NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
San Pietro di Castello (isola)

L'isola di San Pietro di Castello (San Piero de Casteo in dialetto locale) è un isolotto posto all'estremità orientale del centro storico di Venezia e compreso nel sestiere di Castello. In origine costituiva il cuore di Olívolo, che con Rialto e altri isole minori rappresentò uno dei primi insediamenti della Laguna Veneta, corrispondente all'area del castrum Helibolis (da cui il nome Olivolo), un comando bizantino esarcale sulla via navigabile endolitoranea di età imperiale che collegava Ravenna con Aquileia. Era sede di una diocesi, nel 1451 trasformata nel patriarcato di Venezia. Vi si trova la basilica di San Pietro di Castello. Anche dopo la formazione dell'attuale Venezia, rimase a lungo separata dal resto della città dall'ampio canale di San Pietro. A partire dall'Ottocento i collegamenti sono assicurati da due ponti di legno: il ponte di San Pietro e il ponte di Quintavalle, di recente rimodernati. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su San Pietro di Castello
San Pietro di Castello (eiland)

San Pietro di Castello, voorheen Olivolo, is een eiland in de Lagune van Venetië en is daarmee een deel van de sestiere Castello. Het eiland is verbonden met de hoofdeilanden door middel van twee bruggen. Geschiedenis Het eiland was eerst de bouwplek van een kasteel in de 6de eeuw, waarnaar het eiland en de sestiere later vernoemd zijn. In de 7de eeuw werd dit de plek waar de bisschop van Venetië verbleef en behield deze status tot 1807. De kerk van San Pietro is de belangrijkste attractie, maar er bevinden zich ook nog een Campanile en de tuin van de Campo San Pietro.
Сан-Пьетро-ди-Кастелло (остров)

Остров Сан-Пье́тро-ди-Касте́лло (итал. San Pietro di Castello, вен. San Piero de Casteło) или Оливоло (итал. Olivolo, вен. Ołivoło) — остров в восточной части Венеции в районе Кастелло. На острове было основано одно из первых поселений Венецианской лагуны. На его территории существовала отдельная епархия (впоследствии превращённая в патриархат Венеции). В прошлом остров также называли «Оливоло»: причиной тому могли послужить форма острова, напоминающая маслину, или же тот факт, что здесь когда-то выращивались оливковые деревья. По мере формирования Венеции остров располагался всё так же отдельно от остальной части города, от которого он отделён широким каналом Сан-Пьетро. Остров соединён с городом двумя деревянными мостами Сан-Пьетро и Квинтавале. До наших дней сохранились церковь Сан-Пьетро-ди-Кастелло и дворец патриарха. См. также Церковь Сан-Пьетро-ди-Кастелло Список мостов Венеции Примечания
Сан-П'єтро ді Кастелло (острів)

Острів Сан-П'єтро ді Кастелло (італ. San Pietro di Castello) або Оліволо (італ. Olivolo) — острів у східній частині Венеції в районі (сест'єре) Кастелло.На острові було засноване одне з перших поселень Венеційської лагуни. На його території існувала окрема єпархія (згодом перетворена у Венеційський патріархат). Острів у минулому називали Оліволо (італ. Olivolo) можливо тому, що там вирощували оливкові дерева, або, можливо, через свою форму, що віддалено нагадує оливу. Після формування Венеції, острів залишався окремо від решти міста, від якого розділяв широкий канал Сан-П'єтро. Острів з'єднаний з містом двома дерев'яними мостами Сан-П'єтро і Квінтавале. До сьогодні збереглися церква Сан-П'єтро ді Кастелло і патріарший палац. Див. також Церква Сан-П'єтро ді Кастелло Мости Венеції Галерея
Franzensfeste Fortress

Franzensfeste Fortress (Italian: Forte di Fortezza; German: Festung Franzensfeste, literally "Franz's Fortress") is a fortress situated in the village of Franzensfeste, in South Tyrol, Italy. Emperor Francis I began constructing the fortress in 1833. In 1838 the project was abandoned, because the area was not considered to be of sufficient importance for a fortress. In the summer of 2008 the fortress was opened to the public for the first time as one of the locations of Manifesta 7, the European Biennial of Contemporary art. References
Temple de les Nimfes

El Temple de les Nimfes era un temple de l'Antiga Roma dedicat a les nimfes, referit en diverses fonts i generalment identificat amb les restes en el que és ara la via delle Botteghe Oscure. Va ser fundat al segle iii aC o a l'inici del segle ii aC. Va patir un incendi a mitjan segle i aC i probablement també l'afectaria l'incendi de tota la ciutat l'any 80. Aquest temple es trobava al Camp de Mart. Descripció La planta del temple s'ha conservat en un fragment de Forma Urbis severiana, en què és presentada a l'interior del Porticus Minucia, com un temple perípter, amb vuit columnes a la façana (octastil) i dues fileres de sis columnes a cada costat. El temple estava en posició excèntrica en relació amb el pòrtic, que se n'alçaria al voltant en un segon moment. Les restes de la via delle Botteghe Oscure es van descobrir al 1938 i es feren visibles al costat de la via moderna; dues de les columnes s'alçaren al 1954. Les restes permeten identificar les diferents etapes de l'edifici: el nucli de l'obra cimentada dins el podi que remunta al segle II ae, les bases de les columnes i les motllures del podi actualment visibles han estat datades de mitjan segle I ae i els elements arquitectònics de marbre continuen a l'àrea, incloent-hi un fris arquitrau amb instruments de sacrifici, de l'època de Domicià, testimoni tal vegada d'una restauració després de l'incendi de l'any 80. Segon alguns estudiosos, el temple de la via delle Botteghe Oscure és el Temple des Lars Permarins (normalment considerat el temple de l'àrea sacra de la Plaça Argentina) i el quadripòrtic que el circumdava el porticus Minucia vetus. Galeria d'imatges Referències Bibliografia Daniele Manacorda, s.v. "Nymphae, aedes", in Eva Margareta Steinby (la cura di), Lexicon topographicum urbis Romae, III, Roma 1996, pp. 350-351.
Tempel der Nymphen

Der Tempel der Nymphen war ein Heiligtum im antiken Rom. Der Tempel war den Nymphen gewidmet. Das Gebäude befand sich auf dem Marsfeld und wurde im 3. Jahrhundert v. Chr. errichtet. In der Mitte des 1. Jahrhunderts v. Chr. wurde der Tempel durch ein Feuer beschädigt und erneut bei dem Stadtfeuer im Jahre 80 n. Chr. Wenige Reste des Tempels wie zwei Säulen sind erhalten. Die Ruinen des Tempels befinden sich an der Via delle Botteghe Oscure. Literatur Daniele Manacorda: Nymphae, aedes, in: Eva Margareta Steinby (Hrsg.): Lexicon topographicum urbis Romae. Band III. Rom 1996, S. 350–351 (Digitalisat). Weblinks Eintrag bei arachne
Temple of the Nymphs

The Temple of the Nymphs was a temple in ancient Rome dedicated to the Nymphs, evidenced in several sources and generally identified with the remains on what is now via delle Botteghe Oscure. The temple was founded either in the third century BC or the early second century BC. It was damaged by a fire in the mid-1st century BC and probably also affected by the citywide fire in 80 AD. This temple was on the Campus Martius. If still in use by the 4th century, the temple would have been closed during the persecution of pagans in the late Roman Empire, when the Christian Emperors issued edicts prohibiting all non-Christian worship and sanctuaries. See also List of Ancient Roman temples Bibliography Daniele Manacorda, s.v. "Nymphae, aedes", in Eva Margareta Steinby (ed.), Lexicon topographicum urbis Romae, III, Roma 1996, pp. 350–351. References
Templo de las Ninfas

El templo de las Ninfas era un templo de la Antigua Roma en Roma, dedicada a las ninfas, cuya existencia está atestiguada por fuentes antiguas,​ generalmente identificadas con los restos sacados a la luz a lo largo de la via delle Botteghe Oscure.​ El templo debe haber sido fundado en el siglo III a. C. o a principios del siglo II a. C.​ Debió sufrir un incendio a mediados del siglo I a. C. y probablemente fue afectado por el incendio del Campo de Marte) en el año 80.​ Descripción La planta del templo se conserva en un fragmento de la Forma Urbis Severiana, donde se presenta dentro del pórtico de Minucio,​ como un templo períptero, con 8 columnas en la fachada (octástilo) y dos hileras de 6 columnas en los lados. El templo se encontraba en una posición excéntrica con respecto al cuadripórtico, que debió construirse a su alrededor en una época posterior. Los restos de la via delle Botteghe Oscure se encontraron en 1938 y quedaron visibles al costado de la calle moderna; dos de las columnas fueron vueltas a levantar en 1954. Estos restos permiten identificar diferentes fases de la construcción del edificio: el núcleo de opus caementicium en el interior del podio data del siglo II a. C., las basas de las columnas y las molduras del podio actualmente visibles se han fechado a mediados del siglo I a. C.​ y los elementos arquitectónicos de mármol, aún conservados en la zona, entre ellos un friso-arquitrabe con instrumentos sacrificales, de la época de Domiciano, quizás testimonio de una restauración tras el incendio del año 80. Para algunos estudiosos,​ el templo de la via delle Botteghe Oscure debía identificarse, en cambio, con el templo de los Lari Permarini (normalmente se cree que es el templo D del área sagrada de Largo Argentina) y el cuadripórtico que lo rodeaba con el pórtico de Minucio (porticus Minucia vetus). Si todavía hubiera estado en uso en el siglo IV, el templo se habría cerrado durante la persecución a los paganos en el Imperio romano tardío, cuando los emperadores cristianos emitieron edictos que prohibieron todos los cultos y santuarios no cristianos.​ Referencias Bibliografía Daniele Manacorda, s.v. "Nymphae, aedes", en Eva Margareta Steinby (ed.), Lexicon topographicum urbis Romae, III, Roma 1996, pp. 350–351. Enlaces externos «Area Archeologica di via delle Botteghe Oscure». Sovrintendenza Capitolina ai Beni Culturali. Consultado el 3 de enero de 2023.
Nimfák Temploma

A Nimfák Temploma (olaszul Tempio delle Ninfe) ókori római, nimfáknak szentelt templom volt, amelyről több forrás is tanúskodik, és amelyet általában azokkal a maradványokkal azonosítanak, amelyek a mai via delle Botteghe Oscure mentén találhatók. A templomot vagy az i. e. harmadik században, vagy a második század elején alapították. Az i. e. 1. század közepén tűz rongálta meg, és valószínűleg az i. sz. 80-ban pusztító városi tűzvész is kárt tett benne. Ez a templom a Campus Martiuson állt. Ha a 4. században még használatban volt, akkor a pogányüldözések idején a késő Római Birodalomban zárva kellett lennie, ugyanis a keresztény császárok rendeleteket adtak ki, amelyek megtiltottak minden nem keresztény istentiszteletet és szentély látogatását. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Temple of the Nymphs című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Források Daniele Manacorda, s.v. "Nymphae, aedes", in Eva Margareta Steinby (szerk.), Lexicon topographicum urbis Romae, III, Roma 1996, pp. 350–351.
Tempio delle Ninfe

Il tempio delle Ninfe era un tempio dell'antica Roma, la cui esistenza è testimoniata dalle fonti antiche, generalmente identificato con i resti di rimessi in luce lungo la via delle Botteghe Oscure. Il tempio dovette essere fondato nel III secolo a.C. o agli inizi del II. Dovette subire un incendio alla metà del I secolo a.C. e fu probabilmente interessato dall'incendio del Campo Marzio dell'80 d.C.. Descrizione La pianta del tempio ci è conservata in un frammento della Forma Urbis severiana, dove è presentato all'interno della porticus Minucia, come un tempio periptero, con 8 colonne in facciata (ottastilo) e due file di 6 colonne sui lati. Il tempio si trovava in posizione eccentrica rispetto al quadriportico, che dovette essergli eretto intorno in un secondo momento. I resti di via delle Botteghe Oscure sono stati rinvenuti nel 1938 e lasciati visibili a lato della via moderna; due delle colonne vennero rialzate nel 1954. I resti permettono di individuare diverse fasi dell'edificio: il nucleo di opera cementizia all'interno del podio risale al II secolo a.C., le basi delle colonne e le modanature del podio attualmente visibili sono state datate alla metà del I secolo a.C. ed elementi architettonici in marmo, tuttora conservati nell'area, tra cui un fregio-architrave con strumenti sacrificali, dell'epoca di Domiziano, testimonianza forse di un restauro a seguito dell'incendio dell'anno 80. Secondo alcuni studiosi il tempio di via delle Botteghe Oscure deve essere invece identificato con il tempio dei Lari Permarini (normalmente ritenuto essere il tempio D dell'area sacra di Largo Argentina) e il quadriportico che lo circondava con la porticus Minucia vetus. Altre immagini Note Bibliografia Daniele Manacorda, s.v. "Nymphae, aedes", in Eva Margareta Steinby (a cura di), Lexicon topographicum urbis Romae, III, Roma 1996, pp. 350-351. Collegamenti esterni Area Archeologica di via delle Botteghe Oscure, su Sovrintendenza Capitolina ai Beni Culturali. URL consultato l'11 dicembre 2019.
Tempel van de Nimfen

De Tempel van de Nimfen (Latijn:Aedes Nymphaea) was een tempel ter ere van de nimfen in het oude Rome. De tempel stond op het Marsveld en werd naast de verering van de nimfen ook gebruikt als opslagplaats voor de administratie van de census. Deze telling vond plaats op het Marsveld in de Villa Publica en de censors zetelden in het nabijgelegen Atrium Libertatis, waardoor deze tempel waarschijnlijk ook ergens in de zuidoostelijke hoek van het Marsveld heeft gestaan. De tempel werd op 23 augustus ingewijd, het jaar is onbekend evenals de persoon die opdracht gaf tot de bouw. Volgens Cicero liet de beruchte politicus Publius Clodius Pulcher de tempel in brand steken, om zo alle documenten van de census te vernietigen. Het is niet bekend of de tempel daarna nog herbouwd is. Antieke bron Referentie L. Richardson, jr, A New Topographical Dictionary of Ancient Rome, Baltimore - London 1992. pp.269 ISBN 0801843006
Templo das Ninfas

O Templo das Ninfas foi um templo na Roma Antiga dedicado para as Ninfas, evidenciado em várias fontes e geralmente identificado com os restos no que é agora a via delle Botteghe Oscure. O templo foi fundado no século III a.C. ou no início do século II a.C. Foi danificado por um incêndio na metade do século I a.C. e provavelmente também afetado pelo incêndio em toda a cidade em 80 d.C. Esse templo estava localizado no Campo de Marte. Se ainda estivesse em uso no século IV, o templo teria sido fechado durante a perseguição aos pagãos no final do Império Romano, quando os imperadores cristãos emitiram éditos proibindo todos os cultos e santuários não cristãos. Descrição A planta do templo nos é conservada em um fragmento da Forma Urbis severiana, onde é apresentada ao interior do Porticus Minucia, como um templo períptero, com oito colunas na fachada (octastilo) e duas fileiras de seis colunas cada lado. O templo se localizava em posição excêntrica em relação ao pórtico, que teve de ser erguido ao redor em um segundo momento. Os restos da via delle Botteghe Oscure foram descobertos em 1938 e deixados visíveis ao lado da via moderna; duas das colunas foram levantadas em 1954. Os restos permitem identificar as diferentes etapas do edifício: o núcleo da obra cimenta ao interior do pódio que remonta ao século II a.C., as bases das colunas e as molduras do pódio atualmente visíveis têm sido datadas para a metade do século I a.C. e os elementos arquitetônicos em mármore, continuam conservados na área, incluindo um friso-arquitrave com instrumentos sacrificiais, da época de Domiciano, testemunha talvez de uma restauração seguindo o incêndio do ano 80. Segundo alguns estudiosos, o templo da via delle Botteghe Oscure é o Templo dos Lares Permarinos (normalmente considerado sendo o templo da área sacra de Largo Argentina) e o quadripórtico que o circundava com a porticus Minucia vetus. Outras imagens Localização Ver também Templo romano Notas Bibliografia Daniele Manacorda, s.v. "Nymphae, aedes", in Eva Margareta Steinby (a cura di), Lexicon topographicum urbis Romae, III, Roma 1996, pp. 350-351.
Храм нимф

Храм нимф ― ныне утраченное древнеримское культовое сооружение, посвящённое нимфам, нимфеум. О существовании храма свидетельствуют различные древние источники. С ним отождествляют руины, расположенные вдоль улицы Виа делле Боттеге Оскур . Храм должен был быть основан в IIII― начале II века до н.э. Скорее всего он пострадал во время пожара в городе в I веке до н.э. и во время пожара на Марсовом поле в 80 году н.э. План храма сохранился в фрагменте Мраморного плана Рима, где он представлен внутри портика Минуции как периферийный храм с восемью колоннами на фасаде (октастиль) и двумя рядами по шесть колонн по бокам. Храм находился в эксцентричном положении относительно четырехстороннего портика, который должен был быть построен вокруг него позднее. Руины на улице Виа делле Боттеге Оскуре были найдены в 1938 году и оставлены видимыми на стороне современной улицы; две колонны были подняты в 1954 году. Развалины позволяют идентифицировать различные фазы здания: ядро римского бетона внутри подиума восходит ко II веку до нашей эры, база колонн и облом подиума, видимого в данный момент, датируются серединой I века. Архитектурные элементы из мрамора, всё ещё сохранившиеся до наших дней, в том числе фризовая перемычка с жертвенными инструментами эпохи Домициана, возможно, свидетельствуют о реставрации после пожара 80-го года. По мнению некоторых ученых, храм на Виа делле Боттеге Оскуре следует отождествлять с храмом Ларам Пермарини. Галерея Примечания Литература Daniele Manacorda, s.v. «Nymphae, aedes», in Eva Margareta Steinby (a cura di), Lexicon topographicum urbis Romae, III, Roma 1996, pp. 350—351.
Nymfernas tempel

Nymfernas tempel (latin: Aedes Nymphae) var ett tempel på Marsfältet i antikens Rom, invigt åt nymferna. Templet uppfördes på 200-talet f.Kr. eller i början av 100-talet f.Kr. Templet förstördes i en eldsvåda i mitten av första århundradet f.Kr.; Clodius hade stuckit templet i brand för att förstöra offentliga handlingar, vilka förvarades där. Templet var en peripteros med åtta kolonner i fasaden. Källor Noter Tryckta källor Claridge, Amanda (1998) (på engelska). Rome: An Oxford Archaeological Guide. Oxford Archaeological Guides, 99-2662277-1. Oxford: Oxford University Press. sid. 218, 220. ISBN 0-19-288003-9 Platner, Samuel Ball (1911) (på engelska). The Topography and Monuments of Ancient Rome. Boston: Allyn and Bacon. sid. 350. https://archive.org/details/topographymonume00platiala/page/350/mode/2up Platner, Samuel Ball (1929) (på engelska). A Topographical Dictionary of Ancient Rome. London: Oxford University Press. http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Gazetteer/Places/Europe/Italy/Lazio/Roma/Rome/_Texts/PLATOP*/N.html
Villa Bellavista (Scandicci)

Villa Bellavista si trova dopo il ponte sul Vingone, provenendo da Scandicci, in salita sulle colline fra il borgo di Soglia e il torrente Vingone. Precisamente è situata in via di Vingoncello a Casignano. Storia Villa Bellavista viene ricordata come proprietà dell’antica famiglia nobiliare fiorentina dei Dati nel XVII secolo, nel 1767 passò in eredità ai Pazzi: nelle carte catastali settecentesche si trova che la strada che conduce alla villa era denominata “Viottolo de’ Pazzi”. In seguito passò ai Dainelli Giuliani e poi ai Guidi di Bagno. Nell’800 la proprietà fu dei Gentile-Farinola proprietari anche del Castello dell’Acciaiolo. Tra il 1882 e il 1895 nella villa visse Giovanni Fattori, il famoso pittore macchiaiolo, che fu maestro di disegno di Eleonora, figlia di Paolo Gentile Farinola. Il Fattori realizzò qui, in quel periodo, dei disegni raccolti in seguito col titolo di “Quaderni Farinola”. Esiste anche un dipinto che ritrae una porzione della villa sul fronte strada. Dagli anni ‘60 del Novecento la villa è di proprietà dei Bellorini a cui si deve l'impianto dei vigneti della tenuta e la conduzione dell'azienda agricola che produce vino Chianti e olio extravergine Toscano I.G.P.[1] Secondo alcuni studiosi la villa originariamente è nata come casa-torre. È stata rimaneggiata nel tempo aggiungendo un loggiato poi trasformato nel corpo centrale della villa. Nell’800 è stata poi aggiunta una seconda ala che rende simmetrica la struttura così come la vediamo oggi. Attualmente la villa ha una struttura ad U che si protende a ovest verso la strada, le estremità della villa sono più rialzate quasi a sembrare due torri. Il versante est dà sul giardino che è costruito a terrazza su terrapieno ed è ornato da un imponente leccio centenario. Origine del nome Il nome Bellavista si deve al magnifico panorama sulle colline di Casignano che si gode dal giardino della villa, coltivate ad olivi e vigneti di proprietà della tenuta. Bibliografia Daniela Lamberini (a cura di), Scandicci - Itinerari storico artistici nei dintorni di Firenze, Firenze, Ponte alle Grazie, 1990. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Villa Bellavista
Cimitero di Merna

Il cimitero comunale di Merna (in sloveno Občinsko pokopališče v Mirnu) è un piccolo cimitero nella località di Merna (Miren), frazione e sede comunale del comune di Merna-Castagnevizza (Miren-Kostanjevica) sul confine con l'Italia che si trova vicinissima a Gorizia. Il cimitero è noto per esser stato diviso dal 1947 al 1976 tra Italia e Jugoslavia. Storia Inaugurato intorno al 1820 come nuovo cimitero del paese di Merna, durante la prima guerra mondiale si trovò ad essere vicinissimo al fronte, soprattutto durante le battaglie dell'Isonzo per la conquista italiana di Gorizia. Dal 1921 al 1947 il cimitero fece parte dell'Italia, ma nel 1943 fu occupato dai nazisti che lo inclusero nella Zona d'operazioni del Litorale adriatico, e nel 1945 dalle forze jugoslave, e rimase sotto queste ultime, a differenza della vicina Gorizia sotto occupazione alleata. Nel 1947 con il trattato di Parigi il confine definitivo tra Italia e Jugoslavia attraversò il cimitero dato che si trovava tra le quote 54 e 49 indicate nel settimo comma dell'articolo 3 del trattato di pace: In seguito a questa decisione all'interno del cimitero vennero messi i cippi confinari, oltre a filo spinato e una rete metallica. Con il trattato di Osimo firmato tra Italia e Jugoslavia nel 1975 ed entrato in vigore nel 1977 venne decisa una modifica razionale del confine di stato facendolo passare sul lato nord e ovest, non tagliandolo più a metà. Nel 2004, a seguito dell'ingresso della Slovenia nell'Unione europea è stato smantellato tutto il filo spinato che circondava il cimitero e il paese di Merna. Nel 2012 all'interno del cimitero è stato inaugurato un piccolo museo che racconta il periodo in cui fu diviso tra due stati: il museo si chiama "Spomni se name" (Ricordati di me) e fa parte del circuito dei musei del Goriziano sloveno. Note Voci correlate Merna Merna-Castagnevizza Trattato di Parigi fra l'Italia e le potenze alleate Trattato di Osimo Confine tra l'Italia e la Slovenia Muro di Gorizia Piazza della Transalpina Strada di Osimo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cimitero di Merna Collegamenti esterni Il confine dentro il cimitero Archiviato il 2 ottobre 2015 in Internet Archive., servizio fotografico su You Reporter L’ombra aldilà ed aldiquà del confine nel cimitero di Merna/Miren, su reset-italia.net. URL consultato il 1º ottobre 2015 (archiviato dall'url originale il 4 ottobre 2015). (SL) Goriški muzej: Miren, su goriskimuzej.si. URL consultato il 1º ottobre 2015 (archiviato dall'url originale il 2 ottobre 2015).