NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Îles Pontines

Les îles Pontines (isole Ponziane ou isole Pontine en italien) sont un archipel d’origine volcanique situé dans la mer Tyrrhénienne, à environ 30 km de la côte du Latium. L'étymologie est la même que pour le nom antique de la Mer Noire, « Pont-Euxin » : c'est le grec antique Πόντος, Póntos, qui signifie « mer ouverte ». Il se compose d'un groupe de six îles qui se subdivise en deux sous-groupes séparés par environ 22 milles marins : Ponza , Palmarola, Zannone et Gavi au nord-ouest, Ventotene et Santo Stefano au sud-est. Ventotene et Santo Stefano sont une réserve marine protégée par un périmètre divisé en trois zones d'accès. Ponza et Ventotene, les deux seules habitées, sont reliées toute l'année par un service d’hydroptères et de ferry, et en été par des rotations plus fréquentes. Galerie Voir aussi Liens externes Ressource relative aux beaux-arts : Biblissima Itinéraires sous-marins des îles Pontines. Portail du Latium Portail des îles Portail de la mer Méditerranée
Poncijski otoci

Poncijski otoci su otočje u Tirenskom moru uz obalu regije Lacij, u Italiji. Geografija Otoci su zajednički nazvani po najvećem otoku u skupini, Ponzi. Ostali otoci u otočju su Palmarola, Zannone i Gavi na sjeverozapadu, te Ventotene i Santo Stefano na jugoistoku. Ove dvije skupine međusobno su odvojene 41 km. Od Sabaudia-Cape Circeo poluotoka do Zannone udaljenost je 22 km, dok je Ventotene okrenut prema gradu Gaeti na obali, koji je udaljen 21 milju. Najmanja udaljenost između Santo Stefana i otoka Ischia je 41 km. U antičko doba zvali su ih Pontije (Πόντιαι). Ponza i Ventotene su naseljeni, ali manji otoci nisu, s ukupnom populacijom na otočju od 4066 stanovnika od 2009. godine. Ventotene i Santo Stefano su kopnena i morska zaštićena područja pod nadzorom talijanske države. Trenutno ih maleni vinogradi, divlje bilje i cvijeće te skrovite plaže i grote čine popularnim turističkim odredištem. Povijest Otočje je vulkanskog porijekla i naseljen je tisućama godina. Na otocima su iskopani neolitski artefakti i opsidijani iz brončanog doba. Otoke su koristili Etruščani koji su isklesali "Plave pećine". Najranija zabilježena povijest otoka javlja se s rimskom pobjedom nad Volscima 338. pr. Kr. Prema lokalnoj legendi, to je nekoć bila izgubljena Kraljevina Tirenija koja je potonula s uskim pojasom spojenim s kopnom Italije. Tijekom vladavine rimskog cara Augusta potaknuta je stambena ekspanzija na otocima i ljudi su se proširili od Ponze do Ventotenea. Rim je koristio dva otoka kao utočište i mjesto za protjerivanje politički problematičnih građana. Oko dvije tisuće godina kasnije otoke je iz istog razloga koristio fašistički režim. Agripinu Mlađu, majku budućeg rimskog cara, Nerona, protjerao je na Pontinske otoke njezin brat, tadašnji rimski car, Kaligula, 39. godine nove ere, prije nego što je progonstvo ukinuo njezin ujak, car Klaudije nakon njegova nasljeđivanja. Svrgnuti papa Silverije tamo je prognan 537. malo prije smrti. Pontine su napuštene tijekom srednjeg vijeka nakon napada Saracena i gusara. Tijekom 18. stoljeća, Napuljsko Kraljevstvo ponovno je koloniziralo otoke, a oni su kasnije postali dio Kraljevine Italije. Povezani članci Dodatak:Popis otoka u Italiji Izvori Vanjske poveznice
Isole Ponziane

Le isole Ponziane o isole Pontine (raramente anche isole Circee) sono un arcipelago di origine vulcanica situato nel Mar Tirreno, al largo delle coste del golfo di Gaeta (Lazio meridionale), estendendosi complessivamente per circa 12 km² con una popolazione complessiva di circa 4 000 abitanti (ponzesi), che nel periodo estivo aumenta sensibilmente a causa di un intenso movimento turistico. Storia Frequentate sin dall'epoca preistorica, le isole furono abitate anche in età romana, ed erano chiamate Pontiae īnsulae dal nome dell'isola maggiore Ponza (lat. Pontia, gr. Ποντία Pontìa). Durante il Medioevo, appartennero al ducato di Gaeta e da esso passarono sotto il Regno di Napoli, in cui restarono fino all'Unità d'Italia. I comuni dell'arcipelago, inquadrati dal 1860 al 1927 nella provincia di Terra di Lavoro, in Campania, dopo la soppressione di questa furono attribuiti alla provincia di Napoli. Solo nel 1934, sotto il regime fascista, vennero trasferiti nel Lazio e aggregati alla neonata provincia di Littoria (poi Latina), insieme con l'ex circondario di Gaeta. Descrizione L'arcipelago comprende sei isole maggiori, divise in due gruppi principali: gruppo di nord-ovest (appartenente amministrativamente al comune di Ponza) Isola di Ponza Isola Palmarola Isola di Zannone Isola di Gavi gruppo di sud-est (appartenente amministrativamente al comune di Ventotene) Isola di Ventotene Isola di Santo Stefano Le isole sono raggiungibili in traghetto o aliscafo da Formia, Anzio, Terracina, San Felice Circeo, Napoli, Pozzuoli e Ischia. Fauna endemica Le Isole Ponziane ospitano due specie endemiche, la farfalla di Ponza (Hipparchia sbordonii) e la lucertola di Lataste (Podarcis latastei), scoperta nel 2019 e diffusa nelle sole isole settentrionali. Note Bibliografia Gin Racheli, Le isole ponziane, Milano, Mursia, ISBN 978-88-425-8770-5. Lou Embo Roiter e Carlo Picozza, Le isole ponziane, Treviso, Vianello libri, 1988, ISBN 978-88-720-0043-4. Giovanni Maria De Rossi e Carlo Picozza, La patella e lo scoglio, Roma, Gangemi, 2009, ISBN 978-88-492-1712-4. Pasquale Mattei, L'arcipelago ponziano: memorie storiche artistiche, Napoli, 1857, SBN SBL0726620. Voci correlate Isole dell'Italia Altri progetti Wikiquote contiene citazioni sulle Isole Ponziane Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isole Ponziane Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Isole Ponziane Collegamenti esterni Carmelo Colamonico, PONTINE, ISOLE, in Enciclopedia Italiana, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1935. PONZIANE, Isole, in Enciclopedia Italiana, III Appendice, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1961. Ponziane, ìsole-, su sapere.it, De Agostini. PONTINE, Isole, in Enciclopedia dell'Arte Antica, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1996.
Pontijnse Eilanden

De Pontijnse Eilanden (Italiaans: Isole Ponziane of Isole Pontine) zijn een eilandengroep in de Tyrreense Zee voor de kust van het Italiaanse Lazio. Zij zijn genoemd naar het grootste eiland Ponza. Er wonen circa 4000 mensen. Er zijn zes eilanden, bestuurlijk ingedeeld in twee gemeenten: de eilanden Ponza, Palmarola, Zannone en Gavi vormen de gemeente Ponza. de eilanden Ventotene en Santo Stefano vormen de gemeente Ventotene.
Wyspy Poncjańskie

Wyspy Poncjańskie (wł. Isole Ponziane, Isole Pontine) – archipelag włoskich wysp wulkanicznych na Morzu Tyrreńskim, położony przy zachodnim wybrzeżu Półwyspu Apenińskiego, na zachód od Neapolu. Największe wyspy: Ponza i Ventotene. Powierzchnia nizinna, klimat śródziemnomorski. Rozwinięta uprawa winorośli i drzew cytrusowych; rybołówstwo, turystyka, wydobycie kaolinu. Główne miasto – Ponza. Wyspy W skład archipelagu wchodzą następujące wyspy: Historia Archipelag był zamieszkany przez ludzi od tysięcy lat, o czym świadczą odkryte na wyspach, archeologiczne neolityczne artefakty i obsydiany z epoki brązu. Na wyspach znaleziono ślady bytności Etrusków, którzy wydrążyli „Niebieskie Groty”. Najwcześniejsze zapiski historyczne dotyczące wysp pojawiają się wraz z rzymskim zwycięstwem nad Wolskami w 338 p.n.e. Podczas rządów Juliusza Cezara, osadnictwo na wyspach wzmogło się i ludność z wyspy Ponza zaludniła wyspę Ventotene. Rzymianie używali tych dwu wysp jako miejsce schronienia i miejsce zsyłki więźniów politycznych. W czasach średniowiecza Wyspy Poncjańskie zostały opuszczone przez mieszkańców na skutek nieustających napadów Saracenów i piratów. W XVIII wieku Królestwo Neapolu ponownie zasiedliło wyspy, które później stały się częścią Królestwa Włoch. Niewielkie winnice, dzikie zioła i kwiaty oraz odosobnione plaże i groty przyciągają turystów.
Ilhas Pontinas

As ilhas Pontinas (em italiano isole Ponziane ou Pontine) são um pequeno arquipélago vulcânico do mar Tirreno, à entrada do golfo de Gaeta, constituído por seis ilhas, com uma área total de 12 km². A população total é de cerca de 4 000 habitantes permanentes, mas durante o período estivo a população chega a triplicar devido ao intenso movimento turístico que aflui às ilhas. Descrição O arquipélago compreende seis ilhas maiores e numerosos ilhéus, agrupados em dois grupos: O Grupo de Noroeste, administrativamente a comuna de Ponza, com as seguintes ilhas: Ilha de Ponza (Isola di Ponza) Palmarola (Isola Palmarola) Ilha Zannone (Isola di Zannone) Ilha de Gavi (Isola di Gavi) O Grupo de Sueste, administrativamente a Comuna de Ventotene, com as seguintes ilhas: Ilha de Ventotene (Isola di Ventotene) Ilha de Santo Stefano (Isola di Santo Stefano) As comunas do arquipélago pertenceram à Província da Terra di Lavoro até à sua supressão, passando então a integrar a Província de Nápoles. Foram transferidas para a Província de Latina (Littoria) em conjunto com Sora durante o regime fascista de Benito Mussolini. As ilhas são servidas por serviço de embarcações rápidas de passageiros desde os portos de Formia, Anzio, Terracina, San Felice Circeo e, na estação estiva, de Ischia, Nápoles e Pozzuoli. Referências
Понцианские острова

Понцианские острова (итал. Isole Ponziane) — архипелаг в Тирренском море недалеко от западного побережья Апеннинского полуострова. Административно Понцианские острова входят в состав провинции Латина региона Лацио. Население островов — 4066 человек (2009). Площадь островов — 11,39 км². География Острова имеют коллективное название в честь крупнейшего из них — острова Понца. Прочими островами архипелага являются Пальмарола, Дзанноне (включён в состав национального парка Чирчео) и Гави, которые вместе с Понцей образуют северо-западную группу островов архипелага, а также Вентотене и Санто-Стефано, формирующие юго-восточную группу островов. Эти две группы отстоят друг от друга на расстояние 22 морских мили. Расстояние от Сабаудии и мыса Чирчео до Дзанноне 12 морских мили, тогда как Вентотене отделяет от Гаэты расстояние в 21 милю. Расстояние между островами Санто-Стефано и Искья составляет 22 морских мили. Возникновение архипелага связано с вулканической активностью. На Вентотене и Санто-Стефано расположены сухопутные и морские природоохранные зоны. Фауна На островах архипелага обитает эндемичный вид бабочек нимфалид, бабочка Понца (Hipparchia sbordonii), из рода Hipparchia, внесённый в Красную книгу Италии. История История освоения островов человеком насчитывает не одно тысячелетие. На островах найдены артефакты эпохи неолита и бронзового века. Острова использовались этрусками, создавшими «Голубой грот». Первым письменным упоминанием островов является описание победы римлян над вольсками в 338 году до н. э. Римляне назвали острова «Понтия» (лат. Pontia). Во время правления Октавиана Августа, население островов увеличилось. Римляне использовали острова Понцу и Вентотене для разведения рыбы. На Понце сохранились рыбоводческие комплексы Grotto di Pilato. На Вентотене сохранились четыре больших рыбных бассейна, расположенных в восточной части острова к югу от нынешней гавани. Также на Вентотене (и в меньшей степени на Понце) существуют остатки римских портовых сооружений. Острова использовались для ссылки неблагонадёжных граждан. Острова были покинуты в Средние века из-за рейдов сарацин и пиратов, хотя Понца, например, упоминается в «Декамероне» Бокаччо (шестая история второго дня). В этот период в окрестностях острова произошло несколько морских битв — в 1300 году, в 1435-м, в 1552-м. В XVIII веке Неаполитанское королевство вновь колонизировало острова. Во время режима Муссолини острова вновь использовались как место ссылки. Население Понца и Вентотене имеют население, малые острова — необитаемы. Туризм В настоящее время Понцианские острова являются популярным и посещаемым туристическим местом. Развиты агротуризм, пляжный отдых, морские экскурсии, подводное плавание. Паромные маршруты связывают архипелаг с Формией, Анцио, Террачиной и Неаполем. Примечания Ссылки Italian Government Tourist Board, Pontine Islands information . Архивировано из оригинала 12 апреля 2007 года.
Pontinsko otočje

Pontinsko otočje (v italijanskem izvirniku Isole Ponziane [ìzole poncjàne] ali Isole Pontine [ìzole pontìne]), je skupina šestih otokov v Tirenskem morju, med katerimi je daleč največji otok Ponza, ki ležijo zahodno od mesta Gaeta. Upravno spada pod italijansko deželo Lacij (pokrajina Latina). Legenda pravi, da izhaja ime otočja iz posvetila Ponciju Pilatu, a dejansko je zgodovinar Strabon uporabljal to ime še preden se je Poncij Pilat zapisal v zgodovino. Izvor imena je treba verjetno iskati v grški besedi pènte (= pet, za petero otokov), nato v izpeljanki pèmpten (= po petem), ki so jo Rimljani uporabili v poimenovanju obalnega močvirja, paludes pomptinae, torej močvirje po petem otoku. S časom je pridevnik pontinski prešel v rabo za vso pokrajino in za otočje samo. Pozneje je otočje prevzelo ime po glavnem otoku, Ponza [pònca] (že pod Rimljani Pontia [pòncja]), ki naj bi ne slonelo na grški etimologiji. Zato se danes v italijanščini uporabljata obe imeni, Pontinsko in Poncjansko otočje. Nekateri tuji jeziki so sprejeli eno, nekateri drugo različico. Viri Lessico Universale Italiano Treccani 1968-1986
Pontinska öarna

Pontinska öarna, isole Ponziane eller isole Pontine är en ögrupp i Tyrrenska havet utanför Italiens västkust. Ögruppen är vulkanisk. Där bor cirka 4 000 invånare. Den största ön Ponza har givit namn till ögruppen. Arkipelagen har sex öar indelat i två grupper. Nordöstgruppen, administreras av kommunen Ponza) Isola di Ponza Isola Palmarola Isola di Zannone Isola di Gavi Sydöstgruppen, administreras av kommunen Ventotene) Isola di Ventotene Isola di Santo Stefano Färjor avgår året runt från Formia, Anzio, Terracina, San Felice Circeo och på sommarhalvåret även från Ischia, Neapel och Pozzuoli.
Понціанські острови

Понціанські острови — це група з шести островів у Тірренському морі, розташованих на південь від Риму і на північному заході від Неаполя. Острови не надто відомі як туристичний напрямок, тому що тільки два острови з архіпелагу, Понца і Вентотене, населені. Обидва острови, як і будь-яка частина Італії, володіють гарними портами і барвистими селами з прекрасними свіжими місцевими рибними ресторанами. До незайманої берегової лінії і до приголомшливих видів можна легко дістатися на поромі. До Понціанських островів входять острови Понца (найбільший з них), Пальмарола, Дзанноне і Гаві на північному заході, а також Вентотене і Санто-Стефано на південному сході. Історія Історія освоєння островів людиною налічує не одне тисячоліття. На островах знайдені артефакти епохи неоліту і бронзової доби. Острови використовувалися етрусками, які створили «Блакитний грот». Першим письмовою згадкою островів є перемога римлян над вольсками в 338 році до н. е.. Римською назвою островів було «Понтія» (лат. Pontia). Під час правління Октавіана Августа, населення островів збільшилася. Римляни використовували острова Понці і Вентотене для розведення риби. На Понці збереглися рибницькі комплекси Grotto di Pilato. На Вентотене збереглися чотири великі рибних басейни, розташованих у східній частині острова на південь від нинішньої гавані. Також на Вентотене (і меншою мірою на Понці) існують залишки римських портових споруд. Також острова використовувалися для посилання неблагонадійних громадян. Острови були покинуті в Середні століття через набіги сарацинів і піратів, хоча Понца, наприклад, згадується в «Декамерон» Бокаччо (шоста історія другого дня). У XVIII столітті Неаполітанське королівство знову колонізувало острова. Під час режиму Муссоліні острова використовувалися як місце заслання. Населення Понца і Вентотене населені, малі острови — нежилі. Посилання Italian Government Tourist Board, Pontine Islands information
Lago di Capodacqua

Il lago di Capodacqua (o Capo d'Acqua) è un piccolo lago artificiale dell'Abruzzo, originato dall'omonima sorgente che costituisce una delle tre fonti del fiume Tirino. Storia Il toponimo Capodacqua o Capo d'Acqua, dal latino Caput Acquæ, "sorgente del fiume", è utilizzato sin dall'antichità per indicare l'omonima sorgente che fuoriesce dal bacino sotterraneo del Gran Sasso e, da qui, si immette nel Tirino che attraversa la vallata. In corrispondenza di questo luogo nacque il villaggio che, in età normanna, contribuì alla fondazione di Capestrano. Nel 1934, nei suoi pressi, furono rinvenute le celebri statue della Dama e del Guerriero di Capestrano, risalenti al VI secolo a.C.. Nel 1965 fu decisa la costruzione di una diga a valle della sorgente per raccogliere le acque e consentire l'irrigazione dei campi di grano sottostanti. La realizzazione della diga inabissò le costruzioni presenti nel piccolo lembo di terra, tra cui un antico mulino eretto dalla famiglia Verlengia. Descrizione È situato all'interno del territorio di Capestrano, nella valle del Tirino, ad un'altitudine di 340 m s.l.m. alle pendici del monte Scarafano. Raggiunge una profondità massima di 8 m. A causa del continuo flusso idrico proveniente dalla sorgente, l'acqua del lago si presenta limpida e pulita, con una temperatura di 10 °C che si mantiene costante durante tutto l'anno e non consente il proliferare della vegetazione lacustre, assicurando un'ottima visibilità subacquea. Per la qualità dell'acqua e la presenza di due mulini sul fondale, il lago di Capodacqua è definito l'"Atlantide d'Abruzzo". Il lago di Capodacqua costituisce la principale delle tre sorgenti – le altre due sono il lago sotterraneo di Capestrano e la sorgente di Presciano, entrambe sul lato destro del fiume – da cui ha origine il Tirino, affluente dell'Aterno-Pescara. Note Bibliografia Touring Club Italiano, L'Italia. Abruzzo e Molise, Milano, Touring Editore, 2005, ISBN 88-365-2829-5. Voci correlate Capestrano Tirino Valle del Tirino Collegamenti esterni Lago di Capodacqua – Capestrano (AQ), su abruzzoturismo.it (archiviato dall'url originale il 14 agosto 2023).
Teatro Petruzzelli

Das Teatro Petruzzelli ist ein italienisches Opernhaus in Bari mit einer Kapazität von 1482 Plätzen, das im Jahr 1903 erbaut wurde. Geschichte Das Teatro Petruzzelli gilt als eines der größten Privattheater Italiens. Es wurde für die zu der Zeit beträchtliche Summe von 1.600.000 Lire gebaut. Es wurde mit Heizung und Elektrizität ausgestattet. Eröffnet wurde das Theater am 14. Februar 1903 mit Les Huguenots von Giacomo Meyerbeer. Komplett durch einen Brand zerstört, wurde es seit 1991 wieder aufgebaut und im Jahr 2009 eröffnet mit einem Konzert mit der 9. Sinfonie von Ludwig van Beethoven. Die erste szenische Aufführung war dann am 6. Dezember 2009 Turandot. Weblinks Così nacque il gioiello di Bari. Geschichte des Theaters (italienisch) Ultimo atto – Il rogo del Petruzzelli. Video auf La storia siamo noi (italienisch) Teatro Pubblico Pugliese – Comune di Bari (italienisch)
Teatro Petruzzelli

El Teatro Petruzzelli (1903), en la ciudad de Bari, es uno de los más bellos teatros de ópera de Italia y el cuarto en cuanto a capacidad. Puede albergar hasta 4000 espectadores. Triste causa célebre de la justicia italiana fue incendiado por manos anónimas - los tribunales probaron luego que fue su empresario para cobrar el seguro - el 26 de noviembre de 1991 y las tareas de reconstrucción han terminado en 2008.​ La reapertura del teatro se produjo el 12 de octubre de 2009. Proyecto de los comerciantes de Bari,​ Onofrio y Antonio Petruzzelli realizado por Angelo Cicciomessere con frescos de Raffaele Armenise (destruidos en el incendio) se inició su construcción en1898 inaugurándose el 14 de febrero de 1903 con Los Hugonotes de Giacomo Meyerbeer. En el siglo XVIII ya el teatro en ese predio había acogido el estreno italiano de Ifigenia en Tauride de Niccolo Piccinni en 1779 y la versión napolitana de I Puritani de Vincenzo Bellini con María Malibrán. A través de su historia su escenario tuvo la presencia de figuras como Herbert von Karajan, Rudolf Nuréyev, Frank Sinatra, Ray Charles, Liza Minnelli, Eduardo De Filippo, Riccardo Muti, Renato Bruson, Carla Fracci, Luciano Pavarotti, Piero Cappuccilli y otros. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Teatro Petruzzelli. Sitio oficial Artículo en italiano Fotografía de los frescos y la destrucción después del incendio de 1991 Fotografías e historia breve
Teatro Petruzzelli

Le Teatro Petruzzelli est un théâtre d'opéra avec une capacité de 1 482 places, construit en 1903 et qui se trouve sur le cours Cavour à Bari. Histoire Le Teatro Petruzzelli qui appartient à la famille Messeni Nemagna est le 4e théâtre italien par ses dimensions et le plus grand théâtre privé en Italie. Il fut construit pour la somme considérable à l'époque de 1 600 000 lires. Il était doté de chauffage et d'électricité, ce qui était précurseur à cette époque. Il a été inauguré le 14 février 1903 avec Les Huguenots de Giacomo Meyerbeer. Entièrement détruit par un incendie entre le 26 et le 27 octobre 1991, il a été reconstruit et inauguré en 2009 et a rouvert le 4 octobre 2009, avec un concert de la 9e symphonie de Beethoven, passé presque inaperçu. Ce n'est que le 6 décembre 2009, avec Turandot que l'activité lyrique reprit. Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Teatro Petruzzelli » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de l’opéra Portail de l’Italie
Teatro Petruzzelli

A Teatro Petruzzelli Bari legnagyobb színháza, méreteit tekintve pedig a negyedik legnagyobb Olaszországban, 1482 ülőhellyel. Története A színház megépítése Onofrio és Antonio Petruzzelli, kereskedő és hajóépítő testvérek ötlete volt. Sógorukat, a mérnök Angelo Bari Cicciomesserét bízták meg a tervek előkészítésével, amelyeket benyújtottak jóváhagyásra a városi tanácsnak. A tervet 1896-ban fogadták el. Még ugyanebben az évben a város és a testvérek között létrejött a szerződés, de az építkezés csak 1898-ban kezdődött. A színház 1903. február 14-én nyitotta meg kapuit Giacomo Meyerbeer A hugenották című operájával. Hírnevet az 1980-as években szerzett, amikor bemutatták Niccolò Piccinni elfeledett Iphigeneia a Tauroszok földjén című operáját, valamint Vincenzo Bellini A puritánok című operájának még soha elő nem adott, úgynevezett nápolyi változatát, amit Maria Malibran tiszteletére írt. Az operaelőadások mellett balettelőadásoknak és szimfonikus koncerteknek is otthont ad, színpadán olyan hírességek is felléptek, mint Luciano Pavarotti, Riccardo Mutti vagy Tito Schipa. 1991. október 26-ról 27-re virradó éjszakáján a színház tűz martalékává vált. Az utolsó játszott előadás Bellini Normája volt. 2002 novemberében az olasz kulturális minisztérium és a színházat birtokló család megállapodást írt alá, amelyben az állam felvállalta az épület helyreállítását közpénzekből. 2006-ban az épületet államosították, és Bari városának tulajdonába került át. 2008-ban viszont a Legfelsőbb Bíróság úgy döntött, hogy az épület visszakerül a Messeni Nemagna család tulajdonába, mivel az államosítás nem volt indokolt. A huzavona következő állomása 2009-ben volt, amikor az épület ismét visszakerült a város tulajdonába. Ez abból adódott, hogy a Petruzzelli testvérek és a város által aláírt 1896-os szerződésbe egy olyan paragrafus is belekerült, amely alapján az épület átkerül a város tulajdonába, amennyiben a leomlott épületet a családnak nem sikerül eredeti állapotába visszaállítani három éven belül. A színház vezetését a Fondazione Lirico Sinfonica Petruzzelli e Teatri Bari (Bari Lírikus, Szimfonikus és Színházi Alapítvány) vette át. Tizennyolc évvel a tűzvész után, 2009. október 4-én nyitotta meg ismét kapuit Ludwig van Beethoven kilencedik szimfóniájával. Az első operaelőadásra december 6-án került sor (Giacomo Puccini: Turandot). Források Rotter, Ekkehart (2007). Apulien. Dumont Reiseverlag, Ostfildern. ISBN 978-3-7701-4314-6. További információk A Wikimédia Commons tartalmaz Teatro Petruzzelli témájú kategóriát.