NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église San Girolamo dei Croati

L'église San Girolamo dei Croati (en français : Saint-Jérôme-des-Croates) est un lieu de culte catholique de Rome, ainsi que l'église nationale des Croates à Rome. Elle est également connue sous ses anciens noms de San Girolamo degli Illirici (Saint-Jérôme des illyriens) et San Girolamo degli Schiavoni (Saint-Jérôme des esclavons). Elle abrite le titre cardinalice homonyme. Histoire Dans la zone proche du port de Ripetta, s'étaient regroupés depuis le XIVe siècle, une communauté de réfugiés ayant fui les Turcs d'Illyrie et de Slavonie, à qui le pape Nicolas V avait accordé en 1453 l'établissement d'une Congrégation de San Girolamo degli Schiavoni, dotée d'un hospice, d'un hôpital, et d'une petite église du XIe siècle, initialement appelée Santa Marina de Posterula, dédiée à saint Jérôme, originaire de Dalmatie. Au siècle suivant, le pape Sixte V, déjà propriétaire de l'église, la fait reconstruire entièrement par Martino Longhi l'Ancien entre 1588 et 1589, ajoutant un clocher et un mobilier orné. Le marbre de la façade a été retiré du Septizodium. Le pape Sixte VI a institué, en outre, un chapitre de religieux devant être expressément constitué de prêtres d'ascendance slave. Il voulait également rapporter dans l'église le corps de saint Jérôme de la basilique Sainte-Marie-Majeure, mais a oublié de donner suite à sa promesse. Au XIXe siècle, l'édifice a été fortement restauré par le pape Pie IX. À l'origine située le long de la via di Ripetta, dans le tissu urbain autour du port homonyme, l'église était bordée par l'église San Rocco all'Augusteo. La démolition du port après l'unité italienne, dans le cadre du réaménagement des rives du Tibre, ainsi que la démolition de la zone alentour dans les années 1930, afin de dégager le Mausolée d'Auguste, et d'ériger le complexe de l'Ara Pacis, ont isolé les deux églises. Références Bibliographie M. Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Rome, 1891, pp. 328-329 C. Hulsen, Les églises de Rome au Moyen Âge, Florence, 1927, pp. 380-381 F. Titi, Description des Peintures, des Sculptures et l'Architecture exposées à Rome, Rome, 1763, pp. 396-397 Articles connexes Saint Jérôme des Croates (titre cardinalice) Les églises de Rome Les églises nationales de Rome Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Rome
Chiesa di San Girolamo dei Croati

La chiesa di San Girolamo dei Croati a Ripetta è un luogo di culto cattolico di Roma, nonché la chiesa nazionale dei croati a Roma. Risulta anche nota con i nomi antichi di San Girolamo degli Illirici e San Girolamo degli Schiavoni. È chiesa rettoria di San Lorenzo in Lucina e titolo cardinalizio. Storia Nella zona, prospiciente il porto di Ripetta, si era insediata fin dal XIV secolo una comunità di profughi sfuggiti ai Turchi dall'Illiria e dalla Schiavonia, ai quali papa Niccolò V concesse nel 1453 l'istituzione di una Congregazione di San Girolamo degli Schiavoni, dotata di un ospizio, di un ospedale, e di una piccola chiesa dell'XI secolo, originariamente chiamata Santa Marina de Posterula, da intitolare a san Girolamo, di ascendenze dalmate. Nel secolo successivo papa Sisto V, già titolare della chiesa, la fece ricostruire interamente da Martino Longhi il Vecchio tra il 1588 e il 1589, dotandola di un campanile e di ricchi arredi. I marmi per la facciata furono spogliati dal Settizonio. Papa Sisto vi istituì, anche, un capitolo che doveva espressamente essere costituito da preti di ascendenza slava. Avrebbe anche voluto portarvi il corpo di san Girolamo dalla basilica di Santa Maria Maggiore, ma non riuscì a dar seguito al suo proposito. Nel XIX secolo fu massicciamente restaurata da papa Pio IX. Collocata originariamente lungo la via di Ripetta, nel tessuto urbano fiorito attorno all'omonimo porto, è affiancata dalla chiesa di San Rocco. La demolizione del porto a seguito della sistemazione post-unitaria degli argini del Tevere e lo sventramento degli anni 1930, conseguente alla sistemazione dell'area intorno al Mausoleo di Augusto e all'erezione del complesso dell'Ara pacis, hanno isolato le due chiese, ora connesse da un camminamento sopraelevato. Note Bibliografia M. Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma 1891, pp. 328–329 C. Hulsen, Le chiese di Roma nel Medio Evo, Firenze 1927, pp. 380–381 F. Titi, Descrizione delle Pitture, Sculture e Architetture esposte in Roma, Roma 1763, pp. 396–397 Voci correlate San Girolamo dei Croati (titolo cardinalizio) Chiese di Roma Chiese nazionali di Roma Giuseppe Puglia Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Girolamo dei Croati Collegamenti esterni San Girolamo degli Illirici, su romaspqr.it. URL consultato il 1º novembre 2021. Chiesa di San Girolamo dei Croati a Roma raccontata da Claudio Strinati, su raiplayradio.it, 5 dicembre 2020. URL consultato il 1º novembre 2021.
San Girolamo dei Croati

De San Girolama dei Croati a Ripetta ook wel bekend onder de oudere namen San Girolamo degli Illirici en San Girolamo degli Schiavoni is een kerk in Rome gewijd aan de heilige Hiëronymus, gelegen aan de Via Tomacelli in de rione Campo Marzio (Municipio I). Het is de nationale kerk van de Kroaten in Rome. De kerk werd in de veertiende eeuw op last van paus Nicolaas V gesticht ten behoeve van de voor de Turken gevluchte Illyriërs die zich in Rome hadden gevestigd. Hij schonk deze gemeenschap een gasthuis, een ziekenhuis en een kleine kerk die gewijd was aan Margaretha van Antiochië. De Illyriërs nu wijdde de kerk aan hun nationale patroonheilige Hiëronymus. Een eeuw later gaf Paus Sixtus V, die zelf afkomstig was uit de streken van Dalmatië de kerk aan de Kroatische gemeenschap. Paus Sixtus V gaf de kerk status van kapittelkerk en verordonneerde dat alleen Kroatische priesters kanunnik van het kapittel konden worden. In de negentiende eeuw werd de kerk op last van paus Pius IX grondig gerestaureerd. In het voormalig hospitaal is nu het Kroatisch College gevestigd. Titelkerk De kerk is sinds 1566 titelkerk. Houders van de titel waren: Prospero Santa Croce (1566-1570) Felice Peretti Montalto, O.F.M.Conv., later paus Sixtus V (1570-1585) Alessandro Damasceni Peretti (1585-1587) Pedro de Deza (1587-1597) Simeone Tagliavia d'Aragona (1597-1600) Bonifazio Bevilacqua (1601-1611) Felice Centini, O.F.M.Conv. (1612-1613) Matteo Prioli (1616-1621) Giovanni Dolfin (prelaat) (1621-1622) vacant (1622-1632) Péter Pázmány, S.J. (1632-1637) vacant (1637-1642) Francesco Peretti di Montalto (1642-1653) vacant (1653-1657) Girolamo Bonvisi (1657-1677) vacant (1677-1681) Giovanni Battista de Luca (1681-1683) vacant (1683-1689) Leopold Karl von Kollonitsch (1689-1707) vacant (1707-1720) Cornelio Bentivoglio (1720-1727) Leandro Porzia, O.S.B. (1728) Sinibaldo Doria (1731-1733) vacant (1733-1745) Giacomo Oddi (1745-1756) Pietro Paolo de Conti (1759-1763) vacant (1763-1780) František Herzan von Harras (1780-1782) Francesco Carrara (1785-1791) vacant (1791-1801) Cesare Brancadoro (1801-1820) vacant(1820-1836) Gabriele della Genga Sermattei (1836-1861) Antonio Maria Panebianco, O.F.M.Conv. (1861) Giuseppe Andrea Bizzarri (1863-1875) Luigi Serafini (1877-1888) Serafino Vannutelli (1889-1893) Lőrinc Schlauch (1894-1902) Andrea Aiuti (1903-1905) vacant (1905-1911) Franziskus von Sales Bauer (1911-1915) Raffaele Scapinelli di Leguigno (1916-1933) Santiago Luis Copello (1935-1959) Gustavo Testa (1959-1969) vacant (1969-1973) Paolo Bertoli (1973-1979) Franjo Kuharić (1983-2002) Josip Bozanić (2003-)
Igreja de São Jerônimo dos Croatas

San Girolamo dei Croati ou Igreja de São Jerônimo dos Croatas é a igreja nacional em Roma, Itália, dos croatas, localizada na Via Tomacelli, no rione Campo di Marzio. É atualmente uma capela da Pontifícia Universidade Croata de São Jerônimo e aberta à visitação somente por agendamento. É conhecida também como "São Jerônimo dos Ilírios" e era conhecida antigamente como "San Girolamo degli Schiavoni" ("São Jerônimo dos Eslavos"): o nome foi alterado depois que a Croácia se separou da Iugoslávia. O atual cardeal-presbítero do título de São Jerônimo dos Croatas é Josip Bozanić, arcebispo de Zagreb. História A igreja atual foi construída entre 1585 e 1587 para receber refugiados das áreas conquistadas pelo Império Otomano e foi dedicada a São Jerônimo, nativo da Dalmácia (a antiga província romana de Ilírico). A posse do local passou aos croatas em 1453 por ordem do papa Nicolau V para que fosse ali construído um hospício. Referências Bibliografia Ligações externas
Сан-Джироламо-деи-Кроати

Сан-Джироламо-деи-Кроати (итал. San Girolamo dei Croati — Церковь Святого Иеронима Хорватского) — титулярная церковь, национальный католический храм Хорватии, расположенный в Риме, на улице Виа Томачелли на Марсовом поле. В настоящее время является капеллой Папской хорватской коллегии Святого Иеронима в Риме и открыта для посещений только по согласованию с коллегией. В истории церковь также известна под названиями «церковь Святого Иеронима Иллирийцев» (San Girolamo degli Illirici) и «церковь Святого Иеронима Славян» (San Girolamo degli Schiavoni). Церковь находится рядом с Алтарём мира Августа, в районе бывшего Порто-ди-Рипетта (городского порта Рима) на левом берегу Тибра. Ныне на этом месте расположена площадь, сохранившая историческое название: Piazza Porto di Ripetta. Этот район радикально изменился после сноса в 1890 году Порта-ди-Рипетта, а затем расчистки территории вокруг Мавзолея Августа. История С XIV века в этом районе обосновалась община хорватских эмигрантов. В то время их называли иллирийцами или «скьявони» (славянами), и они были организованы в земельное братство. Папа Николай V в 1453 году (в год падения Константинополя под натиском турок) выделил беженцам небольшую полуразрушенную церковь Санта-Марина-де-Постерула, позволив её восстановить и назвать в честь своего покровителя, святого Иеронима Стридонского, одного из важнейших Отцов Западной Церкви, родившегося в Иллирии, в местечке Стридон. Вместе с церковью братство построило приют и гостиницу для хорватских паломников и беженцев, спасавшихся от набегов турок-османов. Столетие спустя папа Сикст V распорядился полностью перестроить церковь для иллирийского народа, к которому папа был глубоко привязан, наделив храм богатым живописным убранством и драгоценной утварью. В 1544 году братство было переименовано в Конгрегацию, или «Общество Святого Иеронима». Архитектура Церковь была построена в 1585—1587 годах по проекту архитектора Мартино Лонги Старшего. Фасад в переходном стиле от позднего Возрождения к маньеризму и барокко облицован травертином и украшен гирляндами и папскими эмблемами. Интерьер состоит из одного нефа с тремя капеллами по сторонам. Фреска на внутреннем куполе выполнена Джованни Гуэррой в технике «тромплёй» (обмана зрения) около 1590 года. Евангелисты на парусах — работы Паоло Гвидотти. Андреа Лилио, живописец позднего римского маньеризма, вместе с другими художниками, включая Антонио Вивиани, также расписал фресками пресвитерий и своды рукавов трансепта. Большинство из этих художников ранее работали для папы Сикста V в Ватикане. Фрески в нефе в 1847 году были завершены Пьетро Гальярди по завещанию папы Пия IX. Церковь была отреставрирована в 2018 году после землетрясений, произошедших двумя годами ранее. В церкви имеются захоронения знаменитых хорватов, среди них: поэт Юрай Баракович, историк Иван Луцич, лингвист Иван Паштрич. Примечания
San Girolamo dei Croati

San Girolamo dei Croati eller Chiesa di San Girolamo dei Croati (kroatiska: Hrvatska crkva svetog Jeronima, Kroatiska sankt Hieronymus-kyrkan) är en romersk-katolsk kyrkobyggnad i Rom i Italien. Kyrkan är helgad åt Hieronymus och är kroaternas nationskyrka i Rom. Den förlänas som titelkyrka åt kardinalpräster med kroatisk anknytning och den nuvarande titelinnehavaren är kardinal Josip Bozanić, ärkebiskop av Zagreb. I kyrkan, som ligger vid Via di Ripetta i rione Campo Marzio, frambärs mässoffret på kroatiska och italienska. San Girolamo dei Croati drivs av och ingår i det Sankt Hieronymus påvliga kroatiska institut vars byggnad ligger i direkt anslutning till kyrkan. Namn Kyrkan kallades tidigare för San Girolamo degli Illirici och senare San Girolamo degli Schiavoni för att i samband med Kroatiens självständighet och utträde ur Jugoslavien i början av 1990-talet byta till nuvarande namn. Historia Kyrkan uppfördes 1588–1589 på den mark som den 21 april 1453, på förfrågan av den kroatiska prästen Hieronymus av Potomje (Jeronim iz Potomja) från Pelješac, tilldelats den kroatiska gemenskapen i Rom av påven Nicolaus V. Då den kroatiska gemenskapen tilldelades marken på Tiberns östra strand, i närheten av Augustus mausoleum, låg här en fallfärdig kyrka invigd åt jungfrumartyren Marina, Santa Marina in Monte Augusto. Den 21 oktober 1989 besöktes kyrkan av Johannes Paulus II. Bilder Referenser Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Girolamo dei Croati. Sankt Hieronymus påvliga kroatiska institut – Officiell webbplats med information om institutet och kyrkan. (kroatiska) (italienska) Se även Lista över nationskyrkor i Rom Romersk-katolska kyrkan i Kroatien
Сан-Джироламо-деї-Кроаті

Сан-Джироламо-деї-Кроаті (італ. San Girolamo dei Croati) — національна церква хорватів в Римі. Також відомі старовинні імена Сан-Джироламо-деглі-Іллірічі та Сан-Жироламо-деглі-Схіавоні. Має кардинальський титул. Церква була побудована у 1585—1587 рр. для біженців із районів, які втікали з-під гніту турків. Саме місце було подаровано хорватам у 1453 році (рік падіння Константинополя) папою Миколою V для будівництва хоспісу. Колись воно стикалося з портом, побудованим на річці Тибр, який називався Порто ді Ріпетта. Примітки Посилання Mariano Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma 1891, pp. 328–329 Christian Hülsen, Le chiese di Roma nel Medio Evo, Firenze 1927, pp. 380–381 F. Titi, Descrizione delle Pitture, Sculture e Architetture esposte in Roma: San Girolamo degli Illiri, Roma 1763, pp. 396–397
Porta Siberia

La Porta del Molo (communément et à tort connue sous le nom de Porta Siberia) était l'une des portes d'entrée de la ville de Gênes, qui faisait partie des murs du XVIe siècle. Elle a été conçue par Galeazzo Alessi et construite par Antonio Roderio da Carona entre 1551 et 1553. Le nom historique documenté est Porta del Molo tandis que le nom couramment utilisé aujourd'hui de Porta Siberia est emprunté à la place à une porte adjacente, construite à une époque plus récente, qui au XXe siècle a donné le nom à l'ensemble du complexe . Dans le complexe des travaux pour la réorganisation du Porto Antico de Renzo Piano, la porte a été restaurée et de 2001 à 2019, elle a accueilli le musée Emanuele Luzzati. Notes Liens externes (it) « Museo Luzzati », sur Museo Luzzati Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Moyen Âge Portail de Gênes
Porta Siberia

La Porta del Molo (comunemente ed erroneamente nota come Porta Siberia) fu una delle porte di ingresso alla città di Genova, parte della cerchia muraria del Cinquecento. Progettata da Galeazzo Alessi e realizzata da Antonio Roderio da Carona fra il 1551 ed il 1553. Il nome storico documentato è Porta del Molo mentre il nome comunemente usato oggi di Porta Siberia viene mutuato invece da una porta adiacente, realizzata in tempi più recenti, che nel XX secolo ha dato il nome all'intero complesso. Nel complesso dei lavori per la riorganizzazione del Porto Antico ad opera di Renzo Piano, la porta è stata restaurata e dal 2001 al 2019 ha ospitato il Museo Emanuele Luzzati. Attualmente ospita l'esposizione sul celebre faraone Tutankhamon, Tutankhamon in Mostra. Note Altri progetti Wikiquote contiene citazioni di o su Porta Siberia Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Porta Siberia Collegamenti esterni Sito del Museo Luzzati, su museoluzzati.it. URL consultato il 24 novembre 2016 (archiviato dall'url originale il 29 novembre 2014). Sito dell'esposizione Tutankhamon in Mostra, su tutankhamoninmostra.com. URL consultato il 22 agosto 2024.
Oratorio del Rosario di San Domenico

Das Oratorio del Rosario di San Domenico ist ein Gebetshaus des Dominikanerordens in Palermo auf Sizilien. Die Compagnia della Madonna del Rosario richtete das Oratorium 1574 in einem schmalen Gang des Klosterkomplexes der Dominikaner ein. Nach der überstandenen Pestepidemie im Jahr 1624 gab die Bruderschaft das Bild „Madonna del Rosario mit den Heiligen Dominikus, Katharina von Siena, Vinzenz Ferrer, Olivia, Ninfa, Agathe, Christina und Rosalia“ bei Anthonis van Dyck in Auftrag, das seit 1628 den Hauptaltar schmückt. Weitere Gemälde bedeutender Künstler sind erwähnenswert, so ein Werk von Luca Giordano, mehrere Bilder, darunter „Christus an der Martersäule“, von Matthias Stomer, „Auferstehung“ von Orazio Ferraro, „Heimsuchung“ (1727) von Guglielmo Borremans „Zwölfjähriger Jesus im Tempel“, „Pfingstwunder“ und ein Deckenfresko „Marienkrönung“ (1630) von Pietro Novelli. 1714 bis 1717 wurde das Oratorium von Giacomo Serpotta mit aufwändigen Stuckaturen und figürlichen Hochreliefs versehen, darunter Szenen aus der Apokalypse, des Alten Testamentes und Darstellungen der Legende um Maria mit dem Rosenkranz sowie in der Kuppel illusionistische Figurengruppen, die insgesamt das Oratorium zu einem Meisterwerk des Italienischen Rokoko werden lassen. Literatur Adriana Chirco: Palermo la città ritrovata. Flaccovio, Palermo 2002, ISBN 88-7758-469-6. Maria Giuffrè: Barockes Sizilien. Michael Imhof Verlag, Petersberg 2007, ISBN 978-3-86568-264-2, S. 224. Pierfrancesco Palazzotto: Palermo. Guida agli oratori. Confraternite, compagnie e congregazioni dal XVI al XIX secolo. Kalós, Palermo 2004, ISBN 88-89224-07-X. Weblinks https://www.palermoweb.com/cittadelsole/monumenti/oratorio_rosario.htm http://www.serpotta.it/pagine/oratoriodel_rosario_sandomenico.html
Oratory of Rosario di San Domenico

The Oratory of the Rosary of Saint Dominic (Italian: Oratorio del Rosario di San Domenico) is a Baroque oratory of Palermo. It is located near the Church of Saint Dominic, in the quarter of the Loggia, within the historic centre of Palermo. The oratory was founded in 1574. In the early 18th century Giacomo Serpotta realized a sumptuous stucco decoration. Moreover, the oratory is decorated with several paintings of important artists like Matthias Stom; Guglielmo Borremans; Geronimo Gerardi (a Nativity); Pietro Novelli; Valerio Castello; and Luca Giordano. The most prominent painting is the main altarpiece by Anthony van Dyck, depicting the Madonna of the Rosary with the saints Dominic, Catherine of Siena, Vincent Ferrer, Olivia, Nympha, Agatha, Christina and Rosalia. The painting was commissioned to Van Dyck during the period of the 1624 plague. External links Gaspare Palermo, Guida istruttiva per potersi conoscere tutte le magnificenze della Città di Palermo, Volume I, Palermo, Reale Stamperia, 1816
Torrione di Baganzola

Der Torrione di Baganzola, auch Torrione Valeri, ist ein spätmittelalterlicher Turm im Stadtteil Baganzola der Stadt Parma in der italienischen Region Emilia-Romagna. Er liegt in der Via Ferdinando Santi 3. Geschichte Die ursprüngliche Burg, die das Territorium von Baganzola beherrschte, ließ Bonifacio Aldighieri 1314 errichten. Die Erlaubnis hierfür hatte der von Giberto III. da Correggio, dem Herrn von Parma, erhalten. An den Kosten mussten sich alle Vasallen beteiligen, die in der Gegend zwischen dem Taro und dem Canale Naviglio bis hin zur Grenze nach Colorno wohnten. Gegen diese Inanspruchnahme lehnte sich im Folgejahr Matteo da Correggio, der Neffe von Giberto III. da Correggio, auf: Nachdem er eine Burg in seinem Lehen San Quirico hatte bauen lassen, wandte er sich mit Hilfe von Gianquirico Sanvitale, Luchino Visconti, der Bürger von Borgo San Donnino und zahlreicher Ghibellinen aus Mailand, Bergamo, Lodi, Piacenza, Mantua, Cremona und Verona gegen Paolo Aldighieri, der sich inzwischen in der Burg niedergelassen hatte. Die Aufständischen griffen die Burg an, stürmten sie und zerstörten sie. Sie plünderten auch einige Dörfer, darunter Baganzola, Vicomero, Castelnovo und San Siro, und eroberten die Rocca dei Rossi. Als Reaktion hierauf griffen die Guelfen an und zwangen Matteo da Correggio, der in der Zwischenzeit die Unterstützung von Gianquirico Sanvitale verloren hatte, zur Kapitulation. Die Gefangenen wurden befreit und erhielten ihre eingezogenen Lehen zurück. Paolo Aldighieri ließ in der Folge die Burg wieder aufbauen, aber 1325 griffen die Truppen von Azzo Visconti, der mit den Pallavicinis verbündet war, die Herren aus Parma an und plünderten die Dörfer Vicofertile, Vigolante, Madregolo, Bianconese, Fontevivo, Fraore, Vicomero, Pietrabaldana, Viarolo, Collecchio, San Martino Sinzano, Felino, Medesano und Borgo San Donnino. Auch die Burg in Baganzola wurde angegriffen und vollständig zerstört. 1435 verlehnte Herzog von Mailand, Filippo Maria Visconti, Baganzola an Andrea Valeri, der bereits Lehensnehmer von Beneceto war. Dieser ließ den Turm bauen, vermutlich an der Stelle der alten Burg. Das Gebäude wurde 1438 fertiggestellt. Die Grafen Valeri hielten Baganzola und die angrenzenden Territorien bis 1805 in ihrem Besitz, dann schafften die Dekrete Napoleons die direkte Feudalherrschaft ab. Der Turm, den ein Privatmann erwarb, wurde in einen Wohnturm umgebaut. Beschreibung Der massive Turm hat einen quadratischen Grundriss. Die Fassaden, die ganz mit Mauerwerk verkleidet sind, haben Fenster auf drei Ebenen, über denen sich rund um den Turm ein gezahntes Gesims befindet. Weiter oben sind die ghibellinischen Zinnen vom Dach bedeckt. Einzelnachweise Quellen Ireneo Affò: Storia della città di Parma. 4. Tomo. Stamperia Carmignani, Parma 1795. Angelo Pezzana: Storia della città di Parma continuata. 2. Tomo. Ducale Tipografia, Parma 1842. Weblinks