) est une église catholique de Venise, en Italie. Histoire Le couvent de religieuses augustines a été fondée en 1483 par Maria Caroldo, nonne de Sainte-Catherine, qui a ensuite été jugée pour immoralité et dilapidation d'actifs communautaires. L'église, dédiée à l'Esprit Saint, construit conjointement avec le monastère fut reconstruite au XVIe siècle du dessin de Santo Verde. La communauté a été supprimée en exécution du décret royal du 8 juin 1805 et concentrée à Sainte-Justine en 1806. L'église est restée fermée jusqu'en 1808. Voir aussi Liste des églises de Venise Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Venise
Chiesa dello Spirito Santo (Venezia)

La chiesa dello Spirito Santo è un edificio religioso della città di Venezia, situato nel sestiere di Dorsoduro. Storia Sull'area della chiesa attuale venne fondato nel 1483 il monastero delle monache agostiniane dello Spirito Santo, con annessa una chiesa interna non prospiciente il canale della Giudecca. Il monastero fin dall'inizio si distinse per scandali legate alla condotta delle monache, documentati sia da atti processuali che da Giuseppe Tassini in Curiosità veneziane. Nei primi decenni del 1500, quando venne sistemata la fondamenta delle Zattere sul canale della Giudecca, anche il monastero venne ristrutturato in modo radicale: la vecchia chiesa venne distrutta per far posto al chiostro e nel 1506 iniziò la costruzione dell'edificio attuale, con la facciata rivolta al canale. In contemporanea, a lato della chiesa e separata da essa dalla calle del Monastero, venne costruito anche l'edificio della Scuola dello Spirito Santo, sempre con facciata sul canale. La chiesa è succursale della chiesa dei Gesuati, della cui parrocchia fa parte. Viene utilizzata molto raramente per cerimonie quali commemorazioni di defunti o matrimoni, su richiesta della famiglia. Descrizione La facciata presenta una struttura poco proporzionata: il portale e le due finestre laterali a timpano poste al pian terreno denotano un progetto iniziale apparentemente di ampio respiro, mentre il secondo ordine di finestroni e la struttura del tetto hanno proporzioni decisamente ridotte e risultano assai meno curati nelle rifiniture, dando così l'impressione di un progetto realizzato in due tempi o terminato frettolosamente o con forzato anticipo rispetto al previsto. La struttura interna, molto spoglia, è a navata unica e gli altari, risalenti al XVII secolo, sono addossati alle pareti. L'altar maggiore è decorato ai lati da una coppia di colonne tortili, sullo schema tipico del barocco. Completano l'architettura interna alcuni dipinti barocchi. La parte interna della facciata è occupata quasi per intero dal monumento funerario della famiglia Paruta, di cui un esponente, un Paolo, di professione storico, è sepolto all'interno della chiesa. Bibliografia Umberto Franzoi, Dina Di Stefano, Le chiese di Venezia, Alfieri editore, Venezia, 1976 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dello Spirito Santo Collegamenti esterni (EN) Chiesa dello Spirito Santo, in GCatholic.org. Chiesa dello Spirito Santo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa dello Spirito Santo

De Chiesa dello Spirito Santo is een katholieke kerk in de sestiere Dorsoduro in de Italiaanse stad Venetië. De kerk aan de Fondamenta delle Zattere, de noordelijke kaai van het Canale della Giudecca, is gewijd aan de Heilige Geest en werd in 1506 gebouwd naar plannen van Antonio Abbondi. De kerk is de tweede, grotere kerk van het in 1483 gestichte en aanliggende klooster van de Augustinessen van de Heilige Geest, die in het klooster zelf eerst over een kleinere kerk beschikten, volledig binnen de kloostermuren.
Kościół Spirito Santo w Wenecji

Kościół Spirito Santo w Wenecji (pol. kościół Ducha Świętego) – rzymskokatolicki kościół w Wenecji, w dzielnicy (sestiere) Dorsoduro. Jest kościołem filialnym parafii Santa Maria del Rosario w Patriarchacie Wenecji. Historia Kościół i klasztor augustianów zostały założone w 1483 roku przez Marię Caroldo, dominikańską wysłanniczkę od Katarzyny ze Sieny. W 1506 roku kompleks został przebudowany według projektu Antonia Abbondiego. W tym samym roku dobudowano również Scuolę, znajdującą się z prawej strony kościoła i mającą bardzo podobną do niego fasadę. W 1520 zbudowano nabrzeże Fondamenta delle Zattere, a absydę starego kościoła rozebrano. W rezultacie odwrócono jego orientację budując obecną lombardiańską fasadę. Kościół został ukończony w 1524 roku przez Giacomo de Bernardisa, pod nadzorem Abbondiego. Został zamknięty w 1806 roku, ale po kilku latach ponownie go otwarto. Scuola w 1810 roku została przekształcona w magazyn. Obecnie jest własnością prywatną. Wnętrze Wnętrze jest jednonawowe. Barokowy ołtarz główny jest flankowany spiralnie skręconymi kolumnami. Przy wewnętrznej ścianie fasady znajduje się pomnik historyka Paolo Paruty. Pomnik pochodzi z 1651 roku, a jego przypuszczalnym autorem jest Baldassare Longhena. Pochowani tu zostali również brat i syn Paruty. Z obrazów wyróżnia się płótno Zaślubiny Maryi pędzla Palmy młodszego. Przypisy Bibliografia praca zbiorowa: Venezia. Milano: Touring Editore, 2002. ISBN 88-365-2439-7. (wł.).