NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di San Giorgio Martire (Casaletto Lodigiano)

La chiesa di San Giorgio Martire è la parrocchiale di Casaletto Lodigiano, in provincia e diocesi di Lodi; fa parte del vicariato di Lodi Vecchio-San Martino in Strada. Storia La prima citazione di un luogo di culto a Casaletto risale al 1261 ed è contenuta in un elenco di chiese sottoposte ad una tassa, dal quale si apprende che dipendeva dalla pieve di Salerano sul Lambro. Nella Descriptio del 1619 si legge che la parrocchiale, inserita nel vicariato di San Zenone, era sede delle confraternite del Santissimo Sacramento, della Dottrina Cristiana e del Rosario e che il numero dei fedeli era pari a 240. La chiesa di San Giorgio venne ricostruita nel 1700, durante il mandato come parroco di don Marco Bigatti; venne scelto l'orientamento sud-nord, anziché quello più diffuso est-ovest. Nel 1786 la parrocchia risultava essere compresa nel vicariato di Sant'Angelo Lodigiano, mentre nel 1859 in quello di Lodi Vecchio. Il tetto della sagrestia venne sopraelevato nel 1947, mentre nel 1959 si procedette al restauro della Via Crucis, mentre tra il 1963 e il 1965 furono eseguite le decorazioni dell'interno della chiesa. La parrocchiale venne interessata dall'intervento di adeguamento alle norme postconciliari negli anni settanta, mentre tra il 2017 e il 2019 si provvide a risistemare la copertura della struttura. Descrizione Esterno La facciata a capanna della chiesa, rivolta a nord e preceduta dal protiro sorretto da colonnine in granito e voltato a vela, presenta centralmente il portale d'ingresso e sopra una finestra ed è scandita da lesene laterali. Annesso alla parrocchiale è il campanile a base quadrata, suddiviso in più registri da cornici; la cella presenta su ogni lato una monofora a tutto sesto ed è coperta dal tetto a quattro falde. Interno L'interno dell'edificio si compone di un'unica navata, sulla quale si affacciano le cappelle laterali, introdotte da archi a tutto sesto, e le cui pareti sono scandite da paraste sorreggenti la trabeazione modanata e aggettante sopra la quale si imposta la volta a botte; al termine dell'aula si sviluppa il presbiterio, rialzato di alcuni gradini e chiuso dall'abside quadrangolare. Note Voci correlate Casaletto Lodigiano Diocesi di Lodi Parrocchie della diocesi di Lodi Regione ecclesiastica Lombardia Collegamenti esterni Chiesa di San Giorgio Martire (Casaletto Lodigiano), su orarimesse.it. URL consultato il 16 marzo 2024. Chiesa di San Giorgio Martire, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa di San Giorgio Martire, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia.
Chiesa di Santa Maria Maggiore (Valenza)

La chiesa di Santa Maria Maggiore è il duomo di Valenza, in provincia e diocesi di Alessandria; fa parte della zona pastorale di Valenza. Storia Si sa che la precedente pieve di Valenza, posta approssimativamente nello stesso luogo dell'attuale duomo, ricevette nel 1321 il titolo di insigne collegiata. L'attuale duomo venne costruito tra il 1619 ed il 1637 su progetto di Paolo Falcone in stile barocco. Nella seconda metà del XIX secolo furono eseguiti gli affreschi dell'interno e la chiesa venne consacrata 20 ottobre 1888. L'edificio fu poi ristrutturato alla fine del XX secolo. Interno Opere di pregio custodite all'interno della chiesa sono una tela di Guglielmo Caccia risalente al 1620 e raffigurante la Madonna del Rosario, l'altare maggiore, opera seicentesca di Giacomo Pellagatta, la pala dei Tre Re Magi, dipinta da Claudio Gozzero nel Seicento, una statua settecentesca della Madonna proveniente dalla non più esistente chiesa di San Francesco, il tabernacolo barocco del 1750 e l'organo, che fu realizzato dalla ditta bergamasca Serassi nel 1852. Note Voci correlate Valenza (Italia) Diocesi di Alessandria Regione ecclesiastica Piemonte Parrocchie della diocesi di Alessandria Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Maria Maggiore Collegamenti esterni Parrocchia di S. MARIA MAGGIORE, su parrocchiemap.it. URL consultato il 13 marzo 2022.
Palau dels Conservadors

El palau dels Conservadors (en italià Palazzo dei Conservatori) està situat a la plaça del Capitoli de Roma, davant del palau Nou, amb el qual constitueix la seu expositiva dels Museus Capitolins; deu el nom al fet que era, a l'alta edat mitjana, la seu de la magistratura electiva de la ciutat, els Conservatori dell'Urbe, que juntament amb el Senat administraven la ciutat. Miquel Àngel, a qui es va encarregar la tasca de reordenació de la plaça, hi va dissenyar una nova façana, que no va arribar a veure acabada, ja que va morir durant els treballs de remodelació. El seu projecte de redissenyar la façana medieval del palau va consistir a substituir el pòrtic per altes pilastres col·locades sobre grans pedestals i les petites finestres per una sèrie de finestres més grans, totes de les mateixes dimensions. Les obres van continuar amb Guido Guidetti i les va acabar el 1568 Giacomo della Porta, que va seguir gairebé fidelment el disseny de Miquel Àngel, canviant-lo només per construir una sala més àmplia al primer pis i, consegüentment, també una finestra més gran, respecte a la resta de les presents a la façana del palau.
Palacio de los Conservadores

El palacio de los Conservadores (del italiano: Palazzo dei Conservatori) está situado en la plaza del Campidoglio en Roma, frente al Palacio Nuevo, con el que constituye la sede expositiva de los Museos Capitolinos; debe el nombre al hecho de que era, en la Alta Edad Media, la sede de la magistratura electiva de la ciudad, los «Conservatori dell'Urbe», que junto con el Senado administraban la ciudad. Miguel Ángel, al que se encargó la labor de reordenación de la plaza, diseñó para el palacio una nueva fachada, que no llegó a ver terminada, puesto que murió durante los trabajos de remodelación. Su proyecto rediseñaba la fachada medieval del palacio, sustituyendo el pórtico con altas pilastras colocadas sobre grandes pedestales y las pequeñas ventanas con una serie de ventanas más grandes todas de las mismas dimensiones. Las obras continuaron con Guido Guidetti, y se acabaron en 1568 con Giacomo della Porta, que siguió fielmente los diseños de Miguel Ángel, cambiándolos sólo para construir una más amplia sala en el primer piso y, consiguientemente, también una ventana más grande, respecto al resto de las presentes en la fachada del palacio. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre el Palacio de los Conservadores (Roma).
Konzervatorska palača

Konzervatorska palača ("Il Palazzo dei Conservatori"), izvorna imena Palazzo Caffarelli, palača je u Rimu na Kapitolu. Sagrađena je u srednjem vijeku za lokalne rimske magistrate (naslov im je na talijanskom conservatori dell' Urbe) na vrhu hrama iz 6. stoljeća pr. Kr posvećenom Jupiteru nazvanom "Maximus Capitolinus". Prvi se put rabio divovski red koji se prostirao na dva kata s pojasom korintskih stupova i supsidijarnih jonskih stupova koji su ograđivali prizemne otvore lođe i prozore na prvom katu. Drugi divovski red služio je kasnije za eksterijer bazilike sv. Petra. Njegovo pročelje obnovio je Michelangelo tijekom 1530.-ih, kao i drugi umjetnici nekoliko puta kasnije.
Palazzo dei Conservatori

A Palazzo dei Conservatori Róma egyik reneszánsz palotaépülete a Piazza del Campidoglión, a Capitoliumi Múzeumok egyike. 1568-ban készült el. Az épület Egyik szárnya egybeépült a Caffarelli-palota fennmaradt szárnyaival. A múzeum Múzeumának egyik fő ékessége az antik plasztikák gyűjteménye, de későbbi korok művészetét is megismerhetjük a múzeumban. Udvarában látható az a szobortöredék, mely I. Constantinus császárt ábrázolja, s eredeti helye a Forumon volt. Lépcsőházában Marcus Aurelius életét ábrázoló domborműveket csodálhat meg a látogató. Források Fajth Tibor: Itália (Panoráma útikönyvek, Athenaeum Nyomda, Bp. 1980) ISBN 963-243-235-5 Olivia Ercoli – Ros Belford – Roberta Mitchell: Róma (Útitárs Könyvek, Panemex Kft. és Grafo Kft., Bp., 2000.) ISBN 963-9090-36-0 Külső hivatkozások A Capitoliumi Múzeumok honlapja
Дворец консерваторов

Пала́ццо-дей-Консервато́ри (итал. Palazzo dei Conservatori) — ренессансное общественное здание на Капитолийской площади в Риме. Во дворце находится бо́льшая часть экспонатов Капитолийских музеев. Среди них такие общепризнанные шедевры, как «Капитолийская волчица» и «Умирающий галл». История Первое здание дворца было построено при папе Николае V в середине XV века. Тогда его фасад украшали двенадцать арок, обрамляющие шесть окон первого этажа. В небольшом общественном здании заседали судьи, именуемые консерваторами (что и дало название дворцу), сенаторы из близлежащего дворца и городские магистраты, которые вместе осуществляли власть над вечным городом. Постепенно, с усилением могущества папы, значимость этого синклита (как и всей городской власти) существенно уменьшилась. Палаццо строили по проекту Бернардо Росселлино, затем, в середине XVI века Микеланджело Буонарроти спроектировал новый ансамбль Капитолийской площади с Дворцом сенаторов в центре. С одной стороны от него должен был стоять новый Дворец консерваторов, с другой стороны — абсолютно симметричная постройка (возведена в XVII веке под названием Нового дворца, или Палаццо Нуово). Ныне существующее здание дворца возведено в 1568 году на основе проекта Микеланджело архитектором Джакомо делла Порта. Последнему принадлежит большое окно посередине фасада, тогда как прочие окна, оформленные наличниками с колонками и балкончиками, соответствуют оригинальному замыслу Микеланджело. В историю архитектуры Дворец консерваторов вошёл как первый пример использования так называемого большого ордера: два этажа здания объединены большими коринфскими пилястрами. Портик, увеличенный при папе Александре VII, поддерживают ионические колонны. Музей Начало музею на Капитолии положил папа Сикст IV в 1471 году, передав в дар народу Рима собрания античной бронзы, которые до того времени размещались в стенах Латерана. Однако за коллекцией закрепилось название „музеи“ во множественном числе, так как в XVIII веке папа Бенедикт XIV добавил к оригинальной коллекции древних скульптур картинную галерею. Капитолийские музеи, открытые для свободного посещения в 1734 году, претендуют на звание первого публичного музея в мире, т.е. музея, в котором произведения искусства доступны для всех, а не только для их владельцев. Непосредственно во Дворце консерваторов выставлены такие знаменитые произведения, как: Капитолийская волчица Капитолийский Брут Бюст Коммода Бюст Домициана, сегодня приписываемый Константину II Колосс Константина Умирающий галл Две штучные мозаики с изображением тигра, нападающего на телёнка, найденные в базилике Юния Басса Мальчик, вытаскивающий занозу Геркулес с Бычьего форума Голова Медузы (Лоренцо Бернини) Статуя Урбана VIII (Бернини) Литература De Angelis D'Ossat Guglielmo, Pietrangeli Carlo Il Campidoglio di Michelangelo. — Рим: "Silvana" Editoriale d'arte, 1965. — С.49 Примечания Ссылки www.mikelangelo.ru
Palazzo dei Conservatori

Palazzo dei Conservatori är ett palats vid Kapitolieplatsen på Capitolium i Rom. Tillsammans med Palazzo Nuovo och Tabularium utgör Palazzo dei Conservatori de Kapitolinska museerna. Palazzo dei Conservatori hyser bland annat Konstantin den stores kolossalstaty, Marcantonio Colonnas staty, Kapitolinska varginnan, Törnutdragaren, Brutus Capitolinus, Commodus som Herkules och Marcus Aurelius ryttarstaty. I palatset finns även två kapell: Cappella Vecchia och Cappella Nuova. Bilder Referenser Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 442. ISBN 88-365-2541-5 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Palazzo dei Conservatori.
Палаццо дей-Консерваторі

Палаццо дей-Консерваторі (італ. Palazzo dei Conservatori) — ренесансна будівля на Капітолійській площі в Римі. У палаці знаходиться більша частина експонатів Капітолійських музеїв. Історія Початок музеєм поклав папа Сікст IV у 1471 році, передавши в дар «народу Рима» збори античної бронзи, що розміщувалися до того часу у стінах Латерана. Говорять про «музеї» у множині, бо пізніше до оригінальної колекції стародавніх скульптур була додана папою Бенедиктом XIV у XVIII столітті картинна галерея. Відкритий для громади у 1734 році, під час понтифікату Климента XII, його вважають першим відкритим музеєм у світі. Місце, де мистецтво було для всіх, а не тільки його власників. Архітектура Палаццо дей-Консерваторі створений у колосальному ордері, у якому два поверхи палацу об'єднані великими коринфськими пілястрами. Портик, збільшений під час папи Олександра VII, який підносять іонічні колони. Мікеланджело планував вікна з едикулами та балконом. Середнє велике вікно додане пізніше Джакомо делла Порта, який і здійснив будівництва палацу. Мікеланджело після смерті у 1564 залишає плани для Палаццо консерваторе. Джакомо делла Порта будує між 1574 та 1599 сам палац у стилі маньєризму, та використанням колосального ордера. Галерея Див. також Капітолійські музеї Примітки Посилання Palazzo dei Conservatori на museicapitolini.org(англ.)
Villa Rufolo

Villa Rufolo is a villa within the historic center of Ravello, a town in the province of Salerno, southern Italy, which overlooks the front of the cathedral square. The initial layout dates from the 13th century, with extensive remodeling in the 19th century. History Originally belonging to the powerful and wealthy Rufolo family who excelled in commerce (a Landolfo Rufolo has been immortalized by Boccaccio in the Decameron), it then passed by inheritance to other owners such as the Confalone, Muscettola and d'Afflitto. Around the middle of the nineteenth century it was sold to the Scotsman Francis Neville Reid who took care of a general restoration, resulting in today's layout. The villa is entered through an opening in the arched entrance tower, and after a short street a clearing is dominated by the Torre Maggiore: the latter facing the bell tower of the cathedral in Ravello, overlooking the terraces (upper and lower) as well as overlooking the Amalfi Coast and the Gulf of Salerno with flower gardens that are in bloom most of the year. Of particular interest among the rooms of the villa is a large courtyard elevated like a cloister and some rooms forming a small museum. The German opera composer Richard Wagner visited the villa in 1880. He was so overcome by the beauty of the location that he imagined the setting as the garden of Klingsor in the second act of Parsifal. In commemoration, every year the lower garden of Villa Rufolo hosts a Wagnerian concert. Gallery See also Amalfi Coast Ravello Villa Cimbrone References External links Official website Ravello.com: Villa Rufolo — history, description, photos.
Villa Rufolo

Villa Rufolo (oudste bouwdeel 13e eeuw) was een residentie van prominenten van de republiek Amalfi en het koninkrijk Napels. De Villa Rufolo bevindt zich aan de Amalfikust in het Italiaanse Campanië, meer bepaald in de gemeente Ravello. Historiek In de 13e eeuw bouwde de familie Rufolo hun residentie in Ravello. Het was een landgoed op de hellingen van de Amalfikust. De familie was welgesteld door handelsactiviteiten ten tijde van de republiek Amalfi. De villa was de ontmoetingsplaats voor feestelijkheden en handelsrelaties van de republiek. Met de teloorgang van deze maritieme republiek verloor de familie Rufolo aan macht. De Villa Rufolo kwam nadien in handen van meerdere welgestelde families in het koninkrijk Napels, doch het werd een ruïne. In 1851 kocht lord Francis Nevile Reid uit Schotland het landgoed. Reid bouwde het complex groots uit. Hij bouwde daarnaast een ingangspoort en toren die een middeleeuwse stijl imiteren. De tuinen en terrassen liet Reid volledig heraanleggen. Hierbij had hij de hulp van tuinarchitect Luigi Cicalese. De tuin moest de grootsheid uit de middeleeuwen uitstralen, met behoud van de panoramische uitzichten. In 1876 was de tuin af. Later werd Cicalese burgemeester van de gemeente Ravello. In 1880 was Richard Wagner te gast in de Villa Rufolo. Hij was in de ban van de schoonheid van de tuin. Deze werd de inspiratie voor het tweede bedrijf van zijn opera Parsifal: de tovertuin van het kasteel van Klingsor. D.H. Lawrence schreef in 1928 in de tuin een deel van zijn boek Lady Chatterley’s Lover. Sinds de jaren 1950 wordt er in de tuin een muziekfestival georganiseerd. Oorspronkelijk was het festival gewijd aan muziek van Richard Wagner. Nadien organiseerden andere evenementenbureaus het Ravello Festival met een afwisseling aan componisten.
Chiesa dei Santi Pietro e Paolo (San Pietro Cusico)

La chiesa dei Santi Pietro e Paolo è la parrocchiale di San Pietro Cusico, frazione di Zibido San Giacomo, nell'arcidiocesi di Milano. Storia La prima citazione di una chiesa a San Pietro Cusico risale al 1272. Una seconda menzione, più precisa, è da ricercarsi nel Liber Notitiae Sanctorum Mediolani, scritto da Goffredo da Bussero; in questa occasione s'apprende che la chiesa ricadeva nel territorio sotto la giurisdizione della pieve di Decimo, poi trasferita a Lacchiarella. Nella relazione della visita pastorale del vescovo Carlo Borromeo del 1567 la chiesa è descritta come pericolante e dotata d'un piccolo campanile, che disponeva una sola campana. Si sa che, durante un un'altra visita pastorale, l'arcivescovo Borromeo ordinò di ristrutturare ed ampliare la chiesa. L'attuale parrocchiale venne edificata nel 1664 sulla base di quella precedente; nello stesso periodo fu ricostituito anche il campanile, il quale venne sopraelevato nel XVIII secolo. Nel 1779 i parrocchiani erano 599, saliti a 800 nel 1896. Nel 1972 la chiesa, da secoli compresa nel vicariato di Lacchiarella, passò, in seguito alla soppressione di quest'ultimo, al decanato di Cesano Boscone, per poi essere aggregata al neo-costruito decanato di Rozzano nel 1983. Galleria Note Voci correlate San Pietro Cusico Zibido San Giacomo Arcidiocesi di Milano Parrocchie dell'arcidiocesi di Milano Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dei Santi Pietro e Paolo Collegamenti esterni (EN) Chiesa dei Santi Pietro e Paolo, in GCatholic.org. Chiesa dei Santi Pietro e Paolo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa dei Santi Pietro e Paolo, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia.
Ghiacciaio Ciardoney

Il ghiacciaio Ciardoney è un corpo glaciale situato nelle Alpi Graie, alla testata del Vallone di Forzo, in Val Soana, presso il confine tra il Piemonte e la Valle d'Aosta. Il ghiacciaio è interamente compreso nel territorio piemontese del Parco nazionale del Gran Paradiso e in particolare nel comune di Ronco Canavese. La fronte del ghiacciaio si trova a 2897 m, mentre la quota massima è 3124 m, con un'altitudine mediana di 3040 m (2019). La lingua glaciale, lunga circa 1350 m e larga 580 m, ha uno spessore massimo di circa 70 m (2015) ed è orientata in direzione E-NE. L'area complessiva del ghiacciaio è di circa 0,51 km² (2019). Monitoraggio e bilanci di massa A partire dal 1991, Il ghiacciaio Ciardoney è oggetto di un monitoraggio continuativo da parte della Società Meteorologica Italiana, che ogni anno effettua rilevamenti di copertura nevosa al termine della stagione di accumulo (solitamente a giugno) e alla fine della stagione di ablazione (settembre) per determinare il bilancio di massa del ghiacciaio, nel quadro delle campagne di misura promosse dal Comitato Glaciologico Italiano. Alla base è installata una stazione meteorologica automatica dotata di webcam. Nei trent'anni dall'inizio delle misure è stata registrata una perdita di massa cumulata di circa 44 m di acqua equivalente distribuita sull'intera area del ghiacciaio, corrispondenti a un valore mediano di 1,4 m di acqua equivalente all'anno. Nello stesso periodo la fronte del ghiacciaio è arretrata di 527 m. Note
Ödenmoos

Das Ödenmoos ein Niedermoor und hydrologisches Naturdenkmal in der Gemeinde Toblach in Südtirol (Norditalien). Beschreibung Das Ödenmoos befindet sich am Fuße des Waldhanges unter dem Haunold auf einer Wiese und ist ein kleiner Überrest eines Niedermoors. Das Naturdenkmal ist seit dem 11. Dezember 2007 geschützt, weil es eines der letzten vorhandenen Fruchtlebensräume in den Niederungen innerhalb der Gemeinde Toblach ist. Weblinks Einzelnachweise
Chiesa di San Giovanni Battista (Edolo)

La chiesa di san Giovanni Battsita è un luogo di culto cattolico di Edolo, in Val Camonica. Storia La chiesa sembra eretta già nel 1422, quando "Comina, moglie del quondam Martino Gazini" lascia al rettore di San Giovanni "lire 3 di soldi 20 planet acciò celebri tante messe", diventando tra il 1521 ed il 1522 chiesa parrocchiale, per proteggere i fedeli dal contagio dalla peste che era scoppiata nella contrada di Mù. In questa occasione si rilevò l'incapacità degli ambienti di accogliere un numero cospicuo di fedeli a causa delle sue dimensioni, fu così ampliata con la riconsacrazione il 7 settembre 1532, come da un documento conservato nell'altare maggiore e rinvenuto dallo storico Stefano Togni Marotta. Tra il 1542 e il 1545 fu sostituita la vecchia torre campanaria ad opera del capomastro Bortolo Bonichi, che però ebbe problemi di stabilità da subito: già nel 1891 si segnala che la torre avesse una pendenza di ottanta centimetri, ma fu smantellata solo nel 1957 e ricostruita a cura del Genio Civile di Brescia Negli atti della visita pastorale del delegato del vescovo di Brescia Domenico Bollani vescovo di Brescia, Giorgio Celeri, del 1578 la chiesa fu descritta come consacrata, ampia e con una copertura lignea, porticata e con una cappella maggiore dipinta. Si indica la presenza di tre altari laterali di cui uno dedicato alla Madonna e uno a san Rocco istituito nel 1630 come voto per la peste del medesimo anno. Si effettuarono restauri a fine Settecento, con il rimodellamento dell'arco del presbiterio, mentre nel 1885 vennero aperte due finestre sulla facciata per dare più luce all'interno. Descrizione All'interno gli affreschi del presbiterio sono attribuiti a Paolo da Cailina il Giovane e databili attorno al 1530. Sulla parete sinistra vi è una lastra incisa riportante lo stemma di Edolo (con l'idolo), quello di Domenico Bollani e quello della famiglia Federici e la seguente iscrizione relativa al giuspatronato: Note Bibliografia Antonio Perini, Edolo. Le sue vicende, l'arte, le bellezze naturali, Breno, Tipografia camuna, 2000. Voci correlate Edolo Val Camonica Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Giovanni Battista Collegamenti esterni Chiesa di San Giovanni Battista, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.