NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Sant'Eufemia de Venise

L'église Sant'Eufemia (en italien : Chiesa di Sant'Eufemia) est une église catholique, située dans l'île de Giudecca à Venise, en Italie. Histoire et description Elle a été initialement construit au IXe siècle dans le style vénitien-byzantin puis restaurée et reconstruite à plusieurs reprises. La dernière au XVIIIe siècle, lorsque la façade a été modifiée, des stucs ont été rajoutés à la nef centrale et aux voûtes à l'intérieur et trois retables ajoutés : «Jésus parmi les médecins» dans la chapelle de saint François , Une «Visitation de la Vierge» par Giovanni Battista Canal et «L'Adoration des Mages» par Jacopo Marieschi. La peinture au plafond est également réalisée par Canal dans le style de Giambattista Tiepolo et montre des scènes relatives au sainte patronne de l'église - son baptême dans l'allée gauche, la sainte glorieuse dans la nef centrale et les épisodes de sa vie dans le couloir droit. Son côté droit donne sur le canal de la Giudecca et dispose d'un portique avec des colonnes de style dorique, prises à l'église voisine et à l'église Saints-Biaggio-et-Cataldo lors de la restauration de 1593. Dans une niche à l'intérieur du porche se trouve une représentation en style gothique du «saint évêque» au-dessous d'une crucifixion du XIVe siècle en style byzantin, placée dans une lunette à trois facettes. L'intérieur est organisé en plan basilical à trois nefs, dont les colonnes originales et les chapiteaux survivent. Une chapelle abrite maintenant les restes de la bienheureuse Giuliana de Collalto (it), translatée en 1822, de Santi Biagio e Cataldo. L'allée gauche abrite également une sculpture en marbre du XVIIIe siècle de la Vierge Marie et du Christ par Giovanni Maria Morlaiter (en) à gauche, tandis que le premier retable dans l'allée droite abrite la partie centrale d'un triptyque de saint Roch et l'ange sous une lunette de la Vierge et l'Enfant, tous deux par Bartolomeo Vivarini et datant de 1480. Le presbytère abrite également une peinture de la dernière cène par Benfatto Alvise Dal Friso, de l'école de Paul Véronèse. Œuvres conservées dans l'église Saint Roch et l'ange, 1480, Bartolomeo Vivarini Voir aussi Liste des églises de Venise Source de la traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Sant'Eufemia, Venice » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressources relatives à la religion : Chiese delle diocesi italiane GCatholic.org Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Venise
Kościół Sant’Eufemia w Wenecji

Kościół Sant’Eufemia w Wenecji (pol. kościół św. Eufemii) – rzymskokatolicki kościół w Wenecji na wyspie Giudecca przy Fondamenta del Rio de S. Eufemia. Podlega jurysdykcji Patriarchy Wenecji. Historia Kościół zbudowany został w 865 roku w stylu wenecko-bizantyńskim jako trzynawowa bazylika. Był początkowo pod wezwaniem czterech świętych niewiast: Eufemii z Chalcedonu, Doroty, Tekli i Erazmy. Z czasem w użyciu pozostało tylko to pierwsze wezwanie. Kościół stał się powszechnie znany jako Famia. W 952 roku został odnowiony, a w 1371 po przebudowie ponownie konsekrowany. Odnowiony w drugiej połowie XVI wieku. Po raz ostatni w XVIII wieku pod kierunkiem neoklasycznego architekta Tommasa Temanzy; zmieniono wówczas znacząco jego elewację i wnętrze dekorując sztukateriami nawę główną oraz sklepienie. Zastąpiono również wcześniejsze obrazy ołtarzowe obrazami współczesnych artystów, w tym: Jezus wśród lekarzy Francesca Cappelli i Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny Giambattisty Canala (1771). Architektura Wygląd zewnętrzny Z lewej strony fasady znajduje się portyk, zaprojektowany pod koniec XVI wieku przez Michele Sanmicheli dla kościoła Santi Biagio e Cataldo, rozebranego pod koniec XIX wieku w związku z budową Molino Stucky; wówczas to jego inwestor, przedsiębiorca Giovanni Stucky, podarował portyk kościołowi Świętej Eufemii. Znajdujące się nad portalem Ukrzyżowanie również pochodzi z rozebranego kościoła. Obecna, wysoka na 10 m dzwonnica pochodzi z XVIII wieku. W 1883 roku została odnowiona. Z rysunku Canaletta (1730) wynika, że kiedyś była wyższa i miała hełm w kształcie głowy cukru. Wnętrze Pochodzące z IX wieku niektóre kolumny kontrastują z rokokowym wystrojem, utrzymanym w tonacjach białych, jasnozielonych i złotych. Sztukaterie w niższych partiach ścian usunięto, aby odsłonić surowy mur z cegieł. Malowidła w prezbiterium są dziełem następców Veronese. Freski na sklepieniu wykonał Giambattista Canal. Do arcydzieł zaliczają się malowidła Święty Roch i anioł Bartolomea Vivariniego (pierwotnie centralna część tryptyku, przedstawiającego również Świętych Sebastiana i Ludwika) oraz Madonna z Dzieciątkiem, oba odrestaurowane w roku 2008. Przypisy
Biserica Sfânta Eufemia din Veneția

Biserica Sfânta Eufemia din Veneția (în italiană Chiesa di Sant'Eufemia) este situată pe insula Giudecca din orașul italian Veneția. Istoric Biserica Sf. Eufemia a fost construită în secolul al IX-lea, în stil venețian-bizantin. A suferit mai multe restaurări; ultima intervenție, datând din secolul al XVII-lea, a modificat în mod semnificativ fațada și interiorul, unde a fost aplicat stuc atât în nava centrală, cât și pe bolta tavanului. Plafonul, pictat în frescă în stil Tiepolo, prezintă mai multe episoade din viața Sfintei Eufemia. Merită menționat grupul sculptural aflat în ultimul altar din partea stângă a navei, realizat de Gianmaria Morleiter (marmură, secolul al XVIII-lea), format din Sfânta Fecioară Maria cu Isus pe genunchi. În capela Sfânta Ana este venerat corpul fericitei Giuliana de Collalto, care în secolul al XIII-lea a fost stareță a mănăstirii Sfinților Biagio și Cataldo, aflată în apropiere. Opere de artă Sfântul Rochus și îngerul, 1480, Bartolomeo Vivarini Imagini Legături externe Materiale media legate de Biserica Sfânta Eufemia din Veneția la Wikimedia Commons
Sant’Atanasio a Via Tiburtina

Sant’Atanasio a Via Tiburtina (lat.: Sancti Athanasii ad viam Tiburtinam) ist eine Kirche in Rom. Überblick Die Pfarrei wurde am 11. März 1961 mit dem Erlass des Kardinalvikars Clemente Micara Neminem sane errichtet und die Kirche geweiht. Papst Johannes Paul II. erhob die Kirche am 28. Juni 1991 zu einer Titelkirche der römisch-katholischen Kirche. Namenspatron ist der heilige Athanasius. Der moderne Kirchenbau wurde in den 1950er Jahren nach einem Entwurf des Ingenieurs Ernesto Vichi erstellt. Die Struktur der Kirche basiert auf einem Griechischen Kreuz. In vier Fensterfassaden werden die eucharistischen Symbole von Blut und Wein, der heilige Athanasius und der Heilige Geist dargestellt. Der Hauptaltar aus Granit in einer halbkreisförmigen Anordnung zeigt im Hintergrund das Letzte Abendmahl. In den Seitenflächen finden sich eine Darstellung aus dem 18. Jahrhundert von Mariä Aufnahme in den Himmel sowie neben dem Taufbecken eine Bronzefigur von Johannes dem Täufer. Die Kirche befindet sich im römischen Quartier Pietralata in der Via Achille Benedetti 11. Kardinalpriester Alexandru Todea (28. Juni 1991 – 22. Mai 2002) Gabriel Zubeir Wako, seit 21. Oktober 2003 Weblinks Eintrag Sant’Atanasio a Via Tiburtina auf gcatholic.org Eintrag auf vicariatusurbis.org Website der Pfarrgemeinde Sant’Atanasio a Via Tiburtina
Sant'Atanasio a Via Tiburtina

The Church of Saint Athanasius on Via Tiburtina (Italian: Sant'Atanasio a Via Tiburtina, Latin: S. Athanasii ad viam Tiburtinam) is a Roman Catholic titular church in Rome, built as a parish church. It was consecrated 11 March 1961 by Cardinal Clemente Micara. On 28 June 1991 Pope John Paul II granted it a titular church as a seat for Cardinals. The present Cardinal Priest of the Titulus San Athanasii ad viam Tiburtinam is Gabriel Zubeir Wako. Architecture The structure of the church is in a Greek Cross, with four large windows, each representing respectively the Eucharistic symbols of the body and blood, Saint Athanasius, and the Holy Spirit. The main altar is semicircular, and of granite with the Last Supper in the background. Left of the altar is a picture of the eighteenth-century painting of the Assumption, and on the right is a baptismal font with travertine dome, closed by a cover bronze statue of John the Baptist. List of Cardinal-Priests Alexandru Todea (28 June 1991 – 22 May 2002) Gabriel Zubeir Wako (21 October 2003 – present) References C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000 C. Cerchiai, Quartiere XXI. Pietralata, in AA.VV, I quartieri di Roma, Newton & Compton Editori, Roma 2006
Église Sant'Atanasio a Via Tiburtina

L'église Sant'Atanasio a Via Tiburtina est une église paroissiale de Rome située via Achille Benedetti dans le quartier Pietralata. Construite dans la seconde moitié du XXe siècle, elle est dédiée à Athanase d'Alexandrie. Historique L'église fut construite vers 1950 sur les plans de l'architecte Ernesto Vichi et consacrée par le cardinal Clemente Micara le 11 mars 1961. Depuis le 28 juin 1991, elle abrite le titre cardinalice Sant'Atanasio a Via Tiburtina institué par le pape Jean-Paul II. Bibliographie C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000 Portail de l’architecture chrétienne Portail de Rome
Chiesa di Sant'Atanasio a Via Tiburtina

Sant'Atanasio a Via Tiburtina è una chiesa di Roma, nonché sede parrocchiale e di titolo cardinalizio. Sorge nel quartiere Pietralata nel territorio del IV Municipio in prossimità della stazione della metropolitana Monti Tiburtini. Storia Fu edificata a partire dal 1967 su progetto dell'ingegnere Ernesto Vichi ed è dedicata ad Atanasio di Alessandria. La chiesa è sede parrocchiale, istituita l'11 marzo 1961 dal cardinale vicario Clemente Micara con il decreto Neminem sane. Essa inoltre è sede del titolo cardinalizio di Sant'Atanasio a Via Tiburtina, istituito da Giovanni Paolo II il 28 giugno 1991. Descrizione La chiesa è costituita da un edificio a basso corpo centrale: la parte inferiore è rivestita da lastre di pietra, mentre quella superiore è a strutture metalliche. La facciata è preceduta da un avancorpo, con un portale in ferro battuto, al di sopra del quale è lo stemma di papa Montini. L'interno è sorretto da pilastri in ferro. La luce penetra nell'ambiente da quattro vetrate, ove sono rappresentati: i Simboli eucaristici, Sant'Atanasio, lo Spirito Santo. Il presbiterio, sul lato opposto all'entrata, è a pianta semicircolare ed è sopraelevato di alcuni gradini: è composto da un altare in granito e, sullo sfondo, da un altorilievo raffigurante l'Ultima Cena. Nella zona sinistra rispetto all'altare troviamo un quadro del Settecento raffigurante l'Assunzione; sulla destra, un fonte battesimale, scultura dell'artista ungherese Amerigo Tot, formata da una semisfera in travertino, chiusa da una copertura in bronzo con statua di Giovanni Battista. Sempre dell'artista ungherese è una scultura che raffigura la Madonna di Csurgo. Ultimamente, sono apparsi mosaici e decorazioni che richiamano i fedeli alla preghiera. Festa patronale Unica a Roma nel suo genere, la Parrocchia organizza da circa trent'anni il Palio di Sant'Atanasio, manifestazione che ricalca il più famoso Palio di Siena. Anche qui, il territorio è diviso in sette Contrade che si contendono l'ambito trofeo: Giaguaro, San Giorgio, Falco, Elefante, Farfalla, Cigno e Lumaca. La leggenda (vera) vuole che alcune contrade nacquero con lo stesso nome di alcune contrade di Siena, e dovettero cambiare nome. Tale modifica avvenne nel 1984, dopodiché solo Elefante e Giaguaro rimasero con i loro nomi originari, le altre contrade utilizzate (ed oggetto di omonimia col Palio di Siena) erano il Drago, l'Oca, il Bruco, l'Aquila, la Chiocciola. Bibliografia C. Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Roma 2000 C. Cerchiai, Quartiere XXI. Pietralata, in AA.VV, I quartieri di Roma, Newton & Compton Editori, Roma 2006 Collegamenti esterni Sito ufficiale, su santatanasio.it. Chiesa di Sant'Atanasio a Via Tiburtina, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Sant'Atanasio a Via Tiburtina

De Sant'Atanasio a Via Tiburtina is een kerk in Rome, gelegen aan de via Achille Benedetti in de wijk Pietralata. De kerk is gewijd aan de heilige Athanasius van Alexandrië. Het gebouw, met een grondplan van een Grieks kruis, werd aan het begin van de jaren zestig van de twintigste eeuw gebouwd naar een ontwerp van de Italiaanse architect Ernesto Vichi. De kerk is de zetel van de gelijknamige parochie, die in 1961, met het decreet Neminem sane, werd opgericht door kardinaal-vicaris Clemente Micara. De centrale ingang van het gebouw wordt gevormd door een aangebouwd portaal die afgesloten kan worden met smeedijzeren hekken waarop het wapen van paus Paulus VI staat afgebeeld. Ook in het interieur speelt smeedijzer een belangrijke rol; de pilaren waarmee de dakconstructie schijnbaar wordt ondersteund, is ervan gemaakt. Het altaar is gemaakt van graniet. Op de achterwand is een fresco te zien die Het laatste avondmaal als onderwerp heeft. Aan de evangeliezijde van de kerk hangt een schilderij uit de achttiende eeuw, voorstellende de Hemelvaart. Aan de epistelzijde staat een modern doopvont van Hongaarse makelij. Naast de kerk staat een opvallende klokkentoren in de vorm van een kruis. Titelkerk De kerk werd in 1991 door paus Johannes Paulus II verheven tot titelkerk. Houders van de titel waren: Alexandru Todea (1991-2002) Gabriel Zubeir Wako (vanaf 2003)
Kościół św. Atanazego przy Via Tiburtina

Kościół św. Atanazego przy Via Tiburtina w Rzymie (wł. Chiesa di Sant'Atanasio a Via Tiburtina) – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie. Świątynia ta jest kościołem parafialnym oraz kościołem tytularnym. Lokalizacja Kościół znajduje się w XXI dzielnicy Rzymu – Pietralata (Q XXI) przy Via Achille Benedetti 11. Patron Patronem świątyni jest św. Atanazy – biskup Aleksandrii, Ojciec i Doktor Kościoła żyjący w III/IV wieku. Historia Parafia św. Atanazego została ustanowiona 11 marca 1961 roku. W tym samym roku wybudowano kościół parafialny według projektu Ernesto Vichi. Architektura i sztuka Ściany zewnętrzne kościoła mają trzy poziome strefy, strefa dolna zbudowana została z różowawych bloków, powyżej znajduje się podwójny rząd poziomych prostokątnych okien z przezroczystego szkła, a na górze pas pokryty szarą metalową okładziną. Pośrodku każdego rzędu okien wstawiono pionowy witraż. Dzwonnica ma postać krzyża zbudowanego ze stalowych dźwigarów pomalowanych na czerwony matowy kolor. Na ścianie wokół i nad ołtarzem umieszczono dwanaście mozaikowych paneli z symbolami religijnymi. Za ołtarzem, w małej apsydzie, znajduje się fresk przedstawiający Gody w Kanie Galilejskiej; większość postaci na nim przedstawionych ma tradycyjne stroje, ale oblubieniec i jedna z pozostałych osób mają na sobie współczesny garnitur i krawat. Chrzcielnica jest dziełem węgierskiego rzeźbiarza Amerigo Tota. W kościele znajdują się dwa ołtarze boczne. Ołtarz po prawej jest poświęcony św. Atanazemu, po lewej – Wniebowzięciu Matki Bożej. Kardynałowie prezbiterzy Kościół św. Atanazego przy Via Tiburtina jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sancti Athanasii ad viam Tiburtinam). Tytuł ten został ustanowiony przez papieża Jana Pawła II 28 czerwca 1991 roku. Alexandru Todea (1991–2002) Gabriel Zubeir Wako (2003 – nadal) Przypisy
Santa Caterina da Siena a Via Giulia

Santa Caterina da Siena is a church in Rome dedicated to Catherine of Siena. It is sited on via Giulia in the Regola district. History This church is indissolubly linked to the history of the Archconfraternity of Siena in Rome, to which it still belongs. A sizable Sienese community in Rome was established at the end of the 14th century, and first used the church of Santa Maria in Monterone as its home before shifting to Santa Maria sopra Minerva (site of Catherine of Siena's tomb) around the middle of the 15th century. In 1461, the year of Catherine's canonization, it moved again, this time to San Nicola degli Incoronati on via Giulia - Sienese merchants and bankers had been living on that street since the end of the 15th century. In 1519 the Sienese association was officially recognised as a confraternity by pope Leo X. It was decided to build a new church, an oratory for the confraternity and a clergy house. Work began in 1526 to designs by Baldassarre Peruzzi and financed by members of the Sienese nobility based in Rome, most notably cardinal Giovanni Piccolomini and the banker Agostino Chigi. In 1736 the confraternity became an archconfraternity. The church fell into disrepair due to the Tiber flooding and so it was completely rebuilt to designs by Paolo Posi between 1766 and 1775, the year in which a new altar was consecrated. The previous church is described in documents in the archconfraternity archives as having three altars, with a Girolamo Genga painting of the Resurrection on the high altar (now in the archconfraternity's oratory) and frescoes in the side chapels by Timoteo della Vite (a pupil of Raphael) and Antiveduto Gramatica (who was buried in the church). External links Interactive Nolli Map Website References and Bibliography Federica Papi, Santa Caterina da Siena, in Roma Sacra. Guida alle chiese della Città eterna, 12º itinerario, 1995, pp. 8–12 Mariano Armellini, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma 1891, p. 423 Christian Hülsen, Le chiese di Roma nel Medio Evo, Firenze 1927, p. 530 Antonio Nibby, Roma nell’anno MDCCCXXXVIII, Parte prima moderna, Roma 1839, pp. 153–155 Claudio Rendina, Le Chiese di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, p. 60 Mauro Quercioli, Rione VII Regola, in AA.VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Milano 2000, Vol. II, pp. 457–458 Guida d'Italia. Roma, Touring Club Italiano, Milano 1992, p. 350
Santa Caterina da Siena a Via Giulia

Santa Caterina da Siena a Via Giulia é uma igreja de Roma, Itália, localizada no rione Regola e dedicada a Santa Catarina de Siena. É a igreja regional de Siena na cidade. História Sua história está intimamente associada à da Arquiconfraria de Siena, a qual a igreja ainda pertence. A comunidade sienense em Roma começou no final do século XIV e utilizou inicialmente Santa Maria in Monterone como sua igreja nacional antes de mudar para Santa Maria sopra Minerva (onde está o túmulo de Santa Catarina) por volta de meados do século XV. Em 1461, ano da canonização da santa, a comunidade mudou novamente, desta vez para San Nicola degli Incoronati, na Via Giulia, uma rua na qual banqueiros e comerciantes sienenses já viviam desde o final do século XV. Em 1519, a associação sienense foi oficialmente reconhecida como uma confraria pelo papa Leão X. Na ocasião, decidiu-se construir uma nova igreja, um oratório para a confraria e uma casa para clero. As obras começaram em 1526 com base num projeto de Baldassarre Peruzzi e foram financiadas por membros da nobreza sienense que moravam em Roma, com destaque para o cardeal Giovanni Piccolomini e o banqueiro Agostino Chigi. Em 1736, a confraria se transformou numa arquiconfraria. A igreja foi abandonada depois de uma enchente do Tibre e, por isto, foi completamente reconstruída com base num projeto de Paolo Posi entre 1766 e 1775, quando o novo altar foi consagrado. A igreja anterior, segundo descrições nos documentos da arquiconfraria, tinha três altares e ostentava uma pintura de Girolamo Genga sobre a "Ressurreição" no altar-mor (atualmente no oratório da arquiconfraria) e afrescos nas capelas laterais de Timoteo della Vite (um discípulo de Rafael) e de Antiveduto Gramatica (que foi sepultado na igreja). Galeria Bibliografia Ligações externas
Église Sainte-Claire de Murano

L'église Sainte-Claire (italien : chiesa di Santa Chiara ; vénitien : ceza de Santa Chiara), à l'origine Saint-Nicolas-l'Évêque (San Nicola Vescovo), est une ancienne église catholique de Venise, aujourd'hui désaffectée. Localisation L'église Santa Chiara était située sur l'île de Murano, à la pointe sud de l'île. Historique Ce complexe existait depuis les temps anciens. D'abord entre les mains des Augustins, il fut appelé San Nicolò della Torre, à cause d'une tour implantée au milieu du monastère. Dans la seconde partie du XIVe siècle, il passa aux bénédictins, qui en furent expulsés pour leur conduite scandaleuse en 1439, sur ordre d'Eugene IV, et remplacés l'année suivante par des Franciscains du couvent de Santa Chiara de Trévise de l'clarisses, d'où son nouveau nom. Elles rénovèrent l'église, qui fut de nouveau consacrée en 1519. Elle avait une simple nef, bien orientée, avec deux portes, un pavement en pierre fine et de nombreuses peintures. L'oeuvre la plus connue reste la Vierge de l'Oranger (Madonna dell'arancio tra i santi Ludovico da Tolosa e Girolamo) du peintre Cima da Conegliano aujourd'hui conservée aux Gallerie dell'Accademia de Venise. La communauté fut supprimée le 12 mai 1810. L'église et le couvent ont été achetés par des particuliers en 1826 et convertis en verrerie. La façade fut cependant sauvegardée. Voir aussi Articles connexes Liste des églises de Venise Portail de l’architecture chrétienne Portail de Venise
Santa Croce degli Armeni

Santa Croce degli Armeni ist eine Kirche im Sestiere San Marco in Venedig mit der Adresse Rio Terà de le Colonne 1059. Eine erste Kirche könnte im 13. Jahrhundert von der armenischen Gemeinde erbaut worden sein, die Ersterwähnung erfolgte erst 1434. Seit 1688 begeht die armenische Gemeinde ihre Gottesdienste in dem äußerlich bescheidenen Bauwerk mit seinem, ebenfalls aus dem 17. Jahrhundert stammenden, schlanken Campanile am Rio dei Ferai. Geschichte Die Kirche befindet sich in den Gebäuden des ehemaligen armenischen Hospizes, dem Zentrum der armenischen Gemeinde in Venedig. Vermutlich wurde bereits zu der Zeit, als sich die Armenier um das 13. Jahrhundert in diesem Gebäude niederließen, eine Kapelle oder eine kleine Kirche vorbereitet. Flaminio Corner führte an, Marco Ziani, Sohn des Dogen Pietro Ziani, habe in seinem Testament vom 5. Juli 1253 verfügt, dass ein Teil seines Nachlasses der Versorgung der armenischen Gemeinde zugutekommen sollte. Die erste urkundliche Erwähnung der Kirche stammt aus dem Jahr 1434. Die erste Erweiterung erfolgte 1469, weitere Eingriffe folgten zwischen 1510 und 1520. Von Papst Leo X. erhielt die Gemeinde die Erlaubnis, Gottesdienste entsprechend ihrem Ritual zu begehen. 1665 bat die Gemeinde, ihre zu eng gewordene Kirche erweitern zu dürfen, doch erst 1675 erhielt sie eine Genehmigung, die jedoch mit der Auflage verbunden war, dass der Patriarch von Venedig eine Kontrolle über die Vorgänge in der Kirche und die Rituale erhielt. So wurde die Kirche vorübergehend geschlossen, und die Gemeinde erhielt von den Prokuratoren von San Marco die Genehmigung zur Verschönerung, wenn auch die Fassade bis heute äußerst bescheiden wirkt. Die Arbeiten, die unter der Aufsicht des Proto der Prokuratoren durchgeführt wurden, stießen zunächst auf Schwierigkeiten bei der Beschaffung der notwendigen Mittel. Der Beitrag des wohlhabenden armenischen Kaufmanns Gregorio di Girach Mirman und seines Sohnes, die Spenden zur Fertigstellung der Bauarbeiten beisteuerten, war entscheidend. 1688 wurde die Kirche dem Heiligen Kreuz geweiht. Nach Renovierungsarbeiten wurde sie 1982 wieder für Gottesdienste geöffnet. Diese werden nach armenischem Ritus von den Mechitaristen von San Lazzaro gefeiert. Literatur Ennio Concina, Piero Codato, Vittorio Pavan: Le chiese di Venezia. L’arte e la storia, Magnus, 1995, S. 101–103. Aldo Ferrari, Boghos Levon Zekiyan: Gli Armeni e Venezia. Dagli Sceriman a Mechitar: il momento culminante di una consuetudine millenaria, Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti, Venedig 2004. Ermolao Paoletti: Il fiore di Venezia ossia i quadri, i monumenti, le vedute ed i costumi veneziani, Fontana, 1839, S. 164 f. Flaminio Corner: Notizie storiche delle Chiese e Monasteri di Venezia, Padua 1758, S. 248. (Digitalisat) Weblinks Anmerkungen