NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Obelisco de Marconi

O Obelisco de Marconi, ou Obelisco do EUR, é um obelisco de Roma localizado no distrito de EUR, projetado em 1939 e concluído em 1959. Mede 45 metros de altura. Obra do escultor Arturo Dazzi, deve seu nome ao físico, inventor e senador Guglielmo Marconi. História A obra foi encomendada em 1939 pelo Ministério da Cultura Popular ao escultor de Carrara Arturo Dazzi para decorar a praça imperial, localizada no projeto do novo bairro da Exposição Universal de Roma em 1942, a fim de homenagear o físico e inventor Guglielmo Marconi. Com a entrada da Itália na Segunda Guerra Mundial em 1940, os trabalhos foram interrompidos abruptamente, embora Dazzi tenha concluído os dois primeiros registros, gravados em alto-relevo em mármore de Carrara. Em 1951, as obras foram retomadas, apesar da intenção do Ministério das Obras Públicas, presidido por Salvatore Aldisio, de demolir a estrutura. Em 1953, por ocasião da Exposição Agropecuária realizada no EUR, o escultor recusou-se a cobrir a estrutura de concreto armado com painéis provisórios de gesso e, após solicitar financiamento, em particular para os Jogos Olímpicos de 1960 em Roma, o obelisco foi concluído e inaugurado em 12 de dezembro de 1959. Descrição A estrutura do obelisco é piramidal e é constituída por concreto armado recoberto por 92 placas de mármore de Carrara, nas quais estão gravados os altos-relevos dispostos em 4 fachadas. O obelisco está localizado no centro da praça, agora com o nome de Guglielmo Marconi, cercado por um canteiro de grama. Entre 2009 e 2011, a escultura The Awakening, de Seward Johnson, foi colocada neste canteiro. Galeria Referências
Villa Massimo

De Villa Massimo of voluit de Deutsche Akademie Rom Villa Massimo is een Duitse kunstinstelling gelegen aan de Largo di Villa Massimo 1-2 in Rome. Stipendia De hoogste Duitse prijs voor jonge, talentvolle kunstenaars (tot 40 jaar), die zich reeds hebben onderscheiden op het gebied van de beeldende kunst, de architectuur, de literatuur of de muziek (compositie) is een stipendium voor een verblijf van tien maanden in de Villa Massimo: de Villa-Massimo-Preis. De prijs wordt jaarlijks toegekend door de Villa-Massimo-Jury. Naast dit stipendium is er nog de beurs voor een verblijf van drie maanden in het Casa Baldi (voluit Deutsche Akademie Rom Casa Baldi) in Olevano Romano, waar de kunstenaars in alle rust kunnen wonen en werken, maar wel deelnemen aan de activiteiten van Villa Massimo. Daarnaast beheert Villa Massimo nog de Villa Serpentara, eveneens in Olevano Roma, waar winnaars van de prijs van de Akademie der Künste in Berlijn voor een verblijf van drie maanden in Italië, worden ontvangen. Geschiedenis In 1910 kocht de Berlijnse ondernemer en mecenas Eduard Arnhold (1849-1925), die senator was van de Pruisische Akademie der Künste, van de Italiaanse familie Massimo het landgoed, waar zich thans de Villa Massimo bevindt. Van 1910 tot 1913, toen de eerste, jonge prijswinnaars werden ontvangen, verbouwde Arnhold de villa tot het hoofdgebouw en bouwde tien ruime ateliers/woningen voor de kunstenaars in het 3,6 hectare grote park. Hij droeg het kunstinstituut over aan de Pruisische staat en verschafte een aanzienlijk startkapitaal. Door de Eerste Wereldoorlog en de nasleep daarvan was Villa Massimo vanaf 1915 gesloten. De heropening vond plaats in 1929, waarbij de leeftijd der prijswinnaars omhoog werd bijgesteld tot 30 jaar. In 1930 werd de eerste vrouwelijke kunstenaar ontvangen. Na de machtsovername van de NSDAP ondervond de leiding van Villa Massimo in toenemende mate politieke druk. In 1943 werd de villa verbouwd tot een casino voor de Duitse Luftwaffe. Na de Tweede Wereldoorlog (van 1945 tot 1956) was Villa Massimo bezet door de geallieerden en voortgezet als de Accademia Tedesca voor Italiaanse kunstenaars. In 1956 vond de teruggave aan Duitsland plaats en waren het de familieleden van de Joodse stichter Arnhold, die Villa Massimo nieuw leven inbliezen. In 2003 vond een grondige verbouwing plaats en werd de leeftijd der kunstenaars nogmaals omhoog bijgesteld, nu tot 40 jaar. Deelnemende kunstenaars Vele prominente Duitse kunstenaars verbleven vanaf 1913 voor een jaar in Villa Massimo of drie maanden in Casa Baldi., dat een gelijke status heeft als Villa Massimo, in Olevano Romano. Tot de eerste winnaars van de Villa-Massimo-Preis behoorden onder anderen Adolf von Hildebrand, Peter Behrens, Walther Rathenau, Richard Strauss, Adolf von Harnack en Bernhard von Bülow. Zie ook Villa Romana in Florence Villa Medici in Rome Externe links Website Villa Massimo Stipendia 1913-2017 Geschiedenis Villa Massimo Bronnen
Villa Massimo

Villa Massimo eller Tyska akademin Villa Massimo i Rom (tyska Deutsche Akademie Rom Villa Massimo, italienska Accademia Tedesca Roma Villa Massimo) är en tysk kulturinrättning och stipendieform, instiftad 1913 och förlagd till Rom av berlinaren, företagaren och mecenaten Eduard Arnhold (1849-1925). Utformning Villa Massimo byggdes åren 1910-1914 och skänktes därefter till den preussiska staten tillsammans med ett stiftelsekapital på 680 000 riksmark. Stipendiet betraktas som ett av Tysklands viktigaste utmärkelser till framträdande konstnärer inom områdena bildkonst, arkitektur, litteratur, musik (komposition). Från början var det enbart avsett för bildkonstnärer. På 1930-talet började även arkitekter uppmärksammas och på 1950-talet tillkom såväl tonsättare som författare. Stipendiater inbjuds till en tio månaders vistelse i Villa Massimo i Rom eller till en tre månaders vistelse i Casa Baldi, 57 km sydost om Rom i den lilla comunen Olevano Romano. Det finns tio ateljéer i Villa Massimo och två i Casa Baldi. Stipendiaterna bor gratis och får 2 500 € i månaden (2011). Tanken är att det ska stimulera till arbete. Akademin anordnar årligen talrika konserter, uppläsningar och symposier, och presenterar konstnärernas verk i utställningsform. De stipendiater från Akademie der Künste, vilka är inkvarterade i Villa Serpentara (inte långt från Olevano), tas också om hand av Villa Massimo och är med i Romakademins aktiviteter. Kända stipendiater Referenser Litteratur Angela Windholz: Villa Massimo. Zur Gründungsgeschichte der Deutschen Akademie in Rom und ihrer Bauten. (Imhof, Petersberg 2003) ISBN 3-935590-93-8. Joachim Blüher (red.): Villa Massimo – Deutsche Akademie Rom 1910–2010. (Wienand, Köln 2011) ISBN 978-3-86832-047-3. Noter Externa länkar Webbplats för Deutsche Akademie Rom Villa Massimo Villa Massimos stipendiater 1913-2017
Santa Teresa degli Scalzi

Santa Teresa degli Scalzi (previously known as the church of Santa Teresa al Museo, or of Santa Teresa agli studi or della Madre di Dio) is a church in Naples, Italy, located in via Santa Teresa degli Scalzi, a wide street opened during 1806–1810, to connect the historic center of Naples to the zone of Capodimonte. The church is generally closed to the public. Church construction began in 1604 and the church was consecrated in 1612 under the Order of Discalced Carmelites thanks to the donations obtained by the Spanish Carmelite follower of St Teresa of Avila, the preacher Pietro della Madre di Dio. Exterior Construction of the church and convent were directed by Giovan Giacomo di Conforto, while Cosimo Fanzago in 1652 designed the facade with its two stucco statues of Saint Teresa d'Avila and St John of the Cross. In 1835, a ramp needed to be built when the street level was lowered. The interior is a Latin cross plan with a single nave; in the chapel are conserved works by Baroque artists including Paolo De Matteis and the Flemish painter Niccolò De Simone. There is also a tomb sculpted by Tito Angelini, statues by Domenico Antonio Vaccaro, busts by Matteo Bottigliero and Angelo Viva and some decorations by Costantino Marassi. The second chapel on left has painting depicting the History of the Carmelite Order (1616–1620) by Battistello Caracciolo, and the fourth chapel on the right has an Assumption of the Virgin with a choir of Angels (1613) by Belisario Corenzio. Giacomo del Po painted the large canvases at the sides of the transept crossing; they depict the Battle of Prague and the Flight to Egypt and the cornices have figures depicting virtue and angels. The cupola, designed by Di Conforto, collapsed in 1835 likely due to faulty construction; the replacement has little artistic merit. This church has the only sculptural image of a member of the House of Habsburg in Naples in the form of an image of the Emperor Charles VII sculpted by Giacomo Colombo in 1715. Former main altar After the suppression of the religious orders in 1808, the ornate main altar completed by Dionisio Lazzari was transported to the Capella Reale of the Royal Palace of Naples, where it still can be found. The altar started in 1672, has two carved lateral doors (1691), a ciborium (1772), all in polychrome pietre dure and lapis lazuli and framed in gilded bronze. In this church, the replacement altar (1772–1773) derives from the church of Divino Amore. The chapel of St Teresa of Ávila The chapel of Saint Teresa of Ávila was designed in 1640 by Cosimo Fanzago; it has polychrome marble and decorative stucco. There are two paintings by Ippolito Borghese and it contains an incongruous modern statue of the saint. The convent Originally the palace of the Duke of Nocera, the convent now houses various associations and institutes. Bibliography Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra, Newton and Compton Editor, Naples 2004. External links
Santa Teresa degli Scalzi (Nápoly)

A Santa Teresa degli Scalzi (korábban Santa Teresa al Museo vagy Chiesa della Madre di Dio) egy nápolyi templom a Via S. Teresa degli Scalzi mentén. 1604-1612 között építették karmelita apácák számára, Ávilai Szent Teréz tiszteletére. Az épületegyüttes (templom és kolostor) Giovanni Giacomo di Conforto, a homlokzat viszont Cosimo Fanzago tervei alapján készült el. Az 1830-as évek városmegújítási mozgalmának következtében a Via S. Teresa degli Scalzi kiszélesítették és mélyítették, emiatt szükség volt a mai is látható kettős lépcsősor megépítésére a templom elérhetősége végett. Barokk belsőjét Paolo De Matteis, Domenico Antonio Vaccaro, Matteo Bottigliero, Angelo Viva valamint Costantino Marassi szobrai díszítik. A karmeliták életét bemutató freskósorozat Caracciolo alkotása (1616-1620). Az Ávilai Szent Teréz kápolnát 1640-ben építette Cosimo Fanzago és máig eredeti formájában fennmaradt. Padló- és falburkolata márvány intarzia berakású. Szobrait Ippolito Borghese faragta. Források New Guide to Naples and Surrounding Area, ISBN 88-8180-084-5 http://www.inaples.it
Церковь Санта-Тереза-дельи-Скальци

Церковь Санта-Тереза-дельи-Скальци, также известная как церковь Санта-Тереза-аль-Музео, церковь Санта-Тереза-алло-Студи или церковь Матери Божией (итал. La chiesa di Santa Teresa degli Scalzi, La chiesa di Santa Teresa al Museo, chiesa di Santa Teresa agli studi, chiesa della Madre di Dio) — римско-католическая церковь, расположенная в Неаполе, на улице «Виа Санта-Тереза-дельи-Скальци», соединяющей исторический центр города с районом Каподимонте. Церковь получила название по имени «Ордена босоногих кармелитов» (Ордена босых братьев Пресвятой Девы Марии с горы Кармель), основавших близлежащий кармелитский монастырь. Слово «скальци» (итал. scalzi) означает «ходящие босиком». История и архитектура Строительство церкви началось в 1604 году по заказу «босых кармелитов» и благодаря пожертвованиям, собранным «Петром Богоматери» (Pietro della Madre di Dio), испанским проповедником и последователем святой Терезы Авильской, писательницы, реформатора кармелитского ордена, создательницы орденской ветви «босоногих кармелиток». В 1612 году церковь была освящена. Проект церкви и прилегающего к ней монастыря был поручен Джовану Джакомо ди Конфорто, а фасад был спроектирован в 1652 году Козимо Фанцаго с двумя статуями, изображающими Святую Терезу Авильскую и Святого Иоанна Креста. В 1835 году по проекту Антонио Аннито (полностью восстановившего церковь) был построен двойной лестничный марш, заменивший предыдущий. Произведения искусства в интерьере церкви Церковь построена в виде латинского креста с одним нефом и капеллами, в которых находятся многие произведения живописцев и скульпторов эпохи неаполитанского барокко, в том числе Паоло Де Маттеиса, Никколо де Симоне, Доменико Антонио Ваккаро, Константино Марази и других. Вторая капелла слева украшена живописью Баттителло Караччоло, относящейся к периоду 1616—1620 годов и изображающей «Истории Ордена кармелитов». Фрески Белисарио Коренцио в четвёртой капелле справа с образом «Вознесения Мадонны и хора ангелов» датируются 1613 годом. В церкви сохранилось единственное художественное свидетельство присутствия в неаполитанской церкви династии Габсбургов, а именно скульптура, изображающая императора Карла VI, установленная в 1715 году Джакомо Коломбо. Главный алтарь, созданный Дионисио Лаццари с использованием разноцветных полудрагоценных камней и позолоченной бронзы, в 1808 году был перенесён в капеллу Королевского дворца Неаполя, где он и находится до настоящего времени. Новый алтарь был создан Джузеппе Санмартино между 1748 и 1750 годами и происходит из церкви Дивино Аморе. Он был установлен в 1860 году после того, как архитектор Никола Стассано приспособил его к новому месту. Капелла святой Терезы Авильской, расположенная возле левого трансепта, создана в 1640 году Козимо Фанцаго. Она украшена статуей святой, мраморной инкрустацией на стенах и полу, скульптурами и двумя картинами Ипполито Боргезе. Примечания
Ponte di Tre Archi

Die Ponte di Tre Archi ist eine Brücke in Venedig, die im Sestiere Cannaregio liegt, den Cannaregiokanal überspannt und das Fondamenta Cannaregio mit dem Fondamenta S. Giobbe verbindet. Sie wurde 1688 vom Architekten Andrea Tirali anstelle einer 1503 errichteten Steinbrücke errichtet, die ihrerseits wieder eine dreibogige Holzbrücke ersetzte. Im 16. Jahrhundert waren die Steinbrücken Venedigs überwiegend einbogig, dreibogige Brücken gab es nur aus Holz, wie die Ponte delle Guglie, die Ponte Longo alla Giudecca, die Ponte di San Pietro und die Rialtobrücke. Lediglich die Ponte di San Lorenzo war aus Stein und hatte drei Bogen. Neben der Brücke liegt die nach ihr benannte Haltestelle Tre Archi die von Motoscafi bedient werden. An der Haltestelle halten die Linien 5.1, 5.2 und 22 der ACTV. Siehe auch Liste der Brücken in Venedig Weblinks
Ponte dei Tre Archi

The Ponte dei Tre Archi (Italian for "Three Arches' Bridge") is one of the main bridges of Venice, Italy, along with the Ponte delle Guglie, the other bridge spanning the Cannaregio Canal, and the four bridges spanning the Canal Grande: Rialto, Scalzi, Accademia, and the Costituzione. It is located in Cannaregio district (sestiere), just South of Rio San Giobbe, linking the fondamenta San Giobbe, and the South-West area of Cannaregio, to the fondamenta di Sacca San Girolamo and the North-East of Cannaregio. As all other Venetian bridges, the Ponte dei Tre Archi is a pedestrian walkway. The Baroque style bridge was designed in 1681 by Andrea Tirali, and is the sole three-arched bridge left in Venice. North of the bridge, towards the lagoon, is the former church of Santa Maria delle Penitenti and on the south is San Giobbe church located on its namesake square (campo). References
Puente de Tres Arcos (Venecia)

El puente de Tres Arcos (Ponte dei Tre Archi en italiano) es uno de los puentes más grandes de Venecia (Italia), por delante del puente de las Agujas y después de los cuatro puentes sobre el Gran Canal (Rialto, Scalzi, la Academia y el puente de la Constitución). Se ubica en el barrio de Cannaregio. Descripción El puente de Tres Arcos atraviesa el Canal de Cannaregio, hacia la mitad de su longitud y se caracteriza por una estructura de tres arcos, dos laterales pequeños y una central grande. Sigue siendo el único ejemplo de puente con tres arcos de Venecia y es por lo que ha perdido su nombre original de puente de San Giobbe (Job). En el pasado existieron ciertamente otros puentes en Venecia con esta estructura: por ejemplo, en el siglo XV fue también de tres arcos el puente de San Lorenzo del barrio de Castello, tal como se documenta en el cuadro de Gentile Bellini El Milagro de la Cruz en San Lorenzo expuesto en las Galerías de la Academia. En el pasado el puente, como todos los puentes de Venecia, carecía de barandas de protección, con accesos mucho más largos y más bajo, características que le dieron una elegancia particular, como está documentado por las estampas de la época.​ El puente inicial, construido de ladrillo y de piedra fue inaugurado en 1503.​ Fue reformado completamente por el arquitecto Andrea Tirai en 1688, que le dio su aspecto actual.​ Volvió a ser reformado en 1794 y 1970. Notas y referencias Bibliografía Perocco, G.; A. Salvadori (1977). La Stamperia di Venezia Editrice, ed. Civiltà di Venezia, Vol. I (en italiano). Venezia. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Puente de Tres Arcos. Sitio web de las galerías de la Academia
Pont des Trois Arches (Venise)

Le pont des Trois Arches (en italien : Ponte dei Trei Archi) est l'un des principaux ponts de Venise, après les quatre ponts sur le Canal Grande (Rialto, des Déchaussés, de l'Académie et le pont de la Constitution). Il est situé dans le sestiere de Cannaregio. Description Le pont des Trois Arches traverse le canal de Cannaregio, à la moitié de sa longueur. Il est caractérisé par sa structure à trois arcades, deux arches latérales de petite taille et une arche centrale de grande taille. Demeuré le seul exemple de pont vénitien à trois arches, il a perdu son nom original de pont de San Giobbe. Dans le passé, il y avait certainement d'autres ponts vénitiens de ce type : par exemple, au XVe siècle, il y avait les trois arches du pont San Lorenzo, dans le sestiere de Castello, comme indiqué dans le tableau de Gentile Bellini Miracle de la Croix tombée dans le canal de San Lorenzo exposé aux Galeries de l'Académie. Toujours à une époque révolue, le pont, comme tous les ponts vénitiens, était dépourvu de parapets et doté de marches plus longues et plus basses, caractéristiques conférant une élégance particulière, tel que documenté par les gravures de l'époque. Il a été restauré vers la fin des années 1970. Notes et références Liens externes « Benvenuto - Gallerie dell'Accademia », sur gallerieaccademia.org via Wikiwix (consulté le 14 avril 2024) Portail du tourisme Portail des ponts Portail de la mer Adriatique Portail de Venise
Most tri luka

Ponte dei Tre Archi (hrv. Most tri luka) je jedan od dva mosta koji premošćuju Kanal Cannaregio u sestieru Cannaregio u Veneciji, Italija. Njegovo pravo ime je zapravo Ponte di San Giobbe, ali ga tako nitko ne zove, zbog njegova karakteristična 3 luka, koja su postala njegov zaštitni znak. Povijest Na tom mjestu postojao je drveni most, današnji građen od cigle i kamena izgrađen je 1503. Ponte dei Tre Archi nalazi se na sredini Kanala Cannaregio kod crkve San Giobbe, njegova karakteristična tri luka, dva manja i veći centralni izvedena su da bi se premostilo široki kanal. Danas je jedini takav most u Veneciji, u vrijeme njegove gradnje, postojali su i drugi mostovi s tri luka, kao Ponte di San Lorenzo u Castellu, što se može vidjeti na slici Gentile Bellinija Il miracolo della Croce a San Lorenzo koja se danas nalazi izložena u galeriji Akademije. Izvorni most bio je bez zaštitne ograde, kao i većina ostalih venecijanskih mostova tako da je izledao puno elegantnije. Most je temeljno obnovio arhitekt Andrea Tirali 1688. i dao mu današnji izgled.Ponovno je obnavljan 1794. i 1970. Izvori Vanjske poveznice Ponte dei Tre Archi (Ponti di Venezia)
Ponte dei Tre Archi

Il ponte dei Tre Archi, o, con il nome antico, ponte di san Giobbe, è uno dei maggiori ponti di Venezia, insieme al ponte delle Guglie e dopo i quattro ponti sul Canal Grande (Rialto, Scalzi, Accademia e il Ponte della Costituzione). È ubicato nel sestiere di Cannaregio. Il ponte attraversa il Canale di Cannaregio presso la chiesa di san Giobbe ed è caratterizzato da una struttura a tre arcate, due laterali di piccole dimensioni e una centrale di più ampie dimensioni. Il primo ponte era in legno con levatoi al centro per permettere il passaggio delie imbarcazioni con alberatura, come era il primo ponte di Rialto o delle Guglie, e fu ricostruito in pietra nel 1503 senza spallette ed ampi gradini. Il ponte dei Tre Archi venne ricostruito nel 1688 da Andrea Tirali (1660 ca. - 1737), architetto e proto al Magistrato alle Acque, il quale ne conservò approssimativamente la linea. Essendo oggi l'unico esempio rimasto di ponte veneziano a tre arcate, si è affermato l'uso di indicarlo con questa sua caratteristica: in passato esistevano sicuramente altri ponti veneziani con questa tipologia; per esempio nel XV secolo era a tre archi anche il ponte di San Lorenzo nel sestiere di Castello, come documentato nel dipinto di Gentile Bellini Miracolo della Croce caduta nel canale di San Lorenzo esposto presso le Gallerie dell'Accademia. Anche il progetto per la costruzione del nuovo Ponte di Rialto fatto da Andrea Palladio presentava una struttura a tre archi. Sempre in epoca passata il ponte, come quasi tutti i ponti veneziani, era privo delle spallette di protezione e dotato di gradini molto più lunghi e più bassi, caratteristiche queste che gli conferivano una particolare eleganza come documentato dalle stampe del periodo. Fu restaurato radicalmente nel 1794 e dal Magistrato alle Acque nel 1980, come attestano le iscrizioni poste ai lati del ponte. Galleria d'immagini Note Bibliografia Guido Perocco, Antonio Salvadori, Civiltà di Venezia, Vol. I, Venezia, La Stamperia di Venezia Editrice, 1977. Tiziano Rizzo, I ponti di Venezia, Roma, Newton Compton Editori, 1983, p. 290-291. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su ponte dei Tre Archi Collegamenti esterni Sito ufficiale delle Gallerie dell'Accademia, Venezia, su gallerieaccademia.org. URL consultato il 6 novembre 2018 (archiviato dall'url originale il 4 marzo 2007).
Мост Трёх арок

Мост Трёх арок (итал. Ponte dei Tre Arch) — пешеходный мост, расположенный в Венеции, в историческом районе Каннареджо. Переброшен через одноимённый канал Каннареджо. Длина составляет 25 м. Соединяет площадь Кампо Сан-Джоббе, ведущую к церкви Сан-Джоббе, и набережную Каннареджо. К северу от моста, в сторону лагуны, находится церковь Санта-Мария-делле-Пенитенти. Описание Мост построен из кирпича и истрийского камня в 1503 году. В 1688 году архитектор Андреа Тирали полностью реконструировал его, придав ему нынешний вид в стиле барокко. Мост снова был перестроен в 1794 и 1970 годах. Является одним из крупнейших мостов в городе, наряду с Понте-делле-Гулье и четырьмя мостами через Гранд-канал (Риальто, Скальци, Академии и Конституции). Это единственный сохранившийся образец венецианского моста с тремя арками, благодаря чему и получил такое название, сменив ранее имя мост Сан-Джоббе (в честь библейского персонажа Иова). Мост пересекает канал примерно на половине его длины и характеризуется арочной структурой: двумя небольшими боковыми арками и большой центральной аркой. В прошлом мост, как и все венецианские мосты, был лишен защитных обочин и снабжен гораздо более длинными и низкими ступенями, что придавало ему особую элегантность, что подтверждается гравюрами того периода. Примечания Литература Г. Перокко; А. Сальвадори. Венецианская цивилизация (итал.). — Венеция: La Stamperia di Venezia, 1977. — Vol. 1.