NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Foro Italico

Foro Italico, tidigare Foro Mussolini, är en idrottsanläggning i Rom, Italien. Komplexet anlades mellan 1928 och 1938 och har varit arena för flera betydande idrottsmästerskap, varav det främsta kanske är OS i Rom 1960. Anläggningen ligger vid foten av det moderna Roms högsta kulle, Monte Mario, och nära floden Tiberns strand. Vid samma tid uppfördes det intilliggande Palazzo della Farnesina (dåvarande Palazzo del Littorio). Arenan anses vara ett mästerverk inom 1930-talsarkitektur och ritades av Enrico Del Debbio och Luigi Moretti på uppdrag från Benito Mussolini. Foro Italico är ett tydligt och välbevarat exempel på idrottsanläggningar som uppfördes under fascisttiden i propagandasyfte för att skapa nationell stolthet och för att koppla samman idrott med regimen. Foro Italico-komplexet omfattar Roms Olympiastadion, Stadio dei Marmi ("Marmorstadion"), Stadio Olimpico del Nuoto (simanläggning) och tennisbanor. Sportevenemang Rome Masters sedan 1949 Olympiska sommarspelen 1960 Europamästerskapet i fotboll för herrar 1968 Europamästerskapen i friidrott 1974 Europamästerskapet i fotboll för herrar 1980 Europamästerskapen i simsport 1983 Världsmästerskapen i friidrott Världsmästerskapet i fotboll 1990 Världsmästerskapen i simsport 1994 Världsmästerskapen i simsport 2009 Litteratur Giorgio Muratore: Die Kultstätte der faschistischen Jugend in Jan Tabor: Kunst und Diktatur, Ausstellungskatalog, Wien 1994 Robert Schediwy: Städtebilder - Reflexionen zum Wandel in Architektur und Urbanistik, Wien 2005 (speziell S. 210 ff.) ISBN 3-8258-7755-8 Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Foro Italico. VIRTUAL TOUR "Foro Mussolini"
Forte Campolongo

Il forte Campolongo è stata una fortezza militare costruita a difesa del confine italiano contro l'Impero austro-ungarico (lungo la linea di confine che attualmente si può collocare tra la provincia di Vicenza e il Trentino) a 1.720 metri di altitudine sulla sommità dell'omonimo monte che si eleva sul fianco destro della media Val d'Astico. Il forte si trova nel territorio comunale di Rotzo e si affaccia con pareti a picco sulla sottostante val d'Assa. Recentemente è stato restaurato grazie al progetto dell'Ecomuseo della Grande Guerra nelle Prealpi Vicentine. Storia Venne eretto negli anni 1912-14 e costituiva, con il forte Verena e il forte Corbin, la più diretta risposta alla linea dei forti austroungarici. Era una delle più moderne costruzioni operate dal Genio militare italiano. Nel luglio del 1915 venne gravemente danneggiato dal mortaio austroungarico Škoda da 305 mm appostato a Costalta e distrutto quasi completamente il 15 maggio 1916 dai colpi di un obice austro-ungarico da 380 mm (denominato "Barbara") posizionato nei pressi del forte Campo Luserna che diedero inizio all'Offensiva di Primavera. Il 22 maggio 1916 fu occupato dal nemico che lo tenne poi saldamente fino alla fine del conflitto. Caratteristiche Armamento 4 cannoni da 149 mm A posti in cupole girevoli dello spessore di 180 mm 4 cannoni da 75 mm B con affusto rigido 4 mitragliatrici Corazzatura Vie d'accesso Al forte si può accedere partendo dal rifugio Campolongo o dallo Spiazzo Garibaldi (sentiero n. 810), località entrambe poste sulla strada che conduce al monte Verena. Note Bibliografia Leonardo Malatesta: La guerra dei forti. Dal 1870 alla Grande Guerra. Le fortificazioni italiane e austriache negli archivi privati e militari, Nordpress, Chiari 2003 ISBN 978-88-88657-11-0. Robert Striffler: Da Forte Maso a Porta Manazzo. Storia sulla costruzione e impiego dei forti delle batterie italiani dal 1883 al 1916, Edizioni Atelier Grafico, Schio 2015. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Forte Campolongo Collegamenti esterni Galleria fotografica - Scheda percorso - Storia, su montagnando.it.
Forte Centrale

Das Forte Centrale (frz. Fort Central) ist eine der Festungen am Colle di Tenda (Tenda-Pass), an der Straße von Cuneo im Piemont nach Ventimiglia am Mittelmeer. Sie wurde 1880 erbaut, als das Gebiet zu Italien gehörte. Mit 1908 m s.l.m. Höhe liegt die Festung nur etwas höher als der höchste Punkt der Passstraße mit 1871 m s.l.m. 1947 wurde die Gemeinde Tenda, und somit auch die Festung, an Frankreich abgetreten. Bilder Weblinks
Forte Centrale

Il Forte Centrale o Forte di Colle Alto (in francese Fort Central o Fort de Colle Alto) è un forte che si trova presso il Colle di Tenda nel comune di Tenda in alta val Roia (Francia), a 600 m a est del passo. Storia In seguito al passaggio di quasi tutta la Contea di Nizza alla Francia, esclusi i territori di caccia sabaudi del Mercantour e l'alta val Roia nel 1860, il Colle di Tenda si trovò a una ventina di chilometri dal confine con Francia sulla via Marenca, importante strada che collega Ventimiglia a Cuneo, attraversata inoltre dalla ferrovia Cuneo-Limone-Ventimiglia. A causa di questo fatto l'alta val Roia si trovò in parte indifendibile da un possibile attacco francese e per questo nel 1881 il Regio Esercito decise la costruzione del forte. Il forte venne costruito nel 1881 e durò fino al 1885 e venne progettato da Giuseppe Maggia e Bartolomeo Mersi, nel 1900 venne costruita la teleferica lunga 3,2 km che collegava il forte ai magazzini. Passato alla Francia in seguito al Trattato di Parigi del 1947. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Forte Centrale Collegamenti esterni Sito ufficiale, su forts-roya-bevera.com. URL consultato il 14 aprile 2011 (archiviato dall'url originale l'11 dicembre 2011). Pagina di Wikisource sul Trattato di Pace
Forte Campomolon

Il forte Campomolon è stata una fortezza militare costruita a difesa del confine italiano contro l'Impero austro-ungarico (lungo la linea di confine che attualmente si può collocare tra la provincia di Vicenza e il Trentino) a 1.853 metri di altitudine della sommità dell'omonimo monte. Storia L'opera restò incompiuta; tuttavia all'inizio della Grande Guerra fu ugualmente armata con una batteria di obici da 280 mm e numerose altre bocche da fuoco. Il forte tenne sotto tiro i forti degli altipiani (soprattutto Sommo Alto, Sebastiano e Belvedere Gschwent) dallo scoppio della guerra al 20 maggio 1916 quando, investito dall'impeto della Frühjahrsoffensive, fu abbandonato e i pezzi resi inservibili. Nell'operazione distruttiva perse la vita il sottotenente Paolo Ferrario, al quale sono dedicate due lapidi commemorative. Recentemente è stato restaurato grazie al progetto dell'Ecomuseo della Grande Guerra nelle Prealpi Vicentine. Caratteristiche Armamento Data la posizione, sebbene privo delle cupole corazzate e dei previsti quattro cannoni da 149(A) mm, il forte fu presidiato e munito di batterie mobili di grosso calibro, in particolare due obici da 280 mm provenienti dall'artiglieria da costa e collocati nel piazzale del forte (batteria n° 533) insieme a due obici da 210 mm. Altri due obici costieri da 280 mm vennero posizionati presso la Forcella Molon (batteria n°534) e successivamente quattro cannoni da 149(G) mm (batteria n°519) furono disposti lungo la via di accesso al forte. Vie d'accesso Al forte si può accedere da Folgaria per 15 chilometri circa in direzione Fiorentini, oppure da Tonezza del Cimone. Note Bibliografia Ecomuseo Grande Guerra Prealpi Vicentine (a.c.): Maso, Enna, Campomolon, Casa Ratti. Forti dello sbarramento Agno-Astico-Posina, Marcolin, Schio 2014. Leonardo Malatesta: La guerra dei forti. Dal 1870 alla Grande Guerra. Le fortificazioni italiane e austriache negli archivi privati e militari, Nordpress, Chiari 2003 ISBN 978-88-88657-11-0. Robert Striffler: Da Forte Maso a Porta Manazzo. Storia sulla costruzione e impiego dei forti delle batterie italiani dal 1883 al 1916, Edizioni Atelier Grafico, Schio 2015. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Forte Campomolon
Кампания

Кампания (на италиански: Campania) е административен регион в Южна Италия. Населението е 5 826 860 души (по приблизителна оценка от декември 2017 г.) и площ от 13595 km2, отвеждайки го на първо място по гъстота район в страната. Разположена в южната част на Апенинския полуостров, граничеща с Тиренско море на запад, малък архипелаг Флегрийски острови (Прочида, Иския, Вивара и Нисида) и остров Капри, също административна част от района. През по-голямата част от историята Кампания е бил важен център на Западната цивилизация. Колонизирана е от древногръцки заселници през VIII век пр.н.е., част от Магна Греция преди да се засили доминирането на Римската република. По време на Римската епоха районът е бил силно уважаван като културно място за императори, където гръцко-римската култури са били в хармония. През Средновековието районът е имал много херцогства и княжества в ръцете на Византийската империя и Ломбардите. Особено по времето на този период испанската, френска и арогонската култури докосват Кампания. Под управлението на норманите тази по-малка независима държава се обединява в голямо Европейско кралство, известно като Кралство Сицилия, преди територията да се раздели от Неаполитанското кралство. На по-късен етап в историята районът става централна част на Кралството на двете Сицилии под управлението на династията на Бурбоните, докато през 1860 г. се обединява с останалата територия на Апенините, ставайки част от Италия. Източници
Campania

Campania er en region i det sydlige Italien. Dens naboregioner er Lazio, Molise, Apulien, og Basilicata. Regionshovedstaden er Napoli. Andre vigtige byer er Salerno, Caserta, Benevento, Avellino, Sorrento, Amalfi, Torre del Greco, Pozzuoli, Aversa og Capua. Campanias geografi spænder fra fine badestande over landbrugsjord til ufremkommelige bjerge. Af specielle steder kan nævnes Amalfi-kysten syd for Napoli, øen Capri med den blå grotte, de græske ruiner i Paestum samt vulkanen Vesuv, der blandt andet er kendt for ødelæggelsen af Pompeji og Herculaneum i 79 e.Kr. Madmæssigt er regionen mest kendt for pizzaen, der ifølge traditionen stammer fra Napoli. Endvidere kan nævnes Mozzarella di Bufala samt likøren Limoncello. Mode Luksusmærker som Kiton, Cesare Attolini, Isaia, Rubinacci, Harmont & Blaine, E. Marinella ligger i Campania. De har allesammen et relativt lille salg på årsbasis på mindre end €100 mio. hver. Historie Campaniens historie er meget lang, og den bedst kendte del begynder ved grækernes kolonisering, forsætter med romernes erobring og krigene mod Karthago, videre til germanerinvasionerne i den tidligste middelalder og normannernes erobring i det 11. århundrede. Derfra fører historien over et mere eller mindre selvstændigt kongerige med stadigt skiftende dynastier frem til Italiens samling i det 19. århundrede UNESCOs Verdensarvsliste
Kampanija

Kampanija (it.: Campania) je regija u Južnoj Italiji. Kampanija graniči s regijama Lacij na sjeverozapadu, Molise na sjeveru, Apulija na sjeveroistoku, Basilicata na istoku a na zapadu ima izlaz na Tirensko more. Regija pokriva područje od 13,595 km² i ima 5,7 milijuna stanovnika. Ime regije dolazi iz latinskog jezika. Stari Rimljani su regiju zvali Campania felix ("sretna pokrajina"), a zanimljivo je da slično porijeklo imena ima i francuska pokrajina Champagne Glavni grad regije je Napulj. Turističke atrakcije uključuju pećinu u starogrčkom naselju Cuma, starogrčki hram u Paestumu, Pompeji i Herculaneum, vulkani Vezuv i Solfatara, Amalfijska obala (Costiera Amalfitana) od Sorrenta do Salerna te otoke Capri and Ischia. Vanjske poveznice Official Region homepage Comuni-Italiani.com (directorij sa skupnim informacijama o većim gradovima, korisni linkovi ) ItalianVisits.com Vodič: Kampanija na Wikivoyageu
Campanië

Campanië (Italiaans: Campania) is een regio in Zuid-Italië die in het noordwesten grenst aan Lazio, in het noorden aan Molise, in het noordoosten aan Apulië, in het oosten aan Basilicata en in het westen aan de Tyrreense Zee. De regio beslaat 13.595 km² en heeft eind 2014 ongeveer 5,7 miljoen inwoners. De naam van de regio is rechtstreeks van het Latijn afgeleid, de Romeinen noemden de regio namelijk Campania felix, wat gelukkig land(schap) betekent. De regionale hoofdstad is Napels (Napoli). De regio is opgedeeld in vijf provincies. Tussen 600 en 200 v. Chr was Capua de belangrijkste stad van Campanië. In de vroege middeleeuwen was Amalfi een der belangrijkste handelssteden van Europa. Sinds de late middeleeuwen is de dominante positie van Napels echter onaangevochten gebleven. Provincies en belangrijke steden Bezienswaardigheden in Campanië Grot van de Sibylle te Cumae Griekse tempels te Paestum Romeinse steden te Pompeï en Herculaneum Romeinse villa's van Oplontis en Stabiae Vulkanen van de Vesuvius Solfatara (vulkaan) Amalfikust van Sorrento tot Salerno Eilanden Capri en Ischia Regio Cilento van Salerno tot Sapri Eilanden van Campanië Capri Ischia Procida Gifschandaal De documentaire 'De Gifcirkel' die in december 2015 voor het eerst op de Nederlandse televisie was te zien, toont hoe er illegaal op grote schaal chemisch afval in deze regio wordt gestort. Als gevolg hiervan kampt de streek met een opmerkelijk hoog sterftecijfer als gevolg van kanker en ligt de gemiddelde leeftijd van de patiënten een stuk lager dan elders ter wereld. De groentes die op de besmette grond geteeld worden, vinden hun weg ook naar andere landen in Europa. Wegen in Campanië Snelwegen en ringwegen De A1, die de belangrijkste steden van het land met elkaar verbindt, eindigt in Napels. Ook de korte A3, die de A1 met de A2 verbindt, begint in de regionale hoofdstad. De A16, die begint in Afragola, verbindt de regio met Apulië en de zuidelijke Adriatische Zee. De ringweg van Napels (A56) loopt door veel wijken van de stad en verbindt Pozzuoli met de luchthaven Capodichino. Napels kent ook andere ringwegen, zoals de SS162 NC Asse Mediano en de SS7bis, die het stedelijk gebied van Napels in oost-westelijke richting doorkruist. De A30 takt af van de A1 bij Caserta en doorkruist de Campaanse vlakte parallel aan de A3 via een meer interne route. Hierdoor ontstaat een directe verbinding tussen de A1 en de A2, waardoor een groot deel van Napels wordt omzeild. De steden Benevento en Avellino zijn via twee raccordi autostradali, de RA9 en de RA2, verbonden met het snelwegennet. Benevento is ook via de SS372 Telesina, die samen met de westelijke ringweg van Benevento (SS752) om de stad heen loopt, verbonden met de A1. Strade statali Afkomstig uit Campanië Paus Paulus IV, (1476-1559), bisschop van Rome Giambattista della Porta, (1535-1615), wetenschapper en toneelschrijver Torquato Tasso (1544-1595), dichter Karel IV van Spanje, (1748-1819), koning van Spanje Dino de Laurentiis, (1919-2010), filmproducent Antonio Carluccio (1937-2017), kok en restaurateur Externe links (it) Website van de regio Campanië (it) Vesuvio in Rete - Vesuvius
Kampania (region)

Kampania (wł. Campania) – region administracyjny w południowych Włoszech, o powierzchni 13 595 km²; 5,7 miliona mieszkańców ze stolicą w Neapolu (1,2 miliona mieszkańców). Gęstość zaludnienia 419 os./km². Graniczy z Lacjum, Molise, Apulią i Basilicatą. Kampania (łac. Campania) to także kraina historyczna w Italii znajdująca się w południowej części Półwyspu Apenińskiego. Początkowo zamieszkiwana przez Osków, później dostała się pod panowanie Etrusków, których w końcu wyparli Samnici. Głównymi miastami Kampanii były Kapua, grecki Neapol, miasto portowe Puteoli (dzisiejsze Pozzuoli), oraz zniszczone w 79 przez wybuch Wezuwiusza oskijskie Pompeje. W starożytności znana z żyznych ziem (m.in. uprawa winorośli i sławne wino falerneńskie), ogrodów i sadów oraz bukolicznego krajobrazu. Również mieszkańcy – zawzięci i dobrze uzbrojeni wojownicy − byli wysoko cenieni jako najemnicy w Kartaginie, Grecji i ptolemejskim Egipcie. Nazwa Kampania pochodzi od łac. Campania felix co znaczy „szczęśliwy kraj”. Prowincje W skład Kampanii wchodzi 5 prowincji: prowincja Neapol (zlikwidowana w grudniu 2014) prowincja Salerno prowincja Caserta prowincja Benewent prowincja Avellino. Prezydenci Kampanii 1970–1971: Carlo Leone (DC) 1971–1972: Nicola Mancino (DC) 1972–1973: Alberto Servidio (DC) 1973–1975: Vittorio Cascetta (DC) 1975–1976: Nicola Mancino (DC) 1976–1979: Gaspare Russo (DC) 1979–1980: Ciro Cirillo (DC) 1980–1983: Emilio De Feo (DC) 1983–1989: Antonio Fantini (DC) 1989–1993: Ferdinando Clemente di San Luca (DC) 1993–1995: Giovanni Grasso (DC) 1995–1999: Antonio Rastrelli (AN) 1999–2000: Andrea Losco (Ulivo) 2000–2010: Antonio Bassolino (DS/PD) 2010-2015: Stefano Caldoro (PdL) od 2015: Vincenzo De Luca (PD) Historia W VII i VIII w. p.n.e. pojawiły się tu ludy, o których mowa już w poematach Homera. Na południu Półwyspu Apenińskiego wylądowali przybysze z greckiej Eubei. Wyparli stąd Etrusków. W IV w. p.n.e. znaczną część Kampanii opanowali Rzymianie, którzy władali tą ziemią przez siedem wieków. O popularności tych okolic świadczą liczne wille w Pompejach i Herkulanum, wyjątkowo dobrze zachowane wskutek pokrycia zwałami popiołów w następstwie katastroficznego wybuchu Wezuwiusza 24 sierpnia 79. Gospodarka rolnictwo: uprawa tytoniu, konopi, zbóż, oliwek, winorośli, ziemniaków, pomidorów, bakłażanów, brzoskwiń, orzechów, moreli przemysł: lekki (włókienniczy), chemiczny, elektromaszynowy (maszynowy), metalurgiczny (hutniczy) rozwinięta turystyka Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa regionu Kampania (wł.)
Campânia

A Campânia (em italiano: Campania) é uma região do sul da Itália, com 5,8 milhões de habitantes e área de 13 670 km2, cuja capital é Nápoles. Tem limites a oeste e sudoeste com o mar Tirreno, a noroeste com o Lácio, ao norte com Molise, a nordeste com Apúlia e a leste com Basilicata. Tem a mais alta densidade populacional das regiões italianas, mas é a segunda, após a Lombardia, em número total de habitantes. Administração Esta região é composta das seguintes províncias: Avelino Benevento Caserta Nápoles Salerno Ver também Regiões da Itália Lista de províncias da Itália Lista de comunas da Campânia Referências
Campania

Campania este o regiune din Italia de sud, la Marea Tireniană, la sud de Lazio. Numele vine direct din latină, așa cum era spus de Romani, Campania felix (pământ norocos). Geografia Orașe Capitala sa este Napoli. Alte orașe: Salerno, Caserta, Benevento, Avellino. Provincie Avellino (AV) Benevento (BN) Caserta (CE) Napoli (NA) Salerno (SA)
Kampanien

Kampanien (italienska: Campania) är en region i södra Italien. Huvudort och största stad är Neapel. Regionen har 5,58 miljoner invånare (2025), på en yta av 13 676 km². Kampanien gränsar till Lazio i norr, Molise och Apulien i öster samt Basilicata i söder. Regionen består av fem provinser: Avellino, Benevento, Caserta, Neapel och Salerno. Dessa är i sin tur är indelade i sammanlagt 551 kommuner. I Kampanien finns turistmål som Neapel, Capri, Amalfikusten, Paestum, Herculaneum och Pompeji. Berget Vesuvius nära Neapel är en del av UNESCO:s världsnätverk av biosfärreservat. Bildgalleri Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Kampanien.﻿ Officiell webbplats
Кампанія (Італія)

Кампа́нія (італ. Campania) — регіон Італії. Розташований на півдні країни, на узбережжі Тирренського моря, розподілена на провінції Неаполя (NA), Авелліно (AV), Беневенто (BN), Казерта (CE), і Салерно (SA), площа 13595 км², населення 5 830 369 осіб (2012). Столиця — Неаполь. Найбільші річки: Вольтурно (175 км), Калоре (108 км), Селе (64 км). Найвищі гори: Мілетто (2050 м), Черваті (1898 м), Везувій (1281 м). Національний парк Везувія, національний парк Чіленто й Валло ді Діано, регіональні природні парки Монті Пічентіні, Партеніо, Матезе, Табурно-Кампозауро, Роккамонфіна — Фоче Ґарільяно, Ф'юме Сарно, Кампі Флеґрей, Монті Латтарі. Пам'ятки історії й культури: Кафедральний собор в Салерно, замок Маск'йо Анджойно, Національний археологічний музей, музей та галереї Каподімонте, собор Сан Лоренцо (усі в Неаполі), королівський палац в Казерті. Типова страва — піца Наполетана з помідорами, сиром моцарелла та базиліком. Типові вина — Іск'я Б'янко, Лакріма Крісті дель Везувіо. На честь місцевості названо астероїд 377 Кампанія. Українці в Кампанії На території області проживає значна кількість українців, у зв'язку з чим українська мова тут є другою за поширенням після італійської. Демографія Примітки
Forum Brixen

Das Forum Brixen ist ein Kultur- und Kongresszentrum in unmittelbarer Nähe des mittelalterlichen Altstadtkerns von Brixen im Eisacktal (Südtirol/Italien). Das bestens vernetzte Veranstaltungshaus mit sechs vielseitig einsetzbaren Räumen mit Multi-Media-Technik bietet sich für Tagungen, Seminare und Kongresse, aber auch für Kulturveranstaltungen, wie Theater oder Konzerte, an. Der architekturhistorisch interessante Bau mit 2.000 m² umfasst neben den sechs Sälen unterschiedlicher Größe auch drei Foyers, zwei Künstlergarderoben, eine Küche und mehrere Büroräumlichkeiten. Geschichte Die Geschichte des Gebäudes an der Kreuzung von Rom- und Dantestraße reicht zurück in das Jahr 1933. Die Architekten Francesco Mansutti und Gino Miozzo aus Padua hatten es als Casa Balilla, also als Turnhalle der faschistischen Jugendorganisation „Gioventù italiana del littorio“ (GIL), projektiert. Doch nach Kriegsende und nach verschiedenen Arten der Nutzung verwahrloste das Ex-GIL-Gelände als Zeugnis einer ungeliebten Geschichte (Faschismus in Südtirol) über viele Jahre. Bis es die Gemeindeverwaltung von Brixen auf der Suche nach dem passenden Areal für ein Kulturzentrum mit vielfältigen Nutzungsmöglichkeiten 1993 für sich entdeckte. Architektur Im Stile des Italienischen Rationalismus errichtet, bildete das GIL-Gebäude den ersten Kontrapunkt zum gewachsenen mittelalterlichen Kern von Brixen. Im Zusammenspiel mit den Gebäuden in der nahen Kreuzgasse formte sich ein interessantes, in sich abgeschlossenes Quartier. Das Architekturbüro „Arch“ (Colombi, Dalsass, De Dominicis) ergänzte im Jahr 2000 die denkmalgeschützte Bausubstanz mit zeitgemäßer Architektur aus Glas, Holz und Beton. Die Fassade Richtung Romstraße zeigt sich noch im typischen Terracotta-Rot und mit den klaren, geometrischen Grundlinien des ursprünglichen Gebäudes. Zusammen mit der EURAC (Europäische Akademie Bozen) ist das Forum Brixen somit eines der wenigen verbliebenen Beispiele der italienischen Architektur der Zwischenkriegszeit in Südtirol. Nutzung 2001, als Brixen sein 1.100-jähriges Jubiläum feierte, schenkte die Stadtverwaltung das neue Veranstaltungshaus symbolisch den Bürgern von Brixen. Im Besitz der Gemeinde befindlich, wurde das Kultur- und Kongresshaus als eigenständige GmbH geführt. Im März 2012 wurden das Forum Brixen und das städtische Schwimmbad Acquarena in die Stadtwerke Brixen AG eingegliedert, eine In-House-Gesellschaft der Gemeinde Brixen, die seither die Verantwortung für die beiden Betriebe trägt. Heute ist das Forum Brixen Austragungsstätte für Veranstaltungen aller Art und wichtiger Kongressstandort in Südtirol (z. B. Pädiatrische Fortbildung, Solararchitektur, International Mountain Summit). Literatur Aram Mattioli, Gerald Steinacher (Hrsg.): Für den Faschismus bauen. Architektur und Städtebau im Italien Mussolinis. Orell-Füssli-Verlag, Zürich 2009, ISBN 978-3-280-06115-2 (Kultur – Philosophie – Geschichte 7). Marco Mulazzani (Hrsg.): Francesco Mansutti e Gino Miozzo. Architetture per la gioventù. Skira, Mailand 2005, ISBN 88-7624-000-4 (Quaderni di Architettura 5). Weblinks Forum Brixen – Kultur- und Kongresszentrum