NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Septimius Severus-buen

Septimius Severus-buen er en triumfbue i Rom, rejst i 203 e.Kr. til minde om Roms sejre over araberne og parterne i Mesopotamien i 195 og 197-198. Reliefferne viser felttoget og indmarchen i Rom. Buen er bygget i hvid marmor og står i det nordøstlige hjørne af Forum Romanum. Buen blev indviet af kejser Septimius Severus og hans to sønner Geta og Caracalla. I 212 lod Caracalla broderen dræbe og slettede derefter hans navn fra indskriften. Indskriften siger derfor nu, at Septimius og Caracalla er OPTIMIS FORTISSIMISQUE PRINCIPIBUS – «fremragende og tapre feltherrer». Buen har gennem mange århundreder været delvis begravet under et beskyttende jordlag og er derfor godt bevaret.
Septimius Severus diadalíve

Rómában, a Forum Romanumon, a Rostra mellett áll meglehetős épségben Septimius Severus diadalíve. A fórum legépebben megmaradt diadalkapuját Septimius Severus és fiai, Caracalla és Geta tiszteletére, a parthus győzelem emlékére i. sz. 203-ban emelték. Ez Septimius Severus diadalának 10 évfordulójára esett. Eredetileg a felirat említette Septimius, két fia, Geta és Caracalla nevét. Miután Caracalla Getát meggyilkoltatta, kitöröltette nevét a diadalívről is. Ám a bronzból készült betűk nyoma megmaradt örökre. Hármas kapuboltozattal lett ellátva. A háromnyílású emlékmű tetején eredetileg bronzszobrok álltak (a császár hatos fogaton, lovasok stb.). Domborművei nagyrészt elpusztultak, ezek is a győzelem dicsőségét ábrázolták egykor. A diadalíven felirat, a kisebb ívek feletti mezőkben a császár pártus hadjárataiból vett jelenetek, az ívek sarkaiban Victoriák és folyamistenek, az oszlopok talapzatain foglyokat vezető katonák romos reliefképei foglalnak helyet. A reliefek a Marcus-oszlop stílusának továbbfejlesztését mutatják. A középkorban az egész kaput beborította a föld, de középső íve kiemelkedett a romos törmelékek halmazából. Borbélyműhelyt rendeztek be íve alatt. Források Petz Vilmos: Ókori lexikon (Franklin Társulat, Bp.1904.) Fajth Tibor: Itália (Panoráma útikönyvek, Athenaeum Nyomda, Bp. 1980) ISBN 963-243-235-5 Művészeti lexikon IV. (R–Z). Főszerk. Zádor Anna, Genthon István. 3. kiad. Budapest: Akadémiai. 1983. 264. o. Olivia Ercoli – Ros Belford – Roberta Mitchell: Róma (Útitárs Könyvek, Panemex KFt és Grafo Kft, Bp., 2000.) ISBN 963-9090-36-0
Boog van Septimius Severus

De Boog van Septimius Severus is een triomfboog op het Forum Romanum in Rome. De Boog De Boog van Septimius Severus (Latijn: Arcus Septimii Severi) is gebouwd in het jaar 203 n.Chr. in opdracht van de Senaat. Het was een geschenk aan de keizer en zijn zonen Caracalla en Geta ter ere van de twee overwinningen op de Parthen in 195 en 197 n.Chr. De triomfboog is gebouwd uit baksteen en travertijn en is bekleed met marmer. De boog is 23 meter hoog, 25 meter breed en 12 meter diep. Er zijn drie doorgangen. De middelste is 12 meter hoog en 7 meter breed, de twee zijbogen zijn 7,8 meter hoog en 3 meter breed. Boven de doorgang is een 5,6 meter hoge attiek waarin 4 kamers zijn gemaakt. In de zuidelijke pilaar is een trap die naar de zolder leidt. Op de attiek staat aan beide zijden een grote inscriptie waarop de keizer en zijn zoon bedankt worden voor het herstellen van de orde in het Romeinse Rijk. De boog is versierd met 8 composietzuilen en diverse afbeeldingen van overwonnen volkeren. Boven de zijdoorgangen hangen vier grote friezen die de overwinningen van Severus in het oosten afbeelden. Op oude munten uit de tijd van Septimius Severus en Caracalla is te zien dat boven op de boog een beeldengroep stond van een strijdwagen met vierspan. Hierin stond Severus samen met de godin Nikè en zijn zonen Caracalla en Geta. Damnatio Memoriae Na de dood van Septimius Severus in 211 werden de beide zonen gezamenlijk keizer. Caracalla liet echter aan het eind van 211 zijn broer Geta vermoorden, zodat hij zelf alle macht in handen kreeg. Over Geta werd vervolgens de Damnatio memoriae uitgesproken, waarna Caracalla alle herinneringen aan zijn broer liet verwijderen. De triomfboog ontkwam hier ook niet aan en de namen en afbeeldingen van Geta werden er van verwijderd. Op de grote inscriptie op de attiek kunnen nog wel de verwijderde woorden "et Getae nobilissimo Caesari" gereconstrueerd worden aan de hand van de gaten waarin ooit bronzen letters waren vastgezet. De Boog tegenwoordig In de loop der eeuwen was het grondniveau op het forum aanzienlijk gestegen. Het onderste deel van de Boog van Septimius Severus bevond zich onder de grond waardoor de boog veel lager leek te zijn. In de middeleeuwen is de boog nog gedeeltelijk ingebouwd in een nabijgelegen kerk en een fort. Hierdoor is de boog nooit afgebroken wat met vele andere antieke monumenten wel is gebeurd. In de 18e eeuw zijn de grote opgravingen op het Forum begonnen en is de boog in oude staat hersteld. Het is nu een van de markantste Romeinse bouwwerken die zijn overgebleven op het Forum. Zie ook Leptis Magna Externe links (en) Arch of Septimius Severus Foto’s en virtual reality film. (en) Sights.Seindal.DK Gedetailleerde beschrijving van de boog, inscripties and bas reliëfs (en) Arcus Septimii Severi, artikel in Platner's Topographical Dictionary of Ancient Rome
Łuk Septymiusza Sewera w Rzymie

Łuk Septymiusza Sewera – łuk triumfalny znajdujący się w południowo-zachodniej części Forum Romanum w Rzymie, wzniesiony w 203 roku ku czci Septymiusza Sewera i jego synów Karakalli i Gety. Upamiętnia on zwycięstwa cesarza odniesione podczas kampanii wojennych na wschodzie, w tym wojen z Partami (195–197 n.e.), które pozwoliły na rozszerzenie granic Imperium Rzymskiego na tereny Mezopotamii i Armenii. Łuk był nie tylko pomnikiem triumfu, ale także narzędziem propagandy, mającym podkreślić potęgę nowo ustanowionej dynastii Sewerów. Damnatio memoriae Gety Po zabójstwie Gety, w 212 roku n.e. przez jego brata Karakallę, zastosowano wobec niego damnatio memoriae. Była to praktyka polegająca na wymazaniu imienia osoby uznanej za wroga państwa z inskrypcji, dokumentów oraz publicznych monumentów. W inskrypcji na łuku triumfalnym usunięto imię Gety, co widoczne jest w nieznacznych zmianach w rozmieszczeniu liter. Konstrukcja i dekoracja Konstrukcja łuku to trójprzelotowa brama o szerokości 25 m i wysokości 23 m. Mur ma grubość 11,85 m. Środkowy przelot, przeznaczony dla procesji triumfalnych, ma 12 m wysokości i 7 m szerokości, podczas gdy boczne po 7,8 m wysokości i 3 m szerokości. Boczne przeloty połączone są ze środkowym sklepionymi przejściami wewnątrz łuku. Brama ozdobiona jest kolumnami w porządku kompozytowym, ustawionymi na wysokich cokołach ozdobionych wizerunkami pojmanych barbarzyńców. Nad bocznymi przelotami, w pachwinach łuku, znajdują się płaskorzeźby przedstawiające bóstwa rzeczne, powyżej których znajdują się panele z reliefami ukazującymi alegoryczne sceny triumfu oręża rzymskiego. Nad środkowym, największym przelotem umieszczone zostały boginie Wiktorie i personifikacje pór roku. Z przedstawień łuku na monetach wiadomo, że attykę wieńczyła niezachowana do czasów dzisiejszych grupa rzeźbiarska, przedstawiająca cesarza powożącego rydwanem, otoczonego przez jadących konno żołnierzy. Stan zachowania i znaczenie Łuk Septymiusza Sewera zachował się w stosunkowo dobrym stanie, co zawdzięcza solidnej konstrukcji oraz częściowemu zasypaniu przez osady w okresie średniowiecza. Odkrycie łuku w XIX wieku przez archeologów umożliwiło jego zachowanie jako jednego z najlepiej zachowanych łuków triumfalnych w Rzymie. Obecnie jest obiektem regularnych prac konserwatorskich, które mają na celu ochronę detali płaskorzeźb oraz inskrypcji. Łuk stanowi element turystyki w Rzymie, przyciągając zarówno badaczy historii starożytnej, jak i zwiedzających, którzy chcą zobaczyć jeden z symboli potęgi cesarstwa rzymskiego. Przypisy
Arcul lui Septimius Severus

Arcul lui Septimius Severus (în italiană Arco di Settimo Severo) este un arc de triumf localizat în partea vestică a forului roman. Este construit în întregime din marmură. A fost construit în 203 pentru a comemora victoriile împăratului roman Septimiu Sever și a fiilor săi, Caracala și Geta, împotriva Imperiului Part (194–195, 197–199). Note
Septimius Severusbågen

Septimius Severus-bågen är en triumfbåge uppförd på Forum Romanum i Rom år 203 e.Kr. till den romerske kejsaren Septimius Severus ära. Bågen har tre öppningar flankerade av kolonner på höga piedestaler och kröns av en attika med en minnesinskrift. Segergudinnor flankerar den mittersta bågöppningen, och relieferna på sidorna illustrerar kejsarens krig mot parterna på 190-talet. Socklarna, vilka bär upp kolonnerna, pryds av soldater och fångar. Ursprungligen stod förgyllda bronsstatyer ovanpå attikan. Inskription Inskriptionen på Septimius Severus-bågen är en minnesinskrift. IMP·CAES·LVCIO·SEPTIMIO·M·FIL·SEVERO·PIO·PERTINACI·AVG·PATRI·PATRIAE·PARTHICO·ARABICO·ET PARTHICO·ADIABENICO·PONTIFIC·MAXIMO·TRIBVNIC·POTEST·XI·IMP·XI·COS·III·PROCOS·ET IMP·CAES·M·AVRELIO·L·FIL·ANTONINO·AVG·PIO·FELICI·TRIBVNIC·POTEST·VI·COS·PROCOS·P·P OPTIMIS·FORTISSIMISQVE·PRINCIPIBVS OB·REM·PVBLICAM·RESTITVTAM·IMPERIVMQVE·POPVLI·ROMANI·PROPAGATVM INSIGNIBVS·VIRTVTIBVS·EORUM·DOMI·FORISQVE·S·P·Q·R Förenklat: Imperatori Caesari Lucio Septimio Marci filio Severo Pio Pertinaci Augusto patri patriae Parthico Arabico et Parthico Adiabenico pontifici maximo tribunicia potestate XI imperatori XI consuli III proconsuli et Imperatori Caesari Marco Aurelio Luci filio Antonino Augusto Pio Felici tribunicia potestate VI consuli proconsuli patri patriae et Publio Septimio Getae nobilissimo Caesari optimis fortissimisque principibus ob rem publicam restitutam imperiumque populi Romani propagatum insignibus virtutibus eorum domi forisque senatus populusque Romanus. Bilder Källor Claridge, Amanda (1998) (på engelska). Rome: An Oxford Archaeological Guide. Oxford Archaeological Guides, 99-2662277-1. Oxford: Oxford University Press. sid. 75–76. ISBN 0-19-288003-9 Coarelli, Filippo (1980) (på italienska). Guida archeologica di Roma (3). Milano: Arnoldo Mondadori. sid. 68–71. OCLC 7187657 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Septimius Severusbågen.
Арка Септимія Севера

Тріумфальна арка Септимія Севера (італ. Arco di Settimio Severo) — триаркова арка, розташована в північній частині Римського Форуму між Курією і Ростра на стародавній Священній дорозі (Via Sacra). Побудована 205 року на честь перемог імператора Септимія Севера та його синів Каракалли та Ґети над Парфією в двох військових кампаніях 195–203. Опис Висота арки становить 20,9 м, ширина 23,3 м, глибина — 11,2 м. Вона побудована з цегли та травертину, облицьована мармуровими плитами. Висота аттика — 5,6 м, у ньому розташовано 4 відділення, в які ведуть сходи. Центральний проліт арки має висоту 12 м і завширшки 7 м, бічні — висоту 7,8 м і завширшки 3 м; перед ними з боку Форуму знаходяться декілька ступенів. Всі три прольоти з'єднані проходами. Цей прийом застосовався в багатьох тріумфальних арках Нового часу. У давнину на арці перебувала квадрига зі статуями Септімуса Северуса, Каракалли і Гети. Саме в такому вигляді вона зображувалася на римських монетах. До наших днів квадрига не збереглася. Оздоблення Найбільшими елементами декору арки є 4 рельєфи (розміром 3,92 на 4,72 м) із зображенням епізодів війни з Парфією. Розповідь починається з лівого рельєфу з боку Форуму, де зображується підготовка до війни, битва з парфянами, звернення імператора до легіонерів, битва з ворожим військом, очолюваним царем. На правому рельєфі зображено штурм Едеси, звернення імператора до військ, капітуляція царя Осроени Абгара, римська військова рада. З боку Капітолія зліва показана облога Селевкії і втеча парфян, а також урочистий вступ імператора у взяте місто. Праворуч — штурм Ктесифона, і виступ імператора перед військами біля стін захопленої ворожої столиці. У пазухах склепіння центрального прольоту арки знаходяться рельєфи Вікторій, що летять над геніусами пір року. Бічні прольоти прикрашені уособленням річок. У підніжжях колон композитного ордеру містяться рельєфні зображення римських солдатів і полонених парфян. Галерея Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Арка Септимія Севера Тріумфальна арка Септімуса Северуса [Архівовано 2 грудня 2009 у Wayback Machine.]
Перуджа (провинция)

Перуджа (на италиански: Provincia di Perugia) е провинция в Италия, в региона Умбрия. Площта ѝ е 6334 км², а населението – около 660 000 души (2008). Провинцията включва 59 общини, административен център е град Перуджа. Административно деление Провинцията се състои от 59 общини: Външни препратки Официален сайт
Provincie Perugia

Perugia (Provincia di Perugia) je provincie v oblasti Umbrie. Sousedí na severu s provincií Pesaro e Urbino, na východě s provinciemi Ancona, Macerata a Ascoli Piceno, na jihu s provinciemi Rieti a Terni a na západě s provinciemi Siena a Arezzo. Okolní provincie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Provincie Perugia na Wikimedia Commons Encyklopedické heslo Perugia v Ottově slovníku naučném ve Wikizdrojích (italsky) - oficiální web provincie Perugia
Provinz Perugia

Die Provinz Perugia (italienisch Provincia di Perugia) ist eine italienische Provinz der Region Umbrien. Hauptstadt ist Perugia. Sie hat etwa 636.531 Einwohner (Stand 31. Dezember 2024) in 59 Gemeinden auf einer Fläche von 6334 km². Die Provinz grenzt im Norden und Osten an die Marken (Provinz Pesaro und Urbino, Provinz Ancona, Provinz Macerata und Provinz Ascoli Piceno), im Süden an Latium (Provinz Rieti) und die Provinz Terni, und im Westen an die Toskana (Provinz Siena und Provinz Arezzo). Größte Gemeinden (Einwohnerzahlen Stand 31. Dezember 2024) Die Liste der Gemeinden in Umbrien beinhaltet alle Gemeinden der Provinz mit Einwohnerzahlen. Weblinks Offizielle Seite der Provinz (italienisch) Einzelnachweise
Provincia de Perugia

La provincia de Perugia (en italiano: provincia di Perugia) es una provincia de la región de Umbría, en Italia. Su capital y ciudad más poblada es Perugia. Tiene un área de 6337,16 km², y una población total de 657.786 habitantes, en 2018.​ Las cinco ciudades más pobladas de la provincia son: Perugia, Foligno, Città di Castello, Spoleto y Gubbio. La provincia de Perugia tiene 59 comuni (municipios), que se reparten del siguiente modo: Referencias Istituto Nazionale di Statistica Enlaces externos Provincia di Perugia
Province de Pérouse

La province de Pérouse (en italien : provincia di Perugia) est l'une des deux provinces italiennes qui forment l'Ombrie (l'autre étant la province de Terni). La capitale provinciale est Pérouse. Géographie Histoire Nature Économie Culture Tourisme Assise (Assisi) : tombeau de saint François d'Assise, basilique Saint-François d'Assise, basilique Sainte-Marie-des-Anges d'Assise. Basilique Sainte-Rita de Cascia Lac Trasimène (Lago di Trasimeno) Centre historique de Pérouse (Città di Perugià) Administration La province est divisée en cinquante-neuf communes dont les plus peuplées sont Pérouse, Foligno, Città di Castello, Spolète, Gubbio et Assise. Divers Notes et références Voir aussi Liens externes (it) Site officiel Portail de l'Ombrie
Perugia (pokrajina)

Pokrajina Perugia (talijanski: Provincia di Perugia) je talijanska pokrajina u regiji Umbriji. Glavni grad je Perugia. Ova pokrajina na sjeveru i istoku graniči s Marke (pokrajina Pesaro i Urbino, pokrajina Ancona, pokrajina Macerata i pokrajina Ascoli Piceno), na jugu s Lacijem (pokrajina Rieti) i pokrajinom Terni, te na zapadu s Toskanom (pokrajina Siena i pokrajina Arezzo). Najveće općine (stanje od 30. lipnja 2005.) Vanjske poveznice (tal.)Službena stranica Arhivirana inačica izvorne stranice od 25. siječnja 2016. (Wayback Machine)
Perugia megye

Perugia megye Umbriában található, székhelye Perugia. Perugia megye Pesaro és Urbino, Ancona, Macerata, Ascoli Piceno, Rieti, Terni, Siena és Arezzo megyékkel határos. Umbria legnagyobb megyéje, a régió területének kétharmadát foglalja el. 1923-ig az egész umbriai terület ide tartozott, azonban ekkor Rieti és a la Sabina területeket Róma megyéhez csatolták Rieti és Terni megye 1927-es létrehozásáig. Földrajza Itt helyezkedik el a Trasimeno-tó, amely egész Olaszország negyedik legnagyobb tava. Közlekedés Repterek A megyében két repülőtér működik: az Aeroporto di Perugia-Sant'Egidio és Foligno repülőtere, amely a polgári védelmet szolgálja ki. Vasútvonalak A megyét két vasúttársaság, az Olasz Államvasutak (Ferrovie dello Stato) és az Umbriai Központi Vasút (Ferrovia Centrale Umbra s.r.l.) szolgálja ki. Három vasútvonal szeli át a megye területét: Orte–Terontola Foligno – Terontola Orte – Fabriano Autóutak A megyén csak pár km hosszan halad át az A1 autópálya a Fabro és Chiusi-Chianciano Terme lejárók közötti szakaszon. Legfontosabb községek Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Provincia di Perugia című olasz Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Perugia (provincie)

De provincie Perugia is gelegen in de Midden-Italiaanse regio Umbrië. In het westen grenst ze aan de Toscaanse provincies Arezzo en Siena en de Umbrische provincie Terni. In het oosten liggen vier provincies van de regio Marche: Pesaro-Urbino, Ancona, Macerata en Ascoli Piceno. Ten slotte ligt ten zuiden van Perugia de provincie Rieti die aan de regio Lazio toebehoort. Territorium De provincie Perugia ligt in het hart van Italië. Het landschap is overwegend heuvelachtig. Op de grens van de regio's Umbrië en Marche ligt de hoofdketen van de Apennijnen, hier de Appenino Umbro-Marchigiano genoemd. Deze bereikt zijn hoogste toppen in het zuiden met de Monti Sibillini die meer dan 2000 meter hoog zijn. Het landschap wordt doorsneden door enkele brede rivierdalen, waaronder die van de rivier de Tiber (Tevere), die iets voorbij Rome in de Middellandse Zee uitmondt. In het westen van de provincie ligt het Trasimeense Meer, qua oppervlakte het vierde meer van Italië, maar met een diepte van maximaal 7 meter. Bezienswaardigheden De provincie Perugia is rijk aan kunststeden en historische dorpen. De universiteitsstad Perugia heeft een lange geschiedenis achter de rug en was al belangrijk in de tijd van de Etrusken. Er zijn nog delen van de stadsmuur uit die tijd terug te vinden. Het overgrote deel van het stadscentrum is middeleeuws. Het pronkstuk van de stad is het Palazzo dei Priori aan het Piazza IV Novembre met zijn middeleeuwse fontein. In de stad is ook de Università per stranieri gevestigd, voor buitenlanders die de Italiaanse taal willen leren. Assisi op 15 km afstand van Perugia is een religieus centrum en bedevaartsoord. Het is de stad van de 13e-eeuwse heilige Franciscus van Assisi. Twee jaar na de dood van San Francesco, in 1228, is men begonnen met de bouw van de Basilica di San Francesco die eigenlijk uit twee boven elkaar gelegen kerken bestaat. Op 26 september 1997 werd Umbrië getroffen door een zware aardbeving die de kerk ernstig beschadigde. Verder telt Assisi nog vele andere kerken, kleine pleinen en een Romeinse tempel, de Tempio di Minerva, uit de tijd van Augustus. Spello is een van de meest authentieke middeleeuwse dorpen van Italië. De middeleeuwse centra van Todi en Gubbio zijn goed geconserveerd en behoren tot de trekpleisters van de provincie. Qua natuurschoon zijn de Monti Sibillini het hoogtepunt van het gebied, het gebergte heeft de status van nationaal park. Het Trasimeense Meer is erg op toerisme ingesteld en telt verscheidene campings en vele hotels. In het meer liggen drie eilandjes. Belangrijke plaatsen Perugia (158.313 inw.) Foligno (51.130 inw.) Città di Castello (39.243 inw.) Spoleto (38.101 inw.) Assisi (24.443 inw.) Externe links Provincie Perugia Nationaal Park Monti Sibillini (en) Università per stranieri
Prowincja Perugia

Prowincja Perugia (wł. Provincia di Perugia) – prowincja we Włoszech. Nadrzędną jednostką podziału administracyjnego jest region (tu: Umbria), a podrzędną jest gmina. Liczba gmin w prowincji: 59. Prowincja Perugia współpracuje z Województwem Warmińsko-Mazurskim na mocy Umowy o współpracy międzyregionalnej między Województwem Warmińsko-Mazurskim a Prowincją Perugia z dnia 27 marca 2009 r. Zobacz też Włochy
Perúgia (província)

A província de Perúgia (em italiano: Provincia di Perugia) é uma província italiana da região da Úmbria com cerca de 597 470 habitantes, densidade de 94 hab/km². Está dividida em 59 comunas, sendo a capital Perúgia. Faz fronteira a norte e a este com a região das Marcas (Província de Pésaro e Urbino, província de Ancona, província de Macerata e província de Ascoli Piceno), a sul com a região do Lácio (província de Rieti) e a província de Terni e a oeste com Toscana (província de Siena e província de Arezzo). Ver também Lista de comunas na província de Perugia Referências Ligações externas Site oficial
Перуджа (провинция)

Перу́джа (итал. Provincia di Perugia) — провинция в Италии, в регионе Умбрия. География Провинция Перуджа расположена в центральной части государства и занимает северную и центральную часть Умбрии. По Перудже проходит река Тибр. В этой области произрастают виноград и оливки. Здесь находится самое большое озеро центральной Италии, Тразименское озеро, на котором расположено три острова — Пальвезе, Маджоре и Миноре. Озеро в окружности имеет около 30 миль, однако достаточно мелкое. История Перуджа основана этрусками в VI веке до н.э. Согласно сведениям 1840 года, Перуджа поставляла более половины того мяса, которое потребляли в Риме. Среди папских областей Перуджа была 4-й по значимости. В 1860 году была включена в Королевство Италии как провинция Умбрия. В 1921 году провинция была разделена на две — Терни и Перуджу. Население По оценке на 2019 год в районе Перуджа живет около 656 382 жителей. Плотность населения около 103,58 чел./км². Тем не менее, она значительно выше у долины реки Тибр, в то время как в горных районах она значительно ниже. Кроме итальянского населения, в районе проживает большое количество иммигрантов из всех уголков мира. Муниципалитеты и поселения В районе Перуджа есть 59 муниципалитетов. Главный город округа — это Перуджа (165.000 чел.) в центральной части района. Вторым по значимости и величине является город Фолиньо (57 000 человек) на востоке района. Туристические достопримечательности В провинции расположены многочисленные средневековые замки, крепости и другие старинные сооружения. Среди самых известных — замок Рокка-Маджоре, фонтан Маджоре, Национальная галерея Умбрии, храм Минервы, который относится к I веку до н.э., кафедральные соборы Сан-Лоренцо и Сан-Бернардино, базилики Санта-Мария-дель-Анджело и Сен-Клер, колокольня св. Петра, Францисканский Путь Мира (путь, пройденный святым Франциском в 1206 году, соединяет Ассизи и Губбио). В базилике Сан-Доменико размещены работы и статуи художников Перуджи. Известны также такие сооружения, как Пьяцца Матеотти, Палаццо дель Унсерита Векья (XV века), Палаццо де Приори (XIII века), верхняя базилика св. Франциска. Ссылки [1] Архивная копия от 30 марта 2013 на Wayback Machine [2] Архивная копия от 8 июля 2018 на Wayback Machine Примечания