NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
San Geremia

San Geremia is a church in Venice, northern Italy, located in the sestiere of Cannaregio. The apse of the church faces the Grand Canal (Venice), between the Palazzo Labia and the Palazzo Flangini. The edifice is popular as the seat of the cult of Saint Lucy of Syracuse, whose remains are housed inside. History The first church was erected here in the 11th century, and was later rebuilt on several occasions. In 1206 it is mentioned to house the remains of St. Magnus of Oderzo (died 670), who had taken refuge in this area from the Lombards. A first rebuilding was held under doge Sebastiano Ziani, the new church being consecrated in 1292. The current edifice dates from 1753, designed by Carlo Corbellini; the façade is from 1861. The brickwork bell tower (probably dating from the 12th century) has two thin Romanesque mullioned windows at the base. The church was damaged by Austrian shelling during their successful siege of the city in 1849 during the First Italian War of Independence. On 27 June 1998, a minor fire broke out, lightly damaging the church. Interior The interior has rather sober walls. The altar and its presbytery are notable, with two statues of St. Peter and St. Jeremy Apostle (1798) by Giovanni Ferrari. The altar background has a monochrome fresco by Agostino Mengozzi Colonna depicting Two Angels uphold the Globe. A work by Palma the Younger (The Virgin at the Incoronation of Venice by St. Magnus) decorates the fourth altar. The church contains statuary by Giovanni Maria Morlaiter (Madonna of the Rosary) and Giovanni Marchiori (Immaculate Conception). The church is object of pilgrimages and wide devotion for the presence of the relics of Saint Lucy, which were carried here in 1861 when the nearby church dedicated to her was demolished. In 1955 Angelo Roncalli, future Pope John XXIII and then Patriarch of Venice, had a silver mask put on the saint's face to protect it from dust. The saint's body was stolen on November 7, 1981, but was restored in December of the same year without any ransom. The police discovered the relics outside Venice in a nylon bag on her Feastday, Dec. 13. Gallery References External links Churches of Venice
Iglesia de San Geremia

San Geremia, también llamada iglesia de los santos Jeremías y Lucía es un templo de culto católico en Venecia (Véneto, Italia), que se encuentra en el sestiere de Cannaregio. El edificio es muy popular por ser sede del culto a santa Lucía de Siracusa, cuyos restos mortales se conservan en el interior. La entrada principal se sitúa en el Campo san Geremia, cerca del Palazzo Labia, mientras que los ábsides de la iglesia miran hacia el Gran Canal, en la confluencia de éste con el Canal de Cannaregio. Historia La primera iglesia fue construida en el siglo XI y después reconstruida en varias ocasiones. En 1206 se menciona la existencia allí de los restos de San Magno de Oderzo (fallecido en 670), que se había refugiado en esta área de los lombardos. La primera reconstrucción se realizó bajo el dux Sebastiano Ziani; la nueva iglesia se consagró en 1292. El edificio actual data de 1753, diseñado por Carlo Corbellini en estilo Barroco con elementos neoclásicos; la fachada es de 1861. El campanario de ladrillo (que data probablemente del siglo XII) tiene ventanas con parteluz románicas en la base. Interior El interior es sobrio y desnudo, aunque de amplias proporciones. Presenta planta de cruz griega con ábsides semicirculares en los extremos, y una airosa cúpula central. El altar y el presbiterio son notables, con dos estatuas de San Pedro y San Jeremías (1798) de Giovanni Ferrari. El testero del altar muestra un fresco monocromo de Agostino Mengozzi Colonna que representa Dos Ángeles apoyándose en una esfera. Una importante obra de Palma el Joven (La coronación de Venecia por San Magno con la Virgen en gloria) decora el cuarto altar. También se muestran esculturas de Giovanni Maria Morlaiter (Virgen del Rosario) y Giovanni Marchiori (Inmaculada Concepción). La iglesia es objeto de peregrinaciones y gran devoción por la presencia de las reliquias de santa Lucía, que se llevaron allí en 1861, cuando se derribó la antigua iglesia dedicada a ella para ampliar la estación de ferrocarril. El cuerpo incorrupto de la santa, patrona de la vista, se encuentra en una urna de cristal en el testero del templo, rodeado de multitud de exvotos y ofrendas de los fieles. En 1955 Angelo Roncalli, futuro papa Juan XXIII, cuando todavía era patriarca de Venecia, regaló la máscara de plata que cubre el rostro de la santa. El cuerpo fue robado el 7 de julio de 1981 por unos delincuentes comunes, pero fue recuperado intacto en diciembre del mismo año por la policía.​ Galería de imágenes Referencias Bibliografía Le chiese di Venezia, Marcello Brusegan; Ed. Newton Compton, 2008. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de San Geremia.
San Geremia (Velence)

A San Geremia egy, a 18. században épült barokk stílusú templom az olaszországi Velencében. A ma is látható épület már a második ezen a helyen, az első templomot a 11. században építették, 1292-ben kibővítették, majd a 18. században teljesen lerombolták. Újjáépítésével a bresciai Carlo Corbellinit bízták meg. A templom két díszes homlokzata közül a nagyobbik a Canal Grandéba torkolló Cannaregio csatornára, a kisebbik a San Geremia térre néz. A templomnak a térről nyíló bejáratát egy kilenc fokból álló lépcsőn lehet megközelíteni. A bejárat két oldalára korinthoszi oszlopokat helyeztek el, amelyek a félkör alakú timpanont tartják. Az egész homlokzatra jellemzőek a félköríves formák, amelyek megismétlődnek az épület Canal Grande felőli oldalán. A Cannaregio csatorna felőli homlokzatot korinthoszi oszlopokkal három részre osztották, és mindhárom részen egy-egy bejáratot alakítottak ki, fölöttük az épületre jellemző félköríves ablakokkal. A templom román stílusú, téglából épült harangtornya a 13. századból való. Jellegzetességei a kettős keskeny ablakok. A harangok fölé később egy nyolcszögletű, kisméretű kupolát emeltek. A templom belseje görögkereszt alaprajzú, félköríves apszisokkal, középen egy oszlopkötegek által tartott nagyméretű, ovális alakú főkupolával. A görögkereszt szárai fölé kisebb mellékkupolákat emeltek. A templomban 1863 óta őrzik a főoltáron látható üvegkoporsóban Szent Lúcia, a szembetegségben szenvedők és vakok védőszentjének testét. A templom belseje barokk stílusú, falait 18. századi nem túl jelentős festményekkel díszítették. Források Alessandra Boccato: Chiese di Venezia, Arsenale editrice, Venezia, 1998, ISBN 88-7743-197-0
San Geremia

San Geremia är en romersk-katolsk kyrkobyggnad i Venedig i norra Italien. Kyrkorummet hyser sankta Lucias reliker. Historia Enligt en legend byggde Sankt Magnus från Oderzo en kyrka på platsen på 600-talet, och att han begravdes i den. Senare, på 800-talet, ska familjen Malipiero hs byggt en annan kyrka. Mauro Tosello och hans son Bartolomeo på 1000-talet uppförde en kyrka för att förvara en relik av sankt Bartolomaios, hans arm, som de tagit från Apulien 1043. Den 43 meter höga kampanilen byggdes på 1100-talet. Den har byggts om flera gånger, den senaste gången av Carlo Corbellini 1753-1760. Fasaden är från 1860-talet då den byggdes om när kvarlevorna av sankta Lucia placerades i kyrkan. Förutom hennes kvarlevor finns det fortfarande relikdelar från Bartolomaio samt från sankt Tomas och ett revben från Maria från Magdala. Sankta Lucia Sankta Lucias reliker flyttades från Sicilien till Konstantinopel där venetianska korsfarare stal relikerna under fjärde korståget 1204. Tidigare förvarades dessa i en kyrka som revs för att ge plats åt en järnvägsstation, den enda som inte ligger på fastlandet. Järnvägsstationen döptes efter helgonet och fick namnet Venezia Santa Lucia. Relikvariet som rymmer sankta Lucias kvarlevor är en kista med glassidor och glaslock. 1955 placerade patriarken av Venedig Angelo Giuseppe Roncalli, som senare blev påve Johannes XXIII en silvermask över ansiktet för att skydda kraniets håligheter från damm. En mumifierad fot är fortfarande avklädd för beskådan. Relikerna stals av beväpnade män 1981, med avsikt att återlämnas mot en lösesumma. Förövarna tappade helgonets kranium när de avvek från platsen och resten av relikdelarna återfanns en månad senare i en jaktstuga, utan att förövarna fått igenom sina krav. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör San Geremia. Museumplanets hemsida med bilder inifrån kyrkan
Villa Vigoni

Villa Vigoni è un edificio storico di Milano, nel centro del quartiere Lambrate, in via Saccardo n. 42 Storia e descrizione In ordine all'origine dell'edificio, di origine quattrocentesca, vi è incertezza sulla natura monastica o di edificio fortificato. Al giorno d'oggi l'edificio si presenta come una villa a due piani con pianta ad L in cui è ben riconoscibile una parte turrita con un grande arco d'ingresso. Il cortile interno si presenta porticato con colonne con scudi decorativi sul capitello. Nella villa vi sono resti di camminamenti sotterranei. Omonimia Reca la stessa denominazione "una lussuosa proprietà dello Stato tedesco in Italia, in provincia di Como", precisamente a Loveno, appartenuta a Giuseppe Vigoni, sede di una raccolta artistica e oggi di un centro italo-tedesco. Note Voci correlate Ville e palazzi di Milano Collegamenti esterni Villa Vigoni, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia.
Кокальо

Кока̀льо (на италиански: Coccaglio, на източноломбардски: Cocai, Кокай) е градче и община в Северна Италия, провинция Бреша, регион Ломбардия. Разположено е на 162 m надморска височина. Населението на общината е 8753 души (към 2013 г.). Източници Външни препратки Уебсайт на общината
Coccaglio

Coccaglio ist eine Gemeinde mit 8853 Einwohnern (Stand 31. Dezember 2024) in der Provinz Brescia in der italienischen Region Lombardei. Die Nachbargemeinden sind Castrezzato, Chiari, Cologne, Erbusco und Rovato. Bronzezeitliche Fundstücke und ein gallo-keltisches Grab sind Zeugnisse früher Besiedlung. Die mittelalterliche Mauer folgt dem Grundriss eines römischen Castrum. Coccaglio lag an der zu Beginn des 13. Jahrhunderts bezeugten „neuen Straße“ zwischen Brescia und Bergamo. 1326 kam der Ort unter die Herrschaft des Azzo Visconti. 1426 kam Coccaglio zu den festländischen Territorien der Serenissima, von der es mehrfach Steuerprivilegien erhielt. Im Mai 1509 hielt Ludwig XII. im Ort Feldlager, im März 1528 marodierten hier die Landsknechte Herzog Heinrichs II. von Braunschweig. Der Madrigalkomponist Luca Marenzio wurde höchstwahrscheinlich 1553 hier geboren. Aus Coccaglio stammten auch der Franziskaner Andrea Manente († 1684), Verfasser einer Vita des Heiligen Faustinus und einer Geschichte der venezianischen Unternehmungen im byzantinischen Reich, sowie die Kapuziner Bonaventura (1713–1778) und Viatore Bianchi (1706–1793). Während des Zweiten Italienischen Unabhängigkeitskrieges zogen die Österreicher am 11. Juni 1859 aus Coccaglio ab, Garibaldi rückte am folgenden Tag im Ort ein. In einem venezianischen Bericht von 1610 werden 1800 Einwohner vermerkt. Seit der Volkszählung von 1991 mit 6501 Einwohnern zeigt die Bevölkerungszahl stetig eine wachsende Tendenz. 30 % der Einwohner stehen in abhängigen Beschäftigungsverhältnissen, davon rund 75 % bei Arbeitgebern im Gemeindegebiet, mehrheitlich im produzierenden Gewerbe. Eine Bahnverbindung nach Brescia wurde 1854 errichtet, die Verlängerung nach Bergamo folgte 1857. Söhne und Töchter der Gemeinde Luca Marenzio (1553/54–1599), Komponist der Renaissance Vigilio Mario Olmi (1927–2019), römisch-katholischer Geistlicher, Weihbischof in Brescia Einzelnachweise Weblinks
Coccaglio

Coccaglio (Brescian: Cocài) is a town and comune in the province of Brescia, in Lombardy, Italy. It is approximately 32 kilometres (20 mi) west of Brescia and 35 kilometres (22 mi) southeast of Bergamo. The town is situated under the Monte Orfano, a lone hill in the midst of the Pianura Padana. It was the birthplace, in 1553, of Luca Marenzio, one of the most influential composers of madrigals of the late 16th century. The church of Santa Maria Nascente is the town's main church. History The train station of Coccaglio [1] is a historic building. This station is still in service, connecting Coccaglio to most of the surrounding cities directly. The history of the station starts when in the 1850s it was installed as a stop om the Milano-Venezia railroad. In 1878 a new direct connection was made at a station in Rovato, the town bordering with Coccaglio on the East. This new connection turned the stop at the Station in Coccaglio into a local railroad stop. Businesses Coccaglio is home to the Hotel Touring, a four star hotel, and the clothing store Giulia. References
Coccaglio

Coccaglio est une commune italienne d'environ 8 600 habitants située dans la province de Brescia dans la région Lombardie dans le nord de l'Italie. Géographie Histoire La commune de Coccaglio s'est illustrée à la fin de 2009 à la suite de l'opération White christmas menée par les autorités communales en place. Économie Culture Le compositeur Luca Marenzio, l'un des plus importants madrigaliste du XVIe siècle, naît à Coccaglio en 1553. Monuments et patrimoine Administration Hameaux Communes limitrophes Castrezzato, Chiari, Cologne (Italie), Erbusco, Rovato Notes et références Portail de la Lombardie
Coccaglio

Coccaglio (lombardul: Cocài vagy Cucài) település Olaszországban, Lombardia régióban, Brescia megyében. Lakosainak száma 8749 fő (2023. január 1.). Coccaglio Castrezzato, Chiari, Cologne, Erbusco és Rovato községekkel határos. Népesség A település lakossága az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Coccaglio

Coccaglio (Cucài o Cocài in dialetto bresciano) è un comune italiano di 8 962 abitanti della Franciacorta, provincia di Brescia in Lombardia. A Coccaglio è nato nel 1553 il madrigalista Luca Marenzio e nel 1793 il carbonaro Andrea Tonelli. Geografia fisica Territorio Il comune di Coccaglio si trova nel margine meridionale della Franciacorta, in un'area semicollinare, sviluppandosi per metà in pianura e per metà sul rilievo del Monte Orfano. Coccaglio sul proprio territorio ha due località: Fiumicello Sera e Belvedere; queste due sono nate come comunità agricole ovvero raggruppamenti di cascine nelle quali abitavano molteplici famiglie. Storia Simboli Lo stemma e il gonfalone sono stati concessi con regio decreto del 21 giugno 1942. Il gonfalone è un drappo di azzurro. Monumenti e luoghi d'interesse Architetture religiose Chiesa di Santa Maria Nascente, costruita nel XVIII secolo Pieve di San Giovanni Battista Chiesa di San Pietro, esempio di architettura medioevale di età comunale. Sorse nel tra il XII e il XIII secolo sulle fondamenta di una primitiva cappella paleocristiana del V secolo. Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Etnie e minoranze straniere Secondo i dati ISTAT al 31 dicembre 2010 la popolazione straniera residente era di 1 552 persone. Le nazionalità maggiormente rappresentate in base alla loro percentuale sul totale della popolazione residente erano: Marocco 321 3,74% Albania 235 2,74% Repubblica di Macedonia 159 1,85% Romania 129 1,50% Ghana 121 1,41% Senegal 120 1,40% Cultura Musei Museo d'arte orientale - Collezione Mazzocchi Infrastrutture e trasporti La stazione di Coccaglio, posta lungo la ferrovia Lecco-Brescia, è servita da treni regionali svolti da Trenord nell'ambito del contratto di servizio stipulato con la Regione Lombardia. Fra il 1897 e il 1915 la località ospitò altresì una stazione della tranvia Iseo-Rovato-Chiari. Amministrazione Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Coccaglio Collegamenti esterni Sito ufficiale, su comune.coccaglio.bs.it. Coccàglio, su sapere.it, De Agostini. Coccaglio, su LombardiaBeniCulturali, Regione Lombardia.
Coccaglio

Coccaglio is een gemeente in de Italiaanse provincie Brescia (regio Lombardije) en telt 7721 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 12,0 km², de bevolkingsdichtheid is 640 inwoners per km². Demografie Coccaglio telt ongeveer 2963 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 8,4% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT. Geografie Coccaglio grenst aan de volgende gemeenten: Castrezzato, Chiari, Cologne, Erbusco, Rovato. Externe link https://web.archive.org/web/20090414174150/http://www.comunedicoccaglio.it/
Коккальо

Коккальо (итал. Coccaglio, ломб. Cocài / Cucài) — коммуна в Италии, в провинции Брешиа области Ломбардия. Население составляет 7721 человек (2004), плотность населения составляет 640 чел./км². Занимает площадь 11 км². Почтовый индекс — 25030. Телефонный код — 030. Покровителями коммуны почитаются святой Маврикий, мученик, и святой Гиацинт, празднование 22 ноября. Примечания Ссылки Официальный сайт населённого пункта (итал.)
Кокаљо

Кокаљо (итал. Coccaglio) је насеље у Италији у округу Бреша, региону Ломбардија. Према процени из 2011. у насељу је живело 8135 становника. Насеље се налази на надморској висини од 159 м. Становништво Види још Покрајине Италије Италијани Референце Литература Спољашње везе Медији везани за Кокаљо на Викимедијиној остави Званични веб-сајт „Italian Railways”. „Italian National and Regional Parks”.
Коккальйо

Коккальйо (італ. Coccaglio) — муніципалітет в Італії, у регіоні Ломбардія, провінція Брешія. Коккальйо розташоване на відстані близько 460 км на північний захід від Рима, 65 км на схід від Мілана, 21 км на захід від Брешії. Населення — 8772 особи (2014). Демографія Населення за роками: Станом на 1 січня 2023 року в муніципалітеті офіційно проживало 1328 іноземців з 49 країн, серед них 154 громадяни країн Євросоюзу та 35 громадян України. Сусідні муніципалітети Кастреццато К'ярі Колоньє Ербуско Ровато Персоналії Лука Маренціо — композитор, лютніст та канторе пізнього Відродження, відомий автор мадригалів Див. також Список муніципалітетів провінції Брешія Примітки
Chiesa di San Giovanni Battista (Terre del Reno)

La chiesa di San Giovanni Battista è la parrocchiale di Dosso, frazione di Terre del Reno in provincia di Ferrara. Appartiene al vicariato di Cento dell'arcidiocesi di Bologna e risale al XVIII secolo. Ha subito gravi danni durante il terremoto dell'Emilia del 2012. Storia Il primo luogo di culto con dedicazione a San Giovanni Battista nella località di Dosso risale alla prima metà del XVI secolo, quando rientrava nel giuspatronato di Guastavillani, famiglia di Bologna. L'edificio che ci è pervenuto venne edificato all'inizio del XVIII secolo, su un sito diverso dal primitivo luogo di culto. Attorno alla metà del XIX secolo venne edificata la torre campanaria. Negli anni venti fu posizionata una nuova pavimentazione in marmette di cemento e nel 1943, durante il secondo conflitto mondiale, i fedeli contribuirono a ricostruire i tre altari della chiesa in marmo. Negli anni cinquanta al presbiterio venne aggiunta una piccola cappella e gli interni della sala furono ridipinti. Nel decennio successivo gli interni vennero ridipinti con un diverso colore. Il terremoto dell'Emilia del 2012 ha creato danni alla struttura e si è dovuto procedere a interventi di restauro e consolidamento, ultimati nel 2018. Note Collegamenti esterni Chiesa di San Giovanni Battista di Dosso <Sant′Agostino>, su Le chiese delle diocesi italiane, Conferenza Episcopale Italiana. URL consultato il 9 dicembre 2020.
Terme di Sant'Antonio

Le Terme di Sant'Antonio sono un complesso termale romano, risalente al I secolo, situato in Piazza Sant'Antonio a Catania, di fronte alla casa natale del celebre compositore Giovanni Pacini e a poca distanza da altri luoghi d'interesse quali la Chiesa di Santa Maria dell'Aiuto e Porta Garibaldi. Sono note anche con il nome di Bagni di Casa Sapuppo o semplicemente Bagni Sapuppo. Storia Edificate probabilmente nel I secolo ed in uso fino al III secolo, le Terme di Sant'Antonio furono riscoperte negli anni 1770 dal Principe di Biscari, Ignazio Paternò Castello, che così le descrisse nel suo celebre Viaggio per tutte le antichità di Sicilia: All'incirca negli stessi anni, il pittore francese Jean Houël, rappresentò i resti dei bagni in un acquerello che é ancora oggi conservato al museo dell'Ermitage, a San Pietroburgo. A metà del XIX secolo, in quello che fu un periodo di grande sviluppo per la città di Catania, le terme dovettero essere definitivamente inglobate nelle cosiddette case Sapuppo, già citate dal Biscari, e di esse si perse ogni traccia. Bisognerà aspettare il 1997 quando, a seguito di scavi archeologici, alcune delle strutture descritte da Jean Houël e da Sebastiano Ittar, siano portate nuovamente alla luce. Le indagini archeologiche hanno condotto anche all'identificazione di alcuni ambienti sconosciuti al Biscari e al rinvenimento di numerose ceramiche tanto romane quanto medievali. Note Bibliografia Susanna Amari, Il balneum in piazza Sant’Antonio a Catania: una riscoperta archeologica, in Fabrizio Nicoletti (a cura di), Catania Antica. Nuove prospettive di ricerca, Regione Siciliana, Palermo 2015, pp. 379-398. Edoardo Tortorici (a cura di), Catania antica. La carta archeologica, Roma: 2016, p.188.
Thermen van Sant’Antonio

De Thermen van Sant’Antonio zijn de resten van een Romeins badhuis in Catania, een stad op het Italiaanse eiland Sicilië. De thermen zijn gelegen aan de Piazza Sant’Antonio naast de gelijknamige kerk. Een oudere naam van de termen is Bagni di Casa Sapuppo of Badhuis aan het Huis Sapuppo; Sapuppo had immers bovenop de thermen zijn stadspaleis gebouwd. Beschrijving Deze Romeinse thermen waren geen publiek badhuis maar privaat. Het badhuis of balneum bevindt zich thans ondergronds ten gevolge van de lavastroom door de uitbarsting van de Etna in 1669. Tevoren bevonden de thermen zich grotendeels bovengronds op een helling ingeplant. De helling glooide in de Romeinse Tijd naar de Middellandse Zee zodat diegenen die er baadden, een zeezicht hadden. Deze helling bestaat niet meer door de lavastroom van 1669. De thermen bestonden uit een negental kamers, verbonden met een zuilengang en trappengang naar het caldarium, waar een warm bad kon genomen worden. Er was eveneens een frigidarium met koud water. De vloerbekleding bestond volledig uit marmer. De muren waren van lavasteen. Decoraties waren fresco’s en polychrome sierstenen. Historiek De thermen werden gebouwd in de 1e eeuw en voor een laatste maal verfraaid in de 3e eeuw. Het was gouverneur Ignazio Paternò Castello (1719-1786), prins van Biscari, die eeuwen later, eind 18e eeuw, een opgraving deed onder het huis van Sapuppo. In diezelfde periode maakte de Franse kunstenaar Jean-Pierre Houël (1735-1813) een pentekening van de ingang; hij was op reis door Sicilië tijdens het bestuur van de prins van Biscari. De pentekening hangt in het Hermitagemuseum in Sint-Petersburg. Gelijktijdig tekende architect Sebastiano Ittar (1768-1847) ook een plattegrond. Op basis van de beschrijvingen van deze drie 18e-eeuwse personen liet de stad Catania in 1997 archeologische graafwerken uitvoeren, naar aanleiding van de heraanleg van de Piazza Sant’Antonio. Hiermee werden alle kamers open gelegd. Nadien werd alles overdekt door een metalen constructie met glasbedekking.