NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di San Nicolò e San Severo

La chiesa di San Nicolò e San Severo è la parrocchiale di Bardolino, in provincia di Verona sul lago di Garda. Risale al XIX secolo. Storia Fu papa Lucio III a consacrare nel 1185, secondo la tradizione popolare, la primitiva chiesa di San Nicolò a Bardolino, ma la documentazione ufficiale rimanda al 1223 la sua prima citazione. Ottenne dignità parrocchiale già prima del 1460, e questo lo si ricava dagli atti visitali del 6 maggio di quell'anno. Nella prima metà del XIX secolo l'edificio originario, non più adeguato alle necessità dei fedeli, venne demolito e ricostruito sullo stesso sito secondo il progetto presentato da Bartolomeo Giuliari. Per l'edificazione del pronao, che completò la facciata del tempio, si dovette poi aspettare sino al 1880. La solenne consacrazione venne celebrata nel 1891 dal vescovo Bartolomeo Bacilieri, coadiutore del cardinale e vescovo di Verona Luigi di Canossa. Nei primissimi anni del XX secolo Giovanni Bevilacqua e Attilio Trentini decorarono gli interni. Gli ultimi interventi di restauro conservativo si sono avuti nel 2011, ed hanno riguardato la copertura del tetto. Descrizione La facciata è neoclassica ed è orientata verso sud ovest. Il campanile è a vela. L'interno è a croce latina. L'altar maggiore è in marmo dedicato ai santi titolari. Gli altari laterali nel transetto sono dedicati a San Giuseppe e alla Madonna del Rosario. La zona presbiteriale è coperta da una volta semisfera riccamente decorata con l'affresco Cristo trionfante sul paganesimo. Notevole, nel battistero, L'antico fonte battesimale in marmo della primitiva chiesa di San Nicolò. Note Voci correlate Chiesa di San Severo (Bardolino) Bardolino Parrocchie della diocesi di Verona Diocesi di Verona Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Nicolò e San Severo Collegamenti esterni Chiesa di San Nicolò e San Severo - Bardolino, su BeWeB - Beni Ecclesiastici in web. URL consultato il 12 febbraio 2020.
Церква Сан-Ніколо і Сан-Северо

Церква Сан-Ніколо і Сан-Северо — парафіяльна церква римо-католицького обряду, яка розташована в Бардоліно,провінція Верона. Історія Церква була побудована в 1830—1844 роках архітектором Бартоломео Джуліарі в неокласичному стилі. Будівництво фасаду закінчили в 1880 році. Церква має монументальний ґанок з чотирма коринфськими колонами. Інтер'єр має форму латинського хреста з трансептом, перекритим бочковими склепіннями, а хрестове склепіння перекрите опущеним куполом. Стіни покриті напівколонами, фризами та карнизами різних стилів. Головний вівтар в апсиді утворений мармуровою мензою зі скинією, з боків якої розташована статуя ангела, який стоїть на колінах. Напівкупол над вівтарем був прикрашений Джованні Бевілаква (початок 1900-х років), а фреска зображує перемогу Христа над язичництвом з написом «Vicit Leo de Tribu Iuda» (Книга Об'явлення 5:5). Увійшовши до церкви, праворуч є баптистерій. Мармурова купіль походить від церкви Святого Ніколо. У вітражі зображено Хрещення Христа від Івана Хрестителя. Напіввосьмигранна дерев'яна кафедра стоїть зліва в центрі нави. Підвіски опущеного купола прикрашені зображеннями Учителів Церкви Святого Ієроніма, Святого Григорія Великого, Святого Амвросія і Святого Августина, також роботи Джованні Бевілаква. Люнет у контрфасаді уособлює Священну розмову зі святими. Ця фреска була написана художником з Бардоліно Сеско Ромео Лоро (1934). Вівтарі в трансепті присвячені Богородиці Вервиці та святому Йосипу. Між пілястрами у верхніх нішах можна побачити ряд статуй святих: Святого Івана Хрестителя, Святого Зенона, Святого Домініка, короля Франції Людовика IX, абата Святого Антонія, Святого Северо, Святого Ніколо, Святого Рокко, Сен-Бернар, Сент-Вінсент Феррер і Сент-Умберто. На поліхромних вітражах зображені сцени з Євангелія та Старого Завіту. На Станції Хреста є роботи Джованні Баттіста Marcola (1757). Світлини Посилання «Parocchia S. Nicolò e S. Severo, Bardolino»: буклет, отриманий у церкві Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Церква Сан-Ніколо і Сан-Северо Церква Сан-Ніколо
Kernkraftwerk Enrico Fermi (Trino)

Das Kernkraftwerk Enrico Fermi (auch bekannt als Kernkraftwerk Trino oder Trino Vercellese) bei Trino, Provinz Vercelli in Italien war von 1965 bis 1990 in Betrieb. Es wurde nach dem italienischen Physiker Enrico Fermi (1901–1954) benannt, der mit dem Chicago Pile 1 1942 die erste kontrollierte Kettenreaktion in einem Kernreaktor zustande brachte. Derzeitiger Eigentümer und Betreiber ist die Società gestione impianti nucleari, während der Betriebszeit war es Enel. Reaktor Das Kernkraftwerk Enrico Fermi bestand aus einem Druckwasserreaktor mit einer elektrischen Nettoleistung von 260 MW und einer elektrischen Bruttoleistung von 270 MW. Die thermische Leistung betrug 870 MW. Geschichte Der Reaktor wurde ab 1961 gebaut und war der einzige Druckwasserreaktor und der zweitstärkste Reaktor in Italien überhaupt. Der Reaktor wurde am 21. Juni 1964 zum ersten Mal kritisch. Am 22. Oktober 1964 wurde der Reaktor erstmals mit dem Stromnetz synchronisiert und befand sich ab dem 1. Januar 1965 im kommerziellen Leistungsbetrieb, bis er zusammen mit dem Reaktor in Caorso am 1. Juli 1990 abgeschaltet wurde. Im Jahr 1987 wurde er letztmals zur Stromerzeugung genutzt. Nach einem Brennelementewechsel ging er nicht mehr in Betrieb, da die Regierung die Abschaltung angeordnet hatte. Von 1967 bis 1970 war der Reaktor wegen technischer Probleme außer Betrieb, auch 1979 stand der Reaktor still, da er nach dem Unfall im Kernkraftwerk Three Mile Island optimiert wurde. 1999 wurde das Kraftwerk vom Betreiber Enel der Societa Gestione Impianti Nucleari (SOGIN) übergeben. Seit 1999 ist SOGIN mit der Demontage der Anlage beschäftigt, 2029 soll Phase 1 abgeschlossen sein und das Grundstück „Brownfield land“ entsprechen, was bedeutet, dass es frei von Bebauung aber kontaminiert ist. Seit 2009 bis voraussichtlich 2025 werden die Reaktornebengebäude zurückgebaut. Daten der Reaktorblöcke Das Kernkraftwerk Enrico Fermi hatte einen Block: Siehe auch Liste der Kernkraftwerke Liste der leistungsstärksten Kernreaktoren Liste von Kraftwerken in Italien Weblinks PIE:Trino Vercellese (englisch) Video über das Kernkraftwerk Einzelnachweise
Enrico Fermi Nuclear Power Plant (Italy)

Enrico Fermi Nuclear Power Plant was a nuclear power plant at Trino (often referred to as ‘Trino Vercellese’, meaning ‘Trino in the Province of Vercelli’), in north-west Italy. Consisting of one 260 megawatt pressurized water reactor (PWR) from the vendor Westinghouse Electric Corporation, it operated from 1964 until 1990. Trino was in 1964 the third ever commercially operated PWR worldwide, and it had the second highest megawatt-capacity of them. It was closed down following the Italian nuclear power referendum, 1987. The experimental enrichment plant, EUREX, near the power plant, was closed down in 1984. External links Nuclear power in Italy Archived 2020-06-11 at the Wayback Machine at the WNA site.
Centrale nucléaire de Trino Vercellese

La centrale nucléaire de Trino Vercellese, a été construite en Italie à Trino Vercellese, avait également reçu le nom de Enrico Fermi. Cette centrale était du type REP (réacteur à eau pressurisée). Elle avait une puissance de 260 MWe et a été exploitée de 1964 à 1990. Elle a été arrêtée à la suite du référendum sur l'arrêt de l'industrie nucléaire en novembre 1987. Liens externes Énergie nucléaire en Italie sur le site uic.com.au. Portail de l'industrie Portail de l’énergie Portail du nucléaire Portail du Piémont
Kerncentrale Enrico Fermi

Kerncentrale Enrico Fermi (ook genoemd kerncentrale Trino Vercellese, Italiaans:Centrale elettronucleare Enrico Fermi) was een kerncentrale in Italië bij het dorp Trino aan de rivier de Po. De naam komt van de Italiaanse natuurkundige Enrico Fermi, die aan de eerste kernreactor bouwde: het Manhattanproject. De centrale had één drukwaterreactor (PWR). Na het referendum uit 1987 is besloten tot een kernuitstap van Italië en daarom is de reactor in 1990 stilgelegd. De centrale wordt nu ontmanteld door Società Gestione Impianti Nucleari (SOGIN) die ook de eigenaar is. Zie ook Lijst van kernreactoren
АЭС Энрико Ферми (Италия)

АЭС Энрико Ферми (итал. Centrale elettronucleare Enrico Fermi) — закрытая атомная электростанция на северо-западе Италии. Названа в честь знаменитого итальянского физика-ядерщика Энрико Ферми. Интересным является тот факт, что в США также располагается АЭС с названием Энрико Ферми. АЭС Энрико Ферми расположена на левом берегу реки По в коммуне Трино провинции Верчелли (Пьемонт). Строительство АЭС в Трино, второй АЭС в Италии, завершилось в 1964 году, когда был запущен первый и единственный реактор с водой под давлением (PWR) мощностью 260 МВт. В начале 1980-х был разработан план по развитию атомной энергетики Италии, который в том числе включал в себя строительство новой электростанции рядом с АЭС Энрико Ферми. Станция должна была состоять из двух реакторов мощностью 1000 МВт каждый. Однако, по решению общенационального итальянского референдума 1987 года, АЭС Энрико Ферми была остановлена в 1990 году. Вывод из эксплуатации АЭС в Трино завершится к 2024 году. Таким образом станция Энрико Ферми станет первой демонтированной в Италии. Для этих целей осталось утилизировать более двухсот тысяч тонн отходов, включая 2 тонны радиоактивных.. Информация об энергоблоках Примечания
АЕС Енріко Фермі

Атомна електростанція імені Енріко Фермі (італ. Centrale nucleare Enrico Fermi) в Трино в провінції Верчеллі — одна з чотирьох італійських станцій (усі чотири виведені з експлуатації) з виробництва електроенергії з ядерних джерел, які мали один реактор 270 МВт загальної електричної потужності та чисту потужність 260 МВт, й використовували низькозбагачений уран (близько 4,5%), сповільнений легкою водою та охолоджений за схемою води під тиском (PWR). Будувалася з 1961 по 1964 рік змішаним консорціумом приватних і державних виробників і фінансувався більш ніж на половину його загальної вартості італійським (через Finelettrica) та американським державним капіталом (через Експортно-імпортний банк, який сам покривав 50 % витрат), яка була введена в експлуатацію в 1965 році та майже одразу передана Enel, національній електроенергетичній компанії, сформованій лише двома роками раніше, яка використовувала його до 1987 року, коли вона припинила службу; у 1999 році Enel передала право власності своїй дочірній компанії SOGIN, яка згодом перейшла до держави, яка відповідає за екологічну рекультивацію території. Реактор Тріно мав двійника у Франції, реактор А атомної електростанції Шо: він працював з 1970 по 1990 рр. даючи 300 МВт електроенергії в мережу. Див. також Ядерна енергетика Італії Примітки
Sant'Andrea Apostolo di Quarto Superiore

Sant'Andrea Apostolo di Quarto Superiore is a Roman Catholic parish church located in the frazione, or neighborhood, of Quarto Superiore in the San Donato-San Vitale quarter of Bologna, region of Emilia Romagna, Italy. History A church, dedicated to St Andrew the Apostle, is documented at the site by 1378. Records indicated a number of restorations between 1697 and 1780. The belltower was built in 1775, and rebuilt in 1899 by Edoardo Collamarini. In 1869, the main chapel, was frescoed by Alessandro Guardassoni and Luigi Samoggia. Collamarini also refurbished the church in 1899–1910. The interiors include a Crucifixion with St Peter Martyr by Guercino. The main altarpiece depicts a Madonna, il Bambino e i Santi Andrea, Sebastiano e Giovanni Battista by the studio of Francesco Albani. References
Chiesa di Sant'Andrea di Quarto Superiore

La chiesa di Sant'Andrea Apostolo è la chiesa parrocchiale di Quarto Superiore, piccola frazione del comune di Bologna amministrativamente rientrante nel quartiere San Donato-San Vitale. Storia Le notizie più antiche riguardanti la parrocchia risalgono alla fine del Trecento, ma l'aspetto attuale è frutto di numerosi interventi successivi, in particolare quello agli inizi del Novecento per opera di Edoardo Collamarini, lo stesso architetto che progettò la chiesa del Sacro Cuore di Gesù. All'interno, sono presenti opere pittoriche del Seicento, in particolare della scuola bolognese e del Guercino. La chiesa rimane piuttosto isolata nella campagna circostante, a causa della piccolezza del centro abitato di cui è il "fulcro". È dedicata a sant'Andrea Apostolo, come la vicina chiesa di Cadriano, frazione del comune di Granarolo dell'Emilia. Note Voci correlate Arcidiocesi di Bologna Chiese di Bologna Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Sant'Andrea Collegamenti esterni (EN) Chiesa di Sant'Andrea di Quarto Superiore, in GCatholic.org. Chiesa di Sant'Andrea di Quarto Superiore, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa di Sant'Andrea di Quarto Superiore, su TourER - portale del patrimonio culturale dell'Emilia-Romagna, Segretariato regionale del Ministero della cultura per l'Emilia-Romagna.
Aquabell

Aquabell era un piccolo parco acquatico situato a Bellaria Igea Marina, in provincia di Rimini. Era aperto da metà giugno a fine agosto. Storia Il parco fu inaugurato nel 1988 ad opera dell'imprenditore Aldo Foschi. Nei suoi anni di maggior fortuna ha ospitato la quinta edizione di Bellezze al bagno, programma televisivo di Mediaset condotto da Giorgio Mastrota e Heather Parisi. Ha inoltre ospitato alcune puntate del programma per ragazzi Zap Zap. Negli ultimi anni di attività alcune aree del parco erano diventate fatiscenti e l'affluenza di visitatori si era ridotta ai minimi termini perfino nei periodo di alta stagione. Ad Aquabell ha probabilmente nuociuto la concorrenza degli altri parchi della riviera romagnola meglio attrezzati e pubblicizzati. Il parco è chiuso dal 2008. Dopo alcuni tentativi falliti di riqualificazione dell'area occupata dal parco, il 22 marzo 2018 la struttura è stata messa all'asta. Note
Kostel svatého Kasiána (San Cassiano)

Kostel svatého Kasiána je římskokatolický farní kostel ve vesnici San Cassiano, části italského horského městečka Badia v Jižním Tyrolsku. Barokní stavba kostela vznikala od roku 1762 a v letech 1844–1845 byla rozšířena. Popis Kostel s přilehlým hřbitovem se nachází v centru horské vsi San Cassiano poblíž pobočky Ladinského muzea. Průčelí kostela je bez oken se čtyřmi pilastry, které nesou překlad, stympanonem s volutami a křížem na vrcholu štítu. Ve výklenku uprostřed tympanonu je umístěna plastika sv. Kasiána a pod ním oválný kartuš s nápisem ST. CASSIANE ORA PRO NOBIS. Interiér je jednolodní a je zakončen polygonální apsidou se zrcadlovou klenbou a malbami Hanse Pescollera. Hlavní oltář zdobí obraz znázorňující mučednickou smrt svatého Kasiána, dílo Karla Henriciho slezského rodáka ze Svídnice. Vlevo od apsidy se tyčí hranolová věž s hodinami, na níž je osmiboká zvonice, na vrcholu zakončena cibulovou bání. Na přilehlém hřbitově je malá kaplička s polygonální apsidou a šindelovou střechou v identickém barevném provedení, jako samotný kostel. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chiesa di San Cassiano (Badia) na italské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Kasiána v San Cassianu na Wikimedia Commons
Chiesa di San Cassiano (Badia)

La chiesa di San Cassiano a Badia è la chiesa parrocchiale della frazione omonima. Fu costruita a partire dal 1762 e ampliata negli anni 1844-1845. Descrizione La chiesa presenta una facciata cieca scandita da quattro lesene che reggono un'ampia cornice marcapiano, sulla quale si innesta un timpano a volute sormontato da una croce. Una nicchia posta al centro del timpano ospita una scultura di santo. L'interno è a navata unica e si chiude con un'abside poligonale con volta a specchio e dipinti di Hans Pescoller. L'altare maggiore è decorato da un dipinto che rappresenta il martirio di San Cassiano, opera di Carlo Henrici di Slesia. A sinistra dell'abside si innalza il campanile ottagonale, sulla cui facciata è posto un orologio. Il campanile termina con una cupola a cipolla. Nel vicino cimitero è posta una piccola cappella con abside poligonale e tetto a scandole. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Cassiano Collegamenti esterni (EN) Chiesa di San Cassiano, in GCatholic.org. Chiesa di San Cassiano, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Madonna del Baraccano, Bologna

The Sanctuary of the Madonna del Baraccano is a Renaissance style, Roman Catholic church, located at Piazza del Baraccano 2 at the southern edge of the formerly walled central Bologna, region of Emilia-Romagna, Italy. The church was built at the site of city wall, where a Madonna image was painted, hence called Madonna of the Barricade. Presently much at the site is undergoing restoration after the May 2012 earthquake. History In 1401, during a siege of Bologna by Gian Galeazzo Visconti, an elderly woman was spied kneeling in prayer next to the wall where a Madonna image was present. Suspecting she was voicing secrets through a small gap in the wall, she was arrested, and the town leader, Bente Bentivoglio had a wall built interior to the wall to seal the site. When that wall collapsed soon after construction, Bentivoglio interpreted this as a miracle, had the old woman freed. In 1438 an oratory had been built. By 1497, Giovanni Bentivoglio II had Francesco Cossa repaint the image, (original by Lippo di Dalmasio), and built a portico to shelter the image. In 1524, The church was built with its tympanum with a terracota virgin by Alfonso Lombardi. The porticoed forecourt was added in 1550, and the cupola was added in 1682 on a design by A. Barelli. The interior has an altar to the right with a Procession of St Gregory Magnus by Cesare Aretusi and Giovanni Battista Fiorini. To the right of the main altar is the frescoed Enthroned Madonna with Angels (1472) by Francesco del Cossa. A silhouette of the praying woman can be seen. To the left of the altar is a Holy Family by Lavinia Fontana and a San Carlo Borromeo by Lucio Massari. In the next chapel is a Disputa of St Catherine (1551) by Prospero Fontana. There are also works of Federico Zuccari and Giovanni Marchesi. Adjacent to the church there was a convent and hospice for prostitutes. References
Chiesa di Santa Maria del Baraccano

La chiesa di Santa Maria della Pace del Baraccano è un edificio religioso situato a Bologna nel complesso del Baraccano. Prende nome dal barbacane, antico torrione che sovrasta la struttura. La chiesa è monumento nazionale. Storia La chiesa fu costruita nel 1403 per inglobare e proteggere dagli eventi climatici una teca che presentava la raffigurazione della Vergine che era dipinta sotto un'arcata delle antiche mura cittadine, e forse proprio per volontà di Giovanni I Bentivoglio quale ringraziamento per un dono ricevuto. La prima cappella era di piccole dimensioni venendo poi ampliata nel 1524 su progetto di Giuseppe Antonio Ambrosi con l'aggiunta del portico e nel 1682 con la realizzazione della cupola su disegno di Agostino Barelli. Con le leggi napoleoniche, fu soppressa la Compagnia Spirituale del Baraccano. La chiesa riuscì a rimanere aperta in quanto fu dichiarata santuario. Fu restaurata nel 1914. Descrizione La chiesa è a pianta regolare. Il nucleo base della costruzione è la cappella maggiore, oltre ad essere la parte più antica. All'interno del santuario si trovano il dipinto della Madonna del Baraccano forse realizzato da Lippo di Dalmasio e restaurato da Francesco del Cossa, la Disputa di Santa Caterina attribuito al pittore bolognese Prospero Fontana, una Sacra Famiglia della figlia Lavinia Fontana e la Processione di Gregorio Magno a Roma in tempo di peste, di Cesare Aretusi. Il timpano presenta delle statue raffiguranti i quattro patroni di Bologna: San Petronio, San Domenico, San Procolo e San Francesco. Leggenda Una lapide narra una leggenda, secondo la quale 1º febbraio 1512 gli artificieri di papa Giulio II, durante un assedio alla città, fecero saltare in aria un tratto di mura presso il Baraccano, ma inspiegabilmente quelle sarebbero ricadute intatte al loro posto. Note Voci correlate Chiese di Bologna Baraccano Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Santa Maria del Baraccano Collegamenti esterni storia della chiesa, su emiliaromagna.beniculturali.it.
Bodoni Museum

The Bodoni Museum of Parma is a museum dedicated to Giambattista Bodoni (1740–1813), situated in the Palazzo della Pilotta building on the premises of the Palatina Library. The museum's treasure is composed of thousands of volumes, a rich correspondence and various typographic tools of Bodoni's Printing Office. The collection dedicated to the history of the book, comprising both manuscripts and the printed editions, constitutes one of the museum's most prestigious sections. The concept of a museum hosting the treasures of Bodoni's Printing Office dates back to 1940. The material, rescued from the bombardment that destroyed the Palatina Library during the Second World War, was finally assembled and displayed in the museum in 1963. After an intense phase of activity and research, the museum struggled between 1983 and 1999, being repeatedly refinanced and reopened. In 2004 the museum joined the Association of European Printing Museums and in 2005 entered the Governing Council of the Associazione Italiana dei Musei della Stampa e della carta (A.I.M.S.C.). References External links museobodoniano.com, museum's website
Museo Bodoni

El Museo Bodoni es un museo dedicado a Giambattista Bodoni, situado en el edificio del Palazzo della Pilotta en las instalaciones de la Biblioteca Palatina de Parma.​ La colección del museo está compuesto por miles de volúmenes, rica correspondencia y varias herramientas tipográficas de la Imprenta de Bodoni.​ La colección dedicada a la historia del libro, compuesta tanto por manuscritos como por ediciones impresas, constituye una de las secciones más prestigiosas del museo. El concepto de un museo que alberga los tesoros de la Imprenta de Bodoni se remonta a 1940. El material, rescatado del bombardeo que destruyó la Biblioteca Palatina durante la Segunda Guerra Mundial, fue finalmente ensamblado y expuesto en el museo en 1963.​ Después de una intensa fase de actividad e investigación, el museo luchó entre 1983 y 1999, siendo refinanciado y reabierto en repetidas ocasiones. En 2004 el museo se unió a la Asociación de Museos Europeos de la Imprenta y en 2005 ingresó al Consejo de Gobierno de la Associazione Italiana dei Musei della Stampa e della carta (AIMSC ). Referencias
Museo Bodoniano

Il Museo Bodoniano, o Museo Bodoni, di Parma è un museo dedicato a Giambattista Bodoni (1740-1813) ubicato all'interno del Palazzo della Pilotta e accessibile dalla Biblioteca Palatina. La collezione è composta da migliaia di volumi, carteggi e strumenti tipografici della stamperia Bodoni. Una delle collezioni più preziose è quella dedicata alla storia del libro, dai manoscritti ai libri a stampa. L'idea di un museo con i tesori del Bodoni nacque già nel 1940. I materiali, scampati ai bombardamenti che distrussero la Biblioteca Palatina durante la seconda guerra mondiale, trovarono la loro collocazione museale solo dopo un lungo iter, il 17 novembre 1963. Dopo un'intensa fase di attività e ricerca, il museo tra il 1983 e il 1999 ha vissuto in tono minore, venendo nuovamente rifinanziato e quindi rilanciato. Nel 2004 è entrato a far parte dell'Association of European Printing Museum, dal 2005 è nel consiglio direttivo dell'Associazione Italiana dei Musei della Stampa e della carta (A.I.M.S.C.). Il 30 novembre 2022 il museo apre la sua nuova sede al piano terra della Biblioteca Palatina, sempre nel Palazzo della Pilotta. Note Voci correlate Musei di Parma Giambattista Bodoni Altri progetti Wikiquote contiene citazioni di o su Museo Bodoniano Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo Bodoniano Collegamenti esterni Sito ufficiale, su museobodoni.beniculturali.it. URL consultato il 15 agosto 2013 (archiviato dall'url originale il 5 gennaio 2019).