NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Alzano Scrivia

Alzano Scrivia (Piedmontese: Alsan) is a municipality (Italian: comune) in the Province of Alessandria in the Italian region Piedmont, located about 90 kilometres (56 mi) east of Turin and about 25 kilometres (16 mi) northeast of Alessandria. As of 31 December 2004, it had a population of 409 and an area of 2.1 square kilometres (0.81 mi2). Alzano Scrivia borders the following municipalities: Castelnuovo Scrivia, Guazzora, Isola Sant'Antonio, and Molino dei Torti. The 18th-century Church of the Nativity of Mary host paintings of Giovani Marcello Zampollini (1888–1948), Pietro Mietta, Alessandro silla and Domenico Fossati. Demographic evolution References
Alzano Scrivia

Alzano Scrivia (piemontiul: Autsan, helyi nyelvjárásban: Alsan) település Olaszországban, Piemont régióban, Alessandria megyében. Lakosainak száma 348 fő (2023. január 1.). Alzano Scrivia Castelnuovo Scrivia, Guazzora, Isola Sant’Antonio és Molino dei Torti községekkel határos. Népesség A település népessége az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Alzano Scrivia

Alzano Scrivia (Alsan in dialetto tortonese) è un comune italiano di 353 abitanti della provincia di Alessandria, in Piemonte. Geografia fisica Situato poco a monte della confluenza tra il Po e lo Scrivia, il comune si trova ai confini tra il tortonese e la Lomellina, a circa 35 km da Alessandria. Antico centro agricolo è situato nella pianura alluvionale. Con il comune di Calvignasco (Milano), può essere considerato il comune più pianeggiante d'Italia, essendo il dislivello massimo del territorio comunale pari a 1 m s.l.m. Storia Il borgo si chiamò semplicemente Alzano fino al 1925. La famiglia dei Torti da cui prende il nome il paese vicino aveva ad Alzano un "Castello fortificato", sorgeva nei pressi della cinquecentesca parrocchiale, dedicata alla Madonna, fu assediato e conquistato dagli spagnoli alla metà del XVIII secolo. Del maniero non ne rimane più traccia: venne completamente abbattuto nel 1824. Nel passato anche recente le piene dei fiumi hanno più volte modificato la natura dei luoghi. Nei nomi dei comuni della zona ricorre spesso questo legame, spesso conflittuale con l'acqua; da Guazzora, la latina Guadatorium, ad Alluvioni Cambiò, che nel toponimo riassume la storia del borgo ricostruito dopo un'inondazione, a Isola Sant'Antonio, oggi situato sulla terraferma, ma nata intorno alla metà del Cinquecento in mezzo alle lanche del Po. Dal 1928 al 1946 fu unito alla vicina Molino dei Torti in un unico comune chiamato Molino Alzano. Simboli Il gonfalone municipale è un drappo troncato di verde e di giallo. Monumenti e luoghi d'interesse Chiesa della Natività di Maria Vergine, risalente al XIX secolo Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Economia In cambio l'abbondanza di acque rende il terreno fertile. Alzano produce cereali e foraggi per l'allevamento del bestiame, ma anche pregiati ortaggi e frutta. Alzano celebra la festa patronale in occasione della Natività di Maria, la quarta domenica di settembre. Il lunedì successivo si svolge la tradizionale fiera del bestiame e delle merci. Amministrazione Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Alzano Scrivia Collegamenti esterni Sito ufficiale, su comune.alzanoscrivia.al.it. Alzano Scrìvia, su sapere.it, De Agostini.
Alzano Scrivia

Alzano Scrivia is een gemeente in de Italiaanse provincie Alessandria (regio Piëmont) en telt 409 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 2,1 km², de bevolkingsdichtheid is 195 inwoners per km². Demografie Alzano Scrivia telt ongeveer 162 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 4,8% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Alzano Scrivia grenst aan de volgende gemeenten: Castelnuovo Scrivia, Guazzora, Isola Sant'Antonio, Molino dei Torti.
Alzano Scrivia

Alzano Scrivia – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Piemont, w prowincji Alessandria. Według danych na styczeń 2010 gminę zamieszkiwało 385 osób przy gęstości zaludnienia 186 os./1 km². Linki zewnętrzne źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica (ang. • wł.)
Alzano Scrivia

Alzano Scrivia é uma comuna italiana da região do Piemonte, província de Alexandria, com cerca de 392 habitantes. Estende-se por uma área de 2 km², tendo uma densidade populacional de 196 hab/km². Faz fronteira com Castelnuovo Scrivia, Guazzora, Isola Sant'Antonio, Molino dei Torti. Demografia Referências
Альцано-Скривия

Альца́но-Скри́вия (итал. Alzano Scrivia, пьем. Autsan) — коммуна в Италии, в регионе Пьемонт, подчиняется административному центру Алессандрия. Население составляет 403 человека (2008 г.), плотность населения — 195 чел./км². Занимает площадь 2 км². Почтовый индекс — 15050. Телефонный код — 0131. В коммуне в четвёртое воскресение сентября особо празднуется Рождество Пресвятой Богородицы. Покровителем населённого пункта считается священномученик Лаврентий Римский, празднование 10 августа. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: Ссылки Национальный институт статистики (итал.) Национальный институт статистики (англ.)
Алцано Скривија

Алцано Скривија (итал. Alzano Scrivia) је насеље у Италији у округу Алесандрија, региону Пијемонт. Према процени из 2011. у насељу је живело 327 становника. Насеље се налази на надморској висини од 80 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 380 становника. Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Альцано-Скривія

Альцано-Скривія (італ. Alzano Scrivia, п'єм. Autsan) — муніципалітет в Італії, у регіоні П'ємонт, провінція Алессандрія. Альцано-Скривія розташоване на відстані близько 460 км на північний захід від Рима, 95 км на схід від Турина, 24 км на північний схід від Алессандрії. Населення — 400 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 10 серпня. Покровитель — Natività di Maria. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживали 34 іноземці з 8 країн, серед них 12 громадян країн Євросоюзу та 2 громадяни України. Сусідні муніципалітети Кастельнуово-Скривія Гуаццора Ізола-Сант'Антоніо Моліно-дей-Торті Див. також Список муніципалітетів провінції Алессандрія Примітки
Stazione di Todi Ponte Naia

Stazione di Todi Ponte Naia vasútállomás Olaszországban, Umbria régióban, Todi településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Centrale Umbra-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Stazione di Todi Ponte Rio (Sansepolcro railway station, Centrale Umbra-vasútvonal) Collevalenza-Rosceto Rosaro railway station (Stazione di Terni, Centrale Umbra-vasútvonal) Kapcsolódó szócikkek Umbria vasútállomásainak listája További információk Források
Stazione di Todi Ponte Naia

La stazione di Todi Ponte Naia è una fermata ferroviaria posta sulla ferrovia Centrale Umbra, al servizio dell'area meridionale del comune di Todi, in provincia di Perugia. Storia La stazione di Todi venne inaugurata il 12 luglio 1915 in concomitanza con l'apertura al servizio del tratto Terni-Umbertide. Successivamente venne declassata a fermata. Dal 25 dicembre 2017 la fermata è stata chiusa. Strutture e impianti La fermata disponeva di un fabbricato viaggiatori e di uno scalo merci composto da piano caricatore, magazzino e tronchino di accesso. Il piano del ferro si compone di un solo binario servito da banchina, una volta affiancato dal tronchino dello scalo, smantellato. A fianco del fabbricato viaggiatori sono presenti i servizi igienici. Movimento La fermata è servita da treni regionali svolti da Busitalia nell'ambito del contratto di servizio stipulato con la Regione Umbria. Servizi La fermata dispone di: Servizi igienici Note Bibliografia Raccolta ufficiale delle leggi e dei decreti del regno d'Italia. Anno 1915, Volume 1, Tip. delle Mantellate, 1916. Collezione celerifera delle leggi, decreti, instruzioni e circolari dell'anno, stamperia reale, 1917. Patalogo: Teatro, Volumi 19-20, Ubulibri, 1996. Pasquale Passarelli, Guida alla consultazione, Istituto enciclopedico italiano, 1997. Voci correlate Todi Ferrovia Centrale Umbra Stazione di Todi Ponte Rio Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Todi Ponte Naia Collegamenti esterni Stazioni del Mondo - Todi Ponte Naia, su stazionidelmondo.it. URL consultato il 9 giugno 2014 (archiviato dall'url originale il 12 marzo 2016).
Lago di Tenarda

Il lago di Tenarda è un lago artificiale della Liguria. Caratteristiche L'invaso è situato in val Nervia sulle Alpi Liguri a più di 1.330 m d'altezza in provincia di Imperia, non lontano dallo spartiacque con la val Roia che lo divide dal comune francese di Saorge. Il lago è quasi interamente compreso nel comune di Triora e solo una piccola parte è compresa nel comune di Pigna, dove però si trova la diga. Storia Il bacino artificiale venne aperto nel 1963 come risorsa idrica per uso potabile e per l'irrigazione, la diga è a gravità ordinaria, realizzata in calcestruzzo, e può contenere 2 milioni di metri cubi d'acqua ed è gestita dall'AMAIE (Azienda Municipalizzata Acquedotto e Impianto Elettrico) con sede a Sanremo. Dal 2007 il lago è entrato a far parte del Parco naturale regionale delle Alpi Liguri. Note Bibliografia Raimondo Policicchio, Le risorse idriche nel contesto geologico del territorio italiano, ISPRA (Istituto Superiore per la Protezione e la Ricerca Ambientale), 2020, ISBN 978-88-448-1011-5. URL consultato il 15 febbraio 2021. Voci correlate Pigna Triora Parco naturale regionale delle Alpi Liguri Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago di Tenarda Collegamenti esterni La diga di Tenarda sul sito di AMAIE Spa, su amaie.it.
Palau Marcello dei Leoni

El Palau Marcello dei Leoni és un palau de Venècia, situat al barri de San Polo i amb vistes al costat dret del Gran Canal, entre el Rio di San Tomà i el Palau Dolfin. Història El palau, propietat de l'antiga família noble Marcello, és conegut amb el nom de "dei Leoni" per la presència de dos alts relleus de pedra encastats als costats de la porta principal, probablement procedents de l' església de Sant Tomà després de la seva reconstruïda a finals del segle xiv. Pompeo Gherardo Molmenti, autor de diversos llibres sobre història veneciana, hi va viure. Arquitectura L'edifici té un pòrtic a la planta baixa que s'obre a la Fondamenta del Traghetto, on hi ha molts amarradors per a góndoles. Tant a la primera com a la segona planta principal hi ha una finestra trifàl·lica situada a la dreta, mentre que a l'esquerra hi ha un parell de finestres monofàl·lica, totes amb arcs de mig punt, mentre que la tercera planta té quatre obertures sense valor, probablement fruit d'una reforma o elevació més recent. Referències Bibliografia Brusegan, Marcello. I palazzi di Venezia. Newton & Compton, 2007. ISBN 978-88-541-0820-2.
Palazzo Marcello dei Leoni

Der Palazzo Marcello dei Leoni ist ein Palast in Venedig in der italienischen Region Venetien. Er liegt im Sestiere San Polo mit Blick zum Canal Grande zwischen dem Palazzo Dolfin und dem Rio di San Tomà. Geschichte Der Palast aus dem 17. Jahrhundert gehörte der alten Adelsfamilie Marcello und ist unter dem Beinamen „dei Leoni“ bekannt, weil auf beiden Seiten des Haupteinganges Reliefe von Löwen in istrischem Kalkstein aus dem 13. Jahrhundert angebracht sind. Die Reliefe stammen vermutlich von der Kirche San Tomà, nachdem diese gegen Ende des 14. Jahrhunderts umgebaut worden war. Das heutige Gebäude steht an der Stelle eines älteren Palastes, in dem laut Chronisten aus dem 16. Jahrhundert viele große Feste stattfanden und der eine wichtige Privatsammlung von Gemälden von Giorgione, Tizian und Giovanni Bellini enthielt. Im Palast wohnte auch der Schriftsteller Pompeo Gherardo Molmenti, der unter anderem verschiedene Bücher über die venezianische Geschichte geschrieben hat. Beschreibung Der Palast hat ein Erdgeschoss mit Portal, das sich zur Fondamenta del Traghetto hin öffnet, wo es viele Anlegestellen für Gondeln gibt. Sowohl im ersten als auch im zweiten Hauptgeschoss gibt es Dreifachfenster auf der rechten Seite, wogegen auf der linken Seite Paare von einzelnen Fenstern angebracht sind, alle mit Rundbögen. Im dritten Obergeschoss finden sich vier Fensteröffnungen ohne besonderen architektonischen Wert, vermutlich Ergebnis eines Umbaus oder einer Aufstockung jüngeren Datums. Einzelnachweise Weblinks und Quellen Alessia Rosada, Carlos Travaini: Palazzo Marcello dei Leoni. In: Canal Grande di Venezia. Abgerufen am 14. Januar 2020 (italienisch).
Palazzo Marcello dei Leoni

The Palazzo Marcello dei Leoni is a palace between the Rio di San Tomà e Palazzo Dolfin, on the Grand Canal in the sestiere di San Polo in Venice, Italy. History The simple facade has round arched second story windows. The name of the palace derives from the patrician Marcello family, and the fact that the entry gate had two worn lion statues, likely once from the nearby church of San Tomà when it was rebuilt in the 14th century. The house once hosted the historian Pompeo Gherardo Molmenti. References
Palazzo Marcello dei Leoni

Palazzo Marcello dei Leoni è un palazzo di Venezia, ubicato nel sestiere di San Polo ed affacciato sul lato destro del Canal Grande, tra il Rio di San Tomà e Palazzo Dolfin. Storia Palazzo di proprietà dell'antica nobile famiglia dei Marcello, è conosciuta con l'appellativo "dei Leoni" per la presenza di due altorilievi in pietra incastonati ai lati della porta principale, probabilmente provenienti dalla Chiesa di San Tomà dopo che venne ricostruita verso la fine del XIV secolo. Vi abitò Pompeo Gherardo Molmenti, autore tra l'altro di vari libri di storia veneziana. Architettura Il palazzo ha il pian terreno porticato che si apre sulla Fondamenta del Traghetto dove sono presenti molte paline di ormeggio per gondole. Sia nel primo che nel secondo piano nobile è presente una trifora posizionata sulla destra mentre a sinistra è collocata una coppia di monofore, tutte con archi a tutto sesto mentre il terzo piano ha quattro aperture senza pregio, probabilmente frutto di una ristrutturazione o sopraelevazione di più recente realizzazione. Note Bibliografia Marcello Brusegan, I palazzi di Venezia, Roma, Newton & Compton, 2007, ISBN 978-88-541-0820-2. Voci correlate Canal Grande Palazzi di San Polo Sestiere di San Polo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Marcello dei Leoni Collegamenti esterni Alessia Rosada e Carlos Travaini, Palazzo Marcello dei Leoni, su canalgrandevenezia.it.
Palau Dolfin

El Palau Dolfin és un palau de Venècia, situat al barri de San Polo i amb vistes al costat dret del Gran Canal, entre el Palau Marcello dei Leoni i el Palau Dandolo Paolucci. Arquitectura És un palau d'estil renaixentista que conserva alguns elements gòtics originals, té una façana al Gran Canal i un costat que baixa cap al carrer del Traghetto Vecchio. La planta baixa, amb un portal d'aigua d'arc de mig punt situat cap al costat dret, té una base de pedra, a diferència de la resta de l'estructura, que està arrebossada. La planta principal té una finestra trífora amb un petit balcó a l'esquerra i un parell de finestres monófores a la dreta, totes amb arcs de mig punt, mentre que la segona planta, dividida per una fina corda, està composta per dos parells de finestres gòtiques monófores. Referències Bibliografia Brusegan, Marcello. I palazzi di Venezia. Newton & Compton, 2007. ISBN 978-88-541-0820-2.
Palazzo Dolfin (San Polo)

Der Palazzo Dolfin ist ein venezianischer Palast im Sestiere San Polo, dessen Hauptfassade auf den Canal Grande blickt, wobei der Palast hier einem Knick des Wasserweges folgt. Das Bauwerk befindet sich zwischen dem Palazzo Marcello dei Leoni und dem Palazzo Dandolo Paolucci. Das Renaissancebauwerk, das gotische Elemente seines Vorgängerbaus bewahrt hat, grenzt mit der Hauptfassade an die Hauptwasserstraße des historischen Zentrums, während es rückseitig auf die Calle del Traghetto Vecchio blickt. Das Erdgeschoss verfügt rechtsseitig über ein Wasserportal mit zwei angelagerten Fenstern, weiter links befinden sich zwei weitere Fenster. Das piano nobile weist dort linksseitig einen Balkon mit Trifore in Form dreier Bogenfenster auf, dazu zwei Monoforen auf der rechten Seite. Das darüber liegende Geschoss, durch ein Geschossband abgeteilt, wird durch zwei Paar gotische Monoforen beherrscht. Linksseitig verfügt der Palast ebenfalls über drei Stockwerke mit jeweils drei Fenstern. Literatur Marcello Brusegan: I palazzi di Venezia, Newton & Compton, Rom 2007, S. 111. Weblinks
Palazzo Dolfin (Venezia)

Palazzo Dolfin è un palazzo di Venezia, ubicato nel sestiere di San Polo ed affacciato sul lato destro del Canal Grande, tra Palazzo Marcello dei Leoni e Palazzo Dandolo Paolucci. Architettura Edificio di stile rinascimentale che mantiene alcuni elementi di stile gotico originali, ha la facciata sul Canal Grande e un lato che digrada verso la Calle del Traghetto Vecchio. Il pian terreno con portale d'acqua ad arco a tutto sesto collocato verso la parte destra, presenta il basamento in pietra diversamente da tutto il resto della struttura che è intonacata. Il piano nobile vede una trifora con balconcino sulla sinistra e coppia di monofore sulla destra, tutte con archi a tutto sesto mentre il secondo piano, diviso da un sottile marcapiano, è composto da due coppie di monofore gotiche. Note Bibliografia Marcello Brusegan, I palazzi di Venezia, Roma, Newton & Compton, 2007, ISBN 978-88-541-0820-2. Voci correlate Canal Grande Palazzi di San Polo Sestiere di San Polo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Dolfin Collegamenti esterni Alessia Rosada e Carlos Travaini, Palazzo Dolfin, su canalgrandevenezia.it.
Bosco Marengo

Bosco Marengo és un municipi situat al territori de la província d'Alessandria, a la regió del Piemont, (Itàlia). Limita amb els municipis d'Alessandria, Basaluzzo, Casal Cermelli, Fresonara, Frugarolo, Novi Ligure, Pozzolo Formigaro, Predosa i Tortona. Pertanyen al municipi les frazioni de Levata, Pollastra i Quattro Cascine. Fills il·lustres Antonio Salvarezza (1902-1985), cantant d'òpera (tenor). Galeria Referències
Bosco Marengo

Bosco Marengo (Italian: [ˈbosko maˈreŋɡo]; Piedmontese: Ël Bòsch [əl ˈbɔsk]) is a town and a comune (municipality) in the Province of Alessandria in the Italian region Piedmont, located about 80 kilometres (50 mi) southeast of Turin and about 12 kilometres (7 mi) southeast of Alessandria. Bosco Marengo borders the following municipalities: Alessandria, Basaluzzo, Casal Cermelli, Fresonara, Frugarolo, Novi Ligure, Pozzolo Formigaro, Predosa, and Tortona. Nuclear enrichment plant There was a nuclear enrichment plant in Bosco Marengo, which started operating in 1973. The site was handed to SOGIN, the Italian nuclear decommissioning authority in 2005 and, in December 2008, it was decided that it should be decommissioned. The process was completed on 31 December 2021. People Pope Pius V (1504–1572) Michele Bonelli (1541–1598), cardinal and papal diplomat. Antonio Salvarezza (1902–1985), operatic tenor References
Bosco Marengo

Bosco Marengo, prononcé : [ˈbosko maˈreŋɡo], est une commune italienne de la province d'Alexandrie, dans le Piémont. Personnalités liées à la commune Pie V y est né. Michele Bonelli neveu de Pie V, premier comte de Bosco Marengo en 1597. Dominicain, il fait une grande carrière vaticane comme cardinal. Tommaso Pio Boggiani (1863-1942), dominicain et cardinal Administration Hameaux Donna Communes limitrophes Alessandria del Carretto, Basaluzzo, Casal Cermelli, Fresonara, Frugarolo, Novi Ligure, Pozzolo Formigaro, Predosa, Tortona Notes et références Portail du Piémont
Bosco Marengo

Bosco Marengo (piemontiul: Bòsch Marengh vagy Ël Bòsch, helyi nyelvjárásban: Ar̂ Bòsch) település Olaszországban, Piemont régióban, Alessandria megyében. Lakosainak száma 2204 fő (2023. január 1.). Bosco Marengo Alessandria, Basaluzzo, Casal Cermelli, Fresonara, Frugarolo, Novi Ligure, Pozzolo Formigaro, Predosa és Tortona községekkel határos. Népesség A település népessége az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Bosco Marengo

Bosco Marengo is een gemeente in de Italiaanse provincie Alessandria (regio Piëmont) en telt 2497 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 44,8 km², de bevolkingsdichtheid is 56 inwoners per km². De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Donna. Demografie Bosco Marengo telt ongeveer 1000 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 3,9% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie De gemeente ligt op ongeveer 121 m boven zeeniveau. Bosco Marengo grenst aan de volgende gemeenten: Alessandria, Basaluzzo, Casal Cermelli, Fresonara, Frugarolo, Novi Ligure, Pozzolo Formigaro, Predosa, Tortona. Geboren Paus Pius V (1504-1572), geboren als Antonio Ghislieri
Bosco Marengo

Bosco Marengo – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Piemont, w prowincji Alessandria. Według danych na styczeń 2010 gminę zamieszkiwało 2 535 osób przy gęstości zaludnienia 56,6 os./1 km². W Bosco Marengo urodził się papież Pius V. Linki zewnętrzne Oficjalna strona gminy źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica (ang. • wł.)
Bosco Marengo

Bosco Marengo é uma comuna italiana da região do Piemonte, província de Alexandria, com cerca de 2 494 habitantes. Estende-se por uma área de 44.7 km², tendo uma densidade populacional de 56 hab/km². Faz fronteira com Alessandria, Basaluzzo, Casal Cermelli, Fresonara, Frugarolo, Novi Ligure, Pozzolo Formigaro, Predosa, Tortona. Nesta cidade nasceu o Papa Pio V. Demografia Referências
Боско-Маренго

Боско-Маренго (итал. Bosco Marengo) — коммуна в Италии, располагается в регионе Пьемонт, в провинции Алессандрия. Население составляет 2521 человек (2008 г.), плотность населения составляет 56 чел./км². Занимает площадь 45 км². Почтовый индекс — 15062. Телефонный код — 0131. Покровителем населённого пункта считается святой Papa Pio V. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: Ссылки http://www.istat.it/ Архивная копия от 22 февраля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Боско Маренго

Боско Маренго (итал. Bosco Marengo) је насеље у Италији у округу Алесандрија, региону Пијемонт. Према процени из 2011. у насељу је живело 1603 становника. Насеље се налази на надморској висини од 123 м. Становништво Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Медији везани за Боско Маренго на Викимедијиној остави Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Боско-Маренго

Боско-Маренго, Боско-Маренґо (італ. Bosco Marengo, п'єм. Bòsch Marengh) — муніципалітет в Італії, у регіоні П'ємонт, провінція Алессандрія. Боско-Маренго розташоване на відстані близько 450 км на північний захід від Рима, 85 км на схід від Турина, 11 км на південний схід від Алессандрії. Населення — 2464 особи (2014). Щорічний фестиваль відбувається 30 квітня. Покровитель — San Pio V. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживали 194 іноземці з 21 країни, серед них 141 громадянин країн Євросоюзу та 3 громадяни України. Сусідні муніципалітети Алессандрія Базалуццо Казаль-Чермеллі Фрезонара Фругароло Нові-Лігуре Поццоло-Формігаро Предоза Тортона Див. також Список муніципалітетів провінції Алессандрія Примітки