NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Radiotelescopio di Noto

Il radiotelescopio di Noto è un osservatorio astronomico che studia l'universo nelle frequenze radio, è situato nel comune di Noto (in provincia di Siracusa). L'osservatorio appartiene ed è finanziato dall'INAF, la sua gestione è affidata all'Istituto di radioastronomia (IRA) di Bologna. L'osservatorio è stato inaugurato nel 1988. L'antenna è posizionata alle coordinate 36°52′34″N 14°59′21″E36°52′34″N, 14°59′21″E. Scopo e tecnica d'uso Il radiotelescopio è stato creato per ricerche astronomiche e geodetiche costituendo assieme ad altri radiotelescopi reti per osservazioni interferometriche su lunghissima base (VLBI)europee e mondiali. Operando di concerto queste reti di radiotelescopi registrano contemporaneamente le onde radio emesse da un corpo celeste e analizzando tutti i dati con la tecnica dell'interferometria se ne possono trarre dati equivalenti a quelli di un radiotelescopio con un'antenna del diametro pari alla distanza tra i radiotelescopi costituenti la rete, arrivando così a costituire anche un'antenna virtuale del diametro della Terra. Il radiotelescopio è usato anche per lo studio e la sorveglianza dei detriti spaziali. Strumentazione L'osservatorio compie le sue ricerche tramite un radiotelescopio dotato di un'antenna parabolica di 32 metri di diametro e del peso di 300 t. L'antenna è caratterizzata da una superficie attiva costituita da 244 pannelli riflettenti mobili per compensare le deformazioni a cui può essere soggetta la superficie parabolica migliorando in questo modo la ricezione delle alte frequenze. L'antenna dispone di ricevitori che lavorano alle frequenze comprese tra 0,327 e 43 GigaHertz (GHz), sono in corso prove con un ricevitore per la frequenza 86 gigahertz. Il radiotelescopio è stato collegato alla rete fibra ottica GARR per poter partecipare alle osservazioni interferometriche e-VLBI dell’European VLBI Network, la fibra ottica, inizialmente funzionante a 1 Gbit/s e in seguito portata a 10 Gbit/s, in modo da poter inviare i dati direttamente al centro di coordinamento della rete. Collaborazioni Il radiotelescopio di Noto partecipa ai programmi RADIONET e NEXPRES, fa parte dell'European VLBI Network (EVN), del Joint Institute for VLBI in Europe (JIVE) e dell’International VLBI Service for Geodesy and Astrometry (IVS). Note Voci correlate Istituto di radioastronomia di Bologna Stazione radioastronomica di Medicina Sardinia Radio Telescope Collegamenti esterni https://www.jive.nl/sites/jive.nl/files/cms/images/telescopes/noto.jpg (EN) Pictures of the EVN telescopes, su evlbi.org (archiviato dall'url originale il 12 aprile 2017). Facebook page, su facebook.com.
Rádio Observatório de Noto

A Estação Noto VLBI é um rádio-observatório localizado na Sicília, sul da Itália, na periferia de Noto. O espaço é operado pelo Istituto di Radioastronomia di Bologna. A antena é uma versão de 32 metros de diâmetro parabolóide equipada com uma superfície ativa e receptores para observações de 1 a 86 GHz. A antena de Noto é utilizada em conjunto com outras antenas em toda a Europa e o mundo para VLBI.
Радіотелескоп Ното

Радіотелескоп Ното (італ. Radiotelescopio di Noto) — радіотелескоп в Італії, на Сицилії, в муніципалітеті Ното. Він належить і фінансується Національним інститутом астрофізики, управління телескопом покладено на Інститут радіоастрономії Болоньї. Обсерваторія була відкрита в 1988 році. Обладнання Радіотелескоп має параболічну антену діаметром 32 метри і вагою 300 тонн. Активна поверхня антени складається з 244 рухомих відбиваючих панелей, які підлаштовуються для компенсації деформацій антени, таким чином покращуючи прийом сигналів на високих частотах. Антена має приймачі, які працюють на частотах від 0,327 до 43 ГГц, проводяться тести тривають з приймачем на частоті 86 ГГц. Радіотелескоп був підключений до волоконно-оптичної мережі GARR для участі в інтерферометричних спостереженнях Європейської РНДБ-мережі. Це дає змогу надсилати дані безпосередньо до координаційного центру мережі. Пропускна спроможність оптичного волокна спочатку становила 1 Гбіт/с, а пізніше зросла до 10 Гбіт/с,. Задачі Радіотелескоп був створений, щоб проводити астрономічні і геодезичні дослідження як частина мережі радіоінтерферометрії з наддовгою базою. Ця технологія поєднує телескопи на різних континентах, утворюючи віртуальну антену діаметром із Землю. Радіотелескоп також використовується для спостереження за космічним сміттям. Радіотелескоп Noto бере участь у програмах RADIONET і NEXPRES, є частиною Європейської РНДБ-мережі, Об'єднаного інституту інтерферометрії з наддовгою базою (JIVE) та Міжнародної служби інтерферометрії з наддовгою базою для геодезії та астрометрія. Примітка Посилання Фото радіотелескопа Ното (англ.) Зображення телескопів EVN Сторінка Facebook
Joan Gualbert

Joan Gualbert (Tavarnelle Val di Pesa, Toscana, 999 - 12 de juliol de 1073), també conegut com a Giovanni Gualbert o Gualberto, fou un monjo italià, abat de Vallombrosa i fundador de l'Orde de Vallombrosa. És venerat com a sant per l'Església catòlica i l'ortodoxa. Biografia Fill de Gualberto Visdomini, de la noblesa florentina, va néixer a Florència o al castell de Poggio Petroio, a Val di Pesa. El seu germà Ugo fou assassinat i, segons el costum vigent, Giovanni havia de venjar-ne la mort matant l'assassí. Segons la llegenda, quan anava a matar-lo, el rival s'agenollà amb els braços en creu i li demanà pietat. Gualbert, commogut, el perdonà i, quan poc més tard entrà a l'església de San Miniat al Monte a pregar, el crucifix li va fer un senyal d'aprovació. Contra la voluntat familiar, ingressà al monestir benedictí de San Miniat del Monte i es dedicà a lluitar contra la simonia –que considerava com la 'primera i la pitjor de totes les heretgies'– i el nicolaïsme que hi havia llavors a l'Església: atacà el seu abat Oberto i el bisbe de Florència, Pietro Mezzabarba, culpables de simonia. Veient, però, les dificultats, se'n va anar a fer vida eremítica i, el 1036, s'establí amb altres monjos en uns terrenys que l'abadessa de Sant'Ellero els va donar a la vall d'Acquabella, després anomenada de Vallombrosa, prop de Fiesole. En aquest indret va establir una colònia d'ermitans i la congregació del mateix nom, basada en la regla benedictina que rebé una primera aprovació del papa l'any 1055. Volgué que la Regla de Sant Benet s'hi apliqués amb el rigor i la puresa fundacionals, retornant així a l'ideal benedictí de vida cenobítica. Algunes modificacions, però, foren innovadores: així, els monjos es preparaven per a intervenir, mitjançant la pregària, en els afers de Florència, fins a aconseguir que el bisbe Mezzabarba fos deposat. En part, el fet es degué al suport rebut per part del partit reformista; segons la llegenda, fou arran del judici de Déu que tingué lloc a Badia Settimo, on el monjo vallombrosà Pere Igni va demostrar la raó dels seus arguments travessant el foc indemne. L'orde de Vallombrosa, de fet una congregació de l'Orde de Sant Benet, va créixer ràpidament i prop de deu cases de la rodalia seguiren la reforma de Vallombrosa. L'any 1070, Roma va aprovar definitivament la congregació. Gualbert morí el 1073 a l'abadia de Passignano, monestir de l'orde, i hi fou sebollit. Fou canonitzat el 1193. Veneració Les seves relíquies es conserven a l'abadia de Passignano. Fou canonitzat per Celestí III en 1193 i el 1957, Pius XII el declarà patró dels serveis forestals italians, donada la particular tasca que els monestirs vallombrosins van fer en l'explotació dels boscos. El 1957, fou proclamat patró dels serveis forestals del Brasil. Relleus de la tomba del sant Benedetto de Rovezzano va treballar durant deu anys en els relleus i escultures del sarcòfag de Joan Gualbert, fins a 1505. Finalment, no va ser instal·lat a l'església de Passignano i l'obra feta va ser, en part, reaprofitada i, en part, conservada en altres parts. Avui poden veure's al Museu de Sant Salvi de Florència. Referències
Jan Gualbert

Jan Gualbert (též Gualbertus či Gwalbert, 985/995 – 12. července 1073) byl italský řeholník, zakladatel vallombrosiánského řádu (zkr. CVUOSB, zvláště přísná odnož benediktinského řádu). Katolickou církví je uctíván jako světec. Život Pocházel z patricijské rodiny z Florencie. Dostalo se mu velmi dobrého vzdělání, v mládí ale vedl neřestný život. Poté, co byl zavražděn jeho bratr, rozhodl se vykonat krevní mstu. Když bratrova vraha nalezl, chtěl jej zabít. Vrah před ním však padl na kolena a prosil jej o milost, dovolávaje se Ježíše Krista, který odpustil těm, kdo ho ukřižovali. Tato příhoda však na Jana hluboce zapůsobila a změnila jeho postoj k životu. Vrahovi odpustil a začal se kát za svůj dosavadní život. Rozhodl se vstoupit do benediktinského řádu. Vzhledem k postavení jeho rodiny mu byl nabízen úřad opata. To ale nechtěl přijmout. Připojil se proto ke kamaldulům, přísné benediktinské odnoži. Po čase i od nich odešel a se skupinou příznivců roku 1038 založil klášter poblíž Fiesole, v místě zvaném Vallombrosa. Zde mniši žili podle zvláště přísné interpretace Řehole svatého Benedikta a hospodařili v okolních lesích. Jan Gualbert, kterému se začalo také říkat hrdina odpuštění, se dále věnoval charitě, pomoci chudým a boji proti svatokupectví. Rovněž se podílel na potřebných reformách různých klášterů. Jím založený vallombrosiánský řád byl schválen papežem Viktorem II. v roce 1055. Jan zemřel v roce 1073 a v roce 1193 byl svatořečen. Jeho relikvie jsou uloženy v kostele sv. Jana Gualberta a sv. Tekly ve Stanech v Polsku. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Jan Gwalbert na polské Wikipedii. Související články Benediktinský řád Kamaldulové Seznam světců a mučedníků katolické církve Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jan Gualbert na Wikimedia Commons Catholica.cz
Johannes Gualbertus

Johannes Gualbertus, italienisch Giovanni Gualberto, deutsch Johannes Walbert (* um 995 in Petroio bei Florenz; † 12. Juli 1073 in Badia a Passignano) ist der Name eines Heiligen der katholischen Kirche. Leben Er entstammte einer adeligen Florentiner Familie. Der Überlieferung nach hatte er in seiner Jugend ein Bekehrungserlebnis. Bei der Verfolgung des Mörders eines Verwandten warf sich der Täter in Kreuzform zu seinen Füßen nieder und bat Giovanni Gualberto um Vergebung, die dieser ihm auch gewährte. Durch dieses Ereignis angeregt, wurde er Mönch in der Abtei San Miniato. Nach einem Zerwürfnis mit dem dortigen Abt, einem Verwandten, der durch Simonie dieses Amt erlangt hatte, begab er sich nach einigen Zwischenstationen an einen Ort namens Aquabella. Hier schloss er sich den beiden Einsiedlern Paulus und Guntelm an. Verstärkt durch Gleichgesinnte aus Florenz und den umliegenden Klöstern wuchs die Gemeinschaft der Eremiten sehr rasch. Es entstand das Kloster Vallombrosa. Als Gründungsdatum wird das Jahr 1036 angesetzt. Johannes Gualbertus entwickelte sich zum entschiedenen Kämpfer gegen die Simonie. Auf sein Betreiben hin wurde, mit Unterstützung des Mönchs Hildebrand, des späteren Papstes Gregor VII., ein Gottesurteil durch Feuerprobe erreicht: Der Mitbruder Pietro Igneo schritt als Vertreter der klagenden Partei unbeschadet über glühende Kohlen und der der Simonie angeklagte Bischof von Florenz, Peter von Pavia, wurde abgesetzt. Nach seinem Tod (während einer Visitationsreise) wurde er am 1. Oktober 1193 heiliggesprochen. Sein Grabmal mit der lebensgroßen Liegefigur von Giovanni Battista Caccini von 1580 befindet sich in der Badia di S. Michele in Passignano Val di Pesa. Aus den von ihm gegründeten Klöstern entwickelte sich der Reformorden der Vallombrosaner (Congregatio Vallis Umbrosae Ordinis Sancti Benedicti), welcher im 20. Jahrhundert mit dem Benediktinerorden vereinigt wurde. Johannes Gualbertus gilt als Schutzpatron der Forstleute und Waldarbeiter. Literatur F. Salvestrini: Disciplina Caritatis. Il monachesimo vallombrosano tra medioevo e prima età moderna. 2008, ISBN 978-88-8334-306-3. Salvestrini, Francesco, Santa Maria di Vallombrosa. Patrimonio e vita economica di un grande monastero medievale, Firenze: Olschki, 1998. Salvestrini, Francesco, I Vallombrosani in Liguria. Storia di una presenza monastica fra XII e XVII secolo, Roma: Viella, 2010. Helmut Feld: Johannes Gualberti. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Band 3, Bautz, Herzberg 1992, ISBN 3-88309-035-2, Sp. 382–385. Werner Goez: Johannes Gualberti, Abt von Vallombrosa. In: Lebensbilder aus dem Mittelalter. Die Zeit der Ottonen, Salier und Staufer. Primus, Darmstadt 2010, ISBN 978-3-89678-701-9, Seite 139–149. Weblinks Biographie (Memento vom 10. Oktober 2007 im Internet Archive)
Juan Gualberto

Juan Gualberto (Tavarnelle Val di Pesa, 985 o 995 - Abadía de Passignano, 12 de julio de 1073) fue un abad florentino, miembro de los benedictinos, quien fundó, junto a varios compañeros, la abadía de Vallombrosa hacia 1038 donde más tarde surgiría la Orden de Vallombrosa. Era miembro de la familia Visdomini de la nobleza florentina. Se hizo monje benedictino, a pesar de la oposición de su familia, en el monasterio de San Miniato al Monte. En Italia, es el santo patrón de los parques, de los guardas forestales y en general de los profesionales forestales.​ Canonizado en 1193. Véase también Vallombrosianos Referencias Bibliografía SPINELLI, G. e ROSSI G. - Alle origini di Vallombrosa. Giovanni Gualberto nella società dell'XI secolo, 1985, ISBN 8816770066 CIARDI, R.P. - Vallombrosa. Santo e meraviglioso luogo, 1999, ISBN 8877812567 Enlaces externos https://web.archive.org/web/20060805140110/http://www.catholic-forum.com/saints/saintj62.htm Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Juan Gualberto.
Jan Gwalbert

Jan Gwalbert (ur. ok. 995 we Florencji, zm. 12 lipca 1073 w Passignano sul Trasimeno) – święty katolicki, opat, założyciel zakonu wallombrozjanów. Pochodził z rodziny florenckich patrycjuszy. Otrzymał staranne wychowanie, ale prowadził hulaszcze życie. Kiedy zabito jego brata, postanowił dokonać zemsty. Jak mówią przekazy, kiedy dopadł mordercę i dobył miecza, ten padł na kolana z błaganiem o litość: „na Mękę Chrystusa”. To wydarzenie wywarło ogromny wpływ na zmianę postawy życiowej Jana Gwalberta. Przebaczył zbrodniarzowi i sam podjął pokutę. Wstąpił do klasztoru San Miniato, zakonu benedyktynów, zaś jego cnoty sprawiły, że zaproponowano mu opactwo, którego jednak nie przyjął. Na znak protestu przeciwko lokalnej symonii wyniósł się do Camaldoli. Około 1030 roku, pragnąc się doskonalić podjął życie w odosobnieniu na zalesionych terenach doliny Vallombrosa. W 1039 zainicjował wokół siebie wspólnotę monastyczną, a wkrótce pod Fiesole zbudował klasztor, w którym mnisi żyli, kierując się pierwszą regułą św. Benedykta. Wraz z innymi zakonnikami opiekował się okalającym klasztor lasem. W ramach wspólnoty powstała „szkoła służby Bożej”, która była elementem reformy gregoriańskiej. Jego walka ze świętokupstwem cieszyła się wsparciem papieża i wiernych. Św. Jan Gwalbert, nazywany bohaterem przebaczenia, zapamiętany został dzięki swojemu miłosierdziu wobec biednych, walce z symonią, a także jako reformator i założyciel klasztorów, oraz zakonu wallombrozjanów (zatwierdzonego w 1055 roku przez papieża Wiktora II). Kanonizacji Jana Gwalberta dokonał papież Celestyn III 1 października 1193, zaś 12 stycznia 1951 roku papież Pius XII ogłosił go patronem leśników. Grób znajduje się w klasztorze Badia a Passignano w Val di Pesa, pod Florencją, gdzie zmarł 12 lipca 1073 roku. W Polsce relikwie świętego znajdują się w świątyni parafii pod wezwaniem św. Jana Gwalberta i św. Tekli w Stanach, a jego wspomnienie obchodzone jest w dies natalis (12 lipca). Zobacz też Przypisy
Иоанн Гуальберт

Иоанн Гуальберт (итал. Giovanni Gualberto, около 995, Флоренция — 12 июля 1073, Таварнелле-Валь-ди-Пеза, Тоскана) — святой Римско-католической церкви, аббат, основатель монашеского ордена валломброзианов, покровитель лесничих. Биография Иоанн Гуальберт родился в 995 году в Таварнелле-Валь-ди-Пеза, возле Флоренции в аристократической семье патрициев. Согласно преданию, получив хорошее образование, Иоанн Гуальберт хотел жить простой жизнью. После того, как убили его брата, он хотел отомстить убийце. Встреча с убийцей повлияла на его дальнейшую жизнь. Поймав убийцу, он осознал ужас мести и, упав на колени, стал просить Бога о прощении. Иоанн Гуальберт поступил в бенедиктинское аббатство Сан-Миниато, чтобы молиться там о раскаянии. Через некоторое время он покинул бенедиктинский монастырь и в 1038 году основал новый монастырь, который стал основой нового монашеского ордена валломброзианов. Иоанн Гуальберт был известен своей борьбой с епископской симонией, благотворительной деятельностью. Его родственником был ещё один святой — Пётр Огненный. Иоанн умер 12 июля 1073 года в аббатстве святого Михаила Архангела. Прославление Иоанн Гуальберт был канонизирован 24 октября 1193 года папой римским Целестином III. День памяти в Католической церкви — 12 июля. Примечания Литература F. Salvestrini, Disciplina Caritatis, Il monachesimo vallombrosano tra medioevo e prima età moderna, Rome, Viella, 2008. F. Salvestrini, Santa Maria di Vallombrosa. Patrimonio e vita economica di un grande monastero medievale, Florence, Olschki, 1998. Ссылки Индекс святых (англ.)
Іван Гуальберт

Іван Гуальберт (італ. Giovanni Gualberto; 995, Таварнелле-Валь-ді-Пеза, Італія — 12 липня 1073, абатство святого Архангела Михаїла, Таварнелле-Валь-ді-Пеза, Італія) — святий римо-католицької церкви, абат, засновник чернечого ордену валломброзіанів, за релігійними віруваннями — покровитель лісничих. Біографія Іоанн Гуальберт народився в 995 році в Таварнелле-Валь-ді-Пеза, біля Флоренції в аристократичній родині патриціїв. Отримавши гарну освіту, Іван Гуальберт хотів жити простим життям. Після того, як вбили його брата, він хотів помститися вбивці. Зустріч з убивцею вплинула на його подальше життя. Піймавши вбивцю, він усвідомив жах помсти і, впавши на коліна, став просити Бога про прощення. Іоанн Гуальберт вступив в бенедиктинський монастир, щоб вимолити собі каяття. Через деякий час він покинув бенедиктинський монастир і в 1038 році заснував новий монастир, який став основою нового чернечого ордену валломброзіан. Іван Гуальберт був відомий своєю боротьбою з єпископською симонією, та благодійною діяльністю. Помер 12 липня 1073 року в абатстві святого Архангела Михаїла. Канонізований в 1193 році Папою Римським Целестином III. Джерела F. Salvestrini, Disciplina Caritatis, Il monachesimo vallombrosano tra medioevo e prima età moderna, Rome, Viella, 2008. F. Salvestrini, Santa Maria di Vallombrosa. Patrimonio e vita economica di un grande monastero medievale, Florence, Olschki, 1998. Посилання Індекс святих [Архівовано 7 жовтня 2011 у Wayback Machine.] (англ.)
Castellengo Castle

Castellengo Castle (Italian: Castello di Castellengo) is a castle located in Cossato, Piedmont, Italy. History Tradition attributes the construction of the castle to Alberico di Monterone in the 10th century, but more detailed studies trace its foundation to an earlier time. The castle later belonged to the De Bulgaro family, which, from the 12th century, took on the name De Castellengo. In 1374, the castle was pledged to the House of Savoy; in 1406, it was occupied by the mercenary soldier Bando of Florence, an event that led to the De Castellengo family being accused of treason against the Savoys. To reclaim it, Amadeus VIII, Duke of Savoy laid siege to the castle until February 1409. Description The castle stands on one of the first hills at the edge of the Biellese plain, on the right bank of the Cervo river. Gallery References External links Media related to Castello di Castellengo at Wikimedia Commons
Castello di Castellengo

Avvolto dal verde di una natura rigogliosa, sorge il Castello di Castellengo, nell'omonima frazione Castellengo in Piemonte. Dalla collina su cui è arroccato, il maniero si affaccia sulla splendida pianura sottostante, mentre alle sue spalle si distendono le dolci colline biellesi. Il susseguirsi delle stagioni offre scorci sempre nuovi e suggestivi: dal Castello lo sguardo abbraccia in un’unica visione l’ampiezza della campagna coltivata, in un’atmosfera di quiete e aria pura che invita al relax. Storia Le origini del castello risalgono al X Secolo, quando fu edificato da Alberico di Monterone. Nel 1014 la proprietà gli venne confiscata per aver sostenuto Arduino d’Ivrea. Nel 1198 il maniero passò alla famiglia Bulgaro, che lo mantenne fino al 1406. Nella notte tra il 4 e il 5 maggio di quell’anno il capitano di ventura Bando di Firenze ne prese possesso. Per riconquistarlo, Amedeo VIII di Savoia dovette ricorrere a un lungo assedio, conclusosi nel febbraio del 1409. In seguito il castello fu suddiviso e venduto a quattordici nobili biellesi. Negli anni successivi i fratelli Frichignono di Cecina acquisirono quote sempre più consistenti del castello e del territorio di Castellengo. Nel 1630 Prospero Frichignono ottenne il titolo di Conte da Carlo Emanuele I; ancora oggi lo stemma della famiglia è visibile alla destra della meridiana del castello. Alla fine del Seicento, con il mutare delle condizioni politiche e militari, iniziò la trasformazione dell’edificio da fortezza a residenza signorile. Il processo proseguì per tutto il Settecento, ispirandosi ai modelli francesi. Estintasi la famiglia Frichignono nel 1883, il castello conobbe un progressivo abbandono e diversi passaggi di proprietà. Nel 1990 gli attuali proprietari avviarono un accurato restauro conservativo, tuttora in corso. Grazie a questi interventi, le antiche sale del Castello di Castellengo stanno recuperando il loro antico splendore e oggi possono ospitare meeting, cerimonie, mostre e altri eventi. Descrizione Il castello sorge su una delle prime alture ai margini della pianura biellese, sulla riva destra del torrente Cervo. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Castellengo Collegamenti esterni Sito ufficiale, su castellodicastellengo.it.
Santuario della Beata Vergine Addolorata (Cuceglio)

Il santuario Madonna Addolorata, della Beata Vergine Addolorata o più semplicemente dell'Addolorata è un santuario e dedicato alla Madonna. È collocato su un rilievo a circa 400 metri di quota che domina il centro abitato di Cuceglio. Storia Il santuario fu inizialmente costruito tra il 1740 e il 1743, grazie alle elemosine raccolte da un pastore del paese al quale era apparsa la Madonna. Edificato nel luogo dove sorgeva un pilone votivo, era costituito da una semplice cappella con al suo interno un affresco rappresentante la Madonna Addolorata davanti al Cristo disteso. La chiesetta venne poi ampliata tra il 1747 e il 1749, anche per l'aumentato afflusso di fedeli richiamati dalle numerose guarigioni. In realtà probabilmente i lavori di costruzione proseguirono ancora per alcuni anni e si conclusero solo nel 1749. Il nome del progettista dell'edificio non è noto. Nel 1817 nei locali adiacenti al santuario si insediarono i Frati Minori Osservanti, che lo ressero fino al 1866 arricchendolo di decorazioni e opere d'arte. I locali un tempo utilizzati come convento vennero in seguito adibiti ad asilo. Descrizione Attualmente il santuario è costituito da una chiesa a navata unica, in stile barocco, chiusa da un'abside maggiore che a sua volta è fiancheggiata da due absidiole. Davanti alla chiesa si trova una panoramica spianata inerbita con al centro una alta croce. A questa si accede grazie ad una grande scalinata costruita negli anni Quaranta del Novecento, adornata da due statue che rappresentano angeli. Alla base dello scalone, in una nicchia, si trova una statua dell'Addolorata. Ogni anno a settembre si celebra la festa del santuario. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Santuario della Beata Vergine Addolorata Collegamenti esterni Santuario della Beata Vergine Addolorata, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Madonna Addolorata, su santuaricristiani.iccd.beniculturali.it, ATS Censimento Santuari Cristiani in Italia.