NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Порто-Сан-Джорджо

Порто-Сан-Джорджо (итал. Porto San Giorgio) — коммуна в Италии, располагается в регионе Марке, в провинции Фермо. Население составляет 16091 человек (2008 г.), плотность населения составляет 1 872,26 чел./км². Занимает площадь 9 км². Почтовый индекс — 63017. Телефонный код — 0734. Покровителем коммуны почитается святой Георгий, празднование 23 апреля. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: https://web.archive.org/web/20070202225757/http://www.comune.porto-san-giorgio.ap.it/ Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.) http://www.istat.it/ Архивная копия от 22 февраля 2011 на Wayback Machine http://www.istat.it/english/ Архивная копия от 7 декабря 2009 на Wayback Machine
Porto San Giorgio

Porto San Giorgio är en ort och kommun i provinsen Fermo i regionen Marche i Italien. Kommunen hade 16 079 invånare (2018) och ligger nära Adriatiska havet. Vänorter Gessopalena, Italien Biograd na Moru, Kroatien Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, 21 januari 2013.
Порто-Сан-Джорджо

Порто-Сан-Джорджо (італ. Porto San Giorgio) — муніципалітет в Італії, у регіоні Марке, провінція Фермо. Порто-Сан-Джорджо розташоване на відстані близько 180 км на північний схід від Рима, 55 км на південний схід від Анкони, 7 км на схід від Фермо. Населення — 16 040 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 23 квітня. Покровитель — святий Юрій. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживали 894 іноземці з 65 країн, серед них 357 громадян країн Євросоюзу та 62 громадяни України. Сусідні муніципалітети Фермо Див. також Список муніципалітетів провінції Фермо Примітки
Stazione di Villacampagna

La stazione di Villacampagna era una fermata ferroviaria posta sulla linea Cremona-Iseo. Serviva il centro abitato di Villacampagna, frazione del comune di Soncino. Storia La fermata venne costruita come parte della linea Soresina-Soncino della Società Nazionale Ferrovie e Tramvie (SNFT), aperta all'esercizio il 25 novembre 1914. Cessò l'esercizio con la chiusura della linea il 2 gennaio 1956. Note Bibliografia Alvaro Mario Ferlenghi, La ferrovia Cremona - Rovato. 24 novembre 1914 - 31 marzo 1956, prefazione del prof. Claudio Pedrazzini, Brescia, 2019, pp. 213-224, ISBN 978-88-319-4928-6.
Stazione di Castrezzato

La stazione di Castrezzato era una stazione ferroviaria posta sulla linea Cremona-Iseo. Serviva l'omonimo paese della Bassa bresciana. Storia La stazione venne costruita come parte della tratta da Soncino a Rovato della linea Cremona-Iseo della Società Nazionale Ferrovie e Tramvie (SNFT), aperta all'esercizio il 28 ottobre 1932. Cessò l'esercizio con la chiusura della linea il 2 gennaio 1956. Strutture e impianti L'impianto era posto alla progressiva chilometrica 6+136 da Rovato, fra la fermata di San Giuseppe e la stazione di Trenzano. Note Bibliografia Alvaro Mario Ferlenghi, La ferrovia Cremona - Rovato. 24 novembre 1914 - 31 marzo 1956, prefazione del prof. Claudio Pedrazzini, Brescia, 2019, pp. 213-224, ISBN 978-88-319-4928-6. Collegamenti esterni Ferrovia Cremona Porta Milano - Soresina Città - Rovato Borgo, su ferrovieabbandonate.it.
Chiesa di Santa Caterina (Luint)

La chiesa di Santa Caterina è un luogo di culto di Luint, frazione di Ovaro, in provincia e arcidiocesi di Udine; fa parte della forania della Montagna. Storia La prima chiesa di Luint della quale abbiamo notizie fu edificata nel 1400. Questo edificio fu restaurato nel 1450 e nel 1600. L'attuale chiesa venne costruita nel XVIII secolo; di quella precedente rimane soltanto il coro, utilizzato al giorno d'oggi come sacrestia. Intorno agli anni ottanta del XX secolo la chiesa venne ristrutturata in seguito ai danni subito durante il terremoto del Friuli del 1976. Note Voci correlate Ovaro Luint Parrocchie dell'arcidiocesi di Udine Regione ecclesiastica Triveneto Arcidiocesi di Udine Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Caterina Collegamenti esterni Chiesa di Santa Caterina, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Вал ди Ши

Ва̀л ди Шѝ (на италиански: Val di Chy) е община в Метрополен град Торино, регион Пиемонт, Северна Италия. Административен център на общината е село Пеко (Pecco), разположено на 650 m надморска височина. Към 1 януари 2020 г. населението на общината е 1276 души, от които 72 са чужди граждани. Общината е създадена на 1 януари 2019 г. и се състои от предходните общини Аличе Супериоре, Луняко и Пеко. Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Val di Chy

Val di Chy ist eine italienische Gemeinde der Metropolitanstadt Turin in der Region Piemont. Lage und Einwohner Val di Chy liegt 55 km nördlich von Turin und hat 1228 Einwohner (Stand: 31. Dezember 2024). Val di Chy umfasst die Fraktionen Alice Superiore, Buracco, Chiartano, Cornesco, Gauna, Lugnacco, Pecco (Gemeindesitz), Raghetto und Verna. Die Nachbargemeinden sind Castellamonte, Castelnuovo Nigra, Fiorano Canavese, Issiglio, Lessolo, Loranzè, Parella, Quagliuzzo, Rueglio, Valchiusa und Vistrorio. Bevölkerungsentwicklung Geschichte Val di Chy wurde am 1. Januar 2019 durch Zusammenschluss der Gemeinden Alice Superiore, Lugnacco und Pecco gegründet. Weblinks Offizielle Website der Gemeinde Val di Chy Einzelnachweise
Val di Chy

Val di Chy est une commune de la ville métropolitaine de Turin dans la région Piémont en Italie. Géographie Val di Chy s'étend sur une superficie de 13,8 km2 à une altitude moyenne de 650 mètres, dans un environnement naturel marqué par des forêts de châtaigniers et de bouleaux. La commune est traversée par la Chauselle et est entourée de paysages morainiques. Le territoire est également caractérisé par des gorges naturelles, comme les Guje di Garavot à Alice Superiore, et une riche biodiversité. Histoire Les origines de la Val di Chy remontent au Moyen Âge, lorsque la vallée faisait partie de la Marca d'Ivrée, créée par Charlemagne. Aux IXe et Xe siècles, la région était sous la domination des évêques d'Ivrée, puis des comtes de San Martino, notamment la branche des Arondello. La vallée fut le théâtre d'une révolte anti-nobiliaire à la fin du XIVe siècle, au cours de laquelle le château de Chy, symbole du pouvoir féodal, fut détruit selon la tradition locale. Au XIXe siècle, des représentants de la bourgeoisie locale participèrent activement aux guerres d'Indépendance italiennes (1848-1870). La commune actuelle a été officiellement instituée le 1er janvier 2019 par la fusion des trois municipalités de Pecco, Alice Superiore et Lugnacco. Patrimoine Le patrimoine de Val di Chy comprend plusieurs monuments historiques : - Le château d'Arrondello à Pecco, dont les ruines datent du XIIe siècle siècle, érigé par la famille des comtes San Martino. - L'église San Rocco à Mattareij (Alice Superiore), témoignage de la résilience de la communauté locale. - La Parroisiale San Martino, dont les origines remontent à 1376, avec ses deux façades emblématiques. - Les vestiges d'anciennes forges, moulins et une piste de chanvre, symboles des traditions artisanales locales. La commune organise chaque année des événements célébrant les traditions locales, comme la Sagra della Castagna et la Festa del Miele. Hameaux Alice Superiore, Lugnacco, Pecco, Buracco, Chiartano, Cornesco, Gauna, Raghetto e Verna Communes limitrophes Castellamonte, Castelnuovo Nigra, Fiorano Canavese, Issiglio, Lessolo, Loranzè, Parella, Quagliuzzo, Rueglio, Valchiusa, Vistrorio Notes et références « Storia - Comune di Val di Chy » (consulté le 12 novembre 2025) « Benvenuti nel Comune di Val di Chy - Turismo » (consulté le 12 novembre 2025) « Statuto Comune di Val di Chy » (consulté le 12 novembre 2025) « Val di Chy - VisItaly Maps » (consulté le 12 novembre 2025) Portail du Piémont
Val di Chy

Val di Chy è un comune italiano sparso di 1 221 abitanti della città metropolitana di Torino, istituito il 1º gennaio 2019 dalla fusione dei comuni di Alice Superiore, Lugnacco e Pecco. Geografia antropica Il comune di Val di Chy comprende i centri abitati di Alice Superiore (sede comunale), Lugnacco e Pecco e le località di Buracco, Chiartano, Cornesco, Gauna, Raghetto e Verna. Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Amministrazione Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Val di Chy Collegamenti esterni Sito ufficiale, su comune.valdichy.to.it.
Val di Chy

Val di Chy är en kommun i storstadsregionen Turin, innan 2015 provinsen Turin, i regionen Piemonte, Italien. Kommunen bildades den 1 januari 2019 när kommunerna Alice Superiore, Lugnacco och Pecco slogs samman. Val di Chy hade 1 296 invånare (2017). Centralort är Pecco. Referenser
Daniel Buren

Daniel Buren (Boulogne-Billancourt, 25 de març de 1938) és un artista conceptual francès. Ha guanyat nombrosos premis com el Lleó d'Or al millor pavelló a la Biennal de Venècia (1986), el Premi Internacional al millor artista a Stuttgart (1991) i el prestigiós Praemium Imperiale de pintura a Tòquio el 2007. Ha creat diverses instal·lacions de fama mundial, com ara Les Deux Plateaux (1985) a la Cour d'honneur del Palau Reial i l'Observatori de la Llum de la Fondation Louis-Vuitton. És un dels artistes més actius i reconeguts de l'escena internacional, i la seva obra ha estat acollida per les institucions i llocs més importants del món. De vegades classificat com a minimalista, Buren és més conegut per utilitzar ratlles de colors regulars i contrastades en un esforç per integrar la superfície visual i l'espai arquitectònic, sobretot en l'arquitectura històrica i emblemàtica. Entre les seves principals preocupacions hi ha «l'escena de la producció» com a forma de presentar l'art i de posar en relleu la factura (el procés de «fer» més que, per exemple, la mímesi o la representació de qualsevol cosa que no sigui l'obra mateixa). L'obra és una instal·lació artística, que té una relació amb el seu entorn en contrast amb les idees predominants d'una obra d'art autònoma. Obra publicada Buren, Daniel. Les écrits 1965-2012. Volume I, Volume I. París: Flammarion : Centre national des arts plastiques, 2012. ISBN 978-2-08-128288-9. Buren, Daniel. Les écrits, 1965-2012. Volume II, Volume II. París: Flammarion : Centre national des arts plastiques, 2013. ISBN 978-2-08-128798-3. Referències Bibliografia Catherine Francblin, Daniel Buren, Paris: Art Press, 1987; ISBN 2-906-705-00-4 Beate Reifenscheid and Dorothea van der Koelen; Arte in Movimento – Kunst in Bewegung, Dokumente unserer Zeit XXXXIV; Chorus-Verlag; Mainz 2011; ISBN 978-3-926663-44-3 Beate Reifenscheid; Daniel Buren – Two Exploded Cabins for a Dialog, Encore des Carrés, Dokumente unserer Zeit XXXXV; Chorus-Verlag; Mainz 2012; ISBN 978-3-926663-45-0
Daniel Buren

Daniel Buren (Boulogne-Billancourt, 1938. március 25. –) francia festő, szobrász, konceptualista művész. Művészete Európai érzékenységet mutató francia koncept-művész. Nála nem szövegek jelennek meg, hanem csíkok. Mindig 8,2 cm széles csíkokra osztott függőleges struktúrákat hoz létre. Mindig fehér csík váltakozik valamilyen más színű csíkkal. Ez egy teljesen személytelen struktúra, ami a művész teljesen személyes védjegyévé, szignójává válik. (mint például Jasper Johns zászlóinak esetében) Buren elismeri, hogy az élményanyag, amelyben a mű született, meghatározza a jelentést. Ezt azzal juttatja kifejezésre, hogy védjegyét, a függőleges sávokat, váltakozó elrendezésben ismételgeti. Az idők során sem elgondolása, sem kifejezésmódja nem változott, régebben különböző anyagokra is festett. Eleinte művei nem múzeumokban, hanem a valahol városok terein, középületek falain jelentek meg. Műveiből 190 állomás Párizsban, Fehér és narancs csíkok: 190 metróállomáson helyezte el „kisajátított" jelét. Ebben benne van a művész innovációja; hogy ez innováció-e vagy sem. Továbbá bizonyítja, hogy a dolgok soha sem önmagukban léteznek. Legszebbek talán, amikor történeti épületekkel kontraszttálja ezt a csíkos struktúrát, visszafogott konceptuális alkotásokat hozva létre. Két szint: Ez egy óriási, látványos szobrászati elrendezés, amely a párizsi Palais Royal Cour d'Honneur számára készült. A fekete és fehér márványcsíkokból összeállított oszlopok egyforma, szikár sorozatokba rendeződnek a központi téren. Az alkotás hatását teljesen a környezet irányítja, hiszen Buren munkáját egy meglévő építészeti tér interpretációjának szánta (háttérben láthatók az eredeti oszlopok). Jegyzetek További információk Daniel Buren Official Home Page kamel mennour – Daniel Buren Archiválva 2012. szeptember 22-i dátummal a Wayback Machine-ben Daniel Buren
Daniel Buren

Daniel Buren (Boulogne-Billancourt, 25 marzo 1938) è un pittore e scultore francese. Biografia Durante e dopo la guerra si è formato all'École des Métiers d'Art ha basato tutta la sua produzione giovanile su una stoffa da tende a righe di 8,7 cm alternativamente bianche e colorate. Negli anni '80 ha abbandonato la pittura in favore delle installazioni architettoniche permanenti su spazi pubblici, tra cui Les Deux Plateaux al Palais-Royal di Parigi. Quasi tutte le sue opere non esistono fuori dal tempo e dallo spazio per i quali sono state concepite: la maggior parte di esse sono dunque state distrutte dopo la loro presentazione. Nel 1986 ha partecipato alla Biennale di Venezia aggiudicandosi il Leone d'Oro per il miglior padiglione. In Italia, a Colle di Val d'Elsa, nell'ambito della riqualificazione del centro della città bassa (progetto coordinato dall'Atelier di Jean Nouvel), si è occupato della ripavimentazione della centrale Piazza Arnolfo di Cambio. Nel 2004 crea la decorazione a mosaico del soffitto della grande hall d'ingresso del Museo Fabre di Montpellier. Nel 2005, invece, realizza Partitions colorées nel Nuovo Padiglione di Emodialisi di Pistoia, su invito di Giuliano Gori. Nel 1999 ha partecipato al progetto Luci d'artista a Torino con l'installazione Tappeto Volante in Piazza Palazzo di Città. Nel 2005 ha realizzato La cabane eclatèe aux 4 salles presso la Collezione Gori di Santomato a Pistoia. Il 4 febbraio 2010 la Commissione del Bando di Concorso per la riqualificazione architettonica e artistica di Piazza Verdi a La Spezia ha aggiudicato a Buren la riqualificazione della piazza. La piazza è stata inaugurata il 30 dicembre 2016. Daniel Buren nei musei italiani Museo Nazionale di Capodimonte di Napoli Galleria Nazionale d'Arte Moderna e Contemporanea di Roma Macro di Roma Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Daniel Buren Collegamenti esterni Sito ufficiale, su danielburen.com. (EN) Daniel Buren, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Daniel Buren, su Discogs, Zink Media. (EN) Daniel Buren, su IMDb, IMDb.com. kamel mennour- Daniel Buren, su kamelmennour.com. URL consultato il 18 ottobre 2012 (archiviato dall'url originale il 22 settembre 2012). Xavier Hufkens - Daniel Buren, su xavierhufkens.com. Daniel Buren. Analisi critica, su arteseleccion.com. URL consultato il 27 gennaio 2010 (archiviato dall'url originale il 6 marzo 2016). Progetto "Luci d'artista" di Torino Arte Contemporanea, su comune.torino.it. Progetto "Par tibi, Roma, nihil" di Nomas Foundation, su partibiromanihil.org. URL consultato il https://nomasfoundation.com/en/mostre/par-tibi-roma-nihil/ (archiviato dall'url originale il 12 novembre 2019).
Daniel Buren

Daniel Buren (Boulogne-Billancourt, 25 maart 1938) is een Frans internationaal beeldend kunstenaar die vooral bekend is als conceptueel kunstenaar, en soms ook als een abstract minimalist. Biografie Daniel Buren studeerde in 1960 af aan de École des Métiers d'Art. In 1966 vormde hij samen met Olivier Mosset, Michel Parmentier en Niele Toroni de kunstenaarsgroep BMPT. Zij presenteerden een gezamenlijke expositie op de Biennale de Paris in 1967. In de jaren zeventig en tachtig exposeerde hij in Europa, Amerika en Japan. In 1986, toen François Mitterrand president werd, bereikte hij als leidend kunstenaar status na een omstreden werk in het Parijse Palais Royal. Datzelfde jaar vertegenwoordigde hij Frankrijk op de Biënnale van Venetië en won daar de befaamde Gouden Leeuw. Buren werd in 2007 bekroond met de Japanse Praemium Imperiale, door velen vergeleken met een Nobelprijs. Hij was een van de vijf kunstenaars in de shortlist voor het Angel of the Southproject. Werk Daniel Buren wordt vaak aangeduid als 'de streep – vent' . Zijn strepen worden wereldwijd weergegeven in privéwoningen, openbare gebouwen en musea. Hij begon door de oprichting van honderden gestreepte affiches rond Parijs en later in meer dan 100 metrostations. Kenmerkend zijn regelmatige, contrasterende grote strepen en de integratie van het visuele oppervlak in een architectonische ruimte, met name in doorgaans historische, baanbrekende architectuur. Zijn voornaamste bezorgdheid is de 'plaats van productie', "als een manier van presenteren van kunst" (het proces van' maken 'in plaats van bijvoorbeeld mimesis of niet de vertegenwoordiging van iets, maar het kunstwerk zelf). Het werk als specifieke installatie in site, met een relatie tot haar omgeving. Les Deux Plateaux In 1986 creëerde hij een 3.000 m² beeldhouwwerk in de grote binnenplaats van het Parijse Palais-Royal: "Les Deux Plateaux", meer algemeen bekend als de "Colonnes de Buren". Dit leidde tot een interessant en ook zeer hevig debat over de integratie van hedendaagse kunst in historische gebouwen. Les anneaux "Les anneaux" is een kunstwerk uit 2007 van Buren en Patrick Bouchain in de Franse stad Nantes, dat verwijst naar de vroegere rol van de stad in de slavenhandel. Externe links Officiële website kamel mennour – Daniel Buren Daniel Buren at artcyclopedia.com Bio in artfacts
Daniel Buren

Daniel Buren (ur. 23 maja 1938 w Boulogne-Billancourt) – francuski malarz i teoretyk sztuki. Życiorys Studiował w École de Beaux-Arts w Paryżu. W 1965 odbyła się pierwsza wystawa jego obrazów i otrzymał nagrodę na Biennale w Paryżu, 1967 był członkiem grupy B.M.T.P. (wraz z O. Mossetem, A. Parmentierem i N. Toronim). W latach 70. opublikował teksty teoretyczne Limites critiques (1970) i Discordance/Cohérence (1976) będące postulatami całkowitego zerwania z tradycją malarską. Zredukował swoje malarstwo do elementarnych struktur - tworzył układy złożone z naprzemianległych białych i kolorowych pasów. Rozwijając tę zasadę zaczął wykorzystywać gotowe pręgowane tkaniny, zadrukowane w ten sam sposób arkusze papieru i przeźroczyste folie; prace wykonywał w konkretnych ramach danej wystawy i wnętrza. Swoim dziełom nie przypisuje żadnej wymowy - działania są uzależnione od kontekstów materialnych i duchowych, zmienności kolorów i formatów, z czym wiąże się pierwiastek czasu. Intencją neutralności swoich prac chce obalić mit artysty-twórcy, przekreślić indywidualizm i kierować się przeciw sztuczności sztuki tradycyjnej i nieuchronnej komercjalizacji dzieł artystycznych. W 1971 roku jego praca pt. Peinture-Sculpture została wycofana z VI Międzynarodowej Wystawy w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Przypisy Bibliografia Wielka Encyklopedia PWN, Warszawa 2001.
Daniel Buren

Daniel Buren (Boulogne-Billancourt, 25 de Março de 1938) é um artista conceitual francês. Carreira Ele ganhou inúmeros prêmios, incluindo o Leão de Ouro de melhor pavilhão na Bienal de Veneza (1986), o Prêmio Internacional de melhor artista em Stuttgart (1991) e o prestigioso Prêmio Imperial e de pintura em Tóquio em 2007. Ele criou várias pinturas mundialmente famosas instalações, incluindo "Les Deux Plateaux" (1985) no Cour d'honneur do Palais-Royal, e o Observatório da Luz na Fondation Louis Vuitton. É um dos artistas mais atuantes e reconhecidos no cenário internacional, e seu trabalho tem sido acolhido pelas mais importantes instituições e sites ao redor do mundo. Publicações Que escrever é uma atividade importante para Buren fica particularmente claro em seus textos compilados Les Écrits , publicados em 1991 e depois em 2012. Buren, Daniel; Sanchez, Marc (2012). Les écrits 1965-2012. Volume I, Volume I. Paris: Flammarion : Centre national des arts plastiques. ISBN 978-2-08-128288-9 Buren, Daniel; Sanchez, Marc (2013). Les écrits, 1965-2012. Volume II, Volume II. Paris: Flammarion : Centre national des arts plastiques. ISBN 978-2-08-128798-3 Ligações externas (em inglês) - Página oficial (em inglês) - kamel mennour - Daniel Buren (em inglês) - Xavier Hufkens - Daniel Buren (em inglês) - Artcyclopedia.com - Daniel Buren (em inglês) - Artfacts.net - Daniel Buren (em inglês) - Página da Galeria Lisson
Daniel Buren

Daniel Buren, född 25 mars 1938 i Boulogne-Billancourt i Paris, är en fransk konceptkonstnär. Han utbildade sig vid École Nationale Supérieure des Métiers d'Art i Paris, där han tog examen 1960, och började måla under 1960-talet. Daniel Buren har gjort sig ett namn genom att ständigt återkomma till ränder, med bredden 8,7 centimeter, inspirerade av tyget i franska baldakiner. I sin konst är han mycket teoretisk och till uttrycket närmast minimalistisk trots att många av hans verk snarast är monumentala. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Daniel Buren. Daniel Burens webbplats Kamel mennour - Daniel Buren och skulptören Sarkis.
Glacera de l'A Neuve

La glacera de l'A Neuve és una glacera suïssa dels Alps del Mont Blanc. Característiques La glacera es troba lateralment respecte de la vall Ferret. És envoltada principalment per les següents muntanyes: Mont Dolent, Tour Noir, Aiguille de l'A Neuve, Grande Lui i Grand Darray. De la glacera prenen forma els torrents Reuse de l'A Neuve i Reuse de l'Amône, tributaris de la Drance de Ferret. A vora de la glacera hi ha la Cabana de l'A Neuve (2.735 m). Referències Enllaços externs Le glacier de l'A Neuve