NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
San Lazzaro degli Armeni

San Lazzaro degli Armeni is een eiland in de Bacino San Marco, een inham van de Lagune van Venetië in Italië. Het eiland wordt ingenomen door een klooster van Armeense christenen, die volgelingen zijn van Mechitar. Zij verblijven op het eiland sinds het jaar 1717 en behoren tot de Armeens-Katholieke Kerk. Het klooster bevat een bibliotheek met 150.000 boeken en 4.000 manuscripten. Met rozenblaadjes uit de rozentuin maken de kloosterlingen vartanush, een marmelade op basis van een typisch Armeens recept. Historiek Voor 1717 In de loop van de 9e eeuw verbleven er benedictijnen op het eiland. Van de 12e eeuw tot de 17e eeuw huisvestte het eiland Venetiaanse melaatsen. In 1182 werd namelijk de ziekenboeg van de San Trovasokerk overgebracht naar het eiland. De patroonheilige van de melaatsen was Lazarus, een arme bedelaar uit de Bijbel. Het pand geraakte later in verval. In de 17e eeuw verbleven er tijdelijk Venetiaanse dominicanen die Kreta ontvlucht waren in 1651 tijdens de Ottomaans-Venetiaanse oorlogen, alsook jezuïeten op de vlucht voor andere redenen. Nadien waren de gebouwen op het eiland San Lazzaro niets meer dan een puinhoop. Vanaf 1717 Mechitar werd geboren als Manuk (1676) in Sivas, een stad in het Ottomaanse Rijk. In 1700 stichtte Mechitar in Constantinopel een kloosterorde die getrouw was aan de paus in Rome. Het was een Armeens-katholieke kloosterorde. De Ottomaanse overheid vervolgde Mechitar omdat zij geen Roomse kloosters erkende. Wel gaven de Ottomanen erkenningen aan Oosterse christenen, onder wie de Armeens-Apostolische Kerk, alsook aan de Oosters-Orthodoxe Kerk en de Joodse gemeenschap. Circa 1703 trokken Mechitar en zijn medebroeders naar Modono, een Venetiaanse kolonie in Griekenland. De Ottomanen veroverden Modono in 1715, zodat de kloosterlingen naar Venetië, de hoofdstad van de republiek Venetië vluchtten. In 1717 schonk de Consiglia of Raad van de republiek hen het eiland San Lazzaro. Dit eiland stond leeg. Het klooster van de Armeense kloosterlingen werd in verschillende fasen gebouwd. Mechitar stierf er op hoge leeftijd in 1749. Door de groei van de kloostergemeenschap konden er bijkomende kloosters gesticht worden: een in Triëst, een vrije Rijksstad in het Heilige Roomse Rijk, alsook in Wenen, residentiestad van de keizers van het Heilige Roomse Rijk. In de 19e eeuw leefde er in het klooster Ghevont Alishan (1820-1901); deze kloosterling was voor de Armeense gemeenschap een belangrijke historicus en dichter. Nog in de 19e eeuw bracht lord Byron een bezoek aan het klooster; hij leerde van hen de Armeense taal. Het verblijf van lord Byron leverde een interesse in West-Europa op voor de Armeense cultuur. Sinds de 20e eeuw leven er in het klooster een twintigtal kloosterlingen.
San Lazzaro degli Armeni

San Lazzaro degli Armeni (orm.: „Սուրբ Ղազար կղզի”) – wyspa Laguny Weneckiej, położona na południowy wschód od Wenecji i na zachód od Lido. Historia Nazwa pochodzi od świętego Łazarza, patrona trędowatych, którzy byli wywożeni na wyspę od XII do XVI wieku. Wyspa jest obecnie w posiadaniu (na zasadzie dzierżawy wieczystej) ormiańskokatolickiego zakonu mechitarystów, który otrzymał ją od Senatu Wenecji na miejsce osiedlenia po zniszczeniu przez Turków pierwszego domu macierzystego na Peloponezie. W tym czasie była ona niezamieszkana. Akt przekazania wyspy miał miejsce 8 września 1717. Początkowo na wyspie osiadło 17 mnichów na czele z opatem i założycielem zakonu Mechitarem. Mnisi odbudowali znajdujący się na wyspie kościół, postawili klasztor, stworzyli bibliotekę i muzeum. W 1729 na wyspie otwarta została drukarnia, która wydawała dzieła pisarzy ormiańskich lub przekłady pisarzy obcojęzycznych. W niedługim czasie klasztor na wyspie stał się jednym z ważniejszych w świecie ośrodków kultury ormiańskiej. Współcześnie Pomimo posiadania innych placówek klasztor na San Lazzaro degli Armeni do dziś pełni rolę domu macierzystego zakonu. Jest nadal ośrodkiem propagującym język i kulturę ormiańską, prowadzącym działalność muzealną, biblioteczną i edukacyjną. Biblioteka klasztorna zawiera 150 000 woluminów w języku ormiańskim, ale także w innych językach, w tym 4000 ormiańskich manuskryptów, z których najstarszy pochodzi z VIII wieku n.e. Posiada także zabytki języka ormianokipczackiego. Muzeum posiada cenne zabytki, jak sarkofag i mumię egipską z XV wieku p.n.e. (otrzymane w 1825 od Ormianina, ministra w egipskim rządzie, który wstępował wówczas do zakonu), liczne rzeźby, malowidła, klejnoty, przedmioty egipskie, asyryjskie i etruskie. W 2002 na wyspie przebywało 10 zakonników, 10 seminarzystów i 15 studentów ormiańskich. Zabytki wyspy są również dostępne do zwiedzania dla turystów. Biblioteka strony WWW: (it) Strona zakonu mechitarystów z historią wyspy i zdjęciami z wyspy, z muzeum i klasztoru (it) O San Lazzaro degli Armeni z serwisu krajoznawczego (it) I jeszcze o wyspie Linki zewnętrzne Zdjęcia wyspy
Сан-Ладзаро-дельи-Армени

Сан-Ладзаро-дельи-Армени (итал. San Lazzaro degli Armeni [san ˈladdzaro deʎʎ arˈmɛːni], вен. San Làzaro dei Armeni «Святой Лазарь армян», арм. Սուրբ Ղազար կղզի Surb Łazar kłzi [suɾpʰ ʁɑˈzɑɾ kəʁˈzi] «остров святого Лазаря») — небольшой остров в южной части Венецианской лагуны между островами Лидо и Сан-Серволо (Италия), один из основных мировых центров армянской культуры. На острове находится одноименный монастырь. История С XII века на острове находилась карантинная станция, а позднее — венецианский лепрозорий Св. Лазаря (покровителя прокажённых), который и дал название острову. С XVI века остров был покинут людьми. В 1717 году сюда прибыл армянский католический монах Манук ди Пьетро (Мхитар Севастийский), бежавший ранее вместе с группой последователей из Мореи, которая стала ареной военного противостояния между Венецией и Османской империей, и отдавшийся под покровительство папы Климента XI. Община построила на острове монастырь, церковь, библиотеку (свыше 150 тыс. томов) и превратила остров в центр ориенталистских исследований. Остров святого Лазаря стал центром возрождения армянского образования и культуры. В 1816 году на острове часто останавливался Байрон, который знакомился с армянской культурой и изучал армянский язык. Комната, где жил Байрон, сейчас используется как его музей. В настоящее время на острове монахами проводятся экскурсии, в ходе которых посетители знакомятся с большой коллекцией восточных древностей, включающей полностью сохранившуюся египетскую мумию. Памятник 300-летию основания Мхитаристсов В ноябре 2019 года, с благословения Армянской апостольской церкви в России и Новой Нахичевани, Ассамблея Армян установила на острове Сан-Ладзаро в Венеции памятник, посвящённый 300‑летию основания Мхитаристского ордена. Галерея См. также Мхитаристы Сан-Ладзаро-дельи-Армени (монастырь) Примечания Ссылки La Congregazione Armena Mechitarista . Архивировано из оригинала 24 июля 2008 года.
Сан Лацаро дељи Армени (Венеција)

Сан Лацаро дељи Армени је насеље у Италији у округу Венеција, региону Венето. Према процени из 2011. у насељу је живело 22 становника. Насеље се налази на надморској висини од -9999 м. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Laas, South Tyrol

Laas (German pronunciation: [laːs]; Italian: Lasa [ˈlaːza]) is a comune (municipality) in the province of South Tyrol in northern Italy, located about 50 kilometres (31 mi) west of the city of Bolzano. Geography As of 30 November 2010, it had a population of 3,983 and an area of 110.1 square kilometres (42.5 mi2). The municipality of Laas contains the frazioni (subdivisions, mainly villages and hamlets) Allitz (Alliz), Eyrs (Oris), Tanas, and Tschengls (Cengles). Laas (Lasa) borders the following municipalities: Mals, Martell, Prad, Schlanders, Schluderns, and Stilfs. Geology Laas stands on one of the largest conical debris fans in the Alps, known as Gadriamure, which emerges from the narrow valley above the village of Allitz. This fan may be of catastrophic origin, with the collapse of a mountain above the present Gadriatal. The fan blocks the main valley Vinschgau and displaces the River Etsch to its south edge, where it is cut by a gorge which revealed buried logs 7300 years old. The fan now supports irrigated fruit orchards. Economy Lasa marble Laas is known for the pure white marble (known in German, Italian and English as "Laaser Marmor", "Lasa marmo" and "Lasa marble", respectively) quarried in the mountains south of the village which has been used in buildings worldwide, including the Victoria Memorial, London. All 15 American World War II cemeteries managed by the American Battle Monuments Commission, like e.g. the Normandy American Cemetery and Memorial, use exclusively pure white Lasa marble gravestones. Between 1949 and 1962 a total of 90,156 Lasa marble gravestones were delivered to the American Battle Monuments Commission and to this day damaged gravestones are only replaced by an equally perfectly white Lasa marble gravestone. History Coat of arms The emblem is a gules hammer and two bits, on argent with sable stripes. The white and black symbolizes the layers of marble, the hammer and the bits the tools for its processing. Society Linguistic distribution According to the 2011 census, 97.45% of the population speak German, 2.41% Italian and 0.13% Ladin as first language. Demographic evolution References External links (in German and Italian) Homepage of the municipality Media related to Laas, South Tyrol at Wikimedia Commons
Schloss Sprechenstein

Das Schloss Sprechenstein (italienisch Castel Pietra) ist eine Burg auf 1073 m Höhe in der Gemeinde Freienfeld in Südtirol. Sie befindet sich knapp südöstlich von Sterzing im Wipptal, gegenüber von Burg Reifenstein auf der anderen Talseite. Die Gesamtanlage ist in zwei miteinander verbundene Baugruppen gegliedert. Kennzeichnend für Sprechenstein ist sein Rundturm. Die bei Luftangriffen des Zweiten Weltkriegs beschädigte Burg befindet sich heute in einem guten Zustand und ist bewohnt. Sie gehörte lange Zeit dem Geschlecht der Grafen und Fürsten von Trautson, seit 1775 den Fürsten von Auersperg-Trautson. Umgeben von hohen Burgmauern befindet sich in der Burg die 1511 vollendete Erasmuskapelle (dem heiligen Erasmus geweiht). Die Burgkapelle ist in einem frühgotischen Stil gehalten. Ebenso befinden sich in der Burg Fürstenzimmer für Fürsten auf Durchreise, die auch heute noch mit gut erhaltenen alten Möbeln im Renaissance-Stil ausgestattet sind. Derzeit ist die Burg für Besucher nicht zugänglich. In den Jahren 2007 bis 2008 wurde der stark beschädigte, zum Schloss Sprechenstein gehörige Bauernhof bis auf zwei noch gut erhaltene Mauern abgerissen und neu aufgebaut. Daneben wurde ein weiteres, fünfstöckiges Gebäude errichtet, das neben einer Burgschenke und einer Käserei auch drei Ferienwohnungen und eine Privatwohnung beinhaltet. Auch im Schloss selber wurden mehrere kleinere Umbauten vorgenommen. In der Käserei wird Milchverarbeitung betrieben, die endgültige Eröffnung der Burgschenke erfolgte Anfang Sommer 2009. Bilder Literatur Adelheid Zallinger: Sprechenstein. In: Oswald Trapp (Hrsg.): Tiroler Burgenbuch. III. Band: Wipptal. Verlagsanstalt Athesia, Bozen 1982, S. 101–140. Weblinks Eintrag im Monumentbrowser auf der Website des Südtiroler Landesdenkmalamts
Castello Sprechenstein

Castello Sprechenstein (o anche italianizzato Castel Pietra; ted.: Schloss Sprechenstein) è un castello che sorge nel comune di Campo di Trens, all'apertura a sud della conca dove sorge Vipiteno (nella provincia autonoma di Bolzano), di fronte a castel Tasso. Storia Il castello si trova in buono stato ed è abitato da una nobile famiglia di Salisburgo, gli Auersperg. È caratterizzato dall'essere formato da due distinte costruzioni. Nella parte alta dello sperone si trova la torre rotonda, il segno caratteristico più noto del castello, con le costruzioni più antiche (risalenti al XIII secolo); più vicino alle mura sorge invece il più tardo (XV secolo) palazzo, con l'altra struttura che rende nota la costruzione: la tardo-gotica cappella di Sant'Erasmo, terminata nel 1511. Fu seriamente danneggiato dai bombardamenti della seconda guerra mondiale, ma un intenso lavoro di restauro gli ha restituito l'abitabilità, infatti tra il 2007 e il 2008, vi fu un ampliamento del castello stesso, ma anche delle strutture limitrofe, dove sono stati costruiti tre appartamenti privati, una casa privata ed un caseificio. Nel 2008, Luis Durnwalder accompagnato da Hans Berger e dal sindaco di Campo di Trens Armin Holzer, hanno sottolineato quanto sono sempre più importanti per la cura dei beni culturali e dell'agricoltura. Il caseificio invece ha aperto nel 2009. Attualmente il castello non è visitabile. Bibliografia I castelli del Trentino e Alto Adige, Trento, Kina Italia, ISBN 8881800322. Adelheid Zallinger, Sprechenstein, in Oswald Trapp (a cura di), Tiroler Burgenbuch. III. Band: Wipptal, Verlagsanstalt Athesia, Bolzano, 1982, pp. 101–140. Voci correlate Vipiteno Campo di Trens Castel Tasso Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castel Sprechenstein Collegamenti esterni (DE) Storia del Castel Sprechenstein, su burgen-adi.at. URL consultato il 7 aprile 2021 (archiviato dall'url originale il 6 marzo 2013). (DE) Schloss Sprechenstein sul sito della provincia (IT) SPRECHENSTEIN, su Monumentbrowser - Beni culturali - Provincia autonoma di Bolzano.
Rifugio Fronza alle Coronelle

Il rifugio Fronza alle Coronelle (in tedesco Kölner Hütte) è un rifugio del gruppo montuoso del Catinaccio, nella provincia di Bolzano, più precisamente nel comune di Nova Levante. È situato nel settore occidentale del Gruppo del Catinaccio. Sorge ai piedi delle pareti della cresta Davoi e ha una posizione dominante sul sottostante passo Nigra. Storia La sua costruzione risale al 1900. Ascensioni È base di partenza per le escursioni alla cima Roda di Vaèl e alla cima Catinaccio. Per esperti è il percorso ad anello attorno a cima Catinaccio, passando per la via ferrata del passo Santner, le Torri del Vajolet e il passo delle Coronelle o il passo del Vajolon. Bibliografia (DE) Reinhold Kruse, Sektion Rheinland-Köln des DAV (a cura di), Die Kölner Hütte im Rosengarten, Gaasterland Verlag, Jünkerath 2021, ISBN 3-935873700. Voci correlate Rifugi delle Dolomiti Gruppo del Catinaccio Nova Levante Dolomiti Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Rifugio Fronza alle Coronelle Collegamenti esterni (DE, IT) Scheda del rifugio sul sito della Provincia di Bolzano, su provincia.bz.it. Scheda del rifugio su rifugi-bivacchi.com, su rifugi-bivacchi.com.
Еолийски острови

Еолийските острови наричани още Липарски острови (на италиански: Isole Eolie, Isole Lipari), са група вулканични острови в Тиренско море на север от остров Сицилия с обща площ от 117 km². Шест от тях образуват община Липари, на седмия остров (Салина) са разположени общините Санта Марина Салина, Малфа и Лени. Всички острови имат вулканичен произход и предимно планински релеф. Най-високата точка е връх Фосса делле фелчи (на италиански: Fossa delle Felci – „Папратова яма“) висок 962 m, намиращ се на остров Салина. Втори по височина (926 m) е вулканът на едноименния остров Стромболи. На два от островите Вулкано и Стромболи вулканите са действащи, а на останалите – угаснали. Състоят се от 7 по-значителни острова Стромболи, Панареа, Вулкано, Липари, Салина, Аликуди и Филикуди и 10 малки островчета. Изградени са предимно от базалтови лави и туфи. Отглеждат се маслини, смокини и лозя. Има малки находища на сяра. Произвежда се вино за експорт. Населени са още от древността, като първоначално са колонизирани от гърците (576 – 575 пр.н.е.), а по-късно окупирани от римляните (252 пр.н.е.). През 260 г.пр.Хр., по време на Първата Пуническа война 264 – 241 г.пр.Хр. римският флот (113 кораба) разгромява картагенската ескадра (50 кораба) близо до островите. Комисията за световното наследство на ЮНЕСКО включва Липарските острови в Списъка на световното културно и природно наследство на ЮНЕСКО през 2000 г., като природно богатство според критерий (viii). В този списък техният идентификационен номер е 908. Източници
De Æoliske Øer

De Æoliske øer også kaldet de Lipariske øer (italiensk: Isole Eolie el. Isole Lipari ), er en ø-gruppe af vulkansk oprindelse i det Tyrrenske Hav. Ø-gruppen, der hører under provinsen Messina på Siciliens nordkyst, er opkaldt efter vindenes gud; Aeolus (romersk mytologi). Øerne er en populær turistdestination om sommeren, og tiltrækker op mod 200.000 besøgende om året. Tilsammen bor der i alt ca. 12.000 indbyggere, på de syv beboede øer, hvoraf hovedparten bor på den største ø Lipari. De andre beboede øer er; Alicudi, Filicudi, Panarea, Salina, Stromboli og Vulcano. Dertil kommer en række mindre ubeboede øer. Øerne har færgeforbindelse til Milazzo på Siciliens nordkyst. Om sommeren er der endvidere forbindelse til Palermo og Napoli. Geografi De Æoliske øer ligger mellem 30 km og 80 km fra Siciliens nordkyst. Lipari er med et areal på 37,5 km2 den største af øerne, efterfulgt af Salina (26,8 km²), Vulcano (21,2 km²), Stromboli (12,6 km²), Filicudi (9,5 km²), Alicudi (5,2 km²) og Panarea (3,4 km²). Ø-gruppens højeste punkt er Monte Fossa delle Felci på Salina, der rejser sig 962 m over havet. Geologi Øernes nuværende udseende er et resultat af vulkansk aktivitet gennem mere end 260.000 år, hvor øerne langsomt er dukket op fra havet. De er en del af en vulkansk ø-bue der strækker sig fra Vesuv på det italienske fastland til Etna på Sicilien. Øerne er dannet i tre faser. I 1. fase dannedes først Filicudi efterfulgt af Panarea, Salina og dele af Lipari og til sidst Alicudi. I 2. fase udbyggedes disse øer. Og i 3. fase dannedes Vulcano og Stromboli. Ø-buer dannes normalt over en subduktionszone, og her er det den Afrikanske Plade der, pga. kontinetalbevægelser, dykker ned under den lille Apuliske/Adriatiske Plade. Det er kun Stromboli der stadig er en aktiv vulkan (og europas eneste permanent aktive), mens Vulcano er en slumrende vulkan. Derudover findes der fumaroler og varme svovlkilder på Lipari, samt en sovende vulkan der ikke har haft nogle udbrud de sidste 1300 år. På alle øerne er der store forekomster af svovl, pimpsten og det yderst finkornede kaolin (porcelænsler). Klima Øerne har subtropisk-/middelhavsklima. Gennemsnitstemperaturen langs kysterne ligger i januar på 13°C, i maj og oktober på 20°C, i juli på 28°C. I bjergene er det ca. 10° køligere. Vandtemperaturen svinger mellem 15° om vinteren til 26° om sommeren. Der falder i gennemsnit 600mm nedbør om året, heraf ⅔ i efterårs- og vintermånederne. Blandt de fremherskende vinde hører den kølige Mistral fra nordvest og den tøre varme Scirocco fra sydøst. Forvaltning De syv øer udgør tilsammen kommunen Lipari, der hører under provinsen Messina. Verdensarv I år 2000 blev øerne optaget på UNESCO's Verdensarvsliste på grund af deres enestående geologiske forhold. Kilder Eksterne henvisninger UNESCO - World Heritage List Arkiveret 11. juli 2017 hos Wayback Machine (eng.) Hentet 6. jan. 2013
Liparski otoci

Liparski otoci (Eolsko otočje, Liparsko otočje, Lipari) je otočje vulkanskog porijekla u Tirenskom moru, sjeveroistočno od Sicilije. Teritorialno pripada Republici Italiji. Sastoji se od deset što većih što manjih otoka, ukupne površine 121,6 km², od kojih je sedam nastanjeno: Alicudi (najzapadniji i najmlađi), Filicudi, Lipari (najveći površine od 376 km²), Panarea (najmanji površine tek 34 km²), Salina, Stromboli i Vulcano (najjužniji s 12.500 stanovnika). Talijansko ime potječe od grčke legende po kojoj je ovo otočje bilo dom grčkog boga vjetra Eola. Prema grčkoj legendi Eolsko je otočje bilo i dom boga Vulkana kao i divova Kiklopa. Današnji izgled Liparskog otočja je proizvod vulkanske aktivnosti od više od 260 000 godina (kvartar). Lava se na ovom mjestu uzdigla 3.600 metara s dna mora, o čemu svjedoči nekoliko podvodnih vulkana kao što su: Magnani, Vavilov, Marsili, Palinuro, i dva neimenovana. Vulkani Liparskog otočja su predmet proučavanja geologa posljednjih 200 godina, tijekom čega su znanstvenici prisustvovali dvjema erupcijama (Vulcano i Stromboli), te su znanstveni nalazi iz ovog područja nezamjenjivo obogatili znanost vulkanologije. Zbog toga je Liparsko otočje upisano kao UNESCO-ova svjetska baština u Italiji 2000. godine, ali njegovom statusu prijeti nezatvaranje kamenoloma pumice, te novogradnja četiri luke u blizini grada Liparija. Iako su vode koje ga dijele od Sicilije duboke tek 200-tinjak metara, izgleda da živi svijet Liparskog otočja nikada nije imao vezu s ovim velikim otokom. Vegetacija je tipična za Sredozemlje, a od 900 vrsta biljaka četiri su endemske vrste. Uglavnom dominira kultivirani krajolik stepa i napuštenih maslinika i vinograda. Najzanimljivija je fauna u koju se ubrajaju mnoge kontinentalne vrste ptica za koje je ovo najjužnija točka rasprostiranja. Od 40 ptičjih vrsta, čak 10 ih je kritično ugroženih vrsta. Od sisavaca tu obitava 7 vrsta šišmiša od kojih je jedna endemska (Eliomys quercinus leparensis). Tu je i 7 vrsta reptila, te 15 endemskih vrsta beskralježnjaka. Liparsko otočje je danas najpoznatije po brojnim termalnim vrelima i aktivnom vulkanu na otoku Stromboli. Glavna grana privrede je turizam. Manji nenastanjeni otoci Pored 7 većih otoka, otočje uključuje i mnoštvo manjih nenastanjenih otoka, otočića i hridi: Faraglioni di Lipari, Basiluzzo, Bella, Bottaro, Dattilo, Panarelli, La Canna, Lisca Bianca, Lisca Nera, Pietra del Bagno, Pietra Quaglietto, Scoglio Bastimento, Scoglio Faraglione, Scoglio Giafante, Scoglio Loca, Scoglio Montenassari, Scoglio Nave, Scoglio Sirene, Scoglio Sorcio, Scoglio Spinazzola i Strombolicchio Izvori Richard Stillwell, ur., Aeoliae Insulae (Lipari Islands), Messina, Sicily, Princeton Encyclopedia of Classical Sites, 1976. Vanjske poveznice Eolski otoci na zemljopis.com Arhivirana inačica izvorne stranice od 25. studenoga 2010. (Wayback Machine) Stomboli na puturist.com Arhivirana inačica izvorne stranice od 27. veljače 2009. (Wayback Machine) Umjereni potres u vodama sicilijanskih Eolskih otoka[neaktivna poveznica]
Eolische Eilanden

De Eolische Eilanden (Italiaans: Isole Eolie, Siciliaans: Ìsuli Eolî) zijn een eilandengroep, genoemd naar Aiolos (de Griekse god van de wind), enkele tientallen kilometers ten noorden van Sicilië. Tot de Eolische Eilanden behoren de volgende eilanden, in volgorde van afnemende grootte: Lipari (37,6 km²) Salina (27,0 km²) Vulcano (21,0 km²) Stromboli (12,6 km²) Filicudi (9,5 km²) Alicudi (5,2 km²) Panarea (3,4 km²) De eilanden behoren bestuurlijk tot de provincie Messina, een van de provincies van de regio Sicilië. Op Salina liggen drie gemeenten, Leni, Malfa en Santa Marina Salina. De overige eilanden vormen samen de gemeente Lipari. Deze eilanden worden daarom ook wel de Eilanden Lipari genoemd, in het Italiaans Isole Lipari. Buiten Italië wordt dat vaak fout vertaald als Liparische eilanden. Externe links Eolische Eilanden Videos Eolische Eilanden
Ilhas Eólias

As Ilhas Eólias (em italiano Isole Eolie), ou Ilhas Líparas ou Lipárias, compõem um arquipélago italiano na província de Messina, no mar Tirreno, ao norte da Sicília. A superfície total do arquipélago é de 115 km² e a população total de 12 200 habitantes. As ilhas são acessíveis por barco a partir de Messina, Milazzo, Nápoles, Palermo, Reggio Calabria e Vibo Valentia. Na mitologia grega, as ilhas Eólias eram habitadas por Éolo, filho de Posídon, deus dos ventos (de onde energia eólica). Segundo Diodoro Sículo, o nome se deve a Éolo (filho de Hipotes), o rei de Lípara que recebeu Odisseu. Geografia O arquipélago é composto pelas seguintes ilhas, de oeste para este: Alicudi Filicudi Salina Lipari (centro administrativo) Vulcano Panarea Stromboli e o ilhéu Strombolicchio Destino turístico cada vez mais popular, recebem até 200 mil visitantes anuais. História O arquipélago foi colonizado pelos gregos por volta de 580 a.C., que lhe deram o nome de Éolo, deus do vento. Ali ocorreu, em 260 a.C., a batalha de Lípari, a primeira batalha naval da Primeira Guerra Púnica, com a vitória da frota cartaginesa sobre a frota romana. Referências