NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brama Etruska w Perugii

Brama Etruska, zwana też Łukiem Augusta – starożytna brama znajdująca się w obrębie obwarowań miejskich włoskiej Perugii. Brama, podobnie jak mury miejskie Perugii, została wzniesiona w czasach etruskich, w III lub II wieku p.n.e. Przebudowano ją za czasów Augusta oraz w XVI wieku. Jednoprzęsłowa, łukowata konstrukcja bramy została wzniesiona z kamiennych bloków, bez użycia zaprawy murarskiej. Wieńczy ją stylizowany na dorycki fryz z tryglifami i metopami, ponad którym znajduje się zamurowany obecnie łukowaty otwór flankowany pilastrami. Po obydwu bokach bramy znajdują się masywne wieże. Lewa, wyższa, wieża zwieńczona jest renesansową loggią. Jej podstawę zdobi natomiast pochodząca z 1621 roku fontanna. Przypisy
Arco Etrusco

O Arco Etrusco, também conhecido como Arco de Augusto, é uma porta monumental localizada na comuna italiana de Perúgia, construída no século III a.C. pelos etruscos, no setor norte das muralhas da antiga acrópole. História No século III a.C., a porta foi construída no setor norte da muralha da cidade etrusca para conectar o centro da cidade à zona rural. Entre os anos 41 e 40 a.C., após o Campanha de Perúsia, foi feita a inscrição Augusta Perúsia no arco, para homenagear a vitória do imperador Augusto sobre Lúcio, irmão de Marco Antônio. Anos depois, houve um grande incêndio na cidade, e a pedido de Augusto, o arco foi restaurado e chamado de Arco de Augusto. Entre os anos 251 e 253 d.C., foi feita a inscrição Colônia Víbia no arco em homenagem a Víbio Treboniano Galo, imperador romano de origem umbriana. Em 2012, houve uma intervenção com fundos públicos e privados para a restauração do arco, com a primeira etapa sendo a recuperação da fachada interna e do vão do arco, e a segunda etapa a recuperação da fachada externa e contrafortes. Construção A estrutura foi construída com pedra travertino vindas da pedreira de Santa Sabina, cortadas em blocos quadrados e instaladas a seco (sem argamassa); possui 19 metros de altura, sendo sua porta com 11 metros de altura, por 4,97 de largura, e 6,20 metros de profundidade com teto em abóboda de canhão. Sua fachada possui um portão central arcado com outro arco sobreposto, ladeado por dois contrafortes trapezoidais com seu topo mais estreito. Na base do contraforte esquerdo, há uma fonte construída no século XVII, e em seu topo foi construído uma loggia renascentista. No arco inferior, há a inscrição Augusta Perúsia, e em suas laterais há dois blocos de arenito, onde se encontrava a cabeça esculpida de duas divindades patronas da cidade, que atualmente se apresentam amorfas devido ao desgaste. Entre os dois arcos, há um friso com cinco placas com escudos redondos esculpidos em relevo e entre eles há colunas com base e capitel em volutas, e na base do friso há a inscrição Colônia Víbia, que se encontra degastada e só é possível visualizar algumas letras. O arco superior possui uma moldura simples, e atualmente o vão encontra-se tapado com tijolos. Referências
Casa natale di Desiderio da Settignano

La casa natale di Desiderio da Settignano si trova in via del Fossataccio, 3 a Settignano, nelle vicinanze di Firenze. Storia e descrizione La casa, struttura piuttosto semplice di tre piani, risale al Quattrocento. Qui nacque il grande scultore «di grazia grandissima e leggiadria» (Vasari) Desiderio da Settignano (1430 circa - 1464), nelle cui sculture il marmo sembra tramutarsi in cera e che fu famoso per i busti di donne e ragazzi. Vicino alla villa si trova un tabernacolo settecentesco in pietra serena e il tetto in cotto. Un tempo esso conteneva un affresco (oggi andato perduto), sostituito da un bassorilievo neo quattrocentesco raffigurante la Madonna col Bambino. Sul tabernacolo sono incise le parole: MONSTRA TE ESSE MATREM ("Dimostra di esser Madre", dal latino). Si legge poi sulla targa in facciata: Bibliografia Bettino Gerini, Vivere Firenze... Il Quartiere 2, Edizioni Aster Italia, 2005 Giorgio Vasari, Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori, Firenze,1550, a cura di Luciano Bellosi e Aldo Rossi, Einaudi, Torino 1986
Palazzo dei Mannelli

Il palazzo dei Mannelli o Villa La Querce si trova in via del Palazzo dei Diavoli, 54 nel Quartiere 4 di Firenze. Storia Nel Trecento tra l'Arno e la Via Pisana sorsero numerosi palazzi fortificati. Uno di essi è villa La Querce (antico nome del palazzo). Si trattava di una casa da signore fortificata che assolveva anche la funzione di villa-fattoria; la villa fu alterata nel corso dell'Ottocento. Nel 1624 Giovan Francesco di Pietro Susini la comprò dagli originari proprietari, i Mannelli, per poi rivenderla ad Ambrogio Baldesi nel 1651. Successivamente essa passò (1674) ai Buccetti e poi ai Bonsi. A quest'ultima famiglia risale l'attuale aspetto della villa. Sul portone d'ingresso si trova lo stemma dei proprietari originari, ricchi mercanti attivi nel commercio fin dai primi del XV secolo. Di fronte alla villa si trova l'oratorio di Santa Maria della Querce, edificio sacro finanziato dagli stessi Mannelli. Bibliografia Bettino Gerini, Vivere Firenze... Il Quartiere 4, Edizioni Aster Italia, 2005. Voci correlate Isolotto Ville di Firenze Via del Palazzo dei Diavoli Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo dei Mannelli
Edificio Montedoria

L’edificio “Montedoria” è un edificio per uffici di Milano, sito in viale Andrea Doria, all'angolo con le vie Macchi e Pergolesi. Costruito dal 1968 al 1971, fu l'ultimo edificio milanese progettato da Gio Ponti. Storia Il primo progetto, redatto nel 1963-64, prevedeva l'erezione di una torre alta circa 50 metri sull'angolo di piazza Caiazzo, affiancata da un corpo basso di tre piani. La proposta non venne accettata perché non rispondente al regolamento edilizio comunale, e pertanto Ponti dal 1966 al 1968 dovette elaborare un nuovo progetto, in cui l'altezza massima era limitata a 30 metri e la cubatura distribuita più uniformemente. La costruzione fu compiuta nel 1971. Caratteristiche L’edificio occupa un intero isolato, di forma triangolare, compreso fra le vie Macchi e Pergolesi, fra loro ortogonali, e il viale Doria, dall’andamento diagonale; lo spigolo nord-orientale si affaccia su piazza Caiazzo. La costruzione si compone di due corpi di fabbrica, tra loro adiacenti e collegati da un nucleo centrale con scale, ascensori e servizi: un corpo alto 30 metri, di otto piani più il terreno, in fregio a viale Doria, e un corpo basso di tre piani più il terreno all’angolo fra le vie Macchi e Pergolesi. Le volumetrie costruite derivano dall’applicazione delle norme del regolamento edilizio; per ricondurre il disegno a proporzioni più felici, Ponti utilizzò un metodo già applicato in altri interventi analoghi, suddividendo la facciata principale in partizioni più piccole, mediante l’avanzamento a sbalzo di alcune aree; le pareti esterne furono ricoperte di piastrelle sfaccettate in ceramica verde, per riflettere la luce solare; e le finestre, ripetute con continue variazioni, poste al filo esterno delle facciate per evitare effetti di chiaroscuro. Note Bibliografia Tre pareri e una casa, in Modo, anno 5, n. 43, ottobre 1981, pp. 39-45, ISSN 0391-3635. Collegamenti esterni Ordinearchitetti Milano - Palazzo Montedoria, su ordinearchitetti.mi.it. URL consultato il 21 gennaio 2015 (archiviato dall'url originale il 21 gennaio 2015).
Flugplatz Scalea

Der Flugplatz Scalea (ICAO-Code: LICK) befindet sich in der süditalienischen Region Kalabrien, rund fünf Kilometer südlich von Scalea, bei der Mündung des Flusses Lao in das Tyrrhenische Meer. Der Flugplatz hat eine knapp zwei Kilometer lange und 30 Meter breite asphaltierte Start- und Landebahn, die in West-Ost-Richtung verläuft. Die östliche Landeschwelle 27 ist versetzt. Es gibt keine parallele Rollbahn, jedoch zwei kurze Taxiways zum kleinen asphaltierten Vorfeld mit Helipads und dazugehörigen Abfertigungseinrichtungen im Nordosten. Dort führen auch die Provinzstraße SP 9 und die Bahnstrecke Salerno–Reggio di Calabria vorbei, im Westen an der Küste die Staatsstraße 18. Der Flugplatz wurde an einer exponierten, hochwassergefährdeten Stelle gebaut und 2001 eröffnet, ein neues Abfertigungsgebäude folgte 2018. Der Fluss Lao beschädigte den Flugplatz mehrmals, weswegen er zeitweise nicht genutzt wurde. Die Start- und Landebahn ist für die Allgemeine Luftfahrt überdimensioniert, für Verkehrsflugzeuge ist der Flugplatz jedoch zu klein. Der nächstgelegene Verkehrsflughafen ist Lamezia Terme. Weblinks Offizielle Webseiten (italienisch/englisch) La Repubblica vom 22. März 2017 zum Ausbau des Flugplatzes (italienisch)
Aeroporto di Scalea

L'aviosuperficie di Scalea è situata nell'Alto Tirreno Cosentino, nel Comune di Scalea, in Provincia di Cosenza. Dispone di un'unica pista in asfalto lunga 1 975 metri e larga 30 metri, orientata 09/27. Vi si svolgono le seguenti attività: trasporto pubblico, elisoccorso, scuola di volo, turismo, lavoro aereo, protezione civile, paracadutismo, volo a vela e VDS. Seppure piccolo, sono disponibili i servizi di handling, parcheggio e rifornimento per aeroplani. Numerosi aerei anfibi utilizzano l'aviosuperficie come base operativa a terra. Le attività sono permesse per gli aerei civili, mentre sono H24 per gli aerei militari e di soccorso, tutti i giorni della settimana. Note Collegamenti esterni Sito ufficiale, su lick.aero.
Lago di Cancano II

Il lago di Cancano II è un bacino idrico artificiale contiguo al lago di San Giacomo, di proprietà della A2A S.p.A., sito nella valle di Fraele nel comune di Valdidentro, non lontano da Bormio, rinomata località turistica della Valtellina in provincia di Sondrio. Questo invaso è alimentato, nel complesso, dalle acque del fiume Adda, che nasce non lontano dai due bacini sul monte Ferro, nonché dalle portate del canale dello Spöl, del canale Gavia-Forni-Braulio e del nuovo canale Viola Bormina. La portata complessiva dell'invaso Cancano II e di San Giacomo è di 187 milioni di metri cubi di acqua: essi alimentano la centrale idroelettrica di Premadio, sita anch'essa nel comune di Valdidentro. Caratteristiche tecniche La diga di Cancano II, o diga di Fraele, ha una capacità di 123 milioni di metri cubi d'acqua e la sua quota di coronamento è collocata a 1902 metri sul livello del mare. Il suo bacino è alimentato dalle acque provenienti dall'invaso confinante e da nuovo canale Viola. La diga è di tipo ad arco gravità e ha un'altezza massima di 136 metri. La lunghezza del coronamento è di 381,367 metri. Storia La diga di Cancano I (o diga di Fraele) venne completata nel 1928, a seguito dei lavori intrapresi a partire dal 1922, nella val di Fraele. Essa fu del tipo ad arco-gravità, e avrebbe dovuto creare un enorme bacino di oltre 20 milioni di metri cubi d'acqua, che avrebbe dovuto alimentare la piccola centrale elettrica di Fraele. Questo piccolo invaso si rivelò però insufficiente e venne sostituito dalla nuova diga di San Giacomo, costruita più a monte. A seguito della crescente domanda di elettricità l'Azienda Elettrica Municipale di Milano decise di realizzare una nuova diga. I lavori cominciarono nel 1953 e terminarono tre anni dopo nel 1956, serrando la valle a quota 1900 metri sul livello del mare attraverso la costruzione di uno sbarramento con la modalità dell'arco a gravità, già utilizzato per la vecchia diga di Cancano I. L'allagamento del bacino comportò la sommersione della vecchia centrale elettrica alimentata dalle acque provenienti dal bacino di San Giacomo e la sommersione della vecchia diga di Cancano I. Queste due opere sono tuttora visibili quando il lago di Cancano II è vuoto. Bibliografia Giulio De Marchi, Sull'onda di piena che seguirebbe al crollo della diga di Cancano : prove su modello per il tronco fluviale dalla diga a Ponte Cepina: calcolo per il tronco da Ponte Cepina a Tirano, Milano, Società editrice riviste industrie elettriche, 1945. Azienda elettrica municipale (a cura di), Notizie sulla costruzione della nuova diga di Cancano, Milano, A.E.M., 1959. Felice Contessini, Guido Oberti, La nuova diga di Cancano ad arco gravita per costruzione in due tempi, in L'Energia Elettrica, vol. 36, Milano, A.E.M., 1959. Voci correlate Laghi di Cancano Aem Filovia dello Stelvio Valtellina Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago di Cancano II
Budelli

Budelli is an island in the Maddalena archipelago, near the strait of Bonifacio in northern Sardinia, Italy. It is one of the seven islands that comprise Arcipelago di La Maddalena National Park. Budelli beach is famous for the color of its sand, which is pink due to the presence of shell fragments of a protozoan, Miniacina miniacea. Geography Budelli is several hundred metres south of the islands of Razzoli and Santa Maria. It has an area of 1.6 square kilometres (0.62 sq mi) and a circumference of 12.3 kilometres (7.6 mi). The highest point is Monte Budello, at 87 metres (285 ft). History In antiquity, the Romans used the island. More recently, it was the site of some of the filming for Red Desert, released in 1964. For decades, the island had a series of private owners. Budelli is especially renowned for its Spiaggia Rosa (Pink Beach), on the southeastern shoreline, which owes its colour to microscopic fragments of corals and the tests, or shells, from Miriapora truncata and Miniacina miniacea, and was featured in Antonioni’s 1964 film Red Desert. Budelli was one of four uninhabited islands in the Maddalena archipelago—the others being Caprera, Spargi and Razzoli. However, from 1989 to 2021, the island had a permanent caretaker, Mauro Morandi, who took over from a married couple. Rules imposed as of the 1990s by La Maddalena NP have not allowed tourists to walk on the pink beach or swim in the sea; however, day trips by boat, as well as walking along a path behind the beach, were permitted. In October 2013, the island was to be sold for €2.94 million to New Zealand businessman Michael Harte after the bankruptcy of the previous owner. Harte intended to protect the island's ecosystem. The government protested, and after a three year court battle, a judge in Sardinia reverted the island to the state, with the national park planning to use it for environmental education. Inhabitants The sole former occupant of the island, Mauro Morandi (1939–2025), lived there from 1989 until his eviction in April 2021.To explain why he could not be allowed to live on the island indefinitely, the park's president said in 2016: "[He] symbolizes a man enchanted by the elements who decides to devote his life to contemplation and custody ... No one ignores his role in representing the historical memory of the place … But it's hard to find a contractual arrangement for a person in his position." Morandi died from a brain haemorrhage on 3 January 2025, at the age of 85. See also List of islands of Italy References External links
Budelli

Budelli es una isla en el archipiélago de la Magdalena, cerca del estrecho de Bonifacio, en el norte de la región de Cerdeña, en Italia. Es parte del parque nacional de La Maddalena. Budelli se encuentra a varios cientos de metros al sur de Razzoli y Santa María. Tiene una superficie de 1,6 km² y un total de costa de 12,3 km. El punto más alto es el Monte budello, a los 87 m. Budelli es considerada una de las más bellas islas en el Mar Mediterráneo. Es especialmente conocida por su Spiaggia Rosa​ ("Playa Rosa"), en la parte suroriental de la isla, que debe su color típico a microscópicos fragmentos de corales y conchas. En octubre de 2013 un banquero compra la isla por 3 millones de euros.​ Actualmente vuelve a estar a la venta. Véase también Geografía de Italia Geografía de Europa Referencias
Budelli

Budelli je otok u otočju Maddalena, u blizini prolaza Bonifacio u sjevernoj Sardiniji, Italija. To je jedan od sedam otoka koji čine nacionalni park otočje Maddalena. Na otoku se nalazi plaža Spiaggia rosa, poznata po pijesku, koja je ružičaste boje zbog prisutnosti fragmenata školjki protozoe, Miniacina miniacea. Geografija Budelli je nekoliko stotina metara južno od otoka Razzoli i Santa Maria. Ima površinu od 1.6 km2 i opseg od 12.3 km. Najviša točka je Monte Budello, na 87 m/nm. Povijest U antici su Rimljani koristili otok. U novije vrijeme to je bilo mjesto snimanja dijela filma Red Desert, objavljenog 1964. godine. Desetljećima je otok imao niz privatnih vlasnika. Budelli je posebno poznat po svojoj Spiaggia Rosa (Ružičasta plaža), na jugoistočnoj obali, koja svoju boju duguje mikroskopskim fragmentima koralja i testovima, ili školjkama, iz Miriapora truncata i Miniacina miniacea, a prikazana je u Antonioniju iz filma Il deserto rosso (Crvena pustinja) iz 1964. Budelli je bio jedan od četiri nenaseljena otoka u otočju Maddalena - ostali su Caprera, Spargi i Razzoli. No, od 1989. do 2021. godine otok je imao stalnog čuvara Maura Morandija koji je dužnost preuzeo od bračnog para. Pravila koja je 1990-ih nametnula NP La Maddalena nisu dopuštala turistima da šetaju ružičastom plažom ili da se kupaju u moru; međutim, dnevni izleti brodom, kao i šetnja stazom iza plaže, bili su dopušteni. U listopadu 2013. otok je trebao biti prodan za 2,94 milijuna eura novozelandskom poduzetniku Michaelu Harteu nakon bankrota prethodnog vlasnika. Harte je namjeravao zaštititi otočni ekosustav. Vlada je prosvjedovala, a nakon tri godine sudske bitke, sudac na Sardiniji vratio je otok državi, a nacionalni park se planirao koristiti za obrazovanje o okolišu. Stanovnici Jedini bivši stanar otoka, Mauro Morandi (1939. – 2025.), ondje je živio od 1989. do iseljenja u travnju 2021. Kako bi objasnio zašto mu se ne može dopustiti da živi na otoku na neodređeno vrijeme, predsjednik parka rekao je 2016.: Morandi je umro od krvarenja u mozgu 3. siječnja 2025. u 85. godini života Povezani članci Dodatak:Popis otoka u Italiji Izvori Vanjske poveznice
Budelli

Budelli (volledig: Isola di Budelli) is een eiland in de La Maddalena-archipel voor de kust van het Italiaanse eiland Sardinië. Het eiland in de westelijke groep van La Maddalena ligt acht kilometer uit de kust van Sardinië nabij de Straat van Bonifacio. Dichtbij liggen de eilanden Razzoli en Santa Maria; ruim tweeënhalf kilometer ten zuiden van Budelli ligt Spargi. De zeewateren tussen Budelli, Razzoli en Santa Maria zijn zo laag, dat de eilanden bij daling van de zeespiegel met een meter één eiland zouden vormen. Het hoogste punt van het eiland wordt gevormd door 87 meter hoge Monte Budello. De bodem van het eiland bestaat uit graniet. Sinds 1994 maakt het deel uit van Nationaal park La Maddalena-archipel. Het eiland had 32 jaar lang een beheerder die als een kluizenaar op het eiland woonde. Mauro Morandi was in 1989 bij toeval op het eiland gestrand en besloot te blijven. Hij groeide uit tot een landelijke bekendheid als de Italiaanse Robinson Crusoe doordat hij zijn ervaringen deelde op Instagram. Ook gaf hij rondleidingen aan toeristen. Toen het nationaal park werd opgericht hebben de autoriteiten veel moeite gedaan om hem hier weg te krijgen. Uiteindelijk is hij in het voorjaar van 2021 dan toch vertrokken. Aan de zuidoostelijke zijde van het eiland bevindt zich het bekende strand Spiaggia Rosa. De typische roze kleur van het zand waarnaar het strand is vernoemd is het gevolg van microscopische fragmenten van de koralen en schelpdieren die hier leven, zoals Miriapora truncata en Miniacina miniacea. Op het eiland werden opnamen gedaan voor de film Il deserto rosso uit 1964. De eilanden waren reeds bewoond in de oudheid. Bij de Romeinen stonden de eilanden van de archipel bekend als Insulae Cuniculariae. In de zeebodem rondom Budelli zijn brokstukken van roze keramiek gevonden met afbeeldingen van druiven en bladeren van druivenplanten, stammend uit de 5e eeuw v.Chr.
Budelli

Budelli – włoska wyspa na morzu Tyrreńskim w archipelagu Arcipelago della Maddalena u północno-wschodnich wybrzeży Sardynii. Wyspa wchodzi w skład gminy La Maddalena. Budelli znajduje się w pobliżu cieśniny Bonifacio. Jest to jedna z siedmiu wysp wchodzących w skład włoskiego Parku Narodowego Arcipelago della Maddalena. Wyspa ma powierzchnię 1,6 km², a długość jej linii brzegowej wynosi 12,3 km. Najwyższym punktem jest Monte Budello które mierzy 87 metrów. Wyspa była miejscem zdjęć do włoskiego filmu Czerwona pustynia. Od 1989 roku stałym opiekunem Budelli był Mauro Morandi. Opuścił on wyspę w 2021. Przypisy
Буделли

Буделли — остров в составе архипелага Ла-Маддалена, относящегося к муниципалитету Ла-Маддалена на северо-востоке Сардинии. Остров Буделли относится к национальному парку архипелага Ла-Маддалена, его территория и акватория относятся к охраняемой зоне. Остров скалист, но есть прекрасный пляж. Розовый цвет пляжа объясняется крошечными осколками раковин ракушек, слагающих его. На острове есть лишь одно небольшое административное здание. Населения нет. На протяжении 32 лет единственным постоянным жителем острова был его смотритель Мауро Моранди. В 2021г. он был вынужден покинуть остров, перешедший в собственность национальному парку. Площадь острова составляет 1,6 км кв. Частично покрыт кустарником. Остров принадлежал до 2010 года обанкротившейся миланской компании. В 2011 году итальянский суд распорядился выставить его на торги за стартовые 4,5 миллиона евро, но покупателей не нашлось. В 2013 году состоялся второй аукцион и выиграл его Майкл Гарт новозеландский магнат, предложивший за остров 2,9 миллиона евро. Национальный парк оспорил в суде аукцион. После трёх лет тяжб суд постановил, что спорный актив должен быть передан национальному парку. Пляж острова показан в фильме «Красная пустыня» (1964 год) Микеланджело Антониони, который получил приз «Золотой лев» Венецианского кинофестиваля. Примечания Ссылки Isola di Budelli (итал.). Parco nazionale arcipelago La Maddalena. Дата обращения: 18 мая 2016. Архивировано из оригинала 30 августа 2009 года.
Буделлі

Буделли — італійський острів у складі архіпелагу Ла-Маддалена, що відноситься до муніципалітету Ла-Маддалена на північному сході Сардинії. Острів Буделлі відноситься до національного парку архіпелагу Ла-Маддалена, його територія і акваторія відносяться до охоронюваної зони. Острів скелястий, але є пляж. Рожевий колір пляжу пояснюється крихітними осколками раковин черепашок, що складають його. На острові є лише одна невелика адміністративна будівля. Населення немає. Протягом 32 років єдиним постійним жителем острова був його доглядач Мауро Моранді. У 2021р.він був змушений покинути острів, що перейшов у власність національному парку. Площа острова становить 1,6 км кв. Частково покритий чагарником. Острів належав до 2010 року збанкрутілій міланської компанії. У 2011 році італійський суд розпорядився виставити його на торги за стартові 4,5 мільйона євро, але покупців не знайшлося. У 2013 році відбувся другий аукціон і виграв його Майкл Гарт - новозеландський магнат, який запропонував за острів 2,9 мільйона євро. Національний парк оскаржив у суді аукціон. Після трьох років тяжб суд постановив, що спірний актив повинен бути переданий національному парку. Пляж острова показаний у фільмі «Червона пустеля»1964 рік) Мікеланджело Антоніоні, який отримав приз "Золотий лев" Венеціанського кінофестивалю. Примітка Посилання Isola di Budelli. Parco nazionale arcipelago La Maddalena (італ.). Архів оригіналу за 30 серпня 2009. Процитовано 18 травня 2016.