NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Eremo di San Nicola (Isola del Gran Sasso d'Italia)

L'eremo di San Nicola è un eremo ubicato a Isola del Gran Sasso d'Italia, nella frazione di Casale San Nicola. Storia e descrizione La costruzione dell'eremo risale al periodo compreso tra il X e l'XI secolo ed era gestito dai monaci camaldolesi: nel 1187 venne annoverato tra i possedimenti del monastero di Fonte Avellana, a cui restò legato fino al 1652, nonostante fosse già caduto in decadenza a partire dal 1393 quando i monaci si trasferirono al convento di San Salvatore di Fano a Corno. Venne restaurato nel 1947 come testimoniato da una lapide posta al di sopra del portale. L'eremo è posto a un'altezza di 1 096 metri, addossato alla parete orientale del Corno Grande, in una piana detta Prato dei Fiori, sulla sinistra del Fosso Gravone, lungo un sentiero che conduce alla fonte di San Nicola, la cui acqua è ritenuta benevola per la cura del mal di testa. La chiesa si presenta in stile romanico ed è costituita da blocchi di pietra squadrati, cementati tramite malta, e coperta con un tetto a doppio spiovente; misura 14 metri di lunghezza per una larghezza di 5 metri e mezzo. Internamente è navata unica, con tre archi che la dividono in due campate, presbiterio e sacrestia; il pavimento è in mattoni disposti a spina di pesce, anche se in qualche zona è stato rattoppato con cemento, mentre l'illuminazione è garantita tramite sette finestre. Lungo la parete sinistra delle due campate sono presenti dei sedili in pietra; sulla destra è invece posta una statua di San Nicola. Nella zona del presbiterio è posto l'altare maggiore, caratterizzato da una raffigurazione in ventiquattro piastrelle in ceramica di Castelli, del 1988, di San Nicola, la quale è andata a sostituire quella precedente, San Nicola e due suoi miracoli, attribuita a Nicola Cappelletti e spostata nella chiesa di Casale San Nicola. Alle spalle dell'altare maggiore, in quello che era l'abside, è stata ricavata la sacrestia; sia nella zona dell'altare maggiore che della sacrestia sono visibili resti di affreschi ormai deteriorati e scoloriti. Nei pressi della chiesa sono i ruderi del monastero di San Niccolò a Corno, fondato nel 1055 da san Piero Damiani. Note Collegamenti esterni Eremo di San Nicola, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Chiesa dei Santi Andrea ed Egidio

La chiesa dei Santi Andrea ed Egidio è una chiesa sussidiaria a Salobbi, frazione di Novella, in Trentino. Fa parte della zona pastorale delle Valli del Noce e risale forse al XV secolo. Storia La prima menzione della piccola chiesa risale al 1515 quando il vescovo suffraganeo Michele Iorba vi consacrò un altare con dedicazione a Sant'Egidio. In seguito, nel 1537, dagli atti relativi a una visita pastorale compiuta nel territorio dal cardinale e principe vescovo di Trento Bernardo Clesio risultò descritta come cappella di Sant'Andrea apostolo. Sembra comunque probabile che il luogo di culto fosse già esistente entro l'inizio del XV secolo. Nel 1579 sui documenti relativi a un'altra visita pastorale venne riportata la dedicazione della chiesa a Sant'Egidio. Attorno alla fine del XVII secolo gli interni vennero rinnovati con la costruzione di una volta sopra la sala e il rifacimento della pavimentazione ad un livello leggermente superiore rispetto alla situazione precedente. Negli anni settanta del XX secolo vennero realizzati restauri conservativi e la volta settecentesca della sala venne demolita perché stava creando problematiche alla stabilità dell'edificio, sostituita da una nuova copertura in legno per coprire le capriate sotto il tetto. Vennero poi rinnovate la pavimentazione della navata e la superficie del sagrato. L'occasione della tinteggiatura degli interni e degli esterni favorì anche il recupero di lacerti di antichi affreschi. Gli ultimi interventi conclusisi nel 2005 hanno portato alla rimozione del soffitto in legno messo in opera solo tre decenni prima ed hanno messo in luce la struttura portante del tetto. Descrizione La facciata è semplice, a due spioventi con portale architravato in pietra. La piccola torre campanaria a vela è costruita in legno e si alza dal centro del tetto con una copertura a scandole in larice. L'interno, a navata unica, ha la copertura che dopo i recenti interventi è a vista. Restano conservati pochi lacerti affrescati nella navata a destra e sulla facciata. Gli affreschi visibili sono di gusto gotico e rappresentano la Madonna in trono col Bambino e San Cristoforo. L'altare in legno ha il paliotto con motivi floreali e conserva la pala con Madonna col Bambino ed i Santi Andrea ed Egidio. Note Bibliografia Aldo Gorfer, Le valli del Trentino-Trentino occidentale, Calliano (Trento), Manfrini, 1975, ISBN 978-88-7024-118-1. Voci correlate Salobbi Novella (Italia) Arcidiocesi di Trento Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa dei Santi Andrea ed Egidio Collegamenti esterni Chiesa dei Santi Andrea ed Egidio, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Сан Карло але Куатро Фонтане

„Сан Карло але Куатро Фонтане“ (на италиански: San Carlo alle Quattro Fontane, също San Carlino, букв. „Църква на св. Карл при четирите фонтана“) е католическа църква в Рим, Италия, построена по проект на един от най-екстравагантните представители на бароковото изкуство – Франческо Боромини (1599-1667). Локация Църквата е разположена на мястото, където се пресичат 2 улици- Via Quirinale и Via delle Quattro Fontane. История Построена е по проект на Боромини в периода 1638 – 1641 г. Осветена е в чест на канонизирания милански кардинал и реформатор Карло Боромео, а също и на Пресветата Троица. През 1999 г. църквата е основна реставрирана. Фасада По ъглите на църквата са разположени четири скулптурни групи с фонтани, оттам и названието – але Куатро Фонтане. На фасадата фигури на ангели поддържат голям овал с изображение на герба. Екстериор Архитектураният план на Сан Карло але Куатро Фонтане се състои от два равнобедрени триъгълника, съединяващи се в ромб. В него са разположени два кръга, които са допълнени от дъги и заедно се образува елипса. В неголямото вътрешното помещение има 16 колони. Вътрешното пространство е изпълнено в бял цвят. Литература Blunt, Anthony. Borromini. Cambridge, Harvard University Press, 1979. ISBN 0-674-07926-4. Steinberg, Leo. Borromini's San Carlo Alle Quattro Fontane. New York, Garland Pub, 1977. ISBN 0-8240-2008-1. Portoghesi, Paolo. Storia Di San Carlino Alle Quattro Fontane. Roma, Newton & Compton, 2001. ISBN 978-88-8289-485-6. (на италиански) Heinz-Joachim Fischer: Rom. Zweieinhalb Jahrtausende Geschichte, Kunst und Kultur der Ewigen Stadt. DuMont Buchverlag, Köln 2001, ISBN 3-7701-5607-2. Външни препратки San Carlo alle Quattro Fontane (Rome) Архив на оригинала от 2019-05-10 в Wayback Machine.
San Carlo alle Quattro Fontane

San Carlo alle Quattro Fontane (česky kostel svatého Karla u čtyř fontán) je malý kostel v Římě, který ve slohu vrcholného baroka postavil architekt Francesco Borromini. Stojí na Kvirinálu, v severní části historického města, na křižovatce ulic Via delle Quattro Fontane a Via del Quirinale. Historie Kostel pro řád španělských trinitářů postavil v letech 1638–1641 mladý Borromini jako svoji první samostatnou práci. Roku 1646 byl zasvěcen sv. Karlu Boromejskému, ale horní část průčelí byla dokončena mnohem později, až po architektově smrti. Popis Drobný kostelík stojí na nepravidelném pozemku a tvoří část klášterních budov. Přes malé rozměry (asi 20 x 12 m) je to vrcholná ukázka římského baroka, která vstoupila do dějin architektury. Zvlněná a bohatě zdobená fasáda má dvě patra s podobným, poměrně složitým rozvrhem. Čtyři štíhlé korintské sloupy nesou hlavní římsu s balkonem, mezi nimi jsou výklenky se sochami a malými sloupky. Svrchní patro má opět čtyři sloupy s výklenky a sloupky mezi nimi. Úzký a vysoký vnitřní prostor je velmi složitý. Jádrem je oválný střed se čtyřmi výklenky do kříže, který nahoře vybíhá do oválné kupole s lucernou. K němu přiléhá několik bočních kaplí a prostor dále člení sloupy při stěnách. Odkazy Literatura K. Baedeker, L'Italie. Leipzig 1900, str. 244 Související články Francesco Borromini Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu San Carlo alle Quattro Fontane na Wikimedia Commons (anglicky) San Carlo na Rome Guide Archivováno 14. 7. 2017 na Wayback Machine.
Kościół San Carlo alle Quattro Fontane

Kościół San Carlo alle Quattro Fontane (św. Karola przy Czterech Fontannach) w Rzymie został zaprojektowany przez czołowego przedstawiciela dojrzałego baroku rzymskiego – architekta Francesco Borrominiego. Architektura Świątynia jest zbudowana w układzie centralno-podłużnym. Nawę główną, która ma rzut zbliżony do elipsy, okalają nieregularne kaplice i zakrystia. Kopuła charakteryzuje się geometrycznym wzorem z oknami otoczonymi fantazyjnymi ornamentami. Fasada kościoła wychodzi na dość wąską ulicę, co uniemożliwiałoby obejrzenie jej w całości. Borromini znalazł rozwiązanie tego problemu stosując falistą fasadę. W każdym poziomym paśmie fasady jest zachwiany rytm falowania, co pozwala na jej dokładne obejrzenie. Fantazyjny fryz rozdziela fasadę na pół, natomiast pion wyznaczają kolumny. Na fryzie znajduje się napis IN HONOREM SS TRINITAIS ETD CAROLI M DC LXVI, co znaczy „Na cześć Świętej Trójcy i Karolowi, 1667 r.” Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia w serwisie Panoramio. panoramio.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-19)].
San Carlo alle Quattro Fontane

San Carlo alle Quattro Fontane är en kyrkobyggnad i Rom, helgad åt den helige Carlo Borromeo, ärkebiskop och kardinal. Kyrkan är belägen på Quirinalen i Rione Monti och tillhör församlingen Santi Vitale e Compagni Martiri in Fovea. Beskrivning Kyrkan kallas "San Carlino" på grund av sin intima storlek. Den är ritad av Francesco Borromini och uppfördes mellan 1638 och 1641. San Carlo konsekrerades av kardinal Ulderico Carpegna den 14 oktober 1646. Kyrkans fasad fullbordades dock inte förrän 1682, femton år efter Borrominis död. ”Quattro Fontane” syftar på de fyra väggfontäner som är placerade i vart och ett av gathörnen i korsningen intill kyrkan. Kyrkans fasad avdelas i två våningar av en kraftigt profilerad gördelgesims. Fasadens formspråk är ett tydligt exempel på Borrominis preferens för växelspelet mellan konvexa och konkava ytor. I nedervåningens centralnisch står en staty föreställande Carlo Borromeo, utförd av Antonio Raggi 1675. Borromini fick i uppdrag av spanska trinitarier att uppföra San Carlo-kyrkan på en mycket avgränsad och oregelbunden hörntomt. Planlösningen är följaktligen komplicerad och därtill epokgörande i arkitekturens historia. Bilder Se även San Carlo ai Catinari Referenser Noter Tryckta källor Buchowiecki, Walther (1967) (på tyska). Handbuch der Kirchen Roms: der römische Sakralbau in Geschichte und Kunst von der altchristlichen Zeit bis zur Gegenwart. Bd 1, Die vier Patriarchalbasiliken und die Kirchen innerhalb der Mauern Roms: S. Agata dei Goti bis S. Francesco Saverio. Wien: Brüder Hollinek. Libris 76030. OCLC 888923228 Lombardi, Sergio (Giugno 1999). ”San Carlo alle Quattro Fontane (San Carlino)” (på italienska). Roma Sacra: guida alle chiese della città eterna (Roma: Cosmofilm) (16): sid. 51–57. ISSN 1126-6546. Steinberg, Leo (1977) (på engelska). Borromini's San Carlo alle Quattro Fontane: A Study in Multiple Form and Architectural Symbolism. Outstanding Dissertations in the Fine Arts, 99-0112866-8. New York: Garland. Libris 5796506. ISBN 0-8240-2008-1 Tylenda, Joseph N. (1993) (på engelska). The Pilgrim's Guide to Rome's Principal Churches. Collegeville, Minnesota: The Liturgical Press. ISBN 0-8146-5016-3. OCLC 27066978 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Carlo alle Quattro Fontane.
Сан-Карло-алле-Кваттро-Фонтане

Сан Карло алле Кваттро Фонтане (італ. San Carlo alle Quattro Fontane, також San Carlino, що означає «церква св. Карла біля чотирьох фонтанів») — еталон химерної барокової криволінійності, спроєктований і побудований у Римі одним з найекстравагантніших майстрів бароко — Франческо Борроміні. Історія Будувалася вона за одним з перших самостійних проєктів Борроміні у 1638–1677 рр. і була освячена на честь канонізованого міланського кардинала і реформатора церкви Карло Борромео ( архієпископа з Мілана ), а також Пресвятої Трійці. Церкву можна назвати важливішим проєктом життя Борроміні, оскільки було завершено її будову вже після його смерті. Замовниками були ченці іспанського ордену трінітаріїв. Кути церкви — зрізані і біля них розташовані чотири скульптурні групи з фонтанами, звідси назва — алле Кватро Фонтане. Фігури ангелів підтримують великий овал із зображенням герба. Внутрішнє оздоблення виконано у білому кольорі і вважається одним з перших творінь епохи розквіту римського бароко. Будівля в перерізі утворює овал, перекритий куполом, по сторонах розташовані дві невеликі каплички. Каплиця в нижній частині церкви була передбачена як місце поховання архітектора, однак Борроміні, який покінчив життя самогубством, був похований поруч з його дядьком Карло Мадерно в римські церкві Сан-Джованні-дей-Фіорентіні. Уславлений фасад Багато вражень на сучасних майстру архітекторів справив хвилястий фасад церкви, обернутий на вузьку римську вуличку. Він розбитий на два яруси величним карнизом і прикрашений щільно розташованими колонами і нішами. Ніші першого ярусу прикрашені скульптурами, верхні залишені порожніми. Але фасад створений племінником архітектора в період 1664–1667 років — Бернардо Борроміні після вивченні малюнків і проєктів дяді, які той не встиг знищити в скрутні дні наприкінці життя. Реставрація У 1999 році церква ґрунтовно відреставрована. Галерея Примітки Джерела Офіційна сторінка Piero Bianconi, Francesco Borromini. Vita, opere, fortuna, Istituto grafico Casagrande S.A., Bellinzona 1967. Claudio Rendina: „Le Chiese di Roma“, Newton & Compton Editori, Roma 2007. ISBN 978-88-541-0931-5 Francesca Maria D’Agnelli: „San Carlo alle Quattro Fontane“, Tiferno Grafica, Città di Castello 2007. ISBN 88-731-1467-9 Посилання Див. також Бароко Архітектура бароко Архітектурна модель Креслення архітектора Джованні Баттіста Монтано Ян Блажей Сантіні Айхл
San Rocco, None

The Church of Saint Roch (Italian: Chiesa di San Rocco) is a Renaissance-style Roman Catholic church dedicated to Saint Roch in None, Region of Piedmont, Italy. A church at the site was initially documented by 1522, but occupied by 1589 by the Company of the Disciplinati, also known as the Batù di San Rocco. In the past, this was a flagellant confraternity, but over the centuries it was less rigorous, and included both men and women. During processions at different festivals, the men are dressed in white, and the women, in yellow. The feast ending Pentecost was dedicated to Saint Roch. The facade was erected in 1710. The bell-tower with clocks was built in 1739. See also Santi Gervasio e Protasio, None References
Isla Cirella

La Isla de Cirella (en italiano: Isola di Cirella)​ es la menor de las dos islas de la región de Calabria en el país europeo de Italia. Se encuentra ubicada en la costa noroeste del mar Tirreno de Calabria, frente a Cirella, fracción de Diamante, en Provincia de Cosenza. Tiene una superficie de 0,12 kilómetros cuadrados y alcanza una altura máxima de 40 metros, los acantilados de piedra caliza de la isla, sometidos a la erosión del mar, han creado muchas cuevas y calas. La flora típica está compuesta de matorrales mediterráneos, enriquecidos con plantaciones de euforbo y limones. Véase también Geografía de Italia Geografía de Europa Referencias
Cirella

Cirella est une île d'Italie en mer Tyrrhénienne, appartenant administrativement à la commune de Diamante. Géographie Elle s'étend sur environ 345 m de longueur pour une largeur approximative de 270 m. Histoire Elle abrite une fortification militaire construite en 1562. Références Voir aussi Articles connexes Liste des îles d'Italie Lien externe Vue satellite Portail des îles Portail de la mer Méditerranée Portail de la Calabre
Cirella-sziget

A Cirella-sziget a Tirrén-tengerben fekszik, Calabria partjai mentén. A Dino-sziget mellett egyike a régió két szigetének. Közigazgatásilag Diamante községhez tartozik. Területe 0,12 km², legmagasabb pontja 40 m. Mészkövek alkotják, melyekben karsztjelenségek figyelhetők meg. Az ókorban az ausonok lakták, Cirellae néven volt ismert. A szigeten fekvő kis település fő látnivalói: egy várrom, egy római kori mauzóleum valamint az 1545-ben épített San Francesco-kolostor. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben az Isola di Cirella című olasz Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek
Cirella (isola)

Cirella è un'isola dell'Italia sita nel mar Tirreno, in Calabria. Si trova nella costa nord occidentale del Tirreno calabrese, di fronte l'abitato di Cirella, frazione di Diamante in Provincia di Cosenza. Ha una superficie di 0,12 km² e raggiunge un'altezza massima di circa 40 metri; le rocce calcaree dell'isola, sottoposte all'erosione marina, hanno dato vita a molte grotte ed insenature. La flora è quella tipica della macchia mediterranea, arricchita da boschetti di euforbio e limoni. Sulla sommità si ergono i ruderi di una fortificazione militare, detta Torre dell'Isola di Cirella, di pianta quadrata con lati lunghi circa 10 metri e mura spesse tre o quattro metri. Essa fu costruita nel 1562 per prevenire l'assalto dei pirati turchi all'abitato di Cirella. Si presume che uno specchio di mare intorno all'isola nasconda alcuni reperti archeologici a causa di rinvenimenti di anfore risalenti al periodo greco romano. I fondali del lato est dell'isola sono ricchissimi di vegetazione marina (Posidonia Oceanica) e si ritrovano anche esemplari di Pinna nobilis il più grande bivalve del mediterraneo. Nell'agosto del 2007, su segnalazione di alcuni turisti, sono stati rinvenuti due ordigni della seconda guerra mondiale a poca distanza dalla costa est dell'isola, a qualche metro di profondità. Qualche giorno dopo la segnalazione i due proiettili sono stati disinnescati e fatti brillare al largo da uomini della Guardia Costiera. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isola di Cirella
Чирелла (остров)

Чирелла (итал. Isola di Cirella) — остров, расположенный в акватории Тирренского Моря вдоль северо-западного побережья Калабрии напротив одноименной деревни Чирелла. Это один из двух островов в регионе, наряду с островом Дино. Остров находится под управлением муниципалитета Диаманте. Остров является частью охраняемой территории морского парка. География Чирелла занимает площадь 12 гектаров, высшая точка на острове составляет 40 м. Из-за водной эрозии в известняковых породах на острове сформировались крупные пещеры. История В 1562 году на вершине острова были построены военные укрепления для защиты от турецких пиратов, которые стоят на острове и по сей день. Укрепление имеет квадратную форму с сторонами по 10 м и толщиной стен до 4 м. В 2007 году недалеко от восточного побережья острова дайверами были обнаружены две мины времён Второй Мировой Войны. Впоследствии мины были обезврежены сотрудниками береговой охраны. На острове нашли древние амфоры, относящиеся к греко-римскому периоду. Фауна На острове в основном преобладает типичные для Средиземноморья маквисы, молочаи и лимоны. Морское дно вокруг острова богато на растительность, в толще воды можно встретить океаническую посейдонию и благородную пинну. На острове часто гнездуются средиземноморские серебристые чайки, также остров является убежищем для черепах логгерхедов. Примечания
Collegium Germanicum et Hungaricum

El Pontificum Collegium Germanicum et Hungaricum (llamado simplemente Collegium Germanicum), es un colegio pontificio en Roma destinada a la formación y al alojamiento de sacerdotes y seminaristas de lengua alemana. Fundada en 1552 por el cardenal Morone y fue confiada desde el principio a los jesuitas. En 1580 el papa Gregorio XIII lo une al Collegium Hungaricum. Se ubica desde 1886 en la villa Costanzi (via San Nicola de Tolentino), en Roma, cuenta en 2011 con un centenar de estudiantes. La iglesia de Santo Stefano Rotondo le pertenece. Historia El colegio fue fundado el 31 de agosto de 1552 por la bula Dum sollicita de Julio III. El cardenal Giovanni Morone y san Ignacio de Loyola abrieron el colegio el 28 de octubre siguiente. Fue dirigido por el jesuita Pedro de Ribadeneyra. Desde el primer año tuvo de 30 a 40 estudiantes procedentes de Germania Superior, Bohemia, Polonia, Hungría. Se les dio preferencia a los que venían de regiones amenazadas por el progreso del protestantismo. En 1580, el papa Gregorio XIII lo unió al Collegium Hungaricum (colegio húngaro) fundado dos años antes. Después de la supresión en 1773 de la compañía de Jesús, fue dirigido por el clero diocesano. En 1781, José II prohibió a los sacerdotes y seminaristas del Sacro Imperio Romano Germánico seguir con sus estudios en Roma, y unos años más tarde Roma fue ocupada por las tropas francesas, por lo que el colegio cerró sus puertas en 1798. No fue hasta veinte años después, en 1818, cuando el papa Pío VII lo reabrió. León XII lo reorganiza en 1824, proporcionándole su marco actual, bajo la dirección de los jesuitas. El colegio se repliega a Innsbruck, al Canisianum, durante la Primera Guerra Mundial a partir de 1915 (fecha de la entrada en guerra del reino de Italia contra los Imperios centrales). Vuelve a Roma en 1919. Los seminaristas - llamados «germanicos» - continúan sus estudios en la Pontificia Universidad Gregoriana. Las reuniones anuales entre jóvenes y mayores «germanicos» son organizadas regularmente con éxito. Su director actual es el Padre Benedikt Lautenbacher, jesuita, quien tomó la sucesión del Padre Franz Meures, también jesuita, en agosto de 2011. Personalidades Algunos exalumnos han marcado la vida de la Iglesia en su país: Tomás Luis de Victoria, músico y sacerdote, natural de Ávila Andreas von Jerin (1585-1596), príncipe-arzobispo de Breslau y legado papal, fue un mecenas de las artes y de las ciencias. Reformó las escuelas del principado de Neisse, en Silesia. Julius Döpfner (1913-1976) Alexander Frison (1875-1937) Joseph Höffner (1906-1987) Karl Lehmann (1936-2018) Aloys Stepinac (1898-1960) Enlaces externos Sitio oficial del Collegium Germanicum (en alemán) Fuentes