NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Neapolský dóm

Neapolský dóm, také Katedrála Nanebevzetí Panny Marie či Katedrála svatého Januaria (italsky Duomo di Napoli, Cattedrale di Santa Maria Assunta nebo Cattedrale di San Gennaro) je římskokatolická katedrála, hlavní kostel v Neapoli v jižní Itálii a sídlo neapolského arcibiskupa. Oficiálně je zasvěcena Panně Marii, je však obvykle označována jménem sv. Januaria, patrona města, jehož ostatky zde jsou uloženy. Dějiny Stavbu současné katedrály zahájil král Karel I. z Anjou. Stavba pokračovala za vlády jeho nástupce Karla II. (1285 – 1309) a byla dokončena na počátku 14. století pod Robertem z Anjou. Stojí na základech dvou antických křesťanských bazilik, jejichž stopy jsou stále jasně vidět. Během vykopávek zde byly nalezeny řecké a římské artefakty. Ke katedrále přiléhá arcibiskupský palác. Interiér a umělecká díla Hlavní atrakcí interiéru je Královská kaple pokladu sv. Januaria vyzdobená freskami od Domenichina a Giovanniho Lanfranca, oltářními obrazy od Domenichina, Massima Stanzioneho a Jusepa Ribery, bohatým hlavním oltářem Francesca Solimeny, bronzovým zábradlím Cosima Fanzagy a dalšími uměleckými díly včetně relikviáře od francouzských mistrů ze 14. století. K dalším uměleckým dílům patří Nanebevzetí Pietra Perugina, plátna Lucy Giordana a starokřesťanské křtitelnice s mozaikami ze 4. století. Hlavní loď byla restaurována v 18. století a zdobí ji barokní reliéf Pietra Bracciho. Minutolova kaple, kde je pohřben kardinál Enrico Capece Minutolo a kterou zmínil Boccaccio v Dekameronu, má fresky ze 14. století. Krypta je od Lombarďana Tommasa Malvita. Fasáda byla přepracována Enricem Alvinem v pozdním 19. století, ten však zachoval portál z 15. století včetně některých soch Tina da Camaina. V kostele se nachází ampule s krví sv. Januaria. Tento ostatek bývá vystaven třikrát ročně, první sobotu v květnu, 19. září a 16. prosince, přičemž vysušená krev obvykle zkapalňuje. Pokud nedojde ke zkapalnění krve, pak podle legendy Neapol postihne katastrofa. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Naples Cathedral na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála Nanebevzetí Panny Marie na Wikimedia Commons
Catedral de Nápoles

La catedral de Nápoles (del italiano: Duomo di Napoli o Cattedrale metropolitana di Santa Maria Assunta) es el principal edificio de culto de Nápoles. Asume una importancia central en el plano histórico, pues, probablemente, en la antigüedad, en su sitio se erguía un templo dedicado al dios Apolo. La primera catedral fue construida por Constantino en el siglo IV. La catedral actual fue levantada por la casa de Anjou. Alberga el baptisterio más antiguo de Occidente.​ Historia La idea de la construcción fue de Carlos I de Anjou pero no la pudo realizar al morir en 1285. Su hijo Carlos II de Anjou comenzó a construirla en 1299, pero murió en 1309 antes de que estuviera terminada. La construcción finalizó en 1313, durante el reinado de Roberto de Anjou,​ y la catedral fue consagrada a Nuestra Señora de la Asunción el año siguiente. La catedral presenta una serie diversos estilos arquitectónicos: al gótico original se le sumó el barroco al ser remodelada por varios arquitectos. En el siglo XIX la fachada fue reconstruida por Errico Alvino con el estilo gótico originario, acabándose en 1905. En la actualidad la fachada es neogótica, sus puertas son góticas del siglo XIV, la sala principal barroca y la capilla de la cripta renacentista. La capilla del tesoro La capilla del tesoro, de estilo barroco, posee la estatua de plata del busto del santo patrón principal de Nápoles, San Genaro​ (que guarda la cabeza del santo), y otras 51 estatuas de plata dedicadas a los santos patronos de la ciudad. El tesoro está formado por varias donaciones de ricos devotos, entre los cuales sobresale la mitra de plata con piedras preciosas donada por Matteo Treglia; debido a su grandiosidad (según un equipo de expertos, con sus 21 000 joyas es hasta más rico que el Tesoro de la Corona británica y que el de los zares de Rusia), sus elementos están custodiados no solo en la capilla, sino también en el Museo del Tesoro di San Gennaro y en una cámara de seguridad del Banco de Nápoles.​ En la capilla, se encuentran cápsulas que contienen la sangre del santo. Todos los 19 de septiembre, aniversario de la muerte del santo, la sangre se licúa, milagro que atrae miles de fieles anualmente. Tras la licuación de la sangre tiene lugar la procesión por las calles de Nápoles, en la que se portan las cápsulas que contienen la sangre en un hermoso relicario de plata. También el busto de plata de San Genaro​ acompaña a las cápsulas durante la procesión. Igualmente en esta capilla se conserva una de las pinturas más grandes e importantes de José de Ribera: San Genaro saliendo ileso del horno,​ obra de vistoso colorido y atípica por haberse pintado sobre cobre, material usualmente empleado en cuadros pequeños. Galería de imágenes Véase también Basílica de Santa Restituta Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de Nápoles. Sitio oficial de la Catedral de Nápoles (en italiano, inglés, francés y japonés)
Kathedraal van Napels

De kathedraal van Napels (Italiaans: Duomo di Napoli, Cattedrale di Santa Maria Assunta of Cattedrale di San Gennaro) is een katholieke kathedraal. Het is de belangrijkste kerk van Napels en de zetel van de Aartsbisschop van Napels. In de volksmond is de kathedraal bekend als "Cattedrale di San Gennaro", naar Januarius van Benevento, de beschermheilige van de stad. Onder de kathedraal kan men het baptisterium van een oudere kerk uit de 5e eeuw v. Chr. bezoeken. De huidige kathedraal werd in opdracht van Karel van Anjou, de toenmalige koning van Napels, gebouwd. De kathedraal verving de vervallen basiliek Basilica del Salvatore of Basilica Stefania die nog dateerde van de 5e eeuw. Bisschop Stefano I was de bouwheer van deze oude basiliek. De basiliek werd afgesmeten ter uitbreiding van het aartsbisschoppelijk paleis, vlak naast de kathedraal.
Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Neapolu

Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (wł. Cattedrale di Santa Maria Assunta), również duomo di Napoli lub katedra św. Januarego (wł. Cattedrale di San Gennaro) – rzymskokatolicka świątynia znajdująca się we włoskim mieście Neapol. Siedziba archidiecezji Neapolu. Historia W czasach greckich na miejscu obecnego kościoła znajdowała się świątynia Apolla, a przed wzniesieniem katedry stały tu dwie bazyliki – pw. św. Restytuty i św. Stefanii. Budowa katedry została zlecona przez Karola II Andegaweńskiego w 1294. Do budowy przyczynił się również biskup Benewentu, bł. Jakub z Viterbo. Bazylikę św. Stefanii rozebrano, a bazylika św. Restytuty stała się kaplicą boczną nowo wznoszonej katedry. Budowa trwała w latach 1299-1314. Fasada została zniszczona podczas trzęsienia ziemi w 1349. W 1526 dobudowano kaplicę boczną pw. św. Januarego, a pod koniec XIX wieku fasadę przebudowano według projektu Enrica Alvina w stylu neogotyckim. Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, trójnawowa, długa na 100 i wysoka na 48 metrów. Wysoką na 35 metrów nawę główną zdobi XVII-wieczny, kasetonowy strop, na którym znajduje się 5 obrazów autorstwa Girolama Imparata. Do filarów przymocowane są popiersia pierwszych 16 biskupów Neapolu, wykonane między XVII a XVIII wiekiem. Do korpusu nawowego dobudowanych jest 10 kaplic bocznych, po 5 z każdej strony. W kaplicy św. Januarego przechowywane są relikwie tegoż świętego. Świątynię zdobią również 85-rejestrowe organy z ponad 5000 piszczałek. Galeria Przypisy
Catedral de Nápoles

A Catedral de Nápoles (italiano: Duomo di Napoli ou Duomo di Santa Maria Assunta) é o principal edifício de culto em Nápoles. Assume uma importância central no plano histórico, porque, provavelmente, na antiguidade, em seu lugar estava um templo dedicado ao deus Apolo. A primeira catedral foi construída por Constantino no quarto século. A atual catedral foi construída pela casa de Anjou. Abriga o batistério mais antigo do Ocidente. Referências
Porta Pinciana

Porta Pinciana is a gate of the Aurelian Walls in Rome. The name derives from the gens Pincia, who owned the eponymous hill (Pincian Hill). In ancient times it was also called Porta Turata ("Plugged Gate", for it was partially closed) and Porta Salaria vetus, as the oldest Via Salaria passed under it (the Via Salaria nova passed under the Porta Salaria). The gate was built under the emperor Honorius in the early 5th century. During the Middle Ages a legend told that the Byzantine general Belisarius, who here had defended Rome against the Ostrogoths in the siege of 537–538, was refused admission by the Romans. The two side passages are a modern addition. The gate remained closed until the early 20th century. See also Porta del Popolo – Gate of the Aurelian walls, a landmark of Rome, Italy List of ancient monuments in Rome Notes References Platner, Samuel Ball; Ashby, Thomas (1929). "A Topographical Dictionary of Ancient Rome.". London: Oxford University Press. Retrieved 8 June 2022. Parker, John Henry (1874). The archaeology of Rome. Retrieved 8 June 2022. External links Lucentini, M. (31 December 2012). The Rome Guide: Step by Step through History's Greatest City. Interlink. ISBN 9781623710088. Media related to Porta Pinciana (Rome) at Wikimedia Commons This article contains text from Platner and Ashby's A Topographical Dictionary of Ancient Rome, a text now in the public domain.
Porta Pinciana

La Porta Pinciana est une porte du mur d'Aurélien à Rome construite en 403. Située entre la Porta del Popolo et la Porta Salaria, elle se trouve dans le quartier du Pinciano, à l'extrémité nord de la Via Veneto, tout en étant proche de la Villa Borghèse. Histoire Le nom de la porte dérive des Gens Pincia. Elle a également porté le nom de porta Turata, car elle était murée, et de Porta Salaria Vetus, car plus ancienne et secondaire de la Porta Salaria. Cette porte construite sous Flavius Honorius en 403, à partir d'une antique porte secondaire du mur d'Aurélien, est constituée d'un arc central en travertin et flanquée de deux tours semi-cylindriques, hautes d'une vingtaine de mètres. Au terme de ces améliorations, la porte devint une véritable citadelle défensive de la partie nord de Rome. Une légende datant du Moyen Âge dit que le général byzantin Bélisaire, devenu vieux et aveugle, faisait la mendicité sur cette porte au VIe siècle. Il restait une inscription (Date obolum Belisario) encore visible de cette époque au XIXe siècle mais cette histoire semblerait être dénuée de réalité historique. Liens externes Site officiel Portail de la Rome antique Portail de Rome
Porta Pinciana

De Porta Pinciana is een stadspoort in de Aureliaanse stadsmuur in Rome. De poort werd gebouwd tussen 270 en 280 n.Chr. De Poort De Porta Pinciana is gezien vanaf het noorden de tweede stadspoort in de Aureliaanse Muur. De naam van de poort komt van de nabijgelegen Pincio heuvel, waar de bekende Pinciotuinen en de Piazza Napoleone liggen. De Porta Pinciana is nooit een belangrijke toegangspoort tot de stad geweest en werd van tijd tot tijd gesloten. Er liep geen grote weg door deze poort. Bouw van de Poort De Porta Pinciana is gebouwd uit baksteen en wordt geflankeerd door twee grote torens. In 401 liet keizer Honorius grote verbeteringen aan de Aureliaanse Muur aanbrengen. De oostelijke toren werd toen toegevoegd en de oorspronkelijke westelijke toren werd verbouwd. De poort zelf is toen, net als vele andere stadspoorten, bekleed met travertijn, om zo de bakstenen constructie te verstevigen. In latere tijden is de Porta Pinciana nog verder uitgebreid en had op een zeker moment zelfs drie verdiepingen, zoals op de tekening van Herman van Swanevelt uit de 17e eeuw te zien is. De slag om de Porta Pinciana Nadat het West-Romeinse in 476 door toedoen van de Germaan Odoaker ophield te bestaan, werd Italië bezet door de stam der Ostrogoten. Nadat zij in eerste instantie met instemming van de Oost-Romeinse keizers regeerden ontstonden er later een godsdienstig meningsverschil tussen de Ariaanse Ostrogoten en de Katholieke Oost-Romeinen. Keizer Justianus stuurde generaal Belisarius naar Italië om het Westelijke rijk te heroveren. In 536 veroverde Belisarius Rome. De Ostrogoten verzamelden bijna al hun troepen en belegerden de stad tussen 537 en 538. De laatste grote slag van het beleg vond plaats bij de Porta Pinciana waar de Ostrogoten met stormladders probeerden de Aureliaanse Muur te bestormen. Ondanks de grote overmacht wist Belisarius, met zijn leger van veteranen, vanaf de muur alle aanvallen af te slaan. Uiteindelijk braken de Ostrogoten hun beleg maar af en verlieten de kampen om de stad. In 545 heroverden de Ostrogoten Rome alsnog. Porta Pinciana tegenwoordig Nadat de poort gedurende bijna de hele 19e eeuw gesloten is geweest, is deze in 1887 weer geopend. De poort werd toen gebruikt als toegang tot de nabijgelegen Villa Borghese. De Porta Pinciana is nog in goede staat. Aan beide zijden van de poort zijn grote doorgangen in de Aureliaanse Muur gemaakt om het autoverkeer te kunnen doorlaten. Ingepakt door Christo In 1974 heeft de bekende kunstenaar Christo de Porta Pinciana en de naastgelegen doorgangen, gedurende 40 dagen ingepakt in textiel. Hiermee was de Porta Pinciana een van de voorlopers van de Pont Neuf in Parijs, en de Rijksdag in Berlijn, de twee bekendste bouwwerken die door Christo in textiel zijn verpakt. Referenties LacusCurius, Siege of Rome (A.D. 537‑538) The Historynet Externe links RomeArtLover Tekening van Giuseppe Vasi met foto’s. LacusCurtius Informatie over de Porta Pinciana. Bluffton Foto's van de Porta Pinciana.
Porta Pinciana

Porta Pinciana é um portão na Muralha Aureliana de Roma, Itália, localizado no Rione XVI - Ludovisi. Seu nome é uma referência à gente Píncia, proprietária da colina epônima (Monte Píncio). Na antiguidade foi chamada também de "Porta Turata" ("porta tapada", pois estava parcialmente fechada) e "Porta Salaria vetus", pois a antiga Via Salaria passava por baixo dela (a Via Salaria nova passava sob a Porta Salária). História O portão foi construído na época do imperador romano Honório no início do século V (403), que adaptou uma pequena poterna de serviço. O temor de uma invasão bárbara era tamanho na época de Honório que ele iniciou uma grande reforma de toda a Muralha Aureliana, reforçando os muros e construindo novas torres e portões. Os que não tinham torres defensivas, como as portas Pinciana, Asinária e Metrônia, foram reforçados e ganharam torres de vigia e ameias. A Porta Pinciana passou então de uma poterna de terceira categoria para uma porta de grande importância estratégica, pois ficava no alto de uma colina: seu arco único de tijolos entre dois dos muitos contrafortes quadrados que se projetavam da muralha foi expandido e reforçado e duas torres cilíndricas assimétricas foram acrescentadas, uma de cada lado. O arco original em travertino ainda está no local. A Porta Pinciana está intimamente ligada, do ponto de vista histórico, ao nome de Belisário. No trecho da muralha entre o Muro Torto e o Castro Pretório, na primavera de 537, o general bizantino venceu, com uns poucos milhares de soldados, Vitige e seus mais de 150 000 (um número provavelmente exagerado) ostrogodos, impedindo que eles tomassem a cidade de assalto. A cruz grega gravada no arco exterior da porta provavelmente tem relação com este episódio. Um relato do século VIII conta que ela já estava emparedada na época, mas não se sabe quando e nem porque a Porta Pinciana foi fechada; não se sabe também quando foi reaberta. Em 1808, foi emparedada novamente, apenas para ser reaberta em 1887. O fato é que a Porta Pinciana jamais foi importante para o tráfego, que foi quase que completamente absorvido pela vizinha Porta Salária. Os dois arcos laterais visíveis hoje são modernos. Porém, a Porta Pinciana é uma das poucas portas em Roma que não foram significativamente alteradas por restaurações posteriores e sua aparência hoje é praticamente a mesma de quando foi construída. Ver também Lista das portas de Roma Bibliografia
Порта Пинчиана

Порта Пинчиана (итал. Porta Pinciana) — ворота, часть стены Аврелиана, окружавшей античный Рим. Ныне через эти ворота осуществляется южный вход с улицы Виа Витторио-Венето в сады Виллы Боргезе. Ворота названы по имени семьи Пинчио, которая проживала в IV веке н. э. на одноимённом римском холме. В разные периоды ворота также имели названия: Porta Turata («Замурованные ворота», так как они были частично закрыты) , Porta Salaria Vetus («Старые Порта Салария», так как через них проходила старая Соляная дорога (Via Salaria). В VII веке возникло название Porta Portitiana или Porta Porciniana. История Средневековая народная традиция дала этому сооружению название «Ворота Велизария» (Porta Belisaria). Согласно легенде Велизарий, византийский военачальник времён императора Юстиниана Великого, который защищал в этом месте Рим от варваров, позднее старый и слепой, просил милостыню возле ворот, справа от которых в начале XIX века всё ещё можно было разглядеть средневековую процарапанную надпись, ныне исчезнувшую: «Date obolum Belisario» (Подайте Велизарию). Эта история фантастична, прежде всего потому, что Велизарий умер в богатстве и не в Риме, а в Константинополе. Единственным, что могло бы объяснить такое название, является тот факт, что Велизарий, возможно, располагался своей ставкой недалеко от ворот. Ворота были построены во время работ по укреплению стены Аврелиана в 401—403 годах. При императоре Гонории (395—423) ворота были укреплены, расширены уже существовавшие стены с потерной (тайной подземной галереей). Башня справа получила полукруглую форму, а вторая была достроена, кирпичные ворота были облицованы травертином. Ворота не являлись главными в городе, в VIII—IX веках их замуровали из-за слишком узкого проёма. До наших дней сохранились греческие кресты, выгравированные на замковых камнях арки, что может быть действительно связано с успешной защитой Рима весной 537 года Велизарием, который с несколькими тысячами человек одержал победу над Витигесом во главе ста пятидесяти тысяч готов (цифра вероятнее всего завышена). Этот сюжет пережил своё время и нашёл отражение во многих произведениях искусства, например, в картине Жака Луи Давида «Велизарий, просящий подаяние». Вновь ворота закрывались в 1808 году, а через 80 лет — в 1887 были опять открыты. Два боковых прохода были сделаны позднее, а основной проход был размурован только в XX веке для восстановления исторического вида памятника. Примечания Литература Mauro Quercioli, «Le mura e le porte di Roma». Newton Compton Ed., Roma, 1982Laura G. Cozzi, «Le porte di Roma». F.Spinosi Ed., Roma, 1968 Lucos Cozza, Mura di Roma dalla Porta Flaminia alla Pinciana, AnalRom 20, pp. 93–138, 1992 Lucos Cozza, Mura di Roma dalla Porta Pinciana alla Salaria', AnalRom 21, pp. 81–139, 1993
Порта-Пінчіана

Порта Пінчіана (італ. Porta Pinciana) — міська брама у мурі Авреліана в Римі. Історія Побудовані під час робіт з укріплення муру Авреліана у 401 році при імператорі Гонорії. Брама була укріплена коли вже існували невеликі ворота, вежа праворуч отримала напівкруглу форму, була добудована друга вежа ліворуч, цегляна брама була покрита травертином. Брама отримала назву одного з римських пагорбів — Пінціо. Порта Пінчіана мала також назву лат. Porta Salaria Vetus — стара порта Саларія, оскільки через неї проходила Соляна дорога (Via Salaria). У ранньому середньовіччі виникла назва Porta Portitiana або Porta Porciniana. Порта Пінчіана не була головною міською брамою Риму, її кілька разів замуровували. Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Порта-Пінчіана Порта Пінчіана на LacusCirtius(англ.)
Wildbad Innichen

Die Ruine des Wildbades Innichen (ital.: Bagni di San Candido) liegt in Südtirol zwischen Innichen und Sexten auf 1.336 Metern über dem Meeresspiegel. Im Jahre 1586 wurde das Wildbad erstmals urkundlich erwähnt, jedoch reicht seine Geschichte bis in die Zeit der Römer zurück, was durch Ausgrabungen von Münzen und Amphoren belegt wurde. Das heute nur noch als Ruine bestehende Kurhotel wurde im Jahre 1856 durch den ungarischen Arzt Dr. Johann Graf Scheiber erbaut (später von seiner Tochter und deren Mann, Graf Bercker erweitert). Im Ersten Weltkrieg wurde das Wildbad teilweise zerstört und ist seither dem Verfall überlassen. Neben der Ruine befinden sich fünf Heilwasser-Quellen: Kaiserwasser, Lavaredo, Schwefelquelle, Eisenquelle und Candida, die teilweise kommerziell genutzt werden (Kaiserwasser GmbH). Auf einer Anhöhe über den Quellen liegt die Kapelle St. Salvator, die 1591 vom Stiftsdekan Hieronymus Schüssier erbaut wurde. Am Flügelaltar, der ebenfalls aus dieser Zeit stammt, befindet sich die älteste bildliche Darstellung des Wildbades. Er steht mittlerweile aber in der Stiftskirche Innichen. Sowohl das Wildbad als auch die Kapelle gehören zu den denkmalgeschützten Bauten in Innichen. Literatur Ignaz Mader: Die Bäder und Heilquellen im Hochetsch, Bolzano 1929, S. 122 ff. (online) Weblinks Eintrag im Monumentbrowser auf der Website des Südtiroler Landesdenkmalamts Einzelnachweise
Sanctuaire Notre-Dame-de-la-Fontaine de Camairago

Le sanctuaire Notre-Dame-de-la-Fontaine (italien : santuario della Madonna della Fontana ; lombard : santüari d'la Madóna d'la Funtana) est une petite église du XIIIe siècle qui se trouve dans la commune de Camairago, dans la province de Lodi, Italie. Elle se trouve plus précisément dans un méandre de l'Adda entre Camairago, Cavacurta et Maleo. Historique Les pêcheurs l'ont érigée sûrement avant 1261, en espérant la protection de la Vierge contre les inondations dues au fleuve Adda. Proche du sanctuaire, se trouve une fontaine d'eau douce, bénie par saint Charles Borromée, que la tradition dit être miraculeuse. Au XXe siècle et jusqu'aux années 1970, elle était très fréquentée par les pèlerins et les touristes. Aujourd'hui, le site peut seulement être visité le dimanche lors des messes. Illustrations Notes et références Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Lombardie
Santuario della Madonna della Fontana (Castelgerundo)

Il santuario della Madonna della Fontana è una piccola chiesa situata a Camairago, frazione del comune di Castelgerundo. Storia Il santuario è situato su una piccola altura nei pressi di un'ansa dell'Adda. Già nel XIII secolo, più precisamente prima del 1261, si hanno notizie di una chiesa in questa località, bagnata dall'Adda. La tradizione vuole che, a causa delle inondazioni del fiume, il luogo fosse molto pericoloso; i pescatori e i barcaioli locali, sempre devoti alla Madonna, decisero, nel XIII secolo, di costruirvi una piccola cappella, nei pressi della quale c'era una fonte di acqua sorgiva, ritenuta miracolosa, benedetta da san Carlo Borromeo. Nel luglio del 2022, probabilmente a causa della forte siccità primaverile-estiva che causò l'abbassamento della falda sottostante, la cappella subì importanti danni strutturali e l'accesso all'area venne interdetto ai fedeli. Nella primavera del 2024, notizie di stampa locale annunciarono la definizione di un progetto dal valore di 80000 € per la riqualificazione del luogo di culto. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su santuario della Madonna della Fontana Collegamenti esterni Santuario della Madonna della Fontana, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Santuario della Madonna della Fontana, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia.
Santuário de Nossa Senhora da Fonte

O Santuário de Nossa Senhora da Fonte (Santuario della Madonna della Fontana em língua italiana) é uma pequena Igreja que se acha em Camairago, comuna da Italia, na Província e Diocese de Lodi. Història A igreja esta situada perto do rio Adda e foi construída, cerca de 1260 para um grupo de pescadores amedrontados das inundações continuadas do rio. Perto da igreja tinha uma fonte de água que todos achavam milagorsa e que foi benta para São Carlos Borromeu. Hoje, o pequeno Santuário é frequentado somente nos domingos e, raramente, em outras celebrações litúrgicas. Outras imagens Referências Ligações externas