NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa dei Santi Martino e Rocco (Redavalle)

La chiesa dei Santi Martino e Rocco è la parrocchiale di Redavalle, in provincia di Pavia e diocesi di Tortona; fa parte del vicariato di Casteggio. Storia Originariamente il luogo di culto più importante di Redavalle era la pieve di San Martino in Strada, dalla quale dipendevano le chiese di Cigognola e di Santa Giuletta. Nel 1560 il parroco traslò la sua dimora presso l'oratorio di San Rocco, che nel 1599 assunse la doppia dedica ai santi Martino e Rocco e il titolo di parrocchiale. La chiesa venne interessata nel 1721 da un intervento di ampliamento e di parziale riedificazione e dieci anni dopo il tetto fu oggetto di un ripristino a causa di un crollo. Dalla relazione della visita pastorale del 1761 del vescovo di Piacenza Pietro Cristiani si apprende che la chiesa redavallese era inserita nel vicariato di Broni e che il numero dei fedeli ammontava a 683; questi ultimi risultavano saliti a 929 nel 1820. Nel frattempo, nel 1805 la parrocchia era passata dalla diocesi di Piacenza a quella di Casale, per poi essere aggregata nel 1817 alla diocesi di Tortona. Tra i secoli XIX e XX la chiesa venne sottoposta ad alcuni lavori di rimaneggiamento; nella seconda metà del Novecento il campanile fu restaurato e il tetto della parrocchiale ricostruito, mentre nel 1996 si procedette all'esecuzione dell'adeguamento liturgico mediante l'aggiunta dell'altare rivolto verso l'assemblea. Descrizione Esterno La facciata a salienti della chiesa, rivolta a oriente, si compone di tre corpi: quello centrale, scandito da due lesene e coronato dal frontone curvilineo, presenta il portale maggiore e una finestra, mentre ciascuna delle due ali laterali è caratterizzata da un ingresso secondario. Annesso alla parrocchiale è il campanile a base quadrata, la cui cella presenta su ogni lato una monofora ed è coperta dal tetto a quattro falde. Interno L'interno dell'edificio è suddiviso in tre navate da pilastri abbeliti da lesene e sorreggenti degli archi a tutto sesto, sopra i quali corre la cornice modanata e aggettante su cui si impostano le volte lunettate; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, rialzato di alcuni gradini, ospitante l'altare maggiore e chiuso dalla parete di fondo piatta. Note Voci correlate Redavalle Regione ecclesiastica Liguria Diocesi di Tortona Parrocchie della diocesi di Tortona Collegamenti esterni chiesa dei Santi Martino e Rocco, su patrimoniostorico.it. URL consultato il 13 luglio 2026. Chiesa dei Santi Martino e Rocco, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
ТЕС П'єтрафітта

ТЕС П'єтрафітта – теплова електростанція у центральній частині Італії в регіоні Умбрія, провінція Перуджа. На початку 2000-х модернізована з використанням технології комбінованого парогазового циклу. У 1958 році станцію ввели в експлуатацію із двома обладнаними паровими турбінами конденсаційними енергоблоками PF1 та PF2. Як паливо вони споживали лігніт, котрий видобували у розташованому поруч кар’єрі. В 1980-му на майданчику змонтували дві встановлені на роботу у відкритому циклі дві газові турбіни Fiat TG 50C потужністю по 88 МВт (блоки PF3 і PF4). Вони споживали дизельне пальне та призначались для покриття пікових навантажень у енергомережі. До кінця століття запаси копальні вичерпались і у 2000 році вугільні блоки зупинили. Натомість в 2003-му станція пройшла модернізацію, під час якої тут з’явився парогазовий блок PF5. Він складається із однієї газової турбіни потужністю 250 МВт, котра через котел-утилізатор живить дві парові турбіни з показниками по 56 МВт. Паливна ефективність цього блоку становить 56%, при цьому він споживає природний газ (надходить до регіону по газопроводу Мацара-дель-Валло – Мінербіо). Газотурбінні блоки PF3 і PF4 були виведені з експлуатації у 2014 році. Видалення продуктів згоряння із котла-утилізатора свідбувається через димар висотою 90 метрів. Для охолодження використовується вода із річки Несторе. Зв’язок із енергомережею відбувається по ЛЕП, розрахованій на роботу із напругою 132 кВ. Примітки
ТЕС Россано

ТЕС Россано – теплова електростанція на півдні Італії у регіоні Калабрія, провінція Козенца. У 1976 – 1977 роках на майданчику станції ввели в експлуатацію чотири конденсаційні енергоблоки з паровими турбінами потужністю по 320 МВт, розраховані на використання нафти (на етапі розпалювання споживалось дизельне пальне). Також вже первісним проєктом передбачалось підключення станції до майбутньої газотранспортної мережі (газопровід Кротоне – Тарсія). В 1994 – 1995 роках існуючі енергоблоки доповнили чотирма газовими турбінами потужністю по 115 МВт, розрахованими на спалювання природного газу. Через котли-утилізатори вони були пов’язані із конденсаційними блоками, що створювало схему комбінованого парогазового циклу. Втім, враховуючи співвідношення потужності парових та газових турбін, останні виконували лише допоміжну функцію, тоді як основну частину необхідної для продукування пару енергії отримували у головних котлах блоків 1 – 4. Починаючи з 2010 року ТЕС працювала лише епізодично. Її потужність рахувалась як 870 МВт (енергоблоки №3 та №4 з відповідними газовими турбінами), а відпрацьований станцією час становив менше 200 годин на рік. В середині 2000-х існував проект переведення станції на споживання вугілля із застосуванням технології ультрасуперкритичного парового циклу, проте він був відхилений на етапі отримання необхідних погоджень. В 2016-му власник ТЕС компанія ENEL оголосила про відбір пропозицій щодо перепрофіліювання майданчику. Видалення продуктів згоряння конденсаційних енергоблоків відбувалось за допомогою двох димарів висотою по 200 метрів, а для газових турбін встановили чотири зібраних у єдиний пакет димарі висотою по 100 метрів. Зв’язок із енергомережею відбувався по ЛЕП, розрахованим на роботу під напругою 380 кВ та 150 кВ. Примітки
ТЕС Скандале

ТЕС Скандале – теплова електростанція на півдні Італії на півострові Калабрія, провінція Кротоне. Споруджена з використанням технології комбінованого парогазового циклу. Введена в експлуатацію у 2010 році, станція має два однакові блока потужністю по 407 МВт. В кожному з них встановлена одна газова турбіна потужністю 270 МВт, яка через котел-утилізатор живить одну парову з показником 137 МВт. Загальна паливна ефективність ТЕС становить 56%. Як паливо станція використовує природний газ, що надходить до регіону по газопроводу Сант-Еуфемія/Тарсія – Кротоне (безпосередньо на майданчик ТЕС він подається через відвід довжиною 6 км). Проект реалізувала компанія Ergosud, спільне підприємство EPH Group та A2A. Примітки
Palazzo Del Nicchio-Milani

Il Palazzo del Nicchio-Milani (già Bracci Cambini) è un edificio storico italiano situato nel centro storico di Pisa. Descrizione Collocato all’angolo di via Guglielmo Oberdan e Via Consoli del Mare, è un palazzo seicentesco a due piani (oltre il piano terra). La facciata è del XVII secolo, con ringhiera in ferro al terrazzo e portale a battenti intagliati a squame. Al primo piano si trovano otto finestre, disposte simmetricamente, con cornice dotata di davanzali e timpani. Al secondo piano, nove finestre con cornici sono sormontate da aggetti orizzontali. La copertura, a capanna, si adagia su un cornicione arrotondato. È noto che il palazzo venne affrescato da Giovan Battista Fanucci al piano nobile nella prima metà del XVIII e Domenico Tempesti e Jacopo Donati (1745-54) al piano terra. Ospitò per un periodo l’Accademia delle Belle Arti o forse solo una sua sezione, diretta da Alessandro Gherardesca. Il Palazzo è adornato da affreschi tardo settecenteschi che potrebbero essere attribuiti ad Antonio Niccolini, come si potrebbe desumere anche dalle memorie del pittore-architetto: Storia Appartenne un tempo alla nobile famiglia del Nicchio, da cui prese nome il "Canto del Nicchio". Ai primi del secolo XIX apparteneva ad un marchese Spinola di Genova, stabilitosi a Pisa e da cui lo ereditarono i Serlupi. Da questi lo acquistarono poi i Guidotti. A seguito della restaurazione granducale del 1814, Lussorio Bracci Cambini affitta un piano dell’edificio al Governatore di Pisa, Niccolò Viviani della Robbia, che vi risiedette con la famiglia: la moglie Blandina Cajsotti Gallean de Roubion e dai figli, tra cui Teresa (1801-36) chiamata “Emilia” dal poeta romantico inglese Percy Bysshe Shelley, per la quale provò un sentimento che lo portò a scriverle il poema in versi “Epipsychidion”. Fino al 1857 Palazzo del Nicchio appartenne ai Bracci Cambini, poi nell’ottobre 1834 venne ceduto al dott. Ranieri del fu Lorenzo Milani, mentre nel 1886 era nella disponibilità di Luisa Sordet vedova Milani e dei figli. Altre immagini Note Bibliografia A. Niccolini, Ricordi della mia vita, in F. Mancini, Scenografia napoletana dell'ottocento – Antonio Niccolini e il Neoclassico, Napoli 1980, ASIN B006HIINW6 E. Viviani della Robbia, Vita di una donna: l'Emily di Shelley, Firenze 1936 Alessandro Panajia, I Palazzi di Pisa, Pisa, Edizioni ETS, ISBN 88-467-0948-9. Catalogo Generale dei Beni Culturali, Beni Architettonici e Paesaggistici - "Palazzo già Milani" Voci correlate Palazzi di Pisa Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Del Nicchio-Milani
Torre dell'orologio di San Giacomo (Barletta)

La Torre dell'Orologio di San Giacomo è ubicata nel Centro storico di Barletta, nell'antico borgo di San Giacomo. Storia La costruzione della torre fu completata nel 1895 "per pubblica utilità", così come recita la targa commemorativa posta ai piedi della stessa, in sostituzione dell'orologio dirimpettaio omonimo, edificato decenni prima su progetto dell'ingegnere Barlettano, Francesco Sponzilli. Durante la seconda guerra mondiale, la torre fu bombardata dalle forze di occupazione tedesche e ricostruita nel 1945. Nella sala tecnica è possibile godere di un ottimo panorama sulla città e sul mare. Per le stringenti norme di sicurezza, al momento non è aperta al pubblico. Descrizione La Torre domina il Corso Vittorio Emanuele, grazie ai suoi oltre 20 metri di altezza. La porta monumentale è quella storica. I rifacimento all'indomani del bombardamento riguardarono esclusivamente la parte superiore. Una lunga scalinata avvolge tutto l'interno del palazzo, che porta fino alla sala tecnica. Le decorazioni sono minime o assenti. Note Beni culturali, la chiesa e l'orologio di San Giacomo https://catalogo.beniculturali.it/detail/ArchitecturalOrLandscapeHeritage/1600039787 Bibliografia La torre dell'orologio di San Giacomo, 2010, Rotas
Museo dell'Opera del Duomo (Florencie)

Museo dell´Opera del Duomo uchovává umělecká díla nejen ze Santa Maria del Fiore, baptisteria a zvonice. Poloha Museum se nachází ve Florencii, na Piazza del Duomo. Historie Od středověku se na místě muzea nalézaly kamenické dílny a skladiště materiálu. Právě na nádvoří těchto dílen tesal mladý Michelangelo slavného Davida. Muzeum bylo otevřeno roku 1891. Důvodem pro jeho zřízení byla snaha zpřístupnit veřejnosti zpěvácké tribuny Luccy della Robbia a Donatella. Postupem času se sbírka rozrůstala o další předměty: sochy, malby, nástroje a dokumentaci. Expozice byla před časem přestavěna do nové podoby. Sbírky Sochy Arnolfo di Cambio Svatá Reparata – kolem roku 1290, mramorová, 142 centimetrů vysoká socha ze staré fasády katedrály Madona se skleněnýma očima Donatello Řečník se svitkem – 1415 až 1418; mramorová, 190 centimetrů vysoká socha Zuccone – mramorová socha řečníka Habakkuka Máří Magdaléna – 1455; dřevěná, polychromovaná, 188 centimetrů vysoká socha, původně určená pro baptisterium Svatý Jan – jeden ze čtyř evangelistů ze zbořené fasády dómu Michelangelo Buonarroti Pieta – 1550; mramorové sousoší bylo původně určeno pro Michelangelovu hrobku. Pro problémy s materiálem je sochař nikdy nedodělal. Dokončil jej jeho žák Tiberio Calcagni. Pieta byla umístěna v dómu do roku 1981. Panely Rajské brány z baptisteria V muzeu jsou uloženy originální pozlacené panely z dveří baptisteria Lorenza Ghiberti, každý o rozměru 80 krát 80 centimetrů. Vyhnání Adama a Evy z ráje Zabití Ábela Kainem Obětování Noeho Obětování Izáka Jákob a Ezau Prodání Josefa do otroctví Mojžíš obdržel Desatero přikázání Pád Jericha Davidova bitva Šalomoun a královna ze Sáby Zpěvácké tribuny Lucca della Robbia – mramorová tribuna o rozměrech 328 na 560 centimetrů, vytvořená v letech 1431 až 1438 Donatello – mramorová tribuna o rozměrech 348 na 570 centimetrů, vytvořená v letech 1433 až 1438 Obě tribuny byly odstraněny před svatbou Ferdinanda de´Medici a Violanty Bavorské. Ostatní mramorové reliéfy ze zvonice od Andrey Pisana, Luccy della Robbia a Alberta Arnoldi nástroje používané dělníky při stavbě katedrály etruské a římské reliéfy a sarkofágy kopie původní fasády katedrály Odkazy Reference Literatura Catling, Christopher: Florence and Tuscany, 2005 Wirtz, Rolf C.: Florence, 2005 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Museo dell'Opera del Duomo na Wikimedia Commons
Museo dell'Opera del Duomo (Florence)

The Museo dell'Opera del Duomo (Museum of the Works of the Cathedral) in Florence, Italy is a museum containing many of the original works of art created for Florence Cathedral, including the adjacent Florence Baptistery and Giotto's campanile. Most of the exterior sculptures have been removed from these buildings, usually replaced by replica pieces, with the museum conserving the originals. The museum is located opposite the east end of the Duomo, with its trilobate apse. It occupies the area of the original cathedral works where much of the sculpture it houses was originally carved, as well as pieces such as Michelangelo's David, which was initially commissioned by the cathedral works as a buttress figure, but was installed in front of the Palazzo della Signoria (now in the Galleria dell'Accademia). It opened as a museum in 1891, and now houses what has been called "one of the world's most important collections of sculpture." Between 2009 and 2015 the museum considerably expanded, taking over the adjacent old Teatro Nuovo ("new theatre") building. This allowed the construction of large display frameworks copying the outline of the old façade of the cathedral, into which the museum's originals are placed at their appropriate positions. As of April 2023, the director of the museum is Fr. Timothy Verdon, an American priest who has held the position since 2011. Collection Sculpture The cathedral museum holds the originals of important 14th and early 15th-century sculptures for its exterior façade, portals, the campanile and the Baptistry, including works by Arnolfo di Cambio, Lorenzo Ghiberti, Niccolò di Piero Lamberti, Nanni di Banco, Donatello, and others. Among the holdings are all three of the original bronze doors for the Baptistery of Florence Cathedral by Andrea Pisano and Lorenzo Ghiberti, the two cantorias, or singing-galleries, designed for the cathedral, one each by Luca della Robbia and Donatello. All these have been replaced by replicas at the cathedral. The collection also includes Donatello's painted and gilded wood Penitent Magdalene from the Baptistry, and The Deposition, a pietà sculpted by Michelangelo which he intended for his own tomb. Other The museum also has significant collections of paintings (mostly late medieval and Early Renaissance), illuminated manuscripts, drawings, textiles in the form of vestments, metalwork and church plate, micromosaics, reliquaries, and musical instruments. References External links Museo dell'Opera del Duomo - Official Site
Museo dell'Opera del Duomo (Florencia)

El Museo dell'Opera del Duomo situado en Florencia, es uno de los museos de esta ciudad toscana, dedicado a escultura. Este museo se encuentra en la Piazza del Duomo, 9, de Florencia. Se dedica principalmente a las esculturas de la catedral de Florencia: objetos del exterior del Duomo, el campanil y el baptisterio. Hay salas dedicadas a Brunelleschi, exhibiéndose herramientas utilizadas en la época de la construcción de la catedral, dos maquetas, una de la catedral y otra de la fachada. Su principal obra escultórica es la Piedad florentina (anterior a 1555) de Miguel Ángel. Otras obras expuestas en este museo: San Juan (1408-1415), cantorie, La Maddalena (1455) y Profeta Habacuc (1423-25) de Donatello, la Virgen de los ojos de cristal (1296) de Arnolfo di Cambio, cantorie de Luca Della Robbia, y cuatro de los paneles de la puerta del baptisterio (Puerta del Paraíso) de Ghiberti. Obras sobresalientes Referencias Guía visual de Italia, Aguilar, 1997. ISBN 84-03-59439-9 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Museo dell'Opera del Duomo (Florencia).
Museo dell’Opera del Duomo

A Museo dell'Opera del Duomo (magyarul Dóm-múzeum vagy A Dóm múzeuma), az olaszországi Firenze történelmi központjában, a firenzei dóm kórusával szemben, a Dóm tér 24. szám alatt található. Az épület eredetileg a dóm építőcsarnoka volt, 1891 óta múzeum. Kiállításain bemutatja a dóm, a campanile és a Szent János-keresztelőkápolna építésének a történetét. Látnivalói A múzeum látnivalói közé számítanak azok a szobrok, amik valaha a dóm homlokzatát díszítették: Keresztelő Szent János szobra Donatellótól, Szent Lukács szobra Nanni di Bancótól, VIII. Bonifác pápa szobra Arnolfo di Cambiótól. Kiállítási anyag részét képezik kódexek, misekönyvek, aranyból vagy ezüstből készült ereklyetartók is. Két énekeskarzatot is a múzeum őriz, ezek az 1430-as években készültek mint Donatello és Luca della Robbia alkotásai. Eredetileg a dóm két sekrestyeajtaja fölött voltak láthatóak, de 1688-ban egy esküvő alkalmával elbontották őket, és csak a 19. század végén állították őket újra össze. A múzeumban láthatóak még Donatellónak azok a szobrai, amik eredetileg a Campanile külső fülkéiben álltak. Ezek a szobrok Mózest, Keresztelő Szent Jánost és Jeremiás prófétát ábrázolják, valamint a „tökfejnek" becézett szobor is látható, ami valószínűleg Habakuk prófétát ábrázolja. Ezeken kívül itt őriznek néhányat Michelozzo, Verrocchio és Nanni di Bartolo szobraiból is. A múzeumban találhatóak még a Campanile alsó dombormű sorának eredeti darabjai, valamint a keresztelőkápolnából idehozott ezüstoltár, melyen 114 évig, 1366-tól 1480-ig dolgoztak a különféle mesterek, köztük Michelozzo, Pollaiuolo és Verrocchio. A dóm több famodellje is megtekinthető a múzeumban, köztük az a modell, amit Brunelleschi készített a kupola laternájához. Megtekinthetőek Brunelleschi mesterembereinek a szerszámai, Arnolfo di Cambio templomhomlokzat-másolatát, valamint itt található Michelangelónak a saját sírjára szánt Pietàja is. 1990 óta a múzeumban van kiállítva a keresztelőkápolna Paradicsomi kapujának eredetije is. Jegyzetek Források ↑ Panoráma: Wellner István (1975). Firenze. Panoráma útikalauz. Budapest: Panoráma. ISBN 963 243 041 7. ↑ Aranykönyv: Aranykönyv: Firenze, a város és remekművei. Budapest: Bonechi kiadó. 1996. ISBN 88 7009 956 3. ↑ Polyglott: Firenze. Polyglott útikalauz. Budapest: Pegazus Rt. 1992. ISBN 963 7598 08 1. ↑ Pogány: Pogány Frigyes (1971). Firenze. Budapest: Corvina kiadó. ISBN nélkül. ↑ Toscana: Anne Mueller von der Hagen, Ruth Strasser (2005). Toscana – Művészeti kalauz. Budapest: Vince kiadó. ISBN 978 963 9552 51 7. ↑ Zsebútitárs: Firenze – térképes útikalauz. Budapest: Panemex Kft. 2009. ISBN 978 963 9825 41 3. További információk "Museo Opera del Duomo a Firenze". visitflorence.com. 2013. 2013. március 30. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2013. március 15..
Muzeum dell’Opera del Duomo

Muzeum dell’Opera del Duomo (wł. Museo dell’Opera del Duomo) – muzeum dzieł sztuki pochodzących z florenckiej Katedry Santa Maria del Fiore, baptysterium i kampanili, założone w 1891 roku. Znajduje się przy Piazza del Duomo, w budynku założonej w 1296 roku instytucji, która sprawowała opiekę nad katedrą. Do najcenniejszych eksponatów należą rzeźby: Święty Jan Donatella, Madonna o szklanych oczach Arnolfa di Cambio, Pietà Michała Anioła. W muzeum znajdują się również oryginalne płaskorzeźby z kampanili i z Drzwi Raju z baptysterium. Bibliografia Tim Jepson: Przewodnik National Geographic - Włochy. Warszawa: G+J RBA Sp. z o.o.& Co. Spółka Komandytowa, 2002, s. 211. ISBN 83-88132-80-6.
Опера-дель-Дуомо (Флоренция)

Музей произведений искусства Собора, «Музей Опера-ди-Санта-Мария-дель-Фьоре» (итал. Museo dell'Opera di Santa Maria del Fiore) — музей во Флоренции, открытый 3 мая 1891 года. В музее выставлены шедевры собора Санта-Мария-дель-Фьоре, в котором сейчас находятся их копии. Расположен позади апсиды этого собора в здании, которое использовалось Донателло и Брунеллески как мастерская при строительстве собора. Первый камень в здание будущего музея был заложен 8 сентября 1296 года, само здание, по решению Флорентийской республики предназначалось для администрации строительства собора Санта-Мария-дель-Фьоре. Сегодня здесь также располагаются реставрационные мастерские. Первоначальная экспозиция музея включала произведения искусства из кафедрального собора: скульптуру «Мадонна с Младенцем на троне» («Мадонна со Стеклянными Глазами»), статую папы Бонифация VIII, выполненные на рубеже XIII—XIV веков Арнольфо ди Камбио и его работы для первого фасада собора, изменённого в 1587 великим герцогом Франческо. Две кантории (балконы для певчих) созданные Лукой делла Роббиа и Донателло (до 1688 года они находились над дверями в две сакристии собора). Серебряный алтарь для баптистерия со сценами жизни Иоанна Крестителя был сделан Поллайоло, Микелоццо, Кеннини и Верроккьо. В дальнейшем к экспозиции были добавлены и другие оригинальные скульптурные композиции: прежде всего скульптурные украшения колокольни Джотто работы Андреа Пизано, Лукка делла Роббиа и других скульпторов, а также шестнадцать статуй с третьего уровня колокольни работы Андреа Пизано, Нанни ди Банко, Нанни ди Бартоло и Донателло. В музее также выставлены: деревянная скульптура Донателло «Мария Магдалина», незаконченная скульптура Микеланджело «Пьета», которую он предполагал для собственного надгробия, скульптурные панели от «Врат Рая» работы Лоренцо Гиберти, «Крещение Христа» работы Андреа Сансовино, мраморные барельефы для хоров собора работы Баччьо Бандинелли. Кроме того в музее представлена большая коллекция деревянных макетов купола и фасадов собора, реликвии и церковная утварь. Примечания Ссылки Медиафайлы по теме Музей Флорентийского собора на Викискладе
Muzej Opera del Duomo, Firence

Muzej Opera del Duomo (Museo dell'Opera del Duomo) v Firencah v Italiji je muzej, ki vsebuje številna izvirna umetniška dela, ustvarjena za Firenško stolnico ali Cattedrale di Santa Maria del Fiore . Od avgusta 2013 je direktor muzeja Američan Fr. Timothy Verdon,. Muzej stoji vzhodno od stolnice, v bližini njene apside. Odprli so ga leta 1891, zdaj pa je v njem tako imenovana »ena najpomembnejših zbirk kiparstva na svetu«. Zbirka Med muzejskimi zalogami so vrata Lorenza Ghibertija za baptisterij v Firencah, ki se imenujejo Rajska vrata, cantorias ali pevske galerije, ki so jih za stolnico oblikovala Luca della Robbia in Donatello, Donatellova Spokornica Magdalena. V zbirki je tudi Polaganje v grob, pietà, ki jo je izdelal Michelangelo in jo namenil za svojo grobnico. Čeprav je bilo 6. avgusta 2013 objavljeno, da je turist Giovanni d'Ambrogio po nesreči odtrgal prst s kipa iz 14. stoletja, je prst poznejše popravilo in ni bil del prvotnega dela . Sklici Zunanje povezave Museo dell'Opera del Duomo - Official Site