NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ville métropolitaine de Palerme

La ville métropolitaine de Palerme (Città metropolitana di Palermo en italien) est une ville métropolitaine italienne, dans la région de Sicile, dont le chef-lieu est Palerme. Elle couvre une superficie de 5 009,28 kilomètres carrés et comprend 82 municipalités métropolitaines. Elle est la cinquième ville métropolitaine pour la population et la troisième plus grande. Elle a été établie par la loi régionale no 15 du 4 août 2015. Entre le 1er octobre et le 30 novembre 2015, la province de Palerme cessera d'exister et sera remplacée par la ville métropolitaine. Géographie Au nord elle est bordée par la mer Tyrrhénienne, à l'ouest par la province de Trapani, au sud par la province d'Agrigente et de Caltanissetta, à l'est par la ville métropolitaine de Messine et la province d'Enna. L'île d'Ustica fait partie de cette entité. Histoire Juridiquement la Ville métropolitaine de Palerme succède à la Province de Palerme (Provincia di Palermo). Politique et administration La ville métropolitaine a son siège officiel au Palais Comitini, à Palerme. Communes La Ville métropolitaine comprend 82 communes. Nature Économie Culture Le quartier historique de la ville de Palerme ainsi que les villes de Monreale et Cefalù ainsi que les sites archéologiques de Himera et Solonte attirent de nombreux touristes. Sites du patrimoine mondial de l'UNESCO La partie Arabo-normande de Palerme et les cathédrales de Monreale et Cefalù . Palazzo dei Normanni e Cappella Palatina (Palermo) La Zisa Cattedrale di Palermo Chiesa di San Giovanni degli Eremiti Chiesa della Martorana Chiesa di San Cataldo Ponte dell'Ammiraglio Duomo di Cefalù Duomo di Monreale Tourisme Notes et références Communes de la ville métropolitaine de Palerme Portail de la Sicile
Palermo (metropolitane stad)

De Città Metropolitana di Palermo (Italiaans voor "metropolitane stad Palermo") is als metropolitane stad een Italiaanse bestuurslaag ingesteld door de Wet 142/1990 op de hervorming van de lokale overheidsorganen, in werking getreden op 4 augustus 2015. De entiteit bestaat uit Palermo met omliggende gemeenten en is de rechtsopvolger van de bestaande provincie. De metropolitane stad Palermo is gelegen in de Zuid-Italiaanse regio Sicilië. Ze grenst in het oosten aan de provincies Trapani, Agrigento en Caltanissetta, Enna. In het zuiden ligt de metropolitane stad Messina. Belangrijke plaatsen Palermo (700.000 inw.) Bagheria (55 376 inw.) Foto's Referenties
Cidade Metropolitana de Palermo

A cidade metropolitana de Palermo é um entidade territorial italiana instituída em 4 de agosto de 2015. Foi instituída com a lei regional n.15 de 4 de agosto de 2015, que suprimiu simultaneamente a província regional de Palermo. Sua sede institucional fica no Palazzo Comitini. Em 1 de junho de 2016, em aplicação da lei regional de 17 de maio de 2016 n. 8, que no art. 23 modificou o l.r. 15/2015, o prefeito do município de Palermo tornou-se automaticamente prefeito da cidade metropolitana, tomando posse em 7 de junho. As primeiras eleições para o conselho foram convocadas para 25 de setembro de 2016, mas depois adiadas. Municípios metropolitanos Abaixo estão os 82 municípios metropolitanos que compõem a cidade metropolitana de Palermo: Referências
Orașul metropolitan Palermo

Orașul metropolitan Palermo (în italiană: Città metropolitana di Palermo) este un oraș metropolitan din regiunea Sicilia, Italia. Capitala sa este orașul Palermo. Orașul metropolitan Palermo este o unitate administrativă, care la 4 august 2015 a înlocuit Provincia Palermo (care va înceta să existe în octombrie 2015). Orașul metropolitan Palermo cuprinde 82 de comune (comuni) și are o suprafață de 5 009,28 km². Orașe și comune Referințe
Палермо (метрополитенский город)

Метропольный город Палермо (итал. Città metropolitana di Palermo) — территориальная единица в автономной области Сицилия в Италии. Площадь метропольного города 5009 км², население 1 214 291 человек (2020). Образован 4 августа 2015 года на месте упразднённой провинции Палермо. Центр территориальной единицы находится в городе Палермо. Коммуны В состав метропольного города входят 82 коммуны: Примечания
Metropolitansko mesto Palermo

Metropolitansko mesto Palermo (italijansko Città metropolitana di Palermo) je metropolitansko mesto na Siciliji v Italiji. Njegovo glavno mesto je Palermo. Nadomestilo je pokrajino Palermo in zajema mesto Palermo in drugih 82 občin (comuni). Zgodovina Najprej je bilo ustanovljeno z reformo lokalnih oblasti (zakon 142/1990), nato pa z regionalno zakonodajo 15. avgusta 2015. Geografija Območje Metropolitansko mesto je na severu obrnjeno proti Tirenskemu morju, medtem ko na zahodu meji na občinski konzorcij Trapani, na jugu na občinska konzorcija Agrigento in Caltanissetta, na vzhodu z meropolitanskim mestom Messina in občinskim konzorcijem Enna. Na metropolitansko ozemlje je vključen tudi otok Ustica. Občine Metropolitansko mesto obsega 82 comuni (občin): Transport Metropolitansko mesto prepredajo tri avtoceste, od katerih se dve začneta v Palermu: A19 do Catanoje in Termini Imerese; A20, odcep od prve in vodi v Messino in A29 do Mazare del Vallo in Trapanie. Železnici sta Palermo-Messina in Palermo-Catania. Tu sta dve letališči: Palermo-Boccadifalco in Palermo Punta Raisi. Sklici Zunanje povezave Uradno spletno mesto
Палермо (метрополійне місто)

Метрополійне місто Палермо (італ. Città metropolitana di Palermo) – адміністративно-територіальна одиниця у регіоні Сицилія, Італія. Одне з 3 метрополійних міст Сицилії, що були створені регіональним законом 4 серпня 2015 року. З 4 серпня 2015 року замінює провінцію Палермо. Див. також Список муніципалітетів метрополійного міста Палермо Посилання
Engelsburg (Neustift)

Die Engelsburg in Neustift in Südtirol ist eine ehemalige Kapelle in unmittelbarer Nähe zum Kloster Neustift. Erbaut wurde der dem Erzengel Michael geweihte und daher auch Michaelskapelle genannte Sakralbau aus dem ausgehenden 12. Jahrhundert. Der Bau wurde von Propst Konrad initiiert und 1198/99 geweiht. Vorbild war wohl die Engelsburg in Rom. Der romanische Zentralbau, das größte mittelalterliche Bauwerk dieser Art in Tirol, ist als Sechzehneck polygonal ausgeformt. Das Erdgeschoss verfügt über ein wuchtiges Bandrippengewölbe; im Obergeschoss liegt in einem runden Raum die eigentliche Kapelle, die in einem überdachten Gang umschritten werden kann. Darüber befindet sich eine Kuppel. Das Treppentürmchen und die Zinnen stammen aus der Zeit zwischen 1493 und 1502 unter Propst Lukas Härber. Die unmittelbar vor der eigentlichen Klosteranlage stehende Kapelle diente wohl als Andachtsort bzw. als Hospital für vorbeiziehende Pilger. Heute wird sie als Ausstellungsort genutzt. Einzelnachweise Literatur Martin Peintner: Die „Engelsburg“ in Neustift. In: Arx. Burgen und Schlösser in Bayern, Österreich und Südtirol, hrsg. vom Südtiroler Burgeninstitut 1992, S. 109–112. Leo Andergassen: Südtirol. Kunst vor Ort. Athesia, Bozen 2002, ISBN 978-88-8266-111-3, S. 182. Walter Bettauer: Die Michaelskapelle in Neustift bei Brixen (= Schlern-Schriften. Bd. 331). Wagner, Innsbruck 2006, ISBN 3-7030-0410-X. Weblinks Eintrag im Monumentbrowser auf der Website des Südtiroler Landesdenkmalamts
Pianosa

Pianosa és una petita illa de la mar Tirrena a uns 15 km al sud-oest d'Elba, part de la província de Livorno i de la comuna de Campo nell'Elba. Té uns 5 km de llarg i 4 d'ample i és de poca altura a la qual cosa segurament deu el seu nom, que en llatí era Planasia. Fou lloc de desterrament i hi va ser Pòstum Agripa, net d'August. Encara hi queden algunes restes romanes. Nominal possessió del papa vers el 1000 estava en mans de Pisa que ja n'exercia abans el protectorat (des del 874). El primer atac genovès fou el 1088 i la van ocupar el 1112 però els pisans la van recuperar i el 1138 la van donar en feu acabant en mans del bisbe de Pisa. Vers el 1170 fou atacada pels genovesos i altra vegada el 1283 en què la van ocupar però no la van conservar, ja que el 1284 tornava a ser pisana fins a la batalla de Melòria el mateix any, i va passar poc després als Appiani. El 1344 fou infeudada als Landi de Còrsega. El 1399 els Appiani van vendre Pisa a Milà i es van reservar Piombino i les illes. Des de llavors fou part del Piombino. El 1489 fou ocupada temporalment per un pirata anomenat Francesco Turriglia àlies "fra Carlo Pirata". Però va romandre possessió del Piombino. El 1553 va patir un assalt dels pirates turcs dirigits per Dragut. El 27 d'agost de 1802 fou formalment annexionada a França i el 1803 inclosa al municipi de S.Piero in Campo. El 1805 Napoleó la va donar a la seva germana Elisa i el 7 d'abril de 1809 fou unida a Toscana de la que Elisa fou nomenada duquessa però el 25 de maig d'aquell any fou ocupada pels anglesos. El 1814 fou inclosa al principat d'Elba creat per a Napoleó que va durar fins al febrer de 1815. Va passar al Gran ducat de Toscana. El 1855 s'hi va establir una colònia correccional de menors i el 1858 una colònia penal agrícola. El gener de 1860 els habitants van votar la unió a Itàlia. Entre els presoners del penal, hi va estar, el 1932, el futur president d'Itàlia Sandro Pertini. El 17 de setembre de 1943 fou ocupada pels alemanys. El 17 d'abril de 1944 fou bombardejada pels aliats. Després de la guerra fou presó de feixistes i després de prsos comuns. Fou una presó de màxima seguretat a partir del 1979, on foren empresonats dirigents de la màfia, i es va tancar el 1998 (el darrer pres va sortir el 1997). Forma part del Parc nacional de l'Arxipèlag Toscà creat el 1988 i al que l'illa fou afegida el 1996. Destaca la Cala Giovanna amb arena blanca i les restes d'una vila romana.
Pianosa

Pianosa (italsky: Isola di Pianosa) je ostrov ve Středozemním moři mezi Apeninským poloostrovem a Korsikou. Je součástí Toskánských ostrovů. Pianosa v literatuře Americký spisovatel Joseph Heller, autor románu Hlava XXII, zasadil na Pianosu základnu bombardovací perutě armádního letectva Spojených států a zároveň i děj své knihy. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pianosa na Wikimedia Commons Encyklopedické heslo Pianosa v Ottově slovníku naučném ve Wikizdrojích
Pianosa

Pianosa er en italiensk ø ud for Toscanas kyst. Den har et areal på ca. 10 km², og er i modsætning til de øvrige toscanske øer ikke en bjergø, idet det højeste punkt kun er ca. 29 m.o.h. Øen blev allerede i romersk tid brugt til deportation af styrets politiske modstandere, bl.a. var en nevø af kejser Augustus forvist til Pianosa i år 6 til 14. Fra romersk tid findes rester af en villa og af katakomber. Øen har gennem århundreder skiftevis været forladt og beboet. Fra 1855 blev der anlagt en straffekoloni på øen, og siden da har øen været anvendt som fængsel for særligt farlige fanger. Efter 2. verdenskrig har der især været tale om medlemmer af mafiaen. I 1998 blev fængslet imidlertid lukket, og siden da har øen ikke haft permanente beboere. Det er muligt at besøge øen med en færge fra Elba. Under besøget kan man få et indtryk af fængselsbygninger opført gennem en periode på ca. 150 år. Der er ikke for besøgende overnatningsmulighed på øen, og det er påbudt at returnere med den samme færge, som man er ankommet med. Øen er den fiktive base for den ligeså fiktive amerikanske 256th US Army Air Squadron bombeeskadrille i romanen Punkt 22 af Joseph Heller. Se også Pianosa er også navnet på en lille, ubeboet italiensk ø i Adriaterhavet med et areal på 11 hektar. Denne ø er den yderst beliggende ø i øgruppen Isole Tremiti.
Pianosa

Pianosa es una pequeña isla de Italia perteneciente al archipiélago Toscano, de unos 10 km². El nombre deriva de la palabra italiana pianura (llanura) ya que su altitud máxima solo alcanza los 22 m s. n. m. Fue conocida como Planasia durante la era romana. Pianosa no tiene población permanente, pero el gobierno italiano ha desalojado a personas y actualmente se encuentra deshabitada. Administrativamente, la isla pertenece al municipio de Elba, donde, en los días claros, es posible verla como una línea azul oscura en el horizonte. Fue parte del Principado del Piombino, en 1814 fue concedida al Principado de Elba y en 1815 fue entregada al Gran Ducado de Toscana. Datos históricos El emperador Augusto el 7 d. C., en castigo por su libertinaje, exilió a Planasia a su nieto Póstumo. Allí moriría el 14 d. C. a los 25 años.
Pianosa (Toskansko otočje)

Pianosa je mali otok u Toskanskom otočju u Italiji. Otok je poznat po zatvoru koji je od 1998. zatvoren. Zemljopis Otok se nalazi 13 km jugozapadno od otoka Elbe s kojim je dobro prometno povezan tijekom turističke sezone. Ovaj otok koji je dio općine Campo nell'Elba u pokrajini Livorno karakterizira ravni reljef s najvišom točkom od 29 metara. Obala otoka dugačka je 22 km. Povijest Još od rimskih vremena je ovaj otok korišten za izganstva. Jedan od najpoznatijih prognanika bio je Agripa Postum. Na otoku postoje katakombe iz ranokršćanskih vremena. U srednjem vijeku je otok prvo bio u vlasništvu Pise, da bi poslije pripao Genovi. Od 1399. otok je bio dio Piombina. Vanjske poveznice Informacije o otoku Arhivirana inačica izvorne stranice od 4. listopada 2007. (Wayback Machine) Karta otoka Arhivirana inačica izvorne stranice od 27. rujna 2007. (Wayback Machine)
Pianosa

Pianosa (olaszul: Isola di Pianosa): a Toszkánai-szigetek egyike a Tirrén-tengerben. A Toszkán Szigetvilág Nemzeti Park része. Földrajza Közigazgatásilag Olaszország Toszkána tartományának Livorno megyéjéhez tartozik. Területe 10,25 km². Elba szigetétől 14 km-re délnyugatra fekszik. Legmagasabb pontja 29 m tengerszint feletti magasságban van. Történelme A Római Birodalom idején Planasia néven volt ismert. Augustus római császár erre a szigetre száműzte Agrippa Postumust. Nevezetességei Agrippa Postumus villájának maradványai. A Toszkánai-szigetek Nemzeti Park (olaszul Parco Nazionale Arcipelago Toscano) részét képezi. A sziget turisták általi látogatása csak a megfelelő engedélyek beszerzése után lehetséges. Érdekesség Joseph Heller A 22-es csapdája című regényének és a belőle készült filmnek képzeletbeli színhelye. Képek Jegyzetek További információk Pianosa szigete (holt link)
Pianosa (Toscaanse archipel)

Het Isola di Pianosa (kortweg Pianosa) is een Italiaans eiland in de Tyrreense Zee, dat deel uitmaakt van de Toscaanse Archipel, die tevens een Nationaal Park is. Het eiland, 15 km ten zuidwesten van Elba, dankt zijn naam aan het Italiaanse pianoso (vlak), dat het eiland landschappelijk karakteriseert. Het hoogste punt ligt op 30 meter boven zeeniveau. Het eiland heeft een vuurtoren met een hoogte van 42 meter. Bij Pianosa liggen nog twee kleinere eilanden, La Scola in het oosten en La Scarpa in het noorden. Doordat het eiland en de wateren eromheen lange tijd vrijwel ontoegankelijk zijn geweest voor buitenstaanders, neemt het eiland qua flora en fauna een bijzondere plaats in binnen de archipel. Geschiedenis In de klassieke Oudheid heette Pianosa Planasia en was het een ballingsoord. Agrippa Posthumus, kleinzoon en ex-opvolger van keizer Augustus, werd in de jaren 6-7 naar Pianosa verbannen en verbleef er tot zijn terechtstelling in het jaar 14. Resten van een Romeinse villa met catacomben staan bekend als de Villa di Agrippa of Bagni di Agrippa. Pianosa heeft later lange tijd een gevangenis geherbergd. In 1858 werd het eiland ingericht als strafkolonie, bestaande uit verschillende stukken land, die door gedetineerden bewerkt werden. Enkele jaren later werd de bouw van een gevangenis voltooid. Vanaf 1884 werden vanuit het hele land aan tuberculose lijdende gedetineerden overgebracht naar de gevangenis op het eiland. Op 17 september 1943 werd het eiland bezet door het Duitse leger en op 17 april 1944 werd het gebombardeerd door de geallieerden (tijdens de Tweede Wereldoorlog). Omstreeks 1978 werd aanvankelijk besloten de gevangenis te sluiten, maar binnen enkele jaren werd het roer weer omgegooid en werden veroordeelde maffia-leden op het eiland vastgezet. Vanaf toen werd Pianosa strenger bewaakt dan ooit. De gevangenis werd door een muur afgesloten van de rest van het eiland, en er gold een streng vaar- en vliegverbod in de directe omgeving van het eiland. In 1997 werd echter de laatste gedetineerde van het eiland afgevoerd naar een gevangenis op het vasteland. Hoewel de gevangenis niet meer gebruikt wordt is het eiland enkel toegankelijk onder begeleiding van een lokale gids, en met toestemming van het Italiaanse ministerie voor Binnenlandse Zaken. Het eiland heeft meerdere stranden, maar bezoekers worden alleen toegelaten op Cala Giovanna, het grootste strand van het eiland. Catch-22, de beroemde roman van de Amerikaanse schrijver Joseph Heller, speelt grotendeels op dit eiland. Externe link Pianosa.net
Pianosa (Wyspy Toskańskie)

Pianosa (wł. Isola Pianosa, łac. Planasia) – wyspa położona na Morzu Śródziemnym. Jej powierzchnia wynosi 10 km². Najwyższy punkt wznosi się na wysokości 27 m n.p.m. Wchodzi w skład archipelagu Wysp Toskańskich. W starożytności nazywana Planazja. Wspomniana została m.in. w dziele Strabona Geografia 2,5. Kojarzona głównie jako miejsce zesłania i śmierci Agrypy Postumusa. Na wyspie odkryto pozostałości po rzymskich willach, katakumbach, niewielkim teatrze i łaźniach. W 1856 roku założono na wyspie więzienie. Amerykański pisarz Joseph Heller, autor powieści Paragraf 22, umiejscowił na Pianosie bazę dywizjonu lotnictwa bombowego Stanów Zjednoczonych i zarazem miejsce akcji swojej książki. Przypisy
Ilha Pianosa

Pianosa é uma pequena ilha do mar Mediterrâneo, no arquipélago Toscano, na costa da Toscana, Itália. O seu nome (Pianosa / pianura: plano ou planície) caracteriza a geografia da ilha, relativamente ao seu ponto de maior altitude: 22 metros. O antigo Império Romano designava esta ilha por Planasia. Em termos administrativos, Pianosa faz parte da comuna de Campo nell'Elba, que inclui também parte da ilha de Elba. A ilha de Pianosa não tem habitantes permanentes. É uma ilha conhecida por ter tido em funcionamento, entre 1858 e 1998, uma prisão de máxima segurança, em especial para detenção de criminosos ligados à Máfia. A ilha faz parte da história de Itália, por ter sido o local onde o imperador Augusto baniu o ex-herdeiro, e seu neto, Agripa Póstumo (filho de Marco Vipsânio Agripa), cerca de 6 d.C ou 7 d.C. Póstumo ficou na ilha até a sua execução, por volta da data da morte de Augusto (14). Ligações externas Informação turística sobre a Ilha de Pianosa Referências
Пьяноса

Пьяно́са (итал. Isola di Pianosa) — остров в Средиземном море, входит в состав Тосканского архипелага. Административно остров Пьяноса является фракцией коммуны Кампо-нель-Эльба в составе провинции Ливорно региона Тоскана. География Высшая точка острова — 29 м над уровнем моря, откуда и название (от итал. pianura — «плоский»). История Первые люди появились на острове в позднем палеолите. Во времена Древнего Рима на острове размещалось римское поселение Планасия, с театром и катакомбами. В 6 году н. э. император Октавиан Август отправил в ссылку на остров своего внука и потенциального наследника престола Агриппу Постума, который был здесь же убит по приказу императора Тиберия в 14 году. В Средние века за обладание островом боролись Пиза и Генуя. Хотя документы XVIII века подтверждают, что остров некогда был покрыт густым лесом, но рыбаки и завезённые ими животные покончили с естественной древесной растительностью Пианозы. В 1858—1998 годах Пианоза исполняла роль тюрьмы строгого режима, где среди прочих содержались особо опасные мафиози. В культуре Остров Пьяноса получил известность благодаря абсурдистскому антивоенному роману Джозефа Хеллера «Уловка-22». Действие романа происходит на Пьяносе, где, согласно сюжету, размещена 488-я эскадрилья 27-й воздушной армии, хотя сам автор оговаривает, что остров, «безусловно, чересчур мал, чтобы вместить описанные события». Существует ещё один, меньший, остров с названием Пьяноса в Адриатическом море. Примечания
Pianosa

Pianosa är en 10,3 km² stor ö som tillhör den toskanska arkipelagen som ligger mellan Toscana och Korsika. Ön är belägen cirka 14 km syd om Elba och ca 26 km från det italienska fastlandet. Ön och det omgivande havet tillhör nationalparken Parco Nazionale Arcipelago Toscano och ön får inte besökas utan speciellt tillstånd. Pianosa tjänar som skådeplats för historien i Joseph Hellers roman Moment 22.
Піаноза

Піаноза (італ. Isola di Pianosa) — острів в Середземному морі, входить до складу Тосканського архіпелагу. Адміністративно острів Піаноза є комуною Кампо-нелл'Ельба у складі провінції Ліворно регіону Тоскана. Географія Найвища точка острову — 29 м над рівнем моря, звідки й назва (від італ. pianura — «плоский»). Історія Перші люди з'явилися на острові в пізньому палеоліті. За часів Стародавнього Риму на острові розміщалося римське поселення Планас, з театром і катакомбами. В 6 році н.е. імператор Октавіан Август відправив у заслання на острів свого внука і потенційного спадкоємця престолу Агриппу Постума, який був тут же убитий за наказом імператора Тіберія в 14 році. В Середньовіччі за володіння островом боролися Піза і Генуя. Хоча документи XVIII століття підтверджують, що острів колись був покритий густим лісом, але сезонні поселення рибалок і завезені ними тварини покінчили з природною деревною рослинністю Піанози. В 1858-1998 роках Піаноза виконувала роль в'язниці строгого режиму, де, серед інших, містилися особливо небезпечні мафіозі. У культурі Острів Піаноза здобув популярність завдяки абсурдистському антивоєнному роману Джозефа Хеллера «Пастка на дурнів» або «Пастка-22». Дія роману відбувається на Піанозі, де, відповідно до сюжету, розміщена 488-а ескадрилья 27-ї повітряної армії, хоча сам автор обумовлює, що острів, «безумовно, надто малий, щоб вмістити описані події». Існує ще один, менший, острів з назвою Піаноза в Адріатичному морі. Посилання Informazioni utili sull'isola di Pianosa (італ.) . Sito ufficiale Parco Nazionale Arcipelago Toscano (італ.) . Varie informazioni sull'isola di Pianosa (італ.) . Associazione per la difesa dell'isola di Pianosa (італ.) . Passato e Futuro (італ.) .
Bivacco del Money

Il bivacco del Money è un bivacco situato a 2872 m s.l.m., nella Valnontey, e facente parte del comune di Cogne. Descrizione Il bivacco è ubicato su uno sperone roccioso sul fianco del ghiacciaio del Coupé de Money ai piedi delle punte Patrì. L'accesso al bivacco avviene dal villaggio di Valnontey in circa 4 ore. Dal parcheggio a Valnontey si prosegue per il fondovalle per circa un'ora e poi si prende un sentiero che sale sulla destra orografica. Superati alcuni balzi rocciosi si arriva in vista dell'Alpe Money (2325 m). Di qui il sentiero continua per terreni morenici fino ad arrivare in vista del bivacco, che si raggiunge superando alcune balze attrezzate con cavi di sicurezza. Ascensioni Torre del Gran San Pietro - 3.692 m Torre di Sant'Andrea - 3.651 m Torre di Sant'Orso - 3.618 m Becco della Pazienza (in francese, Bec de la patience) - 3.606 m Punte Patrì - 3.581 m Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su bivacco del Money Collegamenti esterni Bivacco - Money [2872 m], su Rifugi - Bivacchi, Mountain Studio S.a.s. (archiviato dall'url originale il 24 settembre 2015).
Bivacco Money

Bivacco Money (Frans: Bivouac Money) is een onbemande berghut in het Valnontey op een hoogte van 2872 meter. De hut is gelegen in de regio Aostadal in de gemeente Cogne in Italië in de Grajische Alpen. Het ligt op een plateau dicht bij de Glacier du Money. Het biedt plaats aan acht personen en is van ver te herkennen aan zijn gele kleur. De hut is te bereiken vanaf het dorpje Valnontey op 1667 meter hoogte. Geschiedenis De hut is in 1967 neergezet en vaak gerestaureerd. De hut herinnert aan een groep gevallen bergbeklimmers bij de Piz Palü, bij het Berninamassief. Beklimmingen Punta Patry / Pointe Patri (3581 m) Torre del Gran San Pietro / Tour du Grand-Saint-Pierre (3692 m)