NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di San Bartolomeo

De Chiesa di San Bartolomeo is een voormalige katholieke kerk in de sestiere San Marco, dicht bij de Rialtobrug, in de Italiaanse stad Venetië. Geschiedenis Op de locatie was er een eerste kerk, vermoedelijk gebouwd rond 830-840 en oorspronkelijk gewijd aan de heilige Demetrius van Thessaloniki. Na een renovatie in 1170 werd de kerk gewijd aan de heilige Bartolomeüs. In 1342 werd de kerk door paus Benedictus XII toegewezen aan het Patriarchaat Grado, een patriarchaat dat evenwel in 1451 werd ontbonden door de bul Regis aeterni. In de 16e eeuw werd de San Bartolomeo toegewezen aan de Duitse gemeenschap in Venetië, actief in het nabijgelegen Fondaco dei Tedeschi. In de 18e eeuw werd de kerk opnieuw herbouwd. De klokkentoren of campanile werd gebouwd tussen 1747 en 1754 naar plannen van Giovanni Scalfarotto, tevens de architect van de San Simeone Piccolo. De kerk werd in 1806 gesloten op last van Napoleon, meerdere kunstwerken werden verkocht. Na een lange periode van verwaarlozing had de kerk geen liturgische functie meer en werd ze in de jaren 1980 ontwijd. Nadien werd ze voor seculier gebruik ingezet, eerst als een kunstgalerie, vervolgens, na een uitgebreide restauratie, als locatie voor concerten. Buitenkant Hoewel de grootte niet verwaarloosbaar is, is de San Bartolomeo onmerkbaar vanop de Venetiaanse straten, voor wie de klokkentoren of de zijingang aan de Salizzada Pio X niet opmerkt. Het bouwwerk is aan drie van de vier zijden omringd door andere gebouwen en heeft enkel een sobere toegang in het steegje Ramo dei Bombasseri. De voornaamste ingang is aan de noordkant, via een bouwwerk aan de Salizzada Pio X, de verbindingsstraat tussen de Rialtobrug en het plein Campo San Bortolomio. De kerk heeft een koepel op de kruising van schip en transept. Binnenkant Het interieur heeft twee sculpturen van de Venetiaanse beeldhouwer van Duitse afkomst Enrico Merengo (Heinrich Meyring). Een altaarstuk van Sint-Michaël uit 1798 is van Pietro Novelli. Het koor heeft een hoogaltaar van Merengo/Meyring met drie doeken van Palma il Giovane en een fresco op het plafond van Michelangelo Morlaiter. Op het linker bovenschip is het Castigo dei serpenti, ook door Palma il Giovane, terwijl de linker zijbeuk een Matteüs van Leonardo Corona en een Maria-Tenhemelopneming van Pietro Muttoni herbergt. Albrecht Dürers schilderij Rosenkranzfest (Feest van de Rozenkrans), in opdracht van de kerk, bevindt zich nu in de Nationale Galerij in Praag. Grote deuren of luiken voor een orgel (dat niet meer aanwezig is), geschilderd door Sebastiano del Piombo, bevinden zich nu in de Gallerie dell'Accademia in Venetië. De open deuren tonen Sint Lodewijk van Toulouse en Sint Sebaldus van Neurenberg, bij sluiting tonen ze Sint Bartholomeüs en Sint Sebastiaan.
Casa del Albergue

La Casa del Albergue es una domus de la época romana, enterrada durante la erupción del Vesubio en el año 79 y encontrada tras las excavaciones arqueológicas de la antigua Herculano: de todas las casas exploradas, es la más grande de la ciudad.​ Historia y descripción La construcción de la Casa del Albergue se remonta a la época de Augusto, entre el 27 y el 14 a .C.: tras el terremoto de Pompeya del año 62,​ se llevaron a cabo importantes obras de restauración, tanto en la decoración como en la estructura, con la transformación de algunas salas en actividades comerciales.​ Enterrado bajo un manto de lodo, que luego se solidificó en toba, debido a los flujos piroclásticos durante la erupción del Vesubio en el año 79, fue explorado por primera vez en 1852 por Carlo Bonucci, y luego investigado definitivamente durante la década de 1930 por Amedeo Maiuri.​ La Casa del Albergue está situada en el borde de una colina, en una posición panorámica, en lo que era la playa antes de la erupción, con vistas al mar: su mal estado de conservación se debe no tanto a los efectos causados por la erupción como a los daños causados por las primeras exploraciones; con sus dos mil ciento cincuenta metros cuadrados es la mayor vivienda de Herculano descubierta hasta el momento y es también la única de la ciudad que cuenta con una zona termal:​ por estas razones, al principio se pensó que era un albergue.​ La entrada principal se encuentra en el cardo IV, desde el que se accede al atrio en el que son visibles los restos del impluvium. En el lado derecho se encuentra la zona termal, que conserva pinturas de un segundo estilo y se compone de un apoditerio, decorado con paneles verdes, en los que se reconocen figuras voladoras, y trapecios de color rosa pálido, un tepidarium, con paneles de color rojo oscuro separados entre sí por bandas verdes y azules con motivos florales en su interior, y un caldarium, del que quedan pocas pinturas, excepto en la pared este, y un suelo de mosaico con teselas blancas y negras, que representan delfines en algunos lugares. La sala también cuenta con una piscina y en la parte absidal había un labrum.​ El atrio da paso al peristilo, con columnas de opus vittatum, hechas de ladrillos y bloques de toba: En el centro hay un huerto, en el que se encontró el tronco carbonizado de un peral, motivo por el cual se replantaron árboles de la misma familia.​ Alrededor del peristilo, con suelo de mosaico blanco con borde negro, se abren varias salas, excepto en el lado que corre paralelo a la calle, incluidas las del lado oeste en las que se conserva el suelo de mosaico, en particular un umbral, que contiene la representación de un gallo y una paloma.​ Estas mismas salas separan el peristilo de un patio porticado con pilares de opus vittatum, sostenidos por subestructuras abovedadas, bajo las cuales se encuentran otras salas, a las que se accede por un pasillo iluminado por pequeñas ventanas rectangulares, que tienen el suelo de opus signinum y opus sectile.​ Referencias Bibliografía De Vos, Arnold; De Vos, Mariette (1982). Pompei, Ercolano, Stabia (en italiano). Roma: Editori Laterza. Enlaces externos
Casa dell'Alcova

La casa dell'Alcova è una casa di epoca romana, sepolta durante l'eruzione del Vesuvio del 79 e ritrovata a seguito degli scavi archeologici dell'antica Ercolano: è così chiamata per via di un ambiente absidato, denominato alcova. Storia e descrizione La casa venne seppellita insieme al resto della città sotto una coltre di fango durante l'eruzione del Vesuvio nel 79: fu quindi esplorata tramite cunicoli nel XVIII secolo dagli esploratori borbonici, i quali la depredarono quasi completamente di tutti gli elementi decorativi, e venne riportata alla luce all'inizio del XX secolo a seguito degli scavi condotti da Amedeo Maiuri. La casa dell'Alcova ha una superficie di circa quattrocentosessanta metri quadrati: si tratta in realtà di due abitazioni con ingresso comune dal cardo IV; superate le fauci d'ingresso, le quali su entrambi i lati hanno una porta che conduce ad ambienti di servizio, si giunge al cortile principale, colonnato sul lato orientale e con resti di decorazione parietale lungo il lato nord in quarto stile, caratterizzato da disegni di elementi architettonici come il frontone di un portale. Dal cortile si accede alle due case: la prima, che continua in asse con questo ambiente, ha un altro cortile, sul quale si aprono diversi ambienti tra cui un cubicolo con pareti affrescate in terzo stile con pannelli in blu e zoccolatura in rosso ed un oecus, nel quale è resistito l'affresco di Arianna abbandonata, l'unico a non essere stato rimosso durante le indagini borboniche. Dal cortile principale, tramite due gradini, si accede anche alla seconda casa: anche questa ha un ennesimo atrio sul quale si affacciano tre ambienti, tra cui un cubicolo, nel quale fu ritrovato un tavolo in marmo rotondo, ed un biclinium, con affreschi in terzo stile, decorato con disegni di elementi architettonici, e nel quale sono ancora visibili le basi di due divani e le grate di due finestre in ferro incorniciate in legno. Dall'atrio, inoltre, un corridoio, senza alcuna decorazione parietale, ma con pavimento a mosaico bianco racchiuso in una doppia cornice nera, conduce a due camere, precedute da una stanza che funge da pozzo di luce: la prima ha decorazioni in terzo stile, con pannelli bianchi delimitati in rosso su una zoccolatura ugualmente bianca, mentre l'altra stanza presenta pitture simili alla precedente, tuttavia con decorazioni maggiormente elaborate soprattutto di prospettive e elementi architettonici e pavimento in grigio con inserti di marmo colorato; la parete sud di quest'ambiente presenta un'alcova, ossia una nicchia semicircolare, da cui la casa prende il nome, con al centro una finestra ed un incavo per piante. Note Bibliografia Arnold De Vos e Mariette De Vos, Pompei, Ercolano, Stabia, Roma, Editori Laterza, 1982, ISBN non esistente. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Casa dell'Alcova Collegamenti esterni (IT, EN) Soprintendenza speciale per i Beni archeologici di Napoli e Pompei - Sito ufficiale, su pompeiisites.org.
Nostra Signora del Sacro Cuore

Nostra Signora del Sacro Cuore (známý také jako San Giacomo degli Spagnoli) je katolický kostel v Římě zasvěcený panně Marii, stojící na Piazza Navona. Historie Původní kostel byl postaven na ruinách Domitianova stadionu ve 12. století. Nová budova byla postavena k výročí Svatého roku 1450 na zakázku Enrika Kastilského, syna krále Ferdinanda III. Fasáda, jejíž průčelí bylo původně na opačné straně, byla navržena Rossellinem. Od roku 1506 byl kostel národním kostelem Španělů v Římě. Po dokončení Santa Maria in Monserrato degli Spagnoli v 17. století, se španělská komunita přesunula do nového kostela. Papež Lev XIII. budovu, která byla v dezolátním stavu, nechal renovovat na konci 19. století. V této době byl hlavní vchod přemístěn na stranu Piazza Navona. Apsida a transept byly zbořeny roku 1938, aby uvolnily místo pro Corso del Rinascimento. Interiér Většina uměleckých děl a náhrobků byla přenesena do Santa Maria de Monserrato degli Spagnoli. Zbyly pouze některé renesanční práce jako chór z barevného mramoru a mramorové pozadí hlavního oltáře. Neporušená zůstala také kaple San Giacomo. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Nostra Signora del Sacro Cuore na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nostra Signora del Sacro Cuore na Wikimedia Commons
Nostra Signora del Sacro Cuore (Rom)

Die Kirche Nostra Signora del Sacro Cuore (auch San Giacomo degli Spagnoli genannt) ist eine katholische Kirche, die der Jungfrau Maria geweiht ist und sich an der Piazza Navona in Rom befindet. Sie ist die Titeldiakonie von Kardinal Koch. Geschichte Die Vorgängerkirche wurde im 12. Jahrhundert auf den Ruinen des alten Stadions des Domitian errichtet. Die heutige Kirche wurde zum Heiligen Jahr 1450 von einer Kommission unter Leitung des Infanten Heinrich von Kastilien, dem Sohn des Königs Ferdinand III. von Kastilien errichtet. Die Fassade, die sich ursprünglich auf der Gegenseite befand, wurde von Bernardo Rossellino gestaltet. Seit 1506 war die Kirche die spanische Nationalkirche in Rom und wurde vor allem vom spanischen Hof und spanischen Pilgern genutzt. Erst nach der Vollendung der Kirche Santa Maria in Monserrato degli Spagnoli im 17. Jahrhundert übernahm diese die Rolle der spanischen Nationalkirche. Im späten 19. Jahrhundert wurde unter Papst Leo XIII. das Gebäude, das bereits zu zerfallen drohte, umfassend renoviert. Im Rahmen dieser Renovierungsarbeiten wurde der Haupteingang auf die Front zur Piazza Navona verlegt. Die Apsis und das Querschiff wurden 1938 abgerissen, um für die parallel zur Piazza Navona verlaufende neue Durchgangsstraße Corso del Rinascimento Platz zu schaffen. Einrichtung Die meisten Kunstwerke und Grabmonumente wurden in die Kirche Santa Maria de Monserrato degli Spagnoli überführt. Erhalten sind bis heute einige Werke der Renaissance, darunter eine Kanzel in mehrfarbigem Marmor sowie die Marmorwand hinter dem Hochaltar. Auch die Kapelle di San Giacomo ist erhalten. Kardinaldiakone Cesare Zerba pro illa vice (1965–1973) Mario Luigi Ciappi (1977–1987) José Saraiva Martins (2001–2009) Kurt Koch (seit 2010), Kardinalpriester pro hac vice ab 2021 Weblinks Wikia-Travel - römische Kirchen
Église Nostra Signora del Sacro Cuore

L'église Nostra Signora del Sacro Cuore (en français : Notre-Dame du Sacré-Cœur) est une église catholique romaine dédiée à Notre-Dame du Sacré-Cœur et située dans le rione de Parione sur la piazza Navona. Depuis 1965, elle est le siège de la diaconie cardinalice de Nostra Signora del Sacro Cuore. Histoire Une ancienne église existait au même endroit, sur les ruines du stade de Domitien au XIIe siècle. La première mention de l'église actuelle se trouve dans le testament de Henri de Castille le Sénateur, fils du roi Ferdinand III, qui fit un don pour sa construction en 1259. Le nouvel édifice fut achevé pour l'année sainte de 1450. La façade, qui se trouvait sur le côté opposé à l'actuelle a été dessinée par Bernardo Rossellino. À partir de 1506, elle devint l'église de la nation espagnole à Rome. Quand l'église Santa Maria in Monserrato degli Spagnoli fut terminée au XVIIe siècle, elle perdit son rôle d'église de la communauté espagnole. Le pape Léon XIII décida de la rénovation de l'édifice, proche de l'effondrement. C'est à cette époque que l'entrée principale fut déplacée vers la piazza Navona. L'abside et le transept ont été démolis en 1938 pour ouvrir la voie actuelle du Corso del Rinascimento. Architecture et ornements Traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Nostra Signora del Sacro Cuore » (voir la liste des auteurs). Liens externes (it) Site officiel Ressource relative à la religion : Chiese delle diocesi italiane Portail de l’architecture chrétienne Portail de Rome
Nostra Signora del Sacro Cuore

De Nostra Signora del Sacro Cuore (ook wel de San Giacomo degli Spagnoli genoemd) is een aan het Onbevlekt Hart van Maria gewijde kerk in Rome, gelegen aan het Piazza Navona. De kerk is gebouwd op de plek waar zich eerder een deel van het Stadion van Domitianus bevond. Een eerdere kerk werd er in de twaalfde eeuw gebouwd. De oudste gedeelten van het huidige gebouw stammen uit 1450. Vanaf het begin van de zestiende eeuw diende de kerk de Spaanse gemeenschap in Rome, totdat die functie in de zeventiende eeuw werd overgenomen door de Santa Maria in Monserrato degli Spagnoli, tot op de dag van vandaag de Spaanse nationale kerk. Naar deze kerk werden ook de meeste kunstschatten van de Nostra Signora overgebracht. Op last van paus Leo XIII onderging de kerk aan het einde van de negentiende eeuw een grondige renovatie. Sindsdien is de kerk in gebruik door de Congregatie van de Zonen van het Onbevlekte Hart van Maria, waaraan de kerk zijn huidige naam te danken heeft. Titeldiakonie De kerk werd in 1965 door paus Paulus VI verheven tot titeldiakonie. Houders van de Titel Nostra Signora del Sacro Cuore waren: 1965-1973: Cesare Zerba 1977-1987: Mario Luigi Ciappi OP 2001-2009: José Saraiva Martins, CMF (werd in 2009 benoemd tot kardinaal-bisschop van Palestrina) 2010-heden: Kurt Koch; titelkerk pro hac vice (2021-heden)
Nostra Signora del Sacro Cuore

Nostra Signora del Sacro Cuore ou Nossa Senhora do Sagrado Coração, conhecida também como San Giacomo degli Spagnoli ou São Tiago dos Espanhóis, é uma igreja titular dedicada à Virgem Maria localizada na Piazza Navona, em Roma, Itália. O atual cardeal-diácono protetor da diaconia de Nossa Senhora do Sagrado Coração é Kurt Koch. História Uma igreja mais antiga já existia no local, que fica sobre as ruínas do antigo Estádio de Domiciano, no século XIII. A primeira menção desta igreja está no testamento de Henrique de Castela (1230–1304), filho do rei Fernando III de Castela, que doou o dinheiro para construí-la em 1259. A nova igreja foi construída para o Jubileu de 1450, financiada por uma doação de Alfonso de Paradinas. A fachada, que no passado estava do lado oposto do atual, foi projetada por Bernardo Rossellino. O papa Alexandre VI, que era espanhol, posteriormente criou uma praça à frente da igreja. Em 1506, a igreja passou a ser também a igreja nacional dos espanhóis em Roma, uma situação que perdurou até a construção de Santa Maria in Monserrato degli Spagnoli, no século XVII, que passou então a ser a igreja da comunidade espanhola. No final do século XIX, o papa Leão XIII mandou reformar o edifício, que perigava desabar. Na mesma época, toda a orientação da igreja foi alterada para que a entrada passasse a ficar de frente para a Piazza Navona. A abside e o transepto foram demolidos em 1938 para permitir a abertura da avenida Corso del Rinascimento. Interior A peça-de-altar sobre "Assunção da Virgem em Glória entre Anjos e Apóstolos" é do pintor flamengo Francisco de Castello. A maior parte das obras de arte e monumentos funerários que decoravam a igreja foram transferidos para Santa Maria quando a comunidade espanhola se mudou para lá. O que restou são algumas obras renascentistas, como o presbitério em mármore multicolorido e o fundo em mármore do altar-mor. Além disso, a Capella di San Giacomo também está intacta. Alguns afrescos de Annibale Carracci que decoravam a Capela Herrera foram transferidos para o Museu Nacional d'Art de Catalunya, em Barcelona, e para o Museu do Prado, em Madrid. Galeria Referências Ligações externas
Ностра-Синьйора-дель-Сакро-Куоре

Ностра-Синьйора-дель-Сакро-Куоре, італ. Nostra Signora del Sacro Cuore чи італ. San Giacomo degli Spagnoli — католицька церква на площі Навона у Римі, присвячена Діві Марії. Є титулярною діяконією швейцарського кардинала К. Коха. Історія Церква була зведена у 12 столітті на руїнах стадіону Доміціана. Нова будівля була зведена у Ювілейний рік 1450 під керуванням Енріке Кастильського, сина короля Фердинанда III Кастильського. Фасад церкви був спочатку з протилежного боку, ніж зараз та був розроблений Бернардо Росселіні. Починаючи в 1506 році церква була національна церква іспанців у Римі. Лише коли було завершено будівництво Санта Марія ді Монсеррато у 17 столітті, центр іспанської громади зміщується в цю церкву, яка зараз і є іспанською національною церквою у Римі. Наприкінці 19 століття за папи Лева XIII будівлю відреставровано . У той час головний вхід був перенесений на сторону П'яцца Навона. Абсида і трансепт були знесені у 1931 році, щоб дати місце новій вулиці Avenue Corso del Rinascimento. У 1965 році за папи Павла VI церква стала титульною дияконією. Див. також П'яцца Навона Санта Марія ді Монсеррато Посилання Ностра Синьйора дель Сакро Куоре на romanchurches.wikia.com [Архівовано 18 липня 2011 у Wayback Machine.](англ.)
Дом „Панигарола“

Дом „Панигарола“ (на италиански: Casa dei Panigarola) е историческа сграда на площад „Мерканти“ в Милано, Северна Италия. Описание Дом „Панигарола“ е сградата, която затваря четвъртата страна на пл. „Мерканти“ в Милано. В тази сграда се е помещавала „Уставната служба“, която е осигурявала регистрацията и преписването на херцогските укази, публичните актове и определянето на категориите частни актове. Службата, като наследствена привилегия, се е държала от Панигарола – семейство нотариуси от Галарате, които я държат чак до 1741 г., когато изчезват. Оттам идва името на сградата. Тя изглежда и днес като сграда с компактни заострени арки с теракотени рамки. Фасадата, която покрива вече съществуваща структура, е проектирана от Джовани Солари през 1466 г., за да бъде подредена през 1899 г. от Лука Белтрами, който е отговорен за добавянето на еднодъговия прозорец на горния етаж. Този горен етаж е ограничен от теракотен фриз с оживални прозорци и богата украса. Мазилката е украсена с ломбардски графити. В лявата част на сградата в момента се помещава ресторант, а в дясната има лоджия (обикновено затворена с порта), която позволява достъп чрез вътрешно стълбище до окачената рампа, която води до входа на Палацо дела Раджоне. Под оживалните аркади е възможно да се намери релеф на змия върху калдъръмения под. В лоджията има теракотена плоча от 1448 г., подписана от Томазо да Капонаго, юрист от XV век, който предупреждава за рисковете, произтичащи от прибягването до съдебни дела (Палацо дела Раджоне е бил седалище на съда). Конструкцията до 1788 г. е директно облегната на апсидата на църквата „Сан Микеле ал Гало“. В тази първа фаза най-вероятно е издигнат съществуващ портик, който от своя страна се намира на територията на древно гробище, вероятно древен остатък от манастира „Лентазио“. Сегашната сграда е резултат от няколко реставрации и промени, извършени от началото на XIX век, и най-вероятно включва и последните фрагменти от стените на древната църква. Конструкцията е повдигната през 1809 г. от арх. Джилардони заедно с Палата на юристконсултите и Палатинските школи, а през следващите години част от арките на приземния етаж са напълно или частично включени и използвани като магазини. Нова намеса на арх. Лука Белтрами през 1899 г. добавя към фасадата еднодъгов прозорец с теракотена рамка в стила на XV век. Последната реставрация е от 1967 г. от Антонио Каси Рамели. Сградата, известна през 1906 г. като „Лоджия на банкерите“, освен като седалище на Universitas Mercatorum през XV век, през XIX век е временно седалище в някои свои пространствата на партера на Търговската камара. Източници Casa dei Panigarola, на Piazza Mercanti Milano, посетен на 6 август 2022 г. Casa dei Panigarola, на Lombardia Beni Culturali, посетен на 6 август 2022 г. Casa dei Panigarola, на Piazza Mercanti Milano, посетен на 6 август 2022 г. Casa dei Panigarola, siamo in piazza Mercanti, на Milano da vedere, посетен на 6 август 2022 г. Вижте също Вили и дворци в Милано Милано Сеньория Милано Миланско херцогство
Casa Panigarola

Casa Panigarola (or Casa dei Panigarola), also known as Palazzo dei Notai ("Palace of the Notaries"), is a historic building of Milan, Italy, located in Piazza Mercanti, former city centre in the Middle Ages. It is named after the House of Panigarola, a family of notaries from Gallarate, that owned the building until 1741. The building thus served as a notary seat, and the activities therein were strictly related to those that occurred in the adjacent Palazzo della Ragione, where trials were held. The palace occupies the west side of the rectangular Piazza Mercanti city square. While its original structure dates back to the age of medieval communes, it was largely rebuilt in the 15th century in Gothic style. The facade was designed by Giovanni Solari in 1466 and largely restored in 1899 by Luca Beltrami. A minor restoration occurred in 1967, under the supervision of Antonio Cassi Ramelli. In the floor of the portico, there is a notable relief with the biscione, Milan's emblem under the House of Sforza. Another notable decoration of the palace is a ceramic plaque dating back to 1448, signed by Tommaso da Caponago (a 15th-century lawyer), that warns against the perils of recurring to the law to solve conflicts. Footnotes References O.P. Melano, Milano di terracotta e mattoni, Mazzotta, 2002 A. Lanza and M. Somarè, Milano e suoi palazzi - Porta Vercellina, Comasina e Nuova, Libreria Milanese.