NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Teatro Romano di Verona

Das Teatro Romano di Verona ist ein antikes römisches Theater in der norditalienischen Stadt Verona in Venetien. Es befindet sich in unmittelbarer Nähe zum Zentrum der Altstadt am linken Ufer der Etsch am markanten Flussknick etwa 70 Meter stromabwärts der Ponte Pietra und 1,1 Kilometer nordnordöstlich der Arena di Verona. Der 105 Meter weite Halbkreis des Theaters öffnet sich zur Flussseite und liegt am Fuße des Colle San Pietro mit dem Castel San Pietro. Geschichte Errichtet wurde das Theater um 20 v. Chr. als prachtvoller, großer Bau mit einer mächtigen scaena (Bühnenkomplex), einer Orchestra, weit ausladenden Rängen aus Marmor, mehreren Bogengängen und zwei reich geschmückten Eingängen. Ausgestattet war der Bau mit zahlreichen Statuen und Loggias und diente lange Zeit als Spielstätte für Schauspieldarbietungen. Nach dem Niedergang des Römischen Reiches verfiel das Theater jedoch infolge des Witterungseinflusses und mangelnder Pflege. Im Jahre 1834 kaufte der aus Verona stammende Andrea Monga auf eigene Kosten die Häuser und Hütten, welche inzwischen über dem Theater gebaut worden waren und ließ diese abreißen. In der Folge finanzierte er auch die Ausgrabung und die teilweise Rekonstruktion der antiken Anlage. Die oberen Ränge waren erhalten geblieben, die unteren jedoch waren ebenso wie die gesamte monumentale Frontseite zum Fluss, verfallen und nicht mehr zu rekonstruieren. Heutzutage ist das Teatro Romano di Verona für Besucher geöffnet und eine beliebte Touristenattraktion. Im Bereich der Zuschauerreihen sind architektonische Dekorelemente des ursprünglichen Baus, Inschriften und Steinmonumente aus der Römerzeit bewahrt. In unregelmäßigen Abständen finden auf der Bühne wieder Vorführungen statt, wozu die baufälligen unteren Sitzreihen durch Plastikstühle ersetzt wurden. Den Colle San Pietro hinauf ziehen sich zahlreiche Ruinen, die zum ehemaligen antiken Theaterkomplex zählen, weiter hangaufwärts befindet sich das Archäologische Museum im Römischen Theater in den Gemäuern des ehemaligen Klosters der Jesuaten. Weblinks
Roman theatre, Verona

The Roman theatre of Verona (Italian: Teatro Romano di Verona) is an ancient Roman theatre in Verona, northern Italy. It is not to be confused with the Roman amphitheatre known as the Verona Arena. History The theatre was built in the late 1st century BC. Before its construction, two walls were built alongside the Adige River, between the Ponte di Pietra and the Ponte Postumio, to protect it against floods. Today only remains of the edifice are visible, recovered starting from around 1830. They include the cavea and the steps, several arcades of the loggias and remains of the stage. Part of the cavea was occupied by the church of S. Siro, built in the 10th century and restored in the 14th century. At the top of the hill there was an ancient temple, built on a series of terraces. Mosaics and Artefacts Several mosaics and artefacts are on display in the theatre's museum, including a third-century A.D. polychrome mosaic from a Roman house outside the walls of Verona in Piazza Bra. This mosaic depicts the god Bacchus with his attribute, a panther, with the inscription 'Roropes Zeta' (Roropes lives), surrounded by vine leaves and panthers. Another third-century A.D. mosaic is on display, depicting gladiatorial scenes. This mosaic was originally located in a house in Via Diaz. Three gladiatorial combats are depicted with inscriptions stating the names of the gladiators and the outcome: in the first, a secutor defeats a retiarius; in the second, a thraex has killed Caecrops who is about to be carried away on a litter; in the third, a secutor and a retiarius are depicted but the inscription does not survive. Another panel depicts a sea-creature ridden by a Nereid. A marble decoration featuring a young satyr on a volute decorated with a goat head also survives. Lead pipes are on display - there are large pipes from the aqueduct that crossed the Postumia Bridge, and a smaller pipe from the Via Catullo - Via Adua area which has a RPV stamp (res publica Veronensium) and the names Clodius Rufinus and Valerius Crescens. Fragments from several sphinxes were discovered during nineteenth-century excavations, which probably marked the end of rows of seats. A single sphinx was recreated using the fragments of several different sphinxes by Andrea Monga. See also List of Roman theatres List of Roman sites References External links Page at verona.com
Théâtre romain de Vérone

Le théâtre romain de Vérone est un théâtre antique à ciel ouvert construit au Ier siècle av. J.-C. au pied de Colle San Pietro, sur la rive gauche de l'Adige. C’est l’un des théâtres les mieux conservés du nord de l’Italie, si bien que cela fait partie de l'itinéraire de l'exposition du musée archéologique du même nom dans la ville, ainsi que d'un espace théâtral et du siège, pendant les mois d'été, du théâtre d'été Véronèse, dont les éditions sont ininterrompues depuis 1948. Histoire Le théâtre a été construit à la fin du Ier siècle av. J.-C. Avant sa construction, deux murs étaient construits le long du fleuve Adige, entre le pont de Pierre et le pont Postumio, afin de le protéger contre les inondations. Le théâtre a subi dans l'histoire de graves dommages du fait de tremblements de terre et d'inondations, ainsi que de l'action du temps et des hommes. Peu à peu, l'édifice fut même enseveli sous les ruines, et de nouveaux bâtiments furent petit à petit construits sur ses fondations. Les premiers travaux de dégagement remontent à 1757 et furent effectués par l'abbé Fontana. Puis au XIXe siècle ce fut l'archéologue Andrea Monga, qui en 1830 acheta toutes les maisons de la colline pour les démolir et dégager les restes de l'antique théâtre. Les fouilles ne furent définitivement achevées qu'en 1955. Description Au XXIe siècle, seuls les vestiges de l'édifice sont visibles. Ils comprennent les grottes et les marches, plusieurs arcades des loggias et les vestiges de la scène. Une partie de la cavea était occupée par l'église de S. Siro, construite au Xe siècle et restaurée au XIVe siècle. Le sommet de la colline a été construit sur une série de terrasses. Notes et références Voir aussi Articles connexes Funiculaire de Vérone Liste de théâtres romains Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du théâtre Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie
Teatr rzymski w Weronie

Teatr rzymski w Weronie – starożytny teatr rzymski, znajdujący się we włoskiej Weronie. Pochodząca z drugiej połowy I wieku p.n.e. budowla usytuowana jest na zboczu naturalnego wzgórza nad lewym brzegiem Adygi, w pobliżu mostu Ponte Pietra. Do czasów współczesnych przetrwała w złym stanie, zniszczona w przeciągu wieków przez powodzie, trzęsienia ziemi i działalność ludzką. Po upadku imperium rzymskiego ruiny teatru przykryte zostały ziemią, a na jego terenie stanęły liczne zabudowania. W 1830 roku włoski archeolog Andrea Monga zakupił teren teatru i rozpoczął wyburzanie znajdującej się nad nim zabudowy, stopniowo odsłaniając starożytne ruiny. Zapoczątkowane przez Mongę prace archeologiczne kontynuowano w XX wieku. Teatr zajmował oryginalnie powierzchnię 123×153 m, z czego współcześnie odsłonięta jest część o wymiarach 109×138 m. Posiadał półkolistą widownię, o częściowo zrekonstruowanych współcześnie schodach. Fragmentarycznie zachowały się scena i paraskeniony oraz fragment zwieńczenia z lewej strony nad rzędami widowni, z loggią o marmurowych łukach. Niewiele pozostało natomiast z wychodzącej na rzekę monumentalnej ściany frontowej teatru. Na tyłach teatru znajduje się głęboki rów, oddzielający budynek od stoku wzgórza. Od 1948 roku na scenie teatru ponownie odbywają się liczne imprezy, m.in. przedstawienia baletowe i koncerty muzyczne. Zobacz też Amfiteatr w Weronie Przypisy
Римский театр (Верона)

Римский театр (итал. Teatro Romano) — античный римский театр, построенный в Вероне в последней четверти I века до н. э. Это один из наиболее хорошо сохранившихся театров в северной Италии. Расположен на левом берегу реки Адидже у подножия холма Сан-Пьетро — исторического ядра Вероны, заселённого ещё в доримские времена, около VI—V века до н. э. венетами, а впоследствии ставшего центром римского поселения. Ансамбль театра состоит из полуциркульной кавеи со ступенями, сцены с задником, выложенным из кирпича и орхестры с местами для знатных зрителей. Театр, находящийся близко к берегу реки, страдал от наводнений, а к периоду раннего Средневековья площадка была засыпана землёй и застроена новыми зданиями. На месте театра находилась резиденция Теодориха, а позднее лангобардских правителей. Театр был открыт в 1830 году при сносе ветхих строений, существовавших на этом месте. Были откопаны амфитеатр с местами для зрителей, широкая лестница, ведущая от театра к вершине холма, многочисленные арки и незначительные остатки сцены. К значимым постройкам, возникшим вокруг театра относятся: монастырь Сан-Джероламо, упразднённый при наполеоновской секуляризации церковного имущества. В настоящее время в нём расположен археологический музей. церковь Святых Сира и Либеры, построенная в X веке. Имя святого Сира связано преданием с римским театром: он был первым христианским священником в Вероне и совершал тайные литургии в помещениях театра. См. также Амфитеатр в Вероне — хорошо сохранившейся римский амфитеатр, построенный около 30 года. Является третьим по величине из сохранившихся сооружений подобного рода. Литература Ренцо Кьярели. Верона. — Флоренция: Bonechi Edizioni, 2006. — С. 112—114. — ISBN 88-7204-523-1. Искусство и история Верона = Verona. Ediz. russa. — Centro Stampa. — С. 60—62. — ISBN 978-88-476-0837-5. Примечания
Римський театр у Вероні

Ри́мський теа́тр (італ. Teatro Romano) — давньоримський театр у м. Верона (Італія). Збудований приблизно у 25 році н. е. і вважається одним із найперших театрів кам'яної кладки. Розташований на схилі пагорба Кастель Сан-П'єтро, колишнього центру римського поселення. Поруч театру нині розташували Археологічний музей Верони. Історія Первісно театр розташовувався між двома мостами: Понте П'єтра (Кам'яним мостом) та мостом Постуміус, котрий був продовженням Постумієвої дороги. Поряд з ним був невеликий критий театр для репетицій і зимових вистав. Руїни цього театру — під сусідніми будинками. Коли міст Постуміус обвалився, частина римського театру була зруйнована. В одному лангобардському едикті мешканцям міста пропонували вивозити звідси будівельні матеріали і не копати нові кар'єри. Інші руйнування були завдані землетрусами та повенями. На вивільненій земельній ділянці вибудували навіть приватні будинки, монастир та церкву. У XIX столітті Андреа Монга, пристрастний прихильник археології, придбав понад 30 будинків і поруйнував їх, аби розкопати давньоримський театр. Залишились церква Св. Сіро і Лібери та монастир єзуїтів, де розташували музей. У 1904 році муніципалітет придбав усю цю ділянку і реставрація продовжувалась під керівництвом архітектора Антоніо Авена, яка дала можливість перевезти сюди археологічний музей міста. Опис Висота театру сягає 50 м, ширина — 150 м і глибина — 107 м; він є одним із найбільших комплексів у Північній Італії. Театр був збудований із туфа. Сцена театру майже повністю зруйнована, окрім бічних їх частин. На лівій стороні уламки мармурових статуй і свинцеві труби, що були знайдені у руїнах мосту Постуміус. Під сценою була яма; перед сценою — напівкругле місце для оркестру, руїни підлоги якої досі збереглися. Напівкруглі місця для глядачів включали в себе трибуни із білого мармуру і поділялися на 5 вертикальних і 3 горизонтальні сектори. Під першим рядом сходів створена кам'яна канава для відводу дощової води, котра зливалась в р. Адідже. Центральна частина збудована на схилі пагорбу, а бічні частини стояли на радіальних стінах із бондарними (циліндричними) склепіннями, де облаштували також вхідні сходи. Центральну частину прикрашали критий портик і галерея, на арках якої збереглися написи із прізвищами заможних родин, які допомогли побудувати театр на власний кошт: серед прізвищ родина Гаві. У давньоримську епоху було також декілька терас. Місце нижньої тераси зараз займає монастир XV століття. На місці стародавнього храму австрійці збудували казарму. Див. також Арена ді Верона — давньоримський амфітеатр у Вероні; збудований бл. 30 року н.е. Література Мария Пия Джиролами, Елена Моденини. Верона: искусство, история, культура. — Verona : Edizioni KINA Italia, 2003. — 126 с.
Lago di Prizzi

Der Lago Prizzi ist ein künstlich angelegter See in der Metropolitanstadt Palermo, Sizilien, Italien. Er befindet sich zwischen den Bergen Monte dei Cavalli (1007 Meter) und Cozzo di Palma (788 Meter). Direkt über dem See liegt die namensgebende Stadt Prizzi. Der Stausee wurde in den 1940er Jahren erbaut. Weblinks Eintrag (Memento vom 12. Mai 2006 im Internet Archive) in der Datenbank LIMNO des CNR Eintrag bei Fiumi italiani (Memento vom 7. März 2017 im Internet Archive)
Lago di Prizzi

Il lago di Prizzi è un lago artificiale che ricade nei comuni di Palazzo Adriano e Prizzi in provincia di Palermo. Storia Fu realizzato negli anni '40 per scopi irrigui ed idroelettrici e formato dalle acque di vari torrenti, fra il monte dei Cavalli (m 1007) e il Cozzo di Palma (m 788). Si trova a 638 metri sul livello del mare, è lungo 2,3 km e largo 1,2 km nel suo punto di maggiore ampiezza. Può ospitare 11,15 milioni di metri cubi alla quota di massimo invaso. Le sue acque alimentano il fiume Sosio. Note Collegamenti esterni Lago di Prizzi, su LIMNO - Banca dati dei laghi italiani, CNR (archiviato dall'url originale il 4 novembre 2019). Lago di Prizzi, su Parco dei Monti Sicani. URL consultato il 16 agosto 2019.
Teatro Politeama

El Teatro Politeama o Teatro Politeama Garibaldi és un teatre situat a la plaça Ruggero Settimo (vulgarment anomenada plaça Politeama), en el centre de Palerm, (Sicília). La forma interior és de ferradura, amb dues files de llotges i amb capacitat per a 950 espectadors. Va ser dissenyat per Giuseppe Damiani Almeyda i construït entre 1867 i 1874. És d'estil neo-clàssic. Almeyda s'inspirà en els edificis de Pompèia. Enllaços externs Informació sobre el teatre Arxivat 2008-12-01 a Wayback Machine.
Teatro Politeama (Palermo)

Das Teatro Politeama oder Teatro Politeama Garibaldi ist ein Theatergebäude in Palermo. Es wurde 1867 bis 1874 von Giuseppe Damiani Almeyda im Stil des Neoklassizismus erbaut. Dabei ließ Almeyda sich von Bauten aus Pompeji inspirieren. Der kreisförmigen Fassade sind Säulengänge vorgesetzt, im Erdgeschoss mit dorischen Säulen und im Obergeschoss mit ionischen Säulen. Der Eingang ist als Triumphbogen gestaltet und wird von einer Quadriga von Mario Rutelli gekrönt. In Seitenräumen des Teatro Politeama befand sich von 1910 bis 2005 die Galleria d’Arte moderna Empedocle Restivo mit Gemälden ab dem 18. Jahrhundert bis zur Gegenwart. Seit 2006 ist sie unter dem Namen Galleria d’arte moderna in dem ehemaligen Klosterkomplex von Sant’Anna untergebracht. Literatur Brigit Carnabuci: Sizilien. Griechische Tempel, römische Villen, normannische Dome und barocke Städte im Zentrum des Mittelmeeres (= DuMont Kunst-Reiseführer). 6., aktualisierte Auflage. DuMont Reiseverlag, Ostfildern 2011, ISBN 978-3-7701-4385-6. Paola Barbera: Giuseppe Damiani Almeyda’s Architecture: Constructing the Modern Restoring the Ancient. The Politeama Theatre’s Dome in Palermo (PDF). In: Karl-Eugen Kurrer, Werner Lorenz, Volker Wetzk (Hrsg.): Proceedings of the Third International Congress on Construction History. Neunplus, Berlin 2009, ISBN 978-3-936033-31-1, S. 119–126 Weblinks Offizielle Webseite (italienisch)
Teatro Politeama (Palerme)

Le Teatro Politeama de Palerme est une salle d'opéra conçue par l'architecte et ingénieur Giuseppe Damiani Almeyda. Architecture Le théâtre se trouve sur la place Ruggero-Settimo, le plus souvent désignée comme place Politeama, dans le centre-ville. Son nom officiel est d'ailleurs Garibaldi. Il peut contenir 950 spectateurs. Il a été construit de 1865 à 1891. Pour des raisons financières, c'est le banquier Carlo Galland qui s'engage à construire le Politeama, en sus de trois marchés. Il est décidé de le couvrir (alors que le projet initial prévoyait un théâtre sans couverture). Il est inauguré en 1874 bien qu'incomplet et sans toit (qui est terminé en 1877). Les derniers travaux, d'embellissement, sont réalisés en 1891 à l'occasion de la grande Exposition nationale qui se tenait cette année-là à Palerme. Des travaux de rénovation sont réalisés en 2000. Depuis 2001, le théâtre est le siège de l'Orchestra Sinfonica Siciliana. Le quadrige en bronze qui surmonte l'édifice est de Mario Rutelli. Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Teatro Politeama (Palermo) » (voir la liste des auteurs). Liens externes (it) Site officiel Ressources relatives au spectacle : Carthalia European Theatre Architecture Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de l’opéra Portail de la Sicile
Teatro Politeama

A Teatro Politeama teljes nevén Teatro Politeama Garibaldi, Palermo egyik legismertebb színháza. A Piazza Ruggero Settimo-n található, a Teatro Massimo után ez a város második legfontosabb színháza. Itt található a Szicíliai Szimfonikus Zenekar is. Története 1864-ben Palermo városvezetése nemzetközi pályázatot hirdetett meg monumentális operaház építésére, majd egy évvel később ugyanígy egy napi műsorral rendelkező, több célra alkalmas színházat. Az építészeti terveket Giuseppe Damiani Almeyda dolgozta ki. A színházat a város határában szánták felépíteni, hogy jelképezze Palermo terjeszkedését. Emiatt habár a Teatro Massimo számított az arisztokraták kedvelt színházának, a Politeama sokkal populárisabb műsorokkal (fesztiválok, operettek) jelentkezett. Ezt követően egy olyan ötlet merült fel, hogy a Viale della Libertá elején egy nagy szabadtéri amfiteátrumot emelnek. 1865-ben a Galland építési vállalkozással kötött a városvezetés szerződést, de maga az építkezés csak 1867-ben kezdődött meg. Egy évvel később a projekt módosult, mert úgy döntöttek, hogy az amfiteátrumot valódi színházzá alakítják. A kivitelezést nehezítette hogy probléma keletkezett a városvezetés és a Galland vállalkozás között, ami miatt nagyon lelassultak az építési munkálatok. 1869-ben a városvezetés úgy döntött, hogy az épületet Gioacchino Rossiniról neveznék el, de ezt az ötletet elvetették. A színház hivatalos nyitása 1874. június 7.én volt, amikor bemutatták Vincenzo Bellini Rómeó és Júlia operáját. Az épület még nem volt a megnyitáskor teljesen kész és kezdetben Teatro Municipale Politeama nevet viselte a színhát, majd Giuseppe Garibaldi 1882-es halála után felvette az ő nevét a színház. Az utolsó simítások 1891-re készültek el. Abban az évben Palermóban tartották meg az egységes olasz nemzeti tudat táplálása miatt életre hívott 4. Nemzeti Kiállítás-t (Espozione nazionale). Ekkor mutatták be Verdi Otellóját, aminek a címszereplője Francesco Tamagno tenor volt. Ezen az előadáson I. Umbertó király és Savoyai Margit királyné voltak a díszvendégek. 1910 és 2006 között a színház előcsarnoka szolgált a Pamerói modern művészeti galéria székhelyéül. 2001 óta a Szicíliai Szimfonikus Zenekar van itt. Épület leírása Az épület a neoklasszikus építészet egyik fontos példája. A bejárat egy hatalmas diadalív aminek tetején bronz quadriga található, amit Mario Rutelli tervezett. A quadriga Apollón és Euterpé diadalát ábrázolja, két oldalon két lovagszobor látható, ami Benedetto Civiletti szobrász nyomán készült. Galéria Külső hivatkozások Képek Profile of the theatre – arte.it A színház története Archiválva 2016. március 17-i dátummal a Wayback Machine-ben Jegyzetek
Teatro Politeama

Het Teatro Politeama is een theater in de Siciliaanse hoofdstad Palermo. Het neoclassicistische theater werd van 1867 tot 1874 gebouwd door Giuseppe Damiani Almeyda die zich liet inspireren door gebouwen in Pompeï. Voor de halfronde façade zijn zuilengalerijen geplaatst, met op de begane grond zuilen in de Dorische en op de eerste verdiepingen zuilen in de Ionische orde. De ingang is vormgegeven als een triomfboog bekroont met een Quadriga, gemaakt door Mario Rutelli. In zijkamers van het Teatro Politeama bevond zich van 1910 tot 2005 de Galleria d'Arte moderna Empedocle Restivo met schilderijen uit de periode van de achttiende eeuw tot nu. Sinds 2006 is de collectie onder de naam Galleria d'arte moderna in het voormalige kloostercomplex van Sant'Anna ondergebracht.
Teatro Politeama (Palermo)

Teatro Politeama Garibaldi w Palermo, na Piazza Ruggero Settimo, jest drugą po Teatro Massimo najważniejszą sceną w mieście i siedzibą Orchestra Sinfonica Siciliana. Zaprojektowany przez architekta Giuseppe Damianiego Almeydę, w stylu pompejańskim. Budowę rozpoczęto w 1867 r., a zakończono w 1891 r. Od strony placu ma podwójny portyk podparty kolumnami w stylu jońskim i doryckim oraz wejście w kształcie łuku triumfalnego, zwieńczonego kwadrygą z brązu, przedstawiającą „Triumf Apolla i Euterpe” (rzeźbiarz Mario Rutelli). Teatr został zainaugurowany 7 czerwca 1874 r. operą Capuleti i Montecchi Vincenzo Belliniego. Teatr został nazwany na cześć Giuseppe Garibaldiego po jego śmierci w 1882 r., a swój obecny wygląd uzyskał w 1891 r. Dziś teatr może pomieścić około tysiąca widzów (pierwotnie miał pomieścić pięć tysięcy), wewnątrz znajduje się duża sala w kształcie podkowy z podwójnym rzędem lóż oraz podwójna galeria. Przed teatrem na placu znajduje się marmurowy pomnik Ruggero Settimo autorstwa Benedetto De Lisi. Przypisy
Teatro Politeama (Palermo)

O Teatro Politeama Garibaldi é uma sala de espetáculos localizada na cidade de Palermo, Sicília, Itália. Encontra-se na praça Ruggero Settimo no centro da capital sicialiana. O teatro foi projetado por Giuseppe Damiani Almeyda. Referências Ligações externas Fondazione Orchestra Sinfonica Siciliana
Katedralen i Palermo

Katedralen i Palermo er ærkebispedømmet Palermos katedral, beliggende i Palermo på Sicilien i det sydlige Italien. Den er dedikeret til Jomfru Marias optagelse i himlen. Arkitekturmæssigt er den karakteriseret ved tilstedeværelsen af flere forskellige stilarter på grund af en lang historie med tilføjelser, ændringer og restorationer, hvoraf de seneste fandt sted i det 18. århundrede.
Catedral de Palermo

La catedral de Palermo se sitúa en la ciudad homónima en Sicilia (Italia). De fuerte estilo oriental debido principalmente a su patio interior lleno de palmeras. Primeramente fue una basílica bizantina, sobre la que, en 1185, el arzobispo de Palermo mandó levantar un templo de planta basílical con tres ábsides. El obispo quería competir con la belleza y poder de la Catedral de Monreale. La catedral palermitana se ha ido reformando a lo largo del tiempo, con espléndidas mejoras, como el pórtico de 3 arcos, de influencia aragonesa.​ Tiene planta de cruz latina, con tres naves divididas por columnas. En el interior hay múltiples capillas, entre las que destacan la del Sacramento, por estar decorada con piedras preciosas y lapislázuli y la de Santa Rosalía, donde se encuentra la talla de la patrona de Palermo. En julio de 2015, el conjunto «Palermo árabe-normando y las catedrales de Cefalú y Monreale» fue incluido en la lista del patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ La catedral de Palermo es uno de los nueve bienes individuales que comprende la declaración (con el ID 1487-005).​ Referencias Enlaces externos Catedral de Palermo, página web oficial Catedral de Palermo, Palermoviva Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Catedral de Palermo.