NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Villa d'Orri

Villa d'Orri è una villa risalente alla fine del XVIII secolo sita a Sarroch, storicamente posseduta dai Marchesi di Villahermosa. Storia La villa risale per costruzione, o ristrutturazione, alla fine del XVIII secolo. Nel 1799 infatti il Marchese di Villahermosa, don Giacomo Manca Amat, diede il terreno (che aveva acquistato nel 1774 dalla famiglia Palmas) in gestione a suo figlio Stefano, il quale diede inizio ai lavori. Fu infatti il Marchese Stefano ad ospitare re Carlo Felice di Savoia e il resto della famiglia reale nella villa tra il 1799 e il 1815 durante il loro esilio a causa della conquista di Torino da parte di Napoleone. Fu la loro residenza estiva, di villeggiatura, insieme ad Iglesias dove soggiornavano presso il palazzo arcivescovile. Abbandonata dopo queste vicende, la villa subì un nuovo restauro ai primi del Novecento per volontà di don Vincenzo Manca Aymerich, il quale si era appena sposato ed intendeva fare villeggiatura nel sito. Durante la Seconda guerra mondiale la villa subì rifacimento parziale delle coperture da parte del Genio civile, il quale fece anche riedificare un'ala completamente distrutta. Note Bibliografia S. Naitza, Architettura dal tardo '600 al classicismo purista, collana "Storia dell'arte in Sardegna", Nuoro, Ilisso, 1992, sch. 54; Orri. Reggia segreta di Sardegna, Cagliari, 1996.
Church of the Nativity of Christ and St. Nicholas (Florence)

Church of the Nativity of Christ and St. Nicholas the Wonderworker (Italian: Chiesa della Natività di Nostro Signore Gesù Cristo e San Nicola Taumaturgo, Russian: Церковь Рождества Христова и Николая Чудотворца, The Russian Church, Italian: Chiesa russa) is a Russian Orthodox church in Florence, located on via Leone X, near the Basso Fortress. Its style is a late 19th and early 20th century imitation of the earlier Naryshkin Baroque. History Nicholas I of Russia's daughter Grand Duchess Maria Nikolaïevna first had the idea of building a church for Florence's Russian community in 1873, but it was only six years later that a large gift from prince Paul Pavlovitch Demidoff of San Donato allowed construction to commence. Pietro Berti was initially taken on to design it by archpriest Vladimir Levitsky, then curate of the Orthodox church at the Russian embassy. However, he later switched to the Russian academician Mikhail Preobrazhensky and the Florentine engineer Giuseppe Boccini. However, Preobrajensky's first designs between 1883 and 1885 were too ambitious for the money available and so a temporary church was built on a site acquired by the embassy and that became the parish church on 16 October 1888. Levitsky finally raised enough funds to build a permanent structure and in 1897 the Russian ambassador and foreign minister approved plans produced in 1890 by Preobrajensky. The first stone was laid on 28 October 1899 at a ceremony attended by count Caracciolo di Sarno, prefect of Florence, general Antonio Baldissera, the Russian ambassador Aleksandr Nelidov and consul general Tchelebidaky. The lower part of the church (dedicated to St Nicholas the Wonderworker) was consecrated on 21 October 1902 and the upper church (dedicated to the Nativity of Christ) was consecrated on 8 November 1903. However, the building as a whole was only fully completed the following year. After the 1917 Revolution the church in Florence lost state support and in 1921 it became independent from the church back in Russia despite attempts by Soviet diplomats to claim ownership of the building. From 1920 onwards it was under the jurisdiction of Eulogius and in February 1931 it joined the jurisdiction of the Archdiocese of Russian Orthodox churches in Western Europe. Constantine I of Greece died in exile in Palermo on 11 January 1923 and later that year he was buried in the church, followed in 1926 by his mother queen Olga Constantinovna of Russia and in 1932 by his widow Sophia of Prussia. All three sets of remains were moved to the Tatoi Palace in Greece in November 1936, a year after the restoration of the Greek monarchy. Bibliography (in Italian) D. Notaristefano, La Chiesa Russa Ortodossa di Firenze, tesi di Laurea 1986 (in Italian) M. Talalaj, La Chiesa Ortodossa Russa di Firenze, 1995 (in Italian) S. Meloni, I Demidoff e la chiesa russa di Firenze, in Tonini L. (dir.), I Demidoff a Firenze e in Toscana, Firenze 1996 (in Italian) V. Vaccaro (ed.), La chiesa ortodossa russa di Firenze, Florence, 1998 References
Cerkiew Narodzenia Pańskiego i św. Mikołaja we Florencji

Cerkiew Narodzenia Pańskiego i św. Mikołaja – parafialna cerkiew prawosławna we Florencji. Historia Pierwsza cerkiew prawosławna we Florencji powstała w 1818 w pałacu rodziny Buturlinów (Palazzo Niccolini). Świątynia ta służyła również innym Rosjanom zamieszkałym stale lub czasowo w mieście. Inna domowa cerkiew została zorganizowana przez rodzinę Demidow i przez Annę Nowicką (pod koniec XIX wieku). Równolegle rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych podjęło działania na rzecz budowy wolnostojącej cerkwi, na wzór tych, które istniały już przy innych ambasadach Rosji. Prace budowlane rozpoczęły się w 1870. W celu większego zachęcenia wiernych do finansowego wspierania prac, kler rosyjski rozpoczął kampanię, w której głosił konieczność wzniesienia wspaniałej cerkwi prawosławnej w miejscu, gdzie została podpisana „haniebna” unia kościelna. Pieniądze na budowę wpłynęły także od ministerstwa. W czasie I wojny światowej przy cerkwi działał komitet pomocy armii rosyjskiej, zbierający środki na pomoc żołnierzom i rannym, jak i jeńcom wojennym. Po rewolucji październikowej parafia florencka stała się jednym z ważnych ośrodków białej emigracji (podobnie jak inna cerkiew poza granicami Rosji, sobór św. Mikołaja w Nicei). W 1921 parafia jednostronnie zerwała związek z Rosyjską Cerkwią Prawosławną, którą uznała za opanowaną przez zwolenników ruchu Żywej Cerkwi i realizującą interesy komunistów. Następnie razem z całym Zachodnioeuropejskim Egzarchatem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego cerkiew przeszła pod jurysdykcję patriarchy Konstantynopola. Ta decyzja egzarchy Eulogiusza wywołała we Florencji liczne kontrowersje; część parafian jednostronnie uznała się za członków Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. W latach 1925–1936 w finansowaniu działalności cerkwi pomagała grecka rodzina królewska oraz rosyjska arystokracja zamieszkała na Zachodzie Europy. Po II wojnie światowej liczba parafian poważnie spadła, obecnie należą do nich nie tylko Rosjanie, ale również prawosławni Włosi, Grecy i Egipcjanie, a do czasu otwarcia cerkwi Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego we Florencji – także Rumuni. Cerkiew była ważnym ośrodkiem kultury rosyjskiej we Włoszech. W październiku 2018 r. w proteście przeciwko działaniom patriarchy konstantynopolitańskiego Bartłomieja na Ukrainie parafia ogłosiła wyjście spod jego jurysdykcji. Na walnym zgromadzeniu członków, w którym uczestniczyło ponad sto osób, jednogłośnie zdecydowano o przejściu do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Architektura Wejście do budynku prowadzi schodami przez przedsionek, nad wejściem do którego znajduje się mozaika z wizerunkiem Chrystusa Pantokratora. Ściany cerkwi są niezwykle bogato dekorowane płaskorzeźbami wykonanymi z wykorzystaniem kolorowej cegły. Poniżej poziomu dachu znajduje się fryz. Nawa cerkwi jest wzniesiona na planie kwadratu, z pojedynczym prostokątnym oknem na każdej ze ścian. W narożnikach umieszczone zostały grupy pilastrów, poniżej dachu – rzędy ozdobnych łuków. Całość wieńczy pięć kopuł zgrupowanych wokół centralnej. Przypisy Bibliografia Historia i architektura cerkwi ros.
Chiesa di San Lorenzo Martire (Fiumicello Villa Vicentina)

La chiesa di San Lorenzo Martire è la parrocchiale di San Lorenzo, frazione del comune sparso di Fiumicello Villa Vicentina, in provincia di Udine ed arcidiocesi di Gorizia; fa parte del decanato di Aquileia. Storia La primitiva cappella del paese sorse nel XIV secolo e dipendeva dal monastero di Beligna; tuttavia, la prima attestazione della sua presenza risale al 1485 ed è contenuta nell'atto di nomina a rettore di pre' Luca da Parenzo. Da un documento del capitolo datato 21 febbraio 1494 si apprende che in paese era stata effettuata una petizione col fine di riedificare la chiesa, probabilmente perché essa era accresciuta di importanza dopo la soppressione dell'antica pieve di San Canciano alla quale era in precedenza legata; i lavori terminarono presumibilmente all'inizio del XVI secolo. Nel 1645 iniziarono i lavori di rifacimento della parrocchiale, promossi da don Pietro Andriani; il rinnovamento della chiesa venne portato a termine nel 1649. Il campanile fu invece eretto alcuni decenni dopo, nel 1710, ad opera dei capimastri Giovanni Feroce ed Antonio Ciotti. Il pulpito venne realizzato nel 1923 per volere di don Adamo Zanetti e nello stesso anno si procedette alla risistemazione del tetto; tra il 1935 e il 1940 l'intera chiesa fu restaurata e riportata all'aspetto originale seicentesco grazie all'interessamento di don Enrico Marcon, mentre su impulso di Angelo Magrini tra il 1942 e il 1945 il presbiterio venne rifatto e si posò il nuovo pavimento. Nel 2003 il campanile fu restaurato integralmente e l'anno successivo si provvide a ritinteggiare la chiesa. Descrizione Esterno La facciata a salienti della chiesa, completamente intonacata, presenta al centro il portale maggiore; è preceduta dal campanile, sorretto da delle arcate a tutto sesto che si impostano sopra dei pilastri in pietra, caratterizzato all'altezza della cella da una bifora per ogni lato e coronato dalla guglia che s'erge sopra il tamburo ottagonale. Interno Qui sono conservate diverse opere di pregio, tra cui il marmoreo altare maggiore, costruito nel 1719, il dipinto con soggetto San Lorenzo che distribuisce l’elemosina, copia dell'omonima opera di Bernardo Strozzi, il gruppo ritraente la Grande tristezza delle Marie per la morte di Gesù, scolpito da Carlo da Carona nel 1547, e le seicentesche statue lignee raffiguranti la Madonna col Bambino e San Martino a cavallo. Note Voci correlate Arcidiocesi di Gorizia Fiumicello Villa Vicentina Parrocchie dell'arcidiocesi di Gorizia Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Lorenzo Martire Collegamenti esterni Parrocchia di S. LORENZO MARTIRE, su parrocchiemap.it. URL consultato il 18 giugno 2021.
Národní park Pollino

Národní park Pollino (italsky Parco nazionale del Pollino) leží na jihu Itálie, v regionech Basilicata a Kalábrie. Pollino je největší italský národní park. Má rozlohu 1 926 km² a byl založen v roce 1993. V centru parku se nachází vápencový masiv Pollino (2 248 m). Charakteristické jsou pro oblast příkré skály, jeskyně, doliny a travou porostlé náhorní plošiny. V lesích rostou především buky, jedle bělokoré a javory. Jedním ze symbolů parku je vzácná borovice Heldreichova. Park sahá od Tyrhénského moře na západě k Jónskému moři na východě. V obci Papasidero, bylo nalezeno asi 11 000 let staré pohřebiště s unikátní rytinou pratura. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Národní park Pollino na Wikimedia Commons
Nationalpark Pollino

Pollino National Park (italiensk: Parco Nazionale del Pollino) er en nationalpark i det sydlige Italien der ligger i regionerne Basilicata og Calabrien. Den er Italiens største nationalpark og dækker et areal på 1.925,65 kvadratkilometer. Parken omfatter Pollino og Orsomarso bjergmassiverne, som er en del af de sydlige Appenninerne. Det højeste punkt i parker er Serra Dolcedorme, som er 2.267 meter over havet. Parkens logo viser det sjældne træ slangebarkfyr. Almindelig Bøg er det mest fremherskende træ. Parken er også hjemsted for mange lægeplanter. Der er interessante seværdigheder i byerne Rotonda, Castrovillari, Morano Calabro (klosteret Colloreto), Laino Castello, Mormanno, Scalea, Papasidero, Civita, Cerchiara (kirken Madonna delle Armi). Albansktalende samfund findes i San Paolo Albanese, San Costantino Albanese m.fl. I dalen Valle del Mercure er der fundet efterladenskaber af forhistoriske arter som Skovelefant og Hippopotamus major (europæisk gigantflodhest). Blandt floder og vandløb i området er Lao, Sinni, Coscile, Garga, og Raganello. Faunaen omfatter kongeørn, italiensk ulv, rådyr, sortspætte, alpekrage, vandrefalk, rød glente, træsyvsover (Dryomys nitedula), ådselgrib, odder og kronhjort Referencer Eksterne henvisninger Parco Nazionale del Pollino official website (engelsk) Parco Nazionale del Pollino official website Arkiveret 1. januar 2018 hos Wayback Machine (italiensk)
Pollino National Park

Pollino National Park (Italian: Parco Nazionale del Pollino) is an Italian national park in the southern Italian Peninsula, in the provinces of Cosenza, Matera and Potenza. Its named from the homonymous mountain massif Pollino. The park is home of the oldest European tree, a Heldreich's pine estimated 1,230 years old and the symbol of the park is the rare Bosnian pine tree. Since November 2015, with the inclusion in the global list of geoparks by UNESCO, the Pollino Park is considered a World Heritage Site. Encompassing a total of 88,650 ha in the Lucanian side (Muro lucano) and 103,915 in the Calabrian one is the largest park in the country covering 1,925.65 square kilometers and among the 50 largest in the world. The common beech is the park's most prevalent tree and the park is also home to a variety of important medicinal herbs. Towns with interesting sights include Rotonda, Castrovillari, Morano Calabro (convent of Colloreto), Laino Borgo, Laino Castello, Mormanno, Scalea, Papasidero, Civita, Cerchiara (church of Madonna delle Armi). Albanian-speaking communities are present in communes such as San Paolo Albanese, San Costantino Albanese and others. In the Valle del Mercure have been discovered remains of pre-historic species such as Elephas antiquus and Hippopotamus major. Rivers and streams include the Lao, Sinni, Coscile, Garga, and Raganello. Wildlife include golden eagle, Italian wolf, roe deer, wild boar, red fox, European otter, Calabrian black squirrel, forest dormouse (Dryomys nitedula), black woodpecker, chough, peregrine falcon, red kite, lanner falcon, Egyptian vulture and red deer (were introduced in the 2000s). References External links Parco Nazionale del Pollino official website (in English) Parco Nazionale del Pollino official website (in Italian)
Parque nacional del Pollino

El Parque nacional del Pollino (en italiano, Parco nazionale del Pollino) es un parque nacional de Italia localizado en las regiones de Basilicata y Calabria. Comprendido dentro de las provincias de Cosenza, Matera y Potenza, con sus 1820 km² es el parque natural más grande del país y entre los 50 del mundo. Toma su nombre del macizo del Pollino (pico más alto, 2267 m). Fue creado en el año 1992 e incluye tanto centros de interés natural como arqueológico. El símbolo del parque es el pino de los Balcanes, que aquí tiene una de las últimas áreas de crecimiento en Italia. Ciudades con lugares de interés son Rotonda, Castrovillari, Morano Cálabro (de Colloreto), Laino Castello, Mormanno, Scalea, Papasidero, Civita, Cerchiara (iglesia de Madonna delle Armi). Comunidades de habla albanesa se encuentran en municipios como San Paolo Albanese, San Costantino Albanese y otras. En el Valle del Mercure se han descubierto restos de especies prehistóricas como Elephas antiquus e Hippopotamus major. Ríos y corrientes incluyen el Lao, el Sinni, el Coscile y Raganello. Flora y fauna Entre las distintas especies arbóreas del parque, destacan abetos, arces reales, hayas, pinos de los Balcanes, pinos salgareños, tejos y otros. Entre la fauna, puede mencionarse el águila real, el lobo itálico, corzo, pito negro, chovas, halcón peregrino, milano real, halcón borni, alimoche, lirón o muscardino balcánico, nutria y ardilla negra. El ciervo ha sido reintroducido en 2003. Véase también Parques nacionales de Italia Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Parque nacional del Pollino. Página web institutional Archivado el 12 de febrero de 2015 en Wayback Machine. (en italiano) Parks.it (en italiano) Ventana diaria sobre el Pollino (Naturalmente Pollino - blog) (en italiano)
Pollino Nemzeti Park

A Pollino Nemzeti Park (olasz nyelven Parco nazionale del Pollino) Dél-Olaszországban, Basilicata és Calabria régiók, Cosenza, Matera és Potenza megyék területén található. A Lukániai-Appenninek és Calabriai-Appenninek területének déli részét foglalja el. Az 1993-ban alapított nemzeti park magába foglalja a Pollino és a Orsomarso masszívumokat. A Pollinóban van a terület legmagasabb pontja, a Serra Dolcedorme (2267 m). A park területét átszelik a Lao, Sinni, Coscile és Raganello folyók. Flóra A nemzeti park növényvilágát alkotó jellegzetes fajok a bükk, feketefenyő és a tiszafa. A park területén él az Európában védett bosnyák-fenyő (Pinus heldreichii). Fauna A nemzeti park területén élő állatfajok: szirti sas, fekete harkály, dögkeselyű, vörös kánya, uhu, vándorsólyom, farkas, európai őz, európai vidra és szarvas. Települései Basilicátában: Calvera, Castelluccio Inferiore, Castelluccio Superiore, Castelsaraceno, Castronuovo di Sant’Andrea, Carbone, Cersosimo, Chiaromonte, Episcopia, Fardella, Francavilla in Sinni, Latronico, Lauria, Noepoli, Rotonda, San Costantino Albanese, San Giorgio Lucano, San Paolo Albanese, San Severino Lucano, Senise, Teana, Terranova di Pollino, Valsinni, Viggianello. Calabriában: Acquaformosa, Aieta, Alessandria del Carretto, Belvedere Marittimo, Buonvicino, Castrovillari, Cerchiara di Calabria, Civita, Francavilla Marittima, Frascineto, Grisolia, Laino Borgo, Laino Castello, Lungro, Maierà, Morano Calabro, Mormanno, Mottafollone, Orsomarso, Papasidero, Plataci, Praia a Mare, San Basile, San Donato di Ninea, Sangineto, San Lorenzo Bellizzi, San Sosti, Sant’Agata di Esaro, Santa Domenica Talao, Saracena, Tortora, Verbicaro. További információk A nemzeti park honlapja (olaszul)
Nationaal park Pollino

Het Nationaal park Pollino (Italiaans: Parco nazionale del Pollino) is een nationaal park en een Unesco-geopark in de regio's Basilicata en Calabria. Samen met de provincies Cosenza, Matera en Potenza is dit park met 1820 vierkante kilometers het grootste nationaal park van Italië. De naam is afkomstig van het gelijknamige gebergte Pollino. Het park werd in 1992 opgericht en bevat zowel natuurlijke als archeologische bezienswaardigheden. Het symbool van het park is de Bosnische den. Dit natuurgebied is de enige plek in Italië waar de Bosnische den nog groeit. Het beukenbos van Cozzo Ferriero maakt sinds 2017 (en het bos Pollinello sinds 2021) deel uit van het Unesco-Werelderfgoed Oude en voorhistorische beukenbossen van de Karpaten en andere regio's van Europa. Plaatsen met interessante bezienswaardigheden gelegen in dit park zijn Rotonda, Castrovillari, Morano Calabro, Laino Castello, Mormanno, Scalea, Papasidero, Civita en Cerchiara di Calabria. Albanees sprekende gemeenschappen zijn te vinden in San Paolo Albanese, San Costantino Albanese en vele anderen. Rivieren en beken in dit gebied zijn de Lao, Sinni, Coscile en Raganello. Er zijn verscheidene soorten bomen en dieren te vinden in dit park. Belangrijke boomsoorten die in het park gevonden kunnen worden zijn onder andere de gewone zilverspar, de beuk, de Bosnische en zwarte den en de venijnboom. Diersoorten die aangetroffen kunnen worden zijn de steenarend, Europese wolf, ree, zwarte specht, slechtvalk, rode wouw, lannervalk, bosslaapmuis, aasgier en de otter. Afbeeldingen Externe links (en) (it) Website
Park Narodowy Pollino

Park Narodowy Pollino – park narodowy założony 11 marca 1988 położony na południu Włoch w regionach Basilicata oraz Kalabria na terenach prowincji Cosenza, Matera oraz Potenza. Park leży w sumie na obszarach 56 gmin z czego 24 należą do regionu Basilicata (22 w prowincji Potenza i 2 w prowincji Matera) i 32 w regionie Kalabrii. Park Narodowy Pollino zajmuje powierzchnię około 1925 km² i jest tym samym największym parkiem narodowym Włoch. Geografia Park znajduje się na terenie południowych Apeninów w Masywie Orsomarso oraz w Masywie Pollino od którego czerpie swoją nazwę, z najwyższymi szczytami: Serra Dolcedorme 2267 m n.p.m.(szczyt pokryty jest śniegiem przez wiele miesięcy w roku), Pollino 2248 m n.p.m., Serra del Prete 2181 m n.p.m., Serra delle Ciavole 2127 m n.p.m. oraz Serra di Crispo 2053 m n.p.m. Park rozciąga się od Morza Tyrreńskiego po Morze Jońskie. Obszar parku oprócz zaśnieżonych szczytów Apeninów charakteryzują wąwozy, kaniony, jaskinie oraz formy polodowcowe takie jak kotły polodowcowe, moreny czy głazy narzutowe. Flora i Fauna Obszar parku pokryty jest takimi drzewami jak buki, kasztanowce, dęby można również spotkać rzadką sosnę bośniacką. Rodzaje roślinności zależą od wysokości i tak dla pasma od wybrzeża do 800 m n.p.m. można wyróżnić dąb ostrolistny, dąb omszony, klon francuski, pistacja kleista, jałowiec pospolity, jałowiec fenicki, Juniperus oxycedrus, mirt czy chruścina jagodna. Obecny tu garig charakteryzują takie rośliny jak Cistus salvifolius, Thimus capitatus czy Teucrium fruticans. Obszar od 800 do 1100 m n.p.m. zdominowały takie rośliny jak dąb omszony, dąb burgundzki, dąb węgierski, Carpinus orientalis, kasztan jadalny, klon jawor czy olsza sercowata. Ze zwierząt zamieszkujących park warto wyróżnić takie jak wilk apeniński, sarna, dzięcioł czarny, sokół wędrowny, puchacz zwyczajny. Z owadów znaleźć można m.in. zagrożonego wyginięciem bogatka wspaniałego czy nadobnice alpejską. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa parku
Поллино

Национальный парк Поллино (итал. Parco nazionale del Pollino) — национальный парк в Базиликате и Калабрии на юге Италии. Заповедная зона расположена в провинциях Козенца, Матера и Потенца и с общей площадью в 1820 км² является крупнейшим природным парком в стране. История и населённые пункты Парк был основан в 1992 году и в нём сошлись точки интересов природоохранной и археологической позиции. Населённые пункты с интересными достопримечательностями включают в себя Ротонду, Кастровиллари, Морано-Калабро (монастырь Colloreto), Лайно-Кастелло, Морманно, Скалею, Папазидеро, Чивиту, Черкиару-ди-Калабрии (церковь Madonna delle Armi). В числе албано-говорящих общин здесь присутствуют такие коммуны как Сан-Паоло-Альбанезе, Сан-Константино-Альбанезе и другие. Описание Территория парка располагается преимущественно в гористой местности. Парк назван в честь горного массива Поллино (в свою очередь названного по горе Поллино), имеющего высочайшую вершину в 2267 метров. Среди протекающих по территории заповедника рек и ручьёв отмечают Лао, Синни, Кошиле и Раганелло. Флора и фауна Символом парка является боснийская сосна, у которой в этих местах сохранился один из последних районов произрастания в Италии. Среди различных видов деревьев, растущих в парке, наиболее заметны пихта белая, клён Лобеля, бук европейский, боснийская сосна, сосна чёрная, тис ягодный и другие. Представители дикой природы — беркут, итальянский волк, европейская косуля, желна, клушица, сапсан, красный коршун, средиземноморский сокол, лесная соня, обыкновенный стервятник, выдры и олени. Археология В Valle del Mercure были обнаружены останки доисторических видов таких животных как слон Palaeoloxodon antiquus и бегемот Hippopotamus major. Радиоуглеродное датирование показало, что пещера Ромито была населена с эпохи верхнего палеолита (16 800 лет до н. э.) до эпохи неолита (4470 лет до н. э.). В пещере Ромито найдены кости Homo sapiens, каменные орудия, наскальные граффити. Двадцатилетний юноша Romito 2 был ахондропластическим карликом с нарушенными пропорциями тела. Останки молодого человека-карлика покоились рядом с женским скелетом под огромным выгравированным изображением быка. Примечания Ссылки Официальный веб-сайт Архивная копия от 1 июля 2019 на Wayback Machine (англ.) (итал.) Страницы от руководства парка на сайте Parks.it Архивная копия от 4 марта 2016 на Wayback Machine