NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
CityWave

CityWave est un bâtiment de Milan en Italie. Histoire Les travaux de construction de l'immeuble, conçu par le cabinet d'architecture danois Bjarke Ingels Group, débutent en septembre 2021 avec la pose de la première pierre à laquelle a également participé le maire de Milan, Giuseppe Sala. La fin des travaux est prévue pour 2025. Description L'immeuble se compose de deux corps de bâtiment, l'un de 110 mètres et l'autre de 50 mètres de hauteur, reliés par un portique. La toiture accueillera le plus grand parc photovoltaïque de Milan. Notes et références Notes (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « CityWave » (voir la liste des auteurs). Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Milan
CityWave

CityWave (soprannominato lo Sdraiato) è un edificio attualmente in costruzione a Milano. Fa parte del progetto CityLife, intervento di riqualificazione della storica Fiera Campionaria di Milano. Storia I lavori di costruzione dell'edificio, progettato dallo studio dell'architetto danese Bjarke Ingels, sono iniziati a settembre 2021 con la posa della prima pietra cui ha partecipato anche il sindaco di Milano, Giuseppe Sala. La fine dei lavori è prevista per il 2026. Nel lotto su cui sorge l'edificio doveva originariamente essere costruita la cosiddetta Torre Duilio. Il 9 aprile 2025, con il raggiungimento dell'altezza del tetto, avviene la cerimonia di posa della bandiera, a cui partecipa anche Beppe Sala. Descrizione L'edificio si compone di due corpi di fabbrica, uno di 110 metri e l'altro di 50 metri d'altezza, uniti da un porticato. La copertura ospiterà il più grande parco fotovoltaico di Milano. Trasporti Tre Torri Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su CityWave
Skyline 18

Lo Skyline 18 è un grattacielo di Brescia. I suoi 80 metri di altezza ne fanno il terzo grattacielo più alto della città. Storia La costruzione avvenne tra il 2010 e il 2013, per il costo di 50 milioni di euro. Descrizione Il progetto è stato firmato dall'architetto Pier Paolo Maggiora, affiancato dallo Studio ArchA. La struttura L'edificio si innalza per un totale di 80 metri da terra a fianco del centro commerciale Freccia Rossa, ospitando 53 appartamenti, 14 unità direzionali e 5 unità commerciali. I materiali prevalenti sono l'acciaio e il vetro, che funge da rivestimento esterno. La struttura vanta in totale 200 parcheggi. Note
Monumento ai Cavalieri d’Italia

Monumento ai Cavalieri d’Italia – pomnik konny zlokalizowany w centrum Turynu (Włochy), w środkowej części Piazza Castello, przy południowej pierzei Palazzo Madama. Upamiętnia chwałę włoskiej kawalerii. Historia Pomnik zaprojektowany został przez Pietro Canonicę i odsłonięty 21 maja 1923 w obecności władz, w tym króla Wiktora Emanuela III. W 1937, aby zrobić miejsce dla monumentu poświęconego Emanuelowi Filiberto, księciu Aosty, posąg konny przeniesiono na prawą stronę Palazzo Madama, gdzie znajduje się do dziś. W 2008 obiekt został odrestaurowany, a prace oczyszczające ujawniły oryginalny zielonkawy kolor, patynę nadaną jako wykończenie przez samego rzeźbiarza. Dla upamiętnienia i uhonorowania kawalerii włoskiej, która odznaczyła się bohaterskimi dokonaniami w historii, w 1922 powołano w Rzymie Komitet Generalny ds. Honoru Kawalerów Włoch z zamiarem wzniesienia pomnika konnego. Kilka dni później komisja, której przewodniczył król i senator Filippo Colonna, zaproponowała Turynowi umieszczenie tego rodzaju dzieła na Piazza Castello, gdzie upamiętniono już pomnikiem żołnierzy armii sardyńskiej. Propozycja ta została chętnie przyjęta przez prezydenta miasta Giuntę i radę miejską. Pietro Canonica, zadeklarował pracę za darmo, natomiast brąz użyty do budowy ofiarowało Ministerstwo Wojny. Forma Posąg przedstawia żołnierza na koniu, na granitowym cokole, który ustawiono na schodkowej podstawie. Wojskowy z czujną miną obserwuje horyzont, kierując wzrok w prawo. Ma karabin na ramieniu, jedną ręką trzyma lejce, a w drugiej ma sztandar. Poza konia i jeźdźca jest zrelaksowana, daleka od stereotypowych wyobrażeń o pomnikach konnych. Wokół podstawy znajduje się seria płaskorzeźb z fryzami wojskowymi. Na cokole wypisano ważne bitwy włoskiej kawalerii wraz z datami. Przypisy
Trinità dei Monti

La iglesia de Trinità dei Monti es una iglesia de Roma, muy conocida por su privilegiada ubicación en el centro histórico de la ciudad. Su nombre completo es Santissima Trinità al Monte Pincio (Santísima Trinidad en el Monte Pincio). Domina el paisaje urbano de la famosa Piazza di Spagna, pues se enclava en la cima de sus escalinatas. Descripción La primera parte de la iglesia fue construida entre 1502 y 1519 en estilo gótico; la parte más antigua, cubierta de bóvedas de crucería ojivales, está delimitada por una verja de bronce. A la nave gótica se añadió, a mediados del siglo XVI, un nuevo edificio con una fachada adornada de dos campanarios simétricos, obra de Giacomo della Porta y Domenico Fontana. La iglesia fue consagrada en 1585 por Sixto V. En una de las primeras capillas Daniele da Volterra pintó en 1541 un célebre ciclo de frescos, entre los que se encuentra la bellísima Asunción, unánimemente considerada una de las obras maestras del Manierismo. La octava capilla derecha (cappella Massimo) conserva un ciclo de frescos de Perin del Vaga (Historia del Antiguo y del Nuevo Testamento; 1537), completado entre 1563 y 1589 por Taddeo y Federico Zuccari. En origen la iglesia conservaba también una pala de Jean Auguste Dominique Ingres. En el convento cabe destacar la Galleria prospettica, con frescos de Andrea Pozzo, con un singular ejemplo de anamorfosis; y la Stanza delle rovine, de finales del siglo XVIII, con frescos cuya sensibilidad apunta ya al Romanticismo, obra del artista francés Charles-Louis Clerisseau. El área sobre la que fue edificada la iglesia fue donada por el rey de Francia Carlos VIII a la Orden de los Mínimos de San Francisco de Paula. Así, toda la zona de la Trinità dei Monti fue, a partir del siglo XVI, un área de influencia francesa. La celebérrima escalinata de la Piazza di Spagna, inaugurada por Benedicto XIII en 1725, fue realizada por Alessandro Specchi con financiación francesa, para celebrar la paz entre Francia y España, conectando así la plaza española (que debe su nombre a la embajada ibérica) con la iglesia francesa. A un lado de la escalinata se divisa la Villa Médici, sede de la Academia Francesa en Roma. Los dos relojes de la iglesia señalan uno la hora de Roma, y otro la de París. Esta iglesia, como la del conjunto dedicado a San Luis de los Franceses, pertenece a los Establecimientos Piadosos de Francia en Roma y Loreto (Pieux Établissements de la France à Rome et à Lorette). A este título, la propiedad, la gestión y el mantenimiento de este edificio corren a cargo del Estado francés. Delante de la Trinità dei Monti, a finales del siglo XVIII, el papa Pío VI hizo erigir el Obelisco Salustiano, el último de los grandes obeliscos alzados por la Roma papal, realizado en época romana imperial a imitación de los obeliscos egipcios. Galería de imágenes Véase también Piazza di Spagna Iglesia de San Luis de los Franceses (Roma) Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Trinità dei Monti.
Trinità dei Monti

De Trinità dei Monti (of Santissima Trinità al Monte Pincio) is een kerk in Rome. Zij is gelegen boven aan de Spaanse Trappen op het plein Piazza di Spagna. De kerk, die met zijn twee torens de Spaanse Trappen domineert, is oorspronkelijk gesticht door de Franse koning Lodewijk XII. De bouw begon in 1502 en eindigde in 1587 toen Domenico Fontana de met antieke kapitelen en reliëfs versierde dubbele trap voltooide. Voor de kerk staat een obelisk, de Obelisco Sallustiano. De Trinità dei Monti is de titelkerk van de Franse kardinaal Philippe Barbarin. Sinds september 2006 worden de kerk en abdij, die nog steeds eigendom zijn van de Franse staat, voor erediensten en de uitbating van de gastenvertrekken toevertrouwd aan de broeders en zusters van de Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem. Zie ook Obelisken van Rome
Santissima Trinità dei Monti

Santissima Trinità dei Monti, vanligen benämnd Trinità dei Monti, är en kyrkobyggnad i Rom, helgad åt den Heliga Treenigheten. Kyrkan är belägen vid Piazza della Santissima Trinità dei Monti ovanför Spanska trappan i Rione Campo Marzio och tillhör församlingen Sant'Andrea delle Fratte. Santissima Trinità dei Monti är en av Frankrikes nationskyrkor i Rom. Ett franciskankloster uppfördes på platsen 1502. År 1514 inleddes byggandet av kyrkan, som dock inte konsekrerades förrän 1585. Interiör Interiören hyser en rad konstverk. I koret finns Korsfästelsen, utförd av Cesare Nebbia. För det fjärde sidokapellet på höger hand har Leonardo Sormani utfört gravmonumentet över kardinal Rodolfo Pio da Carpi (1500–1564) samt gravmonumentet över den romerska adelsdamen Cecilia Orsini da Carpi (1497–1579). I vänster tvärskepp kan man beskåda flera fresker utförda av Perin del Vaga, bland annat De heliga Annas och Joakims möte vid den gyllene porten. I det intilliggande klostret har Charles-Louis Clérisseau utfört trompe l'œil-målningen Ruinrummet. Titelkyrka Påve Sixtus V stiftade år 1587 kyrkan som titelkyrka med namnet Santissima Trinità al Monte Pincio. Kardinalpräster under 1900-talet Pierre-Hector Coullié (1898–1912) Hector-Irénée Sévin (1914–1916) Louis-Joseph Maurin (1916–1936) Pierre-Marie Gerlier (1937–1965) Jean-Marie Villot (1965–1974) Alexandre-Charles Renard (1976–1983) Albert Decourtray (1985–1994) Pierre Eyt (1994–2001) Louis-Marie Billé (2001–2002) Philippe Barbarin (2003–) Bilder Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. ISBN 88-365-2541-5 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. OCLC 30727273 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 362–364. ISBN 88-8289-419-3 Romei, Francesca; Dell'Agli, Antonietta (Aprile 1996). ”Santissima Trinità dei Monti” (på italienska). Roma Sacra: guida alle chiese della città eterna (Roma: Cosmofilm) (6): sid. 5–17. ISSN 1126-6546. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Santissima Trinità dei Monti.
Триніта-дей-Монті

Триніта-дей-Монті (італ. Santissima Trinità al Monte Pincio) — титулярна церква (з 13 квітня 1587) в Римі, на вершині Іспанських сходів. Історія На пагорбі Пінціо з 1502 почали будувати церкву Св. Трійці (Триніта-дей-Монті). Замовником був король Франції Людовик XII. Будівництво затяглося надовго і добудували церкву лише у 1585. Аби церква мала ефектний фасад, до будівництва залучили відомого архітектора-італійця Джакомо делла Порта, який і створив Фасад. У 1816 церква зазнала серйозного руйнування, після чого була ґрунтовно перебудована. Античний обеліск (римська імітація єгипетського обеліска) з садів Саллюстія встановлений у 1789 р. У церкві знаходиться шедевр Данієле да Вольтерра «Зняття з хреста». Титулярна церква Є титулярною церквою, кардиналом-священиком з титулом церкви Триніта-дей-Монті з 21 жовтня 2003, є французький кардинал Філіп Барбарі. Галерея Див. також Архітектура бароко Примітки Посилання Триніта деі Монті (італ.)
Palmaiola

Palmaiola ist eine im Tyrrhenischen Meer gelegene, kleine Insel des Toskanischen Archipels und Teil des Nationalparks Toskanischer Archipel. Die Insel liegt östlich der nordöstlichen Spitze von Elba und südöstlich von Piombino. Administrativ gehört sie zur auf Elba gelegenen Gemeinde Rio. Das Eiland ist ungefähr 0,08 km² groß und seine höchste Erhebung 85 m hoch. Auf der Insel befinden sich ein 1884 erbauter Leuchtturm der Marina Militare und ein Hubschrauberlandeplatz. Palmaiola ist ein bedeutender Nistplatz für Meeresvögel wie die seltene Korallenmöwe und wurde deswegen von der Region Toskana zusammen mit der benachbarten Insel Cerboli als FFH-Gebiet Isole di Cerboli e Palmaiola unter Schutz gestellt. Weblinks Einzelnachweise
Palmaiola

Palmaiola is an islet located in the middle of Piombino Channel, at 3 kilometres (1.9 mi) from Elba and 7 kilometres (4.3 mi) from Piombino; it is part of the comune of Rio Marina and is wholly owned by the State. Geography In the 14th century it was named Insulam Palmarole because of the abundance of the Mediterranean dwarf palm at that time. Palmaiola has rocky and craggy cliffs and has a triangular shape; it is 461 metres long, 396 metres wide, 85 metres high and has 1.7 km of coast. It is integrated in the European Union Special Protection Area as Site of Community Importance and it is part of the Arcipelago Toscano National Park. Fauna Palmaiola has the advantage of having inaccessible cliffs and a bushy and low vegetation as the garrigue, formed by evergreen plants. Consequently, the European shag, the Scopoli's shearwater, the Falco peregrinus, and the Audouin's gull find it a safe place to nest. Another endemic species on the islet is the European leaf-toed gecko. Palmaiola Lighthouse The Pisans built in 909C.E. a tower restored by the Appiano of the Principality of Piombino in 1534; a new lighthouse and the keeper’s house were built on 15 January 1844 and were operated by the Civil engineering for the Maritime Works; in 1911 it was transferred to the Regia Marina Lighthouse Service. The lighthouse consists of a one-story white building, 14 metres high, surmounted by a quadrangular tower with balcony and lantern situated at a height of 105 metres above sea level. It is fully automated, active and operated by Marina Militare identified by the code number 2016 E.F. Near the building a helipad was erected which is utilized by the Marina Militare EH-101 to fly in regularly the maintenance team. It has a solar power unit and emits an alternating single white flashing in a five seconds period visible up to 10 nautical miles. See also List of islands of Italy Tuscan Archipelago References
Isla de Palmaiola

Isla de Palmaiola (en italiano: Isola di Palmaiola, en latín: Columbaria) es una isla pequeña del Archipiélago Toscano en Italia. Se encuentra en el Canal de Piombino en el extremo noreste de la isla de Elba y al suroeste de la ciudad de Piombino. Administrativamente es parte de la comuna elbano de Río Marina. La morfología es irregular, con forma más o menos triangular. En el piso superior hay una estructura con un faro de la Marina, construido a principios del siglo XX y automatizado en 1989 con una instalación de paneles solares de 20 kW. Al lado del edificio esta un pequeño helipuerto, mientras que un poco más abajo hay un edificio cubierto, destinado en el pasado para ser refugio de animales. Existe un único camino hacia el faro de la isla, de unos 250 metros. En el sureste se encuentra otra pequeña roca de unos 200 m². El islote tiene importancia natural particular, ya que es el sitio de anidación de aves marinas como la pardela cenicienta y de algunas gaviotas. Junto con la cercana isla de Cerboli, fue incluida en los Sitios de Interés Comunitario en la región de la Toscana por el contexto del medio ambiente marino en el que se ubica.​ Véase también Geografía de Italia Geografía de Europa Referencias
Palmaiola

Palmaiola est un îlot de l'archipel toscan en mer de Ligurie situé dans le canal de Piombino, entre l'extrémité nord-est de l'île d'Elbe et la côte italienne, au sud-ouest de la ville de Piombino. Son nom vient des palmiers nains présents en abondance par le passé. Description L'îlot de Palmaiola ne fait que 0,08 km2 de superficie pour une hauteur de 85 mètres. Il se situe à une distance de 7 km de la pointe de Piombino et 3 km de l'Elbe. Il est inhabité et un phare se trouve à son sommet. L'îlot est administrativement rattaché à la commune de Rio Marina de l'île d'Elbe. L'îlot a la forme d'un cône ; un phare de la Marine est situé à son sommet ainsi qu'un héliport. Le phare, datant de 1844, est une tour carrée s'élevant au-dessus d'un bâtiment de plan rectangulaire disposé sur deux niveaux et comprenant les logements des gardiens. Le phare a été automatisé en 1989 grâce à une installation de panneaux solaires. D'un point de vue naturaliste, l'îlot de Palmaiola représente un lieu sûr pour la nidification de plusieurs espèces comme le puffin de Scopoli et le goéland d'Audouin. Palmaiola, de même que l'île de Cerboli, a été classé parmi les sites d'intérêt Communautaire de la Toscane du fait du contexte marin et environnemental où il se trouve. Portail des îles Portail de la mer Méditerranée Portail de la Toscane
Palmaiola

Palmaiola je otočić smješten usred Piombinskog kanala, udaljen 3 km od Elbe i 7 km od Piombina; dio je općine Rio Marina i u potpunom je vlasništvu države. Geografija U 14. stoljeću nazvan je Insulam Palmarole zbog obilja mediteranske patuljaste palme u to vrijeme. Palmaiola ima stjenovite i strme litice trokutastog oblika; duga je 461 metar, široka 396 metara, visoka 85 metara i ima 1,7 km obale. Integrirano je u područje posebne zaštite Europske unije kao područje od važnosti za zajednicu i dio je Nacionalnog parka Toskansko otočje. Fauna Palmaiola ima prednost nepristupačnih litica i grmolike i niske vegetacije poput gariga, koju tvore zimzelene biljke. Posljedično, morski vranac, kaukal, sivi sokol i sredozemni galeb smatraju sigurnim mjestom za gniježđenje. Još jedna endemska vrsta na otočiću je gušter Euleptes europaea. Svjetionik Palmaiola Pisanci su toranj izgradili 909. godine, a obnovio ga je Appiano iz Kneževine Piombino 1534.; novi svjetionik i kuća čuvara izgrađeni su 15. siječnja 1844., a njima je upravljala Građevinska služba za Pomorske radove; 1911. prebačen je u Službu svjetionika Regia Marina. Svjetionik se sastoji od jednokatne bijele zgrade, visoke 14 metara, na čijem se vrhu nalazi četverokutni toranj s balkonom i lanternom, smješten na visini od 105 metara nadmorske visine. Potpuno je automatiziran, aktivan i njime upravlja Marina Militare, identificirana kodnim brojem 2016 EF. U blizini zgrade izgrađen je helidrom koji Marina Militare EH-101 koristi za redovito dolijetanje tima za održavanje. Ima solarnu jedinicu za napajanje i emitira naizmjenično jedno bijelo bljeskanje u razdoblju od pet sekundi vidljivo do 10 nautičkih milja. Povezani članci Dodatak:Popis otoka u Italiji Toskansko otočje Izvori Vanjske poveznice
Isola di Palmaiola

L'isola di Palmaiola (latino: Columbaria) è un'isola minore dell'arcipelago toscano. Origini del nome Nel XIII secolo è ricordata negli Annali del Caffaro come «insulam Palmarole». Il toponimo deriva dalla presenza della palma nana, che tuttora sopravvive con una stazione di pochi esemplari arbustivi sul versante nordoccidentale dell'isola. Descrizione È situata nel canale di Piombino a est dell'estremità nord-orientale dell'isola d'Elba e a sud-ovest della città di Piombino. Amministrativamente fa parte del comune elbano di Rio. La morfologia è aspra, a forma approssimativamente triangolare; sulla sommità è presente una struttura abitabile con un faro della Marina Militare. Il 15 gennaio 1844 viene acceso un fanale provvisorio sulla sommità di una torre - edificata nel giugno 1551 da Cosimo I de' Medici in concorso col Principe di Piombino- in attesa del completamento del progetto di costruzione del faro commissionato dal Granduca alla ditta parigina Lefebvre con l'utilizzo delle lenti Fresnel. Il faro sarà acceso il 15 luglio 1845 e verrà automatizzato nel 1974 con un impianto di pannelli solari da 20 kW. Accanto alla costruzione è presente un piccolo eliporto, mentre poco più a valle si trova una baracca in muratura in altri tempi destinata a ricovero per animali. Al faro giunge l'unico sentiero dell'isola, di circa 250 metri, che si origina dall'insenatura non attrezzata presente nella parte nord, a ridosso del Frate, uno scoglio di circa 4.000 m² (altitudine massima 15 m) elongato verso nord. Nel lato sud-est è presente un ulteriore piccolo scoglio di circa 200 m². L'isolotto riveste un'importanza naturalistica particolare, in quanto sito di nidificazione di uccelli marini quali la berta maggiore e il raro gabbiano corso. Assieme alla vicina isola di Cerboli, è stata inserita nei Siti di Interesse Comunitario della regione Toscana per il contesto marino e ambientale in cui si trova. Fa anche parte del parco nazionale dell'Arcipelago Toscano. Endemismi Podarcis muralis ssp. baldasseronii (lucertola di Palmaiola) Galleria d'immagini Note Voci correlate Faro di Palmaiola Altri progetti Wikiquote contiene citazioni di o su Isola di Palmaiola Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isola di Palmaiola Collegamenti esterni Scheda Formulario "Natura 2000" per il sito IT5160011 sulle isole di Palmaiola e Cerboli Impianto fotovoltaico del faro, su solarenergyitalia.it. URL consultato il 3 gennaio 2008 (archiviato dall'url originale il 10 marzo 2016).
Palmaiola

Palmaiola (Italiaans: Isola di Palmaiola) is een klein eiland voor de westkust van Italië. Het eiland, gelegen in de Tyrreense Zee tussen het schiereiland van Piombino in het noordoosten en het eiland Elba in het zuidwesten wordt geografisch tot de Toscaanse Archipel gerekend. Palmaiola behoort tot Rio Marina, een gemeente op Elba. Het hoogste punt van het ruwweg driehoekige eiland, dat een oppervlakte kent van acht hectare, bevindt zich op 85 meter boven de zeespiegel. Op het eiland staat een 20e-eeuwse vuurtoren van de Marina Militare. Deze is in 1989 voorzien van zonnepanelen. Ook bevindt zich op het eiland een helikopterplatform. Ten noorden van het eiland ligt nog een klip met een oppervlakte van 4000 vierkante meter. Aan de zuidoostzijde van het eiland ligt nog een kleine rots met een oppervlakte van 200 vierkante meter. Palmaiola vormt het broedgebied voor zeldzame zeevogels als de Audouins meeuw. Daarom staat het eiland samen met het buureiland Cerboli onder natuurbescherming.
Санта Кроче (Равена)

Църквата „Санта Кроче“ (на италиански: Chiesa di Santa Croce) [1] Архив на оригинала от 2010-12-22 в Wayback Machine. е паметник на раннохристиянската архитектура в гр.Равена, Италия. Разположена е в центъра на града, на Виа Гала Плацидия, в близост до базиликата „Санта Мария Маджоре“ и мавзолея на Гала Плацидия. История и архитектура Църквата е построена през първата половина на V век от Гала Плацидия. Първоначално е била посветена на Света Аполония. През годините е претърпяла множество ремонти и преустройства. Изоставена е през ХІV век. През ХVІІІ век към нея е пристроена камбанария. Църквата е еднокорабна. Понастоящем се използва като изложбена зала. Литература Friederick W. Deichmann, s.v. Ravenna, in Enciclopedia dell'Arte Antica, Classica e Orientale, VI, Roma 1965. Външни препратки ((it)) Chiesa di Santa Croce ((it)) Chiesa di Santa Croce, Ravenna – Romagna Архив на оригинала от 2010-12-22 в Wayback Machine.