NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Torre di Esino

Il Castello di Esino è un castello difensivo risalente al XII secolo, quando era parte di una struttura fortificata più complessa, posta in zona sopraelevata a nord-est di Esino Superiore al di sotto della località Sciorcasela, che fungeva da presidio sulle antiche strade di accesso agli insediamenti che diedero vita ai comuni di Esino Inferiore ed Esino Superiore, fusi nel 1927 a formare l'attuale comune di Esino Lario. Struttura L'edificio, una torre semaforica, si trova a circa 950 metri s.l.m.; è a pianta quasi quadrata (7,2 × 6,5 metri ) e presenta una porta di accesso verso valle a 3,7 metri dal terreno. Era parte di un sistema di fortificazioni e torri di avvistamento poste a sorveglianza di un'importante via di comunicazione, denominata sentiero del Viandante, che, seguendo la riva orientale del lago di Como partendo da Lecco, raggiungeva Colico e le valli dell'Adda e del fiume Mera in Svizzera: a causa delle rocce a strapiombo sul lago fra Mandello del Lario e Bellano, da Lierna la strada saliva a Ortanella (oggi frazione di Esino Lario) per poi scendere verso Vezio, dove ancora oggi è visibile l'omonimo castello. La torre è stata restaurata alla fine del XX secolo. Note Bibliografia F. Magni, Esino, in Guida illustrata della Valsassina, Lecco, 1926. P. Pensa, Le antiche vie di comunicazione del territorio orientale del Lario e le loro fortificazioni, in Il sistema fortificato dei laghi lombardi, Como, 1977. A. Borghi, Esino Lario, in Il Lago di Lecco e le Valli, Lecco, 1999, p. 81. Luigi Mario Belloni, Renato Besana e Oleg Zastrow, Castelli basiliche e ville - Tesori architettonici lariani nel tempo, a cura di Alberto Longatti, Como - Lecco, La Provincia S.p.A. Editoriale, 1991, p. 75. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Esino Collegamenti esterni Torre di Esino, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia.
Toren van Esino

De Toren van Esino (Italiaans: Torre di Esino of La Torre) is een verdedigingstoren in Esino Lario in de Italiaanse provincie Lecco (regio Lombardije). De toren staat ten noordoosten van Esino Superiore op een richel die uitsteekt uit de oprijzende berg en ten zuidwesten van het hoger gelegene Sciorcasela. Het bouwwerk torent boven het dorp uit en is vanuit vele plekken in het dorp te zien. De toren werd vroeger gebruikt als uitkijktoren. Het maakte toen deel uit van een serie uitkijktorens die onderdeel waren van het fortificatiesysteem om het territorium te bewaken. Anno 2016 heeft de toren geen dak en is ze in vervallen toestand.
Kerk van Cainallo

De kerk van Cainallo (Italiaans: Chiesa di Cainallo) is een kerkgebouw in Esino Lario in de Italiaanse provincie Lecco (regio Lombardije). De kerk bevindt zich in de parochie van San Vittore Martire en ligt in het gehucht Cainallo dat hemelsbreed ruim een kilometer ten oosten van het dorp Esino Lario gelegen is. Opbouw Het gebouw is een zaalkerk die eindigt in een apsis van vijf zijden. De kapel is noord-zuid georiënteerd. Boven de ingang bevindt zich een kleine klokkentoren. De kerk is voorzien van rondboogvensters.
Convitto Pontano alla Conocchia

Le Convitto Pontano alla Conocchia est un bâtiment historique situé dans le Rione Sanità à Naples. Dans le passé, il appartenait à la Compagnie de Jésus et c'est pourquoi il est également connu sous le nom de Pensionnat National Jésuite ou encore d'Institut Francesco Giordani alla Conocchia. Histoire Construit au XVIIIe siècle dans une zone connue sous le nom de "Conocchia alla Sanità", en raison d'un columbarium romain appelé " Mausoleo della Conocchia " en raison de sa forme conique : le conocchia était en langue napolitaine la bobine du rouet sur lequel le fil est enroulé. Le mausolée du Ier siècle a été démoli de manière abusive en 1965, pour faire place à la spéculation immobilière dans la zone. Le bâtiment était utilisé comme maison de villégiature pour les pensionnaires du Collegio del Salvatore de la Compagnie de Jésus de la fin du XVIIIe siècle au milieu du siècle suivant, lorsque les jésuites, chassés de Naples une première fois en 1848, sont à nouveau en 1860 expulsés par Giuseppe Garibaldi, qui en tant que dictateur de Naples avait saisi de nombreux édifices religieux, dont celui de la Conocchia . Ainsi devenu propriété de l'Etat, il a été utilisé comme hôpital pour les maladies infectieuses en raison de son emplacement, isolé et loin des habitations. Ici, les Napolitains touchés par l'épidémie de choléra de 1884 ont été hospitalisés, qui ont été visités par le roi Umberto I en personne, qui s'est rendu dans la ville pour réconforter la population. À l'occasion de sa visite, une rencontre historique a eu lieu avec le cardinal de Naples Guglielmo Sanfelice, considéré comme tel comme le premier rapprochement entre l'État italien et l'Église après la prise de Rome. C'est le 1er avril 1886 que, à la suite de la reconnaissance de l'Institut Pontano comme œuvre de la Compagnie de Jésus en 1880, l'école créée par Nicola Valente a trouvé son nouveau siège dans le bâtiment. L'inauguration du nouveau pensionnat, restauré pour l'occasion, perdant ses caractéristiques conventionnelles, a été bénie par le cardinal Sanfelice . L'activité d'internat a également cessé, la structure est passée entre les propriétés appartenant à la province de Naples et est devenue le siège de l'institut technique industriel Francesco Giordani, jusqu'à ce que dans les années 1980, elle soit transférée au district de Fuorigrotta décrétant la fermeture du bâtiment, qui est resté inutilisé et abandonné depuis lors. Galerie d'images Références Voir aussi Portail de Naples Portail de l’architecture chrétienne
Convitto Pontano alla Conocchia

Il Convitto Pontano alla Conocchia è un edificio storico del Rione Sanità in Napoli. In passato è stato di proprietà della Compagnia di Gesù e per cui è noto anche come Convitto Nazionale dei Gesuiti oppure Istituto Francesco Giordani alla Conocchia. Storia Edificato nel XVIII secolo in una zona nota come "la Conocchia alla Sanità", per via di un colombario di età romana chiamato "Mausoleo della Conocchia" a causa della sua forma conica: la conocchia era, sia in lingua italiana, sia in lingua napoletana il rocchetto del filatoio su cui si avvolge il filo. Il mausoleo del I secolo è stato abbattuto abusivamente nel 1965, per fare spazio alle speculazioni edilizie nell'area. L'edificio venne usato come casa di villeggiatura per i convittori del Collegio del Salvatore della Compagnia di Gesù dalla fine del XVIII secolo alla metà del secolo successivo, quando, cacciati una prima volta da Napoli nel 1848, i gesuiti vennero, nel 1860, nuovamente espulsi da Giuseppe Garibaldi, che in qualità di dittatore di Napoli aveva sequestrato numerosi edifici religiosi, fra cui l'edificio alla Conocchia. Divenuto dunque di proprietà statale, fu adibito ad ospedale per le malattie infettive per la sua ubicazione, isolata e lontana dalle abitazioni. Qui furono ricoverati i napoletani colpiti dall'epidemia di colera del 1884, i quali furono visitati dal Re Umberto I in persona, recatosi in città per portare conforto alla popolazione. In occasione della sua visita avvenne uno storico incontro con l'allora cardinale di Napoli Guglielmo Sanfelice, ritenuto tale in quanto fu considerato il primo riavvicinamento tra lo stato italiano e la Chiesa dopo la presa di Roma. Fu il 1º aprile 1886 che, a seguito del riconoscimento dell'Istituto Pontano come opera della Compagnia di Gesù avvenuta nel 1880, l'istituto scolastico creato da Nicola Valente trovò la sua nuova sede nell'edificio del convento. L'inaugurazione nel nuovo convitto, restaurato per l'occasione, perdendo le sue caratteristiche convenutali, venne benedetta dal cardinale Sanfelice. Cessata anche l'attività del convitto, la struttura passò tra i beni di proprietà della provincia di Napoli e divenne sede dell'istituto tecnico industriale Francesco Giordani, fino a quando negli anni ottanta del XX secolo questo fu trasferito nel quartiere di Fuorigrotta decretando la chiusura dell'edificio, che da allora è rimasto inutilizzato e in abbandono. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Convitto Pontano alla Conocchia
Museo Ferrari

Museo Ferrari (previously known as Galleria Ferrari) is a Ferrari company museum dedicated to the Ferrari sports car marque. The museum is not purely for cars; there are also trophies, photographs and other historical objects relating to the Italian motor racing industry. In addition to that, the exhibition introduces technological innovations, some of which had made the transition from racing cars to road cars. It is located just 300 m (980 ft) from the Ferrari factory in Ferrari's home town of Maranello, near Modena, Italy. The museum first opened in February 1990, with a new wing being added in October 2004. Ferrari itself has run the museum since 1995. The total surface area is now 2,500 square metres. The number of annual visitors to the museum is around 180,000. The exhibits are mostly a combination of Ferrari road and track cars. Exhibits Michael 50 Michael 50 was an exhibition that opened on 3 January 2019, timed to coincide with Michael Schumacher's 50th birthday, as a tribute to Schumacher's Formula One career. The exhibit was organized in cooperation with Keep Fighting Foundation, a non-profit foundation that supports Schumacher‘s charitable work. One part of the exhibition, The Hall of Victories, displayed some of the most important Ferrari cars driven by Schumacher in his 11 years with the Scuderia Ferrari team: Ferrari F310 (1996) Ferrari F399 (1999) Ferrari F1-2000 (2000) Ferrari F2001 (2001) Ferrari F2002 (2002) Ferrari F2003-GA (2003) Ferrari F2004 (2004) Ferrari 248 F1 (2006) The exhibition featured two road cars whose development Schumacher has contributed to: Ferrari 430 Scuderia (2007) Ferrari California (2008) The black FXX Evoluzione number 30 was not included in the exhibition. On 1 February 2019 the exhibition was visited by Schumacher’s son Mick, who had recently signed with the Ferrari Driver Academy. Gallery See also Museo Casa Enzo Ferrari References External links Museo Ferrari official website seeitalia.com – Galleria Ferrari Article Museo Ferrari at Automuseums Museo Ferrari at WR7
Museo Ferrari

El Museo Ferrari es un museo de automóviles situado en la ciudad de Maranello, Italia. Fue inaugurado en febrero de 1990. Descripción Sala de la Cittadella Ferrari y de la Fórmula Uomo En ella se explican cuestiones relativas a la planta de Ferrari Maranello. Sala Grand Tourer Sala de exposiciones temporales Fondos Véase también Anexo:Museos de Fiat S.p.A. Museo Enzo Ferrari Fábrica de Ferrari Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Museo Ferrari. Web oficial del Museo Ferrari Museo Ferrari at WR7
Musée Ferrari

Le musée Ferrari ou galerie Ferrari est un musée du constructeur automobile Ferrari ouvert en 1990, situé à 300 m de l'usine Ferrari de Maranello, à 1 km du circuit de Fiorano, à 20 km au sud du musée Enzo-Ferrari de Modène. Galerie photos Voir aussi Articles connexes Enzo Ferrari - Dino Ferrari - Musée Enzo-Ferrari - Usine Ferrari de Maranello Ferrari - Ferrari (entreprise) - Scuderia Ferrari - Liste des automobiles Ferrari Liens externes Site officiel (it + en) Musée Ferrari sur www.ferrari.com Musée Ferrari at WR7 Portail des musées Portail de l’automobile Portail du sport automobile Portail de la Formule 1 Portail de l'Émilie-Romagne Portail de l’Italie
Museo Ferrari

Museo Ferrari (vroeger Galleria Ferrari) is een Ferrari museum in Maranello in de buurt van Modena in Emilia-Romagna (Italië). Het museum is in 1990 geopend. Het is gevestigd vlak naast de Ferrari fabriek die het museum ook steunt. In het museum is een imposante collectie auto's, motorblokken, foto's en affiches, bokalen en schaalmodellen te zien. Het is gevestigd aan de Via Dino Ferrari 43 in Maranello. Het museum is geopend van 09.30 - 18.00 uur (van 1 mei tot en met 30 september is dit tot 19.00 uur). In het museum zijn onder andere een Ferrari GTO Evolutione, de Ferrari F40, de F40 in race uitvoering en de Ferrari F50 te zien. Er zijn ook verschillende Formule 1-wagens van Ferrari aanwezig. Er is een eetcafé bij het museum en een kleine winkel. In Modena bevindt zich het Museo Enzo Ferrari, dat ook is gewijd aan Ferrari. Externe link (it) (en) Museo Ferrari
Galleria Ferrari

Galleria Ferrari – muzeum samochodów sportowych marki Ferrari znajdujące się w Maranello we Włoszech, w odległości około 300 metrów od fabryki Ferrari. W muzeum znajdują się nie tylko samochody, lecz także nagrody, zdjęcia, miniaturki samochodów (w tym kolekcja resoraków przedstawiająca wszystkie modele bolidów Formuły 1 firmy Ferrari) oraz inne samochody powiązane z włoskim przemysłem samochodów wyścigowych. Wystawa wprowadza też do innowacji technologicznych, z których część została przeniesiona z samochodów wyścigowych do modeli produkowanych seryjnie. Muzeum zostało otwarte w lutym 1990, a dodatkowa część budynku została otwarta w październiku 2004. Całkowita powierzchnia muzeum wynosi obecnie 2500 m². Co roku Galerie Ferrari odwiedza około 180 000 gości. Wiele samochodów Ferrari najbardziej znanych w całej historii marki znajduje się w muzeum. Na dolnym poziomie muzeum znajdują się najstarsze pojazdy, przekroje silników, bolidy Formuły 1 oraz scena przedstawiająca boks serwisowy Formuły 1, a na górnym poziomie najnowsze modele. Przypisy Linki zewnętrzne seeitalia.com – artykuł o Gallerii Ferrari Muzeum Ferrari w Maranello
Галерея Феррари

Галерея Феррари — музей, посвященный автомобилям и истории знаменитой компании Феррари. Музей был открыт в 1990 году, в 2004 году было добавлено новое крыло. В коллекции музея не только автомобили, также экспонируются призы, фотографии и другие исторические ценности итальянской марки и автоспорта, представлены технологические инновации. Галерея Феррари находится в 300 метрах от фабрики Феррари в родном городе Феррари — Маранелло. Расположен по адресу: 43, Via Dino Ferrari — 41053 Maranello (MO). Площадь музея — 2500 м², ежегодно здесь бывает около 200 000 посетителей. Музей разделён на тематические экспозиции: зал Славы Формулы-1, где выставлены машины, побеждавшие с 1999 по 2008 годы, первая модель Ferrari 125 S, созданная в 1947 году, реконструированный офис Энцо Феррари, одноместные модели, бокс авто с панелью управления, мастерская отца Энцо и выставка двигателей. Примечания
Музей Феррарі

Музе́й Ферра́рі (італ. Museo Ferrari, раніше (до квітня 2011) відомий як Галерея Феррарі (англ. Galleria Ferrari) — це автомобільний музей, розташований приблизно за 300 м від заводів компанії Ferrari в Маранелло (рідному місті Енцо Феррарі), поблизу Модени. Музей було відкрито у 1990 році, у 2004 році було додане нове крило. Колекція музею містить не лише автомобілі, також експонуються призи, світлини та інші історичні цінності італійської автомобільної марки і автоспорту, демонструються технічні та технологічні інновації. Музей розташований за адресою: 43, Via Dino Ferrari — 41053 Maranello (MO). Площа музею — 2500 м², Щорічно його відвідує близько 200 000 відвідувачів. Музей розділений на тематичні експозиції: експозиція, присвячена історії відомого автоконцерну, починаючи від першої моделі Ferrari 125 S, створеної у 1947 році; зала, де виставлені перегонові автомобілі, що перемагали від 1999 до 2008 року; реконструйований офіс Енцо Феррарі з його восковою фігурою за столом; Зала слави, у якій виставлені кубки, завойовані спортивними командами Ferrari та фото переможців. Виставки З 2018 року в музеї організували низку тематичних виставок, серед них: Passion and Legend (серпень 2018 — травень 2019) — історія Енцо Феррарі та його компанії, простежена через автомобілі та зображення. Driven by Enzo (серпень 2018 — травень 2019) — демонстрація чотиримісних моделей, керованих особисто Енцо Феррарі. Michael 50 (січень — травень 2019) — спеціальна виставка, присвячена Міхаелю Шумахеру, офіційно відкрита в день його 50-річчя, 3 січня 2019 року. Supercars — The evolution of uniqueness (травень 2019) — виставка присвячена всім «Ferrari», які відзначались визначними досягненнями в технологічній еволюції марки. Scuderia Ferrari, the complete history (травень 2019) — виставка, присвячена найуспішнішій команді Формули-1, яка стала символом автоспорту, об'єднуючи націю та мільйони вболівальників у всьому світі. Ferrari at 24 Heures du Mans (січень 2020), присвячена сімдесятій річниці перемоги «Гарцюючого коня» у 24 години Ле-Мана найвідоміших у світі змаганнях на витривалість. The Meaning of Partnership (вересень 2021) — виставка, присвячена історичному співробітництву «Гарцюючого коня» з Philip Morris International (PMI). GT 2021, a memorable year (грудень 2021) — відзначання найуспішнішого року компанії Ferrari в історії гонок GT, сезон, у якому автомобілі марки «Ferrari» змагалися в найважливіших чемпіонатах по всьому світу. ROARING 50S (грудень 2023) — виставка, присвячена історії вуличного автодрому Модени, який використовувався від 1950-х років до останнього мотоциклетного Гран-прі у 1976 році. Галерея зображень Примітки Посилання Museo Ferrari official website Museo Ferrari // WR7 (пол.)
Casa di Anicetus

Bei der Casa di Anicetus (Haus des Anicetus, auch Haus des Gladiatoren Actius Anicetus) handelt es sich um ein Wohnhaus in Pompeji (I.3.23). Es ist vor allem durch ein Wandgemälde bekannt, das das Amphitheater von Pompeji zeigt. Das Bild befindet sich heute im Archäologischen Nationalmuseum Neapel. Der Name des eventuellen Hauseigentümers befand sich in einem Graffito auf der Fassade des Hauses. Beschreibung Das Haus wurde um 1868 ausgegraben. Sein Eingang ist mit einfachen Tuffkapitellen dekoriert. Der einst zweigeschossige Bau besitzt ein toskanisches Atrium und dahinter ein Peristyl. Einige Nebenräume waren im 1. Stil dekoriert, doch ist davon heute nur noch wenig erhalten. Die Wände des Peristyls waren bemalt und zeigten Athleten. Besonders hervorzuheben ist die Darstellung des Amphitheaters von Pompeji. Tacitus berichtet, dass es dort im Jahr 59. n. Chr. zu blutigen Krawallen zwischen Pompejanern und Zuschauern aus Nuceria gekommen sei, die hier offensichtlich dargestellt sind. Das Bild wurde schon früh aus der Wand geschnitten und nach Neapel gebracht. Das Bild zeigt im Zentrum das Amphitheater. Drumherum findet sich viel freier Raum. Es sind Bäume abgebildet und auch Verkaufsstände. Im Hintergrund sieht man die Stadtmauer, rechts die Palästra. Überall sind Kämpfe ausgebrochen, nicht nur in der Arena. Auf der Pälastra sind Inschriften lesbar, die Kaiser Nero und Decimus Lucretius ehren. Literatur Giuseppina Cerulli Irelli, Masonaori Aoyagi, Stefano De Caro, Umberto Pappalardo (Hrsg.): Pompejanische Wandmalerei. Belser Verlag, Stuttgart/Zürich 1990, ISBN 3-7630-1949-9, S. 290, Abb. 1. Karl Schefold: Die Wände Pompejis. Topographisches Verzeichnis der Bildmotive. de Gruyter, Berlin 1957, S. 12. Weblinks Casa di Anicetus or House of Anicetus I.3.23 House of Actius Anicetus, auf Gardens of the Roman Empire Casa I 3, 23. Sog. Domus della Rissa nell’anfiteatro Pompeiano Einzelnachweise
Casa di Aniceto

La casa di Aniceto, conosciuta anche come casa del Gladiatore Actius Anicetus, casa della Pittura dell'anfiteatro o casa della Rissa nell'anfiteatro, è una casa di epoca romana dell'antica Pompei; è ubicata nella regio I, insula 3, civico 23 degli scavi archeologici di Pompei. Storia La casa fu abitata quasi sicuramente da gladiatori o da un impresario di gladiatori; venne sepolta sotto una coltre di ceneri e lapilli a seguito dell'eruzione del Vesuvio del 79. Fu riscoperta nel 1868. Descrizione Di modeste dimensioni, l'accesso alla casa è caratterizzato da due colonne con semplici capitelli in tufo; su un muro nei pressi dell'ingresso furono ritrovati diversi graffiti: in uno di questi era citato il nome di Aniceto, da cui poi l'abitazione ha preso il nome. L'atrio è di tipo tuscanico con al centro i resti di un impluvium: al momento del ritrovamento si presentava rialzato, facendo supporre che potesse essere utilizzato per lavare piuttosto che per la raccolta dell'acqua piovana. Intorno all'atrio diverse camere con decorazioni in stucco e primo stile, andate perdute. Segue quindi il peristilio: questo, che in origine doveva avere le pareti decorate con raffigurazioni di atleti, aveva un portico sul lato nord ed est, sostenuto da cinque colonne in laterizio, collegate tra loro da un basso muretto, costruito successivamente rispetto alla casa e nel quale erano presenti tre pietre di tufo sovrapposte che fungevano da altare; un ulteriore larario era presente nell'ambiente. Al centro del peristilio è un giardino nel quale furono rinvenuti due puteali e lungo tutto il perimetro, eccetto sul lato ovest, è una grondaia. Sul muro ovest del peristilio venne ritrovato l'affresco Rissa nell'anfiteatro, che raffigura la rissa tra pompeiani e nocerini all'interno dell'anfiteatro: staccata dalla sua collocazione originale, la pittura, che dà un altro nome alla casa, è conservata al Museo archeologico nazionale di Napoli. L'abitazione, come dimostrato da alcuni gradini presenti in una delle stanze, aveva un piano superiore, completamente crollato a seguito dell'eruzione. Note Bibliografia Arnold De Vos, Mariette De Vos, Pompei, Ercolano, Stabia, Roma, Casa editrice Giuseppe Laterza & figli, 1982, ISBN 88-420-2001-X. Touring Club Italiano, Guida d'Italia - Napoli e dintorni, Milano, Touring Club Editore, 2008, ISBN 978-88-365-3893-5. Irene Bragantini e Valeria Sampaolo, La pittura pompeiana, Milano, Electa, 2009, ISBN 978-88-928-2357-0. Dario Barbera, Museo archeologico nazionale di Napoli - La Guida, Milano, Electa, 2023, ISBN 978-88-928-2407-2. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Casa di Aniceto Collegamenti esterni (DE) Casa di Aniceto, su Arachne.
Casa del Citarista

Bei der Casa del Citarista (Haus des Kitharaspieler) handelt es sich um ein großes Wohnhaus in Pompeji (I.4.5 und I 4, 25), das einst einer sehr wohlhabenden Familie gehört haben muss. Von hier stammen einige der schönsten Wandbilder Pompejis. Ausgrabungen fanden von 1853 bis 1861, 1868, 1872 und 1929 statt. Im 19. Jahrhundert sind die ausgegrabenen Häuser oftmals nicht weiter geschützt worden. Große Teile der damals gefundenen Wanddekorationen sind deshalb heute nur noch schlecht erhalten. Einige herausragende Wandbilder wurden aus der Wand geschnitten und nach Neapel gebracht. Beschreibung Das Haus erhielt seinen modernen Namen vom Fund einer Bronzestatue, die den Kithara spielenden Apollon zeigt. Sie befindet sich heute im Archäologischen Nationalmuseum Neapel. Diverse Wahlaufschriften deuten darauf hin, dass das im Besitz der Familie der Popidii war, die zu den ältesten und angesehensten Familien der Stadt gehörte. Im Haus fanden sich verschiedene Porträtbüsten, die wahrscheinlich Angehörige der Familie darstellen. Das große Haus (2700 m²) entstand durch die Zusammenlegung mehrere kleinerer Häuser und nimmt gut drei Viertel einer ganzen Insula ein. Dementsprechend besitzt es drei Atrien und drei große Peristyle. Zum Haus gehört auch eine eigene Badanlage. Teil der Überbauung waren anscheinend auch Werkstätten, wie eine Bäckerei (I.4, 12, 14 und 17) und eine Walkerei (I. 4, 7). Es ist jedoch nicht sicher, ob diese Betriebe unabhängig operierten oder im Auftrag der Hausbesitzer arbeiteten. Das größte Peristyl war mit 11 Marmorscheiben (Oszilla) dekoriert, die zwischen den Säulen aufgehängt waren. Zu den besonderen Wandbildern aus dem Haus gehören die Darstellungen der Iphigenie in Tauris und des Dionysos auf Naxos. Lawrence Richardson Jr. schreibt diese Bilder dem von ihm so genannten Achilles-Maler zu, den er zu den besten Malern in Pompeji zählt. Beide Bilder fanden sich in einer Exedra, die am südlichsten Peristyl liegt. Galerie Literatur Eugenio La Rocca, Mariette de Vos Raaijmakers, Arnold de Vos: Lübbes archäologischer Führer Pompeji. Gustav Lübbe Verlag, Bergisch Gladbach 1979, ISBN 3-7857-0228-0, S. 168–171. Karl Schefold: Die Wände Pompejis. Topographisches Verzeichnis der Bildmotive. de Gruyter, Berlin 1957, S. 14–17. Weblinks I.4.5 Pompeii. Casa del Citarista or House of the Citharist or Casa di Apollo citaredo Casa I 4, 5.6.25.28. Sog. Casa del Citarista Einzelnachweise