NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château Pasquini

Le château Pasquini (en italien : Castello Pasquini), est situé dans le hameau de Castiglioncello, une frazione de la commune de Rosignano Marittimo, dans la province de Livourne en Toscane. Historique Le château Pasquini a été construit à partir de 1889 comme résidence du baron Lazzaro Patrone, qui avait en même temps acheté de grands terrains à Diego Martelli. Lors des travaux, les anciens bâtiments de l'ancienne propriété ont donc été démolis, tandis que les terres agricoles ont été transformées en un parc luxuriant et romantique. Le château, construit à l'imitation des bâtiments médiévaux, était flanqué de la maison de l'intendant, de style néogothique, et d'une chapelle décorée selon des tendances éclectiques. En outre, le baron Patrone offrit une partie de son terrain pour la construction de la stazione di Castiglioncello (it), à condition que le bâtiment des voyageurs reflète le style du château afin de s'harmoniser avec celui-ci. Le même baron s'intéressa également au développement de toute la localité, mais ses projets, comme celui de l'hippodrome, ne furent pas suivis. En 1938, le château fut vendu à d'autres propriétaires et, vers les années 1940, il fut acheté par la famille Pasquini. Après une période d'abandon, en 1981, il devint la propriété de l'administration municipale de Rosignano Marittimo, qui en fait, au fil du temps, le centre d'une série d'événements et d'événements culturels, comme le prix littéraire Castiglioncello-Costa degli Etruschi. Galerie Découverte archéologique Lors de travaux réalisés en 1997 dans le parc du château, une vingtaine de tombes étrusques ont été découvertes et étudiées scientifiquement. Selon le mobilier funéraire retrouvé la nécropole remonterait à la fin du IVe siècle av. J.-C.. Les premières découvertes étrusques remontent à la première moitié du XIXe siècle, proche de la tour de Castiglioncello. Ces découvertes, ainsi que d'autres du début du XXe siècle, contribuèrent à la construction du Musée archéologique national de Castiglioncello en 1914. Notes et références (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Castello Pasquini » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Castiglioncello Liens externes Ressource relative au spectacle : Archives suisses des arts de la scène Portail de la Toscane Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’histoire militaire Portail des châteaux Portail du monde maritime Portail de la mer Méditerranée
Castello Pasquini

Il castello Pasquini sorge a Castiglioncello, nel comune di Rosignano Marittimo, a breve distanza dalla stazione ferroviaria della frazione. Storia Il castello Pasquini fu costruito a partire dal 1889 come residenza del barone Lazzaro Patrone, che al contempo aveva acquistato vasti appezzamenti di terreno da Diego Martelli. Durante i lavori furono pertanto demoliti i vecchi edifici della passata proprietà, mentre i terreni agricoli furono trasformati in un rigoglioso parco d'impronta romantica. Il castello, realizzato ad imitazione delle costruzioni medievali, fu affiancato dalla casa del casiere, in stile neogotico, e da una cappella decorata secondo le tendenze eclettiche. Inoltre, il barone Patrone offrì parte dei propri terreni per la costruzione della stazione ferroviaria di Castiglioncello, a patto che il fabbricato viaggiatori riprendesse lo stile del castello al fine di armonizzarsi con esso. Il medesimo barone si interessò anche dello sviluppo dell'intera località, ma i suoi progetti, come quello dell'ippodromo, non ebbero seguito. Nel 1938 il castello fu ceduto ad altri proprietari ed intorno agli anni quaranta fu acquistato dalla famiglia Pasquini. Dopo un periodo di abbandono, nel 1981, divenne proprietà dell'amministrazione comunale di Rosignano Marittimo, che col tempo ne ha fatto il centro di una serie di manifestazioni ed eventi culturali, come il Premio letterario Castiglioncello-Costa degli Etruschi. La tensostruttura Sul retro del castello, negli anni ottanta del Novecento, fu realizzata una tensostruttura impiegata come sala polivalente. Essa era in grado di ospitare circa 640 persone, di cui 100 nella sala e 540 nelle gradinate. Nel 1987 il celebre ballerino Roberto Baiocchi vi ha danzato il balletto Don Chisciotte tratto dal romanzo di Miguel de Cervantes, nella versione creata da Michail Baryšnikov per l’American Ballet Theatre, uno dei capolavori del balletto classico con cui nel tempo si sono confrontati i più grandi coreografi, da Rudol'f Nureev a George Balanchine. Nel 2016, tuttavia, ne è stato decretato l'abbattimento a causa degli elevati oneri necessari per la manutenzione e messa in sicurezza; una decisione maturata in concomitanza con l'accordo siglato tra l'amministrazione comunale e la Solvay Group per l'acquisizione del Teatro Solvay. La tensostruttura è stata abbattuta nel corso del 2017 ed è stata sostituita da uno spazio destinato agli spettacoli all'aperto. Altre immagini Note Voci correlate Castiglioncello Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello Pasquini Collegamenti esterni La tensostruttura del castello Pasquini nella scheda curata dalla Regione Toscana, su cultura.toscana.it. URL consultato l'8 ottobre 2008 (archiviato dall'url originale il 20 marzo 2005).
Château Passerin d'Entrèves (Saint-Christophe)

Le château Passerin d'Entrèves, également le château de Saint-Christophe, est un château valdôtain situé près du hameau de Sorreley, sur la commune de Saint-Christophe, près du château Jocteau. Il n'est pas ouvert au public et il est habité pendant certaines périodes de l'année. Galerie d'images Bibliographie André Zanotto, Châteaux valdôtains, Musumeci éd., 2002. Annexes Articles connexes Châteaux de la Vallée d'Aoste Portail des châteaux Portail de la Vallée d'Aoste
Château Ruffo di Amendolea

Le château Ruffo di Amendolea (en italien : Castello Ruffo di Amendolea) est un château médiéval normand construit au XIe siècle à Amendolea, situé dans la commune de Condofuri (ville métropolitaine de Reggio de Calabre), en Calabre. Le château se situe au milieu de l'ancienne partie grecque de la région et avait une importance hautement stratégique, car la vallée de la Fiumara Amendolea était à l'époque historique la frontière entre Locri et Reggio de Calabre. Le château de Amendolea, ainsi que ceux voisins et similaires de Gerace, Condojanni, Sant'Aniceto, faisaient partie d'un système défensif de l'époque normande visant à contrôler la côte sud de la mer Ionienne. Historique Sa fondation est généralement attribuée à Riccardo di Amendolea, un Normand, même si l'on peut supposer que sa construction a eu lieu en plusieurs phases différentes par les différents peuples qui ont dominé la région à la fin du Moyen Âge. La présence du château à l'époque normande est certaine, comme en témoignent les études sur les techniques de construction des éléments les plus anciens. De l'analyse des murailles, montrant de véritables martelages, nous avons la confirmation que le château fut impliqué au XIIIe siècle dans les travaux de démolition des châteaux ordonnés par Frédéric II de Souabe en 1230. Rénové par la suite, le château fut, au cours des siècles suivants, impliqué dans des luttes de pouvoir entre les familles nobles locales, changeant souvent de propriétaires. Parmi ces familles, nous nous souvenons de la famille Amendolea, dont la ville située au-dessous du château tire son nom, et de la famille Ruffo di Calabria, qui acheta le fief en 1624 et en resta possession jusqu'en 1806, année de la fin de l'ère féodale. Aujourd'hui, il ne reste que quelques vestiges du château : les murs d'enceinte, une tour et ce qui devait être autrefois une chapelle dans laquelle les habitants du château allaient prier. Galerie Voir aussi (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Castello Ruffo di Amendolea » (voir la liste des auteurs). Notes et références Bibliographie R.Carafa, A.Calderazzi (vol. I) – I. Principe (vol II) (a cura di), La Calabria fortificata, Vibo Valentia, 1999. G. Caridi, La Spada, la Seta, la Croce: i Ruffo di Calabria dal XIII al XIX secolo, Società Editrice Internazionale, Torino, 1995. Portail de la Calabre Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’histoire militaire Portail des châteaux Portail du Moyen Âge central
Zamek Scaligerich w Malcesine

Zamek Scaligerich w Malcesine (wł. Castello Scaligero) – zamek obronny w mieście Malcesine we Włoszech, na wschodnim brzegu jeziora Garda. Wznosi się na niewysokim, skalistym przylądku wychodzącym w wody jeziora Garda. Pierwszy gród obronny został w tym miejscu zbudowany przez Longobardów krótko po ich wkroczeniu na tereny Italii w latach 60. VI wieku. Zburzony przez Franków w 590 roku, podczas trzeciej wyprawy króla Childeberta II, został później odbudowany i w 806 roku gościł króla Longobardów Pepina. Decyzją króla Karola Wielkiego w 887 roku zamek wszedł w skład marchii Werony. Po najeździe Madziarów w roku 899 został później ponownie umocniony, a leżące obok miasto – otoczone murami obronnymi. W 1277 roku zamek przejął Alberto I della Scala, który był już wówczas władcą Werony. Zamek pozostawał we władaniu Scaligerich do 1387 roku. Na skutek znacznej przebudowy, dokonanej przez tę rodzinę, obiekt od tego czasu nazywany jest „zamkiem Scaligerich”. W 1387 roku ziemie te dostały się do rąk Gian Galeazzo Visconti'ego, władcy Mediolanu. Już jednak w 1403 roku jego syn, książę Mediolanu Giovanni Maria Visconti, w trakcie walk między istniejącymi w księstwie stronnictwami, utracił Malcesine. Dwa lata później, w 1405 roku, tereny nad Gardą przejęła Republika Wenecka, która władała nimi do 1797 roku. Ten długi, w miarę spokojny okres, przerwany został na początku XVI wieku, w okresie walk Wenecjan z państwami Ligi z Cambrai, kiedy to od 1506 roku zamek pozostawał pod władzą cesarza Maksymiliana I Habsburga. Odzyskał go w maju 1513 roku wenecki kondotier Scipione Ugoni atakiem od strony jeziora. Z czasem zamek, nie konserwowany, tracił swoje walory obronne. Z końcem XVIII w. był już w części ruiną. Johann Wolfgang Goethe, który we wrześniu 1786 r. w trakcie podróży po Włoszech zatrzymał się w Malcesine, zanotował w swych notatkach z "Podróży włoskiej": Nie ma tu bram, żadnych umocnień ani straży i zamek dostępny jest każdemu. Od 1797 roku przez krótki czas zamkiem władali Francuzi Napoleona, a następnie, po kongresie wiedeńskim (1815) - Austria. Za panowania Austriaków, które zakończyło się w 1866 roku z chwilą włączenia Królestwa Lombardzko-Weneckiego do Królestwa Włoch, zamek przebudowano, dostosowując go do wymogów XIX-wiecznej sztuki wojennej. Od 22 sierpnia 1902 roku chroniony jako pomnik narodowy (wł. monumeto nazionale), od 2017 roku stanowi własność gminy Malcesine. Na zamku, w pomieszczeniach tzw. Pałacu Weneckiego (wł. Palazzo Veneziano) znajduje się Muzeum Historii Naturalnej jeziora Garda i Monte Baldo (wł. Museo di Storia Naturale del Garda e del Baldo). Jego ekspozycje zostały gruntownie przebudowane i unowocześnione w 2008 roku. Przypisy Bibliografia Informacje ze strony Comune di Malcesine [1]; Mirosław J. Barański: Malcesine w krainie Lestrygonów [w:] "Na szlaku"R. XXXV, nr e-177 (373), lipiec 2021, s. 21-23 [2]
Scaligero Castle (Sirmione)

The Scaligero Castle or Scaligero Castle of Sirmione (Italian: Castello scaligero di Sirmione) is a fortress from the Scaliger era, an access point to the historical centre of Sirmione, on Lake Garda. It is one of Italy's best-preserved castles. In 2024, it was the 29th most visited attraction in Italy, with 262,095 visitors, and a total gross income of €1,125,881. History It was built in the latter half of the 14th century on the southernmost part of Lake Garda in Northern Italy. Construction was initiated on behalf of the Della Scala family of Verona, who are known as the Scaligeri, from which it takes its name. The family ruled Verona and a large part of the Venetian area from the years 1259 to 1387. The castle was later controlled by the Republic of Venice from the 15th century after the Della Scala family submitted to Venice in 1405. It continued to be an important fortification in the area. Its decline in importance began with the completion of the nearby fortress in Peschiera del Garda in the 16th century. It continued to be used as an armory and fortification until the Unification of Italy when it became the office of the local government of Sirmione. Restoration began after World War I in 1919, when it became a museum and tourist attraction. However, it was not fully restored until 2018 when the internal waters of the castle were cleared. The internal docks are the only surviving example of a 14th-century fortified port. In culture In 1980, the Italian Post Office dedicated a 600 lire stamp to the castle , part of the collection known as " Castelli d'Italia ". See also List of castles in Italy References External links Media related to Castle (Sirmione) at Wikimedia Commons
Rocca Scaligera

Rocca Scaligera is een kasteel in Sirmione aan het Gardameer. Het kasteel wordt aan drie kanten omgeven door het meer en bevindt zich op het smalste stukje van het schiereiland Sirmione. Rocca Scaligera is in dezelfde stijl gebouwd als veel andere kastelen in de buurt. Typisch voor deze stijl is onder andere het gips op de muren dat moet lijken op reguliere stenen. Het kasteel heeft twee ophaalbruggen. Het is een van de meest complete en best bewaarde kastelen in Italië. De bouw van het fort begon rond het midden van de 13e eeuw, waarschijnlijk op de overblijfselen van een Romeins fort. Geschiedenis Mastino I Della Scala werd in de 13e eeuw burgemeester van Verona en omgeving. Hij wilde zijn grondgebied vergroten en veroverde daarom Sirmione. Mastino veroverde dit stadje in 1276 en liet de bouw van Rocca Scaligera beginnen in 1277. Hij liet de hoofdbinnenplaats met zijn vier muren en drie torens bouwen met middenin een grote toren van 47 meter hoog. Mastino liet ook de twee ophaalbruggen met ravelijnen bouwen. In de 14e eeuw werden twee hofjes en een onafhankelijk fort toegevoegd, samen met barbacane aan de belangrijkste kant, om de verdedigingswerken van het fort te vergroten, en ook nog een ravelijn. In de vroege 15e eeuw, na de verovering van het kasteel door de Republiek Venetië in 1405, werd een dok bijgebouwd voor schepen. Het dok wordt omringd door hoekige muren en torens. In de 16e eeuw werd Rocca Scaligera minder belangrijk en werden er wapens en munitie opgeslagen. In 1912 waren in het kasteel een bestuurlijk gebouw, een dokter, een postkantoor, een gevangenis en barakken gevestigd. In 1917 werd Rocca Scaligera benoemd tot een "rijksmonument". Binnenplaatsen Rocca Scaligera heeft twee rechthoekvormige binnenplaatsen, een grote, die wordt omgeven door vier muren en drie torens, en een kleinere. Zie ook Website van het kasteel Castello Scaligero, doorverwijspagina voor andere kastelen gebouwd door het Huis della Scala
Castello Scaligero (Torri del Benaco)

Het Castello Scaligero is een kasteel in Torri del Benaco, in de Noord-Italiaanse regio Veneto. Het staat aan de oostelijke oever van het Gardameer. Naam Het kasteel is vernoemd naar het Huis della Scala, een familie van heersers over Verona tijdens de middeleeuwen. De eerste en laatste eigenaar uit dit Huis was Antonio della Scala (1363-1383), aan wie de bouw te danken is. Historiek Uit de tijd van Antonio della Scala blijven er drie verdedigingstorens over die verbonden zijn door vestingmuren. In de fundering van de meest westelijke toren zijn resten van een Romeins fort te vinden. Zowel deze toren als het haventje gaan terug tot de Romeinse Tijd toen het dorp Tulles heette. Na de Romeinen hadden de Longobarden er een fort. Het gaat om de toren genaamd Torre di Berengario die hier een overblijfsel van is. Koning Berengarius I van Italië (9e eeuw) had dit fort nodig om invallende Magyaren af te weren. Later, voor keizer Barbarossa (12e eeuw) van het Heilige Roomse Rijk, bleef Torri del Benaco een strategisch voordeel behouden. Onder het Huis della Scala brak de Veronese periode aan voor Torri del Benaco (14e eeuw). Het Castello Scaligero kreeg haar huidige vorm door Antonio della Scala, laatste heerser uit dit Huis (eind 14e eeuw). De Torre di Berengario was destijds ingesloten in de vestingmuren. Na Antonio della Scala waren de Visconti uit Milaan en het Huis Carrara uit de stadstaat Padua tijdelijk meester van Torri del Benaco. In 1405 gaf Verona zich over aan de republiek Venetië en hierdoor werd het Castello Scaligero Venetiaans (tot 1797). Het kasteel werd in de 16e eeuw de zetel van de Gardesana dall’Acqua, de legereenheid der Venetianen die toezag op smokkelarij en het heffen van taksen. Aan het hoofd stond de Capitano del Lago. Na 1797, het jaar waarin de republiek Venetië ophield te bestaan, was het kasteel eigendom van de graven Nuvolari en van Giuseppina Arduini. Tijdens het Frans bestuur in 1797 was het Castello Scaligero nog de uitvalsbasis voor razzia’s in de streek. In 1973 kocht de gemeente het Castello Scaligero. De gemeente opende er in 1983 een etnografisch museum dat gewijd is aan olijfkweek alsook aan visserij en scheepsbouw voor het Gardameer. Zie ook Castello Scaligero, doorverwijspagina van kastelen gebouwd door het Huis della Scala
Castello Scaligero (Valeggio sul Mincio)

Il castello scaligero di Valeggio sul Mincio è un castello di origine medievale situato lungo le rive del fiume Mincio, nella cittadina di Valeggio sul Mincio. Descrizione Storia Nel 1984 il Comune di Valeggio sul Mincio riesce ad approvare e a far partire un importante progetto di ristrutturazione e rivitalizzazione del monumento, che prevede il consolidamento della struttura muraria, restituendo all'uso pubblico un castello tra i più suggestivi della zona. Recentemente è stata resa agibile la passeggiata che permette di accedere alla parte restaurata del castello; si tratta di una stretta ed erta strada, fra il verde della collina e le eleganti ville “liberty”. Nel 2011 è stato anche ripristinato un sentiero che permette di scendere direttamente dal Castello a Borghetto, lungo lo scosceso pendio della collina (il sentiero è segnalato nel catasto austriaco del 1808 ma lo storico locale C.Farinelli ipotizza che sia di epoca medievale). Dal cortile della Rocca, tra le alte torri, si gode una vista mozzafiato sulla Valle del Mincio; dall’altro lato, si possono osservare le case del paese e l’inizio della pianura veneta. Note Bibliografia Cesare Farinelli, Storia di Valeggio sul Mincio e del suo territorio, Verona, Amministrazione comunale di Valeggio sul Mincio, 1994, ISBN non esistente. Sergio Zuanetti, Borghetto sul Mincio, romantico, emozionante, ospitale… fascino e storia del borgo moedioevale, Bussolengo, Demetra S.r.l., 1996. Voci correlate Valeggio sul Mincio Borghetto (Valeggio sul Mincio) Ponte visconteo di Valeggio sul Mincio Serraglio veronese Castello scaligero di Villafranca di Verona Villafranca di Verona Castelli degli Scaligeri Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello scaligero Collegamenti esterni Scaligeri.com - Valeggio Sul Mincio, su scaligeri.com.
Castello Sforzesco (Vigevano)

Das Castello Sforcesco in Vigevano ist eine ehemalige Residenz und eine ausgedehnte Befestigungsanlage des Hauses Sforza. Das Geschlecht der Sforza regierte in der Renaissance als Herzöge von Mailand über die Lombardei. Das in der Nähe von Mailand befindliche Vigevano war bei den Herzögen beliebt und so baute man die bereits bestehende Burg zu einem eigentlichen Herzogssitz aus. Geschichte Die Anfänge der Befestigungsanlage gehen in langobardische Zeiten zurück. Ab 1345 ließ Luchino Visconti, Herzog von Mailand, die Burg zu einem repräsentativen Herrensitz neu gestalten. Als der Besitz an die Sforza überging, wurden die Gebäude unter Ludovico il Moro unter der Mitwirkung bedeutender Architekten der Renaissance, wie Donato Bramante, umgebaut. Nach dem Erlöschen der Sforza-Dynastie 1535 ging der Besitz an die Habsburger über, und die Gebäude verfielen. Im Frieden von Vigevano, der 1696 zwischen Frankreich, Savoyen, den Habsburgern und Spanien geschlossen wurde, wurde das Castello als nicht mehr benutzbar erklärt. Die Österreicher nutzten die Anlage dann als Kaserne und begannen mit einer Renovierung der Gebäude. Seit dem 18. Jahrhundert bis 1861 diente die Anlage Truppen des Königreichs Sardinien. Nach der Einigung Italiens nutzte das Königreich Italien die Anlage weiterhin als Kaserne. Bis 1968 waren italienische Armeeeinheiten dort untergebracht. Ausstellungen Das Gebäude der Secunda scuderia, das 1473 von Galeazzo Maria Sforza errichtet wurde, wird für Wechselausstellungen und als Museum genutzt. Die Ausstellungsräume befinden sich Untergeschoss, im Obergeschoss ist ein Schuhmuseum eingerichtet. Literatur Vigevano Tourist-Guide Reiseführer v. Mailand, Pavia und Vigevano Weblinks Il castello visconteo sforzesco di Vigevano, italienisch
Castello Spinola-Mignacco

Il castello Spinola-Mignacco o castello di Piano è un palazzo risalente al XVI secolo che fu dimora della famiglia Spinola in località Piano, nell'odierno comune di Isola del Cantone, nella città metropolitana di Genova. Storia Le fonti storiche attribuiscono al capitano Guglielmo II Spinola la decisione dell'edificazione di una nuova residenza, opera che avvenne molto probabilmente tra il 1553 e il 1562 e quindi in epoca più tardiva rispetto al castello Spinola di Isola. L'attuale denominazione Mignacco venne aggiunta dopo l'acquisizione del castello, nel 1865, da parte di Michele Mignacco e ancora oggi la proprietà sul castello appartiene ai discendenti della famiglia. Descrizione Destinato a dimora residenziale più che a fortezza difensiva, si presenta su uno sperone di roccia, nei pressi della confluenza tra il torrente Vobbia con lo Scrivia, con una struttura a pianta quadrata. La corte della fortezza, formata da un muro spesso, è raggiungibile attraverso un portale tra le due torri circolari; il corpo principale, anch'esso di forma quadrata, è sviluppato su tre livelli. Voci correlate Isola del Cantone Spinola Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello Spinola-Mignacco Collegamenti esterni Comune di Isola del Cantone, su comune.isoladelcantone.ge.it.
Castello Svevo (Termoli)

Das Castello Svevo in Termoli ist eine 1240 durch Friedrich II. erbaute Turmburg. Die Anlage wurde nach einem Erdbeben beschädigt und im 15. Jahrhundert wiederhergestellt und verstärkt. Baubestand Ein hoher quadratischer Turm weist fast zuoberst Kragsteine für einen nicht mehr vorhandenen Wehrgang auf. Oben am Hauptturm befindet sich ein erst in der frühen Neuzeit erbauter Aufsatz. Der Hauptturm ist von einer im Grundriss quadratischen geböschten Mauer umgeben, die an jeder Ecke runde Miniaturrondelle aufweist. Weblinks Castello Svevo auf burgenwelt.org
Trecchi Castle (Maleo)

Trecchi Castle is a 15th-century fortress located in Maleo, Province of Lodi, Lombardy, Italy. The construction of the building is attributed to architect Pellegrino Tibaldi. The castle was transformed into a country villa over time. History 1532-1560: construction with moat and flanking towers. 1567: Bernardino Campi designed the painted decoration of the vault of the octagonal chapel of the hall of Olympus, the Apollo chamber, and the hall of Poseidon. 1645: The castle became the property of the Marquis of Giovan Battista Trecchi, and remained in the possession of the family of Cremona until the 1970s, when it was sold. References Vedi la tesi di laurea di Gaia Polo, L’attività milanese di Bernardino Campi, Parma, Anno Acc. 2001-2002 R. Miller, in I Campi. Cultura artistica cremonese del 500, a cura di M. Gregori, Milano 1985, pp. 154–170 Painting in Italy ISBN 978-88-435-1153-2 Corrierre della seara (IT)