NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tour des Capocci

La tour des Capocci est une construction d'époque médiévale, située dans le centre historique de Rome, sur la colline de l'Esquilin, dans le Rione Monti. Elle est attenante à la tour des Graziani, autre tour médiévale de la même époque, sur la piazza San Martino ai Monti. Structure La tour est carrée, compte sept étages et une hauteur totale de 36 mètres et est surmontée d'une terrasse bordée par des arcs. Histoire La tour a été construite à partir du XIIe siècle par la famille des Arcioni à l'époque médiévale. Progressivement, avec l'installation de la famille noble des Capocci, la tour a été transformée au fil des siècles en citadelle fortifiée avec la construction à l'extérieur de quelques maisons. Ces constructions furent démolies lors des travaux de restauration de la tour au XIXe siècle. Galerie Voir aussi Tours de Rome Tour des Graziani Notes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Moyen Âge Portail de Rome
Torre dei Capocci

La torre dei Capocci è una costruzione di epoca medioevale situata in piazza di S. Martino ai Monti sul colle Esquilino nel centro storico di Roma, nel rione Monti. È attigua alla Torre dei Graziani. Struttura La torre è a base quadrata, si sviluppa in sette piani per un'altezza totale di 36 metri ed è sormontata da una terrazza delimitata da merlature. Storia La torre è stata fatta costruire dalla famiglia degli Arcioni in epoca medioevale. Col successivo passaggio alla nobile famiglia viterbese dei Capocci, la torre venne riadattata a cittadella fortificata con la costruzione al suo esterno di alcune abitazioni, poi demolite durante il restauro operato nel XIX secolo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su torre dei Capocci
Torre dei Capocci

Torre dei Capocci é uma torre em San Martino ai Monti em Roma, Itália. A Torre dei Capocci, oposta à Torre dei Graziani, constitui um tipo de entrada monumental no topo do Monte Esquilino. Construída pela família Arcioni no século XII, foi depois propriedade dos Capocci, uma família nobre de Viterbo. Estes construíram em torno da torre diversas casas, não mais existentes, que constituíram um tipo de cidadela. A torre tem 36 metros de altura. Ver também Torre dei Conti Torre delle Milizie Galeria Referências Ligações externas Roma Sparita - Torre dei Capocci
Санта Мария дела Паче

Санта Мария дела Паче (на италиански: Santa Maria della Pace) е католическа църква в Рим, в близост но площад „Навона“. История Църквата е построена през 1480 г. от папа Сикст IV и е посветена на Богородица на мира по повод сключването на мирния договор от Баньоло на 7 август 1484 г., с който се слага край на Ферарската война, известна и като Войната за солта (итал. Guerra del Sale, 1482—1484), в която Венецианската република воюва с Херцогство Ферара. През 1500-1504 г. е построена и прилежащата сграда с красив клуатър, създадена от Донато Браманте за кардинал Оливиеро Карафа. Това е сред първите работи в Рим, проектирани от Браманте, след миланския му период. През 1656-1667 г. папа Александър VII възлага реставрация на църквата на Пиетро да Кортона, по време на която фасадата е преустроена в бароков стил. Интериор Първата капела вдясно от входа на църквата – капела „Киджи“ (на италиански: Capella Chigi) е украсена с фрески, изпълнени от Рафаело по поръчка на могъщия римски банкер Агостино Киджи, изобразяват четирите сибили в обкръжението на ангели. Литература Luciano Zeppegno e Roberto Mattonelli, La chiese di Roma, Roma, Newton Compton Editore, 1996, ISBN 88-7983-238-7 Sabina Maniello, Orazio Gentileschi: un documento relativo al "Battesimo" in Santa Maria della Pace, Alma Roma, 33, 1992, 155-160. Federico Gizzi, Le chiese rinascimentali di Roma, Newton Compton, 1994 Giovanni Battistelli, Oscar Mischiati, Arnaldo Morelli, Claudio M. Strinati, Organi e cantorie nelle chiese di Roma Roma, Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, 1994. Patrizio Barbieri e Arnaldo Morelli, "Regesto degli organi della città di Roma" in L'ORGANO. Rivista di cultura organaria e organistica, Anno XIX, 1981, Patron, Bologna. AA.VV., Roma, Touring Editore, Milano 2008. ISBN 978-88-365-4134-8 Външни препратки Santa Maria della Pace
Santa Maria della Pace

Santa Maria della Pace je kostel v Římě, stojící v blízkosti Piazza Navona v okrsku Ponte. Historie Současná budova byla postavena na základech původního kostela Sant Andrea de Aquarizariis roku 1482 na pokyn papeže Sixta IV. Kostel je zasvěcen Panně Marii na památku zázraku, který se údajně stal tím, že roku 1480 na tomto místě krvácel obraz Madony. Architektem byl pravděpodobně Baccio Pontelli. V letech 1656 až 1657 nechal papež Alexandr VII. kostel přestavět Pietrem da Cortonou, který vytvořil barokní fasádu vyčnívající z jeho konkávních křídel. Interiér Interiér, do kterého se vstupuje originálními dveřmi z 15. století má krátkou hlavní loď s křížovou klenbou a tribunu zastřešenou kupolí. Carlo Maderno navrhl hlavní oltář (1614), jako vhodný rám pro ikonu Madona s dítětem. Jeho součástí jsou i sochy Míru a Spravedlnosti. Raffael Santi namaloval, na zakázku papežského bankéře Agostina Chigi, fresku s tématem čtyř Sibyl (1514), která je nad dveřmi vedoucími ke vnitřní kapli. Ukládání do hrobu nad oltářem je od Cosima Fancelliho. Druhá kaple napravo, kaple Cesi, byla navržena Antoniem da Sangallem mladším a má renesanční výzdobu od Simona Mosca a dvě malé fresky Stvoření Evy a Prvotní hřích od Rossa Fiorentiniho. První kaple nalevo, kaple Ponzetti, je vymalována renesančními freskami od Baldassarra Peruzziho, který je spíše znám jako architekt. Důležitou součástí kostela je ambit (křížová chodba) podle návrhu architekta Donata Bramante. Byl postaven v letech 1500 až 1504 pro kardinála Oliviera Carafu. Byla to první Bramantova práce v Římě. Má dvě patra, první s arkádami na pilastrech, druhé s arkádami na pilastrech a sloupech. Tradice Věřící páry sem přicházejí den po své svatbě, aby modlitbou požádali o mír v manželství. Kardinálové tituláři Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Santa Maria della Pace na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Santa Maria della Pace na Wikimedia Commons (anglicky) Santa Maria della Pace na scholarresource.com
Kościół Matki Bożej Królowej Pokoju w Rzymie

Kościół Matki Bożej Królowej Pokoju w Rzymie (wł. Chiesa di Santa Maria della Pace) – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie. Świątynia ta jest kościołem parafialnym oraz kościołem tytularnym. Lokalizacja Kościół znajduje się w V Rione Rzymu – Ponte przy Piazza Santa Maria della Pace, obok Placu Navona. Historia Obecny budynek został wybudowany na fundamentach istniejącego wcześniej kościoła Sant’Andrea de Aquarizariis, w 1482 roku, na zlecenie papieża Sykstusa IV. Budowę nadzorował pierwotnie Donato Bramante. Kopułę kościoła zaprojektował prawdopodobnie Antonio da Sangallo Młodszy, a wzniósł Jacopo Ungarino w 1525 roku. Ołtarz główny został zainstalowany przed 1614 rokiem. Nową fasadę w latach 1656–1667 zbudował Pietro da Cortona na zlecenie papieża Aleksandra VII. Architektura i sztuka Fasada kościoła Wystające wklęsłe skrzydła są zgrupowane w dwa rzędy. Wejście przesłonięte jest półokrągłym pronaosem z czterema parami toskańskich kolumn. Drugi poziom świątyni jest płaski, zawiera okno i wieńczy się niewielkim tympanonem. Kościół zdaje się wychodzić do przodu, co zostaje dodatkowo spotęgowane przez stosunkowo ciasny plac. Monumentalizm i wizualność dzieła oraz uzyskane dzięki formom fasady chiaroscuro czynią z niego sztandarowy przykład architektury barokowej. Napis nad wejściem to słowa pochodzące z psalmu 72: SUSCIPIANT MONTES PACEM POPULO ET COLLES IUSTITIAM (,,Niech góry przyniosą ludowi pokój, a wzgórza sprawiedliwość”). Jest to aluzja do herbu rodziny Aleksandra VII, w którym znajdowała się góra. Wnętrze Cortona dokonał interesującego połączenia kasetonów i rozchodzących się promieniście z latarni żeber. Główny ołtarz zaprojektował Carlo Maderna, zaś freski w należącej do kompleksu kaplicy Chigi wykonał Rafael. Projekt drugiej z kaplic, Cesi, jest dziełem Antonio da Sangallo mł. Kardynałowie prezbiterzy Kościół Matki Bożej Królowej Pokoju jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sanctae Mariae de Pace). Tytuł ten został ustanowiony 13 kwietnia 1587 roku. Zobacz też Tytularne kościoły kardynalskie Uwagi Przypisy Bibliografia Sztuka baroku, red. Rolf Toman, Kolonia, 2000. Linki zewnętrzne Chris Nyborg, „Santa Maria della Pace” (ang.)
Santa Maria della Pace

Santa Maria della Pace är en kyrkobyggnad och titelkyrka i Rom, helgad åt Jungfru Maria. Kyrkan är belägen vid Piazza di Santa Maria della Pace i Rione Ponte och tillhör församlingen San Salvatore in Lauro. Historia Den nuvarande kyrkan uppfördes 1482 på platsen för en tidigare kyrka, Sant'Andrea de Aquarizariis. Påve Sixtus IV uppdrog åt arkitekten Baccio Pontelli att rita en kyrka som skulle hysa en mirakulös Maria-bild. Pietro da Cortona fick år 1656 av Alexander VII i uppgift att rita en ny fasad och systematisera torget (piazzan) framför denna. Pietro laborerar i fasadprogrammet med konvexa och konkava former på liknande sätt som han uppvisade i en av sina tidigare kyrkor, Santi Luca e Martina. Den intilliggande klostergården ritades av Donato Bramante och uppfördes 1500–1504. Frisen bär följande inskription: Bilder Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 216–217. ISBN 88-365-2541-5 D'Orazio, Maria Pia (Dicembre 1997). ”Santa Maria della Pace” (på italienska). Roma Sacra: guida alle chiese della città eterna (Roma: Cosmofilm) III (11): sid. 2–8. ISSN 1126-6546. Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. OCLC 30727273 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Santa Maria della Pace.
Санта-Марія-делла-Паче

Санта-Марія-делла-Паче (італ. Santa Maria della Pace — свята Марія миру) — титулярна церква (з 13 квітня 1587) в Римі, біля П'яцца-Навона. Історія Церква побудована в 1480 році за папи Сікста IV в подяку Богородиці з нагоди укладення договору про мир. Першу капелу праворуч від входу до церкви — капелу Кіджі (італ. Capella Chigi) — прикрашають фрески роботи Рафаеля, створені на замовлення банкіра Кіджі і являють собою зображення чотирьох сивіл (Кумської, Перської, Фригійської та Тібуртинської) в оточенні янголів. Реставрація у 1656 році проводилася за планами П'єтро да Кортона: фасад було перебудовано в бароковому стилі. Кіджі — багата родина, що перебралася в Рим з міста Сієна. Замову на декор каплиці Кіджі зробив представник родини Агостіно Кіджі. Це не перша робота Рафаеля для Кіджі. Він разом з учнями працював над фресками на віллі Кіджі в Римі, що пізніше була перейменована і відома тепер як Вілла Фарнезіна. Родина Кіджі не полишала меценатства і в XVII столітті. Серед митців, що працювали на Кіджі в XVII столітті сам Лоренцо Берніні (1598–1680). Титулярна церква Франсіско Хавьер Еррасуріс Осса — архієпископ Сантьяго, кардинал-священик з титулом церкви Санта Марія делла Паче з 21 лютого 2001 року. Галерея Примітки Посилання «S. Maria della Pace» на wikia [Архівовано 14 червня 2012 у Wayback Machine.] План П'єтро да Кортона церкви Санта Марія делла Паче
San Pancrazio

The basilica of San Pancrazio (English: St Pancras; Latin: S. Pancratii) is a Catholic minor basilica and titular, conventual, and parish church founded by Pope Symmachus in the 6th century in Rome, Italy. It stands in via S. Pancrazio, westward beyond the Porta San Pancrazio that opens in a stretch of the Aurelian Wall on the Janiculum and covers the Catacomb of San Pancrazio. The adjacent convent was established perhaps as early as the church and has been occupied by the Discalced Carmelite since 1662. The Cardinal Priest of the Titulus S. Pancratii is Antonio Cañizares Llovera. Other previous titulars include Pope Paul IV (15 January – 24 September 1537) and Pope Clement VIII (18 December 1585 – 30 January 1592). History The basilica was built by Pope Symmachus (498–514), on the place where the body of the young martyr Saint Pancras of Rome, or Pancratius, had been buried, Via Aurelia miliario secundo ('on the Via Aurelia at the second milestone'). The church was originally placed by him under the care of the clergy of the Church of S. Crisogono. Due to their neglect of the site, Pope Gregory I (590–604) handed it over to the members of the newly founded Benedictine Order after the Lombards sacked their monastery of Montecassino in 580. In the seventh century Pope Honorius I (625–638) built a larger church for the increasing numbers of pilgrims; he placed the relics of the saint beneath the high altar, with a window of access from a semi-circular corridor that led behind and below the altar. In the 17th century, it was given to the Discalced Carmelites, who completely remodeled it. The church underwent further rebuilding in the 19th century, having been heavily damaged during the French attack on the incipient Roman Republic in 1849; but it retains its plain brick facade of the late 15th century, with the arms of Pope Innocent VIII. Below the church there are huge catacombs, the Catacomb of San Pancrazio or di Ottavilla. Entrance is next to the small Museo di S. Pancrazio with fragments of sculpture and pagan and early Christian inscriptions. Cardinal-Priests of San Pancrazio The Church of S. Pancrazio was established as the titulus of a Cardinal-Priest by Pope Leo X on 6 July 1517. References Bibliography Richart Krautheimer, Corpus Basilicarum Christianarum Romae: The Early Christian Basilicas of Rome (IV–IX Cent.) Part II (Roma: 1937), pp. 153–177. John Crook, The Architectural Setting of the Cult of Saints in the Early Christian West c. 300 – c. 1200 (Oxford: Clarendon 2000), pp. 82–83. Giuseppe Burragato and Antonio Palumbo, Sulle orme di San Pancrazio, martire romano. Culto, basilica, catacombe (Morena (Roma) : Edizioni OCD, 2004). External links Lucentini, M. (31 December 2012). The Rome Guide: Step by Step through History's Greatest City. ISBN 9781623710088. Media related to San Pancrazio (Rome) at Wikimedia Commons
Basílica de San Pancracio

La antigua basílica de San Pancracio es una de las basílicas menores de Roma. Se encuentra en el Janículo, en el barrio Monte Verde cerca del parque de Villa Doria Pamphilj. Tiene asociado un título cardenalicio y ha sido confiada desde el siglo XVII a la Orden de los Carmelitas Descalzos. Historia La basílica fue construida a instancias del papa Simaco (498-514)​ en el lugar donde fue sepultado el joven mártir San Pancracio, martirizado en Roma a la edad de 14 años aproximadamente (12 de mayo de 304) durante el reinado del emperador Diocleciano, que promovió la última y más severa persecución contra los cristianos, en la que perdieron la vida unos 15000 cristianos. La rápida difusión de la fama de San Pancracio hizo que, ya a mediados del siglo VI, la cercana Puerta Aurelia de las Murallas aurelianas cambiara su nombre por el de Puerta de San Pancracio.​ Para asegurar la regularidad de los servicios religiosos de la basílica, el papa Gregorio I quiso que se construyera junto a ella un monasterio dedicado a San Víctor, confiado a monjes benedictinos. En la primera mitad del siglo VII, durante el pontificado de Honorio I, la basílica fue completamente reconstruida, de modo que la tumba de San Pancracio se encontrara exactamente bajo el altar mayor.​ Los frescos de la galería se atribuyen al pintor Antonio Tempesta. En la basílica hay dos entradas a las catacumbas: la primera es la de la Matrona Ottavilla, que se ocupó del entierro del joven San Pancracio, no accesible al público, sino sólo a los estudiosos de la arqueología cristiana; la segunda es la de San Pancracio, accesible al público. Estas catacumbas, comparadas con otras más famosas, son estrechas y dan una idea de las dificultades de la vida de los cristianos, que vinieron aquí a rendir homenaje a los muertos y en las capillas subterráneas a decir misa el día del aniversario de la muerte de sus seres queridos o de algún mártir. Desde el punto de vista cultural, la basílica ha acogido durante varios años un hermoso coro de música operística dirigido por un maestro conservador y ha preparado las principales piezas de Carmina Burana y las óperas más famosas del Resurgimiento italiano. La basílica fue convertida en parroquia el 12 de abril de 1931 con la bula Pastorale munus del papa Pío XI. Fue visitada por Juan Pablo II el domingo 22 de abril de 1979. Coronación del rey de Aragón Pedro II de Aragón fue coronado aquí en una ceremonia celebrada por el papa Inocencio III en la iglesia del monasterio de San Pancracio en noviembre de 1204, adquiriendo también el compromiso de la concesión al Papado de una suma anual.​ Referencias Bibliografía Antonio Nibby, San Pancrazio in Itinerario di Roma, e delle sue vicinanze, Roma 1847, pág. 513-515. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Basílica de San Pancracio.
Basilica di San Pancrazio

L'antica basilica di San Pancrazio è una delle basiliche minori di Roma. Sorge sul Gianicolo, nel quartiere di Monteverde presso il parco di Villa Doria Pamphilj. È titolo cardinalizio, ed è affidata dal XVII secolo all'Ordine dei carmelitani scalzi. Storia La basilica fu costruita per volere di papa Simmaco (498-514) sul luogo dove venne sepolto il famoso giovane martire San Pancrazio, che subì il martirio a Roma all'età di circa 14 anni (12 maggio 304) durante il regno dell'imperatore Diocleziano, il quale promosse l'ultima, e durissima, persecuzione contro i cristiani, in cui persero la vita circa 15.000 cristiani. La rapida diffusione della fama di san Pancrazio fece sì che già alla metà del VI secolo, la vicina Porta Aurelia delle Mura Aureliane avesse cambiato il suo nome in Porta San Pancrazio. Per assicurare alla basilica la regolarità dello svolgimento delle funzioni liturgiche al suo interno, papa Gregorio I volle che accanto ad essa fosse eretto un monastero, intitolato a San Vittore (non è chiaro se all'omonimo pontefice o un altro santo dello stesso nome) e affidato a monaci benedettini. Nella prima metà del VII secolo, durante il pontificato di papa Onorio I, la basilica venne completamente ricostruita, affinché il sepolcro di san Pancrazio si trovasse esattamente sotto l'altare maggiore. Gli affreschi della tribuna sono attribuiti al pittore Antonio Tempesta. Nella basilica ci sono due entrate alle catacombe: la prima è quella della matrona Ottavilla, che si occupò della sepoltura del giovane san Pancrazio, non accessibile al pubblico ma solamente agli studiosi di archeologia cristiana; la seconda è quella di San Pancrazio, accessibile al pubblico. Queste catacombe, rispetto ad altre più famose, sono anguste e rendono l'idea delle difficoltà di vita dei cristiani, che qui venivano per rendere omaggio ai morti e nelle cappelle sotterranee a far dire messa nel giorno della ricorrenza della morte dei propri cari o di qualche martire. La basilica fu eretta in parrocchia il 12 aprile 1931 con la bolla Pastorale munus di papa Pio XI. Venne visitata da papa Giovanni Paolo II domenica 22 aprile 1979. Note Bibliografia Antonio Nibby, San Pancrazio in Itinerario di Roma, e delle sue vicinanze, Roma 1847, pp. 513–515. Voci correlate San Pancrazio fuori le mura (titolo cardinalizio) Catacomba di San Pancrazio Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla basilica di San Pancrazio Collegamenti esterni Oratorio San Pancrazio Oratorio San Pancrazio - Roma Parrocchia San Pancrazio San Pancrazio Scheda sul sito diocesano, su diocesidiroma.it. (LA) Bolla Pastorale munus, AAS 23 (1931), p. 426
Sint-Pancratiusbasiliek (Rome)

De Sint-Pancratiusbasiliek is een aan de heilige Pancratius gewijde basilica minor in de stad Rome. De kerk staat aan de via San Pancrazio, zeer nabij de Porta San Pancrazio, ten Westen van de wijk Trastevere en nabij de Villa Doria Pamphilj. Geschiedenis De kerk werd in de 6e eeuw gebouwd in opdracht van Paus Symmachus boven het graf van de heilige martelaar Pancratius. In de 15e eeuw werd de kerk verbouwd. In de 17e eeuw kwam de kerk in handen van de Ongeschoeide karmelieten, die de kerk opnieuw verbouwden. Ook in latere eeuwen werd de kerk verbouwd en uitgebreid. De 15e-eeuwse gevel draagt het wapen van Paus Innocentius VIII. De kerk bevat diverse relieken, waaronder het lichaam van Pancratius. Het hoofd van Pancratius werd van 850 tot 1966 in de pauselijke basiliek Sint-Jan van Lateranen bewaard. Onder de kerk liggen uitgebreide catacomben, die te bezichtigen zijn. Paus Leo X verhief de kerk in 1517 tot titelkerk, de huidige kardinaal-priester is Antonio Cañizares Llovera. Kardinaal-priesters
Basílica de São Pancrácio

San Pancrazio ou Basílica de São Pancrácio (em latim: S. Pancratii) é uma basílica menor e igreja titular fundada no século VI pelo papa Símaco em Roma, Itália. Ela está localizada na Via San Pancrazio, depois da Porta San Pancrazio, que atravessa a Muralha Aureliana na região do Janículo. O cardeal-presbítero do título de São Pancrácio (Titulus S. Pancratii) é Antonio Cañizares Llovera, arcebispo de Valência. Entre os titulares anteriores estão o papa Paulo IV (1537) e o papa Clemente VIII (1585–1592). História A basílica foi construída pelo papa Símaco (r. 498–514) no local onde o corpo do jovem mártir São Pancrácio foi enterrado. No século XVII, o edifício foi doado aos carmelitas descalços, que o remodelaram completamente. Novas reformas ocorreram no século XIX, mas ainda é possível vislumbrar a fachada simples de tijolos do final do século XV, com o brasão do papa Inocêncio VIII. Abaixo da igreja está a grande Catacumba de São Pancrácio ("Catacombe di S. Pancrazio" ou "di Ottavilla"), a qual se acessa por uma entrada próxima ao vizinho "Museo di S. Pancrazio", que preserva fragmentos de esculturas e inscrições pagãs e paleocristãs. Galeria Referências Ligações externas
Базилика Святого Панкратия (Рим)

Базилика Святого Панкратия (итал. La Basilica di San Pancrazio) — базилика в Риме, освящённая в память Святого Панкратия Римского, раннехристианского мученика, пострадавшего в Риме во время великого гонения при императоре Диоклетиане. Расположена недалеко от Ворот святого Панкратия на холме Яникул по правому берегу Тибра, в районе Трастевере (ныне Джаниколо), за Аврелиановой стеной античного Рима. Имеет титул малой базилики. История Церковь была построена в VI веке при папе Симмахе на месте, где был похоронен мученик Панкратий Римский. Церковь была перестроена в XVII и XIX веках. Сохранился фасад конца XV века с гербом папы Иннокентия VIII. За церковью расположены обширные катакомбы святого Панкратия, или Оттавиллы. Чтобы обеспечить регулярность литургических служб, проводимых внутри базилики, папа Григорий I пожелал построить рядом с ней монастырь, посвящённый святому Виктору (неясно, одноименному понтифику или другому святому с таким же именем) и порученный монахам-бенедиктинцам. В первой половине VII века, во время понтификата папы Гонория I, базилика была полностью перестроена, так что гробница святого Панкратия оказалась точно под главным алтарем. Фрески на трибуне (возвышение в апсиде) приписываются художнику Антонио Темпесте. В базилике есть два входа в катакомбы: первый — вход матроны Оттавиллы, которая позаботилась о погребении молодого Святого Панкратия (доступен только для исследователей христианской археологии); второй — Сан-Панкрацио, доступный для посетителей. Эти катакомбы, по сравнению с другими, более известными, тесны и дают представление о трудностях жизни христиан, которые приходили сюда, чтобы почтить память умерших и отслужить мессу в подземных капеллах в годовщину смерти своих близких или какого-либо мученика. Базилика была утверждена в качестве приходской церкви 12 апреля 1931 года буллой папы Пия XI «Pastorale munus». В воскресенье 22 апреля 1979 года базилику посетил папа Иоанн Павел II. Титулярная церковь Церковь Святого Панкратия является титулярной церковью. Кардиналом-священником с титулом церкви Святого Панкратия с 24 марта 2006 года является испанский кардинал Антонио Каньисарес Льовера. Примечания