NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Loggetta

Loggetta (în italiană Loggetta del Sansovino) este o clădire mică, concepută ca un arc de triumf, care se află la baza campanilei din piața San Marco a orașului italian Veneția. Istoric Loggetta a fost construită după proiectul arhitectului Jacopo Sansovino, între 1537 și 1549 pentru a înlocui o clădire mai veche, ce data probabil din secolul al XIV-lea. Fațada conține trei arcade între coloanele cărora, în patru nișe, sunt amplasate statui de bronz sculptate de Sansovino, reprezentând pe zeița Minerva, pe zeii Mercur și Apollo și alegoria Păcii. Deasupra arcadele sunt dispuse trei reliefuri de marmură: insula Candia (Creta), Veneția sub forma Justiției și insula Cipru, opere ale colaboratorilor lui Sansovino. Decorațiile frizelor și aranjarea lor este o aluzie la viața orașului și a teritoriilor sale: Venera ce se naște în insula Cipru, Jupiter protector al insulei Creta și Minerva cu leii săi ce reprezintă teritoriile maritime (stat maritim) și continentale (stat continental). Din 1569 loggetta a devenit post de pază al militarilor de la Arsenal (arsenalotti) în timpul ședințelor Marelui Consiliu. În 1663 a fost adăugată terasa cu balustrada din marmură și în aceeași perioadă au fost modificate arcadele laterale, fiind transformate în porți. Poarta de bronz care închide balustrada a fost realizată de Antonio Gai în 1737. După prăbușirea campanilei în 1902, loggetta a fost complet distrusă, fiind reconstruită în 1912 în mare parte din materialul original care s-a putut refolosi. Cu ocazia acestei reconstrucții au fost acoperite cu marmură chiar și fațadele laterale, anterior din cărămidă. Bibliografie Boucher, Bruce (1997). Die Bildhauerkunst der Zeit Jacopo Sansovinos und des spätesn 16. Jahrhunderts in Venedig. Köln: Könemann. p. 366. ISBN 3-89508-592-8. Lorenzetti, Giulio (1963). Venezia e il suo estuario. Trieste: Edizioni Lint. p. 146 și 147. ISBN 88-86179-24-3. Legături externe
Лоджетта

Лодже́тта (італ. Loggetta) — одна з будівель, розташованих на площі Святого Марка у Венеції. Міститься поруч з Кампінілою собору Святого Марка. Історія Зведено у 1537-1540 видатним архітектором Якопо Сансовіно. Будівля виконана з мармуру у формі тріумфальної арки. Лоджетту збудували на місці колишніх стаєнь. Спочатку призначалася для урочистої зустрічі вельмож, однак уже в 1559 перетворилася на приміщення для охорони Палацу дожів. У XVIII столітті її стали використовувати як штаб-квартиру міської лотереї. Після обвалу дзвіниці (кампаніли) у 1902 Лоджетту відновлено і пишно оздоблено барельєфами і бронзовими статуями роботи Якопо Сансовіно — «Мир», «Паллада», «Меркурій» і «Аполлон». Примітки
Villa Sciarra (Rome)

Villa Sciarra is a park in Rome named for the villa at its centre. It is located between the neighborhoods of Trastevere, Gianicolo and Monteverde Vecchio. History In 1653 Cardinal Antonio Barberini bought most of the land within the Janiculum walls between Porta Portese and Porta San Pancrazio to build an estate mainly used as a farm. In 1811 the property was acquired by the Colonna di Sciarra, who gave the villa its current name and enlarged it by acquiring the land belonging to Monastero di San Cosimato. In the 1880s Prince Maffeo Sciarra Colonna went bankrupt and the estate was split and a large part of it became a residential area. The last owners, George Washington Wurts and his wife Henrietta Tower, who was the sister of Charlemagne Tower, established the remaining land as a botanic garden and aviary complex embellished with an original sculptural decoration coming from an 18th-century Lombard villa near Milan. The park was given to Benito Mussolini by the widowed Henrietta in 1932 on condition it became a public park. Location The best approach is from Viale Trastevere. At the Ministry of Education turn onto Via E. Morosini, then take the first left (Via Dandolo) to make the climb and turn left at Via Calandrelli. In Via Calandrelli there are two entrances which are the first giving on to Piazzale Wurts, designed by Pio Piacentini and the second at Largo E. Mintilli. References A. Pacia, R. Piccininni, Villa Sciarra. Interpretazione romana di una villa lombarda, Roma 1992 C. Benocci, Le ville storiche della Via Aurelia Antica e dell'area sud-occidentale della città, in R.C. Benocci, Villa Sciarra: dal mecenatismo americano degli anni Trenta all'ipotesi comunale di musealizzazione, in "Bollettino dei Musei Comunali di Roma", n.s., XII, 1998, pp. 123–147 A. Campitelli, Villa Sciarra, in V. Cazzato (a cura), La memoria, il tempo, la storia nel giardino italiano fra '800 e '900, Roma 2000, pp. 374–376. External links Personale Comune di Roma Richard Wilbur's poem "A Baroque Wall-Fountain in the Villa Sciarra"
Villa Sciarra

Villa Sciarra är en vidsträckt park i Trastevere i västra Rom. Parken är uppkallad efter den villa (bostadshus) som är belägen i dess centrum. Den nuvarande parken härstammar från 1600-talet och den byggdes ut under 1800-talet. Villan förvärvades år 1902 av den amerikanske diplomaten och konstsamlaren George Wurts. Han lät utsmycka parken med fontäner och statyer. År 1930 donerades Villa Sciarra till italienska staten. Själva bostadshuset hyser numera Istituto Italiano di Studi Germanici. Källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 594–595. ISBN 88-365-2541-5 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Villa Sciarra.
Пулия

Пулия (Апулия) (на италиански: Puglia; на гръцки: Απουλία; тарантски диалект: Pugghie; неаполитански: Pùglia; на латински: Apulia) е административен регион в Югоизточна Италия. Заема площ от 19 358 км2. Административен център е град Бари. Външни препратки Официална интернет страница Туризъм в Апулия Апулия – древната памет на Италия
Apulie

Apulie (italsky Puglia ) je kraj v jihovýchodní Itálii. Na severu sousedí s Molise, na západě s Kampánií a na jihozápadě s Basilicatou. Na východě leží Jaderské moře, na jihu a jihozápadě Jónské moře. Jižní část Apulie se rozkládá na poloostrově Salento. Region má rozlohu 19 365,8 km², 4 milióny obyvatel a dělí se na 6 provincií. Hlavním městem je Bari. Historie Koncem 8. století př. n. l. vznikla na pobřeží Tarentského zálivu řecká osada Tarent, přes niž pak na území nynější Itálie proudila řecká kultura. Ve vnitrozemí tehdy žili illyrští Messapiové. Za doby Římské říše se rozrostl přístav Brindisi, odkud vyplouvaly obchodní lodě do Řecka a Orientu. Později patřilo zdejší území Byzantincům, Langobardům, Arabům i Normanům. Rozvoj regionu nastal ve 12. a 13. st. díky námořnímu obchodu. S příchodem rodu Aragonců nastal úpadek, situace se stabilizovala za vlády Bourbonů. V roce 1861 se Apulie (Puglia) stala součástí Italského království. Geografie Apulie je nejméně hornatá část Itálie. Většinu kraje tvoří roviny a nízká kopcovitá krajina. Na nížiny a roviny celkem připadá 53 % rozlohy, nízké kopce zaujímají 45,5 % plochy a hory 1,5 %. Nejvýznamnější hornatina se rozkládá na poloostrově Gargano, na severovýchodě kraje, nejvyšší bod má 1 150 m a vrchy obvykle nepřekračují 1 000 m. Na severozápad, na hranice s Kampánií, velmi omezeně zasahují Kampánské Apeniny. Na severovýchodě leží nížina Tavoliere, ve střední části regionu se rozkládá krasová tabule Murge s nejvyšším bodem 679 m n. m. Administrativní uspořádání Region Apulie má šest provincií. Hlavním městem Apulie je Bari. Součástí regionu jsou ostrovy Trémiti. Provincie Bari Provincie Barletta-Andria-Trani Provincie Brindisi Provincie Foggia Provincie Lecce Provincie Taranto Politika V čele regionu stojí guvernér (Presidente), jenž je volen v přímé volbě na pětileté funkční období. Guvernér je zároveň hlavou regionální vlády (Giunta), jež se v současnosti skládá z jedenácti ministrů (Assessori). Nyní je guvernérem Michele Emiliano za Demokratickou stranu. Legislativním sborem je Regionální zastupitelstvo (Consiglio Regionale), které má 51 členů a je voleno poměrným systémem. Volby probíhají společně s volbou guvernéra jednou za pět let. Výsledky posledních voleb do regionálního zastupitelstva (září 2020) Hlavní centra regionu Bari severní část Foggia Vieste Lucera Barletta Trani Molfetta Bitonto jižní část Lecce Taranto Brindisi Polignano a Mare Monopoli Světové dědictví UNESCO Castel del Monte Alberobello Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Apulie na Wikimedia Commons Galerie Apulie na Wikimedia Commons Slovníkové heslo Apulie ve Wikislovníku Oficiální web Apulie Mapa Apulie
Apulien

Apulien (officielt italiensk navn: Puglia) er en region i det sydøstlige Italien. Den udgør "hælen" i den italienske støvle. Regionens areal er 19.345 km², og har cirka 4 millioner indbyggere. Den grænser op til regionerne: Molise mod nord, Campania mod vest, og Basilicata mod sydvest. Geografi Bari er regionshovedstad. Regionen, som er den østligst beliggende af Italiens regioner, er inddelt i provinser (og deres hovedbyer med samme navn): Bari, Brindisi, Foggia, Lecce, og Taranto. I 2005 blev de nye provinser Barletta, Andria og Trani oprettet. Apulien er hovedsageligt flad; kysten er lav, dog med den bjergrige halvø Gargano med et areal på 2.000 km2 i Foggia, og der er bjerge i den nordlige del af regionen. Andre vigtige byer er: Alberobello, Andria, Barletta, Canosa, Conversano, Gallipoli, Bitonto, Gravina in Puglia, Grottaglie, Manfredonia, Martina Franca, Molfetta, Monopoli, Ostuni, Otranto, Santa Maria di Leuca, San Giovanni Rotondo, San Vito dei Normanni og Trani. Der er cirka 360 kilometer i lige linje fra nord til syd, kyststrækningen er på omkring 650 km, heraf 450 km østvendt overfor Montenegro i nord og Albanien - med en afstand på 80 km - i syd. Transport Der er to større lufthavne i Apulien : Bari og Brindisi. De samme to byer har skibstrafik til Korfu og Igoumenitsa i Grækenland, samt til Albanien og Kroatien. På Apuliens østside går der både jernbane og motorvej. Jernbanen forbinder Taranto, Lecce, Bari og Brindisi med Nord og Midtitalien. Mad og drikke Apuliens vine er først de senere år kommet fra bordvinsniveau op til international klasse. Af vine kan nævnes Primitivo Manduria (Rød), Salice Salentino (Rød) og Locorotondo (Hvid). Maden er inspireret af det græske køkken med fokus på lam, fisk og skaldyr. Eksterne henvisninger
Apulië

Apulië (Italiaans: Puglia) (spreek uit: poe-ljie-a) is een regio in Zuidoost-Italië, ten noordwesten van en inclusief de hak van de Laars van Italië, gelegen aan de Adriatische Zee (Kanaal van Otranto) en de Ionische Zee (onder andere Golf van Tarente) op ongeveer 80 kilometer van de kust van Albanië. Apulië is de meest oostelijke regio (landstreek) van Italië. De hoofdstad is Bari. In mei 2023 had Apulië 3.891.241 inwoners. De regio was onderverdeeld in vijf provincies. In 2008 is de zesde provincie een feit "Barletta-Andria-Trani", de eerste provincie in Italië met drie hoofdsteden. Apulië is in Italië de voornaamste producent van olijven. In het zuidelijkste deel van Apulië, in de streek Salento, wordt veel wijn verbouwd, waaronder de bekende Negroamaro en de Primitivo. Daarmee behoort Apulië, ook naar volume, tot de belangrijkste wijnstreken in Italië. Bezienswaardigheden Het toeristische centrum van de regio ligt in het uiterste noorden: het schiereiland Gargano. Hier liggen de badplaatsen Vieste, Peschici en Mattinata. Het dichtbeboste binnenland heeft de status van nationaal park Gargano. Een andere veelbezochte badplaats is Gallipoli aan de Ionische Zee. De belangrijkste kunststad van de regio is Lecce dat als een van de belangrijkste baroksteden van de wereld beschouwd mag worden. Ten zuidwesten van de regionale hoofdstad Bari ligt Alberobello met zijn bijzondere trulli. Deze witte ronde huizen met hun kegelvormige daken hebben de plaats veel bekendheid bezorgd. Het binnenland op de grens met de regio Basilicata, de Murge is woest, kaal en zeer dunbevolkt. De kuststrook tussen Barletta en Brindisi is het dichtstbevolkte deel van Apulië en sterk geïndustrialiseerd. De meest bezienswaardige steden zijn hier: Trani, Giovinazzo en Bisceglie. Op de hoogste van deze plaatsen ligt ook het bekendste bouwwerk van de regio; het achthoekige kasteel van Castel del Monte dat afgebeeld staat op de Italiaanse 1 eurocent. De van oorsprong Griekse stad Tarente is een belangrijke militaire haven en industriestad. Ten noorden van de stad strekken zich een aantal kloven uit, de zogenaamde Gravine. Massafra en Gravina in Puglia liggen in bij zo'n kloof, hier zijn eeuwenoude rotswoningen te vinden. Tremitische Eilanden Voor de noordelijke kust van Gargano liggen de Tremitische Eilanden. Deze archipel bestaat uit de eilanden San Domino, San Nicola, Capraia, Cretaccio en het onbewoonde Pianosa. San Nicola is het grootste en meest bezienswaardige eiland. Op de eilanden zijn ongerepte landschappen met ravijnen en grotten te vinden. Het zeewater is hier kraakhelder. Provincies en belangrijke steden Economie Apulië is een agrarische regio, vooral bekend door de teelt van tomaten en olijven. Van alle regio's van Italië heeft Apulië de langste kustlijn. In 2013 dook de bacterie Xylella fastidiosa op in Apulië. De beruchte plantenziekte heeft in Italië alleen al miljoenen olijfbomen aangetast. Galerij Zie ook Heersers van Apulië Externe links (it) Website van de regio Apulië (it) (...) Puglia Turismo (nl) (en) Dit is Italië.nl - De mooiste plekken in Apulië (it) (en) (de) Il Mare Film - Documentaire op de Sassi di Matera, ROBA FORESTIERA, 44 min., 2004
Apulia

Apulia (wł. Puglia) – region administracyjny w południowych Włoszech, o powierzchni 19348 km², z ok. 4 milionami mieszkańców i stolicą w Bari (362,5 tys. mieszkańców). Gęstość zaludnienia 208 osób na km². Graniczy z Molise, Kampanią i Basilicatą. Linia brzegowa liczy 784 km, jest najdłuższa spośród regionów administracyjnych Włoch. W skład regionu wchodzi 6 prowincji: prowincja Bari (zlikwidowana w kwietniu 2014), prowincja Tarent, prowincja Brindisi, prowincja Foggia, prowincja Barletta-Andria-Trani i prowincja Lecce. Apulia to także kraina historyczna w starożytnej Italii, leżąca w południowo-wschodniej części Półwyspu Apenińskiego, wzdłuż wybrzeży Adriatyku. Głównym miastem regionu był dorycki Tarent. Wybrzeża były w starożytności skolonizowane przez Greków, wraz z Bruttium, Kalabrią i Lukanią stanowiła w antyku część tzw. Wielkiej Grecji – aż do końca średniowiecza wpływy kultury greckiej były tam silne (zob. Italogrecy). W apulijskim mieście Wenuzji (obecnie Venosa w regionie Basilicata) urodził się rzymski poeta Horacy. W Apulii znajdowało się miasto Kanny, gdzie doszło do klęski Rzymian w II wojnie punickiej. Od połowy IX w. do połowy XI w. wraz z Kalabrią i Basilicatą należała do katepanatu Italii. Później podbita przez Normanów. Prezydentem regionu jest Antonio Decaro. Ochrona przyrody W regionie Apulia znajdują się dwa parki narodowe: Park Narodowy Alta Murgia oraz Park Narodowy Gargano. Prócz tego utworzono 17 rezerwatów przyrody, dwa największe to Rezerwat przyrody Saline di Margherita di Savoia oraz Rezerwat przyrody Stornara (pozostałe 15 nie przekracza 930 ha). Jezioro Salso zostało objęte patronatem WWF. Do gatunków endemicznych regionu należą m.in. skorupiak Spelaeomysis bottazzii. Z roślin endemicznych wymienić można Arum apulum, Crocus thomasii oraz Iris bicapitata. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa regionu Apulia. [dostęp 2008-09-24].
Пелицано

Пелица̀но (на италиански: Pellizzano; на ладински: Plician, Пъличан) е село и община в Северна Италия, автономна провинция Тренто, автономен регион Трентино-Южен Тирол. Разположено е на 925 m надморска височина. Населението на общината е 777 души (към 2018 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Pellizzano

Pellizzano (deutsch veraltet: Pletzen, Solander: Pliciàn) ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) im Trentino in der Region Trentino-Südtirol. Die Gemeinde hat 775 Einwohner (Stand am 31. Dezember 2024) und liegt etwa 38,5 Kilometer nordwestlich von Trient am Noce und gehört zur Talgemeinschaft Comunità della Valle di Sole. Verkehr Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 42 del Tonale e della Mendola von Treviglio nach Bozen. Einzelnachweise Weblinks
Pellizzano

Pellizzano (Plicià in local dialect) is a comune (municipality) in Trentino in the northern Italian region Trentino-Alto Adige/Südtirol, located about 40 kilometres (25 mi) northwest of Trento. Pellizzano borders the following municipalities: Rabbi, Peio, Mezzana, Vermiglio, Ossana and Pinzolo. References External links Media related to Pellizzano at Wikimedia Commons
Pellizzano

Pellizzano est une commune italienne d'environ 800 habitants située dans la province autonome de Trente dans la région du Trentin-Haut-Adige dans le nord-est de l'Italie. Géographie Dans le fond de la vallée du Val di Sole, dans une esplanade pittoresque se situe Pellizzano, chef-lieu de la commune du même nom, tandis que sur le versant nord de la vallée, en position dominante et ensoleillée, se trouvent les deux frazione de Termenago et Castello, petits centres fascinants, objet de contemplation de la part des touristes qui passent sur la rue nationale en bas. Elles offrent un panorama sur toute la vallée et sur les stations touristiques en face de Marilleva et Folgarida. Le lac des Caprioli se situe sur le territoire communal. Histoire Surtout après la Seconde Guerre mondiale, Pellizzano s'est développé considérablement et des infrastructures touristiques se sont créées[réf. nécessaire]. Économie Culture Administration Hameaux Les hameaux sont Castello et Ossana. Communes limitrophes Les communes limitrophes sont Mezzana, Ossana, Peio, Pinzolo, Rabbi et Vermiglio. Notes et références Portail du Trentin-Haut-Adige
Pellizzano

Pellizzano település Olaszországban, Trento megyében. Lakosainak száma 790 fő (2023. január 1.). Pellizzano Mezzana, Peio, Rabbi, Ossana, Pinzolo és Vermiglio községekkel határos. Népesség A település népessége az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Pellizzano

Pellizzano is een gemeente in de Italiaanse provincie Trente (regio Trentino-Zuid-Tirol) en telt 781 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 39,9 km², de bevolkingsdichtheid is 20 inwoners per km². Pellizzano is een van de dertien gemeenten in de regio Val di Sole. Demografie Pellizzano telt ongeveer 359 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 3,8% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Pellizzano grenst aan de volgende gemeenten: Rabbi, Peio, Mezzana, Vermiglio, Ossana, Pinzolo.
Pellizzano

Pellizzano é uma comuna italiana da região do Trentino-Alto Ádige, província de Trento, com cerca de 795 habitantes. Estende-se por uma área de 39 km², tendo uma densidade populacional de 20 hab/km². Faz divisa com Rabbi, Peio, Peio, Mezzana, Vermiglio, Ossana e Pinzolo. Referências
Pellizzano

Pellizzano este o comună din provincia Trento, regiunea Trentino-Alto Adige, Italia, cu o populație de 790 locuitori (1 ianuarie 2023) și o suprafață de 48,36 km². Demografie Pellizzano - evoluția demografică Date: Recensăminte sau birourile de statistică - grafică realizată de Wikipedia Referințe Legături externe Comunele Italiei
Пеллиццано

Пеллиццано (итал. Pellizzano) — коммуна в Италии, располагается в провинции Тренто области Трентино-Альто-Адидже. Население составляет 811 человек (2011 г.), плотность населения составляет 20 чел./км². Занимает площадь 39 км². Почтовый индекс — 38020. Телефонный код — 0463. В коммуне 12 сентября особо празднуется Рождество Пресвятой Богородицы. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: Примечания Ссылки http://www.istat.it/ Архивная копия от 22 февраля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Пелицано

Пелицано (итал. Pellizzano) је насеље у Италији у округу Тренто, региону Трентино-Јужни Тирол. Према процени из 2011. у насељу је живело 601 становника. Насеље се налази на надморској висини од 926 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 811 становника. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Пелліццано

Пелліццано (італ. Pellizzano) — муніципалітет в Італії, у регіоні Трентіно-Альто-Адідже, провінція Тренто. Пелліццано розташоване на відстані близько 520 км на північ від Рима, 40 км на північний захід від Тренто. Населення — 781 особа (2014). Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 55 іноземців з 13 країн, серед них 32 громадяни країн Євросоюзу та 4 громадяни України. Сусідні муніципалітети Меццана Оссана Пеїо Пінцоло Раббі Вермільйо Див. також Список муніципалітетів провінції Тренто Примітки
Rifugio Vittorio Emanuele II

Das Rifugio Vittorio Emanuele II (ital.) oder Refuge Victor-Emmanuel II (frz.) ist eine Schutzhütte der Sektion Turin des Club Alpino Italiano (CAI). Es liegt in den Grajischen Alpen auf einer Höhe von 2732 m s.l.m. Namensgeber ist der italienische König Viktor Emanuel II. Er erwarb ab 1854 das Gebiet des heutigen Nationalparks Gran Paradiso als Jagdrevier und bewachte es streng, womit er zum Schutz der Steinböcke beitrug. Die Hütte liegt auf der Ostseite des Valsavarenche-Tal auf der Montcorvé-Hochfläche an einem kleinen See. Ihre Bauform erinnert an eine „Luftschiffhalle“, eine Halbtonne mit Aluminiumdach. Diese Hütte und die etwas weiter nördlich gelegene Chabod-Schutzhütte sind die am häufigsten benutzen Stützpunkte für eine Besteigung des Gran Paradiso. Geschichte Die ursprüngliche Hütte wurde 1884 gebaut und 1910 umgebaut und erweitert. 1954 wurde wenige Meter unterhalb eine neue Hütte errichtet, diese wiederum wurde 1963 erweitert und umgebaut. Die alte Hütte besteht auch noch und dient als Winterquartier und Notlager. Neue und alte Hütte haben denselben Namen und gehören beide der Sektion Turin des CAI. Anstieg Der Anstieg zur Hütte beginnt in Pont, einem Ortsteil von Valsavarenche, am Ende der Straße durch das Valsavarenche-Tal. Zunächst geht es weiter taleinwärts in südlicher Richtung. Bald nach einem in Wasserfällen herabkommenden Bach führt der Weg östlich den Hang hinauf, zunächst durch lichten Wald, später über Wiesen- und Moränengelände. Für den keinerlei technische Schwierigkeiten aufweisenden Anstieg von Pont sind 2½ Stunden zu veranschlagen. Tourenmöglichkeiten Folgende Gipfel können von der Hütte erreicht werden: Gran Paradiso (Grand Paradis) (4061 m) Becca de Montcorvé (3875 m) Charforon (3640 m) Becca de Montchair (3544 m) Mont Tresenta (3609 m) Literatur & Karte IGC-Karte 1:25.000, Blatt Nr. 102, Valsavarenche, Val di Rhêmes, Valgrisenche IGC-Karte 1:50.000, Blatt Nr. 3, Il Parco Nationale del Gran Paradiso Kompass-Karte 1:50.000, Blatt Nr. 86, Parco Nazionale Gran Paradiso Weblinks Einzelnachweise