NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palazzo dei Camerlenghi

Le Palazzo dei Camerlenghi est un palais de la Renaissance situé à Venise dans le sestiere (quartier) de San Polo. Il fait face au Grand Canal, adjacent au pont du Rialto. Histoire Le palais a été construit au XVe siècle et terminé en 1488. De 1525 à 1528, il a été agrandi selon un plan de Guglielmo dei Grigi, inspiré du style de Mauro Codussi et Pietro Lombardo. C'était le siège de plusieurs magistrats financiers, dont les Camerlenghi, les consuls des commerçants et les supra-consuls des commerçants dont il tire son nom. En raison de cette fonction, l'étage inférieur était utilisé comme prison pour ceux qui ne réglaient pas leurs dettes. Son emplacement bien en vue près du pont du Rialto servait d'avertissement aux passants. Le palais abrite les bureaux régionaux du contrôleur général de la République italien. Description Le palais de forme pentagonale comporte trois étages et suit le rivage du Grand Canal. Il possède de hautes fenêtres à centrage, séparées par de fausses colonnes et décorées de frises. Il existait autrefois des dalles de marbre polychrome et de porphyre, aujourd'hui perdues. Le médaillon sur la façade incorporait autrefois un Lion de saint Marc peint . En raison de la tradition vénitienne selon laquelle, lorsqu'ils quittaient leur poste, les magistrats laissaient un tableau à thème religieux et un portrait dans leur ancien bureau, le Palazzo dei Camerlenghi abrite de nombreuses œuvres d'art. Parfois, ces peintures expriment des notions socio-politiques de vertu civique. Celles-ci ont été dérobées pendant l'occupation française ; certaines sont finalement retournées à Venise, principalement aux Galeries de l'Académie. Références Voir aussi Bibliographie (it) Marcello Brusegan, I palazzi di Venezia, Newton Compton, 2007, p. 108–109. (en) Philip Cottrell, Corporate Colors: Bonifacio et Tintoretto au Palazzo Dei Camerlenghi à Venise. (en) Paul C. Hamilton, The Palazzo dei Camerlenghi in Venice, Journal of the Society of Architectural Historians, no 42, 1983, p. 258–271. (en) Nicolai Kölmel, « The Queen in the Pawnshop: Shaping Civic Virtues in a Painting for the Palazzo dei Camerlenghi in Venice » dans Burghartz et al., Sites of Mediation. Connected Histories of Places, Processes, and Objects in Europe and Beyond, 1450–1650. Brill, Leiden 2016. doi: 10.1163/9789004325760_006. Articles connexes Pont du Rialto Canal Grande Palazzo dei Dieci Savi Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Moyen Âge tardif Portail de Venise
Palazzo dei Camerlenghi

Il Palazzo dei Camerlenghi è un palazzo rinascimentale di Venezia ubicato nel sestiere di San Polo ed affacciato sul Canal Grande, ai piedi del ponte di Rialto. Storia Fu edificato tra il 1525 ed il 1528 su progetto di Guglielmo dei Grigi, ispiratosi al Codussi ed ai Lombardo. Era sede di magistrature finanziarie, tra le quali i Camerlenghi, i Consoli dei Mercanti ed i Sopraconsoli dei Mercanti. Data questa importante funzione economica, il piano terra del palazzo era destinato a prigione per i debitori insolventi, come testimoniato dal toponimo Fondamenta de la presón. Questa esposizione dei prigionieri in piena Rialto serviva da severo avvertimento per quanti passavano.. Oggi è tornato ad ospitare magistrature finanziarie, in quanto sede della sezione regionale della Corte dei Conti. Descrizione Il palazzo si sviluppa con una pianta pentagonale per seguire la curva del Canal Grande e, in altezza, su tre piani. Presenta alte finestre centinate separate da lesene e coronate da interessanti fregi. In quanto "forziere" dello Stato era arricchito esternamente con marmi policromi e porfido, perduti col tempo. Era tradizione della Serenissima che un magistrato, terminando l'incarico, lasciasse in dono un dipinto a soggetto religioso con un suo ritratto o con il suo stemma. Il Palazzo dei Camerlenghi era quindi ricchissimo di opere d'arte, prima che sotto il Regno Italico andassero disperse per l'Europa; fortunatamente molte di esse sono ritornate a Venezia, anche se non in questo palazzo. Note Bibliografia Marcello Brusegan, La grande guida dei monumenti di Venezia, Roma, Newton & Compton, 2005, ISBN 88-541-0475-2. Marcello Brusegan, I Palazzi di Venezia, Roma, Newton & Compton, 2007, ISBN 978-88-541-0820-2. Elsa Eleodori e Wanda Eleodori, Il Canal Grande, palazzi e famiglie, II ed., Venezia, Corbo e Fiore Editori, 2007, ISBN 88-7086-057-4. Guida d'Italia – Venezia, 3ª ed., Milano, Touring Editore, 2007, ISBN 978-88-365-4347-2. Giuseppe Tassini, Curiosità Veneziane, Venezia, Filippi Editore, 2001. Nicolai Kölmel, The Queen in the Pawnshop: Shaping Civic Virtues in a Painting for the Palazzo dei Camerlenghi in Venice. p. 106-07. In: Burghartz, Burkart and Göttler: Sites of Mediation. Connected Histories of Places, Processes, and Objects in Europe and Beyond, 1450–1650. Brill, Leiden 2016. doi: 10.1163/9789004325760_006 Voci correlate Palazzi di San Polo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo dei Camerlenghi Collegamenti esterni Alessia Rosada e Carlos Travaini, Palazzo dei Camerlenghi, su canalgrandevenezia.it.
Palazzo dei Camerlenghi

Het Palazzo dei Camerlenghi, aan het Canal Grande in Venetië, is een paleis en staat pal naast de Rialtobrug. Geschiedenis Dit paleis werd in de jaren 1525-1528 gebouwd, toen Andrea Gritti doge was. Het deed onder andere dienst als kantoor voor de drie wethouders van financiën. Op de begane grond was een gevangenis voor belastingontduikers, die anoniem konden worden aangegeven. Het gebouw werd zo rijkelijk versierd, omdat de Venetianen in die tijd bijna al hun inkomsten uit belasting op handelswaar verkregen.
Palazzo dei Camerlenghi

Palazzo dei Camerlenghi este un palat renascentist din Veneția (nordul Italiei), situat în sestiere (districtul) San Polo. Fațada sa principală se află la Canal Grande, în apropiere de Podul Rialto. Istoric Palatul a fost construit în perioada 1525-1528 după proiectul lui Guglielmo dei Gri, care a fost inspirat de stilul lui Mauro Codussi și Pietro Lombardo. El a fost sediul mai multor magistrați financiare, inclusiv Camerlenghi de la care și-a luat numele, consulii comerciali și supra-consulii comerciali. Datorită acestor funcționalități, etajul inferior a fost folosit ca închisoare pentru datornici: situarea sa în apropiere de aglomeratul pod Rialto servea ca un avertisment pentru cei care treceau pe acolo. Palatul găzduiește în prezent sediul regional al Curții de Conturi a Italiei. Descriere Palatul are un plan pentagonal care urmează malul Canal Grande, cu trei etaje. El are ferestre înalte cu cintru, împărțite de coloane false și decorate cu frize. Clădirea era placată mai demult cu dale policrome de marmură și porfir, acum pierdute. Datorită tradiției venețiene potrivit căreia, la părăsirea unei funcții, un magistrat trebuia să lase un tablou cu tematică religioasă și un portret din perioada în care a lucrat acolo, Palazzo dei Camerlenghi adăpostește astăzi numeroase opere de artă. Acestea au fost dispersate în timpul ocupației franceze; unele s-au întors la Veneția, în cea mai mare parte la Gallerie dell'Accademia. Bibliografie M. Brusegan. La grande guida dei monumenti di Venezia - Newton & Compton Ed., Roma 2005; ISBN 88-541-0475-2. E. e W. Eleodori. Il Canal Grande. Palazzi e Famiglie – Corbo e Fiore Editori, II ed., Venezia 2007; ISBN 88-7086-057-4. Guida d'Italia – Venezia. 3a ed. Milano, Touring Editore, 2007. ISBN 978-88-365-4347-2. Giuseppe Tassini. Curiosità Veneziane. Venezia, Filippi Ed., 2001. Brusegan, Marcello (2007). I palazzi di Venezia. Newton Compton. pp. 108–109. Legături externe Philip Cottrell: Corporate Colors: Bonifacio and Tintoretto at the Palazzo Dei Camerlenghi in Venice Vezi și Podul Rialto Canal Grande Palazzo dei Dieci Savi
Палаццо деи-Камерленги

Палаццо деи-Камерленги (итал. Palazzo dei Camerlenghi) — дворец в Венеции на Гранд-канале в районе Сан-Поло. Располагается рядом с мостом Риальто. История Дворец построен в эпоху Возрождения в 1488 году. В 1525—1528 годах было расширено по проекту Гульельмо деи Гриджи по прозванию «Бергамаско», вдохновленного творчеством Мауро Кодуччи и Пьетро Ломбардо. По распоряжению дожа Андреа Гритти дворец служил резиденцией городских чиновников, в том числе финансовых магистратов, включая казначеев (итал. camerlеnghi), откуда и получил своё название, консоли деи мерканти и супраконсоли деи мерканти (уполномоченных по торговле и их старшин). Учитывая важную функцию здания, первый этаж отвели под тюрьму для неплатежеспособных должников и других лиц, виновных в незначительных правонарушениях (Fondamenta de la presón). После падения в 1797 году Венецианской республики дворец использовался другими ведомствами, в частности апелляционным судом. В наше время здание является помещением для финансовых магистратов и регионального отделения Счётной палаты. Архитектура Первый проект здания по-видимому принадлежал архитектору Скарпаньино (Антонио дель Аббонди) из истрийского камня. Трёхэтажное палаццо имеет пятиугольную планировку, которая повторяет береговую линию Гранд-канала. Здание имеет высокие арочные окна, разделённые пилястрами украшенно орнаментальными фризами. Когда-то здесь были полихромные мраморные и порфировые плиты, ныне утраченные. Медальон на фасаде имел живописное изображение льва Святого Марка. По венецианской традиции магистраты, покидая свой пост, оставляли в здании картину на религиозный и добродетельный сюжет, а также свой портрет. Поэтому в Палаццо деи Камерленги разместились многие произведения искусства. Они были украдены во время французской оккупации; некоторые в конце концов вернулись в Венецию, в основном в Галерею Венецианской Академии. Примечания См. также Список дворцов Венеции
Палаццо дей-Камерленгі

Палаццо дей-Камерленґі (італ. Palazzo dei Camerlenghi) — палац у Венеції, на Гранд-каналі в районі Сан-Поло. Розташований поряд з мостом Ріальто. Побудований в 1525—1528 роках за розпорядженням дожа Андреа Грітті, як будинок міських скарбників (італ. camerlinghi), звідки і отримав свою назву. Пізніше став державною в'язницею. Джерела Brusegan, Marcello (2007). I palazzi di Venezia. Newton Compton. с. 108—109. (англ.) Cottrell, Philip: Corporate Colors: Bonifacio and Tintoretto at the Palazzo Dei Camerlenghi in Venice (англ.) Hamilton, Paul C. The Palazzo dei Camerlenghi in Venice. Journal of the Society of Architectural Historians 42 (1983) 258—271 (англ.) Kölmel, Nicolai: The Queen in the Pawnshop: Shaping Civic Virtues in a Painting for the Palazzo dei Camerlenghi in Venice.In: Burghartz et al: Sites of Mediation. Connected Histories of Places, Processes, and Objects in Europe and Beyond, 1450—1650. Brill, Leiden 2016. doi: 10.1163/9789004325760_006 (англ.)
Chiesa di San Martino Vescovo (Torreano)

La chiesa di San Martino Vescovo è la parrocchiale di Torreano, in provincia ed arcidiocesi di Udine; fa parte della forania del Friuli Orientale. Storia Sembra che la primitiva cappella di Torreano sia sorta in epoca paleocristiana; tale edificio aveva l'altare maggiore rivolto a settentrione. Con il passare del tempo, però, la chiesetta si rivelò insufficiente a soddisfare le esigenze della popolazione e, in più, minacciava di crollare; venne così sostituita da una nuova, che fu consacrata nel 1595 dal patriarca Francesco Barbaro.Nel XVIII secolo l'edificio subì un intervento di restauro, come accordato dal capitolo di Cividale del Friuli il 18 agosto 1724; l'8 giugno 1744 la chiesa divenne sede della locale cappellania curata e il 30 agosto 1760 le fu concesso l'altare privilegiato, pur rimanendo assoggettata alla pieve di Presento. Il 25 agosto 1778, in seguito ad una disputa tra i comuni di Torreano, Costa di Soffumbergo e Canalutto e il capitolo di Cividale del Friuli, venne stabilito che i tre comuni summenzionati facessero costruire nel giro di un anno la canonica, che mantenessero la cura d'anime e che Canalutto e Costa non potessero avere un proprio cappellano indipendente da quello torreanese e che il curato risiedesse stabilmente a Torreano. Nel 1780 fu eretto il campanile. Verso la metà del XIX secolo, a causa del notevole incremento della popolazione, si decise di riedificare la chiesa e il 27 aprile 1849 il capitolo di Cividale diede il via libera ai lavori; l'edificio attuale è frutto dunque del rifacimento condotto tra il 1851 e il 1852. La chiesa divenne parrocchiale nel 1950 e fu ridipinta nel 2008. Descrizione La facciata della chiesa è tripartita da quattro paraste poggiati su basamenti tra loro raccordati e caratterizzate da capitelli tuscanici, che reggono il timpano, che è in aggetto.L'interno è ad un'unica navata con cappelle laterali introdotte da archi a tutto sesto e soffitto a botte, che è caratterizzato un dipinto; sono presenti delle paraste che sorreggono una trabeazione. Note Voci correlate Torreano Arcidiocesi di Udine Parrocchie dell'arcidiocesi di Udine Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Martino Vescovo Collegamenti esterni Parrocchia di S. MARTINO VESCOVO, su parrocchiemap.it. URL consultato il 17 giugno 2020. Torreano di Cividale - San Martino Vescovo, su diocesiudine.it. URL consultato il 17 giugno 2020.
Kapelle „Bad Egart“

Die Kapelle bei Bad Egart ist eine denkmalgeschützte Kapelle auf der Töll in Partschins, Südtirol. Sie gehört zum Grundstück des K.u.k. Museum Bad Egart. Sie wurde um 1730 vom Errichter des damaligen Badhauses, Joseph Joachim Wolf von Wolfenthal zu Spauregg und Gaudententhurn, erbaut und Unserer lieben Frau geweiht. Bis 1912 wurden hier täglich Messen gefeiert. 1926 wurde die Kapelle vom damaligen Besitzer Mathias Kiem baulich verändert. Die letzte Renovierung erfolgte in den 1970er Jahren durch Karl Platino. Gestaltet wurde sie durch vom Meraner Künstler Gigi Picelli. Literatur Ignaz Mader: Die Bäder und Heilquellen im Hochetsch, Bolzano 1929, S. 162 ff. (online) Karl Atz, Adelgott Schatz: Der deutsche Anteil des Bistums Trient. Topographisch-historisch-statistisch und archäologisch beschrieben, 5 Bände, Bozen: Ferrari-Auer 1903/10 Band IV: Das Dekanat Lana und Meran, S. 374 f. (Digitalisat online bei Teßmann) Weblinks Eintrag im Monumentbrowser auf der Website des Südtiroler Landesdenkmalamts Einzelnachweise
Chiesa dei Santi Ermacora e Fortunato (Savogna)

La chiesa dei Santi Ermacora e Fortunato (in sloveno Sv. Mohor in Fortunat) è la parrocchiale di Savogna, in provincia ed arcidiocesi di Udine; fa parte della forania del Friuli Orientale. Storia Durante la prima guerra mondiale l'antica chiesa di Savogna venne adibita a magazzino; proprio per tale motivo nel 1917 fu data alle fiamme durante la ritirata conseguente alla rotta di Caporetto.La chiesa attuale venne costruita nel 1919, per poi essere consacrata nel 1921 dall'arcivescovo di Udine Antonio Anastasio Rossi.Fu eretta a parrocchiale nel 1955 e ristrutturata nel 2002. Accanto all'italiano, nella liturgia locale è in uso lo sloveno. Descrizione Esterno La facciata della chiesa, rivolta ad oriente ed alla quale si accede mediante una breve scalinata, è tripartita da quattro lesene poggianti su altrettanti plinti e sorreggenti il timpano triangolare, al centro del quale si apre un oculo; nella parte centrale della facciata ci sono il portale e una finestra semicircolare posta sopra una cornice marcapiano che raccorda la seconda e la terza lesena. Interno L'interno è ad un'unica navata, è diviso in cinque campate da delle paraste ed è caratterizzato da due nicchie ospitanti altrettante statue; il soffitto è a botte e presenta degli unghioni con costoloni grigi in corrispondenza delle finestre. L'aula termina con il presbiterio rialzato di tre gradini e caratterizzato dalla volta a crociera dipinta di blu, beige e rosa e da un dipinto il cui soggetto è Gesù Cristo; l'opera di maggior pregio qui conservata è una tela ritraente la Madonna con Bambino e un Santo inginocchiato, eseguita nel XVIII secolo. Note Voci correlate Parrocchie dell'arcidiocesi di Udine Arcidiocesi di Udine Regione ecclesiastica Triveneto Savogna Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dei Santi Ermacora e Fortunato Collegamenti esterni Parrocchia di SANTI ERMAGORA E FORTUNATO MARTIRI, su parrocchiemap.it. URL consultato il 18 giugno 2020. Parrocchia dei SS. Ermacora e Fortunato di Savogna, su diocesiudine.it. URL consultato il 18 giugno 2020.
Madonna Della Valle, Rivodutri

The small church of the Madonna della Valle is a Roman Catholic church located on a hillside above the town of Rivodutri, province of Rieti, region of Lazio, Italy. History and description Originally, the fresco of the virgin was located in a small chapel lower down in the valley, hence the name. Tradition holds that circa 1750, a boulder from the mountain wrecked that small chapel. It was decided to build a new church, in a more protected spot higher on the mountain, to shelter the venerated image. This church corresponded to the apse of the present church. The remainder was part of an expansion of the structure with a nave with four side altars in 1827. Further restorations and the elaborate iron gate was added in 1927. The interior has few decorations except for a few paintings, including a depiction of San Giuseppe da Leonessa. References
Kaple Scrovegniů

Kaple rodiny Scrovegniů (italsky Cappella degli Scrovegni) v Padově (Benátsko, severní Itálie) je známá především cyklem fresek z počátku 14. století, jejichž autorem je Giotto di Bondone (1267–1337). Fresky jsou považovány za jeden z vrcholů jak Giottova, tak celého západního malířství. Kapli dal postavit Enrico degli Scrovegni, aby odčinil hříchy svého otce, známého lichváře Reginalda degli Scrovegni (Dante Alighieri v Božské komedii jej umisťuje do sedmého kruhu Pekla). 23. března 1305 byla kaple zasvěcena Panně Marii milosrdné. Giotto dokončil freskovou výzdobu koncem roku 1305 či na počátku následujícího roku. Zatímco vnější fasáda je velmi skromná, nádhera výzdoby je ohromující a ve své době vzbudila dokonce nesouhlas okolních poustevníků. Loď má valenou klenbu a je zakončena presbyteriem s žebrovou klenbou. Stěny jsou hladké, a veškerá výzdoba tak byla na malíři. Ústředním motivem malířské výzdoby je spasení lidstva – vše směřuje k závěrečné scéně Posledního soudu, která je umístěna na západní stěně nad vchodem do kaple. 36 fresek na bočních stěnách zobrazuje výjevy, které poslednímu soudu předcházely, počínaje scénami ze života rodičů Panny Marie sv. Jáchyma a sv. Anny, samotné Panny Marie a Ježíše Krista až do Zmrtvýchvstání. Ústřední místo na východní oltářové stěně zaujímá Zvěstování. Fresky mají také zajímavé astronomické souvislosti: jako předloha Betlémské hvězdy na vyobrazení Klanění Tří králů zřejmě sloužila Halleyova kometa, pozorovaná roku 1301. V roce 2021 byla Kaple Scrovegniů zapsána na seznam světového dědictví UNESCO současně s dalšími stavbami v Padově pod společných názvem „Cyklus fresek ze 14. století v Padově“. Fotogalerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kaple Scrovegniů na Wikimedia Commons Galerie kaple Scrovegniů na Wikimedia Commons (anglicky) (italsky) Oficiální stránky
Kaplica Scrovegnich

Kaplica Scrovegnich, kaplica Arena – kaplica w Padwie we Włoszech, dekorowana malowidłami Giotta. Jest to pierwsze chronologicznie dzieło, którego autorstwo jest mu bezdyskusyjnie przypisywane i uważane równocześnie za jedno z jego najwybitniejszych osiągnięć. Historia Kaplica została wzniesiona przez Enrico Scrovegni w celu ekspiacyjnym za grzechy jego ojca Reginaldo, który znacznie wzbogacił się na lichwie, uważanej wówczas za jeden z najcięższych grzechów. Reginaldo stał się nawet bohaterem Boskiej komedii, w której Dante umieścił lichwiarza w piekle. W 1300 roku Enrico kupił teren, mieszczący ruiny rzymskiego cyrku Arena i wzniósł na nim pałac, a obok kaplicę. Budowla pod wezwaniem Matki Boskiej Litościwej została poświęcona 25 marca 1305 roku. Kształt budowli jest skromny – jest to kaplica jednonawowa, sklepiona beczkowo, zakończona prezbiterium o sklepieniu żebrowym. Dekoracja malarska jest niezwykle bogata, co wywołało nawet protest sąsiadujących z posiadłością eremitów, którzy 9 stycznia 1305 roku wnieśli skargę do kurii biskupiej w Padwie, protestując przeciw nadmiernemu, ich zdaniem, przepychowi kaplicy. Freski Freski w kaplicy Scrovegnich (dell'Arena) w Padwie namalował Giotto w latach 1303-1306. Ściany wewnątrz budowli są gładkie, a wszelkie zdobienia zostały wykonane malarsko. Stworzone pędzlem listwy, gzymsy, ramy naśladują do złudzenia rzeczywiste, wykreślając przy tym misterny, lecz bardzo przejrzysty system podziałów geometrycznych, w którym – jak wykazała precyzyjna analiza pomiarowa – dokonano szeregu niezauważalnych okiem korektur optycznych. Malowidła zawierają także elementy iluzji: na arkadzie, prowadzącej do prezbiterium, artysta namalował dwie puste kapliczki z lampami, stwarzające wrażenie głębi, a powyżej dwie konstrukcje architektoniczne, które z kolei wyglądają, jakby odstawały od powierzchni muru i wychodziły przed nią. Ściany boczne nawy zawierają 36 scen z dziejami Joachima i Anny, życiem Maryi oraz historią Jezusa aż do zmartwychwstania. Sceny te ułożone są w trzech pasach na każdej ze ścian; na ścianie prawej od wejścia, u góry, znalazł się cykl z Joachimem i Anną, a poniżej w dwóch pasach sceny z życia Chrystusa. Na lewej ścianie u góry – sceny z życia Maryi, poniżej, także w dwóch pasach, sceny z Jezusem. Poniżej przedstawień figuralnych ściany do wysokości 3,1 m ozdobiono malowanym cokołem z marmurowymi płytami i malowanymi posągami siedmiu cnót i wad między nimi. Na arkadzie, oprócz wymienionych już kapliczek, Giotto namalował Pakt Judasza i Nawiedzenie, wyodrębnione z cyklu scen na ścianach nawy; powyżej, także już wzmiankowane, architektoniczne konstrukcje ze Zwiastowaniem, a na ścianie tarczowej, wieńczącej arkadę, scenę powierzenia Gabrielowi misji zwiastowania. Nad wejściem umieszczono scenę sądu ostatecznego. Przypisy Bibliografia Skubiszewska Maria, Malarstwo Italii w latach 1250-1400, Warszawa 1980. Linki zewnętrzne Strona oficjalna (ang.), (wł.)
Cappella degli Scrovegni

A Cappella degli Scrovegni, também conhecida como Capela Arena é uma pequena igreja em Pádua, na região do Vêneto, Itália. Ela contém um ciclo de afrescos de Giotto, executados em 1304-06, que é uma das mais importantes obras-primas da arte ocidental. A igreja fica ao lado de um mosteiro agostiniano, o Monastero degli Eremitani. A capela e o mosteiro fazem agora parte do complexo dos Museus Cívicos de Pádua. A igreja foi dedicada a Santa Maria della Carità na Anunciação, 1303. O ciclo de afresco de Giotto enfoca a vida da Virgem e celebra seu papel na salvação humana. A capela também é chamada de Capela Arena porque foi construída em uma área comprada por Enrico Scrovegni, que era o local de um anfiteatro romano, onde ocorriam procissões ao ar livre e representações sagradas da Anunciação. Um moteto de Marchetto da Padova parece ter sido composto para a dedicação em 25 de março de 1305. O rico banqueiro Enrico degli Scrovegni construiu a capela particular em um local que tinha acesso direto para o palazzo da família. Ele encomendou a Giotto a decoração. Sua motivação foi desconhecida, mas muitos acreditam que Enrico construiu a capela como uma penitência por causa dos pecados de seu pai. Enrico dedicou um parágrafo de seu testamento ao desejo de que seus herdeiros preservassem o local. O pai de Enrico, Reginaldo degli Scrovegni, era o usurário de Dante Alighieri no sétimo círculo do Inferno, na obra "Divina Comédia". O túmulo de Enrico está na abside e ele foi pintando como se estivesse no Juízo Final, apresentando um modelo da capela à Virgem, o que sugere que ele estava preocupado com seu bem-estar após a morte. Embora a capela tivesse uma função privada, foi aberta também a celebrações da cidade. Em 2021, os afrescos da Capela foram declarados como Patrimônio Mundial pela UNESCO. Ciclo de afrescos de Giotto na Capela degli Scrovegni editado por TGio Imagens A Vida de Cristo Vícios e Virtudes Referências Ligações externas Website da Capela