NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Арианский баптистерий

Арианский баптистерий (итал. Battistero degli Ariani) — баптистерий, построенный в Равенне на рубеже V и VI веков по приказу Теодориха Великого, который был сторонником арианства. Название «Арианский» было дано, чтобы отличать его от баптистерия (в том же городе), построенного епископом Неоном (баптистерий православных) В 1996 году баптистерий в составе раннехристианских памятников Равенны был включён в число объектов Всемирного наследия. История баптистерия Постройку баптистерия относят к концу V — началу VI веков, в этот же период была выполнена его подкупольная мозаика. В 561 году, после осуждения арианства баптистерий был превращён в ораторий Девы Марии (Oratorio di S. Maria in Cosmedin). С XVIII века до 1914 года здание находилось в частной собственности. К середине XX века было обстроено со всех сторон позднейшими пристройками, которые были разрушены и снесены в ходе Второй мировой войны. Пол лежит выше первоначального уровня на 230 см. Рядом с баптистерием во времена Теодориха стоял арианский кафедральный собор, посвящённый сначала Воскресению (Hagia Anastasis), затем св. Фёдору и наконец Святому Духу. Находящаяся сейчас на его месте церковь Санто-Спирито является по большей части результатом перестройки, предпринятой в 1543 году. Архитектурные особенности Архитектура арианского баптистерия схожа с (возведенным ранее в той же Равенне) Баптистерием православных, который явно послужил моделью и для тематических мозаик арианского храма. Стенная кладка выполнена из толстых обожжённых кирпичей. Под кровлей находится карниз с зубчатым орнаментом. Внутреннее убранство В интерьере превосходно сохранились мозаики с изображением сцены Крещения Христа и апостолов. В создании мозаики участвовали пять мозаичистов. Как отмечает академик В. Н. Лазарев, «по сравнению с мозаиками V века краски сделались более тяжёлыми и пёстрыми, ухудшился рисунок (особенно конечностей), укрупнились черты лица, в жёстких складках появилась подчёркнутая прямолинейность, формы приобрели упрощённо геометрический характер». Общий характер мозаики отличается монументальностью с чертами примитивизма. Центральный медальон купола содержит сцену крещения Христа Иоанном Крестителем. Характерной для ранних его изображений особенностью композиции является полностью обнажённая фигура Христа, персонификация реки Иордан в образе старца и излияние на голову Христа из клюва голубя, символизирующее помазание Святым Духом. Вокруг центрального медальона подкупольной мозаики изображены двенадцать апостолов, идущие с венцами (кроме апостолов Петра с ключами и Павла со свитком) к престолу уготованному —- часть по часовой стрелке, часть против часовой, вследствие чего два апостола напротив престола оказываются спиной друг к другу. В отличие от православного баптистерия все апостолы в арианском храме изображены с нимбами. Фигуры апостолов разделены пальмами. Примечания Литература Равенна. Город искусства. Равенна, 2006. Редин Е. К. Мозаики равеннских церквей. С.-Петербург 1896. Ссылки Лазарев В. Н. История византийской живописи (Равенна: Арианский баптистерий, Архиепископская капелла, Сант Аполлинаре Нуово)
Église San Michele in Isola

L'église San Michele in Isola est une église catholique de Venise, en Italie. Elle se trouve sur l'île San Michele. Histoire Premier bâtiment de style Renaissance de Venise, construit pour les frères camaldules, l'édifice fut commencé en 1469 et serait la première œuvre de l'architecte Bergamasque Mauro Codussi. La Cappella Emiliana fut construite en 1530 sur une structure hexagonale. Au XVe siècle, le monastère accueillit Fra Mauro, cartographe, auteur d'un extraordinaire planisphère. Description La façade est tripartite, inspiré par le Temple Malatesta, construit à Rimini par Alberti, avec deux niveaux superposés. Celui du bas est caractérisé par un parement lisse en pierres de taille, le portail central est surmonté d'un tympan triangulaire et de deux hautes fenêtres cintrées à bas-côtés. L'attique, soutenu par des pilastres et quatre disques en marbre polychrome, est surmonté d'un fronton en courbe, tandis que les côtés sont reliés par deux ailes courbées, pour les ornements en relief à coquille. Une corniche saillante, qui divise en deux les pilastres, se trouve là où ils se raccordent à la partie centrale. L'intérieur est divisé en trois nefs, séparées par des arcs soutenus par des colonnes. Chaque nef est couverte de caissons et se termine par une abside semi-circulaire. Les dernières travées des nefs sont délimitées par des cloisons de séparation et couvertes de dômes aveugles. Du côté de l'entrée se trouve un vestibule séparé du reste de l'église par une "barque", un chœur qui est soutenu par des arcs. En soustrayant l'espace du vestibule et du presbytère avec son dôme central, l'espace équivaut à un carré parfait. Références (italien) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa di San Michele in Isola » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Liste des églises de Venise Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail du catholicisme Portail de Venise Portail de l’architecture chrétienne
Chiesa di San Michele in Isola

De Chiesa di San Michele in Isola is een kerk uit de 15e eeuw op het kleine eilandje Isola di San Michele, dat behoort tot het sestiere Cannaregio van de Italiaanse stad Venetië. De kerk is opgedragen aan de Aartsengel Michaël. Architect van deze eerste renaissancekerk van Venetië was Mauro Codussi, die zich heeft laten beïnvloeden door Leon Battista Alberti. Het Isola di San Michele bevat de wijk San Michele met daarin deze kerk, een 13e-eeuws klooster (voor benedictijnen van de Orde der Camaldulenzers) en een kapel. De rest van het eiland wordt ingenomen door een begraafplaats. De kerk is een parochiekerk behorend tot het Patriarchaat Venetië. Soms wordt de kerk ook aangeduid als San Michele di Murano, gegeven de directe nabijheid van het eiland Murano. De kerk is gebouwd met pietra d'Istria, een witte kalksteen karakteristiek voor een aantal Venetiaanse bouwwerken.
San Michele in Isola

San Michele in Isola är en romersk-katolsk kyrkobyggnad i Venedig, helgad åt den helige ärkeängeln Mikael. Kyrkan är belägen på ön San Michele i norra delen av Venedig och tillhör församlingen San Canciano. Kyrkan uppfördes åren 1469–1477 i renässansstil efter ritningar av arkitekten Mauro Codussi. Det fristående kapellet – Cappella Emiliana – uppfördes av Guglielmo dei Grigi från 1528 till 1543. Adelsdamen Margherita Vitturi (död 1455), hade i sitt testamente lämnat en donation för byggandet av en kapell helgat åt Jungfru Marie bebådelse samt till minne av maken Giambattista Emiliani. Kapellets exteriör har två helgonskulpturer – Margareta och Johannes Döparen – utförda av Giovanni Battista da Carona. Bilder Källor Brusegan, Marcello (2004) (på italienska). Guida insolita ai misteri, ai segreti, alle leggende e alle curiosità delle Chiese di Venezia. Roma: Newton & Compton. sid. 320–324. ISBN 88-541-0030-7 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Michele in Isola.
Flugplatz Rieti

Der Flugplatz Rieti (ital. Aeroporto di Rieti, ICAO-Code: LIQN) befindet sich 2,5 km nordwestlich der Stadt Rieti in Latium, Italien. Der Flugplatz ist auch unter dem Namen G. Cieffelli bekannt. Betrieben wird der Flugplatz von dem staatlichen Unternehmen ENAC Servizi. Infrastruktur Der Flugplatz befindet sich auf einer Höhe von 390 m ü. MSL und hat zwei Start- und Landebahnen: 16R/34L: 809 × 50 Meter aus Gras, benutzt von Motorflugzeugen 16L/34R: 809 × 40 Meter aus Gras, benutzt von Segelflugzeugen Geschichte Der Flugplatz wurde im März 1938 als Militärflugplatz eröffnet und 1944 von alliierten Bombern zerstört. Von 1952 bis 1996 nutzte ihn wiederum die italienische Luftwaffe, vorwiegend als Logistikstützpunkt. Seit 1997 steht der Flugplatz unter ziviler Verwaltung. Er wird vorwiegend vom örtlichen Luftsportverein genutzt. Weblinks Homepage des Aeroclub Rieti Einzelnachweise
Rieti Airport

Rieti Airport (Italian: Aeroporto di Rieti, ICAO: LIQN) is an aerodrome located 1.34 nautical miles (2.48 km; 1.54 mi) northwest of Rieti, a city in the Lazio region in Italy. It is also known as G. Ciuffelli Airport. The aerodrome is operated by the Ministry of Transport and Navigation and administered by the Italian Civil Aviation Authority (ENAC) of Rome/Ciampino. The air traffic service (ATS) authority is ENAV S.p.A. Prior to 1997 it was a military airport operated by the Italian Air Force. Facilities The airport resides in the Rieti Plain, at an elevation of 1,278 feet (390 m) above mean sea level. It has two runways with grass surfaces. The main runway 16R/34L measures 809 by 50 metres (2,654 ft × 164 ft) and is used by aircraft with engines. The secondary runway 16L/34R measures 809 by 40 metres (2,654 ft × 131 ft) and is used by glider aircraft. Operation of ultralight aircraft is restricted to three one-hour time periods each day, during which other air traffic is prohibited. The airport hosts a helicopter base which, until 2016, was operated by the State Forestry Corps; after the dissolution of the agency, the base is operated by Carabinieri. The airport also hosts some facilities used by students of Rieti's military school for CBRN defense: the shooting range and the "NUBICH" exercise area. Air currents in the Rieti Plain are particularly favorable for gliding and offer the best conditions to fly, so the airport is well known among gliders all over the world; it hosted the 1982, 1994 and 2015 editions of the European Gliding Championships. See also Italy portal Aviation portal List of airports in Italy References External links Aero Club Rieti A Brief History of Rieti Airport (archived by Wayback Machine, translated by Google) Aircraft photos from Rieti - G. Ciuffelli (LIQN) Aeronautical chart and airport information for LIQN at SkyVector "Current weather for LIQN". NOAA/NWS.
Aeropuerto de Rieti

El aeropuerto de Rieti es una infraestructura aeroportuaria situada en los suburbios de la ciudad de Rieti. Proyectado en 1936, la obra fue inaugurado el 27 de marzo de 1938, convirtiéndose en sede estratégica para diversas aeronaves militares durante la Segunda Guerra Mundial, motivo por el cual el aeródromo fue bombardeado y se convirtió en base aliada en el 1944. En la posguerra inmediata iniciaron los trabajos de reestructuración de la infraestructura, y retomó sus funciones a partir del 1952. Permaneció hasta el 1996 bajo la gestión de la Aviación Militar, convirtiéndose entonces en sede del 12° Depósito Central de esta. El 10 de enero de 1997 entró en función el nuevo destacamento aeroportuario, cuando la gestión es transferida a la Enav. En el aeropuerto tiene su sede el Aero Club de Rieti y está activa la estación local meteorológica, oficialmente reconocida por la Organización Meteorológica Mundial. Enlaces externos Breve historia del aeropuerto de Rieti Sitio oficial del Aero Club de Rieti
Genova

Genova (latin: Genua) er en havneby i Norditalien, der har et indbyggertal på 583.601 (2017). Byen er hovedstad i regionen Ligurien og desuden Italiens største industrihavn. Byen er hjemsted for fodboldklubberne Sampdoria og Genoa C.F.C., der er Italiens ældste aktive fodboldklub. Historie Den 14. august 2018 omkring kl. 11:30 kollapsede et stykke på ca. 209 m af vejbroen Ponte Morandi. Se også Republikken Genova Referencer Eksterne henvisninger Fotografier af Genova
Genova

Genova (slovenska izgovorjava: génova; italijansko Genova, [džènova]; ligursko Zêna; latinsko Genua) je mesto in morsko pristanišče v severni Italiji, ki je glavno mesto pokrajine Genova in italijanske dežele Ligurija. Samo mesto ima okoli 600.000 prebivalcev, medtem ko jih ima metropolitansko območje Genove okoli 900.000. Genovsko pristanišče je največje v Italiji in drugo največje v Sredozemlju. Leži približno v sredini Ligurije in v najsevernejšem delu Genovskega zaliva med Vzhodno obalo/Primorjem (Riviera di Levante /ligursko Rivëa de Levante) in Zahodno obalo/Primorjem (Riviera di ponente / ligursko Rivëa de Punènte). Je tudi prometno vozlišče več avtocest in železniških prog. Znamenit avtocestni viadukt iz 60. let 20. stoletja, znan kot Most Morandi (Ponte Morandi, uradno Viadotto Polcevera) nad Genovo se je avgusta 2018 v neurju delno zrušil, kar je terjalo kar nekaj smrtnih žrtev, ker pa je bila celotna konstrukcija sumljiva, so ga kar v celoti podrli. Leta 2020 je bil zgrajen nov sodoben most (viadukt) po načrtih arhitekta Renza Piana. Sklici Glej tudi seznam mest v Italiji seznam pristanišč v Italiji Genova (pokrajina) Genova (jadro) Genovska republika Nadškofija Genova Zunanje povezave [1] Uradna spletna stran mesta Genove
Liceo dei Francescani di Bolzano

Il Ginnasio dei Francescani di Bolzano (nome ufficiale tedesco Franziskanergymnasium Bozen) è una scuola secondaria di primo e secondo grado (liceo classico) di Bolzano, fondata nel 1780. Storia Con un decreto di corte del 20 ottobre 1780 l'imperatrice Maria Teresa d'Austria, su suggerimento del Magistrato civico di Bolzano, aurtorizzò l'istituzione di un ginnasio a Bolzano. L'istituto, inizialmente allestito nella cosiddetta Castiolhaus, fu affidato ai padri Francescani, che dal XIII secolo sono presenti con un loro convento a Bolzano. Durante l'occupazione bavarese del Tirolo il ginnasio fu convertito in Realschule (scuola reale) e sottratta alla conduzione clericale. Per mancanza di spazi, nel 1853/55 fu eretto un nuovo edificio scolastico in via Weggenstein. Quando negli anni del Kulturkampf questa scuola fu statalizzata, la Provincia tirolese dei Francescani fondò nel 1872 un nuovo ginnasio privato che presto ottenne il riconoscimento statale. Sotto la direzione del naturalista padre Vinzenz Maria Gredler nel 1882 fu eretto, su progetto dell'architetto civico di Bolzano Sebastian Altmann, un nuovo edificio scolastico direttamente comunicante con l'areale conventuale stesso. In seguito, l'edificio fu ulteriormente allargata su progetto dell'architetto Johann Bittner. Durante il fascismo la scuola subì ingerenze da parte del regime nel contesto del processo di italianizzazione da esso operato in regione. Nella Seconda guerra mondiale, la scuola fu chiusa dall'amministrazione nazista. Causa l'ormai esiguo numero di conventuali francescani, il corpo docenti divenne poi quasi esclusivamente laico. Fino all'anno scolastico 1989/90 la scuola ospitava esclusivamente studenti maschili, solo da allora le classi sono miste. Dal 1995 l'istituto è retto da Wolfgang Malsiner, primo laico a ricoprire questa funzione. Negli anni 2002/05 gli edifici scolastici furono rinnovati e ammodernati, con l'aggiunta di un'ampia palestra sotterranea. Gergalmente, gli studenti del ginnasio vengono chiamati Fränzi. Biblioteca L'istituto dispone di una ricca biblioteca con oltre 65.000 unità. Notevoli sono i fondi storici, che risalgono anche al Cinquecento. Oltre a contenere opere di storia locale e di carattere generale, la biblioteca è stata arricchita nel tempo da importanti donazioni. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Liceo dei Francescani di Bolzano Collegamenti esterni (DE) Landesdenkmalamt Bozen, Monumentbrowser: Vintlerstraße 23, su provinz.bz.it. URL consultato il 2 gennaio 2018. (DE) Felicitas Noeske, Bibliothek des Franziskanergymnasiums Bozen, in bibliotheca.gym, 26 febbraio 2016. URL consultato il 29 febbraio 2016.
Verdura Golf & Spa Resort

De Verdura Golf & Spa Resort is een resort aan de zuidkust van Sicilië, aan de oostkant van Sciacca. Sir Rocco Forte had onder meer een hotel bij Sciacca met ruim 200 kamers en een strand van ongeveer twee kilometer. Hij was een fanatiek golfer en besloot bij dat hotel twee golfbanen te laten aanleggen. Hij ontbood Kyle Phillips, die plannen ontwierp voor de West Course, die uit twee lussen van negen holes bestaat, en de East Course, die als een echte links course langgerekt langs de kust was. Het Torre Verdura-fort ligt aan de zee en werd omgebouwd tot clubhuis. De banen werden in 2010 geopend. In 2011, 2017, 2018 was deze golfbaan onderdeel van de Europese PGA Tour. Scorekaart Heren backtees: Externe links Officiële website
Abbazia di Maguzzano

L'abbazia di Maguzzano è un'importante abbazia benedettina sita nella frazione di Maguzzano, comune di Lonato del Garda in provincia di Brescia. Del complesso fa parte la chiesa di Santa Maria Assunta. Storia e descrizione L'abbazia venne fondata dai monaci benedettini nel IX secolo sopra un complesso sorto in epoca longobarda. Situata nei pressi di una strada romana, l'abbazia venne distrutta dagli Ungari nel 922 e ricostruita intorno all'anno 1000. Ulteriori interventi architettonici si registrarono nel 1145. Una seconda distruzione avvenne nel 1438 per mano delle truppe viscontee. Il progetto per una nuova ricostruzione dell'abbazia iniziato nel 1491, anno in cui il complesso passò sotto la giurisdizione dell'Abbazia di San Benedetto in Polirone di San Benedetto Po. L'anno seguente, l'abbazia di Maguzzano fu riedificata. I lavori comportarono la realizzazione del chiostro che, tuttora, trova posto a fianco dell'unica navata della chiesa rinascimentale. Nel 1797 il monastero venne soppresso su disposizione dei decreti napoleonici risalenti all'anno precedente. Passata dapprima in mano a privati e, successivamente, affidata a una comunità di trappisti, l'abbazia ospita attualmente una comunità dei Poveri Servi della Divina Provvidenza di don Calabria. Note Bibliografia Enzo Fabiani, Enzo Pifferi e Maria Teresa Balboni, Abbazie di Lombardia, Como, Editrice E.P.I., 1980. Touring Club Italiano, Luoghi dello Spirito, Milano, 2004. Chiara Giacobelli, 1001 monasteri e santuari in Italia da visitare almeno una volta nella vita, Roma, 2013. Giovanni Telò, Massimo Telò, San Michele & dintorni, Fotografie di Massimo Telò, Mantova, 1992, SBN LO10324122. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su abbazia di Maguzzano Collegamenti esterni Sito ufficiale, su abbaziadimaguzzano.it. Abbazia di Maguzzano, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia.
Comacchio Cathedral

Comacchio Cathedral (Italian: Duomo di Comacchio; Cattedrale di San Cassiano), also the Basilica of San Cassiano, is a Baroque Roman Catholic cathedral and minor basilica dedicated to Saint Cassian of Imola (San Cassiano) in the city of Comacchio, in the province of Ferrara, Emilia-Romagna, Italy. Formerly the seat of the bishops of Comacchio, it has been since 1986 a co-cathedral in the Archdiocese of Ferrara-Comacchio. History Dedicated to the patron of the town, this church stands on the site of the ancient Romanesque cathedral built in 708 and torn down in 1694. Construction of the new cathedral began in 1659 under the Bishop of Comacchio, Sigismondo Isei, with consecration finally in 1740. In 1961 the church was made a minor basilica by Pope John XXIII. Description The brick facade with some Istrian stone is plain. The interior has twelve chapels, and the interior houses 18th-century canvases by Biagio Bovi, a wooden crucifix by the 17th-century sculptor Germano Cignani, and a 15th-century sculpture of Santa Lucia. The apse houses the 18th-century marble altar and the 16th-century wooden statue of the Martyr Cassiano, patron of the town and diocese. Above the entry portal is the organ, built in 1728 in Modena by Giovanni Domenico Traeri. The bell-tower was built first in 1751 by Giorgio Fossati but this collapsed in 1757. Reconstruction of a lower tower was completed by 1868. See also Roman Catholic Archdiocese of Ferrara-Comacchio References
Cathédrale de Comacchio

La cathédrale de Comacchio est une église catholique romaine de Comacchio, en Italie. Il s'agit d'une cocathédrale de l'archidiocèse de Ferrare-Comacchio. Liens internes Liste des cathédrales d'Italie Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail de l'Émilie-Romagne Portail du catholicisme
Базиликата

Базилика̀та (на италиански: Basilicata, старо име Лукания, Lucania) e административен регион в Южна Италия. Заема площ от 9992 km². Административен център е град Потенца. Включва две провинции – Потенца и Матера. Други важни градове, освен двата центъра на Потенца и Матера, са Поликоро, Мелфи и Пистичи. Регионът граничи на север и изток с Пулия, на север и запад с Кампания, на юг с Калабрия, на югозапад с Тиренско море, на югоизток с Йонийско море. Население Броят на населението според преброяванията през годините, по провинции: Източници Външни препратки ((it)) Официален сайт
Basilicata

Basilicata er en italiensk region i den sydlige del af landet. Regionen har et areal på 9.992 km² og havde 1. januar 2017 en befolkning på 570.365. Regionens hovedstad er Potenza. Regionen støder op til Apulien (øst), Calabrien (Syd) og Campania (Nord). Regionen er bjergrig og har derfor få jernbaner og motorveje. Vigtigste turistattraktion er hulebyen Matera, kendt fra Mel Gibsons film The Passion of the Christ. Vigtigste kystby er Maratea ved det Tyrrhenske hav, Metaponto Lido og Lido di Policoro ved Tarantobugten. Den eneste berømte rødvin fra regionen er er Aglianico del Vulture.
Basilicata

Basilicata je regija u južnoj Italiji. Basilicata graniči s regijama Campania (na zapadu), Puglia (na istoku), Calabria (na jugu), a ima i vrlo mali dio obale Tirenskog mora. Na jugoistoku izlazi i na zaljev Taranto u Jonskom moru. U vrijeme Starog Rima regija se zvala Lucania. Površina regije je 9992 km², a u regiji je 2001, po popisu stanovništva, živjelo 597,768 ljudi. (60/²). Glavni grad regije je Potenza. Regija se dijeli u dvije pokrajine: Potenza i Matera. Regija je planinska, a uključuje i Monte Pollino (2267 m), najviši vrh južnih Apenina. Monte Vulture, u SZ kutu područja Vulture, je ugasli vulkan (1326 m). Planinski je teren onemogućio komunikaciju sve do nedavno, pa je Basilicata jedna od najslabije razvijenih pokrajina Italije. Povijest Pokrajina je u rimsko vrijeme nosila naziv Lucania i imala je zajedničku upravu s pokrajinom Bruttium na jugu, koju su naseljavali Bruti. Ovaj članak uključuje prijevod teksta iz jedanaestog izdanja Encyclopædije Britannice, urednik Hugh Chisholm, objavljenog 1911. godine, nakladnik Cambridge University Press, koje je javno dobro. Vanjske poveznice Official Site Arhivirana inačica izvorne stranice od 5. ožujka 2010. (Wayback Machine) Basilicata Tourist Office Basilicata.Com Arhivirana inačica izvorne stranice od 31. kolovoza 2005. (Wayback Machine) ItalianVisits.com
Basilicata

Basilicata [ba.zi.liˈka.ta] – region administracyjny w południowych Włoszech, o powierzchni 9992 km², 620,2 tys. mieszkańców i stolicą w Potenza (67,1 tys. mieszkańców). Gęstość zaludnienia 62 osób na km². Graniczy z Apulią, Kalabrią i Kampanią. W skład Basilicaty wchodzą 2 prowincje: Potenza i Matera. Jest to kraina górzysta, położona w Apeninach Południowych. Na południowym zachodzie sięga do Morza Tyrreńskiego, a na południu do Zatoki Tarenckiej Morza Jońskiego. Od połowy IX w. do połowy XI w. wraz z Kalabrią i Apulią należała do katepanatu Italii. Później podbita przez Normanów. Prezydenci Basilicaty 1970–1982: Vincenzo Verrastro (DC) 1982–1985: Carmelo Azzarà (DC) 1985–1990: Gaetano Michetti (DC) 1990–1995: Antonio Boccia (DC/PPI) 1995–2000: Angelo Raffaele Dinardo (PPI) 2000–2005: Filippo Bubbico (DS) od 2005: Vito De Filippo (Ulivo/PD) Przypisy Linki zewnętrzne Strona Regionu Basilicata (wł.) Polskojęzyczny blog poświęcony regionowi Basilicata. bazylikata.blogspot.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-30)].
Basilicata

A Basilicata, também designada por Lucânia (esta última foi a denominação oficial da região de 1932 a 1947), é uma região da Itália meridional com cerca de 600 mil habitantes e 10073 km², cuja capital é Potenza. Faz fronteira a sudeste com o mar Jónico (golfo de Tarento) a este com a Apúlia, a oeste com a Campânia, a sudoeste com o mar Tirreno e a sul com a Calábria. Administração Esta região é composta das seguintes províncias: Matera Potenza Ver também Regiões da Itália Lista de províncias da Itália Lista de comunas na Basilicata Referências Ligações externas «Página oficial da região Basilicata»