NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Frassinoro

Frassinoro est une commune italienne de la province de Modène dans la région Émilie-Romagne en Italie. Géographie physique Frassinoro est située dans les hautes Appennins modénois à 64 km au sud-est de Modène. La commune s'étend entre les vallées des torrents Dolo (cours d'eau qui marque la limite avec la province de Reggio Emilia) à l'ouest et Dragone à l'est. Climat Monuments et lieux d'intérêt Abbaye de Frassinoro Sanctuaire de Notre-Dame des Neiges, dans le secteur de Pietravolta. Eglise de Sainte-Lucie Vierge et Martyre, dans le secteur de Fontanaluccia. Eglise de Saint-Benoît, dans le secteur de Romanoro. Administration Hameaux Piandelagotti, Fontanaluccia, Rovolo, Romanoro, Riccovolto, Sassatella Communes limitrophes Castiglione di Garfagnana, Montefiorino, Palagano, Pievepelago, Riolunato, Toano, Villa Minozzo Jumelages La ville de Frassinoro est jumelée avec La Chaise-Dieu, en Haute-Loire, depuis 2000. Notes et références Portail de l'Émilie-Romagne
Frassinoro

Frassinoro (emilián nyelven Frasnùr vagy Frasnôr) település Olaszországban, Emilia-Romagna régióban, Modena megyében. Lakosainak száma 1731 fő (2023. január 1.). Frassinoro Montefiorino, Pievepelago, Riolunato, Villa Minozzo, Castiglione di Garfagnana, Palagano és Toano községekkel határos. Népesség A település lakossága az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Frassinoro

Frassinoro (Frasnôr in dialetto frignanese) è un comune italiano di 1 693 abitanti della provincia di Modena in Emilia-Romagna. È il comune il cui capoluogo, sede del Municipio, è posto alla quota altimetrica più alta della regione. Fa parte dell'Unione dei Comuni del Distretto Ceramico che ha il proprio capoluogo a Sassuolo. Nel territorio del comune si trovano le frazioni di Cargedolo, Fontanaluccia, Piandelagotti, Riccovolto, Romanoro, Rovolo, Sassatella, Spervara e una parte di San Pellegrino in Alpe che rappresenta una piccola exclave all'interno della Provincia di Lucca e del Comune di Castiglione di Garfagnana. Geografia fisica Frassinoro è situato nell'alto Appennino modenese a 64 km a sud ovest di Modena. Il comune si estende tra le vallate dei torrenti Dolo (corso d'acqua che segna il confine con la provincia di Reggio Emilia) ad ovest e Dragone ad est. Il comune di Frassinoro è considerato il comune più alto dell'Emilia-Romagna. Clima Storia Simboli Lo stemma è stato riconosciuto con decreto del capo del governo del 19 aprile 1933. Il frassino d'oro è un'arma parlante, con riferimento al nome del comune; il monte e l'albero sono documentati come simbolo comunale dal XVI secolo, in un sigillo della comunità. La composizione dello stemma riprende l'emblema dell'ordine benedettino dell'abbazia di Frassinoro: d'azzurro, alla croce d'oro, piantata su di un monte all'italiana di tre colli d'argento; sul tutto, in fascia, la parola latina PAX in lettere maiuscole d'argento. Il gonfalone è un drappo partito di giallo e di azzurro. Monumenti e luoghi di interesse Abbazia di Frassinoro Santuario della Madonna della Neve, nella frazione di Pietravolta. Chiesa di Santa Lucia Vergine e Martire, nella frazione di Fontanaluccia. Chiesa di San Benedetto, nella frazione di Romanoro. Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Infrastrutture e trasporti La principale arteria di comunicazione del territorio è l'ex-SS 486, che unisce Modena al Passo delle Radici. Il capoluogo comune è unito alla vicina Montefiorino dalla strada provinciale 32, mentre i collegamenti con il comune reggiano di Villa Minozzo sono garantiti dalle SP 35 e 38. Amministrazione Note Voci correlate Congregazione mariana delle Case della Carità Stazione meteorologica di Frassinoro Piandelagotti Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Frassinoro Collegamenti esterni Sito ufficiale, su comune.frassinoro.mo.it. Frassinoro, su Treccani.it – Enciclopedie on line, Istituto dell'Enciclopedia Italiana. Mario Longhena, FRASSINORO, in Enciclopedia Italiana, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1932. Frassinòro, su sapere.it, De Agostini.
Frassinoro

Frassinoro is een gemeente in de Italiaanse provincie Modena (regio Emilia-Romagna) en telt 2137 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 95,7 km², de bevolkingsdichtheid is 23 inwoners per km². De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Piandelagotti, Fontanaluccia, Rovolo, Romanoro, Riccovolto, Sassatella. Demografie Frassinoro telt ongeveer 1017 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 13,0% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie De gemeente ligt op ongeveer 1131 m boven zeeniveau. Frassinoro grenst aan de volgende gemeenten: Castiglione di Garfagnana (LU), Montefiorino, Palagano, Pievepelago, Riolunato, Toano (RE), Villa Minozzo (RE).
Frassinoro

Frassinoro é uma comuna italiana da região da Emília-Romanha, província de Modena, com cerca de 2.159 habitantes. Estende-se por uma área de 95 km², tendo uma densidade populacional de 23 hab/km². Faz fronteira com Castiglione di Garfagnana (LU), Montefiorino, Palagano, Pievepelago, Riolunato, Toano (RE), Villa Minozzo (RE). Demografia Referências
Фрассиноро

Фрассиноро (итал. Frassinoro) — коммуна в Италии, располагается в регионе Эмилия-Романья, подчиняется административному центру Модена. Население составляет 2159 человек (на 2001 г.), плотность населения составляет 23 чел./км². Занимает площадь 95,96 км². Почтовый индекс — 41044, 41040. Телефонный код — 0536. В коммуне 15 августа особо празднуется Успение Пресвятой Богородицы. C Фрассиноро связано имя святого Пелегрина Альпийского, отшельника. Ссылки http://www.frassinoro.net/ Архивная копия от 1 июня 2013 на Wayback Machine
Фрасиноро

Фрасиноро је насеље у Италији у округу Модена, региону Емилија-Ромања. Према процени из 2011. у насељу је живело 598 становника. Насеље се налази на надморској висини од 1111 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 1.997 становника. Партнерски градови Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Фрассіноро

Фрассіноро (італ. Frassinoro) — муніципалітет в Італії, у регіоні Емілія-Романья, провінція Модена. Фрассіноро розташоване на відстані близько 310 км на північний захід від Рима, 70 км на захід від Болоньї, 50 км на південний захід від Модени. Населення — 1923 особи (2014). Щорічний фестиваль відбувається 15 серпня. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 87 іноземців з 22 країн, серед них 15 громадян країн Євросоюзу та 12 громадян України. Сусідні муніципалітети Кастільйоне-ді-Гарфаньяна Монтефйорино Палагано П'євепелаго Ріолунато Тоано Вілла-Міноццо Див. також Список муніципалітетів провінції Модена Примітки
Нонантола

Нона̀нтола (на италиански: Nonantola, на местен диалект Nunântla, Нунантъла) е град и община в северна Италия, провинция Модена, регион Емилия-Романя. Разположен е на 20 m надморска височина. Населението на общината е 15 558 души (към 2012 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Nonantola

Nonantola ist eine italienische Stadt in der Provinz Modena (Region Emilia-Romagna). Lage und Einwohner Nonantola liegt etwa 10 Kilometer nordöstlich von der Provinzhauptstadt Modena am rechten Ufer des Flusses Panaro und ist Teil der Sorbara-Union. Es grenzt im Norden an Ravarino, im Osten an die Bologneser Gemeinden Crevalcore und Sant’Agata Bolognese, im Süden an Castelfranco Emilia, im Westen an Modena und im Nordwesten an Bomporto. In der Gemeinde leben 16.156 Einwohner (Stand 31. Dezember 2024). Bevölkerungsentwicklung Geschichte Die Geschichte der Stadt ist eng verknüpft mit der Abtei Nonantola, einem 752 von St. Anselm gegründeten Benediktiner-Kloster. Anselm wird als Schutzpatron der Stadt verehrt. Nach dem Niedergang der Abtei im 13. Jahrhundert wurde sie 1419 an einen Kommendatarabt vergeben. Parallel dazu begann der Streit zwischen Modena und Bologna um den Ort selbst, der 1412 zugunsten der Familie Este entschieden wurde. 1419 wurde eine städtische Verfassung erlassen. Zwischen Juli 1942 und September 1943 hielten sich in der Villa Emma, einer Sommerresidenz am Stadtrand, ungefähr siebzig jüdische Kinder und Jugendliche auf. Sie kamen aus Deutschland und Österreich und aus Kroatien. Fast alle waren Waisen oder ihre Verwandten waren inhaftiert worden. Die von Recha Freier 1933 ins Leben gerufene Organisation Kinder- und Jugend-Alijah hatte sich ihrer angenommen und sie nach Italien gebracht. Nach der deutschen Besetzung Italiens wurden die Kinder und Jugendlichen und ihre 13 Betreuer von italienischen Bürgern versteckt, bis sie in die Schweiz fliehen konnten. Alle überlebten, nur der Betreuer Goffredo Pacifici hatte sich nach der Flucht der Kinder entschieden, in Italien zu bleiben, um Weiteren zur Flucht zu verhelfen. Er wurde wahrscheinlich in Auschwitz ermordet. Der Stadt wurde für die Rettung der Kinder und ihren Beitrag für die italienische Widerstandsbewegung die Goldmedaille für militärische Verdienste verliehen. Die 2004 in Erinnerung an diese Ereignisse gegründete „Stiftung Villa Emma“ betreibt in unmittelbarer Nähe der Villa Forschung und pädagogische Erinnerungsarbeit. Sehenswürdigkeiten Unter den Bauten, die aus dem Mittelalter erhalten geblieben sind, befinden sich zwei Türme, dei Modenesi und dei Bolognesi genannt, sowie die Pieve di San Michele Arcangelo aus dem 9. Jahrhundert. Die wichtigste Sehenswürdigkeit ist jedoch die dem heiligen Silvester geweihte romanische Abtei Nonantola. Persönlichkeiten Erio Tosatti (* 1943), theoretischer Festkörperphysiker Maria Cecilia Guerra (* 1957), Wirtschaftswissenschaftlerin und Politikerin Literatur Nikolai Wandruszka: Städtische Sozialstruktur und „Inurbamento“ in Bologna am Beispiel der Capitane von Nonantola (11.–14. Jahrhundert). In: Quellen und Forschungen aus italienischen Archiven und Bibliotheken, Jg. 76 (1996), S. 1–63. (online) Weblinks Offizielle Website der Gemeinde Nonantola Einzelnachweise
Nonantola

Nonantola (emilián nyelven Nonàntla vagy Nunântla) település Olaszországban, Emilia-Romagna régióban, Modena megyében. Lakosainak száma 16 106 fő (2023. január 1.). Nonantola Castelfranco Emilia, Crevalcore, Modena, Bomporto, Ravarino és Sant’Agata Bolognese községekkel határos. Népesség A település lakossága az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Nonantola

Nonantola is een gemeente in de Italiaanse provincie Modena (regio Emilia-Romagna) en telt 16.186 inwoners (1-1-2026). De oppervlakte bedraagt 55,4 km², de bevolkingsdichtheid is 292 inwoners per km². De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: La Grande, Casette, Bagazzano, Rubbiara, Redù, Via Larga. Demografie Geografie Nonantola grenst aan de volgende gemeenten: Bomporto, Ravarino, Modena, Castelfranco Emilia, Sant'Agata Bolognese. Bezienswaardigheden De belangrijkste monumenten van Nonantola stammen uit de middeleeuwen de 'torre dei Bolognesi' (1307), een toren die zijn naam niet gestolen heeft want hij doet onmiddellijk denken aan de hoge torens waarvoor het naburige Bologna befaamd is. Een museum betrekt heden ten dage de verdiepingen van de toren. de abdij van Sint-Silvester is een romaanse benediktijnerabdij die in de 8ste eeuw gesticht werd. De abdijkerk is helemaal opgetrokken in baksteen. Ze heeft een romaanse voorgevel die in drie verdeeld is door twee hoge kolommen die zich over de ganse hoogte uitstrekken en die geaccentueerd wordt door lombardische banden. Een tweedelig venster dat zich hoog in het centrale deel van de voorgevel bevindt geeft het nodige licht aan de beuk. Zoals wel meer gebruikelijk is in Emilia-Romagna bestaat het portiro uit twee zuilen die steunen op leeuwen. Het bouwwerkje omkadert het portaal. Het beeldhouwwerk aan de zijkanten van het portaal wordt toegeschreven aan leerlingen van Wiligelmo. Links wordt de geschiedenis van de abdij op zes bas-reliëfs uitgebeeld. De rechterzijde evoceert de kindertijd van Jezus, eveneens op bas-reliëfs. Boven het portaal ziet men een Christus in glorie die omringd wordt door twee engelen en door de symbolen van de vier evangelisten. De crypte wordt ondersteund door een woud van marmeren zuilen. Van de 64 zuilen zijn er 36 die kapitelen hebben die tussen de 9de en de 12de eeuw gebeeldhouwd werden. Het altaar bewaart de relikwieën van de heilige Anselmus, de stichter van de abdij. Externe link Website van de gemeente
Nonantola

Nonantola – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Modena. Według danych na rok 2004 gminę zamieszkuje 12 466 osób, 226,7 os./km². W mieście znajduje się klasztor założony przez świętego Anzelma. Linki zewnętrzne strona internetowa gminy Źródło danych: Istituto Nazionale di Statistica
Nonantola

Nonântola (em italiano: Nonantola) é uma comuna italiana da região da Emília-Romanha, província de Modena, com cerca de 12.466 habitantes. Estende-se por uma área de 55 km², tendo uma densidade populacional de 227 hab/km². Faz fronteira com Castelfranco Emilia, Bomporto, Ravarino e Módena (província de Módena), Sant'Agata Bolognese (província de Bolonha). Nasceu em 752 como mosteiro beneditino, fundado por Santo Anselmo Longobardo. Demografia Referências
Нонантола

Нонантола (итал. Nonantola) — коммуна в Италии, располагается в регионе Эмилия-Романья, подчиняется административному центру Модена. Население составляет 14 022 человека (на 2006 г.), плотность населения составляет 227 чел./км². Занимает площадь 55 км². Почтовый индекс — 41015. Телефонный код — 059. Покровителем коммуны почитается святой Сильвестр, папа Римский. Праздник ежегодно празднуется 31 декабря. Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.)
Нонантола

Нонантола (итал. Nonantola) је насеље у Италији у округу Модена, региону Емилија-Ромања. Према процени из 2011. у насељу је живело 10867 становника. Насеље се налази на надморској висини од 25 м. Становништво Према резултатима пописа становништва 2011. у општини је живело 15.179 становника. Партнерски градови Ле Миро Олеса де Монтсерат Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Нонантола

Нонантола (італ. Nonantola) — муніципалітет в Італії, у регіоні Емілія-Романья, провінція Модена. Нонантола розташована на відстані близько 340 км на північ від Рима, 33 км на північний захід від Болоньї, 10 км на північний схід від Модени. Населення — 15 804 особи (2014). Свято покровителя міста святого Сильвестра відзначається 31 грудня. Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 1675 іноземців з 67 країн, серед них 284 громадяни країн Євросоюзу та 175 громадян України. Сусідні муніципалітети Бомпорто Кастельфранко-Емілія Кревалькоре Модена Раварино Сант'Агата-Болоньєзе Див. також Список муніципалітетів провінції Модена Примітки
Anfiteatro romano di Volterra

L'anfiteatro romano di Volterra è un edificio monumentale della Volterra di epoca romana ancora in fase di scavo. È stato scoperto casualmente nel 2015. Scoperta Situato a pochi passi dalla Porta Diana e dal cimitero urbano, è stato scoperto casualmente nell'estate 2015 durante alcuni lavori di ripristino idrogeologico dal Consorzio di Bonifica 4 Basso Valdarno. Grazie ai primi saggi di scavo e ad una indagine topografica si è potuto appurare l'estensione del manufatto e la tipologia di costruzione, il che porta ad una datazione all'incirca del I secolo e ad una estensione di 65 × 82 metri. Si stima che potesse ospitare dalle 8000 alle 10000 persone. La presenza di un anfiteatro a Volterra non è citata in nessuna fonte storica a noi pervenuta, né tanto meno sono ancora conosciute le cause del parziale crollo e successivo interro. Dal 2019 sono iniziati gli scavi, tuttora in corso, sulle gradinate e nelle relative gallerie sottostanti, mentre è stata raggiunta l'arena a circa 10 metri dal livello dello scavo con il sistema di smaltimento delle acque reflue intatto. Note Voci correlate Anfiteatro Gladiatore Teatro romano di Volterra Collegamenti esterni L'Anfiteatro Che Non C'era — pagina Facebook dove seguire l'evolversi degli scavi (DE) Anfiteatro romano di Volterra, su amphi-theatrum.de.
Lago di Posta Fibreno

Lago di Posta Fibreno is an Italian lake located in Posta Fibreno, a municipality of the Province of Frosinone, Lazio. At an elevation of 288 m, its surface area is 0.287 km2. The lake is in a karstic terrain and rich in underwater springs. Fauna The lake of Posta Fibreno is home to the endemic Fibreno trout (Salmo fibreni), along with the more widespread Mediterranean trout (Salmo cettii). References
Fibreno-tó

A Fibreno-tó vagy a Posta Fibreno-tó (olaszul Lago di Posta Fibreno) egy olaszországi tó Lazio régióban, a Liri folyó völgyében. A közeli mészkőmasszívumok vizeit gyűjti össze (Abruzzo Nemzeti Park hegyei). A 290 m magasságban fekvő tóból ered a Fibreno folyó. Alakja, a vidék karszt-jellege miatt változó. A múltban több kisebb tó láncolata volt. Maximális mélysége 15 m. Környezete természetvédelmi terület. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Lago di Posta Fibreno című olasz Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Források Blanchard, Paul (2007). Southern Italy (angol nyelven). London: Somerset Books Company. ISBN 9781905131181.
Chiesa di Santa Maria dell'Oliveto

La chiesa di Santa Maria dell'Oliveto, anche nota come chiesa vecchia di Montericco, è una chiesa sussidiaria di Montericco, frazione di Albinea, in provincia di Reggio Emilia. Appartiene al vicariato della Valle del Secchia della diocesi di Reggio Emilia-Guastalla e risale ad un periodo precedente il X secolo. Storia Le prime notizie storiche sulla chiesa pervengono da documenti risalenti all'anno 1000 ma quasi sicuramente l'edificio sacro ha origini più antiche. Una visita pastorale del 1453 la descrive come di notevoli dimensioni, con un altare maggiore e tre altari laterali. La nobile famiglia dei Manfredi ne fece decorare, nella seconda metà del XVI secolo, il catino absidale e a lungo tale opera venne attribuita erroneamente alle scuole di Mantegna o di Tiziano. Nella prima metà del secolo successivo vennero realizzati lavori relativi ad una nuova intonacatura che e in seguito, con la visita del cardinale Rinaldo d'Este, fu in parte rimossa mentre venivano aggiunte, nella sala, quattro cappelle laterali. Entro il 1854 venne edificata la torre campanaria. Nel 1938 la decorazione affrescata dell'abside fu danneggiata dall'intervento di un canonico e il restauro che ne seguì alterò e falsò i colori originali della decorazione. Anche il prospetto principale venne restaurato in quel momento assumendo un'estetica neoclassica. Gli ultimi interventi di restauro conservativo si sono realizzati a cavallo tra il XX ed il XXI secolo, ed hanno riguardato la copertura del tetto, i lavori di consolidamento generale, il restauro delle decorazioni e le varie pavimentazioni. Ludovico Ariosto chierico della parrocchia Per un breve periodo, quando Ludovico Ariosto fu al servizio del cardinale Ippolito d'Este, il poeta che aveva ottenuto gli ordini minori e quindi lo status di chierico ebbe in rendita la parrocchiale ma una controversia col conte Ercole Manfredi lo indusse presto a rinunciarvi. Descrizione Il prospetto principale è parzialmente nascosto da un grande portico. Lo stile architettonico è neoclassico. L'interno è a navata unica con cappelle laterali. La copertura è lignea e la pavimentazione in cotto. All'interno della sala della chiesa due altari sono arricchiti da paliotti policromi in scagliola particolarmente importanti, tra i più belli presenti nelle chiese reggiane. Hospice Il 24 marzo 1997 parte della struttura è divenuta il primo hospice dell'Emilia Romagna, destinato all'assistenza oncologica. Note Voci correlate Montericco Albinea Ludovico Ariosto Regione ecclesiastica Emilia-Romagna Collegamenti esterni Chiesa di Santa Maria dell'Oliveto, su BeWeB - Beni Ecclesiastici in web. URL consultato il 6 ottobre 2020.
Chiesa di San Biagio (Reggio Emilia, Marmirolo)

La chiesa di San Biagio è la parrocchiale di Marmirolo, frazione di Reggio Emilia, in provincia di Reggio Emilia e diocesi di Reggio Emilia-Guastalla; fa parte del vicariato della Valle del Secchia. Storia Si sa che nel 1193 l'imperatore Arrigo VI confermò il possesso della Chiesa di Reggio nell'Emilia sulla cappella di Marmirolo. Quella chiesa, filiale della pieve di Bagno e citata con il doppio titolo di Santa Margherita e San Biagio, venne poi menzionata nel testamento di tale Lombardo Strelaro nel 1255 e ancora nel 1302. Nel 1543 la canonica risultava versare in pessime condizioni. Nel 1576 fu riedificata la chiesa, la quale, dotata di tre altari, nel 1706 venne descritta come molto umida. La nuova parrocchiale fu costruita nel 1724; ristrutturata nel 1905, nel 1943 venne abbellita e decorata dall'artista Giuseppe Baroni. Nel 1987 l'edificio fu danneggiato da una scossa di terremoto, in seguito al quale venne restaurata; nel 1996 un nuovo sisma interessò la chiesa, che venne quindi sottoposta ad un intervento di consolidamento e di ristrutturazione terminato nel 2011. Descrizione Facciata La facciata a salienti, che è intonacata, è spartita in tre porzioni separate da una cornice in bugnato; al centro s'apre il portale d'ingresso, caratterizzato da un architrave, sopra il quale v'è una finestra di forma trapezoidale, che è però murata, mentre ai lati son presenti due oculi, anch'essi oppilati. Interno L'interno, a pianta a croce greca, si compone di una sola navata, sulla quale si affacciano due cappelle laterali e le cui pareti son scandite da paraste ioniche sorreggenti la trabeazione dotata di dentellatura e di fregio liscio. L'aula termina con il presbiterio, rialzato di tre scalini e chiuso dall'abside di forma semicircolare, che è coperta dal catino absidale, nel quale c'è una raffigurazione del Salvatore in Gloria. Note Voci correlate Marmirolo (Reggio Emilia) Reggio Emilia Diocesi di Reggio Emilia-Guastalla Parrocchie della diocesi di Reggio Emilia-Guastalla Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Biagio Collegamenti esterni Parrocchia di MARMIROLO - S.BIAGIO, su pmap.it. URL consultato il 6 ottobre 2020. Chiesa di San Biagio, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.