NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa delle Sante Rufina e Seconda

La chiesa delle Sante Rufina e Seconda è una chiesa di Roma, nel rione Trastevere, è situata in via della Lungaretta, 92. Storia Secondo la tradizione la chiesa sorgerebbe sulla casa paterna delle due sorelle martiri romane del III secolo Rufina e Seconda, e col titolo di Sanctae Rufinae et Secundae è ricordata in una bolla di Callisto II del 1123. Nel 1569 essa fu acquistata dai Padri Mercedari spagnoli, che nel 1611 la passarono alle religiose raccolte da Francesca Montoy, all'origine dell'ordine delle Orsoline: in quest'epoca fu costruito l'annesso monastero (su un'insula di epoca romana). Nel 1917 l'intero complesso passò alle suore di Carità dell'Immacolata Concezione d'Ivrea. La chiesa conserva un bel campanile romanico; otto colonne di marmo antico, con capitelli scalpellati, perché probabilmente raffiguravano divinità pagane; l'altare maggiore posa su un cippo su cui sono scolpiti simboli pagani. Bibliografia Christian Hülsen, Le chiese di Roma nel Medio Evo, Firenze 1927 Mariano Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma 1891 C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, p. 325 G. Carpaneto, Rione XIII Trastevere, in AA. VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, Vol. III, pp. 831–923 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa delle Sante Rufina e Seconda Collegamenti esterni Sito ufficiale del Pensionato per Universitarie Sante Rufina e Seconda, su pensionatosantarufina.it. URL consultato il 2 luglio 2017 (archiviato dall'url originale l'8 luglio 2017). Scheda della chiesa sul sito di medioevo.roma.it, su medioevo.roma.it. Scheda della chiesa sul sito www.tesoridiroma.net, su tesoridiroma.net.
Sante Rufina e Seconda

Sante Rufina e Seconda ou Igreja das Santas Rufina e Segunda é uma igreja de Roma, Itália, localizada no rione Trastevere, na via della Lungaretta. É dedicada às mártires Rufina e Segunda e uma igreja subsidiária da paróquia de Santa Maria in Trastevere. Storia Segundo a tradição, este igreja foi construída sobre a casa do pai de duas jovens mártires romanas do século III, Rufina e Segunda, e, com o nome de Sanctae Rufinae et Secundae, aparece numa bula de 1123 do papa Calisto II. Em 1569, ela foi adquirida pelos mercedários espanhóis que, em 1611, passou às religiosas de Francesca Montoy, grupo que deu origem das ursulinas: nesta época foi construído o mosteiro vizinho (sobre uma ínsula romana que ficava no local). Duas filhas de Gian Lorenzo Bernini viveram e morreram no local. Em 1917, o complexo todo passou para as Irmãs da Caridade da Imaculada Conceição de Ivrea. A igreja conserva seu belo campanário românico e oito colunas de mármore antigo com os capitéis raspados, provavelmente por estarem originalmente esculpidos com divindades pagãs. O altar-mor é um memorial de pedra romano esculpido com símbolos pagãos. Bibliografia Ligações externas
Santa Maria di Bonu Ighinu

Die Landkirche Santa Maria di Bonu Ighinu (ital.: Santuario di Nostra Signora di Bonu Ighinu) liegt in der Senke von Bonu Ighinu, die sich nördlich der kleinen Landgemeinde Mara, östlich der Straße nach Monteleone Rocca Doria, in der Metropolitanstadt Sassari auf Sardinien öffnet. Santa Maria di Bonu Ighinu steht einsam an einem Berg auf einer erhöhten Geländestufe. Sie gehörte vor der Gründung von Mara (vorindogermanisches Wort für Sumpf) zum mittelalterlichen Dörfchen Pauli (sardisches Wort für Sumpf). Die Fassade von 1797 ist eines der erstaunlichen Zeugnisse spätsardischer Baukunst. Die Baustile wurden hier mit einer holzschnittartigen Steinbearbeitung, zu einem eigenständigen antikatalanischen Dekorationsstil vermengt. Einzigartig ist die Interpretation von Rokokomotiven in der von Spitzen gekrönten Giebellinie, die fernöstlich anmutet und der Kirche den volkstümlichen Namen Nostra Signora di Bombey gab. Das Hauptschiff ist fast vollständig mit Votivtafeln drapiert. Es wird von einem großen Tonnengewölbe mit Gurtbögen überspannt. Zwischen den Strebepfeilern liegen jedoch keine Seitenkapellen, sondern von außen zugängliche Pilgerwohnungen. Das Ensemble besteht aus dem kleinen Vorplatz, der Freitreppe und den umliegenden Pilgerwohnungen. Die Höhlen, denen der Flurname guter Nachbar (sard. bonu ighinu) seinen Namen in der Vorgeschichtsforschung (Bono-Ighinu-Kultur) verdankt, liegen etwa einen Kilometer östlich der Kirche. In dem Dörferdreieck Mara – Padria – Pozzomaggiore sind einige Kirchen bemerkenswert. Sant’Agostino (von 1790) in Pozzomaggiore, deren Giebel an San Sebastiano in Sorradile erinnert, wurde vermutlich von denselben Meistern errichtet wie die Kirche von Bonu Ighinu. Die Pfarrkirche San Giorgio (von 1570) im gleichen Ort und die Pfarrkirche Santa Giulia in Padria (von 1520) wurden dagegen nach dem Grundschema der sardisch-katalanischen Kirchen im Norden Sardiniens erbaut. Literatur Vico Mossa: Dal Gotico al Barocco in Sardegna. Delfino, Sassari 1982. T. K. Kirova, A. Tramontin, A. Bergamini: Architetture della religiosità popolare nella Sardegna del XVII secolo. In: Tatiana K. Kirova (Hrsg.): Arte e cultura del '600 e del '700 in Sardegna. Edizioni Sientifiche Ialiane, Napoli 1984, S. 267–280. David Trump: Nuraghe Noeddos and the Bonu Ighinu Valley. Excavation and Survey in Sardinia. Oxbow Books, Oxford 1990, ISBN 0-946897-20-4. Weblinks Beschreibung ital. + Bild
Santuario di Nostra Signora di Bonu Ighinu

Il santuario di Nostra Signora di Bonu Ighinu (anche Nostra Signora di Bonuighinu o di Bonvehì) è una chiesa campestre, situata nel territorio del comune di Mara, a poca distanza dai ruderi del castello di Bonvehì. Il santuario è dedicato all'Addolorata, in onore della quale si tiene l'annuale festa, la terza domenica di settembre, preceduta da una novena. Secondo una leggenda, la chiesa venne eretta sul luogo dove la Madonna sarebbe apparsa, per chiedere agli abitanti di Mara e dei vicini villaggi, in perenne conflitto tra loro, di ristabilire le regole di bonu ighinau, del buon vicinato. Da qui il titolo, in lingua sarda, di Bonu Ighinu, ovvero "buon vicino". Storia e descrizione Le origini del santuario si fanno risalire al XVII secolo, probabilmente in seguito all'ampliamento di una preesistente chiesa, forse parrocchiale di un villaggio medievale oggi scomparso. Notizie certe si hanno a partire dal 1797 quando l'edificio venne ampliato e restaurato, assumendo l'aspetto attuale; in questa fase la chiesa venne dotata della fastosa facciata in stile barocco. L'area dove sorge la chiesa è cinta dalle caratteristiche cumbessias, gli alloggi dove anticamente trovavano ricovero i pellegrini. La monumentale facciata del tempio, ornata da colonnine scolpite e coronata da un fastigio curvilineo, è preceduta da una scalinata, che conduce al sagrato terrazzato. L'interno del santuario è semplice, a pianta a croce latina, a navata unica coperta da una volta a botte, una cappella su ciascun lato e abside quadrangolare. L'altare maggiore, in stile barocco, è in legno scolpito e dipinto; qui, in una grande nicchia, è custodita la statua lignea della Madonna, titolare del santuario, la cui veste è ornata da ex voto. Sono in legno scolpito anche il coro e i due altari in stile barocco situati nelle cappelle laterali. È uno dei rari esempi di costruzione barocca in Sardegna. Galleria d'immagini Note Bibliografia Salvatore Naitza. Architettura dal tardo '600 al classicismo purista. Nuoro, Ilisso, 1992. ISBN 88-85098-20-7 Altri progetti Wikimedia Commons contiene altre immagini santuario di Nostra Signora di Bonu Ighinu Collegamenti esterni Sito ufficiale, su santuariobonuighinu.it. Santuario di Nostra Signora di Bonu Ighinu, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Гробница на Сципионите

Гробницата на Сципионите (лат.: Sepulcrum Scipionum) е построена за фамилията Сципионен от gens Корнелии през 280/270 пр.н.е. по времето на Римската република. Намирала се е 1470 – 1490 метра извън Стената на Сервий пред Порта Капена на Виа Апиа и Виа Латина. Луций Корнелий Сципион Барбат (консул 298 пр.н.е.) я посторява за себе си и своята фамилия. Той е първият погребан в нея. Литература Filippo Coarelli, Rom – Ein archäologischer Führer. Neubearbeitung von Ada Gabucci. Zabern, Mainz 2000, ISBN 3-8053-2685-8 Alan E. Astin, Scipio Aemilianus. Clarendon Press, Oxford 1967 Външни препратки Samuel Ball Platner, A Topographical Dictionary of Ancient Rome, London: Oxford University Press, 1929. Sepulcrum Scipionum
Tombe van de Scipiones

De Tombe van de Scipiones (Latijn:Sepulcrum Scipionum) is het antieke graf van de patrichische Cornelii Scipioni-familie in Rome. De Cornelii Scipioni waren een tak van de invloedrijke gens Cornelia. Hun bekendste telg was Scipio Africanus, die Hannibal Barkas versloeg en daarmee de Tweede Punische Oorlog beëindigde. De Scipiones hadden de gewoonte hun doden te begraven in plaats van het meer gebruikelijke cremeren. Aan het begin van de derde eeuw werd hun familiegraf aan de Via Appia gebouwd. Het is een soort catacombe in de heuvel, die mogelijk eerder als steengroeve werd gebruikt. Aan de Via Appia werd een monumentale façade gebouwd. In de late oudheid raakte het graf in de vergetelheid. Aan het begin van de 17e eeuw werd de tombe weer ontdekt, maar werd slechts een sarcofaag geopend. Er werd een huis met een wijngaard op gebouwd. In 1780 werd de tombe definitief opgegraven. Het oudste graf was van Lucius Scipio Barbatus, de consul van 298 v.Chr. Zijn sarcofaag was als enige rijkelijk versierd had de vorm van een altaar met een Dorische fries. Het staat tegenwoordig in de Vaticaanse Musea. Dit was waarschijnlijk niet zijn oorspronkelijke graf, maar een monumentale herbouw uit de 1e eeuw v.Chr. Er zijn in totaal 18 sarcofagen ontdekt, maar er was voldoende ruimte voor ongeveer 40 kisten, die tegen de muren of in uitgehakte nissen werden geplaatst. In de late oudheid was de tombe echter geplunderd en werden een aantal graven vernield. Naast de leden van de Scipiones kreeg ook de dichter Quintus Ennius zijn laatste rustplaats in de familietombe. Bekende leden van de familie als Scipio Africanus en Scipio Asiaticus werden niet in de tombe begraven, maar bij hun villa in Liternum.
Grobowiec Scypionów

Grobowiec Scypionów – starożytny grobowiec rodzinny, w którym chowani byli członkowie rodziny Scypionów, znajdujący się w Rzymie pomiędzy via Appia a via Latina. Należący do posiadającego sabińskie korzenie rodu Korneliuszy Scypionowie w przeciwieństwie do wielu innych rodzin patrycjuszowskich praktykowali inhumację, a nie kremację. Grobowiec powstał w pierwszej połowie III wieku p.n.e., przypuszczalnie na zlecenie Lucjusza Korneliusza Scypiona Barbatusa, konsula z roku 298 p.n.e. On też był pierwszą pochowaną w grobowcu osobą, a jego sarkofag, umieszczony na honorowym miejscu, był najozdobniejszym ze wszystkich. Grobowiec został wykuty w skale tufowej. Pierwotnie składał się z kwadratowej komory grobowej i prowadzącego do niej hypogeum. Około 150 roku p.n.e., prawdopodobnie z inicjatywy Scypiona Afrykańskiego Młodszego, komora została przeorganizowana i dodano drugie, mniejsze hypogeum. W podziemnych ścianach drążono nisze, w których ustawiano sarkofagi. Na powierzchni znajdowało się podium z trzema łukowatymi wejściami prowadzącymi do wnętrza grobowca. Na podium wzniesiono olbrzymią nadbudowę, której frontowa fasada podzielona była sześcioma korynckimi półkolumnami na trzy szersze i dwie węższe części. Wygląd fasady znany jest dzięki relacji Liwiusza (Ab Urbe condita 38,56). W szerszych jej częściach znajdowały się nisze, w których ustawione były posągi Scypiona Afrykańskiego Starszego, Lucjusza Scypiona Azjatyckiego oraz poety Enniusza. Chociaż ostatnie pochówki w grobowcu miały miejsce w II wieku p.n.e., dbano o niego do końca starożytności, ostatnie prace renowacyjne wykonano jeszcze w IV wieku n.e. W czasach nowożytnych grobowiec został odkryty po raz pierwszy w 1614 roku. Nie doceniono wówczas wagi odkrycia, ograniczając się jedynie do skucia z sarkofagu Lucjusza Korneliusza Scypiona, konsula z roku 259 p.n.e., tablicy z inskrypcją pamiątkową, którą następnie sprzedano. Ponownie odkopano go w maju 1780 roku, podczas robót ziemnych w należącej do rodziny Sassi pobliskiej winnicy. W trakcie trzyletnich prac archeologicznych wydobyto wówczas znajdujące się w podziemnej komorze sarkofagi i odnaleziono głowę należącą przypuszczalnie do posągu Enniusza. W 1880 roku – dzięki staraniom archeologa Rodolfo Lancianiego – ziemia, na której znajduje się grobowiec, została zakupiona przez miasto Rzym. W 1926 roku przeprowadzono w grobowcu prace restauratorskie. Sarkofagi i inne znaleziska znajdują się obecnie w zbiorach Muzeów Watykańskich. Przypisy
Гробница Сципионов

Гробница Сципионов (лат. Sepulcrum Scipionum) — гробница для погребения членов известного древнеримского рода Корнелиев Сципионов. Использовалась для захоронений с III в. до н. э. до I в. н. э., а около IV века была заброшена. Располагалась за пределами Сервиевой стены на Аппиевой дороге. Гробница была основана вскоре после открытия Аппиевой дороги, в начале III века до н. э. Наиболее ранним захоронением в гробнице был саркофаг с телом консула 298 года Луция Корнелия Сципиона Барбата. К середине II века до н. э. в гробнице находилось около 30 погребений, включая поэта Квинта Энния, не принадлежавшего к роду Сципионов. Последние захоронения в гробнице относятся к I веку н. э., когда на её территории возвели обширный колумбарий. Затем гробница ремонтировалась, но в IV веке была заброшена. Гробница была обнаружена в 1614 году, вторично — в 1780 году братьями Сасси. Реставрирована в 1926 году. Гробница получила широкую известность в научном мире благодаря «надписям Сципионов» — эпитафиям на саркофагах и надгробных плитах, которые создавались в течение веков и являются ценным свидетельством поэтической эпиграфики республиканского Рима. Они содержат посвящения, биографические сведения, молитвы, обращённые к богам. Ранее находившиеся в гробнице саркофаг Луция Корнелия Сципиона Барбата и «голова Энния» экспонируются в Музее Кьярамонти в Ватикане. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Гробница Сципионов
Scipionernas familjegrav

Scipionernas familjegrav (latin: Sepulcrum Scipionum, italienska: Sepolcro degli Scipioni) är Scipionernas familjegrav, belägen i Rione Celio i sydöstra Rom. Gravkammaren var i bruk från början av 200-talet f.Kr. till början av första århundradet e.Kr. Den förste som gravsattes i familjegraven var Lucius Cornelius Scipio Barbatus, som var konsul år 298 f.Kr. Graven upptäcktes år 1614 och utforskades ytterligare 1780 och 1926–1927. Gravkammarens fasad hade skulpturer föreställande politikerna och generalerna Scipio Africanus och Lucius Cornelius Scipio Asiaticus samt poeten Ennius, som hade författat diktverket Scipio. Bilder Källor Webbkällor ”Sepolcro degli Scipioni” (på italienska). Sovrintendenza Capitolina ai Beni Culturali. Arkiverad från originalet den 29 november 2021. https://archive.md/qn3DY. Läst 29 november 2021. Tryckta källor Claridge, Amanda (1998) (på engelska). Rome: An Oxford Archaeological Guide. Oxford Archaeological Guides, 99-2662277-1. Oxford: Oxford University Press. sid. 328–331. ISBN 0-19-288003-9 Platner, Samuel Ball (1929) (på engelska). A Topographical Dictionary of Ancient Rome. London: Oxford University Press. sid. 484–486. https://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Gazetteer/Places/Europe/Italy/Lazio/Roma/Rome/_Texts/PLATOP*/Sepulcrum_Scipionum.html Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Scipionernas familjegrav.
Tumba del Panadero

La Tumba del Panadero o Tumba de Eurísaco es como se conoce a la tumba de un ciudadano romano de la época imperial llamado Marco Virgilio Eurysaces, un liberto que seguramente logró hacer fortuna suministrando pan para la ración pública a mediados del siglo I a. C. La construcción se alza detrás de la Porta Maggiore en Roma. Origen La tumba se construyó alrededor del 30 a. C. Tiene un podio de bloques de toba; la parte superior es de travertino sobre un núcleo de hormigón. La decoración elegida para la tumba hace alusión a la profesión del comitente, observándose sucesivos agujeros practicados en la fachada, semejando las bocas de un horno, así como un friso decorado con las diferentes fases de la cocción del pan. Véase también Pirámide Cestia Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Tumba del Panadero.
Tombeau d'Eurysacès

Le tombeau d'Eurysacès est un monument funéraire érigé à proximité immédiate et à l'extérieur de la porte Majeure, à Rome, en l'honneur du boulanger Eurysacès ou Eurysace et de son épouse Atistia, vers 30 av. J.-C. Archéologie Le monument fut redécouvert en 1838, sous un bastion défensif du temps d'Honorius, lorsque le pape Grégoire XVI a voulu rendre au paysage son aspect de l'époque d'Aurélien. La tombe s'est alors révélée être celle d'un boulanger nommé Eurysacès, vraisemblablement un affranchi ayant fait fortune, et de sa femme. C'est un édifice de forme trapézoïdale, constitué de travertin, avec des éléments décoratifs évoquant des mesures à grain ou des récipients pour la fabrication du pain sur les trois côtés subsistants, avec l'inscription répétée : « Est hoc monumentum Marcei Vergilei Eurysacis pistoris, redemptoris, apparet[oris] // Est hoc monimentum Marci Vergili Eurysac[is] » (Ce tombeau est celui de Marcus Virgilius Eurysaces, boulanger, entrepreneur et "appariteur"), dont il apparaît que le boulanger était un fournisseur officiel exerçant probablement des fonctions subalternes auprès d'un magistrat, d'un prêtre ou de quelque personnage d'importance. La profession d'Eurysace est confirmée par l'urne en forme d'auge à pain (conservée au Musée national des Thermes de Dioclétien) contenant les cendres de son épouse et par la frise sculptée en bas-reliefs qui ceint la partie supérieure du monument, montrant les différentes opérations de fabrication du pain : pesée et mouture du grain, tamisage de la farine, pétrissage de la pâte, découpe et cuisson des pains. La scène en relief, actuellement conservée aux Musées capitolins, montrant les époux, était très certainement plaquée sur le côté oriental non conservé du monument. La base porte une inscription moderne relatant les circonstances de la découverte du tombeau et sa restauration. Notes et références Voir aussi Porte Majeure Bibliographie Filippo Coarelli, Guide archéologique de Rome, Hachette, 1991, p. 199-200 (ISBN 2012354289) (en) Samuel Ball Platner, Sepulcrum Eurysacis, A Topographical Dictionary of Ancient Rome, London, Oxford University Press, 1929, sur Lacus Curtius. Paola Ciancio Rossetto, Il sepolcro del fornaio Marco Virgilio Eurisace a Porta Maggiore, 1973, Nazionale di Studi Romani, Rome (ISBN 978-88-7311-067-5) Liens externes (it) Porta maggiore, Roma Segreta Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Rome antique Portail de Rome Portail de l’archéologie
Grobowiec Eurysacesa

Grobowiec Eurysacesa – starożytny grobowiec piekarza Marka Wergiliusza Eurysacesa i jego żony Atistii, znajdujący się w Rzymie u zbiegu via Labicana i via Praenestina, obok bramy Porta Maggiore. Marek Wergiliusz Eurysaces był wyzwoleńcem, który zbił fortunę na handlu wypiekami, przypuszczalnie zaopatrując w chleb armię rzymską. O jego statusie majątkowym świadczy już samo usytuowanie grobowca – tuż za murami miejskimi, przy skrzyżowaniu dwóch uczęszczanych dróg prowadzących do Rzymu. Budowla, wzniesiona u schyłku I wieku p.n.e., ma 10 m wysokości. Nadano jej trapezoidalny kształt. Konstrukcja wykonana została z betonu i obłożona z zewnątrz trawertynowymi płytami. Grobowcowi nadano formę pieca chlebowego, nawiązując w ten sposób żartobliwie do zawodu jego właściciela. Także urna, w której pochowano prochy Atistii, ma kształt koszyka na pieczywo. Na wieńczącym budowlę fryzie umieszczono relief ze scenkami przedstawiającymi kolejne etapy wyrobu chleba, od zakupu i ważenia ziarna po sprzedaż gotowego produktu. Fasada grobowca jest obecnie częściowo zniszczona, w 403 roku cesarz Honoriusz ufortyfikował bowiem Porta Maggiore, a stojący obok grobowiec wbudował w obręb wieży obronnej. Budowla została wyeksponowana ponownie w 1838 roku, kiedy to na polecenie papieża Grzegorza XVI fortyfikacje te zostały rozebrane. Przypisy
Eurysaces gravmonument

Eurysaces gravmonument är ett antikt gravmonument, som är beläget precis utanför Porta Maggiore i östra Rom. Monumentet, i vilket den välbärgade bagaren Marcus Vergilius Eurysaces, en frigiven slav, och hans hustru Atistia vilar, uppfördes år 30 f.Kr. Graven har formen av en bakugn och de stående cylindrarna och de runda öppningarna ska eventuellt föreställa degknådningsmaskiner. Monumentets fris har lågreliefer som visar bakandets olika faser. Bland annat visas hur mulåsnor drar två kvarnar samt hur mjölet siktas och sorteras i olika kvaliteter. Relieferna visar även hur brödet bakas ut, hur en bakugn fylls och hur brödet vägs upp och skickas ut. Gravmonumentet uppvisar en ofullständig inskription: EST HOC MONIMENTVM MARCEI VERGILEI EVRYSACIS PISTORIS REDEMPTORIS APPARET I svensk översättning står det ”Detta är monumentet över Marcus Vergilius Eurysaces, bagare, entreprenör, statstjänsteman”. Under kejsar Honorius (393–423) inlemmades gravmonumentet i ett befästningstorn. När detta torn revs 1838, kom monumentet i dagen. Gravens östra del är dock nästan helt förstörd. Bilder Källor Claridge, Amanda (1998) (på engelska). Rome: An Oxford Archaeological Guide. Oxford Archaeological Guides, 99-2662277-1. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-288003-9. OCLC 37878669 Coarelli, Filippo (1980) (på italienska). Guida archeologica di Roma (3). Milano: Mondadori. OCLC 7187657 Platner, Samuel Ball; Ashby, Thomas (1929) (på engelska). A Topographical Dictionary of Ancient Rome. London: Oxford University Press. OCLC 1061481. http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus:text:1999.04.0054:entry=sep-eurysacis Poulsen, Frederik (1946). Romerska kulturbilder. Stockholm: Aktiebolaget Skoglunds Bokförlag Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Eurysaces gravmonument.