NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di San Filippo Neri in Bovisasca

La chiesa di San Filippo Neri in Bovisasca è una chiesa parrocchiale di Milano, situata nel quartiere Bovisasca. Si tratta di una delle chiese erette nell'ambito del programma «Ventidue chiese per ventidue concili», ideato nel 1961 dall'arcivescovo Giovanni Battista Montini per celebrare il Concilio Vaticano II. Storia Venne costruita tra il 1963 e il 1964, con progetto nel 1961 di Augusto Magnaghi e Mario Terzaghi, già impegnati in vari progetti per conto dell'arcidiocesi di Milano. In precedenza la parrocchia aveva sede in una baracca in via Cerkovo. Descrizione La chiesa possiede una pianta esagonale con alcune pertinenze sviluppate sulla forma medesima. Presenta quattordici finestre di vetro con raffigurate altrettante stazioni della Via Crucis. Note Bibliografia Cecilia De Carli (a cura di), Le nuove chiese della Diocesi di Milano, 1945-1993, Milano, Vita e Pensiero, 1994, p. 167. Maria Teresa Feraboli, L'archivio dell'architetto Mario Terzaghi presso il CASVA, Milano, 2006. Voci correlate Chiese di Milano Parrocchie dell'arcidiocesi di Milano Collegamenti esterni Sito ufficiale, su psfn.it. Chiesa di San Filippo Neri in Bovisasca, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa di S. Filippo Neri, su Lombardia Beni Culturali. URL consultato il 20 novembre 2020.
Chiesa di San Nicola Vescovo (San Salvo)

La chiesa parrocchiale di San Nicola Vescovo è un edificio di culto situato a San Salvo, in provincia di Chieti ed arcidiocesi di Chieti-Vasto. Storia La parrocchia di San Nicola venne istituita nel 1973 ed era inizialmente ospitata nell'antica chiesa dell'Addolorata. La piccola chiesa si era resa insufficiente a soddisfare le esigenze del quartiere di San Nicola in via di espansione. La nuova chiesa, progettata dall'architetto Massimo De Vico Fallani, venne portata a termine nel 1979. Nel settembre 2019 vengono iniziati i lavori di ristrutturazione e ampliamento, con la realizzazione di una nuova facciata, arredi liturgici e locali parrocchiali annessi. Anche se ancora incompleta, la chiesa è stata riaperta al culto il 6 febbraio 2021. Il 2 ottobre dello stesso anno l'opera è stata terminata con la dedicazione del nuovo altare. La chiesa è la parrocchia del sobborgo omonimo. Descrizione La chiesa, assieme all'adiacente campanile, è a pianta triangolare. La scalinata del sagrato, ha un'estensione semicircolare. Separata dal resto della struttura è invece la torre campanaria, con terminazione a punta. L'interno, a navata unica, si protende progressivamente verso l'alto, restringendosi. È scandito inoltre da tre coppie di travi poste in corrispondenza delle artistiche vetrate istoriate, realizzate a Firenze da Augusto Ranocchi. All'ingresso, sulla sinistra, è collocato il fonte battesimale dalla forma ottagonale. Nella zona absidale vi sono l'altare e l'ambone in marmo di Carrara con alcuni elementi in mosaico, opere dell'artista locale Raffaele Mucilli. Alle loro spalle si elevano sette colonne in metallo dorato che sorreggono la statua in legno del Cristo Risorto. Nello spazio retrostante, un dipinto dell'artista Irene Invrea raffigurante la Creazione. Nel tempio sono presenti, oltre al simulacro di San Nicola, anche quelli di Santa Lucia e San Rocco in una apposita nicchia. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Nicola Vescovo Collegamenti esterni Chiesa di San Nicola Vescovo, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Санта-Мария-деи-Серви (Болонья)

Базилика Санта-Мария-деи-Серви (итал. La basilica di Santa Maria dei Servi) — римско-католическая базилика в Болонье, Эмилия-Романья, Италия. Основана в 1346 году как церковь Общины сервитов (Ордена служителей Пресвятой Девы Марии). В XX веке Папа Пий XII даровал церкви статус «малой базилики». Архитектура Церковь была спроектирована Андреа да Фаэнца, старшим монахом ордена и архитектором, который также помогал Антонио ди Винченцо в строительстве базилики Сан-Петронио в Болонье. Базилика имеет длину 100 метров и ширину 20 метров. Она имеет план в виде латинского креста, но трансепты не выступают за пределы проходов. Неглубокая апсида представляет собой пять сегментов восьмиугольника, как это принято в итальянских готических церквях. Храм строили в готическом стиле со стрельчатыми арками по всему периметру. Завершение строительства в XV веке мало что изменило в планировке самой базилики, которая и по внешнему виду осталась готической. Центральный и боковые нефы разделены аркадами с круглыми колоннами из красного мрамора с цветочными капителями, а базы и капители сделаны из контрастного светлого камня, что добавляет декоративный эффект очень простой архитектуре. Оштукатуренные стены над аркадами пронизаны окнами, расположенными высоко под готическим сводом. Свод имеет простую четырёхчастную форму с кирпичными нервюрами. Примечательной особенностью церкви является её внутренний двор, или атриум. Это соответствует обычаю раннехристианских базилик, включая раннюю базилику Святого Петра в Риме, позднее перестроенную. Атриум, возможно, был смоделирован по образцу аркады, построенной Ф. Брунеллески в Оспедале невинных (Ospedale degli Innocenti) во Флоренции. Там, где аркада выходит на главный фасад, она образует нартекc, или широкий портик, из пяти арок, простирающийся через весь фасад церкви. Произведения искусства церкви Многие произведения искусства, которые всё ещё хранятся в церкви, включают алтарную картину «Мадонна на троне», традиционно приписываемую Чимабуэ, но ныне считающуюся произведением его мастерской, остатки фресок XIV века Витале да Болонья и Липпо ди Далмазио, картины Инноченцо да Имолы и Франческо Альбани, а также мраморный алтарь «Благовещение Марии» (1558) Джованни Анджело Монторсоли, ученика Микеланджело. Галерея Примечания
Ривара

Рива̀ра (на италиански: Rivara; на пиемонтски: Ruvera, Рувера) е малък град и община в Метрополен град Торино, регион Пиемонт, Северна Италия. Разположен е на 392 m надморска височина. Към 1 януари 2020 г. населението на общината е 2537 души, от които 192 са чужди граждани. Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Rivara

Rivara és un comune (municipi) de la ciutat metropolitana de Torí, a la regió italiana del Piemont, situat a uns 40 quilòmetres al nord de Torí. A 1 de gener de 2019 la seva població era de 2.586 habitants. Rivara limita amb els següents municipis: Barbania, Busano, Forno Canavese, Pertusio, Prascorsano, Pratiglione, Valperga, Levone i San Ponso. Llocs d'interès El poble té dos castells, el castell antic i el castell nou. El castell antic data de l'edat mitjana, i pertanyia als comtes de Valperga. Conserva dues torres, una d'elles emmerletada, i presenta diverses finestres de maó gòtiques. El castell nou va experimentar moltes reformes al llarg dels segles, fins al 1796, quan la Casa dels Comtes de Valperga-Rivara es va extingir. La nova ala que s'hi va afegir el 1835 va transformar l'edifici en un edifici rectangular amb una torre de posició central. El castell va adquirir el seu aspecte actual quan l'arquitecte Alfredo d'Andrade va modificar la façana. Referències
Rivara

Rivara (piemontesisch Rüvera) ist eine Gemeinde in der italienischen Metropolitanstadt Turin (TO), Region Piemont. Rivara ist Mitglied der Bergkommune Comunità Montana Alto Canavese. Rivara liegt 37 km nördlich von Turin. Das Gemeindegebiet umfasst eine Fläche von 12 km² und hat 2477 Einwohner (Stand 31. Dezember 2024). Die Nachbargemeinden sind Pratiglione, Valperga, Prascorsano, Forno Canavese, Pertusio, San Ponso, Busano, Levone und Barbania. Bevölkerungsentwicklung Söhne und Töchter Lino Pizzi (* 1942), katholischer Geistlicher, emeritierter Bischof von Forlì-Bertinoro Weblinks Offizielle Website der Gemeinde Rivara Informationen bei comuni-italiani.it (italienisch) Einzelnachweise
Rivara

Rivara is a comune (municipality) in the Metropolitan City of Turin in the Canavese area of the Italian region of Piedmont, located about 40 kilometres (25 mi) north of Turin. Rivara is first mentioned in a patent signed by the Holy Roman Emperor Henry II in 1014. The coat of arms of Rivara shows eleven hills and a comet accompanied by the Latin motto salubrior hisce montibus aer. The reference to the salubrious mountain air is due to the village hilly location. Main sights The village has two castles, the Old Castle and the New Castle. The Old Castle dates from the Middles Ages, and it belonged to the Counts of Valperga. It has kept two towers, one of which is crenellated and features several brick Gothic windows. The New Castle underwent a lot of refurbishment work over the centuries until 1796, when the House of the Counts of Valperga-Rivara became extinct. The new wing that was added in 1835 transformed the building into a rectangular building with a centrally positioned tower. The castle acquired its current appearance when architect Alfredo d'Andrade modified its façade. References
Rivara

Rivara est une commune italienne de la ville métropolitaine de Turin, dans la région Piémont. Elle est située à environ 40 km au nord de Turin. Elle fait partie de la région historique du Canavais. Géographie Rivara est située dans un paysage marqué par des collines et des vallées. La commune est traversée par des cours d’eau locaux et bénéficie d’un climat typique du Piémont, avec des hivers froids et des étés chauds. Histoire Rivara est mentionnée pour la première fois dans un diplôme impérial signé par l’empereur Henri II du Saint-Empire en 1014. Au cours des siècles, la localité a été le siège de la famille des comtes de Valperga-Rivara, dont l’influence s’est étendue sur une grande partie du Canavese. Le château de Rivara, symbole de cette puissance, a subi de nombreuses transformations architecturales jusqu’à la fin du XVIIIe siècle, lorsque la lignée des comtes s’éteignit en 1796. Une nouvelle aile, ajoutée en 1835, a donné au château sa forme rectangulaire actuelle, avec une tour centrale. Au XIXe siècle, Rivara a connu un développement économique lié à l’agriculture et à l’artisanat local, tout en restant un centre administratif et culturel important dans la région. Pendant la Seconde Guerre mondiale, la commune, comme beaucoup d’autres en Italie, a subi des destructions, mais son patrimoine architectural a été en grande partie préservé. Patrimoine Château de Rivara (it) : Ancienne résidence des comtes de Valperga-Rivara, transformée au fil des siècles, avec une tour centrale caractéristique. Église paroissiale de Rivara : Exemple d’architecture religieuse piémontaise, avec des fresques et des œuvres d’art locales. Centre historique : Rues et places conservant l’atmosphère médiévale et les traces des activités artisanales passées. Liens externes Site touristique de Rivara Administration Communes limitrophes Pratiglione, Valperga, Prascorsano, Forno Canavese, Pertusio, San Ponso, Busano, Levone, Barbania. Notes et références Portail du Piémont
Rivara (Italië)

Rivara is een gemeente in de Italiaanse provincie Turijn (regio Piëmont) en telt 2597 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 12,4 km², de bevolkingsdichtheid is 209 inwoners per km². Demografie Rivara telt ongeveer 1076 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 7,1% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Rivara grenst aan de volgende gemeenten: Pratiglione, Valperga, Prascorsano, Forno Canavese, Pertusio, San Ponso, Busano, Levone, Barbania.
Rivara

Rivara é uma comuna italiana da região do Piemonte, província de Turim, com cerca de 2.690 habitantes. Estende-se por uma área de 12 km², tendo uma densidade populacional de 224 hab/km². Faz fronteira com Pratiglione, Valperga, Prascorsano, Forno Canavese, Pertusio, San Ponso, Busano, Levone, Barbania. Demografia Referências
Ривара

Ривара (итал. Rivara) — коммуна в Италии, располагается в регионе Пьемонт, в провинции Турин. Население составляет 2690 человек (2008 г.), плотность населения составляет 224 чел./км². Занимает площадь 12 км². Почтовый индекс — 10080. Телефонный код — 0124. Покровителем коммуны почитается святой Иоанн Креститель, празднование 24 июня. Демография Динамика населения: Администрация коммуны Официальный сайт: http://www.comune.rivara.to.it/ Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.) Национальный институт статистики (итал.) Национальный институт статистики (англ.)
Ривара (Торино)

Ривара (итал. Rivara) је насеље у Италији у округу Торино, региону Пијемонт. Према процени из 2011. у насељу је живело 2115 становника. Насеље се налази на надморској висини од 319 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 2.666 становника. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Ривара

Ривара (італ. Rivara, п'єм. Ruvera) — муніципалітет в Італії, у регіоні П'ємонт, метрополійне місто Турин. Ривара розташована на відстані близько 550 км на північний захід від Рима, 31 км на північ від Турина. Населення — 2699 осіб (2014). Щорічний фестиваль відбувається 24 червня. Покровитель — святий Іван Хреститель. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживали 202 іноземці з 23 країн, серед них 106 громадян країн Євросоюзу. Сусідні муніципалітети Барбанія Бузано Форно-Канавезе Левоне Пертузіо Праскорсано Пратільйоне Сан-Понсо Вальперга Див. також Список муніципалітетів метрополійного міста Турин Примітки
Castello di San Nicola de Thoro-Plano

Das Castello di San Nicola de Thoro-Plano ist eine Burg aus dem 9. Jahrhundert in Maiori in der italienischen Region Kampanien. Sie liegt auf der Bergkette der Monti Lattari über der Amalfiküste. Standort Die Burg liegt über den Ortsteilen Arcola und Carpineto auf einer Anhöhe namens Thoro-Plano; zu beachten ist, dass in der Nähe dieser Burg auf dem Colle di Torina (Thoro clivus) eine weitere Burg für Meldezwecke stand, die dem Erzengel Michael geweiht war. Von dieser Burg ist bis heute nur noch ein Turm namens Il Campanile (dt.: Der Glockenturm) im Ortsteil Tuoro erhalten. Geschichte Die Siedlung auf dem Thoro-Plano lag vor dem Turm von Thoro clivus; beide Strukturen besaßen keine richtigen Herrenhäuser, die als Residenzen genutzt worden wären; es waren eher Festungen, die als Bollwerk und Zufluchtsort für die Bevölkerung gegen die häufigen Überfälle der Plünderer dienen sollten. Die ersten Aufzeichnungen über die Siedlung sind auf die Zeit nach der Ermordung eines Teils der Bürger von Amalfi durch den Herzog von Benevent, Sicardo, zu datieren, also um das 9. Jahrhundert. Die Siedlung wurde um eine alte Kirche herum errichtet, die dem Heiligen Nikolaus geweiht war; daher erhielten Siedlung und Burg ihren Namen. Die Burg diente dem Herzogtum Amalfi als Kommunikationsmittel, wurde aber erst um 1465 vollständig fertiggestellt, als die Familie Piccolomini in den Besitz der von der Reginna umspülten Landstriche kam, die Burg erweitern und die Umfassungsmauer mit den verschiedenen Türmchen, wie wir sie heute sehen können, ausstatten ließ; die Burg wurde so zu einer schwer einzunehmenden Festung. 1593 wurde die Kollegialkirche des Heiligen Nikolaus aufgelöst und der religiöse Komplex in die Burg integriert, die mindestens bis zum Anfang des 19. Jahrhunderts in Gebrauch blieb, erst militärisch genutzt, dann von den Bewohnern des Herrenhauses zur Lagerung von Ernteerträgen. Beschreibung Das Gebäude hat heute noch die Form von 1465 mit den ursprünglichen Eigenschaften. Die Anlage hat die Form eines Polygons und einen Umfang von 550 Metern. Die Kurtinen sind mit Schießscharten und Strebepfeilern ausgestattet und mit neun Türmen bestückt. Museum Heute ist in der Burg auch ein kleines Museum untergebracht, in dem alte Produkte örtlicher Handwerkskunst ausgestellt sind, größtenteils auf dem Burggelände gefunden. Einzelnachweise Quellen Filippo Cerasuoli: Scrutazioni storiche, archeologiche, topografiche con annotazione e documenti della Città di Maiori. Herausgegeben 1865. Vincenzo Criscuolo: Le Pergamene dell’archivio della Collegiata di Maiori con un’appendice di documenti dall’Archivio Segreto Vaticano. Centro di Cultura e Storia Amalfitana, Amalfi 2003. Giuseppe Primicerio: La città di Maiori origini ai tempi odierni. 1983. Michelangelo Gizzio di Ravello: De tuitione Regii Demanii status Amalphiae. Weblinks
Château Saint-Nicolas de Thoro-Plano

Le château Saint-Nicolas de Thoro-Plano (en italien, Castello di San Nicola de Thoro-Plano) est un bâtiment de défense construit au IXe siècle sur le massif des monts Lattari dans la commune de Maiori, province de Salerne en Campanie. Historique La forteresse domine la colline appelée Thoro-plano ; il convient de noter qu'à vol d'oiseau jusqu'au château, sur la colline de Torina (Thoro clivus) se dressait un autre château dédié à saint Michel Archange, dont il ne reste aujourd'hui qu'une tour appelée Il Campanile dans la zone de Tuoro. La colonie de Thoro-plano se trouvait devant la tour de Thoro clivus, les deux structures n'étaient pas de véritables manoirs utilisés comme résidences, mais plutôt des forteresses avec rempart et un refuge pour la population contre les fréquents raids des maraudeurs. Les premières nouvelles de la colonie remontent à l'assassinat du prince Sicard de Bénévent par les habitants d'Amalfi, vers le milieu du IXe siècle. Le village a été construit autour d'une ancienne église dédiée à saint Nicolas, d'où le nom que prendra la structure. Utilisé comme voie de communication par le duché d'Amalfi, le château connut un achèvement radical seulement vers 1465, lorsque la famille Piccolomini entra en possession du fief, agrandissant le château, perfectionnant les murailles avec les différentes tourelles, en faisant une forteresse difficile à conquérir. En 1593, la collégiale San Nicola fut supprimée et le complexe religieux fut incorporé au château, qui fut utilisé au moins jusqu'au début du XIXe siècle, d'abord militairement, puis par les habitants locaux comme lieu pour stocker les récoltes. Description Le bâtiment conserve encore la forme de 1465, reproduisant ses caractéristiques d'origine. Le périmètre est un polygone développé sur 550 m. Les courtines sont équipées de meurtrières et de contreforts, entrecoupés de neuf tours. Actuellement, la structure abrite également un petit musée où sont conservées d'anciennes manufactures locales, que l'on trouve principalement dans la zone du manoir. Galerie Voir aussi Notes et références Bibliographie Filippo Cerasuoli, Scrutazioni storiche, archeologiche, topografiche con annotazione e documenti della Città di Maiori, ed. 1865. Vincenzo Criscuolo, Le Pergamene dell'archivio della Collegiata di Maiori con un'appendice di documenti dall'Archivio Segreto Vaticano, Amalfi, Centro di Cultura e Storia Amalfitana, 200. Giuseppe Primicerio, La città di Maiori origini ai tempi odierni ed. 1983. Michelangelo Gizzio di Ravello, De tuitione Regii Demanii status Amalphiae. Portail de la Campanie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’histoire militaire Portail des châteaux
Castello di San Nicola de Thoro-Plano

Il castello di San Nicola de Thoro-Plano è una struttura del IX secolo che sorge a Maiori, sulla catena dei monti Lattari. Territorio La rocca sovrasta le contrade di Arcola e Carpineto, sull'altura detta di Thoro-plano; da notare che in linea d'aria al castello, sul colle di Torina (Thoro clivus) sorgeva un altro castello di segnalazione dedicato a San Michele Arcangelo, del quale oggi resta solo una torre detta Il Campanile in località Tuoro. Storia L'insediamento su Thoro-plano sorgeva di fronte al torrione di Thoro clivus, entrambe le strutture non erano veri e propri manieri adibiti a residenze, ma piuttosto erano rocche dedite a baluardo e rifugio della popolazione contro le frequenti scorrerie dei predoni. Le prime notizie dell'insediamento sono datate successivamente all'assassinio da parte degli amalfitani del principe di Benevento Sicardo, quindi intorno alla metà del IX secolo. L'insediamento fu eretto intorno a un'antica chiesa dedicata a San Nicola, da qui il nome che prenderà la struttura. Usato come via di comunicazione dalla Repubblica di Amalfi, il castello subì un radicale completamento solo intorno al 1465, quando la famiglia Piccolomini entrò in possesso delle terre bagnate dal Reginna, ampliandone il castello, perfezionando la cinta muraria con le varie torrette, così com'è oggi visibile e rendendola una fortezza difficilmente espugnabile. Nel 1593 la collegiata di San Nicola fu soppressa e il complesso religioso fu inglobato dal castello, che fu usato almeno fino agli inizi del XIX secolo, prima militarmente, poi anche dagli abitanti del posto come magione per conservare i raccolti. Struttura L'edificio conserva ancora la forma del 1465, ricalcandone le fattezze originali. Il perimetro è una poligonale sviluppato per 550 metri. Le cortine sono munite di feritoie e contrafforti, intervallate da nove torri. Museo Attualmente la struttura ospita anche un piccolo polo museale dove sono conservate antiche manifatture locali, in gran parte ritrovate proprio nell'area del maniero. Note Bibliografia Filippo Cerasuoli. Scrutazioni storiche, archeologiche, topografiche con annotazione e documenti della Città di Maiori ed. 1865 Vincenzo Criscuolo. Le Pergamene dell'archivio della Collegiata di Maiori con un'appendice di documenti dall'Archivio Segreto Vaticano. Amalfi, Centro di Cultura e Storia Amalfitana, 2003 Giuseppe Primicerio. La città di Maiori origini ai tempi odierni ed. 1983 Michelangelo Gizzio di Ravello - De tuitione Regii Demanii status Amalphiae Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di San Nicola de Thoro-Plano
Kasteel San Nicola de Thoro Plano

Het Kasteel of Castello di San Nicola de Thoro Plano (9e en 15e eeuw) bevindt zich in de gemeente Maiori, een stad in de Zuid-Italiaanse regio Campanië. Het middeleeuws kasteel is verbonden met de geschiedenis van het hertogdom Amalfi. Het diende niet alleen om de landheer te beschermen maar ook als toevluchtsoord voor grote delen van de bevolking. Naam San Nicola was de patroonheilige van de oorspronkelijke kerk. De kerk stond er al voor de eerste bouw in de 9e eeuw. Thoro Plano verwijst naar het vlakke deel van de berg Thoro. Historiek 9e eeuw Na de moord op prins Sicard van Benevento spatte zijn rijk uiteen. Opeenvolgende legers van het uiteengevallen rijk der Longobarden in Zuid-Italië zorgden voor oorlogsgeweld. De landheren van Amalfi bouwden hun eigen hertogdom Amalfi uit. Hun voorkeur ging uit naar de berg waar de kerk San Nicola stond. Met de bouw van het kasteel San Nicola de Thoro Plano hadden de hertogen van Amalfi hun eigen vesting; deze vesting fungeerde tevens als communicatiepost tussen hun legereenheden. Tevens moest de bevolking beschermd worden tegen invallende Saraceense zeerovers op de Amalfitaanse kust. 14e eeuw Van 1465 tot 1468 werd het kasteel San Nicola de Thoro Plano aanzienlijk vergroot. De hertogen van Piccolimini, vazal van koning Ferrante van Napels, bouwden het groots uit. Het kostte de stad Maiori 6.000 dukaten. Binnen het kasteel verrezen er een kazerne, torens, stapelhuizen en een drinkwaterput met reservoir. De auteur van de kroniek De tuitione Regii Demanii status Amalphiae, Michelangelo Gizzio di Ravello, beschreef het als volgt: in het edele en zeer dappere land van Maiori dankzij de wachttorens gebouwd op de zee en uitgerust met kanonnen en dankzij een zeer omsloten kasteel dat zich bevindt in het hoogste deel van hetzelfde land Maiori en dat San Nicola genoemd wordt. Later geraakte het kasteel in verval doch werd in de 19e eeuw als museum ingericht.