NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pelagische Eilanden

De Pelagische Eilanden (Italiaans: Isole Pelagie, Siciliaans: Isuli Pilaggi) zijn een vulkanische eilandengroep in de Middellandse Zee, ongeveer 100 kilometer ten oosten van Tunesië. De eilanden horen bij Italië. Geologisch behoren ze tot het Afrikaanse continent. Tot 1978 werd door Tunesië aanspraak gemaakt op de eilanden. Sinds de Italiaans-Tunesische akkoorden wordt het door Tunesië erkend. De drie eilanden van de archipel zijn in afnemende grootte: Lampedusa Linosa Lampione Alleen Lampedusa en Linosa zijn bewoond. Samen tellen zij ongeveer 5500 inwoners. De eilanden vormen samen de gemeente Lampedusa e Linosa, zijn bestuurlijk onderdeel van de autonome regio Sicilië en behoren tot de provincie Agrigento. Vanuit het Siciliaanse Porto Empedocle wordt een veerverbinding met Lampedusa onderhouden. Geschiedenis Historisch gezien waren de Pelagische eilanden een landingsplaats en een maritieme basis voor de oude Feniciërs, Grieken, Romeinen, Berbers en later ook Saracenen en Ottomanen. Aan het einde van de middeleeuwen werden de eilanden een onderdeel van het Koninkrijk Sicilië.
Wyspy Pelagijskie

Wyspy Pelagijskie (wł.: Isole Pelagie; syc.: Ìsuli Pilaggî) – grupa wysp pochodzenia wulkanicznego na Morzu Śródziemnym, pomiędzy Maltą a Tunezją, o łącznej powierzchni wynoszącej ponad 25 km². Gospodarka Podstawą gospodarki wysp jest rybołówstwo oraz połów gąbek i korali. Na wyspach rozwinęła się turystyka. Geografia i administracja Wyspy należą do Włoch, administracyjnie tworzą gminę Lampedusa e Linosa (prowincja Agrigento). W skład Wysp Pelagijskich zalicza się: Lampedusę, Linosę i Lampione. Łącznie wyspy zamieszkuje ponad 6 tys. osób. Wyspy Pelagijskie pod względem geograficznym przynależą do kontynentu afrykańskiego. Obszar ochronny Tuż obok Lampedusy znajduje się wysepka Isola dei Conigli (Wyspa Królicza), na której jaja składają żółwie morskie karetta (Caretta caretta). Innym miejscem lęgowym tych źółwi w rejonie Wysp Pelagijskich jest plaża Pozzolana di Ponente na wyspie Linosa. W 2002 utworzono obszar ochronny pod nazwą Area Marina Protetta "Isole pelagie", który obejmuje wszystkie trzy wyspy . Galeria Przypisy Bibliografia Peter Zralek: Przewodnik: Sycylia. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2003. ISBN 83-89188-03-1. Linki zewnętrzne Area Marina Protetta Isole Pelagie. [dostęp 2016-06-21]. (wł.).
Ilhas Pelágias

As ilhas Pelágias (em italiano Isole Pelagie) compõem um arquipélago de três ilhas situadas no mar da África, no meio do Mediterrâneo, entre a costa da Tunísia e da Sicília. Representam a ponta meridional da Itália. A maior ilha do arquipélago é Lampedusa, com cerca de 20 km² de superfície e a mais populosa das três (5000 habitantes). A segunda ilha em extensão é Linosa, enquanto a menor é a desabitada Lampione. No total contam com cerca de 5500 habitantes. As costas são altas e acidentadas. A altitude máxima do arquipélago se encontra em Linosa (ilha de origem vulcânica) e mais precisamente no monte Vulcano (186 metros). Atualmente o arquipélago representa o único sítio de reprodução das tartarugas-cabeçudas. Ver também Ilha de Lampedusa Ilha de Lampione Ilha de Linosa Referências
Insulele Pelagie

Insulele Pelagie (în italiană: Isole Pelagie, Siciliană: Ìsuli Pilaggî), din grecescul pelagos - πέλαγος semnificând "largul mării", sunt trei insule mici numite Lampedusa, Linosa, și Lampione, situate în Marea Mediterană între Malta și Tunisia, la sud de Sicilia. La nord-vest se află insula Pantelleria și Strâmtoarea Siciliei. Din punct de vedere geografic, arhipelagul face parte din continentul african însă din punct de vedere administrativ și politic, insulele se află sub jurisdicția provinciei Agrigento din regiunea Siciliei și totodată constituie cea mai meridională parte a Italiei. În ciuda unor suprafețe discontinue destinate agriculturii, insulele prezintă un aspect dezolant, însă acest fapt este datorat în primul rând deforestării fără discernământ și dispariției crângurilor și plantațiilor de măslini, ienuperi și roșcove. Acum cincizeci de ani, insulele încă mai prezentau un peisaj dominat de loturi cultivate și separate de ziduri de piatră însă, în ziua de astăzi, economia locală se bazează pe pescuit și turism (în mod special pe insula Lampedusa). Zonă marină protejată O importantă preocupare ecologică este protejarea broaștei țestoase marine (Caretta caretta), actualmente într-o situație de vulnerabilitate notabilă în întregul bazin mediteranean ca o consecință a dezvoltării infrastructurilor turistice în zonele preferate de aceste animale pentru depunerea ouălor. În Italia, plajele Pozzolana di Ponente de pe insula Linosa cât și Insula Iepurilor (în italiană Isola dei Conigli) sunt singurele locuri unde țestoasele își depun frecvent ouăle. În acest scop a fost constituită, în 2002, rezervația naturală Area Marina Protetta Isole Pelagie care acoperă suprafața celor trei insule ale arhipelagului. Galerie Legături externe Harta detaliată a Insulelor Pelagie[nefuncțională]
Пелагские острова

Пелагские острова (итал. Isole Pelagie) — самый южный архипелаг Италии, находящийся между Мальтой и Тунисом. Административно Пелагские острова являются коммуной Лампедуза и Линоза в составе сицилийской провинции Агридженто. Население островов — 6374 человек (2011). Площадь островов — 25,5 км². География Архипелаг состоит из трёх вулканических островов: Лампедуза, Линоза и необитаемого Лампионе. Географически архипелаг относят к Африке. Высшая точка — 186 м над уровнем моря (Монте-Вулкано). На островах отсутствуют источники пресной воды, которая поступает только с дождями. История Во время Наполеоновских войн Адмиралтейство рассматривало возможность приобретения Пелагских островов (равно как и Пантеллерии), для укрепления положения на недавно приобретённой Мальте, но в 1812 г. было решено, что предприятие повлечёт слишком много сопутствующих затруднений. Вторая мировая война Как и расположенная неподалёку Пантеллерия, острова стали объектом десантных высадок союзников в июне 1943 г. В отличие от Пантеллирии, они не подвергались мощным воздушным атакам, однако Лампедуза всю ночь обстреливалась соединением крейсеров «Аврора», «Орион», «Пенелопа» и «Ньюфаундленд», при поддержке 6 эсминцев (операция «Гитара»). На следующий день, 12 июня, гарнизон в составе 4600 человек капитулировал. Остров был сильно укреплен, но не имел достаточных запасов питьевой воды. Эсминец «Нубиан» на следующий день захватил Линозу, Лампионе был занят 14 июня. Туризм и проблема с иммигрантами Благоприятный климат и уникальная морская фауна (мальтийско-пелагская) привлекают туристов, однако, из-за близости к Африке (до Туниса чуть более 100 км), острова имеют проблемы с нелегальными иммигрантами, следующими в Европу. Ссылки Пелагские острова Архивная копия от 2 февраля 2017 на Wayback Machine Примечания
Pelagijski otoki

Pelagijski otoki (tudi Pelagijsko / Pelaško otočje ali Pelaški otoki, v italijanskem izvirniku Isole Pelagie [ìzole pelàdže]) so skupina treh otokov v Sredozemskem morju med Sicilijo, Malto in Tunizijo. Upravno spadajo pod italijansko deželo Sicilija (pokrajina Agrigento) in so razglašeni za naravni rezervat. Od treh otokov, ki sestavljajo skupino, je samo Linosa vulkanskega nastanka, druga dva otoka (Lampedusa in Lampione) pa spadata k afriški celini in sta sestavljena iz apnenca in dolomita. Zato sta bolj obstojna, Linosa pa se zaradi prenehanja delovanja ognjenika polagoma pogreza. Glavne gospodarske dejavnosti na otokih so turizem, vinogradništvo, ribolov in nabiranje morskih spužev. Naravni rezervat Območje Pelagijskih otokov je od leta 2002 naravni rezervat. Najpomembnejša je zaščita glavate karete, saj je ta morska želva v različnih delih Sredozemskega morja ogrožena zaradi turizma na njenih nekdanjih gnezdiščih. Na otokih Linosa in Lampedusa sta zadnja dva kraja v naravnem rezervatu, kjer glavate karete redno ležejo jajca, edini drugi tovrstni kraj v Italiji pa je južna Kalabrija. Viri Istituto Nazionale di Statistica Lessico Universale Italiano Treccani 1968-1986 Glej tudi Seznam otokov v Italiji
Пелагијска острва

Пелагијска острва (итал. Isole Pelagie) је мали архипелаг у Средоземном мору између Сицилије и туниске обале, који припада Италији. Архипелаг се састоји од три острва Лампедуза, Линоса и Лампионе. Укупно обухватају 25,7 км², са 6,737 становника. Највеће острво је Лампедуза, са око 20,2 км² и 6.304 становника. Линоса је друго острво по величини 5,43 км² и 433 становника, са највећим врхом на брду Вулканико од 195 м. Треће острво Лампионе је најмање острво, ненасељено, површине 1,2 км², на којем је навиша тачка 36 м. На острвима је развијено виноградарство, гајење поврћа и рибарство, као и индустријска прерада рибе. Спољашње везе
Pelagiska öarna

Pelagiska öarna (italienska: Isole Pelagie) är en italiensk ögrupp i Medelhavet, mellan Malta och Tunisien. Den omfattar öarna Lampedusa, Conigli (4,4 hektar, obebodd och helt intill Lampedusas sydvästkust), Linosa och Lampione (obebodd). Viktiga näringar är turism, fiske (sardiner och tvättsvamp) och lättare konserveringsindustri. Källor ”Pelagiske øyer”. Store norske leksikon. http://snl.no/Pelagiske_%C3%B8yer. Läst 4 april 2012. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pelagiska öarna.
Пелагські острови

Пелагські острови (італ. Isole Pelagie) — найпівденніший архіпелаг Італії, розташований між Мальтою і Тунісом. Архіпелаг складається з трьох вулканічних островів: Лампедуза, Ліноза та незаселеного Лампіоні. Географія Географічно архіпелаг відносять до Африки. Найвища точка розташована на висоті 186 метрів над рівнем моря (Монте-Вулкано). Площа островів становить — 25,5 км². Населення островів — становить приблизно 6 тис. чоловік (2004). Адміністративно Пелагські острови є комуною у складі сицилійської провінції Агрідженто. Сприятливий клімат та унікальна морська фауна (мальтійсько-пелагська) приваблюють туристів, проте через близькість до Африки (до Тунісу ледве понад 100 км), острови мають проблеми з нелегальними емігрантами, які прямують до Європи. Важливе місце в економіці острова відіграє рибальство. Посилання Pelagie. Treccani.it. 2010. Архів оригіналу за 2 лютого 2017. Процитовано 18 січня 2017.
Garage Musumeci, Catania

The Garage Musumeci is a notable building, elaborated in a flamboyant Liberty style, and built to house both an automobile showroom on the ground floor and above the apartments of the owner, Baron Musemeci. It is located in Piazza Bovio, at the intersection of Via Conte di Torino and Via Francesco Crispi, in the city of Catania, region of Sicily, Italy. The building was designed by Francesco Fichera, who also designed the Palazzo delle Poste in Catania. The elaborate design was maligned during the Fascist era by Pietro Maria Bardi and the architects of MIAR (Movement for Italian Rational Architecture). The facade has a chamfered corner with a large rounded corner balcony. The walls contain colorful gilded mosaics and large face masks. The ground floor houses a shop selling car parts and accessories. The Palazzo Musumeci on Viale XX Settembre #76 was a residential palace built in a sober late-Baroque style. Notes
Garaje Musmeci

El Garaje Musmeci (pronunciación siciliana) o Musumeci (pronunciación italiana),​​​ es un palacio de Catania situado en la Piazza Giovanni Bovio. Fue diseñado y construido en 1928 por el arquitecto Francesco Fichera, utilizando un esquema lingüístico querido por el diseñador que fusionaba tradición y modernidad.​​ Referencias Enlaces externos «Garage Musumeci». «Garage Musmeci».
Garage Musmeci

Il Garage Musmeci (dizione a cadenza siciliana) o Musumeci (cadenza italiana), è un palazzo di Catania situato in piazza Giovanni Bovio. Fu disegnato e costruito nel 1928 dall'architetto Francesco Fichera, attraverso uno schema linguistico caro al progettista che fondeva tradizione e modernità. Note Voci correlate Garage Liberty Collegamenti esterni Garage Musumeci, su mapcarta.com. URL consultato il 31 gennaio 2024. Garage Musmeci, su art.nouveau.world. URL consultato il 31 gennaio 2024.
Garage Musumeci

De Garage Musumeci of Garage Musmeci bevindt zich in Catania op het Italiaanse eiland Sicilië en staat aan de Piazza Giovanni Bovio. Het is in Siciliaanse Libertystijl gebouwd, dat te omschrijven is als neobarok. Naam De naam komt van de bouwheer en eerste eigenaar baron Musumeci, in het Italiaans geschreven, ofwel Musmeci in het Siciliaans. Historiek Het hoekhuis liet baron Musumeci bouwen in het jaar 1928. De gelijkvloerse verdieping diende om auto’s uit te stallen en de baron betrok de appartementen op de eerste verdieping. Francesco Fichera (1881-1950) uit Catania was de architect; hij ontwierp eveneens de Triomfboog der Gesneuvelden in Palermo en het Hoofdpostkantoor van Catania. Tijdens een congres van fascistische architecten in Rome in 1931 stond het gebouw op de Lijst van lelijkste gebouwen van Italië. Deze lijst was het werk van de MIAR of Movimento Italiano per l’Architettura Razionale. Beschrijving Het hoekgebouw heeft de vorm van de letter V. De ingang is op de hoek; op de eerste verdieping erboven is een ruime slaapkamer met een balkon in 180°. De hele eerste verdieping is kleurrijk versierd met mozaïeken en grote maskers. Het gelijkvloers is ingericht om automobielen ten toon te stellen. Na de Tweede Wereldoorlog werd het een handelszaak voor auto-onderdelen.
Monument to Blessed Giuseppe Dusmet, Catania

The Monument to the Blessed Giuseppe Dusmet or Statua Cardinale Beato Dusmet is an outdoor monument and statue located on Piazza San Francesco d'Assisi, located between the church of San Francesco and the Palazzo Gravina-Cruyllas (Museo Belliniano) in the city of Catania, Sicily, Italy. History and description The monument was commissioned by the comune of Catania to honor its formal archbishop and cardinal, Giuseppe Benedetto Dusmet (1818 - 1894), who was admired for his devotion to charity for the poor. The monument was designed in 1935 by Raffaele Leone and Silvestre Cuffaro, and sculpted by Mimì Maria Lazzaro. Lazzaro is also responsible for some of the sculptures found in Piazza dell'Università. The statue of the cardinal is mildly elongated and larger than life; he is dressed in his preferred cloak of a Benedictine monk. The militant sobriety of the monument and its large tall pedestal, or base, with the coat of arms of the cardinal seem to counter the emphasis on charity. The base has four reliefs depicts events of charity, including one showing the cardinal with Mount Etna in background. The inscription has an anti-Marie Antoinette quote: Sin quando avremo un panettello noi lo divideremo col povero (As long as we have a cake we will share it with the poor). Further praises are in a convex area of the base in the rear. References
Cimitero della Misericordia (Pisa)

Il cimitero della Misericordia di Pisa è uno dei principali cimiteri di Pisa, situato poco a nord della città, lungo la via Pietrasantina. Si trova accanto al cimitero Suburbano. Storia Fu costruito a partire dagli anni 1980 in diversi lotti, su progetto generale dell'architetto Paolo Diddi, che curò anche la realizzazione della spaziosa cappella mortuaria. Il cimitero è composto di più unità dalla forme regolari e variamente accostate, caratterizzate dal paramento in laterizio con finiture in marmo bianco o travertino: si ispira al cimitero di San Piero a Grado di Massimo Carmassi. Voci correlate Venerabile arciconfraternita della Misericordia di Pisa Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cimitero della Misericordia Collegamenti esterni Una scheda sull'architetto (PDF), su edizioniets.com.
Domus Fulminata

La domus Fulminata (III,VII,3-4) è un edificio romano che si trovava nella regio III della città romana di Ostia. Descrizione Questo edificio, che deve il nome alla targa che ricorda come fosse stata colpita da un fulmine, si trova nella parte meridionale della regio, con l'ingresso sul decumano massimo, appena fuori Porta Marina, di fronte al Santuario della Bona Dea (IV,VIII,3), vicino al Monumento Funerario (III,VII,2) che si crede vi sia stato sepolto Publio Lucilio Gamala. Scoperto nel 1941 durante gli scavi condotti da Guido Calza, inizialmente ritenuto una domus romana, oggi si ritiene che fosse la sede di una corporazione ostiense. Costruito del I secolo d.C., e successivamente rimaneggiato, prfesenta una facciata è leggermente concava, riflettendo la forma del più antico Santuario della Bona Dea, in modo che la strada non diventasse troppo stretta. Sulla facciata si trovano sei negozi, due dei quali erano thermopolium, di cui si conservano i banconi e qualche ripiano. Il corridoio d'ingresso, decorato con due colonne e fiancheggiato da una scalinata con gradini in travertino, conduce ad un cortile interno colonnato. Il tetto del colonnato poggiava su pilastri in mattoni e colonne rotonde in mattoni. Nella parte orientale del cortile si trova un grande bacino d'acqua rettangolare, alimentato da tubazioni in piombo, il cui bordo è decorato con un mosaico di tessere blu, verdi, gialle e rosse. Vicino al muro orientale si trova un pozzo rotondo in marmo, che ben presto perse la sua funzione e divenne un elemento decorativo. Successivamente fu aggiunto un secondo bacino rettangolare nell'angolo nord-est. Le stanze si trovano solo a nord del cortile: una fila di quattro stanze, tutte interconnesse tramite due porte nelle pareti laterali. Sul pavimento ci sono mosaici geometrici con tessere bianche e nere. Le ampie aperture, le numerose porte e gli alti soffitti sono la prova che non si trattava di stanze abitative, ma di stanze utilizzate per attività particolari, come potevano essere quelle di una corporazione. LNelle stanze diametralmente opposte, sono stati trovati mosaici in bianco e nero, con motivi geometrici, una raffigurazione di Venere che regge uno specchio, una raffigurazione di Leda e il cigno, un dipinto di Odisseo e le Sirene, dipinti e i mosaici sono riferimenti all'amore e alla seduzione, che fanno ipotizzare che gli ambienti fosse utilizzati per un lupanare. Nella parte sud-occidentale del cortile si trova una piccola struttura in muratura restaurata, con una piccola targa di marmo in cima, su cui sono incise le lettere F, D, e C: F(ulgur) D(ium) o D(ivum) C(onditum). Quindi questo era un luogo in cui si era svolto il rito per seppellire un fulmine divino. Al di sotto della targa, sono stati ritrovati alcuni oggetti, colpiti dal fulmine, come frammenti di vasi, statuette e lampade in terracotta. Note Voci correlate Parco archeologico di Ostia antica Edifici nella regione III Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Domus Fulminata Collegamenti esterni Sito ufficiale, su ostiaantica.beniculturali.it.
Santa Maria dell'Ogninella, Catania

Santa Maria dell'Ogninella is a deconsecrated Roman Catholic church, located facing Piazza Ogninella, which lies two blocks east from the Piazza dell'Universita east along Via Euplio Reina, in the center of the city of Catania, Sicily, southern Italy. The church has undergone and still remains under restoration. History and description The present church was built by 1711, commissioned by a lay congregation of individuals with doctorates in law, medicine, or theology, as well as government officials and notaries, using designs attributed to Giovanni Battista Vaccarini. The prior chapel at the site, like most of Catania, had been razed by the 1693 earthquake. The derivation of the title Ogninella is complicated. A prior church in town named Santa Maria da Ongia had been built adjacent to the town walls. The name Ongia is the site north of Catania where Ulysses had putatively disembarked in Sicily during his Odyssey. Putatively the 1693 earthquake uncovered an ancient frescoed icon of the virgin near the no longer extant Porta San Orsola in the medieval walls, that was attributed to the Ongia church. This icon was brought to be housed in this church. Somehow the name of the church was transmuted to Ogninella. In the 20th century, the church was sold to various owners over the centuries, little of the interior decoration remains. The church has an octagonal dome and a peculiar rounded facade. The Piazza is notable because the area was involved in the May 1860 skirmishes between rebels and the Napolitan army of the Bourbon King Francis II of the Two Sicilies. Garibaldi had landed at Marsala in Western Sicily on May 11, and was deliberately moving east with his army of volunteers. Rebellions against Bourbon rule broke out in many of the urban centers of Sicily, including Catania. Government troops aiming to disperse the rebels moved west from the Castello Ursino. In Palazzo Tornabene, across the street from the church facade, rebels had placed a cannon that had been hidden during the prior revolution (1848). Manning the cannon was Giuseppa Bolognara Calcagno, a former foundling and servant to an innkeeper. From the palace she surprised troops advancing on what is now Via Euplio Reina. Later that day she again surprised advancing troops, creating a false discharge by fulminating some gunpowder near the mouth of the cannon. When the troops advanced to capture what they considered to be a spent artillery piece, she discharged a volley at close range. She would gain the nickname Peppa a Cannunera. This allowed the rebels to capture a Bourbon artillery piece. While the rebellion in Catania was initially suppressed, the Bourbon troops would soon flee north to Messina, then to the peninsula. References