NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Templo Malatestiano

El Templo malatestiano (del italiano: Tempio Malatestiano), llamado así por ser el templo de la familia Malatesta, es la catedral de Rímini, Italia. Oficialmente lleva el título de San Francisco, pero tiene el nombre de Segismundo Pandolfo Malatesta, quien encargó la construcción de este edificio al arquitecto renacentista Leon Battista Alberti por el año 1450. Historia y descripción El inicio de la obra fue modesto: entre 1447 y 1449 se le añadieron a la primitiva iglesia medieval dos nuevas capillas en el lado sur, y más tarde, c 1450 Leon Battista Alberti concibió la idea de renovar completamente la apariencia exterior e interior del templo. Originalmente la iglesia de San Francisco era un templo gótico. En el mismo lugar está documentada la existencia de otra iglesia llamada Santa María in Trivio, referenciada desde el siglo IX. La iglesia original tenía una planta rectangular, sin capillas laterales, y con una única nave con tres ábsides. El central probablemente estaba decorado con un fresco realizado por Giotto. Este artista es también el autor de un crucifijo que en la actualidad se encuentra en el ábside derecho. La obra fue realizada a instancias de Segismundo Pandolfo Malatesta, señor de Rímini y reputado condotiero, quien encargó a Alberti la reestructuración del templo. Dos años después, Segismundo fue derrocado por las tropas papales, aliadas con Federico da Montefeltro. Durante ese periodo las obras continuaron, pero con algún cambio sustancial. En un principio el monumento se iba a crear como un mausoleo para el comitente y su estirpe, en especial para su amante y última esposa Isotta degli Atti. De hecho no se había proyectado ningún símbolo cristiano, cosa inaudita en aquellos tiempos. En la estructura original no estaba prevista ninguna cruz, ni la presencia de ninguna imagen sagrada. De ahí la denominación de templo, a modo de los antiguos templos paganos. Las esculturas y bajorrelieves son probablemente obra de Agostino di Duccio. Participaron en la obra, en diversos grados, Matteo De' Pasti, Roberto Valturio, Basinio di Parma y Piero della Francesca, del que se conserva en el interior del edificio un fresco representando a Segismundo Pandolfo Malatesta rezando delante de la imagen de San Segismundo, un antepasado suyo. En el interior del edificio las obras comenzaron 5 o 6 años antes del proyecto de Alberti para la fachada. La estructura proyectada por Alberti no fue completada. El proyecto contemplaba la realización de una cúpula, de grandes dimensiones, a semejanza de la del Panteón de Roma. Al parecer la intención era que se convirtiera en la mayor cúpula de Italia, superando a la de Santa María del Fiore de Florencia, sin embargo, nunca se llegó a realizar debido a problemas económicos. Bibliografía Cricco, Giorgio; Francesco P. Di Teodoro (1996). Itinerario nell'arte. Zanichelli. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Templo Malatestiano. Tempio Malatestiano di Rimini Archivado el 20 de julio de 2019 en Wayback Machine. En italiano. Véase también Localidad de Rímini, Iglesia de San Francisco, desambiguación de otros templos bajo la misma advocación.
Tempio Malatestiano

Tempio Malatestiano je jednobrodna crkva koju je sagradio Leon Battista Alberti u Riminiju 1450. za naručitelja Sigismonda Malatestu. Crkva je trebala predstavljati svjetovnu moć naručitelja, a impresiju je pojačavao fantastičan ornament u interijeru s mističnom i tajnom ikonografijom. U raščanjenju fasade očita je reminiscencija na antiku - pročelje ponavlja motiv trijumfalnog luka, a na bočnim stranama arkade oponašaju motiv antičkog akvedukta. U polukružnim nišama na pročelju trebali su biti smješteni sarkofazi Sigismonda Malateste i njegove ljubavnice Isotte degli Atti, a niše na bočnim stranama građevine bile su predviđene kao grobnice učenjaka i pjesnika s Malatestinog dvora. Građevina je nedovršena. Na istočnoj je strani trebala imati rotondu, te je brod trebao biti natkriven drvenim bašvastim svodom. Vrijedne građevne materijale koje je Malatesta skinuo s ravenatskih crkava, Alberti je koristio umjereno, posebno u inkrustaciji glavnog portala. Vanjske poveznice Ostali projekti
Tempio Malatestiano

Bazylika Katedralna św. Kolumby (wł. Basilica cattedrale di Santa Colomba), znana również jako Tempio Malatestiano – renesansowy kościół rzymskokatolicki znajdujący się we włoskim mieście Rimini, w regionie administracyjnym Emilia-Romania. Dawny kościół franciszkanów, przebudowany w XV wieku, na zlecenie Sigismonda Pandolfa Malatesty, wg projektu Leonego Battisty Albertiego. Od 1809 roku katedra diecezji Rimini. Historia W średniowieczu w miejscu dzisiejszej świątyni wznosił się kościół Santa Maria in Trivio, który w XIII wieku zastąpiono kościołem pw. św. Franciszka (San Francesco). Przy kościele znajdował się klasztor franciszkanów i cmentarz, na którym chowano przedstawicieli rodu Malatestów. W 1447 roku Sigismondo Pandolfo Malatesta dobudował do kościoła dwie kaplice boczne, z przeznaczeniem na grobowce jego i jego trzeciej żony, Isotty degli Atti, a w 1450 roku zlecił Leonemu Battiście Albertiemu sporządzenie projektu przebudowy całego kościoła. Prace budowlane przerwano w latach 1460–1461 wskutek konfliktu Malatesty z papieżem Piusem II, który nałożył na niego ekskomunikę. Na początku XVI wieku dobudowano trójboczną absydę. W 1709 roku w transepcie urządzono kaplice boczne i wzniesiono nową absydę. W okresie rządów napoleońskich klasztor przy Tempio Malatestiano zlikwidowano, a w 1809 roku kościół przejął godność katedry diecezji Rimini po starej katedrze św. Kolumby (zniszczonej podczas trzęsienia ziemi w 1786 roku i następnie rozebranej). 29 stycznia 1944, podczas II wojny światowej, w katedrę uderzyły trzy bomby lotnicze. Zniszczony został dach, absyda, dwie kaplice boczne i część wyposażenia. Grobowiec Sigismonda Pandolfa Malatesty został poważnie uszkodzony, jego czaszkę przeniesiono do Sanktuarium Santa Maria delle Grazie. 24 lutego 1944 dokonano inspekcji zniszczonego kościoła. Prace rekonstrukcyjne ukończono w 1950 roku, 24 września 1950 roku konsekrowano odbudowaną świątynię. 29 sierpnia 1982 roku katedrę odwiedził papież Jan Paweł II, który 24 czerwca 2002 nadał jej godność bazyliki mniejszej. W 2010 roku prezbiterium kościoła przebudowano w celu dostosowania go do wymogów soboru watykańskiego II. Architektura i wyposażenie Świątynia renesansowa, jednonawowa, z kaplicami bocznymi po obu stronach nawy i wieżą dzwonniczą. Autorem projektu przebudowy kościoła był Leone Battista Alberti. Przy projektowaniu elewacji wzorował się na okolicznych rzymskich budowlach: Łuku Augusta i Moście Tyberiusza. Według projektu nawę przykrywać miało sklepienie kolebkowe, a nad skrzyżowaniem naw miała wznosić się kopuła. W absydzie zawieszono krucyfiks autorstwa Giotta di Bondone z ok. 1300 roku, który jest jedyną pozostałością po średniowiecznym kościele św. Franciszka. Projektantem dekoracji wnętrza jest Matteo de’ Pasti, a autorem rzeźb zdobiących katedrę jest Agostino di Duccio. W ostatniej z kaplic po prawej stronie znajduje się fresk Piera della Franceski z 1451 roku przedstawiający Sigismonda Pandolfa Malatestę modlącego się do św. Zygmunta. W kaplicy bocznej na lewo od prezbiterium znajduje się obraz Stygmaty św. Franciszka pędzla Giorgia Vasariego z 1548 roku. Galeria Przypisy
Templo Malatestiano

O Templo Malatestiano é a catedral de Rimini, na Itália. Oficialmente dedicada a São Francisco de Assis, deriva seu nome do patronato de Sigismondo Pandolfo Malatesta, que ordenou grandes reformas na estrutura durante o Renascimento, a cargo de Leon Battista Alberti. O edifício original foi erguido no século XIII em estilo gótico, com nave única e capelas laterais, decorada com pinturas de Giotto. Malatesta chamou Alberti e o encarregou de transformar a igreja em uma espécie de mausoléu pessoal em estilo renascentista, para ele e sua esposa, Isotta degli Atti, mas as obras jamais foram concluídas. Em seu interior existem obras de Agostino di Duccio, Piero della Francesca e Francesco Laurana. A igreja também é conhecida por sua Capela dos Planetas, com decoração mitológica e astrológica. A presença de tal iconografia pagã atraiu a condenação do papa Pio II, rompendo a relação da Igreja Católica com a família Malatestas, fator que impediu a conclusão do templo. Referências Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês cujo título é «Tempio Malatestiano», especificamente desta versão.
Темпио Малатестијано

Темпио Малатестиано је недовршена једнобродна црква коју је саградио Леон Батиста Алберти у Риминију 1450. за наручитеља Сигисмонда Малатесту. Црква је требало да представља световну моћ наручитеља, а утисак је појачавао фантастичан орнамент у ентеријеру с мистичном и тајном иконографијом. Архитектура У прочељу фасаде очита је реминисценција на антику - прочеље понавља мотив тријумфалног лука, а на бочним странама аркаде опонашају мотив античког аквадукта. У полукружним нишама на прочељу требало је да буду смештени саркофази Сигисмонда Малатесте и његове љубавнице Исоте дељи Ати, а нише на бочним странама грађевине биле су предвиђене као гробнице учењака и песника с Малатестиног двора. Вредне грађевинске елементе које је Малатеста преузео с равенских цркава, Алберти је користио умерено, посебно у инкрустацији главног портала. Грађевина је недовршена. На централном делу фасаде је требало да буде полукружни лук, на источној страни је планирана централна ротонда, a брод је требало да буде наткривен дрвеним сводом. Референце Спољашње везе Орсини Луиђи, Храм Малатеста; илустрације (1915). Темпио Малатестиано ди Римини Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (20. јул 2019) (језик: италијански)
Tempio Malatestiano

Tempio Malatestiano är en katedral och mindre basilika i Rimini. Kyrkobyggnaden är formellt helgad åt martyren Colomba av Sens; tidigare var den helgad åt Franciskus av Assisi. I mitten av 1400-talet uppdrog kondottiären Sigismondo Malatesta åt Leon Battista Alberti att restaurera och bygga om San Francesco-kyrkan till ett monument över Malatesta och kyrkan kom med tiden att benämnas Tempio Malatestiano. Alberti ritade ett marmorhölje åt den medeltida kyrkan, vars fasad till viss del liknar en romersk triumfbåge med sina tre stora valvbågar. Kyrkobyggnaden är dock ofullbordad; den var avsedd att ha en kupol. Interiören hyser verk av bland andra Piero della Francesca och Agostino di Duccio. Källor Honour, Hugh; Fleming, John (1992). Konsten genom tiderna (3). Stockholm: Tidens förlag. sid. 381. ISBN 91-550-3820-4 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Tempio Malatestiano.﻿
Ponte della Paglia

Die Ponte della Paglia ist eine Brücke in Venedig im Sestiere San Marco. Sie überspannt den Rio de Palazzo o de la Canonica und verbindet den Molo San Marco mit der Riva degli Schiavoni. Ihren Namen verdankt sie den mit Stroh beladenen Booten, die hier festmachten und von deren Existenz man aus verschiedenen Gesetzen und Erlässen der Republik weiß. Auf der Brücke herrscht an Tagen mit starker Touristenfrequenz ein derartiges Gedränge, dass die Brücke auch schon temporär gesperrt werden musste. Von der Ponte della Paglia hat man einen direkten Blick zur Seufzerbrücke. Die Brücke wurde zwischen 1840 und 1844 erneuert und in der Breite verdoppelt. Siehe auch Liste der Brücken in Venedig Weblinks Einzelnachweise
Ponte della Paglia

Ponte della Paglia is a bridge in Venice, Italy. The current structure dates from 1847, and the original structure was built in 1360. The original structure was the oldest stone bridge in Venice. The name of the bridge is understood to come from boats mooring nearby to offload straw (paglia). The bridge is a common place from which to view the Bridge of Sighs. In popular culture The bridge is the subject of a painting by Maurice Prendergast, the original artwork being part of the Phillips Collection. Casanova references the bridge in his memoirs as a place where he meets a woman whose life he had saved before. References
Ponte della Paglia

Le Pont de la Paille, ou Ponte della Paglia en italien, sur le Riva degli Schiavoni, traverse le Rio de la Canonica à Venise. Il fait le lien entre les sestieres de Castello et de San Marco. Le nom provient des bateaux chargés de paille qui stationnaient ici. Une loi de 1285 édictait : Palea non vendatur ad Pontem Paleæ et une autre de 1308 interdit aux vendeurs de paille de vendre leur marchandise à cet endroit. Ce pont de pierre fut érigé en 1360 avec des petites colonnes tel qu'il apparaît toujours. Il fut restauré en 1462. Le pont fut agrandi en 1854 sur deniers publics. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail des ponts Portail de Venise Portail de la mer Adriatique
Ponte della Paglia

Ponte della Paglia (hrv. Most od slame) je most koji premošćuje Kanal Rio di Palazzo na granici sestiera San Marco i Castello u Veneciji, Italija. Most se nalazi malo dalje od Duždeve palače i povezuje Piazzettu s Rivom degli Schiavoni. Ponte della Paglia rado posjećuju turisti koji s mosta imaju izvrstan pogled na Ponte dei Sospiri i cijeli Zaljev sv. Marka, s otokom San Giorgio Maggiore i bazilikom Santa Maria della Salute. Povijest Ponte della Paglia bio je jedan od prvih venecijanskih mostova izgrađen od kamena još 1360. Ime mosta "della Paglia (od slame)" ima porijeklo u zakonskim zabranama da se tu sidre brodovi natovareni slamom i prodaju je, koje je Mletačka Republika donijela još 1285. (Palea non vendatur ad Pontem Paleæ) i kasnije potvrdila 1308. Pored mosta izlagali bi se leševi utopljenika, zbog njihove identifikacije. Svoj današnji izgled most je dobio 1854. kad je temeljno obnovljen i proširen na teret grada. Izvori Vanjske poveznice Ponte della Paglia (Ponti di Venezia) (tal.) Ponte della Paglia na portalu Italiadiscovery.com[neaktivna poveznica] (tal.)
Ponte della Paglia

Il Ponte della Paglia è un ponte di Venezia che attraversa il Rio di Palazzo in prossimità del Palazzo Ducale, mettendo in comunicazione il molo della Piazzetta di San Marco con la Riva degli Schiavoni. È uno dei ponti che segnano il passaggio tra il Sestiere di San Marco e quello di Castello. Descrizione Il nome "della Paglia" deriva dalla barche cariche di paglia destinata ai cavalli, alla mucche ed ai sacconi da letto che attraccavano sulla vicina fondamenta. Fu tra i primi ponti ad essere costruito in pietra. Nella Cronaca Savina del XV secolo, che narra le vicende del doge Giovanni Dolfin che governò la Repubblica dal 1356 al 1361, si dice: In questo tempo fu fatto el ponte de piera a San Marco che prima gièra de legno e se chiama e onte della pàgia perché in quel luogo se ridussero le barche de pàgia. Ma soprattutto da considerarsi come il primo ponte veneziano dotato di bande ai due lati, sostanzialmente ancora conservate allo stato originario con la sua balaustrata gotica rifinita da archetti trilobati sotto la cimasa e ornato di pigne (o fioroni) sui piedritti. Ristrutturato nel 1462 non fu toccato durante l'allargamento delle rive del 1779. Invece tra il 1843 e il 1844 venne allargato più del doppio spostando la balaustra originale; sotto il volto è ancora visibile (anche da terra) il vecchio cordolo nella posizione originale. Fu ricollocato nella nuova posizione anche il capitello votivo con una Madonna appostovi nel 1583 dai traghettatori che li avevano lo stazio. Il ponte è molto spesso affollato dai turisti non solo perché permette un'ottima visuale sul Ponte dei Sospiri e su tutto il Bacino di San Marco. Galleria d'immagini Note Bibliografia Giuseppe Tassini, Curiosità veneziane, Venezia, Filippi editore, 1970, p. 472-474. Tiziano Rizzo, I ponti di Venezia, Roma, Newton Compton Editori, 1983, p. 178-181. Gianpietro Zucchetta, Venezia ponte per ponte – ...vita, morte e miracoli dei 443 manufatti che attraversano i canali della città, vol. II, Venezia, Stamperia di Venezia, 1998. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Ponte della Paglia Collegamenti esterni Italiadiscovery.com.
Ponte della Paglia

Ponte della Paglia (în traducere Podul paielor) este un pod pietonal din Veneția care traversează Rio de la Canonica în apropiere de Palatul Dogilor, făcând legătura între debarcaderul din Piazzetta San Marco și promenada Riva degli Schiavoni. El leagă sestierele Castello și San Marco. Numele "della Paglia" provine de la bărcile încărcate cu paie care erau ancorate aici. Un edict din 1285 al Republicii Venețiene stipula următoarele: Palea non vendatur ad Pontem Paleæ, iar un altul din 1308 interzicea vânzătorilor de paie să-și vândă marfa în acest loc. Podul a fost construit în 1360 din piatră de Istria extrasă din cariera Orsera și are coloane mici, așa cum apare încă. A fost restaurat în 1462. Podul a fost lărgit în 1854 cu fonduri publice, fiindu-i dublată lățimea. Podul este adesea aglomerat cu turiști, nu numai pentru că permite o vedere bună spre Puntea Suspinelor și către Bazinul San Marco, ci și pentru că, în serile de vară, oferă cele mai frumoase apusuri de soare venețiene, soarele scufundându-se în apa din spatele Bazilicii Santa Maria della Salute. Note Legături externe fr Fișă pe situl Structurae[nefuncțională – arhivă] Materiale media legate de Ponte della Paglia la Wikimedia Commons
Соломенный мост

Соломенный мост (итал. Ponte della Paglia) — один из мостов Венеции через Дворцовый канал — Рио ди Палацио. Cоединяет набережную Riva degli Schiavoni с площадью Сан-Марко. Находится рядом с Дворцом Дожей. Мост, первоначально деревянный, построен в 1100 году. В 1360 году он был заново выложен из камня, а впоследствии реконструирован и расширен в 1854 году. Название моста связано с тем, что он использовался в качестве стоянки для отдыха при погрузке и выгрузке сена и соломы с лодок. В древности из соломы делали матрасы в тюрьмах, ей покрывали крышу самых бедных обмазанных глиной домов, для бытовых нужд, в качестве корма для животных и в конюшнях. С этого места открывается волнующая картина мрачного Дворцового канала с мостом Вздохов, соединяющим Дворец Дожей со зданием XVI века Новых тюрем. Примечания См. также Список мостов Венеции
Солом'яний міст

Солом'яний міст (італ. Ponte dei Paglia) — один з мостів Венеції через Палацовий канал — Rio di Palazzo. Розташований ліворуч від Палацу дожів. Назва мосту пов'язана або з причалом, до якого пришвартовувалися баржі, що привозили солому для в'язниць, або з будинком торговця соломою, який стояв на цьому місці. Міст був побудований в 1360 році і розширений в XIX столітті. З цього місця відкривається картина похмурого Палацового каналу з мостом Зітхань, що з'єднує Палац дожів з будівлею XVI століття Нових в'язниць. Див. також Список мостів Венеції
Ca' Farsetti

Ca' Farsetti je palác v Benátkách, ležících v severní Itálii. Nachází se ve čtvrti San Marco na břehu nejhlubšího městského kanálu Canal Grande, nedaleko od mostu Ponte di Rialto. Spolu se sousedním palácem Ca' Loredan je sídlem rady města. Historie a styl Ve 13. století nechali dům postavit dědici dóžete Enrica Dandola jako dvoupodlažní. V roce 1440 jej odkoupil Federigo Contarini a palác zvýšil o dvě patra. Roku 1670 stavbu získala rodina Farsettiových, která v ní během 18. století zřídila akademii. Na počátku následujícího století došlo k přestavbě na hotel a v roce 1926 začala objekt využívat městská radnice. Spodní podlaží bylo vystavěno v byzantském slohu se sloupovím korintského řádu. Piano nobile má patnáct arkád spojených balustrádou. Druhé patro a mezanin vznikly v renesančním stylu. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ca' Farsetti na anglické Wikipedii. Literatura BRUSEGAN, Marcello. La grande guida dei monumenti di Venezia. Rome: Newton & Compton, 2005. ISBN 88-541-0475-2. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ca' Farsetti na Wikimedia Commons
Ca' Farsetti

Ca' Farsetti is a palace in Venice, Italy. It is located in the sestiere (district) of San Marco, and faces the Grand Canal, not far from the Ponte di Rialto. The neighboring building is Palazzo Cavalli. History The palace was built in the 13th century by the heirs of doge Enrico Dandolo. The palace however suffered near destruction in a fire in 1524.: Federigo Contarini, who bought it in 1440, added two further floors. It was acquired around 1670 by the Farsetti family, who established here an academy in the 18th century. In the early 19th century it was converted into a hotel, and, in 1926, it became a property of the municipality of Venice. Architecture The lower floors are in Venetian-Byzantine style with a portico with Corinthian columns, similar to that of the neighbouring Ca' Loredan. The piano nobile has fifteen arcades connected by a balustrade. The second floor and the mezzanine are in Renaissance style. Events On 27 September 2014, the American film star George Clooney and the British human rights lawyer Amal Alamuddin were officially married at Ca' Farsetti by Clooney's friend Walter Veltroni, the former mayor of Rome. References
Palacio Dandolo Farsetti

El palacio Dandolo Farsetti, en véneto ca' Farsetti, es un edificio civil italiano ubicado en el sestiere de San Marco frente al Gran Canal y cerca del puente de Rialto en Venecia. En la actualidad es sede del ayuntamiento de la ciudad, junto con el palacio Corner Piscopia-Loredan. Historia El edificio se construyó en el siglo XIII por voluntad del dux Enrico Dandolo, que lo hizo de solo dos alturas. Federigo Contarini lo compró en 1440 y le añadió una planta más. En torno a 1670 lo adquirió la familia Farsetti, los cuales a lo largo del siglo XVII establecieron en la propiedad una suerte de centro cultural abierto a intelectuales, artistas, vecinos y visitantes extranjeros, donde se podía encontrar una rica y variada colección de obras de arte, completada por una bien provista biblioteca. El último miembro de la casa fue Anton Francesco que, abrumado por las deudas, cerró en 1788 la galería y comenzó a vender las obras. Tras su muerte, su viuda, Andriana da Ponte, heredera de la propiedad lo convirtió en hotel. En 1826 lo adquirió el ayuntamiento de Venecia para establecer su sede.​ Descripción La fachada del edificio tiene tres niveles, más uno intermedio. Los dos primeros son los originales, incluyendo el porche al nivel del Gran Canal de estilo Veneciano-Bizantino. La segunda planta y el piso intermedio son producto de trabajos renacentistas. La planta a nivel del terreno posee un pórtico cerrado por cinco arcos sostenidos por cuatro columnas corintias, estructuralmente análogo al de la contigua Ca' Loredan.​ La fachada de la planta noble destaca por sus quince vanos con arco de medio punto, en la cual una larga balaustrada marca la división de plantas. En el interior es notable la escalinata del ala derecha, obra que los Farsetti realizaron en el siglo XVIII, y el salón de la planta noble, con estucos de la misma época. Véase también Arquitectura gótica veneciana Arquitectura renacentista veneciana Referencias Bibliografía Marcello Brusegan. La grande guida dei monumenti di Venezia. Roma, Newton & Compton, 2005. ISBN 88-541-0475-2. Guida d'Italia – Venezia. 3.ª ed. Milano, Touring Editore, 2007. ISBN 978-88-365-4347-2. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio Dandolo Farsetti.
Ca' Farsetti

Ca'Farsetti (ou Palazzo Dandolo Farsetti) est un palais vénitien, situé dans le quartier San Marco, sur le Grand Canal, à peu de distance du pont du Rialto. Historique Le palais fut construit au XIIIe siècle par les descendants du doge Enrico Dandolo avec seulement deux niveaux. Federigo Contarini, qui l'a acheté en 1440, l'a surélevé jusqu'à ses dimensions actuelles. Il passa à la famille Farsetti vers 1670 et devint au début du XVIIIe siècle un important centre artistique, l'Accademia Farsetti. Dans les premières années du XIXe siècle, il fut converti en auberge, puis acheté par la commune de Venise, en 1826. C'est là que se trouve le bureau du maire de Venise. Sources (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Ça' Farsetti » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Venise