NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pontificia Universidad Antonianum

La Pontificia Universidad Antonianum es una universidad católica de la Orden de Frailes Menores (franciscanos) con sede en Roma. Historia La creación de la universidad fue promovida por la Orden de Frailes Menores y empezó a tomar forma ya en 1887 gracias a la obra de Bernardino de Portogruaro O.F.M., quien quería crear un "estudio general" para la orden. Después de la bendición del papa León XIII de la sede edificada en Letrán, el 20 de noviembre de 1890 se inició el camino del Collegium S. Antonii Patavini in Urbe. El 17 de mayo de 1933 el papa Pío XI oficializó mediante un decreto la erección del Athenaeum Antonianum de Urbe disponiendo de la capacidad para conferir títulos de grado, de licenciatura en teología y de doctorado. El 14 de junio de 1938 el mismo papa Pío XI concedió el grado de «Ateneo Pontificio» y aprobó los estatutos el 15 de agosto de 1938. El 11 de enero de 2005 el papa Juan Pablo II le concedió el grado de «Universidad Pontificia» y los nuevos estatutos fueron aprobados el 4 de octubre de 2008 por la Congregación para la Educación Católica y promulgados el 16 de abril de 2009. Facultades Está dividida en cuatro facultades: Teología Ciencias bíblicas y Arqueología (sede del Studium Biblicum Franciscanum de Jerusalén) Derecho canónico Filosofía Institutos Dependen de la Universidad también otros institutos: La Escuela Superior de Estudios Medievales y Franciscanos El Instituto Superior de Ciencias Religiosas "Redemptor Hominis" El Instituto Franciscano de Espiritualidad El Instituto de Estudios Ecuménicos "S. Bernardino". Rectores Bertrando Kurtscheid (1933-1936) Ferdinando Giuseppe Antonelli (1936-1943) Adolfo Ledwolorz (1943-1947) Carlo Balić (1947-1953) Ferdinando Antonelli (1953-1959) Damiano Van den Eynde (1959-1966) Agostino Amore (1966-1969) Roberto Zavalloni (1969-1975) Umberto Betti (1975-1978) Gerardo Cardaropoli (1978-1984) Tommaso Larrañaga (1984-1987) Martino Conti (1987-1993) José Antonio Merino Abad (1993-1999) Marco Nobile (1999-2005) Johannes-Baptist Freyer (2005-2011) Priamo Etzi (2011-2014) Maria Domenica Melone (2014-2019) Agustín Hernández Vidales (desde 2020) Notas Otros proyectos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre la Pontificia Universidad Antonianum.
Université pontificale de Saint-Antoine

L'université pontificale Antonianum (également université pontificale de Saint-Antoine) est une université franciscaine fondée en l'honneur de saint Antoine à Rome. Histoire L'Antonianum est fondée comme une institution religieuse en 1887 par Bernardino del Vago da Portogruaro, ministre général des Franciscains de 1869 à 1889. Le pape Léon XIII lui donne le titre de pontificale le 20 novembre 1890 sous le nom de Collegium Sancti Antonii Patavini in Urbe. Son nom devient Athenaeum Antonianum de Urbe le 17 mai 1933 par décret du pape Pie XI. Le 11 janvier 2005, le pape Jean-Paul II élève le collège au rang d'université pontificale. L'université Les étudiants du collège sont principalement des membres de l'ordre des Franciscains (OFM), des Capucins (OFM Cap) et des Frères mineurs (OFM Conv ou OMinConv) et les sœurs de différents ordres de religieuses. L'université est aussi ouverte aux laïcs. L'accent est mis sur l'enseignement de la théologie catholique et la philosophie ainsi que des spécialisations dans la théologie et de la spiritualité, comme dans la théologie dogmatique, la spiritualité et la mariologie. Bâtiment Sources (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Päpstliche Universität Antonianum » (voir la liste des auteurs). Portail de l’éducation Portail des universités Portail du catholicisme Portail du Vatican Portail de Rome
Papinsko sveučilište svetoga Antuna

Papinsko sveučilište svetoga Antuna ili Antonianum (latinski: Pontificia Universitas Antonianum) je franjevačko papinsko sveučilište u Rimu. Sveučilište je službeno osnovano 1933. godine. Dana 11. siječnja 2005. papa Ivan Pavao II. dodijelio je Sveučilištu pravo korištenja naziva Papinsko sveučilište. Organizacija Sveučilište ima četiri fakulteta i niz pridruženih instituta koji izvode približno 180 kolegija godišnje: Teološki fakultet Fakultet biblijskih znanosti i arheologije Fakultet kakonskog prava Filozofski fakultet Vanjske poveznice Pontificia Università Antonianum
Pauselijke Antonianum Universiteit

De Pauselijke Antonianum Universiteit (ook Het Antonianum of Pauselijke Universiteit van Sint-Antonius) is een Franciscaanse universiteit in Rome, opgericht ter ere van Sint-Antonius. Oprichting In 1883 opperde de generaal-overste van de Franciscanen, Fr. Bernardino Dal Vago da Portogruaro (1869-1889), om een nieuw college te bouwen. De onderstaande uitspraak van de frater is tot op de dag nog steeds een belang voor de universiteit. Così avverrà che, a tempo debito, l’Ordine sarà illuminato da uomini veramente dotti e perfettamente versati nelle singole discipline scolastiche e ciascuna provincia potrà andare gloriosa e giovarsi di tali professori e maestri. Wat vertaald kan worden door: Dat de Franciscaanse orde zal worden verlicht door zeer geleerde mannen die goed berijmd zijn in individuele academische onderwerpen, zodat elke provincie kan profiteren van deze professoren en docenten. De bouw van de universiteit begon in 1884, waar zes jaar later de opening plaatsvond door Luigi Canali (1889-1897). Officiële erkenning Om officiële erkenning te krijgen van de Italiaanse staat werd de universiteit opgericht als een missionaire universiteit, die verbonden was aan de Romeinse Curie en het toenmalige Propaganda Fide, nu de Congregatie voor de Evangelisatie van de Volkeren. Door dit kon de universiteit dan ook geopend worden, al was het niet de bedoeling missionair gericht te zijn, maar open voor de verschillende filosofische en theologische vakgebieden te bestuderen. De officiële erkenning door de toenmalige paus, Pius XI, werd verhinderd door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en later door de publicatie van het document Deus Scientiarum Dominus, die nieuwe academische regels voorschreef. Op 17 mei 1933 gaf de Congregatie voor de Katholieke Opvoeding een decreet uit aan de universiteit voor het recht om academische graden uit te geven. Op 14 juni 1938 mocht het instituut de titel Pauselijk dragen en later, in 2005, verkreeg men het recht om Pauselijke Universiteit voor hun naam te voegen. Faculteiten De universiteit heeft vier faculteiten bestaande uit: faculteit voor Theologie faculteit voor Filosofie faculteit voor Canoniek Recht faculteit voor Bijbel Studies Bij de universiteit is ook het Franciscaans Instituut voor Spiritualiteit aangesloten, eveneens geleid door Franciscanen. Zie ook Franciscanen
Papieski Uniwersytet Antonianum w Rzymie

Papieski Uniwersytet Antonianum – franciszkańska szkoła wyższa na prawach papieskich z główną siedzibą w Rzymie. Historia Założona w roku 1887 w czasie generalatu Bernardyna Del Vago z Portogruaro. Ma swoją siedzibę w Rzymie w okolicach Lateranu. Działalność dydaktyczną zainaugurowała 20 listopada 1890 jako Collegium S. Antonii Patavini in Urbe. Pius XI ogłosił kanoniczną erekcję franciszkańskiego ośrodka naukowego 17 maja 1933 roku. Otrzymała prawo nazywania się uczelnią papieską 14 czerwca 1938 roku. Do rangi Uniwersytetu Papieskiego Antonianum zostało podniesione przez papieża Jana Pawła II 11 stycznia 2005 roku. Funkcję Wielkiego Kanclerza uniwersytetu pełni minister generalny Zakonu Braci Mniejszych. Uczelnia posiada cztery wydziały: Wydział Teologiczny Wydział Nauk Biblijnych i Archeologii Wydział Prawa Kanonicznego Wydział Filozofii oraz cztery instytuty: Instytut Duchowości Instytut Studiów Ekumenicznych Instytut Studiów Mediewistycznych i Franciszkanizmu Instytut Religioznawstwa. Do Antonianum afiliowanych jest kilkanaście szkół wyższych we Włoszech, Japonii, Zambii, Hiszpanii, Argentynie, Kongu. Biblioteka głównej siedziby posiada blisko 450 000 woluminów dotyczących takich dziedzin jak: franciszkanizm, patrologia, patrystyka, historia Kościoła, teologia moralna, teologia dogmatyczna, filozofia, prawo kanoniczne, misjologia. Władze akademickie Władze Papieskiego Uniwersytetu Antonianum (2022): wielki kanclerz: Massimo Fusarelli (generał franciszkanów) zastępca wielkiego kanclerza: Isauro Ulises Covili Linfati rektor: Giuseppe Buffon dziekan wydziału teologicznego: Carlos Esteban Salto Solà dziekan wydziału biblijnego i archeologicznego: Rosario Pierri dziekan wydziału prawa kanonicznego: Simona Paolini dziekan wydziału filozoficznego: Stéphane Oppes Zobacz też Antonianum (kwartalnik) Studium Biblicum Franciscanum Bazylika św. Antoniego z Padwy na Eskwilinie Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Papieskiego Uniwersytetu Antonianum (wł.) Strona wydziału biblijnego w Jerozolimie (ang. • wł.)
Pontifícia Universidade Antonianum

A Pontifícia Universidade Antonianum (em latim: Pontificia Universitas Antonianum, em italiano: Pontificia Università Antonianum), também conhecida como Pontifícia Universidade de Santo Antônio ou simplesmente O Antoniano, é uma universidade franciscana fundada em honra de Santo Antônio de Pádua, situada em Roma, Itália. Localiza-se no bairro Esquilino, uma quadra ao norte da Basílica de São João de Latrão, na Via Merulana, 124, próximo ao cruzamento com a Via Labicana/Viale Manzoni. Fundação Em 1883, o padre Bernardino Dal Vago da Portogruaro (Ministro Geral da Ordem dos Frades Menores entre 1869 e 1889) propôs a construção de uma nova faculdade acadêmica: Assim acontecerá que, no devido tempo, a Ordem será iluminada por homens verdadeiramente instruídos e perfeitamente versados nas disciplinas escolares individuais, e cada província poderá glorificar-se e beneficiar-se de tais professores e mestres. A construção da universidade teve início em 1884 e foi inaugurada seis anos depois, em 1890, sob a direção de Luigi Canali (1889–1897). Reconhecimento oficial Para obter reconhecimento legal do Estado italiano, a universidade foi inicialmente estabelecida como um Colégio Missionário vinculado à Cúria Romana e à Propaganda Fide. Apesar disso ter permitido sua fundação e funcionamento, a missão acadêmica da instituição ia além do trabalho missionário, levando seus dirigentes a buscar o reconhecimento pleno da universidade. Esse processo foi atrasado pela Primeira Guerra Mundial e posteriormente pela promulgação, pelo Papa Pio XI, da constituição apostólica Deus Scientiarum Dominus, que estabelecia novas normas para o ensino acadêmico nas instituições eclesiásticas. Finalmente, em 17 de maio de 1933, a Congregação dos Seminários e Universidades emitiu um decreto concedendo à universidade o direito de conferir títulos acadêmicos. Em 14 de junho de 1938, o Papa Pio XI autorizou o uso do título de Pontifícia. Posteriormente, em 11 de janeiro de 2005, o Papa João Paulo II reafirmou esse status, conferindo-lhe oficialmente o título de Pontifícia Universidade. Faculdades A Pontifícia Universidade Antonianum é composta por quatro faculdades principais, além de diversos institutos associados, oferecendo aproximadamente 180 cursos por ano: Faculdade de Teologia Faculdade de Ciências Bíblicas Faculdade de Direito Canônico Faculdade de Filosofia Além disso, a universidade abriga o Instituto Franciscano de Espiritualidade, administrado pela Ordem dos Frades Menores. Veja também Ordem dos Frades Menores Referências
Папский Антонианский университет

Папский Антонианский университет (лат. Pontificia Universitas Antonianum) — папский университет в Риме, принадлежащий ордену францисканцев (OFM). Здание университета расположено в квартале к северу от Латеранской базилики. Адрес — Виа Мерулана, 124. История История университета восходит к основанной францисканцами в Риме в 1830 году Коллегии св. Антония Падуанского. Датой основания Антонианского института считается 1887 год, когда генеральный министр ордена братьев меньших (францисканцев-обсервантов) Бернардино дель Ваго реализовал идею создания в Риме учебного францисканского заведения. Академическая деятельность началась с благословения папы Льва XIII в 1890 году. Первоначально институт функционировал как миссионерский колледж без права присвоения академических степеней. Лишь в 1938 году был утверждён устав института, ему было присвоено звание папского и выдано право присваивать академические степени бакалавра, лиценциата и доктора членам францисканского ордена. Тогда же была утверждена структура института, состоящая из трёх факультетов — богословия, канонического права и философии. 11 декабря 2005 года в институте был открыт четвёртый факультет — библейских наук и археологии. Одновременно папа Иоанн Павел II предоставил Антониануму статус Папского университета. Деятельность Университет издаёт философско-богословский журнал «Antonianum» (основан в 1926 году), где публикуются францисканские богословы разных стран мира. Также институт курирует критические издания сочинений известных францисканских богословов Средневековья, таких как Александр Гэльский и Иоанн Дунс Скот. Студенты обучаются на четырёх факультетах: богословия, канонического права, философии и библейских наук и археологии. Существуют девять аффилированных с Антонианским университетом институтов, восемь из них аффилированы с факультетом теологии, один с факультетом философии, — в Бразилии, Эквадоре, Италии, Мексике, Демократической Республике Конго и Замбии. Примечания Ссылки Сайт Папского Антонианского Университета
Папський Антоніанський університет

Папський Антоніанський університет (лат. Pontificia Universitas Antonianum) — папський університет у Римі, що належить ордену францисканців (OFM). Будівля Університету розташована в кварталі на північ від Латеранської базиліки. Адреса — Віа Мерулана, 124. Історія Історія Університету розпочинається від заснованої францисканцями в Римі в 1830 році Колегії св. Антонія Падуанського. Датою заснування Антоніанского інституту вважається 1887 рік, коли генеральний міністр ордена братів менших (францисканців-обсервантів) Бернардіно дель Ваго реалізував ідею створення в Римі францисканського навчального закладу. Академічна діяльність почалася з благословення папи Льва XIII в 1890 році. Спочатку інститут функціонував як місіонерська колегія без права присвоєння академічних ступенів. Лише в 1938 році був затверджений статут інституту, йому було присвоєно звання папського і видано право надавати академічні ступені бакалавра, ліценціата і доктора членам францисканського ордену. Тоді ж була затверджена структура інституту, що складалася з трьох факультетів — богослов'я, канонічного права та філософії. 11 грудня 2005 року в інституті був відкритий четвертий факультет — біблійних наук і археології. Одночасно папа Іван Павло II надав Антоніануму статус Папського університету. Діяльність Університет видає філософсько-богословський журнал «Antonianum» (заснований в 1926 році), де публікуються францисканські богослови різних країн світу. Також інститут курує критичні видання творів відомих францісканських богословів Середньовіччя, таких як Олександр Гельський і Дунс Скот. Студенти навчаються на чотирьох факультетах: богослов'я, канонічного права, філософії та біблійних наук і археології. Існують дев'ять афілійованих з Антоніанским університетом інститутів, вісім з них афілійовані з факультетом богослов'я, один з факультетом філософії — в Бразилії, Еквадорі, Італії, Мексиці, Демократичній Республіці Конго і Замбії. Примітки Посилання Офіційна сторінка Папського Антоніанського університету
Palais Simoni Fè

Le palais Simoni-Fè est un palais du Quattrocento, remanié à travers les siècles, jusqu'au XXe siècle à Bienno, une commune située dans le Val Camonica, province de Brescia, en Lombardie, Italie. Architecture et historique Les étages inférieurs ont été construits en 1489 lors de la mise sous tutelle vénitienne du village. Le palais appartenait jusqu'en 1932 à la comtesse Paolina Fè d'Ostiani, veuve de Tristan de Montholon, date de son départ définitif aux USA pour son mariage. L'usufruit des étages inférieurs avait été légué aux époux Liberata Fostinelli et Battista Panteghini, en récompensé de leur loyauté. Jusqu'aux années 1950, un porc était élevé dans la cave (munie d'une source de lumière) et servait de nourriture à toute la famille. Les héritiers de Liberata Fostinelli et Battista Panteghini renoncent à leur usufruit en 1988 en raison des difficultés d'entretien et de leur grand âge, mais certains gardent et transmettent la devise du blason gibelin du Palais (aigle noir sur fond jaune), « FIDES » (fiabilité, parole d'honneur, secours). Le Palais devient en 1988 la bibliothèque municipale et l'un des centres culturels de la ville. Il est intégralement visitable, tous les ans pendant une semaine, lors de la fête du village, où toutes les maisons sont ouvertes jusqu'à minuit, et l'ancien moulin et la forge sont remis en service, grâce à la puissance de l'eau du torrent. Chaque semaine, il accueille des milliers de visiteurs. Voir aussi Bienno Val Camonica Art rupestre du Valcamonica. Camunni Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Renaissance Portail de la Lombardie
Chiesa di Santa Maria degli Angeli (Perfugas)

La chiesa di Santa Maria degli Angeli è un luogo di culto situato a Perfugas. È sede dell'omonima parrocchia. Storia e descrizione Al centro del nucleo più antico del paese, nei pressi degli scavi del pozzo sacro di Predio Canopoli, risale nelle sue forme attuali a un periodo tra la fine del XVI e l'inizio del XVII secolo, con interventi architettonici significativi anche nel XVIII e XIX secolo. Al Settecento risale infatti la costruzione dello slanciato campanile, e al secolo seguente la facciata in stile neoclassico, su cui poi venne ripristinata la copertura in conci basaltici, ripristinando l'antica policromia. L'interno ha un impianto basilicale a tre navate poco sviluppato in lunghezza e dotato di abside, con arconi gotici che dividono gli spazi e un leggero rialzo dell'area presbiteriale dove è situato l'altare maggiore. Nella cappella presbiterale di destra è stato allestito un piccolo museo diocesano dove, tra alcuni preziosi esempi di intaglio (Madonna del XIV secolo) e di oreficeria (reliquari e un crocifisso processionale in argento del XVI secolo), spicca l'eccezionale complesso pittorico del Retablo di San Giorgio, proveniente dalla non distante chiesa di San Giorgio e considerato il più grande della Sardegna per il XVI secolo (660x840 cm). Composto da ben quattordici tavole articolate entro una struttura lignea, ha come tema i Misteri del Rosario, e fu realizzato da un maestro sardo detto il Maestro di Perfugas alla fine del XVI secolo. Bibliografia Pannelli informativi in loco. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Santa Maria degli Angeli Collegamenti esterni Chiesa di Santa Maria degli Angeli, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa di San Giorgio (Perfugas)

La chiesa di San Giorgio è un luogo di culto in stile catalano situato in località campestre, nel territorio del comune di Perfugas. Storia e descrizione Posta su un ciglione trachitico a un paio di chilometri dall'abitato del paese, sorse non lontano da un omonimo nuraghe, con titolazione al santo martire patrono di Barcellona. Eretta da maestranze locali, fu realizzata nel primo quarto del XVI secolo, in uno stile ispirato al gotico catalano, rivisto secondo i modelli locali (altezza modesta rispetto allo sviluppo longitudinale, navata unica, grandi campate quadrangolari separate da arconi ogivali, abside quadrangolare, ecc.). La facciata, interamente in tronchi di trachite rosa, mostra un fronte timpanato, con nella parte superiore un rosone a raggiera e due oculi. L'ordine inferiore mostra una decorazione scultorea nel portale, con le effigi dei santi Pietro e Paolo, e sul fiorone centrale con San Giorgio e il drago. Una fascia marcapiano è sottolineata da archetti trilobati, con decorazione a intreccio di rosette e fogliame. Il portale, con colonnine laterali e un archivolto a tutto sesto, rappresenta un unicum per l'isola, dimostrando un contatto diretto con modelli catalani o siciliani. L'interno è scandito dai già citati arconi, retti da pilastri poligonali, con capitelli decorati da elementi fito e zoomorfi scolpiti. La decorazione più preziosa era costituita dal notevole Retablo di San Giorgio, uno dei retabli d'altare più grandi della Sardegna, realizzato alla fine del XVI secolo da un pittore tardomanierista noto come il Maestro di Perfugas, e oggi conservato nella parrocchiale di Santa Maria degli Angeli, in paese. È composto da quattordici tavole articolate entro una struttura lignea, sul tema dei Misteri del Rosario. Bibliografia Pannelli informativi in loco. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Giorgio Collegamenti esterni Chiesa di San Giorgio, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa di Nostra Signora di Otti

Nostra Signora di Otti è una chiesa romanica situata in località campestre, nel territorio del comune di Oschiri. Storia e descrizione Intitolata alla Vergine Nascente (8 settembre), si trova a pochi chilometri dall'abitato attuale, ma un tempo al centro di un piccolo insediamento lungo il Rio Mannu, documentato ancora nel 1530 e spopolatosi nel corso del XVI secolo. La datazione dell'edificio al XII secolo si basa sulla semplicità dell'impianto e su alcuni elementi architettonici ascrivibili alla stagione del romanico sardo. Realizzata tra XI e XII secolo da maestranze che dovettero lavorare anche alle chiese di San Demetrio e di Nostra Signora di Castro, ha una pianta rettangolare a navata unica con piccola abside semicircolare (4,5x7x1 m) con paramenti murari lisci in conci di trachite di varie tonalità, dal rosso al verde. La copertura è a doppio spiovente con capriate lignee rivestite da coppi. La facciata, verso ovest, non ha né portale né decorazioni, eccezion fatta per il campanile a vela, un tempo molto più alto, che venne abbattuto da un fulmine in tempi recenti e ricostruito secondo uno stile più misurato e di influsso tardorinascimentale spagnoleggiante. Un restauro del terrazzamento ha anche interrato la struttura di oltre un metro (sopraelevando anche la pavimentazione), che quindi in origine era assai più slanciata verso l'alto. L'accesso avviene unicamente dal portale architravato sul lato sud. L'interno è spoglio, privo di arredi, e con le pareti tineggiate in bianco, diversamente da quanto doveva essere in origine. Quattro monofore assicurano l'ingresso della luce. Bibliografia Roberto Coroneo, Architettura Romanica dalla metà del Mille al primo '300, Nuoro, Ilisso, 1993. ISBN 88-85098-24-X Voci correlate Diocesi di Castro di Sardegna Chiesa di Nostra Signora di Castro Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Nostra Signora di Otti Collegamenti esterni Chiesa di Nostra Signora di Otti, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Mirabilandia

Mirabilandia és un parc temàtic localitzat a Savio, una frazione de Ravenna, ciutat italiana de l'Emília-Romanya. És el parc d'atraccions més gran d'Itàlia. Consta de dues zones principals: el parc d'atraccions (subdividit en set zones) i un parc aquàtic. El parc temàtic té una àrea de 28,5 hectàrees, a més de comptar amb un parc aquàtic de 36 hectàrees, anomenat Mirabeach. Les atraccions més notables són la muntanya russa invertida Katun i la muntanya russa llançada iSpeed. Té la muntanya russa d'aigua més alta del món, Divertical, amb una alçada de 60 metres. La mascota de Mirabilandia és un ànec de color blau, Mike. Referències