NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Saint-Alphonse à l'Esquilin

L'église Saint-Alphonse à l'Esquilin (en italien : chiesa di Sant'Alfonso all'Esquilino) est une église romaine située dans le rione de l'Esquilin sur la via Merulana. Elle est dédiée à saint Alphonse de Liguori. Historique L'église a été construite entre 1855 et 1859 sur les plans de l'architecte écossais George J. Wigley (en) et constitue l'une des dernières constructions de la Rome papale. Elle est dès l'origine dédiée à saint Alphonse de Liguori, fondateur de la congrégation du Très Saint Rédempteur qui possède l'ensemble du complexe attenant avec l'académie alphonsienne. Le 30 décembre 1960, le pape Jean XXIII crée le titre cardinalice Santissimo Redentore e Sant'Alfonso in Via Merulana qui est lié à cette église. Architecture et décorations L'église est l'un des rares exemples de construction néogothique de Rome. Sa façade est faite de brique et de travertin à laquelle a été rajoutée ultérieurement une rosace. Son accès se fait par un large escalier donnant sur une l'entrée par un portail triple surmonté d'une mosaïque représentant Notre-Dame du Perpétuel Secours et d'un pinacle avec un Christ rédempteur fait en marbre de Carrare. L'intérieur est constitué de trois nefs séparées par des colonnes de marbre polychrome et de six chapelles latérales par côté. Les peintures intérieures sont du peintre bavarois Max Schmalzl et une mosaïque importante fut ajoutée en 1964. L'église abrite une icône de Notre-Dame du Perpétuel Secours d'origine crétoise du XIVe siècle et donnée aux Rédemptoristes par le pape Pie IX en 1866. Source (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa di Sant'Alfonso all'Esquilino » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Bibliographie et références C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, p.22 C. Cerchiai, Rione XV Esquilino, in AA.VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, Vol. III, pp. 968-1014 Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : Chiese delle diocesi italiane Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Rome
Chiesa di Sant'Alfonso all'Esquilino

La chiesa di Sant'Alfonso all'Esquilino è un luogo di culto cattolico di Roma con titolo di rettoria, situato in via Merulana. Storia La chiesa fu costruita tra il 1855 e il 1859 su progetto dell'architetto scozzese George Wigley. Essa è uno dei rari esempi di stile neogotico a Roma. L'Armellini ne dà un giudizio negativo: “L'architettura della chiesa è piuttosto ostrogotica che gotica” (op. cit., p. 813). È una delle ultime chiese della Roma pontificia, e benché consacrata al Santissimo Redentore, essa è conosciuta come chiesa di Sant'Alfonso fondatore dei Redentoristi, a cui appartiene assieme a tutto il complesso annesso. Descrizione Facciata La facciata, in mattoni e travertino, a cui si accede dopo un'ampia scalinata, si presenta con portico, su cui si aprono tre porte; nel timpano della porta centrale vi è un mosaico policromo raffigurante la Vergine del perpetuo soccorso tra angeli, e sulla cuspide del timpano la statua del Redentore in marmo di Carrara. La facciata è ulteriormente abbellita da un rosone. Interno L'interno della chiesa si presenta a tre navate, arricchite da marmi policromi, con sei cappelle laterali per lato. Le decorazioni interne risalgono alla fine dell'Ottocento, e sono opera del pittore bavarese e fratello dei Redentoristi Max Schmalzl (1850-1930). L'abside è coronata da un mosaico, posto in opera nel 1964, raffigurante il Redentore in trono tra la Vergine Maria e San Giuseppe. All'altare maggiore è conservata un'icona di origine cretese del XIV secolo raffigurante la Madre del Perpetuo Soccorso, donata ai Redentoristi da Pio IX nel 1866. Organo a canne Sulla cantoria in controfacciata si trova l'organo a canne della chiesa; questo, che ingloba parte del materiale fonico di uno strumento precedente, realizzato da Charles Anneessens nel 1898, è stato costruito nel 1932 dalla ditta Tamburini e dalla stessa restaurato nel 1982. L'intero corpo fonico è collocato all'interno della cassa lignea monumentale originaria in stile neogotico, realizzata su progetto dell'architetto tedesco Maximilian Schmalzl. L'organo ha due tastiere di 61 note ciascuna ed una pedaliera concavo-radiale di 32. È a trasmissione elettrica. Galleria d'immagini Note Bibliografia Mariano Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma, 1891, p. 813 Claudio Rendina, Le Chiese di Roma, Milano, Newton & Compton Editori, 2000, p. 22 Claudia Cerchiai, Rione XV Esquilino, in AA.VV, I rioni di Roma, Milano, Newton & Compton Editori, 2000, Vol. III, pp. 968–1014 Graziano Fronzuto, Organi di Roma. Guida pratica orientativa agli organi storici e moderni, Firenze, Leo S. Olschki Editore, 2007, pp. 20–21. ISBN 978-88-222-5674-4 Voci correlate Santissimo Redentore e Sant'Alfonso in Via Merulana (titolo cardinalizio) Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Sant'Alfonso all'Esquilino
Santissimo Redentore e Sant'Alfonso in Via Merulana

De Sant'Alfonso all'Esquilino is een kerk in Rome, gelegen in de rione Esquilino aan de via Merulana. De kerk is gewijd aan Jezus, de Allerheiligste Verlosser en aan de heilige Alfonsus van Liguori, stichter van de congregatie van de Redemptoristen. Ontstaan De kerk werd tussen 1855 en 1859 gebouwd naar een ontwerp van de Schotse architect George Wigley en is een van de zeldzame voorbeelden van neogotische bouw in de stad Rome. De kerk wordt bediend door de Redemptoristen die woonachtig zijn in het bijbehorende kloostercomplex. Uiterlijk Het gebouw is opgetrokken uit baksteen en travertijn. De hoofdingang is te bereiken via een brede trap die uitkomt op een veranda. Daar zijn drie grote deuren. Op het timpaan boven de middelste deur is Onze Lieve Vrouwe van Altijddurende Bijstand afgebeeld in veelkleurige mozaïeken. Boven op dit timpaan staat een beeld van de Verlosser gemaakt van marmer uit Carrara. Daarboven bevindt zich in de gevel een rozetvormig raam. Interieur De Santissimo Redentore is een driebeukige kerk, verrijkt met polychroom marmer, met zes kapellen aan weerszijden. Alle, meest neogotische decoraties stammen uit de negentiende eeuw. Veel van de schilderijen zijn gemaakt door de Beierse kunstschilder en redemptorist Max Schmalzl (1850-1930). De apsis wordt bekroond door een mozaïek, voorstellende de Verlosser, tronend tussen Sint Jozef en de Heilige Maagd. Dit mozaïek werd in 1866 aan de Redemptoristen geschonken door paus Pius IX. Titelkerk De kerk werd in 1961 door paus Johannes XXIII verheven tot titelkerk. Houders van de titel waren: 1961–1967 Joseph Elmer Ritter 1967–1990 Josef Clemens Maurer 1991–2012 Anthony Joseph Bevilacqua 2014- Vincent Nichols
Kościół św. Alfonsa Liguoriego w Rzymie

Kościół św. Alfonsa Liguoriego – kościół w Rzymie przy Via Merulana. Zbudowany przez ojców redemptorystów w 1855 według projektu Wigleya. Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii Santa Maria Maggiore in San Vito oraz kościołem tytularnym, pełni również funkcję kościoła klasztornego dla redemptorystów. Lokalizacja Kościół znajduje się w XV Rione Rzymu – Esquilino przy Via Merulana 26. Patron Patronem świątyni jest św. Alfons Maria Liguori – biskup Sant’Agata de’Goti, założyciel zgromadzenia redemptorystów. Historia W 1853 zakupiono XVII-wieczną Villa Caetani z przeznaczeniem dla zakonu redemptorystów. W latach 1855–1858 powstał projekt kościoła autorstwa George Wigleya. Pierwotnie kościół był poświęcony Chrystusowi Odkupicielowi, jednak po gruntownej przebudowie, która zakończyła się w 1900, zmieniono dedykację świątyni na św. Alfonsa Liguoriego. Kolejne renowacje miały miejsce w latach: 1932, 1958, 1964. Architektura i sztuka Kościół zbudowano w stylu neogotyckim. W fasadzie znajduje się rozeta z witrażem autorstwa francuskiego dominikanina Marcellino Leforestier Matka Boża Nieustającej Pomocy. Ten sam autor odpowiada również za witraże w oknach bocznych przedstawiające męczenników. Loggia wejściowa została dodana przed fasadą, wykonano ją z trawertynu, wg projektu redemptorysty ojca Gerarda. W loggii istnieją trzy wejścia, nad środkowym z nich znajduje się marmurowa statua Chrystusa Odkupiciela. Nad głównymi drzwiami znajduje się tympanon z mozaiką Matki Bożej Nieustającej Pomocy, a nad bocznymi drzwiami tympanony zawierają rzeźbione wizerunki świętych w postawie modlitewnej na tle złotej mozaiki – po prawej św. Klemens Maria Hofbauer, a po lewej św. Alfons Ligouri, dzieła Antonio della Bitta. Kościół jest trzynawowy z apsydą. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy (de Perpetuo Succursu) przywieziony w końcu XV wieku przez chrześcijan z Krety, którzy schronili się w Rzymie przed Turkami. Pierwotnie obraz umieszczono w kościele św. Mateusza, a po jego zniszczeniu przez armię napoleońską, w kościele Matki Bożej in Posterula. Papież Pius IX przekazał ten obraz oo. Redemptorystom, którzy rozpowszechnili nabożeństwo do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W zakrystii kościoła znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca Chrystusa Pana w grobie wykonana przez Schuberta. Kardynałowie prezbiterzy Kościół św. Alfonsa Liguori jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sanctissimi Redemptoris et Sancti Alfonsi in Exquiliis). Tytuł ten został ustanowiony 30 grudnia 1960 i przypomina pierwotną dedykację świątyni. Joseph Ritter (1961–1967) José Clemente Maurer (1967–1990) Anthony Bevilacqua (1991–2012) Vincent Nichols (2014 – nadal) Zobacz też Bazylika Matki Bożej Większej Przypisy
Sant'Alfonso di Liguori all'Esquilino

Sant'Alfonso di Liguori all'Esquilino ou Igreja de Santo Afonso de Ligório no Esquilino é uma igreja titular de Roma, Itália, localizada na Via Merulana, no rione Esquilino, e dedicada a Santo Afonso de Ligório, o fundador da Congregação do Santíssimo Redentor (redentoristas), que construíram e servem esta igreja. É um dos raros exemplos da arquitetura neogótica em Roma e uma das últimas igrejas papais de Roma. O atual cardeal-presbítero protetor do título do Santíssimo Redentor e Santo Afonso na Via Merulana é Vincent Nichols. História Sant'Alfonso foi construída entre 1855 e 1859 com base num projeto do arquiteto escocês George Wigley. A fachada é de tijolos e travertino, com três portas. No tímpano da central está um mosaico multicolorido de Nossa Senhora do Perpétuo Socorro. No alto da fachada está ainda uma rosácea. O interior, ricamente decorado em mármore, é do final do século XIX e obra do pintor bávaro e padre redentorista Max Schmalzl (1850–1930). A abside é coroada por um mosaico de 1964 do Cristo Redentor entronado entre a Virgem Maria e São José, seus pais terrenos. Abaixo está o ícone original de Nossa Senhora do Perpétuo Socorro, de procedência cretense (séc. XIV) e presenteado aos redentoristas pelo papa Pio IX em 1866. Galeria Referências Ligações externas
Sant'Alfonso all'Esquilino

Sant'Alfonso all'Esquilino, även benämnd Santissimo Redentore e Sant'Alfonso in Via Merulana, är en kyrkobyggnad i Rom, helgad åt den helige Alfonso dei Liguori, grundare av Den allraheligaste Återlösarens kongregation. Kyrkan är belägen vid Via Merulana i Rione Esquilino och tillhör församlingen Santa Maria Maggiore in San Vito. Kyrkans historia Kyrkan uppfördes 1855–1859 i nygotisk stil efter ritningar av den brittiske arkitekten George J. Wigley (1825–1866). I kyrkan vördas den undergörande ikonen Nostra Madre del Perpetuo Soccorso, utförd av den kretensiska skolan på 1300-talet. Fasaden präglas av spetsbågen och rosettfönstret. Kyrkan undergick en ombyggnad 1898–1900 av arkitekten Maximilian Schmalzl (1850–1930). I interiören har Eugenio Cisterna utfört en rad målningar. Titelkyrka Santissimo Redentore e Sant'Alfonso in Via Merulana stiftades som titelkyrka av påve Johannes XXIII år 1960. Kardinalpräster Joseph Ritter (1961–1967) José Clemente Maurer (1967–1990) Anthony Bevilacqua (1991–2012) Vincent Nichols (2014–) Referenser Noter Tryckta källor Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 532. ISBN 88-365-2541-5 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. sid. 315. OCLC 30727273 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. sid. 22. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sant'Alfonso all'Esquilino.
Chiesa di Santa Maria Maddalena (Versciaco)

La chiesa di Santa Maria Maddalena è la parrocchiale di Versciaco, in provincia di Bolzano e diocesi di Bolzano-Bressanone. Storia Si sa che nel XIII secolo venne edificata su un'altura presso il paese di Versciaco una chiesetta, che era dedicata forse a Sant'Orsola; il primo documento che ne attesta la presenza riguarda la consacrazione di quel luogo di culto, celebrata nel 1212. Questo edificio, che forse non era di dimensioni molto grandi, aveva l'abside rivolta ad oriente e l'ingresso a ponente. L'attuale chiesa, in stile gotico, è frutto di un rifacimento condotto nel 1470 su progetto del capomastro di San Candido Andrä Firtaler; la consacrazione fu impartita nel 1479. Nel 1684 la chiesa cessò di dipendere dalla parrocchia di Sillian, oggi in Austria; divenne curazia dipendente dalla parrocchiale di Prato alla Drava nel 1786. Versciaco fu eretta in parrocchia autonoma nel 1891. La parrocchiale venne ampliata nel 1910. Interno Le opere più importanti conservate in questa chiese sono i dipinti, tutti opere di Andrä Firtaler da San Candido, che hanno come soggetto la Resurrezione di Gesù Cristo e i Santi Caterina, Maria Maddalena e Sebastiano. Note Voci correlate Versciaco San Candido Diocesi di Bolzano-Bressanone Parrocchie della diocesi di Bolzano-Bressanone Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Maria Maddalena Collegamenti esterni Chiesa di Santa Maria Maddalena, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Église Sant'Angelo in Pescheria

L'église Sant'Angelo in Pescheria est une église de Rome, datant du VIIIe siècle. Son nom in Pescheria vient du fait qu'elle est située à proximité du marché au poisson construit sur les ruines de l'ancien portique d'Octavie. L'église est le siège du titre cardinalice de Sant'Angelo in Pescheria. Histoire Les reliques de Symphorose de Tivoli et de ses sept fils ont été transférés à l'église Sant'Angelo in Pescheria par le pape Étienne II en 752. Un sarcophage a été trouvé sur le site en 1610, portant l'inscription : Hic requiescunt corpora SS. Martyrum Simforosae, viri sui Zotici (Getulii) et Filiorum ejus a Stephano Papa translata. Cette inscription fait référence à saint Getulius et sainte Symphorosa (mari et femme), qui avaient sept fils, qui ont également été tués. Leurs restes ont été transférés à Saint-Ange par le pape Étienne II en 752. Dans la seconde chapelle à gauche se trouvent les fresques de la Vierge à l'Enfant et les anges attribués à Benozzo Gozzoli (vers 1450). À partir de 1689 est construit à proximité l'oratoire Sant'Andrea dei Pescivendoli qui est rattaché à l'église jusqu'à ce que celui-ci soit déconsacré au XXe siècle. Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du haut Moyen Âge Portail de Rome
Sant’Angelo in Pescheria

A Halpiaci Szent Angyal-templom (Chiesa di Sant’Angelo in Pescheria) Róma egyik katolikus címtemploma. Története A templomot az antik Porticus Octaviae romjai között, mögött építették, ahol a középkortól a 19. századig halpiac működött; ebből ered az imahely neve. A templomot a 8. században építették, Pál apostolnak szentelték. Később Mihály arkangyalt tisztelték benne. A 12. században román stílusú harangtoronnyal egészítették ki, és a nevét a ma is használatosra változtatták. Elhelyezkedésének köszönhetően a templom mindig a városi élet középpontjában állt, onnan indult 1347 pünkösdjén a Capitolinusra Cola di Rienzo, hogy visszaállítsa a köztársaságot Rómában. A templom homlokzatát egyszerű téglafal alkotja, az ókori kapu hátsó oszlopai között. Belső falait gazdagon díszítették freskókkal és márvánnyal. Három hajója van, a középső szélesebb, mint a két oldalsó, és csak ennek vannak ablakai. A bejárat fölött helyezték el az orgonát, amelyet a halkereskedők rendeltek meg Pietro Pantanellától 1877-ben. A boltíves mennyezet közepén Innocenzo Sacconi, Szent András dicsősége című freskója látható. A bal oldali második kápolnában látható a Madonna gyermekkel és angyalokkal című freskó, amely Benozzo Gozzoli 1450-es munkája. A templomban található egy 16. századi feszület. Ugyanebben a században, 1571-ben épült a halkereskedők társaságának (Compagnia dei Pescivendoli) Szent Andrea-kápolnája. A jobb oldali hajó hátsó, Áldott Szentség nevű kápolnájában aranyozott stukkók keretezik a műtárgyakat. A színes márványpadló közepén a halkereskedők címere látható: hal a vízben, szarvas (az ősi nemesség szimbóluma) és két liba (a hűség szimbóluma). Jegyzetek Források ↑ Turismo Roma: The Church of Sant'Angelo in Pescheria. Turismoroma.it. Hozzáférés: 2024. március 22..
Sant'Angelo in Pescheria

Sant'Angelo in Pescheria is een rooms-katholieke kerk in de wijk Sant'Angelo in Rome. De kerk is gebouwd op en tussen de restanten van de Porticus van Octavia. De kerk is gewijd aan de heilige Engelen (Sant'Angelo), de toevoeging in in Pescheria verwijst naar de vismarkt die in de middeleeuwen bij de kerk werd gehouden. Geschiedenis De eerste kerk werd rond 752 gebouwd en in 755 geconsacreerd. Paus Stefanus II bracht in 752 de relieken van de heilige martelaren Symphorosa en Getulius en hun zeven zonen naar de kerk. In 1610 werd een sarcofaag gevonden met hun namen.
Igreja de Santo Ângelo em Pescheria

Sant'Angelo in Pescheria/in Pescaria é uma igreja de Roma localizada no rione Sant'Angelo de Roma. "Em Pescheria" faz referência à sua localização próxima do mercado de peixes construído nas ruínas do antigo Pórtico de Otávia. O cardeal-diácono da diaconia de Santo Ângelo em Pescheria é Luis Pascual Dri, O.F.M. Cap.. História Um sarcófago foi encontrado lá em 1610 com a inscrição: "Hic requiescunt corpora SS. Martyrum Simforosae, viri sui Zotici (Getulii) et Filiorum ejus a Stephano Papa translata." Ela faz referência a São Getúlio, marido de Santa Sinforosa segundo a tradição, e os sete mártires filhos deles. As relíquias de Santa Sinforosa e as de seus sete filhos foram transferidas para a igreja de Santo Ângelo em Pescheria pelo papa Estêvão II em 752. O gueto de Roma foi fundado nas proximidades do rione de Santo Ângelo em 1555 por ordem do papa Paulo V e foi abolido em 1870 após a Reunificação Italiana (Risorgimento), tendo suas muralhas demolidas em 1888. O rione, de número XI, foi batizado em homenagem à igreja. Interior Na segunda capela à esquerda estárea um afresco da "Madona com anjos" atribuído a Benozzo Gozzoli (c. 1450). Galeria Referências
Sant'Angelo in Pescheria

Sant'Angelo in Pescheria är en kyrkobyggnad och diakonia i Rom, helgad åt den helige ärkeängeln Mikael. Kyrkan är belägen vid Octavias portik i Rione Sant'Angelo och tillhör församlingen Santa Maria in Portico in Campitelli. Tillnamnet ”Pescheria” syftar på den fiskmarknad som fanns vid Octavias portik under medeltiden. Det var från denna kyrka som Cola di Rienzo på pingstdagen år 1347 tågade med sina anhängare till Capitolium. Kyrkans historia Kyrkan var ursprungligen helgad åt aposteln Paulus och uppfördes på 700-talet på initiativ av en viss Theodorus, en släkting till påve Hadrianus I (772–795). Senare helgades kyrkan emellertid åt ärkeängeln Mikael, vilket Einsiedeln-itinerariet vittnar om. Kyrkan har restaurerats ett flertal gånger under seklens gång; år 1870 byggdes absiden om. Interiören är en treskeppig basilika. Högaltarmålningen Den helige ärkeängeln Mikael är utförd av Angelo Augero år 1862 efter originalet av Guido Reni. Den helige Andreas kapell, beläget till höger om koret, är rikt dekorerat med förgylld stuckatur och fresker. Altarmålningen Den helige Andreas korsfästelse är ett verk av Giorgio Vasari. I vänster sidoskepp återfinns Benozzo Gozzolis Madonnan och Barnet med änglar. Interiören hyser även ett krucifix från 1500-talet. Till höger om Sant'Angelo-kyrkan är Oratorio di Sant'Andrea dei Pescivendoli beläget. Titeldiakonia Sant'Angelo in Pescheria stiftades som titeldiakonia av påve Stefan II år 755. Kardinaldiakoner under 1900- och 2000-talet Vakant: 1891–1914 Filippo Giustini: 1914–1920 Vakant: 1920–1923 Aurelio Galli: 1923–1929 Vakant: 1929–1935 Pietro Boetto: 1935–1938; titulus pro illa vice 1938–1946 Vakant: 1946–1953 Augusto Álvaro da Silva, titulus pro illa vice 1953–1968 Vakant: 1968–2010 Elio Sgreccia: 2010– Bilder Referenser Noter Tryckta källor Armellini, Mariano (1891) (på italienska). Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX. Roma: Tipografia Vaticana. sid. 561–563. OCLC 9269651 Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 487–488. ISBN 88-365-2541-5 Claridge, Amanda (1998). Rome: An Oxford Archaelogical Guide. Oxford: Oxford University Press. sid. 222–226. ISBN 0-19-288003-9 Frascarelli, Dalma. ”Sant'Angelo in Pescheria” (på italienska). Roma Sacra: guida alle chiese della città eterna (Roma: Cosmofilm) (14): sid. 58–62. ISSN 1126-6546. Hülsen, Christian (1927) (på italienska). Le chiese di Roma nel medio evo. Firenze: Leo S. Olschki. sid. 196. OCLC 3696954 Lombardi, Ferruccio (1993) (på italienska). Roma: chiese, conventi, chiostri: progetto per un inventario 313—1925. Roma: Edilstampa. sid. 241. OCLC 30727273 Rendina, Claudio (2000) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Roma. Roma: Newton & Compton. ISBN 88-8289-419-3 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sant'Angelo in Pescheria.
Фонтан на Четирите реки

Фонтанът на Четирите реки се намира на площад Навона в Рим. Създаден е по поръчка на папа Инокентий X от Лоренцо Бернини през 1651 г. Мъжките фигури във фонтана символизират четирите реки – Нил, Ганг, Дунав и Рио де ла Плата. През 1644 г. папа Инокентий X решава да издигне до семейния Дворец Памфили египетски обелиск, донесен в Рим от император Каракала. Обявен е конкурс за най-добър проект, но великият Бернини не е допуснат за участие по молба на неприятели. Въпреки това Бернини изготвя проект за фонтана, разполагайки около обелиска статуи на речните богове на главните реки в четирите части на света (Нил, Ганг, Дунав и Рио де ла Плата). Неговият покровител Людовизи, като съпруг на племенницата на папата, поставя макет на фонтана в столовата, където папата обядва. Инокентий е поразен от проекта. Отменя конкурса и възлага на Бернини да се заеме с изграждането на фонтана. Фонтанът на Четирите реки, също както и фонтаните Ди Треви и Баркача, черпи вода от древния акведукт Аква Вирго. Външни препратки Фонтанът на Четирите реки, architectour.com 41.898889, 12.473056