NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Eremo delle Carceri (Assisi)

Eremo delle Carceri er i dag et lille kloster placeret på siden af bjerget Monte Subasio højt over Assisi. Men engang var skoven på bjerget et sted, hvor eremitter og andre, der søgte Gud, gik op til ensomheden og stilheden. Her søgte også Frans af Assisi og hans første brødre op for at bede i skoven. Og de boede under deres ophold i huler, som stadig findes i området. Senere – i 15. årh. – blev der bygget et lille kloster af Sankt Bernardino da Siena. I klosterbygningerne indgår det oprindelige skovkapel og også den hule, hvor Frans søgte tilflugt under sine meditationer på bjerget.
Eremo delle Carceri

Das Eremo delle Carceri ist ein kleiner Klosterbau an einer steilen Waldschlucht am Monte Subasio in Umbrien, Mittelitalien, 791 Meter hoch gelegen und vier Kilometer von Assisi entfernt. Die Treppen und Bögen des kleinen Klosters überspannen das Teufelsloch, eine Grotte. Namensherkunft Wegen seiner Lage in der Schlucht wurde der Ort ursprünglich „i sassi del maloloco“ (die Felsen des finsteren Ortes) bezeichnet. Carceri bedeutet „Kerker“ oder „Gefängnis“ und verweist auf die einfachen, kerkerähnlichen Höhlen, in denen die Einsiedler fernab der Zivilisation wohnten. Geschichte Zu dieser Grotte, mit einer kleinen Kapelle daneben, zog sich Franziskus von Assisi im 13. Jahrhundert wie andere Einsiedler zum Gebet zurück. Wahrscheinlich erhielt Franziskus um 1215 die Kapelle und Örtlichkeit von Benediktinern geschenkt, zur selben Zeit, als sie ihm die Portiuncula im Tal unterhalb von Assisi schenkten. Franziskus kehrte auch in späteren Jahren immer wieder an diesen Ort zum Beten und zur Meditation zurück. Um 1400 ließ Bernhardin von Siena an diesem Ort ein kleines Kloster und eine kleine Kirche namens Santa Maria delle Carceri, die die vorher vorhandene Kapelle erweiterte, errichten. Heutige Nutzung Heute wird das Kloster von einigen Franziskanern bewohnt und steht Besuchern offen. Weblinks Einzelnachweise
Eremo delle Carceri

The Eremo delle Carceri ("Sanctuary of Eremo delle Carceri") is a hermitage complex located 791 metres (2,595 ft) above sea level in a steep forest gorge upon Monte Subasio, in Umbria, in central Italy, four kilometers above Assisi. History The name Carceri derives from the Latin carceres, meaning "isolated places" or "prisons". The steps and bows of the gorge arch over a quatrefoil-shaped hole in the smooth pink stone, a natural grotto (the so-called "Hole of the Devil"). In the 13th century, Saint Francis of Assisi would often come to this place to pray and contemplate, as did other hermits before him. When he first came in 1205, the only building here was a tiny 12th-century oratory. Soon, other men followed him to the mountain, finding their own isolated caves nearby in which to pray. The oratory became known as Santa Maria delle Carceri after the small "prisons" occupied by friars in the area. The site and the oratory was probably given by the Benedictines to St. Francis in 1215, at the same time they gave him the Porziuncola in the valley below. Francis dedicated himself to a life of preaching and missions, but throughout his life he would frequently withdraw to the Carceri to pray. Around 1400, Saint Bernardino of Siena built a small friary, which includes a little choir and a simple refectory. The original wooden stalls of the choir and the tables of the refectory, which date from the 15th century, can still be seen on site. St. Bernardino also extended the earlier chapel by building a small church, which was also named Santa Maria delle Carceri. It contains a notable altarpiece fresco of the Virgin and Child. In the centuries that followed, various buildings were added around St. Francis' cave and the original oratory, forming the sizable complex that exists today. Today some Franciscan friars live there and visitors are welcome. Near the hermitage is a stone bridge and an ancient oak. According to legend, it was here that Saint Francis preached to the birds as they perched in the oak's branches. Buildings A variety of buildings were added around the cave and the original oratory, creating a large complex. ‘‘‘Entrance’’’ – From the gate and short tunnel leads into a courtyard and a well, said to have yielded water after a prayer of St. Francis. The door marked Santuario leads into the 15th-century oratory built by St. Bernardine of Siena. St. Bernardine also built a small friary, which includes a little choir with wood stalls of c.1400 and a simple refectory with the original tables from c.1400. These two interesting areas can only be visited if accompanied by a friar of the community. (12th-century) and more rustic Cappella della Madonna, with an altarpiece fresco of the Virgin and Child. The Grotto of St. Francis, where the saint prayed and slept on a stone bed while on retreat toward the end of his life. Devils Hole, through another doorway and rounding a corner, visitors emerge into a small porch. Just outside the door, look down for a quatrefoil-shaped hole in the smooth pink stone. into which St. Francis is said to have tossed a troublesome demon who tempted Brother Rufino. References
Eremo delle Carceri

El Eremo delle Carceri (literalmente, «ermita de las cárceles») es un santuario de Asís (Italia), ubicado a 4 kilómetros de la ciudad, a 791 m s. n. m. sobre las laderas del monte Subasio. Se alza en los alrededores de cuevas naturales, habitadas por eremitas en la época paleocristiana. Allí San Francisco de Asís y sus seguidores se retiraban para la contemplación religiosa y la oración. El Eremo delle Carceri, junto a otros lugares franciscanos de Asís, fue declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en 2000.​ Historia y leyenda franciscana Donado por la comuna de Asís a los benedictinos, estos últimos lo cedieron de hecho a san Francisco para que pudiera «encarcelarse» en su meditación. Ampliado en el año 1400 por San Bernardino de Siena con la construcción de la iglesia de Santa Maria delle Carceri, que ha englobado una primitiva capilla preexistente a San Francisco, y de un pequeño convento, el eremitorio se encuentra en un bosque de robles seculares rodeado por cavernas y pequeñas capillas donde los peregrinos se retiran aún hoy en contemplación. Muchos son los relatos de milagros acontecidos en este lugar, según la leyenda franciscana: Según la tradición, cerca de su gruta, san Francisco habló con los pájaros que, para escucharlo, se posaban sobre el roble secular, aún hoy presente sobre las laderas de la fosa: actualmente vive en los alrededores de las cavernas una colonia de palomas blancas; Según la tradición, el barranco que se encuentra en los alrededores del monasterio es en realidad el lecho de un río, hoy seco, cuyas aguas fueron expulsadas por San Francisco porque le perturbaban su meditación y la de sus discípulos; En la gruta de san Francisco está presente un agujero en el terreno del cual se puede entrever el fondo del barranco. Se cuenta que este es el estado provocado por el demonio, lanzado al abismo por San Rufino; En medio del claustro hay un pozo en el punto en el que, según una leyenda, San Francesco, a través de un milagro, hizo surgir agua. Lugares de interés El Chiostrino dei frati (Pequeño claustro de los frailes) es una terraza triangular que da a plomo al foso de las «cárceles». En un extremo del claustro están las puertas que llevan al refectorio de los frailes y a la iglesia de Santa Maria delle Carceri. En el plano superior del refectorio están situadas las celdas de los frailes. Descendiendo una empinada escalinara desde el convento se llega al bosque de hayas y a la gruta de San Francisco: del sendero opuesto a esta parten las otras grutas de los primeros compañeros de San Francisco: Leone, Antonio da Stroncone, Bernardo di Quintavalle, Egidio, Silvestro y Andrea da Spello. En el bosque, justo en las afueras del santuario, en los alrededores del sendero que conduce a la caverna de Frate Leone, está la capilla de San Bernabé (Cappella di San Barnaba), normalmente cerrada al público, y en su interior un altar en forma de Τ y un retablo del siglo XVI representando la Deposición de la Cruz. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Eremo delle Carceri.
Erem w Carceri

Erem w Carceri – pustelnia na stokach Monte Subasio w Umbrii we Włoszech, sanktuarium katolickie związane z ruchem franciszkańskim i działalnością św. Franciszka z Asyżu, wpisane wraz z Asyżem na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2000. Carceri znajduje się na wysokości 791 m n.p.m., w otoczeniu naturalnych grot zamieszkiwanych przez pustelników już w czasach wczesnochrześcijańskich. Historia Miasto Asyż ofiarowało w średniowieczu teren braciom mniejszym, by mogli wykorzystać go jako miejsce odosobnienia i modlitwy. Erem rozbudował w 1400 św. Bernardyn ze Sieny. Wzniesiono wówczas Kościół Santa Maria delle Carceri, w którego obrębie znalazła się wcześniejsza kaplica. Franciszkanie dobudowali również niewielki klasztor. Sanktuarium otacza buczyna z grotami i kaplicami. Grot używali pierwsi towarzysze Biedaczyny z Asyżu: Leon, bł. Antoni ze Stroncone, Bernardo di Quintavalle, Idzi z Asyżu, Sylwester, Masseo z Marignano i Andrzej ze Spello. W Carceri odbywał swój nowicjat św. Jakub z Marchii. Przy ścieżce prowadzącej do groty brata Leona znajduje się oratorium dedykowane św. Barnabie. W kaplicy znajduje się XV-wieczny obraz, przedstawiający Zdjęcie z krzyża. Obecnie na terenie pustelni mieszkają dwie wspólnoty: franciszkanów oraz klarysek misjonarek od Najświętszego Sakramentu. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona sanktuarium. eremodellecarceri.it. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-20)]. (ang. • fr. • hiszp. • niem. • wł.)
Palacio de Zisa

El palacio de la Zisa, conocido como La Zisa, es un castillo en la parte occidental de Palermo, en la isla italiana de Sicilia. En julio de 2015, el conjunto «Palermo árabe-normando y las catedrales de Cefalú y Monreale» fue incluido en la lista del patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ El palacio de la Zisa es uno de los nueve bienes individuales que comprende la declaración (con el ID 1487-006).​ Historia La construcción se inició en el siglo XII por los artesanos árabes para el rey Guillermo I de Sicilia, y completado por su hijo Guillermo II. El edificio había sido concebido como la residencia de verano de los reyes normandos, como parte de la estación de caza de grandes dimensiones conocido de la Genoard ("Paraíso en la Tierra").​ La Zisa está claramente inspirada en la arquitectura morisca. El propio nombre Zisa se deriva del término árabe al-Aziz, que significa "noble", "glorioso", "magnífico". La palabra misma, en escritura Naskh, se imprime en la entrada, según la costumbre habitual de los principales edificios islámicos de la época. En el siglo XIV se añadieron las almenas, por la destrucción de parte de la inscripción árabe (en caracteres cúficos), que embellece la parte superior del edificio. Las modificaciones más sustanciales se han introducido en el siglo XVII, cuando la Zisa, reducida a muy malas condiciones, fue comprado por Giovanni di e Platamone Sandoval, Marqués de S. Giovanni la Mendola, Príncipe de Castelreale, Señor de la Mezzagrana y Zisa. Esta última capa de mármol de armas con dos leones se pueden ver en el fondo de la entrada. Algunas de las habitaciones del interior se han modificado y otros añadidos en el techo, una gran escalera fue construida, así como nuevas ventanas exteriores. Desde 1808 hasta la década de 1950 el edificio fue utilizado una residencia de los condes Notabartolo di Sciara. Adquirido por la Región de Sicilia y restaurada en los años 1970 y 1980 (la parte norte se había derrumbado en 1971 y ha sido reconstruida a lo largo de las líneas originales), en el día de hoy la Zisa se abre a los turistas. Algunas de las habitaciones alberga piezas de arte islámico, herramientas y artefactos de la zona del Mediterráneo. La habitación más notable es la sala central, con una decoración de mosaico, una vez que tenía una fuente también, de la cual fluía el agua fuera. Referencias Enlaces externos
Zisa Palota

A Zisa egy kastély, ami Palermo nyugati részén található, ami egyben az arab–normann Palermo, valamint Cefalù és Monreale székesegyházai világörökségi részhez is tartozik. Történelem Az építése a 12. században kezdődött arab mesteremberek segítségével I. Vilmos királynak, ami fia uralmára, II. Vilmos idejére készült el. A kastély a normann uralkodók nyári rezidenciájaként szolgált, ahol Genoardo néven hatalmas vadászati terület is volt. A Genoardo az arab Jannat al-arḍ kifejezésből ered, ami földi paradicsomot jelent. Johanna királynét, II. Vilmos özvegyét Tankréd király utasítására a kastélyba zárták, mert meg akarta akadályozni hogy Konstancia trónra kerüljön. A Zisa megépítésére nagyban hatott az arab építészet. A Zisa szó az arab al-Azīz szóból ered, ami lenyűgözőt és kedvest jelent. Az akkori iszlám szokásoknak megfelelően, a kastély bejáratára naskh írással szerepel ez a név. A 14. században lerombolták az arab korból maradó motívumok egy részét, a kufikus karakterekkel és bástyát adtak hozzá az épülethez. Nagyobb változtatásokat a 17. században hajtottak végre rajta. 1808-tól az 1950-es évekig az épület a Nortarbartolo nemesi család lakhelyéül szolgált, jelentős felújítást az 1990-es években kapott az épült. Manapság az épület nyitva van a turisták előtt, a ház néhány szobájában ma is láthatók az iszlám művészet nyomai. Az épület leglátványosabb része a központi hall, ahol a szökőkútba a víz kívülről a falon át érkezik be. 2015. július 3-án az épület az UNESCO Világörökségi listájára került fel. Képek Jegyzetek
Zisa

Zisa – zamek w zachodniej części Palermo na Sycylii, w południowych Włoszech. Jest wpisany na Listę światowego dziedzictwa UNESCO jako część wpisu arabsko-normanskie Palermo oraz Katedry w Cefalu i Monreale. Budowę rozpoczęli w XII wieku arabscy rzemieślnicy króla Wilhelma I Sycylii, a ukończył jego syn Wilhelm II. Budynek powstał jako letnia rezydencja dla królów normańskich, jako część dużego ośrodka polowań znanego jako Genoardo (arab. Jannat al-arḍ, dosłownie „Raj na ziemi”), który obejmował również Cubę Sottanę, Cubę Sopranę i pałac Uscibene. Zisa jest wyraźnie inspirowana architekturą mauretańską. Sama nazwa Zisa wywodzi się od arabskiego terminu al-Azīz, co znaczy „drogi” lub „wspaniały”. To samo słowo jest wyryte na wejściu do budynku, zgodnie ze zwyczajami islamskiego budownictwa tamtych czasów. W XIV wieku dodano merlony częściowo niszcząc arabski napis (w alfabecie kufickim), który zdobił górną część budowli. Bardziej znaczące modyfikacje wprowadzono w XVII wieku, kiedy Zisa, w tym czasie bardzo zniszczona, została kupiona przez Giovanniego di Sandoval e Platamone, markiza S. Giovanni la Mendola, księcia Castelreale, władcę Mezzagrany i Zisy. Marmurowy herb tego ostatniego z dwoma lwami można zobaczyć nad wejściem. Kilka pomieszczeń we wnętrzu zostało zmodyfikowanych, a inne zostały dodane na suficie, zbudowano wielkie schody oraz nowe okna zewnętrzne. Od 1808 r. Do lat 50. XX wieku budynek był wykorzystywany jako rezydencja książąt Notarbartolo di Sciara. Nabyta przez władze Sycylii i odrestaurowana w latach 70. i 80. (część północna rozpadła się w 1971 r. i została przebudowana według oryginalnych linii), dzisiaj Zisa jest otwarta dla turystów. W niektórych pokojach znajdują się dzieła sztuki islamskiej, narzędzia i artefakty z obszaru Morza Śródziemnego. Najbardziej znanym pomieszczeniem jest centralna sala z mozaikową dekoracją; kiedyś miała też fontannę, z której woda spływała na zewnątrz. 3 lipca 2015 r. Został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Циза

Циза (итал. La Zisa) — средневековая вилла в западной части города Палермо, Сицилия, памятник арабо-норманнского стиля. 3 июля 2015 года внесена ЮНЕСКО в список объектов всемирного культурного наследия. Строительство виллы было начато в XII веке арабскими мастерами для короля Сицилии Вильгельма I, но завершённый объект принял лишь его сын Вильгельм II Добрый. Вилла задумывался в качестве летней резиденции норманнских королей, как часть большой зоны для охоты, известной как Дженоард (Рай на земле), которая также включала в себя дворец Куба и ещё пару зданий. Её стиль явно указывает на влияние мавританской культуры в Сицилии в то время. Название Циза происходит от арабского слова al-Azîz, означающего «благородное», «славное», «великолепное». Это же слово, написанное шрифтом насх, запечатлено на входе в виллу, как обычно делалось на многих исламских сооружениях того времени. В XIV веке на виллу были добавлены зубцы, путём частичного уничтожения надписи на арабском языке, которая красовалась ранее на его крыше. Более значительные изменения были произведены в XVII веке: над входом появилась мраморная эмблема с изображением двух львов, была изменена планировка некоторых внутренних комнат, сооружена большая лестница, а также пробито несколько новых окон. С 1808 по 1950 год в вилле находилась резиденция графов Нотобартоло ди Скьяра. Позднее вилла была выкуплена руководством региона Сицилия и в 1970—1980-х годах в ней была проведена реставрация. В настоящее время в комнатах виллы размещены исламские произведения искусств, а также многие артефакты районов Средиземного моря. Наибольшее впечатление производит центральный зал, украшенный прелестной мозаикой. Литература U. Staacke, Un palazzo normanno a Palermo : la Zisa, la cultura musulmana negli edifici del Re, Palermo 1991 Giuseppe Bellafiore, La Zisa di Palermo, Palermo 1994 Ugo Rosa, Attraverso la Zisa, Biblioteca del Cenide, 2007 Micaela Sposito, La Zisa e Palermo, Dario Flaccovio Editore, Palermo 2003 Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Циза
Zisa, Palermo

Grad Zisa je grad v zahodnem delu Palerma na Siciliji v južni Italiji. Vključena je Unescov seznam svetovne dediščine pod naslovom Arabsko-normanski Palermo ter stolnici v Cefalùju in Monrealu. Gradnjo so v 12. stoletju začeli arabski obrtniki za kralja Viljema I. Sicilskega, dokončal pa ga je njegov sin Viljem II. Zgradba je bila zasnovana kot poletna rezidenca za normanske kralje kot del velikega lovskega naselja Genoardo (arabsko: Jannat al-arḍ, dobesedno 'Zemeljski raj') , ki je vključevalo tudi palačo Cuba Sottana , Cuba Soprana in palačo Uscibene. Ivano Angleško, kraljico Sicilije, vdovo Viljema II., je novi kralj Tancred Sicilski zaprl v palačo, zaradi podpore princesi Konstanci, teti Viljema II., da bi se povzpela na prestol. Grad Zisa je očitno navdihnjen z mavrsko arhitekturo. Samo ime Zisa izhaja iz arabskega izraza al-Azīz, kar pomeni 'draga' ali 'čudovita'. Ista beseda v pisavi Naskh je vtisnjena na vhodu, v skladu z običajno navado za glavna islamska poslopja tistega časa. V 14. stoletju so bile dodane cine z delnim uničenjem arabskega napisa (v kufi znakih), ki je krasil zgornji del zgradbe. Bistvenejše spremembe so bile uvedene v 17. stoletju, ko so Ziso, v zelo slabem stanju, kupili Giovanni di Sandoval e Platamone, markiz S. Giovanni la Mendola, princ Castelreale, gospodar Mezzagrane in Zise. Nad vhodnim lokom se vidi marmornat grb slednjega z dvema levoma. Nekatere notranje prostore so spremenili, druge dodali na strop, zgradili so veliko stopnišče in nova zunanja okna. Od leta 1808 do 1950-ih so v stavbi prebivali knezi Notarbartolo di Sciara. Ko jo je pridobila Regija Sicilija, je bila v 1990-ih obnovljena (severni del je propadel leta 1971 in je bil obnovljen po prvotnih načrtih). Zisa je danes odprta za turiste. V nekaterih sobah so islamski umetniški predmeti, orodja in predmeti s sredozemskega območja. Najbolj opazna soba je osrednja dvorana z mozaično dekoracijo; nekoč je imela tudi vodnjak iz katerega je vosa dekla ven iz stavbe. Galerija Sklici Literatura Giuseppe Bellafiore: La Zisa di Palermo, Flaccovio, Palermo, 1994. Donald Matthew: The Norman Kingdom of Sicily, Cambridge University Press, 1992. John Julius Norwich: The Normans in Sicily: The Normans in the South 1016-1130 and the Kingdom in the Sun 1130-1194, Penguin, 1992. Zunanje povezave
Chiesa di San Carlo Borromeo (Vanzone con San Carlo)

La chiesa di San Carlo Borromeo, detta anche solo chiesa di San Carlo, è la parrocchiale di San Carlo, frazione del comune sparso di Vanzone con San Carlo, in provincia del Verbano-Cusio-Ossola e diocesi di Novara; fa parte dell'unità pastorale di Villadossola. Storia All'inizio del XVII secolo i fedeli del paese fecero costruire un nuovo oratorio, giacché per loro era scomoda da raggiungere la parrocchiale dei Santi Giulio e Filippo di Pianezza; la dedicazione a San Carlo Borromeo venne scelta dal notaio Domenico Rampanelli, promotore dell'epoca. Questo luogo di culto fu però rovinato dalle piene del 1640 e del 1685. La prima pietra della nuova chiesa venne posta nel 1718; l'edificio, realizzato riutilizzando i materiali della cappella seicentesca, fu portata a termine nel 1739. Soltanto nel 1896, però, il campanile venne dotato delle sei campane. Descrizione Esterno La facciata a salienti della chiesa, rivolta a sudest e preceduta dal portico che si apre su tre archi a tutto sesto sorretti da colonne, presenta centralmente il portale d'ingresso, affiancato da sacre raffigurazioni eseguite da Lorenzo Peracino nel 1776, e sopra una finestrella, mentre a coronamento del prospetto vi è il timpano di forma triangolare, entro cui si apre un'ulteriore finestrella. Annesso alla parrocchiale è il campanile in pietra a base quadrata, la cui cella presenta su ogni lato una monofora ed è coronata dal tetto a quattro falde. Interno L'interno dell'edificio si compone di un'unica navata, sulla quale si affacciano le cappelle laterali e i bracci del transetto, e le cui pareti sono scandite da lesene; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, ospitante l'altare maggiore e chiuso dall'abside quadrangolare. Note Voci correlate Vanzone con San Carlo Diocesi di Novara Parrocchie della diocesi di Novara Regione ecclesiastica Piemonte Collegamenti esterni Parrocchia di SAN CARLO BORROMEO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 30 dicembre 2022.
Фрасиноро

Фрасино̀ро (на италиански: Frassinoro, на местен диалект Frasnôr, Фрасънор) е село и община в Северна Италия, провинция Модена, регион Емилия-Романя. Разположено е на 1131 m надморска височина. Населението на общината е 1952 души (към 2012 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Província de Mòdena

La província de Mòdena és una província que forma part de la regió d'Emília-Romanya dins Itàlia. La seva capital és Mòdena. Limita al nord amb la Llombardia (província de Màntua), a l'est amb la província de Ferrara i la ciutat metropolitana de Bolonya, al sud amb la Toscana (província de Lucca i la província de Pistoia), i a l'oest amb la província de Reggio de l'Emília. Té una àrea de 2.688 km², i una població total de 701.145 hab. (2016). Hi ha 47 municipis a la província. Antigament formà un ducat a l'Imperi Austrohongarès. Municipis Referències Enllaços externs Plana oficial (italià) Vegeu també Arquitectura longobarda
Frassinoro

Frassinoro ist eine italienische Gemeinde mit 1719 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Modena. Sie ist Mitglied in der Comunità Montana dell'Appennino Modena Ovest. Zur Gemeinde gehört Case Cerbiani. Geschichte Das Kloster Frassinoro am Apenninenpass Foce della Radici geht auf eine Donation der Beatrix von Lothringen, Ehefrau des Bonifatius von Canossa und Mutter der Mathilde von Tuscien, vom 29. August 1071 zurück. Das Kloster wurde reich ausgestattet mit Möbeln und Marmor aus Carrara. 1173 wurde die Abtei erobert und 1210 wurde das Kloster aufgegeben, 1261 verzichtet der Abt auf alle weltliche Macht. 1585 übergab Papst Sixtus V. die Rechte und Verwaltung der Güter dem Kollegium der Maroniten von Rom. Herzog Francesco III. übergab sie dann 1771 an die Kongregation der Barmherzigen Brüder in Modena. Nachdem bereits im 15. Jahrhundert ein Erdrutsch die alte Abtei zerstört hatte, wurden einige Bauteile zum Bau der heutigen Kirche, des Glockenturms und des Pfarrhauses verwendet. Bevölkerungsentwicklung Persönlichkeiten Tonino Biondini (1945–1983), Skilangläufer Weblinks Einzelnachweise