NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Santuario de la Santa Casa

La Basílica de la Santa Casa es un lugar de peregrinación católico situado en el municipio italiano de Loreto. Se construyó alrededor de la casa donde, según la tradición, el Arcángel Gabriel dio la anunciación a la Virgen María que sería madre del mesías y donde vivió la Sagrada Familia, en Nazaret.​ Introducción La casa se hallaba originalmente en Tierra Santa, pero, durante el advenimiento de las cruzadas, ante el avance de las tropas musulmanas, los cristianos temieron que fuera destruida.​ Según la tradición católica, la casa -en la que vivió la Virgen María- desapareció, apareciendo posteriormente en diferentes ubicaciones y fechas. Algunos místicos, como Ana Catalina Emmerick sostuvieron tener visiones en las que los ángeles transportaban la casa. Una explicación no paranormal implicaría que un miembro de la poderosa familia Angeli (gobernadores de Epiro) financió el traslado de la casa a lo que hoy es Croacia, en 1291. Dos años después, fue transportada a Ancona, y el 10 de diciembre de 1294 llegó a la localidad de Loreto. Nuestra Señora de Loreto es considerada el día de hoy la Santa Patrona de los pilotos aviadores.​ El santuario Alrededor de la casita de Nazaret se erigió durante el Renacimiento una espléndida basílica, diseñada por el Bramante. En el interior, en la Sacrístía de San Juan se pueden admirar los frescos pintados por Luca Signorelli, y en la Sacrístía de San Marcos, los frescos de Melozzo da Forli. A finales del siglo XIX y principios del XX, la basílica tuvo amplias reformas, dirigidas por el arquitecto Giuseppe Sacconi (el autor del Monumento a Víctor Manuel II). Empero, de la arquitectura original renacentista, se conserva la Capilla del duque de Urbino.​ En el Diario del primer viaje de Cristóbal Colón, con fecha jueves 14 de febrero mientras están perdidos en la tormenta, se lee "Echóse otra vez la suerte para enbiar romero a Santa María de Loreto, que está en la marca de Ancona, tierra del Papa, qu'es casa donde Nuestra Señora a hecho y haze muchos y grandes milagros..."​ La Virgen de Loreto La estatua de la Virgen venerada en ese santuario databa del trecento y fue destruida en un incendio en 1921. La actual Virgen es obra de Leopoldo Celani, y fue tallada a partir de un cedro libanés tomado de los jardines del Vaticano.​ Las célebres letanías lauretanas (es decir de Loreto), que se rezan al final del rosario mariano, fueron escritas en su honor.​ Galería fotográfica Véase también Loreto Prelatura territorial de Loreto Loreto 07 Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Santuario de la Santa Casa. (en italiano) El Santuario de Loreto La Santa Casa de Loreto Visita virtual al Santuario
Basiliek van het Heilige Huis

De Basilica della Casa Santa (Basiliek van het Heilige Huis) in de Italiaanse stad Loreto is een katholiek bedevaartsoord met het Heilig Huis van de Maagd Maria. Legende Volgens de overlevering zou het huis van de Heilige Maagd Maria in het beloofde land bedreigd worden door de Turken. In 1291 brachten engelen het Heilig Huis, waar Jezus in opgroeide, op een wolk naar Dalmatië. Aldaar deden zich volgens bronnen verscheidende mirakels voor, en mensen kwamen er vroom bidden tot de Heilige Moeder Gods. In 1294 brachten de Heilige Engelen het naar een woud nabij Recanati, deze plek wordt Loreto genoemd. Sindsdien stroomden er bedevaarders naar het Heilig Huis om Maria te vereren. Cultus De Rooms-Katholieke Kerk stond aanvankelijk sceptisch tegenover deze mirakelen. Paus Sixtus IV erkende pas in 1491 het Heilig Huis van Maria als bedevaartsoord. Tijdens de Reformatie was de Mariacultus een veelgebruikt middel om de protestanten te bevechten. Loreto kende dan ook in de Reformatie een grote bloei. De basiliek werd uitgebreid naar plannen van onder anderen Donato Bramante. Archeologie Uit archeologische onderzoekingen blijkt dat de stenen van het huisje inderdaad van Palestina komen, en overeenkomen met gebruikte materialen in de streek van Nazareth van de 1e eeuw. De vorm van het huisje sluit precies aan bij de vorm van de grot in de kerk van de annunciatie in Nazareth. Het huisje heeft geen fundamenten, precies ook zoals in Nazareth niet nodig zou zijn geweest, maar wat wel heel ongebruikelijk is voor een kerkje in de streek en op de berg waar het nu staat. In het huisje bevinden zich inscripties, zoals die ook voorkomen op de heilige plaatsen in het H. Land. Ook bevindt er zich vanaf de verplaatsing in 1291/94 een van de twee altaren van het oorspronkelijk door de apostelen tot cultusplaats verheven huisje van Nazareth. Wetenswaardig In de aanloop naar de Abortuswet reisden koning Boudewijn en koningin Fabiola begin 1990 incognito naar de basiliek om er te bidden en hun huwelijksgelofte te hernieuwen. Zie ook Huis van de maagd Maria Territoriale prelatuur Loreto
Sanktuarium Santa Casa w Loreto

Papieskie Sanktuarium Santa Casa z Loreto (wł. Santa Casa di Loreto), Papieskie Sanktuarium Większe Świętego Domu Madonny z Loreto – rzymskokatolickie sanktuarium Świętego Domku we włoskim Loreto. Sanktuarium Domu Świętego składa się z XV-wiecznej bazyliki oraz ze starożytnego Santa Casa. Na całym świecie znajdują się kopie Świętego Domku, wokół których tworzone są sanktuaria, m.in. w Pradze, Santa Fe (Nowy Meksyk, USA), a także w kilku miastach w Polsce, gdzie nazywa się je domkami loretańskimi. Pod koniec XIX wieku spowiednikami w Loreto byli franciszkanie o. Leon Noras i o. Franciszek Kurpas, a sanktuarium określano wówczas mianem „włoskiej Częstochowy”. Bazylika Santa Casa Jest to późnogotycka bazylika wznoszona od 1468 r. Interesującymi obiektami są: bogato zdobiona dzwonnica z 1750-1754, mozaika autorstwa Domenichina i Guida Reni, rzeźby Raffaella da Montelupo, fresk w zakrystii autorstwa Melozza da Forlì oraz Luki Signorellego, pomnik papieża Sykstusa V. kaplica Najświętszego Serca z przedstawieniem Bitwy Warszawskiej autorstwa Arturo Gattiego. Święty Domek Głównym punktem sanktuarium loretańskiego jest Święty Domek (wł. Santa Casa di Loreto). Jest to budynek z kamienia o wymiarach 8,5 m x 3,8 m x 4,1 m, z drzwiami po stronie północnej oraz parą drzwi od strony południowej i oknem po zachodniej. Zewnętrzne ściany domku to marmurowe płaskorzeźby, przedstawiające sceny z życia Maryi (znane z Ewangelii i apokryfów) oraz wyobrażenia proroków. Wewnątrz Santa Casa znajduje się rzeźba przedstawiającą tzw. Madonnę z Loreto. Historia tego budynku sięga co najmniej końca okresu krucjat. Według tradycji, jest to część domu z Nazaretu, w którym Maryja urodziła się i wychowała, doświadczyła zwiastowania i w którym mieszkał w dzieciństwie Jezus Chrystus. Według podań, po wniebowstąpieniu Jezusa dom został przekształcony w kościół. Aby ochronić dom przez zniszczeniem przez Turków w 1291, kupiecka rodzina de Angeli sfinansowała i zorganizowała przewóz Domku (prawdopodobnie przy udziale Templariuszy) drogą morską przez Bałkany, i w 1294 dalej do Recanati. Przypisy Bibliografia Włochy, Warszawa: Wiedza i Życie – Hachette, 2010, s. 373 (ISBN 978-83-7575-796-5).
Santissima Trinità di Delia

Die Kirche Santissima Trinità di Delia oder SS. Trinità di Delia (deutsch: Allerheiligste Dreifaltigkeit) ist ein kleines Kirchengebäude 4 km westlich von Castelvetrano in Sizilien. Allgemeines Die Kirche im Park des Landgutes der Familie Saporito westlich von Castelvetrano entstand von 1140 bis 1160 als byzantinische Kreuzkuppelkirche. Einst gehörte sie zu einem Kloster. Die Kirche wirkt sehr kompakt und bedeckt eine Fläche von ca. 10 mal 10 m. Die Rahmen der Fenster (sogenannte Qamarīya) zeigen den Einfluss islamischer Kunst. Im Inneren bildet die Kuppel den Mittelpunkt. Ansonsten beherrscht ein großer Marmorsarkophag den Innenraum. Unter der Kirche befinden sich Gräber der Familie Saporito. Literatur Brigit Carnabuci: Sizilien. Griechische Tempel, römische Villen, normannische Dome und barocke Städte im Zentrum des Mittelmeeres (= DuMont Kunst-Reiseführer). 6., aktualisierte Auflage. DuMont Reiseverlag, Ostfildern 2011, ISBN 978-3-7701-4385-6. Sizilien (= Baedeker-Allianz-Reiseführer). 8. Auflage, völlig überarbeitet und neu gestaltet. Baedeker, Ostfildern 2005, ISBN 3-8297-1047-X. Weblinks
Santissima Trinità di Delia

L’église de la Sainte Trinité de Delia, dite Cuba di Delia, est une église de style arabo-normanno-byzantin, située dans la campagne à 3 kilomètres à l’ouest de la ville de Castelvetrano. Cette petite église normande dont la construction remonte à la première moitié du XIIe siècle suit le modèle byzantin de la « cuba », église de l’époque byzantine en Sicile, selon un plan carré avec une coupole reposant sur quatre colonnes et trois absides (un « trèfle ») la principale étant orientée vers l’est, à l’exemple des églises orthodoxes. L’intérieur de la Cuba de Delia est enrichi par un entrelacs géométrique avec une série de figures géométriques en diamants, des hexagones et des étoiles à six pointes. Giuseppe Patricolo a redécouvert et restauré cette église en 1880. Bibliographie (it) Marina Volpe, « Manutenzione e « restauri » in una fabbrica medievale siciliana. La chiesa della SS. Trinità di Delia nel 1527 e nel 1742 », Lexicon. Storie e architettura in Sicilia (no), 2007, p. 53-56. Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Normandie Portail de la Sicile
Chiesa della Santissima Trinità di Delia

La chiesa della Santissima Trinità, detta la Cuba di Delia, eretta secondo i canoni dell'architettura normanno-bizantina, sorge nella campagna a ovest di Castelvetrano, a pochi chilometri dalla città. Descrizione Si tratta di una piccola chiesa normanna, a modello della cuba bizantina, la cui costruzione risale alla prima metà del XII secolo. La chiesa si caratterizza all'esterno per tre absidi visibilmente pronunciati che si sviluppano sul lato orientale collegandosi idealmente alle tre porte d'ingresso della struttura. Di queste, quelle laterali erano rigorosamente riservate agli uomini che, accedendovi, prendevano posto nelle corrispondenti navate laterali, mentre la porta centrale veniva destinata alle donne che, nel pieno rispetto del rito greco, vi prendevano parte rimanendo in una porzione delimitata da transenne lignee. Al centro della struttura si slancia una cupola a sesto rialzato poggiata su un tamburo quadrato alleggerito da quattro finestre laterali e sostenuto a sua volta da arcate a sesto acuto che si innestano su quattro colonne di marmo cipollino e di granito rosso dotate di capitelli decorati con foglie d'acanto. I bracci della croce sono voltati a botte mentre gli incroci angolari sono chiusi da crociere. La struttura a croce greca si ripete anche nella cripta il cui accesso, mediante una scala esterna, si trova sul lato est. Fu riscoperta e restaurata da Giuseppe Patricolo nel 1880 per conto della famiglia Caime Saporito. La chiesa, tutt'oggi di proprietà della medesima famiglia, contiene le sepolture di diversi membri della casata castelvetranese. Galleria d'immagini Note Bibliografia Giuseppe Patricolo, La chiesa della Trinità di Delia, in «Archivio Storico Siciliano», 5 (1880), pp. 51-66 G. B. Ferrigno, Il priorato di Delia, in «Archivio Storico Siciliano», II S., 4-5 (1938-1939), pp. 483-519 Vincenzo Scuderi, Arte medievale nel Trapanese, 1978 Guido Di Stefano, Monumenti della Sicilia Normanna, 1979, pp. 58-59 M. Guttilla Nicolosi, La SS. Trinità di Delia a Castelvetrano, in «Sicilia», 89 (1982), pp. 31-35 AA.VV., "Chiesa della Santissima Trinità di Delia", in L'arte siculo-normanna. La cultura islamica nella Sicilia Medievale, 2005, pp. 208–210 Marina Volpe, Manutenzione e “restauri” in una fabbrica medievale siciliana. La chiesa della SS. Trinità di Delia nel 1527 e nel 1742, in «Lexicon. Storie e architettura in Sicilia» n. 4, 2007, pp. 53–56 Voci correlate Cuba bizantina Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa della Santissima Trinità di Delia Collegamenti esterni La Trinità di Delia Sito Ass. Culturale Officina Tour Project, su tourproject.it. URL consultato il 16 marzo 2012 (archiviato dall'url originale il 5 marzo 2016). Sicilia Svelata: La Santissima Trinità di Delia, su youtube.com.
Santissima Trinità di Delia

De Santissima Trinità di Delia (Nederlands: Allerheiligste drie-eenheid) is een kerk vier km ten westen van Castelvetrano op Sicilië. De kerk staat in het landgoed van de familie Saporito en kan bezichtigd worden. Het gebouw werd tussen 1140 en 1160 in Arabisch-Normandische stijl gebouwd en hoorde destijds bij een klooster. De kerk is zeer klein en het een oppervlakte van circa tien bij tien meter. De ramen, met geometrische patronen, tonen de invloed van de islamitische kunst. Het middelpunt van het bouwwerk is de koepel, die doet denken aan de typisch Arabische koepels die vaak werden toegepast bij Normandische gebouwen op Sicilië, zoals bij de San Cataldo en de San Giovanni dei Lebbrosi in Palermo. In het interieur vallen vooral de grote sarcofagen op. Onder de kerk bevinden zich de graven van de familie Saporito. Galerij
Kościół Santissima Trinità di Delia

Kościół Santissima Trinità di Delia, znany też jako Cuba di Delia, zbudowany według kanonów architektury arabsko-normańskiej, znajduje się na zachód od Castelvetrano na Sycylii. To niewielki kościół normański, którego budowa datowana jest na pierwszą połowę XII w. Kościół z zewnątrz charakteryzuje się trzema wyraźnie zaznaczonymi apsydami. Zbudowany jest na planie krzyża greckiego. Boczne drzwi do kościoła były zarezerwowane wyłącznie dla mężczyzn, którzy wchodząc zajmowali swoje miejsca w odpowiednich bocznych nawach, natomiast drzwi centralne przeznaczone były dla kobiet, które zgodnie z obrządkiem greckim zajmowały miejsca w części wyznaczonej drewnianymi barierkami. Pośrodku konstrukcji znajduje się kopuła spoczywająca na kwadratowym bębnie oświetlonym czterema bocznymi oknami i wspartej ostrołukami, podpartymi czterema kolumnami z marmuru cipollino i czerwonego granitu z kapitelami rzeźbionymi w stylizowane liście akantu. Pod kościołem znajduje się krypta. Kościół był odrestaurowany przez Giuseppe Patricolo w 1880 r. Przypisy
Torre Petrara

Der Torre Petrara, auch Torre della Vittoria, Torre Normanna oder Torre di Monticchio, ist ein Wachturm aus dem 12. Jahrhundert im Ortsteil Monticchio von Sermoneta in der italienischen Region Latium. Besonders ist seine Lage: Er wurde auf einem Hügel aus Tuff- und Kalkstein erbaut, der im 20. Jahrhundert zur Gewinnung von Baumaterial abgegraben wurde, bis nur eine einzelne Felsnadel stehenblieb, auf deren Gipfel nur der Turm im Gleichgewicht erhalten ist. Die Adresse lautet: Strada Provinciale Monticchio, 73. Geschichte Den Bau des Turmes veranlasste die Familie Caetani, die Herren von Sermoneta und San Felice Circeo, auf einem Hügel neben der päpstlichen oder römischen Straße als Wachturm, um feindliche Angriffe aus der pontinischen Ebene zu verhindern. Im 18. Jahrhundert beschrieb der Geschichtswissenschaftler Pietro Pantanelli den Turm, wie folgt: “Tra lo Ninfeo, fiume di Portatura, e la via Papale, s’erge ameno monticello, composto delle medesime pietre naturali dei nostri monti e vestito di arbori d’oliva e da ghianda, appellato il Monticchio. Nella sua sommità ha una non grande ma robusta torre di pietra da cento, ristretta in quadro da piccoli baloardi o siano sentinelle alla gotica, della medesima struttura, negli angoli delle cortine.“(dt.: Zwischen dem Nymphäum, dem Fluss Portatura und der päpstlichen Straße erhebt sich ein hübscher, kleiner Hügel, bestehend aus dem Gestein unserer Berge und mit Olivenbäumen und Eichen bedeckt, der Monticchio genannt wird. Auf seinem Gipfel gibt es einen kleinen, aber robusten Turm aus hundert Steinen, eingeschlossen in einem Viereck von kleinen Bollwerken nach gotischer Art von gleicher Bauart wie der Hauptturm an den Ecken der Kurtine.) Im 20. Jahrhundert wurde der Hügel, auf dem der Torre Petrara steht, fast vollständig abgegraben, um Baumaterial für die Errichtung der Ortsteile und im Faschismus gegründeten Stadt zu erhalten, wobei nur eine schmale, etwa 40 Meter hohe Felsnadel, ähnlich einem Apfelbutzen, stehenblieb, auf der sich der mittelalterliche Turm abstützt. 2014 hat die Gemeinde Sermoneta der Region Latium den Antrag auf Anerkennung des Turms und des Quellgebietes Monticchio als Naturdenkmal eingereicht. Dem Antrag wurde im Februar 2016 stattgegeben. Beschreibung Der Turm ist etwa 16 Meter hoch und hat einen quadratischen Grundriss mit einer Seitenlänge von 9 Metern. Einzelnachweise Weblinks und Quellen Il Monticchio: proposta per un vincolo di tutela nell’area naturalistica. Italia Nostra, 2014, abgerufen am 18. März 2026 (italienisch).
Torre Petrara

La torre di Monticchio, chiamata anche torre della Vittoria, torre Normanna viene spesso erroneamente citata come torre Petrara (che si trova a Sezze). La torre di Monticchio è una torre d'avvistamento medievale situata a Monticchio, frazione del comune di Sermoneta, in provincia di Latina. Costruita nel XII secolo, è caratterizzata dalla sua particolare posizione: la collina di tufo e calcare su cui venne realizzata la torre è stata infatti scavata nel XX secolo per ricavarne materiale da costruzione, fino a lasciare un unico pinnacolo di roccia sulla cui sommità è sopravvissuto in equilibrio solo l'edificio. Storia La costruzione venne realizzata su una collina posta a fianco della strada papale o romana nel XII secolo dalla famiglia Caetani, signori di Sermoneta, come torre di avvistamento per prevenire gli attacchi dei nemici provenienti dall'agro pontino. Nel XVIII secolo la torre era così descritta dallo storico Pietro Pantanelli: Nel XX secolo la collina di calcare su cui sorge la Torre di Monticchio venne quasi completamente scavata per estrarre materiale da costruzione per l'edificazione dei borghi e delle città di fondazione d'epoca fascista, lasciando solo uno stretto pinnacolo di roccia alto circa 40 metri, simile ad un torsolo di mela, su cui è rimasta appoggiata la torre medievale. Nel 2014 il comune di Sermoneta ha presentato alla Regione Lazio la richiesta di riconoscimento della torre e della "Area sorgiva del Monticchio" quale monumento naturale. Il monumento naturale è stato poi istituito nel febbraio 2016. Descrizione La torre è alta circa 16 metri ed è a base quadrata con lati di 9 metri. Note Bibliografia Il Monticchio: proposta per un vincolo di tutela nell’area naturalistica (PDF), Italia Nostra, 2014. Voci correlate Sermoneta Castello Caetani Torre di Acquapuzza Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre Petrara
Kirche des Erlösers und des heiligen Alfons von Liguori

Die römisch-katholische Kirche des Erlösers und des heiligen Alfons von Liguori (italienisch Chiesa del Santissimo Redentore e di Sant’Alfonso, meist kurz Sant’Alfonso (all’Esquilino)) ist die Kirche des Generalats der Redemptoristen und der Accademia Alfonsiana im römischen Stadtviertel Esquilino. Die neugotische turmlose Basilika wurde 1855–1859 nach Plänen des Briten George Wigley erbaut. Papst Johannes XXIII. erhob sie 1960 zur Titelkirche. Sie beherbergt das Original des weltberühmten Gnadenbilds Unserer Lieben Frau von der Immerwährenden Hilfe. Geschichte Sant’Alfonso war die erste römische Kirche im neugotischen Stil und eine der letzten, die unter päpstlicher Herrschaft erbaut wurden. 1853 hatten die Redemptoristen beschlossen, ihr Generalat von Pagani nach Rom zu verlegen. Die Kirche war 1859 vollendet, die Fertigstellung der umfangreichen Ordensgebäude dauerte noch bis zum Ende des Jahrhunderts. 1898–1900 wurde die dreitürige Portalvorhalle der Kirche hinzugefügt. Die Ikone der Immerwährenden Hilfe schenkte Papst Pius IX. den Redemptoristen 1867. Sie fand von hier aus in zahllosen Kopien und Reproduktionen Verbreitung. Architektur und Ausstattung Die Kirche des Erlösers und des heiligen Alfons ist eine dreischiffige Basilika mit Umgangschor und Triforiums-Emporen nach dem Vorbild norditalienischer Bettelordenskirchen. Das Baumaterial ist Backstein mit Travertinelementen. Kreuzgratgewölbe, Pfeiler, Wände, Chorbogen und Apsis sind mit vielfarbiger figürlicher und ornamentaler Malerei und Mosaiken, u. a. von Max Schmalzl, bedeckt. Das Gnadenbild befindet sich zentral über dem Hochaltar. Kardinalpriester 1961–1967 Joseph Elmer Ritter 1967–1990 Josef Clemens Maurer 1991–2012 Anthony Joseph Bevilacqua seit 2014 Vincent Nichols Weblinks Website der Kirche S. Alfonso de Liguori. In: romaspqr.it. Abgerufen am 4. August 2021 (italienisch, Geschichte und Beschreibung). Einzelnachweise
St. Alphonsus Liguori Church, Rome

The Church of Saint Alphonus of Liguori (Chiesa di Sant'Alfonso di Liguori all'Esquilino in Italian) is a rectory church located on the Via Merulana on the Esquiline Hill of central Rome's Vth prefecture, Italy, and a titular church for a Cardinal-priest under the name Santissimo Redentore e Sant'Alfonso in Via Merulana (Church of the Most Holy Redeemer and Saint Alphonse). Church It is dedicated to St. Alphonsus Liguori, the founder of the Congregation of the Most Holy Redeemer (Redemptorists), who built and staff the church. The church is one of the rare examples of neo-Gothic architecture in Rome. It is one of the last papal churches of Rome, although the Redemptorists have possession of the church and its related complex. It was built between 1855 and 1859, designed by the Scottish architect George Wigley. The facade made of brick and travertine features three doors. In the central tympanum of the door there is a polychrome mosaic, depicting Our Lady of Perpetual Help. The facade is further embellished by a rose window. The interior decorations, rich with marble, from the end of the nineteenth century, are by the Bavarian painter and Redemptorist Max Schmalzl (1850-1930). The apse is crowned by a mosaic, put in place in 1964, depicting the Redeemer enthroned between the Virgin Mary and Saint Joseph. Below the mosaic hangs the original icon of Our Lady of Perpetual Help, which was produced in Crete in the 14th century. This icon was claimed to have been stolen from Keras Kardiotissas Monastery in 1498 and given to the Redemptorists by Pope Pius IX in 1866. The shrine received a papal visit from Pope John Paul II on 30 June 1991. Cardinal-protectors Saint John XXIII named St. Alphonsus a Cardinal Titular Church on 30 December 1960 as SS. Redentore e S. Alfonso in Via Merulana (Most Holy Redeemer and St. Alphonsus on Via Merulana). The following cardinals have served as Cardinal priests: Joseph Elmer Ritter, (1961.01.19 – 1967.06.10), while Metropolitan Archbishop of Saint Louis (1946.07.20 – 1967.06.10) José Clemente Maurer, C.Ss.R. (1967.06.29 – 1990.06.27), while Metropolitan Archbishop of Sucre (Bolivia) (1951.10.27 – 1983.11.30), President of Episcopal Conference of Bolivia (1968 – 1979) Anthony Joseph Bevilacqua, (1991.06.28 – 2012.01.31), while Metropolitan Archbishop of Philadelphia (USA) (1988.02.11 – 2003.07.15) Vincent Nichols, (2014.02.22 – ...), while Metropolitan Archbishop of Westminster (London, England, UK) (2009.04.03 – ...), President of Bishops' Conference of England and Wales (2009.04.30 – ...) Gallery References Sources and external links Official Website (in English, Spanish, Italian, French, and German) GCatholic cardinal title GCatholic church