NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Iglesia de San Roque (Venecia)

La iglesia de San Roque (del italiano: Chiesa di San Rocco) es un edificio religioso situado en Campo San Rocco, en el sestiere de San Polo en Venecia (Véneto, Italia). En la misma plaza se encuentra también la Scuola Grande di San Rocco, destacada por sus numerosas pinturas obra de Tintoretto. Historia Diseñada por Bartolomeo Bon el Joven, se construyó entre 1478 y 1494. San Roque de Montpellier, cuyas reliquias descansan en la iglesia, fue declarado un santo patrón de la ciudad en 1576. Cada año, en su fiesta (16 de agosto), el dogo de Venecia hacía una peregrinación a la iglesia. A partir de 1726 la iglesia fue completamente reformada por Giovanni Antonio Scalfarotto, que conservó el viejo ábside y la cúpula. Entre 1765 y 1771 Bernardino Maccaruzzi reedificó enteramente la fachada proponiendo un modelo en barroco tardío, similar a la fachada de la vecina Scuola Grande. Del edificio construido por Bon en 1489 se puede ver ahora el antiguo portal y el rosetón que guardan en la Scuola. Características La fachada está decorada con estatuas de Giovanni Marchiori. Gerard dejó de lado Csanád (Gerardo Sagredo) y Gregorio Barbarigo; el lado derecho, Lorenzo Giustiniani y Pedro Orseolo. En el centro encima de la puerta: San Roque cura las víctimas de la plaga de Giovanni Maria Morlaiter. El interior de la iglesia destaca por las pinturas de Tintoretto que pueden verse en el presbiterio con escenas de la vida de San Roque: Anunciación y San Roque presentado al Papa en la pared occidental. San Roque llevado a prisión (atribuido) y La piscina de Bethesda en la pared meridional de la nave. San Roque curando a las víctimas de la plaga, San Roque reconfortado por un ángel, San Roque en la soledad y San Roque curando a los animales (atribuido) en la verja. Además tiene más obras de valía, como: Monumento a Pellegrino Baselli Grillo (1517) y la estatua de San Rocco, de Bartolomeo Bon; San Martino e San Cristoforo del Pordenone cuelgan del muro septentrional de la nave; Cristo scaccia i mercanti dal tempio y La carità di San Rocco de Giovanni Antonio Fumiani; Sant'Elena che ritrova il legno della croce y San Francesco di Paola resuscita un bimbo morto de Sebastiano Ricci; Annunciazione de Francesco Solimena; Il miracolo di Sant'Antonio de Francesco Trevisani; Órgano de 1742, de Pietro Nachini, renovado en 1768 por Gaetano Callido, presenta en el coronamiento estatuas de Giovanni Marchiori. Bibliografía Astrid Zenkert, Tintoretto in der Scuola di San Rocco, Ensemble und Wirkung, Ernst Wasmuth Verlag, Tubinga 2003. ISBN 3-8030-1918-4. Heiner Wittmann, Sartre und die Kunst. Die Porträtstudien von Tintoretto bis Flaubert, Gunter Narr Verlag, Tubinga 1996. ISBN 3-8233-5167-2. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de San Roque. Imagen por satélite de Google Maps (justo a la izquierda de la gran iglesia, los Frari)
Igreja de São Roque (Veneza)

A Igreja de San Roque (em italiano: Chiesa de San Rocco) é um edifício religioso situado no Campo San Rocco, no sestiere de San Polo em Veneza (Itália). Na mesma praça fica também a Scuola Grande di San Rocco, destacada pelas numerosas pinturas de Tintoretto. Desenhada por Bartolomeo Bon, o Jovem, foi construída entre 1478 e 1494. São Roque, cujas relíquias descansam na igreja, foi declarado um santo padroeiro da cidade em 1576. Todos os anos, no seu dia festivo (16 de agosto), o doge de Veneza fazia uma peregrinação à igreja. Em 1725 foi alterada com obras de fundo. A fachada atual data de 1765-1771. Apresenta portanto vários estilos arquitetónicos. A fachada é decorada com estátuas de Giovanni Marchiori. Gerard deixou lado da Csanád (Gerardo Sagredo) e Gregorio Barbarigo; do lado direito, Lorenzo Giustiniani e Pietro Orseolo. No centro acima da porta: São Roque cura as vítimas da peste por Giovanni Maria Morlaiter. O interior da igreja destaca pelas pinturas de Tintoretto que podem ver-se no presbitério com cenas da vida de São Roque: Anunciação e São Roque apresentado ao Papa na parede ocidental. São Roque levado prisioneiro (atribuído) e A piscina de Bethesda na parede meridional da nave. São Roque curando a as vítimas da praga, San Roque reconfortado por um anjo, São Roque na solidão e São Roque curando os animais (atribuído). São Cristóvão e São Martinho a cavalo por Pordenone, pendem do muro setentrional da nave. Ligações externas «Imagem de satélite no Google Maps». (justo à esquerda da grande igreja, os Frari) Bibliografia Astrid Zenkert, Tintoretto in der Scuola di San Rocco, Ensemble und Wirkung, Ernst Wasmuth Verlag, Tubinga 2003. ISBN 3-8030-1918-4. Heiner Wittmann, Sartre und die Kunst. Die Porträtstudien von Tintoretto bis Flaubert, Gunter Narr Verlag, Tubinga 1996. ISBN 3-8233-5167-2.
Церква Сан-Рокко

Церква Сан-Рокко (італ. San Rocco) — церква у Венеції, розташована в районі Сан-Поло. Церква побудована і названа на честь Святого Роха, що є разом з Святим Марком, покровителем Венеції. Святий Рох вважався зцілителем від чуми, страшної хвороби міст Європи в середні віки, а особливо торговій Венеції. Як раніше венеційці викрали мощі Святого Марка, так само пізніше були викрадені і мощі французького святого Роха. Щороку 16 серпня дож відвідував церкву і молився із закликом до святого, щоб той захистив місто від чуми. Зараз ця традиція розігрується в щорічній театральній постановці. Будівництво церкви було почате в 1489 і закінчене в 1508 році архітектором Бартоломео Боном Молодшим. У 1725 році церква була частково перебудована. Фасад, що вражає уяву, з великою кількістю скульптур був зведений в 1760-х роках архітектором В. Маккаруцці. В церкві знаходяться чотири картини Тінторетто, зокрема «Святий Рох зцілює жертви чуми». Поряд знаходиться Скуола Гранді ді Сан-Рокко. Джерела Церкви Венеції [Архівовано 19 березня 2008 у Wayback Machine.] (рос.)
Сан Пиетро ин Винколи

„Сан Пиетро ин Винколи“ (на италиански: Basilica di San Pietro in Vincoli, букв. Свети Петър в окови) е католическа църква в Рим, Италия, която се намира в близост до Колизеума. История Базиликата е построена през V век и преустроена през XV – XVI век. Интериор В църквата се съхраняват като реликва веригите, с които е бил окован Св. Петър преди мъченичеството му, както и гробницата на папа Юлий II, елемент от която е известната скулптура на Микеланджело „Мойсей“. Литература Heinz-Joachim Fischer, Rom. Zweieinhalb Jahrtausende Geschichte, Kunst und Kultur der Ewigen Stadt, DuMont Buchverlag, Köln 2001, ISBN 3-7701-5607-2, S. 311 – 313 Sigmund Freud: Der Moses des Michelangelo. (1914). Claudio Rendina: Le Chiese di Roma. Newton & Compton, Rom 2007, ISBN 978-88-541-0931-5. Christoph Wetzel: Reclams Buch der Kunst. Stuttgart: Philipp Reclam jun., 2001. ISBN 3-15-010476-9 Външни препратки Сан Пиетро ин Винколи
San Pietro in Vincoli (Řím)

San Pietro in Vincoli čili bazilika svatého Petra v okovech je římský titulární kostel na pahorku Esquilin, severně od Kolosea. Starověká stavba byla několikrát upravena, zachovala si však původní charakter. Uvnitř je náhrobek papeže Julia II. s Michelangelovými sochami a v kostele je pohřben i Mikuláš Kusánský. Historie Kostel založila roku 431 Licinie Eudoxie, manželka císaře Valentiniána III. a roku 437 jej papež Sixtus III. vysvětil. Několik článků řetězu se dvěma náramky okovů, kterými byl spoután svatý Petr ve vězení, odkud ho podle Skutků apoštolských vysvobodil anděl, dostala podle legendy císařovna Aelia Eudocia na pouti do Jeruzaléma od tamního patriarchy Juvenala. Věnovala je své dceři Licinii, která je ukázala papeži. Papež Lev I. je prý porovnal s Petrovými řetězy z římského Mamertinského vězení a zjistil, že se k nim dobře hodí. Tyto relikvie jsou v kostele uloženy a vystaveny v prosklené skříňce pod hlavním oltářem. Daly kostelu i jméno. Kostel dal v renesančním slohu upravit zdejší kardinál Giuliano della Rovere, který se roku 1503 stal papežem jako Julius II. a objednal si u Michelangela svou zdejší hrobku. Pozdně barokní výzdoba je dílem Francesaca Fontany. Popis Trojlodní basilika má do náměstí prosté průčelí s arkádami v přízemí a malými okny v patře. Uvnitř je zaklenuta renesanční valenou klenbou a vyzdobena barokními štuky a freskou, základní stavba včetně 20 dórských sloupů je ale zachována. Pod hlavním oltářem je zasklená schránka s okovy. V pravé boční lodi je vysoký náhrobek papeže Julia II. V horním patře nad sarkofágem je socha Panny Marie s dítětem, v dolním patře je uprostřed socha Mojžíše v nadživotní velikosti, která patří k nejslavnějším dílům Michelangelovým. Sochy po stranách představují Leu a Ráchel a pocházejí z jeho dílny. Náhrobek měl být původně mnohem větší a měl být umístěn v bazilice sv. Petra ve Vatikánu, kde je papež pohřbený, sem byl umístěn roku 1545. V levé boční lodi je náhrobek kardinála a filosofa Mikuláše Kusánského (†1464). Odkazy Reference Literatura K. Baedeker, L'Italie. Leipzig 1900, str. 256. Související články Michelangelo Buonarroti Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu San Pietro in Vincoli na Wikimedia Commons (německy) Grabmal Julius II.
San Pietro in Vincoli

San Pietro in Vincoli (Sint-Petrus' Banden oftewel Sint Pieter in ketens) is een basiliek op de Esquilijn in Rome. De basiliek is gebouwd op de Esquilijn, in het midden van de 5e eeuw en dankt haar bestaan aan Eudoxia, dochter van Theodosius de Jonge. Haar moeder had haar de ketens gestuurd (welke ze van de bisschop Juvenalus van Jeruzalem gekregen had) die Herodes Agrippa I had gebruikt om de apostel Petrus te ketenen. Volgens het bijbelboek Handelingen was Petrus op bevel van koning Herodes in Jeruzalem aan de ketting gelegd en verscheen er een engel die hem bevrijdde. Petrus ging naar Rome waar hij gekruisigd werd. Voor de ketens (vincoli) die vanuit Jeruzalem naar Rome kwamen, stichtte de echtgenote van keizer Valentinianus in de vijfde eeuw een kerk binnen de muren van een antiek paleis. In de 15e en 18e eeuw werd de San Pietro in Vincoli meerdere malen verbouwd. De kerk is vooral bekend omdat deze plaats biedt aan het grafmonument voor Paus Julius II, ontworpen en deels gemaakt door Michelangelo. Het meest prominente en bekende beeld van dit grafmonument is het standbeeld van Mozes. Het beeldt Mozes uit na zijn terugkeer van de berg Sinaï met de twee gebodstafels. Dit monument zou oorspronkelijk veel groter worden en opgesteld worden in de Sint Pietersbasilek, maar is na veel uitstel en vertraging in de huidige vorm in deze kerk opgesteld. De basiliek was titelkerk van Paus Julius II toen deze nog kardinaal was. De basiliek heeft diverse restauraties en verbouwingen ondergaan waaronder restauraties door Paus Adrianus I, Paus Sixtus IV en Paus Julius II. Er was ook een renovatie in 1875. De voordeur is van de hand van Baccio Pontelli uit 1475. Het interieur heeft een schip en twee zijbeuken, met drie apsissen en antieke pilaren in Dorische stijl. De kunstschilder en beeldhouwer Antonio Pollaiuolo is hier links van de ingang begraven. Ook de 15e-eeuwse Duitse humanist en kardinaal Nicolaus Cusanus is hier begraven en de kunstenaar Giulio Clovio. Galerij Titelkerk Dragers van de Titulus S. Petri ad vincula waren: Désiré-Joseph Mercier 1907-1926 Leo Jozef Suenens 1962-1996 Pío Laghi 2002-2009 Donald William Wuerl 2010-heden
San Pietro in Vincoli

San Pietro in Vincoli är en kyrkobyggnad och mindre basilika i Rom, helgad åt den helige aposteln Petrus. Kyrkan är belägen vid Piazza di San Pietro in Vincoli i Rione Monti och tillhör församlingen Santi Silvestro e Martino ai Monti. Tillnamnet ”Vincoli” (plural av italienskans vincolo) kommer av latinets vinculum, "boja". I kyrkan finns en relik, som anses utgöra de kedjor som Petrus var fjättrad med i Jerusalem och Rom; hans befrielse ur dem firades under äldre tid på dagen Petri fäng. Kyrkan är känd för att den hyser Michelangelos skulptur Mose. San Pietro in Vincoli är sedan år 499 titelkyrka. Referenser Noter Tryckta källor Armellini, Mariano (1891) (på italienska). Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX. Roma: Tipografia Vaticana. OCLC 9269651 Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. ISBN 88-365-2541-5 Hülsen, Christian (1927) (på italienska). Le chiese di Roma nel medio evo. Firenze: Leo S. Olschki. OCLC 3696954 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. OCLC 30727273 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Pietro in Vincoli.
Сан-П'єтро-ін-Вінколі

Сан-П'єтро-ін-Вінколі (італ. San Pietro in Vincoli — «святий Петро в кайданах») — одна із семи великих (паломницьких) базилік Риму, побудована на кошти імператриці Євдоксії для зберігання «чесних кайданів» св. Петра, які вона передала папі Леву I. У ці окови (Vincoli) св. апостол Петро був закутий у Мамертинські в'язниці (лат. Carcer Tullianus). Історія Церква знаходиться на Есквіліні. Фундамент церкви закладений у 431 році на місті старої будівлі з II ст. Вісім років пізніше церква освячена Сікстом III. Багаторазово перебудовувалася: фасад завершено в 1475 році, дворик — ще через кілька років. У храмі поховані художник Антоніо Полайоло і могутній папа Юлій II. Проєкт папської гробниці склав Мікеланджело, йому належать статуї Лії, і Рахилі і знаменитий «Мойсей» з ріжками (1515 р.), які символізують промені світла, що виходять від голови пророка. Галерея Титулярна церква Церква Сан П'єтро ін Вінколі є титулярною церквою, кардиналом-священиком з титулом церкви Сан П'єтро ін Вінколі з 20 листопада 2010 року є американський кардинал Дональд Вільям Вюрл. Див. також Чесні окови апостола Петра Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Сан-П'єтро-ін-Вінколі Примітки Джерела Christoph Wetzel: Reclams Buch der Kunst. Stuttgart: Philipp Reclam jun., 2001. ISBN 3-15-010476-9
Villa von Oplontis

Bei Ausgrabungen in Oplontis, einem antiken Ort an der Stelle des heutigen Torre Annunziata, stießen Archäologen 1964 auf die Villa einer vornehmen römischen Familie, die vom Ausbruch des Vesuvs im Jahre 79 verschüttet worden war. Man fand bei der Freilegung des Gebäudes auf einer Amphore die Aufschrift „Secundo Poppaeae“ – was sich auf einen Freigelassenen der Poppaea bezieht – und einen Krug, der das Siegel „L. Arriani (A)mphionis“, einer Ziegelei im Besitz der Poppaea, trug. Deshalb gab es Vermutungen, dass Poppaea Sabina (* ca. 30/32 n. Chr.; † 65 n. Chr.), die zweite Ehefrau Neros, oder ihre Familie die Besitzer des Anwesens waren. Später wurde noch eine Statue gefunden, die angeblich die Züge der Poppaea trägt. In vielen Veröffentlichungen, zumal in Italien, wird das Anwesen Villa Poppaea genannt, was zumindest der Unterscheidung von der ebenfalls in Torre Annunziata freigelegten Villa des Lucius Crassius Tertius dient. Die Villa wurde circa ab der Mitte des 1. Jahrhunderts v. Chr. erbaut, was sich aus den prächtigen Wandmalereien aus der Blütezeit des Zweiten Stils (Architekturstil), die an jene der Mysterienvilla und der Villa Boscoreale erinnern, und aus dem Mauerwerk aus opus incertum und opus quasi reticulatum schließen lässt. Sie ist das bezeichnendste und (mit mehr als 3000 m² überbauter Fläche!) größte Beispiel vorstädtischer Villen, die in der Region um Herculaneum, Pompeji und Stabiae bisher gefunden wurden. Der Gebäudekomplex besteht aus einer Vielzahl von Räumen und man betritt ihn von der Gartenseite aus, da die Villa noch nicht zur Gänze freigelegt ist. Zur Ausstattung gehörte ein großes Schwimmbecken ebenso wie eine Weinkelter. Neben den zahlreichen Wohn-, Schlaf- und Baderäumen der Besitzer gab es auch weitläufige Gesindebereiche einschließlich deren Unterkünften und großzügige Außenanlagen mit geschützten und überdachten Terrassen, einen Obstgarten und eine Reihe Platanen mit 100 Bäumen. Die Villa wurde am 4. Dezember 1997 mit Pompeji und Herculaneum in die Liste des Weltkulturerbes der UNESCO aufgenommen. Abbildungen Literatur Alfonso De Franciscis: Die pompejanischen Wandmalereien in der Villa von Oplontis. Bongers, Recklinghausen 1975. Weblinks offizielle Seite (italienisch, englisch) Photos aus dem Innenbereich Grundriss und Rundgang Grundriss und Rundgang Erläuterungen zu den Wandmalereien Oplontis auf der Tabula Peutingeriana Einzelnachweise
Casa Crivelli

La Casa Crivelli ou Casa dei Pupazzi est une demeure Renaissance située au numéro 24 de la Via dei Banchi Vecchi, dans le rione Ponte de Rome. Il y a un autre palais connu sous le nom de Palazzo dei Pupazzi, le palais Centini Toni, situé près de l'église de San Giuseppe a Capo le Case, dans le quartier Colonna. Histoire La Casa Crivelli est un petit mais très original palais construit par le riche orfèvre milanais Gian Pietro Crivelli entre 1538 et 1539 et appelé la casa dei pupazzi (la maison des marionnettes). Sur la corniche au dessus du portail se trouve la description suivante: IO PETRUS CRIBELLUS MEDIOLANEN(SIS) SIBI AC SUIS A FUNDAMENTIS EREXIT . Le bâtiment fut la première résidence du cardinal Felice Peretti, futur pape Sixte V. Description Au premier étage se trouvent quatre fenêtres rectangulaires séparées par des représentations en stuc de trophées militaires (boucliers et armures) surmontés d'une frise avec quelques masques grotesques alternant avec des protomes léonins. Au deuxième étage, le décor comporte également quatre fenêtres surmontées de tympans incurvés et triangulaires séparés par de hautes lampes soutenues par de gracieux putti en stuc; sur les tympans figurent des paires de satyres tenant de longues guirlandes de plantes. Le dernier étage, structuré comme une loggia, est divisé en colonnes à chapiteaux corinthiens : il y a aussi quatre fenêtres, deux courbes et deux rectangulaires. Ces dernières sont surmontées de bas-reliefs qui représentent deux épisodes importants survenus pendant le pontificat du pape Paul III : dans le premier, Charles Quint s’agenouille devant le pape et dans le second, Paul III réconcilie Charles Quint et François Ier à Nice. La paternité de ces emplâtres a été attribuée à Giulio Mazzoni de Piacentino, probablement à partir de dessins de Crivelli lui-même. Mazzoni a également travaillé au Palais Spada, dont la décoration de la façade est similaire . Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Renaissance Portail de Rome Portail de l’Italie
Casa Crivelli

Casa Crivelli ou Casa dei Pupazzi é um palacete renascentista localizado no número 24 da Via dei Banchi Vecchi, no rione Ponte de Roma. Há um outro palácio conhecido como Palazzo dei Pupazzi localizado perto da igreja de San Giuseppe a Capo le Case, no rione Colonna. História A Casa Crivelli é um palácio diminuto, mas muito original, construído pelo rico ourives milanês Gian Pietro Crivelli entre 1538 e 1539 e denominado "la casa dei pupazzi" ("casa das marionetes"). Na cornija marcapiano sobre o portal está a seguinte inscrição: "IO PETRUS CRIBELLUS MEDIOLANEN(SIS) SIBI AC SUIS A FUNDAMENTIS EREXIT". O edifício foi a primeira residência do cardeal Felice Peretti, futuro papa Sisto V. Descrição No primeiro piso se abrem quatro janelas retangulares separadas por representações em estuques de troféus militares (escudos e armaduras) encimados por um friso com alguns mascarões grotescos alternados com prótromos leoninos. No segundo piso a decoração também conta com quatro janelas encimadas por tímpanos curvos e triangulares separadas por altas lamparinas suportadas por graciosos putti em estuque; sobre os tímpanos estão pares de sátiros segurando longos festões vegetais. O último piso, estruturado como uma lógia, está dividido por colunas com capitéis coríntios: também neste estão quatro janelas, duas curvas e duas retangulares. Estas últimas estão encimadas por baixos-relevos que representam dois importantes episódios ocorridos durante o pontificado do papa Paulo III: no primeiro, Carlos V se ajoelha diante do papa e no segundo, Paulo III reconcilia Carlos V e Francisco I em Nizza. A autoria destes estuques foi atribuída ao piacentino Giulio Mazzoni, realizados provavelmente com base em desenhos do próprio Crivelli. Mazzoni trabalhou também no Palazzo Capodiferro Spada, cuja decoração da fachada é similar. Referências
Casa Crivelli

Casa Crivelli, även benämnt Palazzo dei Pupazzi, är ett renässanspalats vid Via dei Banchi Vecchi 22/24 i Rione Ponte i Rom. Det uppfördes åren 1538–1539 för den milanesiske guldsmeden Giovanni Pietro Crivelli. Fasaden dekorerades av skulptören och stuckatören Giulio Mazzoni. De militära emblemen på fasaden anses likna dockor, italienska: pupazzi, därav palatsets namn. Ovanför portalen ses inskriptionen PETRVS CRIBELLVS MEDIOLANEM SIBI AC SVIS A FVNDAMENTA EREXIT, "Pietro Crivelli från Milano uppförde denna byggnad från grunden för sig själv och sina arvingar". Källor Carpaneto, Giorgio et al. (2001) (på italienska). La grande guida dei rioni di Roma (2). Roma: Newton & Compton Editori. sid. 380. ISBN 88-8289-388-X Webbkällor ”Casa Crivelli o Palazzo dei Pupazzi” (på italienska). info.roma.it. Arkiverad från originalet den 2 februari 2025. https://archive.ph/XEtVV. Läst 2 februari 2025. ”The Palace of the Puppets” (på engelska). Walks in Rome. David Lown. 9 september 2024. Arkiverad från originalet den 2 februari 2025. https://archive.ph/xybbu. Läst 2 februari 2025. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Casa Crivelli.
Palazzo Trotti Mosti

Il palazzo Trotti Mosti è un edificio di origine rinascimentale che si trova a Ferrara in corso Ercole I d'Este. Il palazzo è sede del Dipartimento di Giurisprudenza dell'Università degli Studi di Ferrara. Storia Il progetto è attribuito a Biagio Rossetti, che nel periodo nel quale fu edificato il palazzo stava lavorando all'ampliamento cittadino con l'Addizione Erculea voluta da Ercole I d'Este. L'area fu acquisita dalla famiglia De Mosto attorno al 1493 e sicuramente un anno dopo l'edificio non era ancora stato ultimato. Nel 1830, dopo aver avuto nel corso del tempo numerosi passaggi di proprietà, venne acquistato dal senatore Tancredi Mosti Trotti Estense e dal quel momento il nome del palazzo portò il suo nome. Nel 1848 i volontari ferraresi chiamati Bersaglieri del Po si raccolsero in questo palazzo prima di partire, sotto il comando di Tancredi Mosti, per combattere in Veneto. Dagli anni settanta il palazzo ospita il Dipartimento di Giurisprudenza dell'ateneo di Ferrara. Descrizione Il monumentale edificio rinascimentale si trova all'incrocio tra corso Ercole I d'Este e via Arianuova. Confina con l'area dove un tempo esisteva l'antica chiesa di Santa Maria degli Angeli e che a lungo fu uno dei luoghi di sepoltura degli Estensi. Sono interessanti i soffitti in legno del XVI secolo realizzati a cassettoni, alcuni dipinti con disegni di animali policromi. Nel salone d'onore si conserva lo stemma dipinto della casata nobile, legata agli Este, che riporta il titolo concesso dall'allora duca Alfonso I d'Este a Vincenzo Mosti.Alcuni soffitti sono stati decorati dal pittore bolognese Francesco Ferrari, noto per il suo stile quadraturista. Nelle sue sale dell'ala meridionale sono presenti affreschi liberty realizzati all'inizio del XX secolo su volontà dell'allora proprietario, il senatore Tancredi Mosti Trotti Estense e in seguito di Ercole, il figlio. Note Bibliografia Gerolamo Melchiorri, Nomenclatura ed etimologia delle piazze e strade di Ferrara e Ampliamenti, a cura di Carlo Bassi, Ferrara, 2G Editrice, 2009, ISBN 978-88-89248-21-8. Voci correlate Corso Ercole I d'Este Chiesa di Santa Maria degli Angeli (Ferrara) Bersaglieri del Po Tancredi Mosti Trotti Estense Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Palazzo Trotti Mosti Collegamenti esterni Palazzo Trotti Mosti, su TourER - portale del patrimonio culturale dell'Emilia-Romagna, Segretariato regionale del Ministero della cultura per l'Emilia-Romagna. PALAZZO TROTTI MOSTI, su fondoambiente.it, Fondo Ambiente Italiano. URL consultato il 2 marzo 2021. Palazzo Trotti Mosti, su giuri.unife.it, Università degli Studi di Ferrara. URL consultato il 2 marzo 2021.