NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Portoferraio

Portoferraio is de grootste stad op het Italiaanse eiland Elba en een gemeente in de provincie Livorno (regio Toscane). De gemeente telt 12.020 inwoners (31-12-2004) en heeft een oppervlakte van 47,5 km², de bevolkingsdichtheid is 253 inwoners per km². De meeste bebouwing van Portoferraio is gesitueerd op een kleine heuvel die aan de noord-, oost- en zuidzijde omsloten wordt door de Ligurische Zee. Demografie Portoferraio telt ongeveer 5.296 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 4,2% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geschiedenis Portoferraio werd in 1548 opgericht door Cosimo I de' Medici, groothertog van Toscane. Hij gaf het de naam Cosmopoli, wat Cosimo's stad betekent. De stad bleef eigendom van de groothertog van Toscane tot in de 18e eeuw. De stad werd nu opgeëist door Engeland, Frankrijk en Oostenrijk en in 1814 als ballingsoord overgedragen aan Napoleon Bonaparte. In de 19e eeuw groeide de stad snel door de aanleg van infrastructuur op het eiland en de exploitatie van nieuwe ijzermolens in Rio Marina. Portoferraio werd de belangrijkste haven van waaruit het erts naar het vasteland werd verscheept. Aan deze tijd dankt de stad zijn huidige naam: Portoferraio betekent ijzerhaven in het Italiaans. Na het einde van de napoleontische tijd werd de stad weer eigendom van Toscane, en onderdeel van het Koninkrijk Italië in 1860. De economie van Portoferraio heeft sinds de jaren 70 geleden onder het einde van de mijnbouw, maar de laatste decennia is de stad weer opgebloeid door het opkomende toerisme. Geografie De hoogte van de gemeente varieert van zeeniveau tot 377 meter daarboven, op de top van de Monte Orello. Portoferraio grenst aan de volgende gemeenten: Campo nell'Elba, Capoliveri, Marciana, Porto Azzurro, Rio nell'Elba. Tot de gemeente behoren ook de eilandjes Scoglietto di Portoferraio en Scoglio d'Affrica. Externe link https://web.archive.org/web/20110721002940/http://www.comune.portoferraio.li.it/
Portoferraio

Portoferraio – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Toskania, w prowincji Livorno. Jest największym miastem na Elbie. Miejsce zesłania Napoleona w latach 1814–1815. Miasto wznosi się amfiteatralnie nad portem. Od północy ogranicza je wysoki, skalisty brzeg, od zachodu fort Falcone i cytadela Medicee, a od wschodu fort Stella. Angielski admirał Nelson wyraził się o mieście: Ze względu na położenie najdoskonalszy port na świecie. Historia Miasto założył książę Toskanii Kosma I Medyceusz w 1548. Pozostawało częścią Wielkiego Księstwa Toskanii, będącego od 1737 w strefie wpływów Austrii. W czasie wojen napoleońskich obiekt zmagań Austrii, Wielkiej Brytanii i Francji. W 1803 Stefan Oskierko organizował tu polskie oddziały piechoty. Po porażce francuskiej przebywał tu w latach 1814-1815 na zesłaniu Napoleon Bonaparte. W 1815 Portoferraio powróciło we władanie Toskanii, wraz z którą w 1861 zostało częścią zjednoczonych Włoch. Demografia Większość mieszkańców miasta stanowią Włosi. Według danych na 31 grudnia 2016 w Portoferraio zamieszkiwało 918 obcokrajowców, stanowiąc 7,66% populacji miasta. Najliczniejsze grupy stanowili imigranci: z Rumunii – 1,09% mieszkańców miasta, z Maroka – 0,83%, z Ukrainy – 0,77%, oraz z Mołdawii – 0,74%. Z Polski pochodziło jedynie 6 osób. Zabytki Fortyfikacje: Fortezza del Volterraio – twierdza sięgająca X w. Forte Stella – twierdza z XVI w. Forte Falcone Torre della Linguella Torre del Gallo Kościoły: Propositura della Natività di Maria (Prepozytura Narodzenia NMP) Chiesa di San Crispino (Kościół św. Kryspina) Chiesa di San Marco alle Grotte (Kościół św. Marka), sięgający XVII w. Chiesa di Santo Stefano alle Trane (Kościół św. Stefana), sięgający XIII w. Cappella dell'Annunziata (Kaplica Zwiastowania), sięgająca XVI w. Chiesa del Santissimo Sacramento (Kościół Najświętszego Sakramentu), sięgający XVI w. Chiesa di San Rocco (Kościół św. Rocha) Miejsca pobytu Napoleona: Palazzina dei Mulini – piętrowy budynek, będący miejscem zesłania Napoleona w 1814 roku. Znajdujących się tutaj 13 komnat (wielki salon, salonik cesarza, biblioteka, sypialnia, gabinet, pokój egipski z hieroglifami na ścianach) zachowanych zostało w takim stanie, w jakim zostawił je cesarz. Obecnie siedziba muzeum Villa di San Martino – willa letnia, w której mieszkał Napoleon pomiędzy majem 1814 a lutym 1815, ob. muzeum Latarnie morskie: Latarnia morska w Portoferraio z 1788 Latarnia morska na Scoglietto di Portoferraio z 1910 Urodzeni w Portoferraio Stanislao Bechi - major armii włoskiej, uczestnik powstania styczniowego Przypisy Bibliografia Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica Linki zewnętrzne Strona gminy Oficjalna strona. portoferraio.e-unico.it. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-06-17)].
Portoferraio

Portoferraio é uma comuna italiana da região da Toscana, província de Livorno, com cerca de 10 232 habitantes. Estende-se por uma área de 47 km², tendo uma densidade populacional de 218 hab/km². Faz fronteira com Campo nell'Elba, Capoliveri, Marciana, Porto Azzurro, Rio nell'Elba. História Foi fundada por Cosme I de Médici, Grão-Duque da Toscana, em 1548, com o nome de Cosmópolis ("Cidade de Cosme"), para equilibrar a presença da cidadela espanhola em Porto Azzurro. Tinha três fortes (Forte Stella, Forte Falcone e Forte Inglese) e uma enorme linha de muralhas, todas visíveis até hoje. O nome evoluiu de Ferraia com etrusco, Fabricia com romanos e Ferraio com Grão-Ducado da Toscana. A cidade permaneceu ligada ao Grão-Ducado da Toscana até o final do século 18, quando, devido à sua posição estratégica, entrou em disputa com a França, Grã-Bretanha e Áustria. Uma guarnição britânica resistiu ao Cerco de Porto Ferrajo em 1801, mas o Tratado de Amiens de 1802 transferiu a cidade para a França. Em 1814 foi entregue a Napoleão Bonaparte, como sede de seu primeiro exílio. No século 19, a cidade cresceu rapidamente, devido à construção de infraestruturas e à exploração de novos engenhos de ferro na Marina do Rio. Portoferraio tornou-se então o principal porto de embarque do minério para o continente, de onde o nome atual, que significa "Porto de Ferro" em italiano. Após o fim da Era Napoleônica, Portoferraio retornou à Toscana e tornou-se parte do Reino da Itália em 1860. Aqui o bandido Carmine Crocco foi preso até sua morte por sua revolução contra o reinado de Vítor Emanuel II e o anarquista Giovanni Passannante que tentou matar o rei Umberto I. Durante a Segunda Guerra Mundial, Portoferraio tornou-se o cenário de batalha quando Elba foi ocupada por forças alemãs. No final de junho de 1944, uma força aliada composta principalmente por tropas francesas livres libertou a ilha em uma luta que durou dois dias. Portoferraio foi tomada pelas tropas francesas em 18 de junho, mas foi danificada pelos combates e bombardeios que precederam a invasão. A economia de Portoferraio sofreu com o fim das atividades de mineração a partir da década de 1970, mas nas décadas seguintes, ganhou status como um destino litorâneo de renome internacional. Farol de Portoferraio O farol fica na muralha norte do Forte Stella construído em 1548 por Cosme I de Médici. Foi construído por Leopoldo II, Grão-Duque da Toscana em 1788; A torre de pedra tem 25 metros de altura e tem uma varanda dupla e lanterna. O farol é totalmente automatizado, operado pela Marina Militare e identificado pelo número de código 2072 E.F.; A lanterna está a 63 metros acima do nível do mar e emite um grupo de três raios brancos em um período de 14 segundos visível até 16 milhas náuticas (cerca de 30 km). Na mesma torre há uma luz adicional identificada pelo número 2072.2.E.F. que emite uma luz fixa vermelha a 60 metros acima do nível do mar. ==Referências== Ligações externas Página oficial Portoferraio. Scubadiving in Portoferraio
Портоферрайо

Портоферрайо (итал. Portoferraio — «порт железа») — коммуна в Италии на острове Эльба, располагается в регионе Тоскана, в провинции Ливорно. Главный город и порт Тосканского архипелага. История Город был основан в 1548 году великим герцогом тосканским Козимо I Медичи с оборонительной целью, чтобы предупреждать нападения на свои территории на материке. Крепость сохранилась по наши дни и открыта для туристов. В городе есть музей Наполеона. Описание Население составляет 12 136 человек (2008), плотность населения — 256 чел./км². Остров занимает площадь 47 км². Почтовый индекс — 57037. Телефонный код — 0565. Покровителем коммуны почитается святой Кристин, празднование 29 апреля. Демография Примечания Ссылки http://www.comune.portoferraio.li.it/ Архивная копия от 21 июля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/ Архивная копия от 22 февраля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Портоферајо (Ливорно)

Портоферајо (итал. Portoferraio) је насеље у Италији на острву Елба, у округу Ливорно, региону Тоскана. Према процени из 2011. у насељу је живело 8296 становника. Насеље се налази на надморској висини од 2 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 11.641 становника. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Portoferraio

Portoferraio är den största staden på Elba och kommun i provinsen Livorno i regionen Toscana i Italien. Kommunen hade 12 011 invånare (2018). Staden var under början av 1900-talet känd för sin hamn och sitt järnverk. Källor Carlquist, Gunnar, red (1937). Svensk uppslagsbok. Band 21. Malmö: Svensk Uppslagsbok AB. sid. 1050 Noter
Портоферрайо

Портоферрайо (італ. Portoferraio італійська вимова: [ˌpɔrtoferˈraːjo]) — муніципалітет в Італії, у регіоні Тоскана, провінція Ліворно. Портоферрайо розміщене на відстані близько 210 км на північний захід від Рима, 135 км на південний захід від Флоренції, 85 км на південь від Ліворно. Населення — 12 011 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 29 квітня. Покровитель — мученик Св. Крістіно (San Cristino). Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 919 іноземців з 56 країн, серед них 271 громадянин країн Євросоюзу та 113 громадян України. Сусідні муніципалітети Кампо-нелл'Ельба Каполівері Марчіана Порто-Аццурро Ріо-нелл'Ельба Див. також Список муніципалітетів провінції Ліворно Примітки
Santi Simone i Giuda Taddeo a Torre Angela (títol cardenalici)

Santi Simone e Giuda Taddeo a Torre Angela (llatí: Titulus Sanctorum Simonis et Iudae Thaddaei ad Turrim Angelam) és un títol cardenalici establert pel papa Francesc el 22 de febrer de 2014 amb la carta apostòlica Purpuratis Patribus . El títol insisteix en l'església dels Sants Simone i Giuda Taddeo, a la zona de Torre Angela, seu parroquial establerta el 4 d'abril de 1961. Cardenals titulars Pietro Parolin, secretari d'estat de la Santa Seu - des del 22 de febrer de 2014 Referències Bibliografia (llatí) Carta apostòlica Purpuratis Patribus, AAS 106 (2014), p. 162
Santos Simón y Judas Tadeo en Torre Angela (título cardenalicio)

Santos Simón y Judas en Torre Angela es un título cardenalicio que el papa Francisco estableció el 22 de febrero de 2014, con la carta apostólica Purpuratis Patribus.​ El título hace hincapié en la iglesia de los Santos Simón y Judas Tadeo, cerca de Torre Angela en Roma. Titular Pietro Parolin (22 de febrero de 2014- 26 de junio de 2018) título episcopal pro hac vice (26 de junio de 2018) Referencias
Santi Simone e Giuda Taddeo a Torre Angela (titre cardinalice)

Le titre cardinalice de Santi Simone e Giuda Taddeo a Torre Angela (Saints Simon et Jude Thaddée) est érigé par le pape François le 22 février 2014. Il est attaché à l'église Santi Simone e Giuda Taddeo située dans zone de Torre Angela, à l'Est de Rome. Titulaires Pietro Parolin (2014-2018), titre épiscopal pro hac vice (2018- ) Articles connexes Liste des titres cardinalices Références Portail du catholicisme Portail de Rome Portail du Vatican
Santi Simone e Giuda Taddeo a Torre Angela (titolo cardinalizio)

Santi Simone e Giuda Taddeo a Torre Angela (in latino Titulus Sanctorum Simonis et Iudae Thaddaei ad Turrim Angelam) è un titolo cardinalizio istituito da papa Francesco il 22 febbraio 2014 con la lettera apostolica Purpuratis Patribus. Il titolo insiste sulla chiesa dei Santi Simone il Cananeo e Giuda Taddeo, nella zona Torre Angela, sede parrocchiale istituita il 4 aprile 1961. Dal 22 febbraio 2014 il titolare è il cardinale Pietro Parolin, segretario di Stato della Santa Sede. Titolari Pietro Parolin, dal 22 febbraio 2014 Note Bibliografia (LA) Lettera apostolica Purpuratis Patribus, AAS 106 (2014), p. 162 Altri progetti Collegamenti esterni (EN) Salvador Miranda, Ss. Simone e Giuda Taddeo a Torre Angela, su fiu.edu – The Cardinals of the Holy Roman Church, Florida International University. (EN) Ss. Simone e Giuda Taddeo a Torre Angela, su gcatholic.org. (EN) David Cheney, Santi Simone e Giuda Taddeo a Torre Angela, su Catholic-Hierarchy.org. Parrocchia diocesana – S. Simone e Giuda Taddeo a Torre Angela, su diocesidiroma.it. Parrocchia Santi Simone e Giuda Taddeo, su santisimoneegiudataddeo.it.
Santos Simão e Judas Tadeu na Torre Angela (título cardinalício)

Santos Simão e Judas Tadeu na Torre Angela é um título cardinalício instituído em 22 de fevereiro de 2014, pelo Papa Francisco. Titular protetor Pietro Parolin (2014-2018); como cardeal-bispo ad personam (desde 2018) Referências Ligações externas «GCatholic» (em inglês) «Catholic Hierarchy» (em inglês)
Санти-Симоне-э-Джуда-Таддео-а-Торре-Анджела (титулярная церковь)

Титулярная церковь Санти-Симоне-э-Джуда-Таддео-а-Торре-Анджела (лат. Titulus Sanctorum Simonis et Iudae Thaddaei ad Turrim Angelam) — титулярная церковь была создана Папой Франциском 22 февраля 2014 года апостольским письмом «Purpuratis Patribus». Титул принадлежит церкви Санти-Симоне-э-Джуда-Таддео, расположенной в городской зоне Рима Торре Анджела, на виа ди Торренова, 162. 26 июня 2018 года согласно «Rescriptum ex Audentia Ss.mi» Папа Франциск кооптирует кардинала Паролина в сан кардиналов-епископов, приравняв титулярную церковь Санти-Симоне-э-Джуда-Таддео-а-Торре-Анджела к рангу субурбикарной епархии в отступление от канонов 350 §§ 1-2 и 352 §§ 2-3 Кодекса канонического права. Список кардиналов-священников и кардиналов епископов титулярной церкви Санти-Симоне-э-Джуда-Таддео-а-Торре-Анджела Пьетро, Паролин — (22 февраля 2014 — 26 июня 2018), титулярная церковь pro hac vice — (26 июня 2018 — по настоящее время). Ссылки Апостольское письмо Purpuratis Patribus, AAS 106 (2014), стр. 162; Титулярная церковь Санти-Симоне-э-Джуда-Таддео-а-Торре-Анджела на сайте www.gcatholic.org; Титулярная церковь Санти-Симоне-э-Джуда-Таддео-а-Торре-Анджела на сайте Catholic Hierarchy.
San Vitale (Řím)

San Vitale je římský bazilikální kostel, plným názvem Santi Vitale, Valeria, Gervasio e Protasio nebo Santi Vitale e Compagni Martiri in Fovea. Stojí na Via Nazionale na Kvirinálu, v rione Monti, nedaleko prezidentského paláce. Historie Bazilika byla postavena kolem roku 400, a vysvěcena papežem Inocencem I. v letech 401/402. Jeho zasvěcení svatému Vitalovi a jeho rodině (Valérii, jeho ženě, a jeho synům) je datováno do roku 412. San Vitale se stal titulárním kostelem (Titulus Vestinae) roku 499. Budova byla několikrát přestavována. Nejvýznamnější úpravy proběhly v letech 1475, 1598, 1938 a 1960. Kostel je v současné době několik metrů pod úrovní Via Nazionale. Papež Pius IX. nechal roku 1859 přistavět k portiku z 5. století schodiště. Stavba je jednolodní se zdmi zdobenými freskami, zobrazující mučednické výjevy. Apsidu vymaloval Andrea Commodi. Kardinálský titul Titul Vestinae byl ustanoven za pontifikátu papeže Inocence II. díky štědrosti římské matróny Vestiny, na římském synodu r. 595 byl zmíněn jako titul San Vitale. Roku 1596, když byl kostel poškozen, byl zrušen papežem Klimentem VIII, ale papež Lev XIII. jej 16. prosince 1880 obnovil pod názvem Santi Vitale, Valeria, Gervasio e Protasio in Vestina. Přehled kardinálů-titulářů Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku San Vitale (Rome) na anglické Wikipedii. Související články Kolegium kardinálů Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kostel sv. Vitalise na Wikimedia Commons
Basilica di San Vitale (Rome)

De Basilica di San Vitale, voluit de Basilica dei santi Vitale e Compagni martiri in Fovea is een vroegchristelijke kerk in Rome gelegen aan de Via Nazionale. De basiliek is een titelkerk, hierbij wordt de naam Basilica dei santi Vitale, Valeria, Gervasio e Protasio gehanteerd. De compagni van de martelaar Vitalis van Milaan zijn namelijk zijn echtgenote, de martelares Valeria van Milaan, en zijn kinderen, de martelaren Gervasius en Protasius. De basiliek dateert uit circa 400 en werd in 401 of 402 ingehuldigd door paus Innocentius I. Minstens één grondige restauratie, waarbij het kerkgebouw mogelijk zelfs volledig werd herbouwd, is bekend. Deze werd uitgevoerd in 1475 op vraag van paus Sixtus IV. De portico is waarschijnlijk een van de oudste delen van de kerk en stamt mogelijk nog uit de 5e eeuw. De basiliek bevindt zich meerdere meters onder het straatniveau van de Via Nazionale en wordt bereikt langs een trappengalerij. Dit is nog het antieke straatniveau van de Vicus Longus, de oorspronkelijke straat die hier lag. In de kerk zijn de muren voorzien van fresco's met afbeeldingen van het martelaarschap, waaronder het "Martelaarschap van Sint Ignatius van Antiochië", waarin een geruïneerd Colosseum staat afgebeeld. De apsis komt nog uit de 5e eeuw en is versierd met een fresco van Andrea Commodi; "De klim naar Golgotha". Titelkerk ... Jacques Duèze (1312-1313) (later benoemd tot paus Johannes XXII) ... Nicolaas Capocci (1350-1361) ... René de Prie (1509-1511) ... Marino Grimani (1528-1533) ... John Fisher (1535-1535) Gasparo Contarini (1535-1537) Giovanni Maria del Monte (1537-1542) (later benoemd tot paus Julius III) Gaspar Cervantes de Gaete (1570-1570) ... Titel uitgewist (1596-1880) Andon Bedros IX Hassunian (1880-1884) ... Jan Puzyna de Kosielsko (1902-1911) ... vacant (1973-1977) František Tomášek (1977-1992) Adam Joseph Maida (1994-heden)
Basílica de São Vital (Roma)

San Vitale, cujo nome completo é Santi Vitale e Compagni Martiri in Fovea (em latim: Ss. Vitale, Valeria, Gervasio e Protasio), é uma basílica menor titular em Roma. O cardeal-presbítero do Titulus S. Vitalis é Adam Maida, arcebispo-emérito de Detroit. História A basílica de São Vital foi construída em 400 e consagrada pelo papa Inocêncio I em 401-402. A dedicação a São Vital e sua família (Santa Valéria, sua esposa, e santos Gervásio e Protásio, seus filhos) data de 412. Ela já aparece como Titulus Vestinae nas atas do sínodo de 499 do papa Símaco e três presbíteros foram listados. O edifício foi restaurado diversas vezes, sendo a mais importante delas a reconstrução pelo papa Sisto IV antes do Jubileu de 1475, e, depois disso, em 1598, 1938 e 1960. Atualmente, a igreja está localizada diversos metros abaixo do nível da rua (a via Nazionale). Exterior O pórtico é a parte mais antiga da igreja, possivelmente datando do século V, embora ele também tenha sido alterado no século XVI. A inscrição, com o brasão do papa Sisto IV relembra esta restauração. O papa Pio IX construiu a escadaria que leva ao pórtico em 1859. Interior A igreja tem uma única nave, com as paredes pintadas com afrescos representando cenas de martírios, entre elas o "Martírio de Santo Inácio de Antioquia", no qual o Coliseu, já em ruínas, aparece. A abside, original do século V, está decorada com um afresco por Andrea Commodi chamado "A Ascensão ao Calvário". Cardeal-presbítero da Basílica de São Vital Entre os antigos titulares estão Gennaro Cesio, nomeado em 494 pelo papa Gelásio I, e São João Fisher, martirizado em 1535 por Henrique VIII. Galeria Ligações externas
San Vitale, Rom

San Vitale, officiellt benämnd Santi Vitale e Compagni Martiri in Fovea, är en kyrkobyggnad och mindre basilika i Rom, helgad åt den helige Vitalis. Kyrkan är belägen vid Via Nazionale i Rione Monti och tillhör församlingen Santi Vitale e Compagni Martiri in Fovea. Fresken i absidens halvkupol, Vägen upp till Kalvarieberget, är utförd av Andrea Commodi (1560–1638). Det första altaret på höger hand har målningen De heliga jungfrumartyrerna, utförd av Giovanni Battista Fiammeri (död 1606). Titelkyrka Påve Innocentius I (401–417) stiftade Titulus Vestinae, dagens San Vitale; den upphävdes dock av påve Clemens VIII år 1596. År 1880 återinfördes kyrkan som titulus av påve Leo XIII med titeln Santi Vitale, Valeria, Gervasio e Protasio. Kardinalpräster under 1900-talet Vakant (1894–1902) Jan Puzyna de Kosielsko (1902–1911) Vakant (1911–1914) Louis Nazaire Bégin (1914–1925) Vicente Casanova y Marzol (1925–1930) Vakant (1930–1935) Karel Kašpar (1935–1941) Vakant (1941–1946) Manuel Arce y Ochotorena (1946–1948) Vakant (1948–1953) Benjamín de Arriba y Castro (1953–1973) František Tomášek (1977–1992) Adam Joseph Maida (1994–) Bilder Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 184. ISBN 88-365-2541-5 Marchionne Gunter, Alfredo (Aprile 2005). ”San Vitale” (på italienska). Roma Sacra: guida alle chiese della città eterna (Roma: Cosmofilm) (30): sid. 38–43. ISSN 1126-6546. Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. sid. 48. OCLC 30727273 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 371. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Vitale, Rom.
Královská vila v Monze

Královská vila (italsky: Villa Reale) je historická stavba v severoitalské Monze. Historie Stavba od Giuseppe Piermariniho pochází z let 1777-1780, kdy byla Lombardie součástí Rakouského císařství, a byla původně vystavěna pro arcivévodu Ferdinanda Rakouského. Vila se nachází na březích řeky Lambro, obklopena rozlehlým parkem, jedním z největších uzavřených (oplocených) parků v Evropě. Palácový komplex zahrnuje královskou kapli (Cappella Reale), jízdárna (Cavallerizza), Rotonda dell'Appiani, dvorní divadlo (Teatrino di Corte) a oranžerii. Obytné místnosti v prvním patře zahrnují větší salóny a sály, a také královské pokoje italského krále Umberta I. a jeho choti, královny Markéty Savojské. Před palácem jsou královské zahrady, navržené Piermarinim jako anglický park. Královská rodina vilu opustila v roce 1900, poté co byl král Umberto I. zavražděn poblíž vstupu do vily, když se vracel ze společenské události. Současnost Do července 2011 se ve vile konaly víceméně jen krátkodobé výstavy, poté v paláci našly trvalé sídlo kanceláře 4 ministerstev (hospodářství a financí, reforem, rozvoje, a cestovního ruchu). Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Královská vila v Monze na Wikimedia Commons
Königliche Villa von Monza

Die Königliche Villa von Monza (italienisch Villa Reale di Monza) ist ein klassizistisches Schloss und ehemalige kaiserliche Residenz der Habsburger. Geschichte Das Schloss wurde 1777–1780 im Auftrag der österreichischen Kaiserin Maria Theresia vom kaiserlichen Baumeister Giuseppe Piermarini erbaut. Es diente zunächst ihrem Sohn, dem Generalgouverneur der Lombardei, Erzherzog Ferdinand Karl von Österreich-Este neben der Residenz in Mailand als Landsitz (1780–1796). Später war es unter anderem die Hauptresidenz des napoleonischen Vizekönigs von Italien. Der Park von Monza hat eine Größe von 688 ha und befindet sich bei der Königlichen Villa im Norden der Stadt. Damit stellt er selbst den berühmten Central Park aus New York in den Schatten, da der Park mehr als zweieinhalb mal so groß ist. Weblinks Website der Königlichen Villa von Monza (italienisch) Die Königliche Villa von Monza mit Park. In: in-lombardia.de Geschichte der Königlichen Villa von Monza. In: villarealemonza.org Einzelnachweise