NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
San Biagio, Montepulciano

San Biagio is a church outside Montepulciano, Tuscany, central Italy. History The church, which was built between 1518 and 1540, an example of Renaissance Greek cross central plan, was designed by Antonio da Sangallo the Elder, who was inspired by the Basilica of Santa Maria delle Carceri in Prato, which had been designed years before by his brother Giuliano da Sangallo. The same plan, taken from Filippo Brunelleschi's works, was used for the original design by Bramante and Michelangelo for St. Peter's Basilica, as well as for the church of Santa Maria della Consolazione in Todi, of uncertain paternity. The late Renaissance building was constructed on the site of a pre-existing Palaeochristian pieve dedicated to St. Mary and subsequently to St. Blaise. In the early 16th century only remains existed of the pieve, including a wall with a fresco of Madonna with Child and St. Francis, from a 14th-century Sienese painter. The project was supported by Pope Leo X, who had studied under Angelo Poliziano, a native of Montepulciano. The construction lasted until 1580 and, after Sangallo's death, was directed by other superintendents. Description The church is a Greek cross plan, with a central dome supported by a drum. The side opposite to the entrance has a semi-circular apse. The main façade, whose scheme is repeated (with some minor changes) on the two side ones, is divided into two sectors by a large entablature featuring a frieze with triglyphs and metopes which runs for the whole perimeter of the edifice. The lower sector houses the portal, on which is the foundation date. Above it is a window, in turn surmounted by a triangular pediment with, in the middle, a circular oculus. All the exterior is formed by travertine slabs. The façade is flanked by the multifloor bell tower, with numerous decorative elements, which ends in a pyramidal cusp. The design included two symmetrical towers, but only one was built. See also 16th-century Western domes References 2. Guagliumi, Silvia.Antonio da San Gallo il Vecchio.Monografia, Milano 2024.ISBN 979-12-210-6439-1. Sources Barcucci, E. (2000). Il Tempio di San Biagio a Montepulciano. Le Balze. External links Media related to San Biagio (Montepulciano) at Wikimedia Commons
San Biagio

San Biagio är en kyrkobyggnad i närheten av Montepulciano, helgad åt den helige Blasius. Kyrkan ritades av Antonio da Sangallo den äldre, som fann inspiration i Santa Maria delle Carceri i Prato. San Biagio uppfördes mellan 1518 och 1567. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från italienskspråkiga Wikipedia, Chiesa di San Biagio (Montepulciano), 23 december 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Biagio.
Castiglione della Pescaia

Castiglione della Pescaia és un municipi situat al territori de la província de Grosseto, a la regió de la Toscana, (Itàlia). Limita amb els municipis de Gavorrano, Grosseto i Scarlino. Pertanyen al municipi les frazioni d'Ampio, Buriano, Macchia Scandona, Pian d'Alma, Pian di Rocca, Ponti di Badia, Punta Ala, Riva del Sole, Roccamare, Rocchette, Tirli i Vetulònia. Galeria Referències
Castiglione della Pescaia

Castiglione della Pescaia es una localidad de la Provincia de Grosseto, en la Toscana, Italia. Su población es de 8500 habitantes (2009) en una superficie de 208,96 km². Calidad de las playas y el mar, con un cuidado del medio ambiente. Se considera un destino turístico exclusivo de la Maremma, premiado repetidamente varias veces desde 2005 hasta la fecha con 5 velas de Legambiente, ranking en la primera ciudad balnearia turística y calidad ambiental en el ranking anual de Legambiente y Touring Club; por la misma razón el territorio de Castiglione es también llamado "pequeña Suiza" o "Suiza de Maremma" debido a los trabajos de recuperación de la tierra y la importancia del puerto antes de la apertura del ferrocarril. El centro experimentó un período de recuperación y prosperidad entre finales del siglo XVIII y mediados del siglo XIX. Castiglione fue galardonado con el primer premio como el mar más hermoso de Italia incluso en 2015, dado por Legambiente. Aproximadamente 1,3 millones de turistas registrados en el año 2015 [7] Castiglione es la cuarta más visitada Tuscany [7], precedido solo por Florencia, Pisa, Montecatini Terme. El municipio de Maremma es por lo tanto primero al turismo de playa, [7] superando ampliamente los destinos en la costa de Versilia. En consecuencia, el número de residentes en Castiglione se multiplica exponencialmente durante los meses de verano. Lugares de interés Edificios religiosos Iglesia de San Juan Bautista. Iglesia de Santa María di Giglio. Eremo di Malavalle. Entorno natural Parque natural de la Maremma. Demografía Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Castiglione della Pescaia.
Castiglione della Pescaia

Castiglione della Pescaia est une commune italienne de la province de Grosseto dans la région Toscane en Italie. Administration Hameaux Ampio, Buriano, Macchiascandona, Pian d'Alma, Pian di Rocca, Ponti di Badia, Punta Ala, Riva del Sole, Roccamare, Rocchette, Tirli, Vetulonia. Communes limitrophes Gavorrano, Grosseto, Scarlino Monuments et lieux d'intérêt Dans la frazione de Vetulonia : Cassero Senese (VIIIe siècle) dans la frazione de Vetulonia. Site archéologique de Vetulonia Murs de Vetulonia Dans Castiglione della Pescaia : Murailles de Castiglione della Pescaia (XVe siècle) Château de Castiglione della Pescaia (Xe siècle) Torre di via Cristoforo Colombo (Xe siècle) Torre Lilli (Xe siècle) Zone protégée Réserve naturelle de Diaccia Botrona créée en 1991. Bandite di Scarlino zone naturelle protégée, site d'intérêt régional. Galerie Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de la Toscane
Castiglione della Pescaia

Castiglione della Pescaia település Olaszországban, Toszkána régióban, Grosseto megyében. Lakosainak száma 7121 fő (2023. január 1.). Castiglione della Pescaia Gavorrano, Grosseto és Scarlino községekkel határos. Népesség A település lakossága az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Castiglione della Pescaia

Castiglione della Pescaia is een gemeente in de Italiaanse provincie Grosseto (regio Toscane) en telt 7429 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 209,0 km², de bevolkingsdichtheid is 36 inwoners per km². De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Ampio, Buriano, Macchiascandona, Pian d'Alma, Pian di Rocca, Ponti di Badia, Punta Ala, Riva del Sole, Roccamare, Rocchette, Tirli en Vetulonia. Vlak voor de kust nabij Punta Ala ligt het eilandje Sparviero. Demografie Castiglione della Pescaia telt ongeveer 3367 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 1,1% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie De gemeente ligt op ongeveer 4 meter boven zeeniveau. Castiglione della Pescaia grenst aan de volgende gemeenten: Gavorrano, Grosseto en Scarlino. Galerij
Castiglione della Pescaia

Castiglione della Pescaia é uma comuna italiana da região da Toscana, província de Grosseto, com cerca de 7.465 (Cens. 2001) habitantes. Estende-se por uma área de 208,96 km², tendo uma densidade populacional de 35,72 hab/km². Faz fronteira com Gavorrano, Grosseto, Scarlino. Demografia Referências
Кастильоне-делла-Пеская

Кастильоне-делла-Пеская (итал. Castiglione della Pescaia) — коммуна в Италии, располагается в области Тоскана, в провинции Гроссето. Население составляет 8500 человек (2008 г.), плотность населения составляет 36 чел./км². Занимает площадь 209 км². Почтовый индекс — 58043. Телефонный код — 0564. Покровителем населённого пункта считается святой Вильгельм Малавальский. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: http://www.comune.castiglionedellapescaia.gr.it/ Архивная копия от 28 марта 2010 на Wayback Machine Примечания Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.) Архивная копия от 28 марта 2010 на Wayback Machine Национальный институт статистики (итал.) Архивная копия от 22 февраля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Кастиљоне дела Пескаја

Кастиљоне дела Пескаја (итал. Castiglione della Pescaia) је насеље у Италији у округу Гросето, региону Тоскана. Према процени из 2011. у насељу је живело 3860 становника. Насеље се налази на надморској висини од 95 м. Становништво Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Медији везани за Кастиљоне дела Пескаја на Викимедијиној остави Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Castiglione della Pescaia

Castiglione della Pescaia är en havsnära ort och kommun i provinsen Grosseto i Toscana i Italien. Kommunen hade 7 202 invånare (2018)) och ligger 22 km från provinshuvudstaden Grosseto. Den lilla staden är känd för sin höga vattenkvalitet och sina milslånga sandstränder. Stranden är blue flag-klassificerad. I den gamla stadsdelen, Il Borgo, ligger kyrkogården, där bland andra den svenske kompositören Jules Sylvain är begravd. I närområdet finns många sevärdheter, bland annat talrika lämningar efter etruskerna. Landskapet är vackert med solrosfält och de för Toscana typiska alléerna med pinjer och cypresser. Ett par kilometer utanför staden ligger den svenskägda semesterbyn Riva del Sole. Referenser
Кастільйоне-делла-Пеская

Кастільйоне-делла-Пеская (італ. Castiglione della Pescaia) — муніципалітет в Італії, у регіоні Тоскана, провінція Гроссето. Кастільйоне-делла-Пеская розташоване на відстані близько 165 км на північний захід від Рима, 120 км на південь від Флоренції, 19 км на захід від Гроссето. Населення — 7359 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 2 травня. Покровитель — San Guglielmo di Malavalle. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 614 іноземців з 57 країн, серед них 196 громадян країн Євросоюзу та 54 громадяни України. Сусідні муніципалітети Гаворрано Гроссето Скарліно Галерея зображень Див. також Список муніципалітетів провінції Гроссето Примітки
Église San Lorenzo in Damaso

L'église San Lorenzo in Damaso (en français : église Saint-Laurent-dans-la-Maison-de-Damase) est une basilique à Rome consacrée au diacre et au martyr romain saint Laurent. Connu depuis l'Antiquité (synode du pape Symmaque, 499) comme Titulus Damasi, car selon la tradition San Lorenzo in Damaso a été construite par le pape Damase Ier depuis sa propre maison, vers les années 380. Historique La basilique fut construite par l'évêque de Rome, Damase (366-384) à l'intérieur du siège de la factio Prasina, dans la partie septentrionale du Champ de Mars. Donato Bramante a reconstruit l'église au XVe siècle, par ordre du cardinal Raffaele Riario, à la fin des travaux de restauration du palais de la Chancellerie. La dernière restauration était nécessaire après un feu qui a endommagé la basilique en 1944. Description Intérieur La première chapelle vers la droite abrite une Vierge avec les saints Filippo Neri et Nicolò par Sebastiano Conca, alors que le plafond est une fresque avec l'Éternité apparaissant à Saint Nicolas par Corrado Giaquinto. La première chapelle vers la gauche abrite la Dernière Cène par Vincenzo Berrettini (XVIIIe-XIXe siècles). L'autel abrite une icône de la Vierge du XIIe siècle, transférée ici en 1635 depuis l'église di Santa Maria in Grottapinta (it). Il s'agit de l'une des six copies encore présentes à Rome du type iconographique de l'Agiosoritissa attestée depuis le Ve siècle et également appelée Marie Avocate (« Marie Intercessrice »). Dans la première nef vers la gauche, il y a les statues de saint François Xavier et saint Charles Borromée par Stefano Maderno. Dans la nef droite, il y a un monument à Gabriella di Savoia Massimo par Pietro Tenerani. Le presbytère, modifié par Bernini, a sur l'autel Sanctification et Couronnement de Marie par Federico Zuccari. Dans la nef à la gauche du presbytère, il y a la chapelle de la Sainte Conception accomplie en fresque (1635-38) par Pietro da Cortona. D'autres travaux incluent le monument du cardinal Trevisano (1505), la Madone de la Joie, attribué à Niccolò Circignani, et le monument d'Annibal Caro (1566), par Giovanni Antonio Dosio. Titre cardinalice L'église de San-Lorenzo-in-Damaso est le siège du titre cardinalice homonyme. Son titulaire actuel est le cardinal Antonio Rouco Varela, archevêque de Madrid. Galerie Plan de la porte, par Vignole. Voir aussi Articles liés Liste des églises de Rome Liste des basiliques de Rome Église Santa Maria in Publicolis, église dépendante Liens externes (it) Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Rome
San Lorenzo in Damaso

De Basilica di San Lorenzo in Damaso ("Basiliek van de heilige Laurentius in het huis van Damasus") is een rooms-katholieke basiliek in Rome. Het is een van de kerken die gewijd is aan de diaken en martelaar Laurentius van Rome. Geschiedenis Sinds de oudheid (de synode van paus Symmachus in 499) is zij bekend. Volgens de overlevering werd zij door paus Damasus I in zijn eigen huis gebouwd. In opdracht van kardinaal Raffaele Riario werd de kerk in de vijftiende eeuw door Donato Bramante tijdens restauratiewerkzaamheden in het nabijgelegen Palazzo della Cancelleria opnieuw opgebouwd. Na een brand in 1944 was opnieuw restauratie noodzakelijk. Kerkschatten en kunstwerken De eerste kapel aan de rechterzijde bevat een beeld van de heilige Maagd met de heilige Filippus Neri en Nicolò van Sebastiano Conca. Aan het plafond bevindt zich een fresco met de naam De eeuwigheid verschijnt aan Sint-Nicolaas van de hand van Corrado Giaquinto. De eerste kapel aan de linkerkant herbergt een afbeelding van het Laatste Avondmaal door Vincenzo Berretini. In het eerste schip bevinden zich aan de linkerzijden beelden van de heiligen Franciscus Xaverius en Carolus Borromeus van de hand van Stefano Maderno. In het rechterschip is er een gedenkteken voor Gabriella di Savoia Massimo van Pietro Tenerani. Het priesterkoor werd door Bernini gewijzigd en bevat een altaarafbeelding van de kroning van Maria van Federico Zuccari. Links van het priesterkoor bevindt zich de kapel van de heilige Concezione, dat tussen 1635 en 1638 door Pietro da Cortona werd beschilderd. In de kerk bevindt zich ook het graf van de Italiaanse kardinaal Luigi Traglia. Titelkerk De basiliek van San Lorenzo in Damaso is ook een titelkerk. De kardinaal van de kerk is Antonio María Rouco Varela, de aartsbisschop van Madrid.
Базиліка Святого Лаврентія в Дамасо

Бази́ліка Свято́го Лавре́нтія в Дама́со або Базиліка Сан-Лоренцо в Дамасо (лат. Sancti Laurentii in Damaso, італ. Basilica di San Lorenzo in Damaso) — католицька церква в Італії, в Римі. Має статус малої базиліки. Заснована 380 року папою Дамасієм I (Дамасо) на місті його приватного будинку. Названа на честь святого Лаврентія (Лоренцо). Титулярними очільниками церкви є кардинали-священники, що носять відповідний титул (лат. Titulus S. Laurentii in Damaso). Опис У XV столітті Донато Браманте за замовленням кардинала Раффаеля Ріаріо провів реконструкцію церкви разом з прибудованим до неї Палаццо Канчеллерія. У XVIII столітті проведено наступну реконструкцію будівлі Джузеппе Валідіє. Остання реконструкція проведена після пожежі 1944 року. Перша каплиця з правої сторони у середині церкви прикрашена картиною Діви Марії з святими Філіппо Нері та Миколаєм роботи Себаст'яно Конка та настельною фрескою зі святим Миколаєм роботи Джанквінто Коррадо. У каплиця з лівої сторони знаходиться картина роботи Вінченцо Берреттіні — таємна вечеря. Церковна нава прикрашена скульптурами святих Франціска Ксав'єра та Карла Борромея роботи Стефано Мадерно. Пресвітерій був перероблений Лоренцо Берніні і прикрашений картиною роботи Федеріко Цуккарі. У лівій від пресвітерія каплиці знаходяться роботи П'єтро да Кортона створені з 1635 по 1638 роки. Вхід у церкву через правий портал Палаццо Канчеллерія. Кардинали Кардинали-священики церкви святого Лаврентія в Дамасо: від 21 лютого 1998: Антоніо-Марія Роуко-Валера, архієпископ Мадридський. Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Базиліка Святого Лаврентія в Дамасо Базиліка Святого Лаврентія в Дамасо // Catholic-Hierarchy.org. ed. David M. Cheney. 1996-2013. Revised: 16 March 2013. Armellini: San Lorenzo in Damaso San Lorenzo in Damaso a ROMA SPQR di Marco De Berardinis [Архівовано 13 червня 2013 у Wayback Machine.]
Nationalpark Cinque Terre

Nationalpark Cinque Terre (på italiensk: Parco Nazionale delle Cinque Terre) er Italiens første nationalpark fra 1999. Den ligger i provinsen La Spezia i Ligurien i det nordlige Italien og er med 3860 hektar den mindste nationalpark i landet - og den tættest befolkede med 5.000 indbyggere i og omkring de fem byer i Cinque Terre (Riomaggiore, Manarola, Corniglia, Vernazza og Monterosso al Mare) i kommunerne Levanto (Punta Mesco) og La Spezia (Campiglia Sunsets). Cinque Terre blev i 1997 en del af UNESCO World Heritage Site verdensarvsområde 826, Portovenere, Cinque Terre, og øerne Palmaria, Tino og Tinetto. . Nationalparken er oprettet for at bevare kultur- og naturarv i kystområdet. Nationalparken er vigtig for at bevare og opretholde det naturlige landskab og fremme bæredygtig turisme omkring de fem middelalderbyer på den liguriske kyst. Se også Nationalparker i Italien Referencer Officiel website (italiensk) (engelsk)
Nationalpark Cinque Terre

i3i6 Der Nationalpark Cinque Terre (italienisch Parco nazionale delle Cinque Terre) ist einer der 24 Nationalparks in Italien. Er wurde 1999 gegründet und zieht sich nördlich von La Spezia an der Küste Liguriens entlang. Er umfasst ein Gebiet von 3860 Hektar, welches die Gemeinden La Spezia, Levanto, Monterosso al Mare, Riomaggiore und Vernazza mit einschließt. Der Park liegt in der Kulturlandschaft der Cinque Terre, die 1997 von der UNESCO in die Liste des Weltnatur- und -kulturerbes aufgenommen wurde. Der Auftrag, das geschichtliche, kulturelle und natürliche Erbe des Parks im Landesinneren und an der Küste zu bewahren, wurde einer Parkverwaltung übertragen. Der Park grenzt an das ebenfalls 1999 eingerichtete Walschutzgebiet im Mittelmeer zwischen Ligurien, Südfrankreich und Sardinien, das eine hohe Artenvielfalt aufweist und Lebensraum vieler Meeressäuger ist: Hier leben viele Streifendelfine und Finnwale, aber auch zahlreiche weitere, seltenere Wal- und Delfinarten. Seit den 1950er Jahren, als im Gebiet noch über 8000 Menschen lebten, ging die Bevölkerungszahl bis Anfang der 1990er Jahre auf unter 5000 zurück. Terrassierungen, die vor der Gründung des Parks teilweise verfielen, tragen zunehmend wieder Olivenbäume und Weinberge. Die Parkleitung fördert mit Pilotprojekten Versuche, zwischen den Interessen von Landschaftsschutz, Landwirtschaft und Tourismus zu vermitteln. Da Bioprodukte höhere Preise erzielen, erreichen solche Projekte auch Gegenden, die einer Rückkehr zu traditionellen Agrarmethoden bisher distanziert gegenüberstanden – etwa, weil die Jagd zu ihrer Lebensweise dazugehörte. Darüber hinaus lassen sich für die traditionelle Wohn- und Bewirtschaftungsform beinahe verlorene Gebiete wieder zurückgewinnen. Dabei sind vor allem die Lesesteinmauern von größter Bedeutung, deren Gesamtlänge auf 6729 km berechnet wurde. Der Park verfügt über sieben Besucherzentren in Corniglia, La Spezia, Lavaccio, Manarola, Monterosso al Mare, Riomaggiore und Vernazza. Literatur Fabiana Gatti, Francesco Fornelli: L’Ente Parco Cinque Terre. In: Fabiana Gatti, Francesca Romana Puggelli (Hrsg.): Nuove frontiere del turismo. Postmodernismo, psicologia ambientale e nuove tecnologie, Hoepli, Mailand 2006, S. 102–119. ISBN 88-203-3646-4 Weblinks Website des Parks Parco nazionale delle Cinque Terre auf Parks.it, Portal der italienischen Parks Einzelnachweise
Parque nacional de las Cinco Tierras

El Parque nacional de las Cinco Tierras tiene una extensión de 38,6 km2. Se halla en la provincia de la Spezia, en Liguria, en el noroeste de Italia, frente a la costa mediterránea. Se divide en dos partes: la zona costera, el propio parque nacional, y la zona marítima, con el área natural de puerto de La Spezia, en el golfo de La Spezia, protegida. Se considera que se ha alcanzado un equilibrio entre la humanización del paisaje y la naturaleza provechoso para ambos, con el aterrazamiento de las vertientes que en algunos casos caen desde los Apeninos ligures directamente sobre el mar. El parque es atravesado, entre Riomaggiore y Monterosso, por el Sentiero Azzurro o sendero azul, un itinerario que atraviesa, a lo largo de 12 km, las comunas de Manarola, Corniglia y Vernazza, con un desnivel de 600 m.​ Flora y fauna La flora está dominada por el pino marítimo, el pino de Alepo, el alcornoque y el castaño. Entre las plantas, Helichrysum, hinojo marino, romero, tomillo y lavanda. Entre las aves, la gaviota patiamarilla, el halcón peregrino y el cuervo grande. Entre los mamíferos, lirón gris, comadreja común, topo, tejón común, garduña, zorro común y jabalí.​ Referencias
Nationaal park Cinque Terre

Het Nationaal park Cinque Terre (Italiaans: Parco Nazionale delle Cinque Terre) is een nationaal park in Italië. In 1997 zijn de vijf dorpen van Cinque Terre opgenomen in de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Behalve de vijf dorpen aan de kust, Vernazza, Corniglia, Manarola, Riomaggiore en Monterosso, heeft het een dicht begroeid binnenland en heldere zee. Vanaf de veelbelopen wandelpaden op de hellingen heeft men doorlopend uitzichten. Behalve het land is ook de zee hier beschermd, dit deel beslaat ongeveer 30% van de totale parkoppervlakte. In het zuidelijkste deel van het park liggen twee kleine eilandjes Scoglio Grimaldo en Scoglio Ferale, in het noorden de Scoglio Gagiato. Het nationaal park grenst aan Natuurpark Porto Venere. Flora Hoewel de mediterrane flora overal opvalt, zijn er veel verschillende microklimaten. Deze hebben een grote variëteit aan landschappen gecreëerd. Er is sprake van den, aleppoden, kurkeik en kastanje. Rots en kust verschaffen een groot aantal mediterrane en kust soorten zoals zeevenkel hun noodzakelijke leefomgeving. De flora is overal zichtbaar, als boom, kruid maar ook in struiken zoals rozemarijn, tijm, Helichrysum en lavendel. Fauna Zeefauna: Murene, Schorpioenvis, Zeebrasem, Octopus, Pietervis, Grote zeebaars, Dolfijn en Tonijn Landfauna: Hop, Eikelmuis, Bosuil, diverse soorten meeuwen Bezienswaardigheden Van de vijf dorpen mogen Vernazza, Manarola en Riomaggiore als de mooiste beschouwd worden. De plaatsjes hebben een spectaculaire ligging aan zee. Alle plaatsen zijn door een goed onderhouden wandelpad met elkaar verbonden. De tocht van Monterosso al Mare naar Vernazza is de zwaarste, de etappe van Manarola naar Riomaggiore is echter zeer eenvoudig. Dit deel van de wandeltocht voert over de Via dell'Amore. Onderweg passeert men een wand met daarop vele liefdesbetuigingen. Bereikbaarheid Het park is te bereiken via de snelweg A12 (Genua - Livorno). Vanaf de afslagen leiden provinciale weggetjes richting de vijf dorpen aan de kust. Deze zijn echter autovrij, voertuigen moeten op parkeerplaatsen vóór de plaatsen worden achtergelaten. Bovendien hebben die maar een beperkte capaciteit; wanneer ze vol zijn stuurt de politie alle nieuwkomers terug. Een beter alternatief biedt de trein. Alle vijf de dorpen van de Cinque Terre hebben een eigen station. De treinen rijden met een grote regelmaat langs de kust, grotendeels door tunnels. Foto's Externe links Officiële website van het Nationale Park Cinque Terre Wandelen in het Cinque Terre Nationaal Park