NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stadio Giuseppe Sinigaglia

Het Stadio Giuseppe Sinigaglia is een multifunctioneel sportstadion in de Italiaanse stad Como. Het is de thuisbasis van voetbalclub Como 1907 en staat bekend om zijn unieke ligging direct aan de oevers van het Comomeer. Het stadion is vernoemd naar Giuseppe Sinigaglia (1884–1916), een lokale roeikampioen en oorlogsheld. Geschiedenis Het stadion werd gebouwd in opdracht van Benito Mussolini als onderdeel van een nationaal programma voor sportinfrastructuur. Het ontwerp was van de hand van architect Giovanni Greppi en het complex werd officieel geopend in 1927. Oorspronkelijk was het stadion uitgerust met een atletiekbaan en een wielerbaan rondom het voetbalveld. Architectonisch is het een van de eerste en belangrijkste voorbeelden van het Italiaans rationalisme. Hoewel grote delen van het oorspronkelijke bouwwerk in de loop der jaren zijn gesloopt of vervangen door tijdelijke constructies, blijft de monumentale façade van de hoofdtribune een beschermd historisch element. Gebruik Het Stadio Giuseppe Sinigaglia wordt voornamelijk gebruikt voor voetbalwedstrijden van Como 1907. Daarnaast wordt het stadion soms gebruikt voor andere evenementen, zoals concerten en lokale bijeenkomsten. Ligging Het stadion bevindt zich in de stad Como, in het noorden van Italië, vlak bij de grens met Zwitserland. De ligging aan het Comomeer maakt het stadion tot een bijzondere locatie, zowel voor sport als toerisme. Herontwikkeling en modernisering (2024–heden) Sinds de promotie van Como 1907 naar de Serie A in 2024 zijn er concrete plannen om het Stadio Giuseppe Sinigaglia ingrijpend te vernieuwen. Het huidige stadion voldoet niet aan de moderne eisen van de Italiaanse topcompetitie en de UEFA, waardoor de club momenteel met tijdelijke tribunes en ontheffingen werkt. Het 'Populous'-project In 2024 presenteerde de club een ambitieus herontwikkelingsplan in samenwerking met het architectenbureau Populous (bekend van het Tottenham Hotspur Stadium in Londen en de Sphere in Las Vegas). Het doel van dit project is om het stadion te transformeren tot een multifunctioneel complex dat het hele jaar door gebruikt kan worden, niet alleen op wedstrijddagen. Belangrijkste kenmerken van het nieuwe ontwerp: Capaciteit: De beoogde capaciteit bedraagt circa 15.000 zitplaatsen, volledig overdekt. Behoud van erfgoed: De historische façade van de hoofdtribune uit 1927, een voorbeeld van het Italiaans rationalisme, blijft behouden en wordt geïntegreerd in het nieuwe ontwerp. Zicht op het meer: Het iconische open uitzicht op het Comomeer vanaf de tribunes blijft een centraal visueel element. Duurzaamheid: Het project richt zich op een duurzame integratie in de stedelijke omgeving, met ruimte voor commerciële activiteiten, horeca en culturele evenementen. Planning Begin 2026 gaf de gemeente Como formeel goedkeuring voor de volgende fasen van het proces. De start van de grootschalige werkzaamheden staat gepland voor de nabije toekomst, met een verwachte oplevering van het voltooide stadion in 2028. Tijdens de verbouwing streeft de club ernaar om in fasen te bouwen, zodat er zoveel mogelijk in het eigen stadion gespeeld kan blijven worden.
Stadio Giuseppe Sinigaglia

Stadio Giuseppe Sinigaglia – stadion piłkarski w Como, we Włoszech. Został otwarty 30 lipca 1927 roku. Może pomieścić 13 602 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Como 1907. Historia Budowa stadionu rozpoczęła się w październiku 1926 roku, a jego otwarcie miało miejsce 30 lipca 1927 roku. Obiekt pierwotnie posiadał bieżnię lekkoatletyczną, którą otaczał betonowy tor kolarski (dziś ani bieżnia, ani tor już nie istnieją). Na przestrzeni lat stadion przechodził wiele modernizacji, np. w 1990 roku od podstaw zbudowano nową trybunę główną. W 2002 roku zlikwidowano żelbetowe trybuny na zachodnim łuku, zastępując je następnie trybunami opartymi na metalowej konstrukcji. W latach 1960–1974 na tym stadionie finiszował jednodniowy wyścig kolarski Giro di Lombardia. W 2013 roku rozegrano na nim turniej finałowy „final four” rozgrywek NextGen Series. Obiekt położony jest nad jeziorem Como, w jego bliskim sąsiedztwie znajduje się m.in. hangar Aero Clubu Como. Stadion nosi imię Giuseppe Sinigaglii, pochodzącego z Como wioślarza, poległego podczas I wojny światowej. Przypisy
Estádio Giuseppe Sinigaglia

O Estádio Giuseppe Sinigaglia é o estádio municipal de futebol da cidade de Como, na província de Como, na região da Lombardia. Única equipe de futebol profissional da cidade, o Como, é o clube mandante neste estádio. Foi construído no governo de Benito Mussolini e o projeto foi gerido pelo arquiteto Giovanni Greppi. Sua construção foi um dos primeiros exemplos da chamada arquitetura racionalista na Itália. História O estádio, na sua inauguração, foi equipado com duas pistas, uma para o ciclismo (de 500 metros) e outra para o atletismo (de 450 metros), ao redor do campo de futebol. A capacidade do estádio na época da inauguração era de 6 mil espectadores. Foi construído para as celebrações do Giro d'Italia de 1927 (competição de ciclismo) e na época possuía uma arquitetura de vanguarda, muito graças ao velódromo, além do anel de uma das curvas (parabólica) considerada uma das mais desafiadoras da Europa na ocasião.. O estádio foi inaugurado em 30 de julho de 1927. Nomenclatura O nome do estádio é uma homenagem ao remador e militar italiano, nascido em Como, Giuseppe Sinigaglia, que morreu em combate durante a Primeira Guerra Mundial. Partidas da Seleção Italiana de Futebol no estádio Amistoso Internacional Características Outra particularidade do estádio é estar localizado na margem do Lago de Como, o qual que pode ser visto a partir das curvas e de dois setores diferentes do estádio. Apresentações Internacionais Em 2004 a banda britânica Deep Purple realizou uma apresentação no estádio, fazendo parte do festival Monsters Of Rock Italy. Notas Referências Ligações externas «Página oficial» (em italiano)
Джузеппе Синигалья (стадион)

«Джузеппе Синигалья» (итал. Stadio Giuseppe Sinigaglia) — многофункциональный стадион в городе Комо (Италия). В настоящее время используется как домашняя арена футбольного клуба «Комо», которому муниципальные власти Комо, владельцы стадиона, сдают его в аренду. Вместимость стадиона составляет 13 602 зрителя, до реконструкции же в сезоне 2003/2004 вместимость была около 18 000 человек. История Стадион назван в честь гребца Джузеппе Синигалья, уроженца Комо, погибшего во время Первой мировой войны. У города Комо не было своего стадиона, было решено построить его к 1927 году в ряду мероприятий, посвящённых 100-летию со дня смерти Алессандро Вольты. Стадион был открыт 30 июля 1927 года. В 1961—1984-х годах на стадионе заканчивалась ежегодная классическая велогонка Джиро ди Ломбардия. 13 июля 2004 года на стадионе состоялся концерт рок-группы Deep Purple. С 29 марта по 1 апреля 2013 года на стадионе проходили полуфинальные матчи, матч за 3-е место и финал NextGen Series 2012/2013, турнира молодёжных команд европейских футбольных клубов. Архитектура Стадион построен на территории мультиспортивного комплекса Гарибальди по проекту архитектора Джованни Греппи в стиле итальянского рационализма. Стадион вместимостью 6 000 зрителей был оснащён легкоатлетической дорожкой и велосипедной трассой. Стадион расположен рядом с озером Комо, и его архитектура отражает морскую тематику — осветительные мачты выполнены в форме корабельных мачт. Однако из-за помех для полётов гидросамолётов было принято решение частично понизить их для обеспечения безопасности. Примечания Ссылки Страница стадиона на сайте футбольного клуба «Комо»
Джузеппе Сінігалья (стадіон)

«Джузеппе Сінігалья» (італ. Stadio Giuseppe Sinigaglia) — багатофункціональний стадіон в Комо, Італія. Нині використовується як домашня арена футбольного клубу «Комо», якому муніципальна влада Комо, власники стадіону, здають його в оренду. Місткість стадіону становить 13 602 глядачі, до реконструкції ж у сезоні 2003/2004 місткість була близько 18 000 осіб. Історія Стадіон названий на честь весляра Джузеппе Сінігалья, уродженця Комо, який загинув під час Першої світової війни. Місто Комо не мав свого стадіону, було вирішено побудувати його до 1927 року в низц заходів, присвячених 100-річчю від дня смерті Алессандро Вольти. Стадіон було відкрито 30 липня 1927 року. У 1961—1984-х роках на стадіоні закінчувалася щорічна класична велогонка Джіро ді Ломбардія. 13 липня 2004 року на стадіоні відбувся концерт рок-гурту Deep Purple. З 29 березня по 1 квітня 2013 року на стадіоні проходили півфінальні матчі, матч за 3-те місце та фінал NextGen Series 2012/2013, турніру молодіжних команд європейських футбольних клубів. Архітектура Стадіон побудований на території мультиспортивного комплексу Гарібальді за проєктом архітектора Джованні Греппі в стилі італійського раціоналізму. Стадіон місткістю 6 000 глядачів був оснащений легкоатлетичною доріжкою та велосипедною трасою. Стадіон розташований поряд з озером Комо, і його архітектура відображає морську тематику — освітлювальні мачти виконані у формі корабельних щогл. Однак через перешкоди для польотів гідролітаків було прийнято рішення частково знизити їх для забезпечення безпеки. Примітки Посилання Сторінка стадіону на сайті футбольного клубу «Комо»
Castello di Udine

Das Castello di Udine ist ein Schloss aus dem 16. Jahrhundert auf dem bronzezeitlichen Burghügel von Udine im Stadtzentrum von Udine in der italienischen Region Friaul-Julisch Venetien. Heute beherbergt es das städtische Museum. Geografische Lage Das Schloss liegt auf etwa 140 Metern Höhe an der Salita al Castello. Der 30 m hohe Burghügel ist eine komplett künstliche Aufschüttung aus dem Jahrhundert zwischen 1400 und 1300 v. Chr. und der größte in prähistorischer Zeit aufgeschüttete Hügel in Europa. Geschichte Die erste urkundliche Erwähnung eines Gebäudes auf dem Hügel stammt von 983: In diesem Jahr schenkte der Kaiser Otto II. das dortige Castrum dem Patriarchen von Aquileia, Rodoaldo. Das heutige Gebäude steht an der Stelle der Festung des Patriarchen von Aquileia, die bei einem Erdbeben 1511 zerstört wurde. Der Bau des heutigen Renaissance-Gebäudes begann 1517; die Arbeiten dauerten 50 Jahre und in der letzten Phase des Baus arbeitete auch Giovanni da Udine, ein Schüler von Raffael, mit und nach dessen Tod Francesco Floreani. Von Giovanni da Udine stammen die Oberflächen der Fassaden und die Verzierungen im Salone del Parlamento, die dann Floreani fertigstellte. Im Salone del Parlamento versammelte sich der Rat von Friaul bis zur Eroberung des Friaul durch Napoleon 1797. Heute ist in dem Gebäude das städtische Museum von Udine untergebracht, das eine Gemäldegalerie, eine archäologische und eine numismatische Sammlung, eine Ausstellung zum Risorgimento, Sammlungen von Zeichnungen und Drucken, die fotografische Sammlung des Friaul, eine Fotothek mit über 150.000 Bildern, und eine Bibliothek mit mehr als 30.000 Bänden besitzt. Auch werden hier häufig Sonderausstellungen gezeigt. Sonstiges Dem Castello ist eine Sammlung von Kurzgeschichten von Carlo Emilio Gadda gewidmet, die den Titel Il castello di Udine trägt. Im Sommer finden auf dem Platz vor dem Schloss Veranstaltungen, wie Konzerte, Ausstellungen und Theateraufführungen statt. Zitat “Oh, che bel castello a Udine, oh che bella gioventù...; Populäre Villotta, Text und Musik von Luigi Garzoni di Adorgnano.(dt.: O, du schöne Burg in Udine, o du schöne Jugend...) Quellen Giuseppe Bergamini, Maurizio Buora: Il castello di Udine. Arti grafiche friulane, Udine 1993. Maurizio Buora (Herausgeber): L’invenzione del castello, dalla metà dell’Ottocento alla metà del novecento. Stadtmuseum Udine, Udine 2009. Roberto Meroi: Tutti i volti di Udine assolutamente da scoprire e amare. Editoriale Programma, Padua 2011. Weblinks Il castello di Udine. In: Udine, Musei. Abgerufen am 21. Juli 2024 (italienisch). Einzelnachweise
Udine Castle

The Udine Castle (Italian: Castello di Udine) is a historical building in Udine, Northern Italy, built on a hill in the historical center of the city (138 meters above sea level). History Castle Hill was long believed to be made of drift accumulating during centuries. However, a legend about its origin says that when Attila the Hun (also called the Scourge of God) plundered Aquileia (one of the biggest cities of the Roman Empire at that time) in the year 452, he asked his soldiers to build a hill to see Aquileia burning. This was made by filling the helmet of each soldier with soil. Recent scientific studies showed that the hill is artificial, but much older than the legend presupposes. In fact, the origins of the hill are in the Bronze Age, and it might date to a period between 3000 and 3500 years ago, comparable in age to the slightly higher Silbury Hill in Wiltshire, England, dating from c. 2300 BC. However the castle Hill in Udine is bigger by volume, making it the biggest prehistoric mound in Europe. The first official statement of the existence of a building on the hill dates back to 983: the Holy Roman Emperor Otto II donated to Rodoaldo, Patriarch of Aquileia a castrum or military building. The present building has the form of a palace and it was built on the ruins of a fortress destroyed in the year 1511 Idrija earthquake. The construction had started in 1517 and the works had lasted for 50 years. The external decoration of the palace and the paintings in the Parliament Hall are due to Giovanni da Udine, one of the pupils of Raphael. The council of the Patria del Friuli was one of the first parliaments in the world, and it was suppressed after the French occupation in 1797. Today the castle hosts the History and Art Museum of the City of Udine. References
Arco dei Gavi

Arci dei Gavi je římský oblouk z 1. století ve Veroně v severní Itálii nedaleko středověkého hradu Castelvecchio. Nechal ho postavit římský rod Gavi na svoji oslavu. Architektem oblouku je Vitruvio Cerdone. Většina oblouku je do současnosti dobře dochovaná. Nacházel se za římskými hradbami. Na oblouku je nápisem uveden známý římský architekt Marcus Vitruvius Pollio, autor spisu De architectura, ale nikoli jako architekt oblouku. V roce 1805 oblouk zničili francouzští okupanti, ale roku 1932 byl anastylózou znovu vybudován z jeho původních částí. Starověk Zadavatelem práce byl gens Gavi a architektem Vitruvio Cerdone. Oblouk je datován do konce vlády Augusta (27 př. n. l.–14) či začátku vlády Tiberia (14–37), tedy na začátku 1. století. Zadavatel stavby Nechal ho postavit gens Gavi, významný římský rod ve Veroně. To potvrzuje dodnes zachovaný nápis: CURATORES L[ARUM] V[ERONENSIUM IN HONOREM ...] GAVI CA... DECURIONUM DECRETO. Na podkladech výklenků, kde se původně nacházely sochy, se zachovala jména Caio Gavio Strabone, Marco Gavio Macrone (synové Caia Gavia) e Gavia, dcera Marca Gavia. Doslovný text: C(AIO) GAVIO C(AI) F(ILIO) STRABONI M(ARCO) GAVIO C(AI) F(ILIO) MACRO GAVIAE M(ARCI) F(ILIAE). Hlavní nápis nad obloukem se nedochoval, tudíž neznáme objednavatele stavby, ač se předpokládá, že jím nebyla radnice, ale rod Gavi. Architekt Architekt zachoval svůj podpis na vnitřní straně pilířů, což nebylo ve starověkém Římě běžné. Část jména byla napsána v iniciálách. Podle příjmení byl architekt řeckého původu. Podpis: VITRUVIUS L(UCIus) L(IBERTUS) CERDO ARCHITECTUS (doslovný překlad: Lucius Vitruvius Lucius Libertus Cerdo architekt). Pozdější vývoj Středověk a raný novověk Původně se nacházel na jiném místě než dnes, ve středověku a raném novověku se přímo dotýkal věže středověkého hradu Castelvecchio. Ve středověku po výstavbě nových hradeb, do nichž byla zahrnuta větší část Verony, než ve starověku, sloužil jako brána Porta di San Zeno, kterou se vcházelo do čtvrti San Zeno známé Bazilikou San Zeno. Roku 1550 Benátská republika prodala oblast soukromým osobám a nový majitel nechal okolní hradby zbořit, a tak oblouk zůstal v původní římské podobě. Moderní dějiny Roku 1805 za napoleonské okupace francouzští vojáci oblouk zničili pro vojenské účely, ale jeho rozebrané části zachovali ve skladech a přečkaly napoleonské války. V roce 1931 započaly restaurační práce a 28. října 1932 byl umístěn poblíž původního místa na desáté výročí pochodu na Řím. Galerie Poznámky Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Arco dei Gavi na italské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Arco dei Gavi na Wikimedia Commons
Arco de los Gavi

El Arco de los Gavi (en italiano: Arco dei Gavi) es una estructura antigua en Verona, Italia. Fue construido por la gens Gavia, una noble familia romana cuya ciudad natal era Verona, donde empezaba la calzada romana conocida como la Vía Postumia que conducía a la ciudad. Durante la Edad Media se utilizó como puerta en las murallas. Historia El arco fue encargado al arquitecto L. Vitruvius Cerdón en el siglo I d. C., probablemente durante el reinado de Tiberio. El arco fue erigido por los Gavios, que pertenecían a una familia local prominente. Putativamente se encontraba al comienzo de la Vía Sacra o Vía Postumia​ de la antigua Roma ciudad romana de Verona. Una piedra contenía una inscripción que decía: arquitecto Lucius Vitruvius Libertus o Cerdon Lucius Vitruvius.​ Eruditos posteriores a menudo le confundieron con el famoso arquitecto Vitruvio. Los nichos que lo flanquean parecen haber tenido estatuas de miembros de la familia. En la Edad Media, durante la época de la Comuna de Verona, el ayuntamiento de la ciudad lo utilizó como puerta de entrada cuando se decidió rodear Verona con murallas. Durante el período del dominio napoleónico en Italia, los ingenieros franceses lo demolieron. Sus ruinas fueron trasladadas a una plaza y luego a la Arena. Utilizando algunas de las piedras originales, se completó una reconstrucción propuesta del arco en 1932.​ Esta reconstrucción se basó en un modelo de madera realizado antes de la demolición, y reconstrucciones propuestas elaboradas ya en el siglo XVI por Andrea Palladio. Estos modelos subrayan la reverencia que se tiene incluso por ejemplos triviales de arquitectura monumental romana. El arco fue reconstruido bajo Mussolini, exhortando a Italia a identificarse con su pasado romano. El arco reconstruido y colocado dentro del Museo de Castelvecchio, a unos metros de su ubicación original. Véase también Lista de arcos triunfales romanos Referencias Bibliografía Tosi, Giovanna (1983). L'arco dei Gavi. L'Erma di Bretschneider. ISBN 88-7062-530-3.
Arco dei Gavi

L'Arco dei Gavi est un arc de triomphe antique situé à Vérone, Italie du Nord. Il s’agit d’un cas très rare d’arc honorifique et monumental à usage privé dans l’architecture romaine. Pendant la Renaissance, ce fut l’une des plus appréciées parmi les antiquités véronaises, également grâce à la présence de la signature d’un Vitruve, qui rappelle le célèbre architecte romain auteur du traité De architectura. Le monument a ensuite été décrit par des humanistes et des antiquaires, reproduit en détail et étudié, et pris comme modèle par des architectes et des peintres, tels que Palladio, Sangallo, Serlio, Falconetto, Sanmicheli, mais aussi Bellini et Mantegna. Historique Sa construction date du milieu du Ier siècle. Il a été édifié à la gloire d'une des familles les plus en vue de la Vérone romaine, la gens Gavia, et en particulier de certains de ses membres, Strabon, Maxime, Lucius et Vibius, dont on lit encore les noms sous les niches qui abritaient autrefois leurs statues. L'arc occupait une position privilégiée et marquait le début de la Via Sacra[réf. souhaitée]. L'arc antique fut abattu en 1805 pendant les guerres napoléoniennes parce qu'il empêchait le passage des convois militaires. Mais ses fragments furent conservés et numérotés. L'édifice ne sera reconstruit qu'en 1932, à un endroit différent, près de l'Adige, non loin du Castelvecchio. Source (en) Giovanna Tosi, L'arco dei Gavi, Rome, L'Erma di Bretschneider, 1983, 170 p. (ISBN 978-88-7062-530-1, BNF 34898080) Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Rome antique Portail de la Vénétie
Łuk Gawiuszów w Weronie

Łuk Gawiuszów w Weronie (wł. Arco dei Gavi) – rzymski łuk triumfalny znajdujący się obok Castelvecchio w Weronie. Współczesna budowla jest wzniesioną w 1932 roku rekonstrukcją oryginalnego łuku, zniszczonego przez Francuzów w 1805 roku. Wzniesiony na starożytnej drodze Via Postumia łuk powstał przypuszczalnie w pierwszej połowie I wieku. Pierwotna budowla przyległa do Wieży Zegarowej średniowiecznego Castelvecchio, miała charakter honoryfikacyjny i za przyzwoleniem radnych miasta (dekurionów) zbudowana została własnym kosztem przez członków zasłużonego w Weronie rodu (gens) Gawiuszów, zapewne dla upamiętnienia ich działalności dobroczynnej na rzecz miasta. W jednoprzęsłowym, zwieńczonym tympanonem łuku, wystawiono posągi wybitnych przedstawicieli tej familii w czterech niszach rozmieszczonych po bokach bramy. Znane jest autorstwo tej budowli dzięki będącej rzadkością inskrypcji podającej dwukrotnie tożsamość architekta: L[ucius] Vitruvius L[uci] L[ibertus] Cerdo Architectus. Nasuwa to przypuszczenia, iż ów Lucjusz Witruwiusz Cerdon mógł być wyzwoleńcem (i uczniem) sławnego Witruwiusza (zmarłego w podeszłym wieku za panowania Augusta), za czym przemawiałyby też pewne architektoniczne cechy werońskiej budowli. W średniowieczu łuk włączono w obręb obwarowań miejskich. Jego architektura była podziwiana przez artystów renesansowych, wzorowany jest na nim m.in. ołtarz rodu Pindemonte w werońskim kościele Sant’Anastasia. Oryginalny łuk został zburzony w 1805 roku przez napoleońskich Francuzów dla poszerzenia przestrzeni przejeżdżającym tą drogą transportom wojskowym. Zrekonstruowano go w 1932 roku na podstawie szkiców wykonanych przez Andrea Palladio. Nowa budowla znajduje się na placu nad brzegiem Adygi, niedaleko pierwotnej lokalizacji. Przypisy