NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di Sant'Agata Vergine e Martire (Carpi)

La chiesa di Sant'Agata Vergine e Martire è la parrocchiale nel quartiere di Cibeno di Carpi. Risale al XVI secolo. Storia Edificio del XVI secolo La primitiva chiesa dedicata a Sant'Agata nella località di Cibeno, a Carpi, venne eretta nel 1578. La costruzione fu resa possibile da Simone Papazzini, medico che donò il terreno necessario, e da Gabriele Pattoni, che dotò la chiesa di un piccolo beneficio. A partire dal 1644 i parroci della chiesa vennero chiamati rettori e in tempi recenti prevosti. Nell'area parrocchiale è presente l'oratorio di Sant'Anna. La chiesa è stata gravemente danneggiata dal terremoto dell'Emilia del 2012. Nuova chiesa dedicata alla Santissima Trinità Negli ultimi decenni del XX secolo si cominciò a pensare ad un nuovo edificio sacro in sostituzione della storica parrocchiale di Sant'Agata. Il progetto venne affidato a Paolo Belloni di Bergamo e fu presentato ai fedeli di Cibeno dal vescovo di Carpi Francesco Cavina. Il luogo scelto per la sua edificazione è stato individuato nell'area dove sorgeva il cimitero della frazione, a breve distanza dalla chiesa storica. La dedicazione è stata decisa per la Santissima Trinità. Papa Francesco, nel corso della sua visita alla diocesi di Carpi, in provincia di Modena, nell'aprile 2017, ha benedetto la posa della prima pietra del nuovo edificio. La nuova chiesa è stata consacrata dall'arcivescovo di Carpi Erio Castellucci l'11 giugno 2022. Note Bibliografia Pierpaolo Bonacini, Anna Maria Ori (a cura di), Storia di Carpi Volume primo La città e il territorio dalle origini all'affermazione dei Pio, introduzione di Paolo Golinelli, coordinamento di Elia Taraborrelli, Modena, Mucchi, 2008, ISBN 978-88-904143-0-5, SBN MOD1518234. Voci correlate Cibeno Pile Carpi Parrocchie della diocesi di Carpi Collegamenti esterni Chiesa di Sant'Agata Vergine e Martire, su Le chiese delle diocesi italiane, Conferenza Episcopale Italiana. URL consultato il 31 gennaio 2020.
Пандемия от COVID-19 в Италия

Пандемията от коронавирус в Италия започва на 31 януари 2020 г., след като двама китайски туристи в Рим се оказват заразени, заради този случай Италия обявява извънредно положение и спира всички полети от Китай. Една седмица по-късно италианец се завръща в Италия от град Ухан, Китай, който е хоспитализиран и потвърден като трети случай в Италия. По-късно се откриват още случаи, започвайки с 16 потвърдени случая в Ломбардия на 21 февруари, след това, още 60 случая, и първите смъртни случаи на 22 февруари. До началото на март вирусът се разпространява във всички области на Италия. Статистики По области По възраст Източници Външни препратки ((it)) Официален сайт на Министерството на здравеопазването ((en)) Карта на вируса в Италия Архив на оригинала от 2020-08-11 в Wayback Machine. Геомап и открити данни за разпространението на COVID-19 в Италия // Архивиран от оригинала на 12 март 2020. (настолна версия)
Pandemia de COVID-19 în Italia

Pandemia de coronavirus din Italia este o pandemie în curs de desfășurare pe teritoriul Italiei cauzată de noul coronavirus 2019-nCoV (SARS-CoV-2), virus care provoacă o infecție numită COVID-19, care poate fi asimptomatică, ușoară, moderată sau severă. Infecția severă include o pneumonie atipică severă manifestată clinic prin sindromul de detresă respiratorie acută. În noiembrie 2019, medicii s-ar fi confruntat cu cazuri „foarte ciudate” de pneumonie. Primul caz confirmat în Italia a fost la 31 ianuarie 2020 când doi turiști chinezi au sosit în țară. Pe 15 martie, erau 24.747 de cazuri confirmate, 1.809 de decese și 2.335 de persoane recuperate, rămânând 20.603 de cazuri active în Italia. Marea majoritate a celor decedați este formată din persoane peste 65 de ani. Pe 27 martie, 919 de oameni au murit de coronavirus, cel mai grav bilanț din peninsulă de la izbucnirea pandemiei. La 27 martie 2020, erau 80.589 de cazuri confirmate, 8.215 de decese și 10.361 de persoane recuperate, rămânând 62.013 de cazuri active în Italia, din care 3.612 cazuri grave. Conform Comunicatului de presă nr.55/2021, Clarificări privind raportul de deces, 2,9% dintre decedați nu au avut alte patologii diagnosticate înainte de infectare. Rapoartele comune ISTAT-ISS întocmite pe baza certificatelor de deces arată că boala COVID-19 este cauza direct responsabilă pentru decesul a 89% din decesele persoanelor pozitive pentru testul SARS-CoV-2. Note Legături externe Ministry of Health official website Map of the virus in Italy Arhivat în 11 august 2020, la Wayback Machine. „Geomap and open data on the diffusion of COVID-19 in Italy”. Protezione Civile. Arhivat din original în 13 martie 2020. Accesat în 14 martie 2020. Mentenanță CS1: URL impropriu (link) (desktop version)
Piaggio

Piaggio & C. SpA (Piaggio) (BIT: PIA) er en itailiensk producent af tohjulede køretøjer og lettere erhvervskøretøjer. Produktionen foregår gennem en række datterselskaber og under i alt syv forskellige mærker. Piaggio & C. SpA har hovedkvarter i Pontedera i Italien. Piaggio's forskeligge datterselskaber beskæftiger i alt 6.700 medarbejdere som fremstillede i alt 653.300 køretøjer i 2011. Piaggio driver fem forsknings- og udviklingscentre og har selskaber i mere end 50 lande. Historie Virksomheden blev etableret af Rinaldo Piaggio i 1884, Piaggio fremstillede i begyndelsen lokomotiver og jernbanemateriel. Under 1. verdenskrig fokuserede virksomheden på luftfartøjer. Under 2. verdenskrig fremstillede virksomheden bombefly, men Piaggios fabrik i Pontedera blev totalødelagt af de allieredes bombning. I 1946 lancerede Piaggio Vespa-scooteren (italiensk for "hveps") og i løbet af 10 år var der produceret over en million enheder. Udvikling I 1957 udviklede Vespa Vespa 400, som var en lille personbil. I 1959 blev Piaggio overtaget af Agnelli-familien. I 1964 blev luftfarts og motorcykeldivisionen opsplittet i to uafhængige virksomheden. Luftfartsdelen kendes i dag som Piaggio Aero. I 1969 overtages motorcykelvirksomheden Gilera. I 2006 blev Piaggio børsnoteret på Milan Stock Exchange. Mærker i koncernen Aprilia - motorcykler, scootere og knallerter Ape - trehjulede mikro-erhvervskøretøjer Derbi - motorcykler, scootere, knallerter og ATVere (quads) Gilera - motorcykler, scootere, knallerter og ATVere (quads) Moto Guzzi - motorcykler Piaggio - scootere, knallerter, mikrobiler, små erhvervskøretøjer, Piaggio P180 Avanti Vespa - scootere og knallerter Laverda - et motorcykelmærke som Piaggio lukkede i 2004. Referencer Eksterne henvisninger Official Piaggio website Arkiveret 14. april 2009 hos Wayback Machine Official Piaggio Group website Arkiveret 16. april 2008 hos Wayback Machine
Piaggio

Piaggio Aero Industries je tvrtka iz Italije koja je poznata po izradi skutera Vespa. Tvrtka je osnovana 1884. godine, a prva joj je namjena bila proizvodnja materijala za željezničke pruge. Osnivač i vlasnik je bio Rinaldo Piaggio po kojemu je tvrtka dobila ime. 1915. poslovanje tvrtke se širi i započinju izradu zrakoplova i motora za zrakoplove. Kao i veliki broj drugih tvrtki, i Piaggio Aero Industries tijekom Drugog svjetskog rata proizvodi ratni materijal. Nakon rata 1946. godine, kada je tvrtka bila u velikim teškoćama, aeronautički inženjer Corradino D'Ascanio konstruira prvu 'Vespu. Proizvodnja Vespe odmah je uzela maha i već za 10 godina, proizveden je više od milijun primjeraka. Izvori
Piaggio

Piaggio & Co. SpA – włoski koncern zajmujący się produkcją motocykli, skuterów, samochodów i samolotów. Siedzibą główną Piaggio Group jest miasto Pontedera. Koncern Piaggio jest obok przedsiębiorstw japońskich jednym z największych producentów motocykli na świecie. Głównym udziałowcem w przedsiębiorstwie jest holding Immsi S.p.A. Historia Przedsiębiorstwo Piaggio założył w 1884 roku przemysłowiec Rinaldo Piaggio, który produkował: lokomotywy, wagony kolejowe, a także wyroby z drewna i statki. W czasie I wojny światowej przedsiębiorstwo zaczęło działać w branży lotniczej. W okresie międzywojennym stało się potentatem w produkcji śmigieł. W czasie II wojny światowej główny trzon produkcji stanowiły samoloty wojskowe. Po wojnie zniszczone zakłady zostały reaktywowane i odbudowane. Po 1946 roku Piaggio nastawiło się na branżę motoryzacyjną, w której w szybkim tempie odniosło spektakularny sukces dzięki produkcji skutera Vespa, motoroweru Ciao i małego pojazdu dostawczego APE. Marki wchodzące w skład Piaggio Group Aprilia – motocykle i skutery Derbi – motocykle, skutery i quady Gilera – motocykle i skutery Moto Guzzi – motocykle Piaggio – motocykle, skutery, mikrosamochody i samochody dostawcze Piaggio Aero – samoloty Vespa – motorowery i skutery Laverda – motocykle Wi-BIKE - rowery elektryczne Modele pojazdów marki Piaggio Linki zewnętrzne Piaggio Piaggio & Co. SpA. piaggiogroup.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-18)].
Piaggio

Piaggio & C. SpA (Piaggio [ˈpjaddʒo]) este un producător italian de autovehicule, care produce o serie de autovehicule pe două roți și vehicule comerciale compacte sub șapte mărci: Piaggio, Vespa, Gilera, Aprilia, Moto Guzzi, Derbi și Scarabeo. Sediul său corporativ se află în Pontedera, Italia. Compania a fost fondată de Rinaldo Piaggio în 1884, producând inițial locomotive și vagoane feroviare. Filialele companiei Piaggio au un număr de 7.053 de angajați și au produs un total de 519.700 de vehicule în 2014. Producătorul are șase centre de cercetare-dezvoltare și operează în peste 50 de țări. Referințe Legături externe Materiale media legate de Piaggio la Wikimedia Commons Site web oficial Piaggio Commercial Vehicles Arhivat în 19 iulie 2016, la Wayback Machine. Piaggio Museum - Museo Piaggio
Piaggio

Piaggio je družba, ki izdeluje skuterje in mopede. Z več kot 600.000 izdelanimi vozili letno je četrti največji izdelovalec motociklov na svetu. Najbolj znani skuterji proizvajalca Piaggio so različice modela Vespa, od mopedov pa različice modelov Ciao. Izdelovali so še modele bravo, si, boss, maxi, vespino... Zunanje povezave Uradna spletna stran (angleško)
Piaggio

Piaggio är en fordonskoncern som grundades i staden Genua i Italien år 1884 av den då artonårige Rinaldo Piaggio. Företaget grundades under namnet Piaggio & Co och heter idag S.p.A. Piaggio och huvudkontoret ligger idag i Pontedera. I Piaggio ingår märken som Vespa, Moto Guzzi, Aprilia, Gilera och Derbi. S.p.A. Piaggio ägs av Immsi S.p.A. och är introducerat på börsen i Milano sedan 2003. Under år 2003 sålde Piaggio 430 000 fordon och omsatte 987,2 miljoner €. Historia Bolaget grundades 1884 i Sestri Ponente utanför Genoa av Rinaldo Piaggio och tillverkade då lokomotiv och järnvägsvagnar. Från början var koncernen främst verksam inom marinteknik. Under första världskriget ändrade koncernen inriktning och fokuserade på flygplanstillverkning med licenstillverkning av konstruktioner från Ansaldo, Macchi, Caproni och Dornier. 1938 avled Rinaldo Piaggio och ledningen togs över av sönerna Enrico och Armando. 1940 tillverkade bolaget tåg, flygmotorer, flygplan, lastbilar, spårvagnar, bussar, hissanordningar och aluminiumfönster. 1917 köptes Francesco Oneto flygtillverkning i Pisa som var ett centrum i Italiens tidiga flyghistoria. Piaggio hade nu tre fabriker. Efter andra världskriget omstöptes bolaget till Piaggio & Compagno när Attilio Odero togs in som ny partner. 1924 köptes Costruzione meccaniche nazionali i Pontedera och Piaggio hade nu fyra fabriker i Sestri Ponente, Finalmarina, Pisa och Pontedera. Piaggio etablerade även fabriker i Addis Abeba och Gura som ingick i Officine Meccaniche Africa Orientale (OMAO). Vespa Fabriken i Pontedera bombades sönder under andra världskriget, men efterkrigstiden blev ett stort lyft för Piaggio. Enrico Piaggio hade i ett tidigt skede sett behovet av ett billigt och enkelt fortskaffningsmedel i ett Europa under återuppbyggnad. Det nya fordon Piaggio började tillverka var Vespa. Namnet kom sig av att Enrico Piaggio sa "Sembra una Vespa" ("Den ser ut som en geting") när han fick se ritningen på prototypen. Vespan började tillverkas 1946 då 2484 exemplar lämnade fabriken och 1948 tillverkades 19 822 stycken Vespor. Produktionen växte snabbt och inom några år såldes Vespa i 114 länder och tillverkning skedde i 13 länder. 1948 följde lastfordonet Piaggio Ape. Vespa 400 var en mikrobil som tillverkades i Fourchambault i Frankrike 1957–1961. Försäljningen gick bra, det första året producerades cirka 12 000 bilar. Sedan sjönk försäljningen successivt, och 1961 såg Piaggio sig nödsakat att lägga ned tillverkningen, och bara ägna sig åt scooterproduktionen. 1964 delades bolagets verksamheter upp där flygdelen blev ett eget bolag IAM Rinaldo Piaggio. Piaggio köpte Gilera 1969. 1967 lanserades Piaggio Ciao. Cirka 3,5 miljoner exemplar tillverkades under den nära fyrtio år långa produktionsperioden. 1978 lanserades Vespa PX som blev en stor framgång med sex miljoner tillverkade exemplar. 1980 köptes Bianchi. 1987 köpte Piaggio Puchs tillverkning. 1999 köpte Morgan Grenfell Private Equity 80 procent av Piaggio. 2003 tog Immsi över bolaget. Referenser Externa länkar Officiell webbplats
Piaggio

Piaggio & C. SpA (вимовляється П'яджо) — італійська машинобудівна компанія, відомий виробник моторолерів, скутерів і мотоциклів (найбільший у Європі, контролює 40 процентів ринку). Штаб-квартира знаходиться в місті Понтедера (провінція Піза, Тоскана). Власники і керівництво Контроль над 55 % Piaggio належить компанії IMMSI. Показники діяльності За 2008 рік Piaggio реалізувала 648,6тис. транспортних засобів, в тому числі 470,5 тис. — двоколісних. Чисельність персоналу на 31 грудня 2008 року — 6,2 тис. Виручка компанії за 2008 рік склала 1,57 млрд. євро (за 2007 рік — 1,69 млрд.), чистий прибуток — 43,3 млн. євро (60,0 млн .євро). Примітки Посилання Офіційний сайт Piaggio(англ.) Офіційний сайт Piaggio Group
Aqüeducte Carolí

L'Aqüeducte Carolí o aqüeducte de Vanvitelli és l'aqüeducte que proporcionava l'aigua al Palau Reial de Caserta, (província de Caserta) prenent l'aigua de les fonts de la muntanya Taburno i transportant-la al llarg d'un traçament que discorre, en la seva major part enterrat, al llarg de 38 quilòmetres i que alimenta també el complex de San Leucio. Els treballs de l'aqüeducte, projectat per Luigi Vanvitelli per encàrrec del rei Carles de Borbó -d'aquí el sobrenom de Carolí-, va començar el març de 1753 i es van concloure amb la inauguració el 7 de maig de 1762. De particular mèrit arquitectònic i des de 1997 Patrimoni de la Humanitat per la UNESCO és el pont, avui perfectament conservat, que travessant la vall de Maddaloni uneix la muntanya Logano a l'est, amb la muntanya Garzano a l'oest, alçant-se sobre tres ordres d'arcades al llarg de 529 metres i amb una alçada màxima de 55,80 metres. Referències Enllaços externs Pàgina de Campania Arxivat 2009-01-04 a Wayback Machine.
Akvadukt Vanvitelli

Akvadukt Vanvitelli je akvadukt v Itálii s 528 m dlouhým a 55 m vysokým cihlovým mostem asi 35 km severně od Neapole. Byl postaven pro dodávku vody do paláce Caserta a San Leucia. Stavba začala v roce 1753 a byla dokončena v roce 1762. V roce 1997 byl spolu s královským palácem Casertou a komplexem San Leucio zařazen mezi kulturní památky světového dědictví. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Akvadukt Vanvitelli na Wikimedia Commons
Vanvitellis Akvædukt

Vanvitellis Akvædukt er en stor akvædukt udenfor den italienske by, Caserta. Akvædukten blev opført i perioden 1753-1762 med det formål at skaffe vand til kongeslottet i Caserta, der var under opførelse i samme periode. Arkitekten var Luigi Vanvitelli. Akvædukten har tre søjlerækker og har en længde på 529 meter og en højde på 55,8 meter. Vanvitellis Akvædukt blev sammen med Casertas kongeslot og San Leucio-komplekset optaget på UNESCOs verdensarvsliste i 1997.
Aquädukt von Vanvitelli

Das Aquädukt von Vanvitelli (italienischer Name: Acquedotto Carolino, zu Deutsch Karolinischer Aquädukt) ist ein Aquädukt nahe der Gemeinde Valle di Maddaloni in der italienischen Region Kampanien. Geschichte Das Aquädukt wurde zwischen 1753 und 1762 nach Plänen des namensgebenden Architekten Luigi Vanvitelli für Karl III. errichtet. Es gehört seit 1997 zusammen mit dem Palast von Caserta, dem Schlossgarten und San Leucio zum UNESCO-Welterbe. Das Aquädukt gehört zu einer etwa 38 km langen Wasserleitung, welche das Wasser aus der Quelle von Fizzo bis zum Gipfel des Montebriano transportierte und dadurch die vielen Brunnen der Palastgärten sowie die Stadt Caserta mit genügend Wasser speiste. Die Einweihung war am 7. Mai 1762. Die Bauarbeiten zogen sich je nach Quelle bis 1769 hin. Von besonderem architektonischem Wert ist der perfekt erhaltene 529 Meter lange und 55,8 Meter hohe Abschnitt nahe dem Ort Valle di Maddaloni. Weblinks Einzelnachweise
Aqueduct of Vanvitelli

The Aqueduct of Vanvitelli or Caroline Aqueduct (Italian: Acquedotto Carolino) is a 38-kilometre (24 mi) aqueduct that supplied water to the Reggia di Caserta and the San Leucio complex from the foot of the Taburno massif and springs of the Fizzo Contrada, in the territory of Bucciano. Mostly underground, the aqueduct is noted for its well-preserved, three-tier, 529-metre-long (1,736 ft) tufa-arched section bridging the Valle di Maddaloni between Monte Longano (to the east) and Monte Garzano (to the west). This section was modelled after Roman arched aqueducts, is 55.8 metres (183 ft) high at its highest point, crosses what is now highway SP335 — and was designated a World Heritage Site in 1997. Commissioned by Charles of Bourbon, the aqueduct was designed by and named after Luigi Vanvitelli. Construction began in March 1753 and it opened on 7 May 1762. It is located in SS265, 81020 Valle di Maddaloni CE, Italy. References External links Siti UNESCO: L'acquedotto Carolino e i Ponti della Valle di Maddaloni
Acueducto Carolino

El acueducto Carolino o acueducto de Vanvitelli es el acueducto que proporcionaba el agua a Reggia di Caserta, tomándola de las fuentes del monte Taburno y transportándola a lo largo de un trazado que discurre, en su mayor parte enterrado, a lo largo de 38 kilómetros y que alimenta también el complejo de San Leucio. Los trabajos del acueducto, proyectado por Luigi Vanvitelli por encargo del rey Carlos de Borbón (de ahí el sobrenombre de Carolino), comenzaron en marzo de 1753 y se concluyeron con la inauguración el 7 de mayo de 1762. De particular mérito arquitectónico y desde 1997 Patrimonio de la Humanidad por la Unesco​ es el puente, hoy perfectamente conservado, que atravesando el valle de Maddaloni une el monte Logano (al este) con el monte Garzano (al oeste), alzándose sobre tres órdenes de arcadas a lo largo de 529 metros y con una altura máxima de 55,80 m. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Acueducto Carolino. Página turística de Campania
Aqueduc Carolino

L’aqueduc Carolino (également appelé en italien acquedotto Carolino ou acquedotto di Vanvitelli) est un ouvrage d'art hydraulique, un aqueduc de 38 kilomètres, situé dans la région de Campanie, dans la province de Caserte, destiné à acheminer l'eau de la source du Fizzo jusqu'au sommet de Montebriano. Historique Décidée en 1753, par le roi Charles III, la construction de cet aqueduc avait pour but d'alimenter les fontaines et les étangs des jardins du palais royal de Caserte mais aussi les manufactures de soie de San Leucio. Son tracé dessiné par Luigi Vanvitelli se déroule en grande partie enterré. La canalisation, large de 1,2 m et haut de 1,3 m, signalée par 67 torrini, est une construction à plan carré et couverture pyramidale destinée à l'accès pour la maintenance. D'une grande qualité architectonique, le viaduc, parfaitement conservé et toujours en service, traverse le Valle di Maddaloni du mont Logano en Est au mont Garzano en Ouest ; il est construit en pierre de tuf avec une puissante structure à trois rangées d'arcades pour une longueur de 529 mètres et avec une hauteur maximale de 55,80 mètres selon le modèle des aqueducs romains. Il est inauguré le 7 mai 1762. En 1996, l'aqueduc de Carolino est inscrit au patrimoine mondial de l'humanité sur la liste établie par l'Unesco avec le palais de Caserte et son parc ainsi que le Belvedere di San Leucio. Voir aussi Liste de ponts d'Italie Sources (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Acquedotto Carolino » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de l’eau Portail du patrimoine mondial Portail des ponts Portail de la Campanie
Vanvitellijev akvedukt

Vanvitellijev akvedukt (talijanski: Acquedotto di Vanvitelli) ili Karolinški akvedukt (L'Acquedotto Carolino) je vodovod za opskrbu palače u Caserti i tvorničkog kompleksa San Leucio s izvora Fizzo u podnožju planine Taburno, na području Bucciana (BN). Svojom dužinom od 38 km ona većinom vijuga ispod zemlje, a iznad čini veličanstveni akvedukt. Naručio ga je napuljski i španjolski kralj Karlo Bourbonski, a dizajnirao ga je Luigi Vanvitelli, po kojima je dobio svoja imena. Izgradnja je trajala od ožujka 1753. do otvorenja 7. svibnja 1762. god. Od posebne arhitektonske vrijednosti je savršeno očuvani dio od sedre (po uzoru na rimske akvedukte), dug 529 m, koji premošćuje Valle di Maddaloni između Monte Logano (na istoku) i Monte Garzano (na zapadu). Ovaj dio, od tri reda lukova koji je na svojoj najvišoj točki visok 55,8m, je 1997. god. upisan na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi. Vanjske poveznice Povijest i arhitektura akvedukta Arhivirana inačica izvorne stranice od 19. studenoga 2011. (Wayback Machine) Odlike na www.campaniatour.it Arhivirana inačica izvorne stranice od 4. siječnja 2009. (Wayback Machine)
Vanvitelli-vízvezeték

A Vanvitelli-vízvezeték (vagy Károly-vízvezeték) a casertai királyi palota építése során felmerült vízellátási problémák megoldásaként épült. Nemcsak az építkezés igényelt hatalmas vízmennyiséget, hanem a jövőben kialakítandó hatalmas park öntözése is. Ehhez társult Caserta városának növekvő vízigénye, valamint Nápoly vízellátása bővítésének szükségessége is. Ennek a problémának az áthidalására Luigi Vanvitelli egy 38 km hosszú, főleg föld alatti vízvezeték megépítését javasolta. A munkálatok 1753-ban kezdődtek. A vezeték lenyűgöző része az 529 méter hosszú és 95 méter magas Ponti della Valle völgyhíd a Longano és Garzano hegy között, amely az ókori római vízvezetékekhez hasonlóan három árkádsorból áll: az alsó 19, a középső 28, a felső 43 árkádból épült fel. A vízvezeték bizonyítéka Vanvitelli mérnöki hozzáértésének, hiszen több mint kétszáz éven keresztül a földrengéseknek sem sikerült kárt tenniük a vezetékben. A vízvezetéket 1762-ben vették használatba. A vezetéket a szakirodalom Károly-vízvezeték néven is ismeri. Források www.reggiadicaserta.org www.reggiadicaserta.altervista.org one-click.net/caserta/ www.campaniatour.it Külső hivatkozások A casertai palota igazgatóságának honlapja Caserta város honlapja Még több aquaductus
Akwedukt Vanvitellego

Akwedukt Vanvitellego także Akwedukt Carolino (wł. Acquedotto Carolino) – akwedukt w pobliżu miejscowości Valle di Maddaloni w regionie Kampania w prowincji Caserta, na północy Neapolu we Włoszech. Opis Akwedukt Vanvitellego powstał w latach 1753–1762 według planów architekta Luigiego Vanvitellego dla Karola III. Jest częścią kompleksu, który obejmuje okazały Pałac Królewski w Casercie z parkiem, ogrodami i terenami leśnymi, akwedukt Carolino i kompleks przemysłowy w San Leucio, zbudowany do produkcji jedwabiu. Całość powstała dla władców z dynastii Burbonów, którzy w XVIII i XIX wieku panowali w Królestwie Neapolu i Królestwie Sycylii, a później w Królestwie Obojga Sycylii, powstałym z ich połączenia. Akwedukt Carolino z imponującym wiaduktem służył do dostarczania wody pałacowi, ogrodom i przyszłej stolicy królestwa, ale także młynom, hutom żelaza i produkcji przemysłowej. Woda dostarczana była ze źródła Fizo mającego swój początek na szczycie Montebriano w odległości ok. 38 km do punktów docelowych. Otwarcie wiaduktu odbyło się 7 maja 1762 r. Do naszych czasów zachował się odcinek o długości 529 metrów i wysokości 55,8 metra w pobliżu miejscowości Valle di Maddaloni. W 1997 r. cały kompleks wraz z Akwedukt Vanvitellego został wpisany na listę światowo dziedzictwa UNESCO. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne 18th-Century Royal Palace at Caserta with the Park (UNESCO/NHK) (ang.)