NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cannaregio

Cannaregio (Italian: [kannaˈreːdʒo]; Venetian: Canarégio) is the northernmost of the six historic sestieri of Venice, Italy. It is the second largest sestiere by land area and the largest by population, with 13,169 people as of 2007. Isola di San Michele, the historic cemetery island, is associated with the district. History The Cannaregio Canal, which was the main route into the city until the construction of a railway link to the mainland, gave the district its name (Canal Regio is Italian for Royal Canal). Development began in the eleventh century as the area was drained and parallel canals were dredged. Although elegant palazzos were built facing the Grand Canal, the area grew primarily with working class housing and manufacturing. Beginning in 1516, Jews were restricted to living in the Venetian Ghetto. It was enclosed by guarded gates and no one was allowed to leave from sunset to dawn. However, Jews held successful positions in the city such as merchants, physicians, money lenders, and other trades. Restrictions on daily Jewish life continued for more than 270 years, until Napoleon Bonaparte conquered the Venetian Republic in 1797. He removed the gates and gave all residents the freedom to live where they chose. In the 19th century, civil engineers built a street named Strada Nuova through Cannaregio, and a railway bridge and road bridge were constructed to connect Venice directly to Mestre. Today, the areas of the district along the Grand Canal from the train station to the Rialto Bridge are packed with tourists, but the rest of Cannaregio is residential and relatively peaceful, with morning markets, neighborhood shops, and small cafés. Main sights Venetian Ghetto Venezia Santa Lucia railway station Ponte delle Guglie Ponte dei Tre Archi Palazzo Bollani Erizzo Palazzo Bonfadini Vivante Palazzo Calbo Crotta Palazzo Contarini Pisani Palazzo Correr Contarini Zorzi Palazzo Giustinian Pesaro Palazzo Falier Palazzo Labia Palazzo Mastelli del Cammello Palazzo Memmo Martinengo Mandelli Palazzo Michiel del Brusà Palazzo Nani Palazzo Savorgnan Palazzo Surian Bellotto Palazzo Smith Mangilli Valmarana Palazzo Testa Palazzetto da Lezze Isola di San Michele Ca' Vendramin Calergi Ca' d'Oro Sacca della Misericordia Palazzo Cendon Churches See: List of Churches in Cannaregio Santa Maria di Nazareth, known as Chiesa degli Scalzi Santa Maria dei Miracoli Sant'Alvise San Giovanni Crisostomo San Geremia San Canciano Madonna dell'Orto Abbazia della Misericordia See also Sestieri of Venice References External links Media related to Cannaregio (Venice) at Wikimedia Commons Photos of Cannaregio: canals, shops, markets -- Visit Venice
Cannaregio

Cannaregio je jedan od šest povijesnih sestiera u Veneciji, u Sjevernoj Italiji. Ovom sestieru pripada i venecijansko groblje na otoku San Michele. Geografske karakteristike Cannaregio nalazi se nalazi na sjeveroistoku Venecije, i drugi je po veličini sestiere u Veneciji, od 150 hektara i 13.169 stanovnika (2007.), jedino je Castello veći. Ime je dobio po istoimenom Kanalu Cannaregio koji se nalazi u njemu, a on po trstici (cana = trstika, od latinski: calamo) koja je rasla u tom dijelu Venecijanske lagune prije nego što je naseljen. Povijest Cannaregio se počeo graditi u 11. stoljeću, kad se zemljište na otocima počeo isušivati, i kad je produbljen kanal Cannaregio, koji je sve do izradnje željezničkog i cestovnog nasipa u 19. stoljeću bio glavna prometnica Venecije za vezu s kopnom. I u Cannaregiu su se gradile elegantne palače, osobito uz Canal Grande, no Cannaregio je bio ipak četvrt radnika, radionica i sirotinje. Od početka 1516., venecijanskim Židovima bilo je zabranjeno napuštati geto u Cannaregiu od zalaska sunca do zore, vrata geta bila su budno čuvana. I pored tih mjera venecijanski židovi uspjeli su zadržati svoje pozicije u gradu kao uspješni trgovci, bankari, apotekari i fizičari, ograničenja njihova kretanja trajala su 270 godine, sve dok Napoleon Bonaparte nije osvojio Mletačku Republiku 1797. Za njegove vladavine porušena su vrata i zidovi geta, i otad su svi građani Venecije mogli su živjeti tamo gdje žele. U 19. stoljeću probijena je izgrađena ulica kroz cijeli Cannaregio, nazvana Strada Nuova, i izgrađen nasip i mostovi za željeznicu i cestu kojom je Venecija spojena s kopnom u Mestreu i željeznička stanica Santa Lucia. Današnji Cannaregio je osim Strade Nuove, Canal Grandea, željezničke stanice, po kojima hodaju turisti, i mirni stambeni dio Venecije, s malim lokalnim dućanima i kafeima. Znamenitosti Cannaregia Ponte delle Guglie Ponte degli Scalzi Željeznička stanica - Santa Lucia Venecijanski Geto Sacca della Misericordia Ca' d'Oro Palazzo Labia Ca' Vendramin Calergi u kojem su: Muzej Richarda Wagnera (Museo Wagner) Venecijanski kasino (Casinò di Venezia) Isola di San Michele Crkve u Cannaregiu Santa Maria di Nazareth poznata kao Chiesa degli Scalzi Santa Maria dei Miracoli Madonna dell'Orto San Canciano San Geremia Sant'Alvise San Giovanni Crisostomo Izvori Vanjske poveznice Fotografije Cannaregia s portala visitvenice.co.uk (engl.)
Cannaregio (negyed)

Cannaregio negyed (olaszul: 'Sestiere di Cannaregio', velenceiül Sestièr de Canarégio) Velence Venezia-Murano-Burano községének kisebb közigazgatási egysége a város történelmi központjában. Nevére két magyarázat is létezik, az egyik szerint a Canal Regio (='királyi csatorna') szóból származik, mely arra utal, hogy ez a terület a vashíd megépítése előtt szárazföldi összeköttetést jelentő fő csatornája volt a városnak. A másik elképzelés arra utal, hogy a környéket a mély vizek lecsapolása előtt nád lepte volna be. (canneto = 'nád'). Érdekesség A Santa Lucia-pályaudvar – amely a Napóleon által létrehozott Itáliai Királyság idején, 1806-ban lerombolt régi Santa Lucia-templom helyét foglalja ma el – viseli az 1. házszámot az egész negyedben. Híres utcái, terei és hídjai Ponte e Fondamenta dei Mori: gazdag, Peloponnészoszról elmenekült mórok utcája volt. A híd róluk kapta a nevét. Calle de Duca: Ferdinando Carlo Gonzaga, Mantova és Monferrato hercegének büntetéséről kapta az utca a nevét. Sotoportego e Corte del Milion: valószínűleg ebben a kis utcában állt Marco Polo háza, a Milion nevet a felfedező könyvéről kapta. Campiello dei Miracoli: 1400 körül a nép emlékezete csodát őrzött meg a kis térrel kapcsolatban egy könnyező madonnakép felbukkanásáról. Ezért alapították a Santa Maria dei Miracoli templomát. Strada Nuova: igen fontos útvonal, amely a Santa Lucia-pályaudvart köti össze a Rialto-híddal. Nevezetességei Templomok: Scalzi, Gesuiti (Jezsuiták temploma), Santa Maria dei Miracoli, SS. Apostoli, Madonna dell'Orto, San Felice, San Geremia, San Giobbe, San Marcuola, Sant'Alvise, Santa Fosca, Santa Sofia, San Canciano, Monasteri Carmelitano Scalze. Gettó (Ghetto di Venezia). Paolo Sarpi emlékműve (Monumento a Fra' Paolo Sarpi) Paloták: Ca’ d’Oro, Ca’ da Mosto, Ca’ Vendramin Calergi, Ca’ Zanardi, Casa del Tintoretto, Palazzo Labia, Palazzo Manfrin, Palazzo Mastelli, Palazzo Pesaro Papafava, Palazzo Sagredo, Palazzo Zeno, Palazzo Lezze, Palazzo Correr-Contarini, Palazzo Zen, Palazzo Giovanelli, Palazzo Doná delle Rose, Palazzo Soranzo Van Axel Hidak: Ponte dei Tre Archi, Ponte delle Guglie Céhes testületek: Scoletta dell'Angelo Custode, Scuola dei Crociferi, Scuola dei Mercanti, Scuola di Santa Maria della Misericordia. Források Ileana Chiappini, Franco Cristinelli, Gianni Formenton: Venedig und seine Umgebung, kiad. Azienda di Promozione Turistica, 1998. Alta Macadam: Velence (Blue Guide sorozat), Corvina Kiadó, Bp. 1994. ISBN 963-13-3888-6
Cannaregio

Cannaregio is het meest noordelijke van de zes historische sestieri (stadsdelen) van de Italiaanse stad Venetië. Het is het op een na grootste sestiere, en is van alle sestieri datgene met het hoogst aantal inwoners, in 2007 woonden er 13.169 personen. Cannaregio werd bebouwd vanaf de 11e eeuw na Christus. Hoewel de oorspronkelijke bewoners vooral uit de arbeidersklasse kwamen zijn er ook diverse paleizen te vinden, die vooral langs het Canal Grande staan. Bekende voorbeelden zijn het Ca' d'Oro en het Palazzo Vendramin-Calergi. In Cannaregio ligt ook het Joodse ghetto van Venetië. het kerkhofeiland Isola di San Michele behoort ook tot de wijk. Het stadsdeel is opgebouwd rond het Canale di Cannaregio, het kanaal van Cannaregio, dat de hoofdverbinding was tot de stad en in het noordoosten een doorsteek vormde van de lagune naar het Canal Grande, voordat er een spoorweg werd aangelegd die het vasteland verbindt met het eiland. Het treinstation Venezia Santa Lucia ligt in de wijk, die tegenwoordig via de wegbrug Ponte della Libertà met het vasteland is verbonden. De wijk dankt zijn naam aan dat kanaal, Canal Regio staat voor het koninklijk kanaal. Kerken in de wijk zijn onder meer de Madonna dell'Orto, de Chiesa degli Scalzi, de Santa Maria dei Miracoli, de San Canciano, de San Geremia, de Sant'Alvise, de San Giovanni Crisostomo di Venezia en de Abbazia della Misericordia.
Cannaregio

Cannaregio é o sestiere mais setentrional de Veneza. É neste sestiere que termina a Ponte della Libertà que liga a cidade ao continente e a estação ferroviária de Venezia Santa Lucia. Geografia Cannaregio é limitada a norte pela lagoa, até ao canal dos Mendicanti. O limite com o sestiere de Castello é determinado por este canal e, a sul, até ao canal de Santa Marina. Dirige-se para oeste, e segue este último, depois o canal de San Lio e o rio Fontego dei Tedeschi, que o separa de sestiere de San Marco, até ao Grande Canal. A grande via de água serve de limite com os sestieri de San Polo e de Santa Croce. O canal principal é o Canal de Cannaregio que liga o Grande Canal de Veneza, junto da Igreja de São Jeremias, com a lagoa. Duas pontes atravessam este canal: a Ponte delle Guglie, na qual os quatro cantos são decorados com obeliscos, e daí o seu nome, e a Ponte dei Tre Archi. Esta última construção de três arcos é a única ponte deste estilo em Veneza. História O nome provém dos canaviais que ocupavam o espaço antes de ser habitado. O seu primeiro nome foi Canacleclo. Esta hipótese parece confirmar-se por um documento de 1410 que diz: «Cannaregio imperciochè era chanedo et paludo con chanelle. » Uma outra possibilidade para a origem do nome é a do Canal Regio (o canal real) que permitia entrar facilmente na cidade para quem vinha do continente. Cannaregio é também lugar onde foi estabelecido o primeiro ghetto, em 29 de Março de 1516. Igrejas e monumentos Cannaregio tem importantes e belas igrejas: Sant'Alvise, a Madonna dell'Orto, Santa Maria Assunta (os Gesuiti) e a esplêndida Igreja de Santa Maria dei Miracoli. Em outro local pode ver-se a Igreja dos Descalços (Scalzi) perto da Gare de Santa Lucia, San Giobbe, San Marcuola, San Felice, Santa Sofia, Santa Fosca, San Marziale, Santa Maria della Misericordia, São João Crisóstomo e as duas grandes Igrejas de São Jeremias e dos Santos Apóstolos. Dois belos palácios estão junto ao Grande Canal: o Palácio Vendramin Calergi que, no inverno, serve de casino municipal e surtout um dos mais belos edifícios góticos da República Sereníssima, a Ca' d'Oro. Cannareggio abrigou o Ghetto com as suas sinagogas e um emotivo monumento que lembra a deportação dos judeus de Veneza. Cannaregio tem um caminho urbano que constitui o primeiro contato com Veneza para os visitantes saídos da gare de Santa Lucia e que se dirigem à Ponte de Rialto e à Praça de São Marcos. É típica a sequência de ruelas e pontes entre o Campo di Santi Apostoli e São Jão Crisóstomo. A norte, o passeio ao longo da lagoa, os Fondamente Nuove, alia a prática estação de vaporettos para a Isola San Daniele onde fica o cemitério, Murano, Burano e Torcello, com vistas magníficas sobre a lagoa. O sestiere tem a prisão masculina de Santa Marta, ao longo do Rio Terrà dei Pensieri, assim chamado porque os prisioneiros, antes de entrar na cadeia, deviam fazer um longo percurso a pé que lhes daria tempo de «refletir nos seus erros».
Каннареджо

Каннаре́джо (итал. Cannaregio) — один из шести исторических районов Венеции. Расположен в северной части города и является самым отдалённым. Каннареджо — самая населённая часть Венеции, в районе проживает более 20 000 человек. Название района произошло от итальянского аналога слова «Главный канал» (или канава). Название района произошло от болота и росшего на нём тростника (по-итальянски canne). Район мало привлекателен для туристов, за исключением вокзала и двух оживлённых улиц в южной части. Главными достопримечательностями района являются Гетто, церкви Мадонна-дель-Орто и Церковь Скальци.
Cannaregio

Cannaregio är en stadsdel (sestiere) i norra Venedig. Stadsdelens namn kommer av ordet canna ("vass"), då det tidigare växte stora mängder vass i den gyttjiga lagunen mellan de venetianska öarna. Sevärdheter (urval) Venedigs getto Campo dei Mori Ponte delle Guglie Ponte dei Tre Archi Palazzo Bonfadini Vivante Palazzo Labia Palazzo Michiel del Brusà Palazzo Nani Palazzo Savorgnan Palazzo Testa Isola di San Michele Ca' Vendramin Calergi Ca' d'Oro Kyrkobyggnader Madonna dell'Orto San Marziale Sant'Alvise San Bonaventura San Canciano San Giovanni Grisostomo Santa Maria dei Miracoli San Felice Santa Sofia Santi Geremia e Lucia Santa Maria di Nazareth San Giobbe San Girolamo Le Cappuccine San Marcuola Santa Fosca La Maddalena Santi Apostoli Santa Maria Assunta Oratorio dei Crociferi Dekonsekrerade kyrkobyggnader Santa Maria della Misericordia Volto Santo Santa Caterina San Leonardo Santa Maria delle Penitenti Rivna kyrkobyggnader Corpus Domini Santa Lucia Santa Maria Nova I Servi Oratorio dell'Anconetta Källor Kaminski, Marion (2001). Venedig. Konst & arkitektur, 99-3426593-1. Köln: Könemann. sid. 362–411. ISBN 3-8290-4743-6 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Cannaregio.
Каннареджо

Каннареджо (італ. Cannaregio) — один з шести історичних районів (сест'єре) Венеції. Назва району походить від болота, і очерету, що ріс на ньому (італ. canne). Район розташовується в північній частині міста і є найвіддаленішим. Каннареджо найнаселеніша частина Венеції, в районі проживає понад 20 000 чоловік. Район мало привабливий для туристів, за винятком вокзалу і двох багатолюдних вулиць в південній частині. Головними визначними пам'ятками району є Гетто і готична церква Мадонна делл'Орто. Примітки
Chiesa di Santa Croce (Rovereto)

La chiesa di Santa Croce è una chiesa di Rovereto del XX secolo, posta su via Benacense 21. Storia Sino al 1915 esisteva a Rovereto un'altra chiesa di Santa Croce, che apparteneva al monastero di Santa Croce e che sorgeva a breve distanza da quella odierna, esattamente sull'area utilizzata per un impianto sportivo chiamato Pra delle Moneghe. La nuova chiesa di Santa Croce è stata edificata a partire dal 1956 su progetto dell'architetto Giovanni Tiella, sepolto nel cimitero accanto alla chiesa. Consacrazione La consacrazione avvenne il 1º ottobre 1989, come testimonia una lapide posta sulla parete esterna dell'edificio religioso, e fu officiata dall'arcivescovo Giovanni Maria Sartori. Descrizione L'edificio è moderno. La facciata presenta semplici arcate ornamentali, e la centrale contiene il portale di accesso. Costruzione è a capanna. La parte absidale è semplice e lineare. Il campanile ha forma di torre quadrata e la cella campanaria è racchiusa da bifore. L'interno della chiesa non è suddiviso ma raccolto in un ambiente unico. Il soffitto mostra capriate e travature a vista. Parrocchia La chiesa di Santa Croce dal 1º gennaio 2003 non è più indipendente ma è stata incorporata nella parrocchia di Santa Maria. Il cimitero parrocchiale è quello di Santa Maria, accanto al quale è stata edificata la chiesa stessa. Note Bibliografia Italo Prosser, El pra' de le Móneghe: cronistoria del monastero di Santa Croce nell'antico comune di Lizzana, Rovereto (Trento), Stella, 2003, SBN TO01613699. Aldo Gorfer, Le valli del Trentino-Trentino orientale, Calliano (Trento), Manfrini, 1975, SBN TSA1415530. Voci correlate Cimitero di Santa Maria (Rovereto) Monastero di Santa Croce (Rovereto) Chiesa di Santa Maria del Carmine (Rovereto) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Croce Collegamenti esterni (EN) Chiesa di Santa Croce, in GCatholic.org. Chiesa di Santa Croce, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana. Chiesa di S. Croce, su comune.rovereto.tn.it, Comune di Rovereto. URL consultato il 30 luglio 2019 (archiviato dall'url originale il 12 agosto 2018). Adolfo Carlo Fia, La Chiesa di Santa Croce, su parrocchie.it, Parrocchie.it. URL consultato il 30 luglio 2019.
Castello (sestiere de Venècia)

Castello és el més gran, i el més oriental, dels sis sestieri de Venècia, Itàlia. Història Hi havia hagut, almenys d'ençà el segle VIII, petits assentaments de les illes de San Pietro di Castello (per les quals rep el nom el sestiere). Aquesta illa també s'anomenava Isola d'Olivo A partir del segle xiii, el districte va créixer al voltant d'una drassana naval al lloc que originàriament era l'Isole Gemini. La terra del districte estava dominada per l'Arsenal de la República de Venècia, llavors el complex naval més gran d'Europa. En aquest districte s'hi va instal·lar una comunitat mercantil grega d'uns 5.000 habitants al Renaixement i a la baixa edat mitjana, amb l'Escola Flanginesa i l'Església Ortodoxa Grega de San Giorgio dei Greci; la primera comprèn l'Institut Hel·lènic d'Estudis Bizantins i Post-Bizantins a Venècia i la segona és actualment la seu de l'arxidiòcesi greco-ortodoxa d'Itàlia. Altres estructures significatives eren les dels monestirs al nord del barri. Napoleó va tancar l'Arsenal i va planificar el que avui són els Jardins de la Biennal. Més recentment s'ha creat l'illa de Sant'Elena i s'han drenat més terres a altres extrems de Castello. Llocs destacats Els llocs i edificis destacats de Castello inclouen: Església de Santi Giovanni i Paolo (San Zanipoli) Església de San Giorgio dei Greci Camp Santa Maria Formosa i Església de Santa Maria Formosa Església i Ospedale della Pietà Església de San Zaccaria Església de San Giovanni di Malta Escola de San Giorgio degli Schiavoni Escola de San Marco Arsenal venecià Església de Sant'Elena Palau Malipiero-Trevisan Palau Vitturi Palau Zorzi Bon Referències
Castello (Venedig)

Castello er den største af de seks sestieri i Venedig, Italien. Historie Der har været små bosættelser af øerne San Pietro di Castello siden i hvert fald det 8. århundrede. Denne ø blev også kaldt Isola d'Olivolo. Fra det trettende århundrede og fremefter voksede distriktet op omkring et skibsværft for søværnet på hvad der oprindeligt var Isole Gemini. Området i distriktet var domineret af Arsenale for Republikken Venedig, på daværende tidspunkt det største marinekompleks i Europa. Et græsk handelssamfund på omkring 5.000 mennesker var beliggende i distriktet i renæssancen og den sene middelalder, hvor Collegio Flanginiano og den græsk-ortodokse kirke San Giorgio dei Greci også er placeret. Collegio Flanginiano huser det helleniske institut for byzantinske og post-byzantinske studier i Venedig og kirken San Giorgio dei Greci er nu sæde for den græsk-ortodokse ærkebiskop i Italien. Andre væsentlige strukturer var klostrene i den nordlige del af kvartalet. Napoleon lukkede arsenalet og planlagde hvad der nu er Bienniale-haverne. Senest er øen Sant'Elena blevet skabt, og mere jord drænet i andre yderpunkter af Castello. Vartegn Fremtrædende seværdigheder i Castello omfatter: Santi Giovanni e Paolo Kirke (San Zanipoli) San Giorgio dei Greci Kirke Campo Santa Maria Formosa Kirke og Santa Maria Formosa Kirken og Ospedale della Pietà San Zaccaria Kirke Scuola af San Giorgio degli Schiavoni Scuola di San Marco Det Venetianske Arsenal Sant'Elena Kirke Referencer
Castello, Venice

Castello is the largest of the six sestieri of Venice, Italy. History There had been, since at least the 8th-century, small settlements of the islands of San Pietro di Castello (for which the sestiere is named). This island was also called Isola d'Olivolo. From the thirteenth century onward, the district grew around a naval dockyard on what was originally the Isole Gemini (Corresponding to San Lorenzo and San Martino). The land in the district was dominated by the Arsenale of the Republic of Venice, then the largest naval complex in Europe. A Greek mercantile community numbering around 5,000 in the Renaissance and late Middle Ages was based in this district, with the Flanginian School and the Greek Orthodox Church of San Giorgio dei Greci being located here, of which the former comprises the Hellenic Institute of Byzantine and Post-Byzantine Studies in Venice and the latter is now the seat of the Greek Orthodox Archdiocese of Italy. Other significant structures were by the monasteries in the north of the quarter. Napoleon closed the Arsenal and planned what are now the Bienniale Gardens. More recently the island of Sant'Elena has been created, and more land drained at other extremities of Castello. Landmarks Prominent sites and buildings in Castello include: Church of Santi Giovanni e Paolo (San Zanipoli) Church of San Giorgio dei Greci Campo Santa Maria Formosa and Church of Santa Maria Formosa Church and Ospedale della Pietà Church of San Zaccaria Church of San Giovanni di Malta Scuola of San Giorgio degli Schiavoni Scuola di San Marco Venetian Arsenal Church of Sant'Elena Palazzo Malipiero-Trevisan Palazzo Vitturi Palazzo Zorzi Bon See also Sestieri of Venice References
Castello (Venecia)

Castello es el mayor de los seis sestieri de Venecia. El distrito creció a partir del siglo XIII alrededor del Arsenal de Venecia en lo que originariamente era la isla Gemini, aunque habían existido pequeños establecimientos de las islas de San Pietro di Castello (de la que recibe su nombre el sestiere), también llamada Isla d'Olivolo, desde al menos el siglo VIII. El distrito se dividió entre el Arsenale, por entonces el complejo naval mayor de Europa, y los monasterios en la parte septentrional del barrio. Más tarde fue alterado por Napoleón Bonaparte, quien planeó lo que hoy son los Jardines de la Bienal, y aún más recientemente se ha creado la isla de Sant'Elena, y tierra desecada en otros extremos del barrio. Otras atracciones de Castello incluyen la Scuola di San Marco, la Basílica de San Juan y San Pablo, la Scuola de San Giorgio degli Schiavoni, la iglesia de San Giorgio dei Greci, el Campo Santa Maria Formosa, la Iglesia de La Pietà y la Iglesia de San Zacarías. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castello.
Castello (sestiere)

Castello je jedan od šest sestiera u Veneciji, u Sjevernoj Italiji, površinom najveći kvart u Veneciji od 186 hektara.U kvartu Castello živi oko 18 000 stanovnika.(2006.) Povijest Ovaj sestiere dobio je ime po rano srednjovjekovnoj utvrdi - kaštelu koja se nalazila na otoku Olivolo (danas San Pietro di Castello) to je bilo jedno od prvih naselja uz Rialto u Venecijanskoj laguni. Od 7. stoljeća San Pietro di Castello je sjedište Venecijanske biskupije i to je bio sve do 1807. kad ga je Napoleon premjestio u Baziliku sv. Marka, koja je do tad zapravo bila privatna kapela venecijanskih duždeva. U 9. stoljeću izgrađena je crkva San Pietro di Castello, ona je bila sjedište biskupije i katedrala Venecije do 1807. Castello je počeo rasti od 13. stoljeća kad se počeo širiti Arsenal središte moći Mletačke Republike. Površina Castella je povećana za napoleonske uprave u Veneciji kad su isušeni i dosipavanjem zemlje napravljeni Gardini di Castello, gdje je danas smješten Venecijanski bijenale i dosipavanjem zemlje oko otoka Sant’Elena u 20. stoljeću. Znamenitosti Najpoznatiji dio ovog kvarta je Arsenal, brodogradilište i ratna luka Mletačke Republike, koji se prostire na 45 hektara i dijeli ovaj sestiere napola. U sestieru Castello uz nekadašnju venecijansku katedralu San Pietro di Castello, poznate su još i bratovšine Scuola Grande di San Marco i Scuola di San Giorgio degli Schiavoni i crkve; Santa Maria Formosa, San Zaccaria, Zanipolo i palače; Donà i Venier Most Ponte della Paglia preko kanala Rio di Palazzo povezuje Castello s kvartom San Marco. Izvori Vanjske poveznice Sestiere di Castello - Venice tourism (engl.)