NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Giardino AIDO

Il giardino AIDO, precedentemente denominato giardino Viterbo Nikolajevka, è un parco urbano di Milano, sito nel quartiere di Baggio, alla periferia occidentale della città. Descrizione Inaugurato nel 1986 e dedicato nel 2009 all'Associazione Italiana per la Donazione di Organi, ha una superficie di 55 900 m², e non essendo recintato è sempre accessibile. All'interno del parco è presente l'antica cascina Sella Nuova, di origine quattrocentesca. Le principali specie arboree presenti sono l'Acer negundo, l'Acer saccharinum, il Fraxinus excelsior, la Juglans nigra, la Prunus cerasifera, la Ulmus glabra, la Pinus wallichiana, la Pinus nigra e la Quercus rubra. Voci correlate Parchi di Milano Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su giardino AIDO Collegamenti esterni Comune di Milano - Giardino AIDO ex giardino Viterbo Nikolajevka, su comune.milano.it.
Giardino Oreste del Buono

Il giardino Oreste del Buono, fino al 2015 chiamato parco ex Motta, è un parco urbano di Milano, realizzato dal 2005 al 2010 sull'area in precedenza occupata dall'industria dolciaria "Motta". Descrizione Il parco ha una superficie di 12 500 m², e fu realizzato come parte di un progetto urbanistico più esteso, comprendente anche alcuni edifici residenziali, e la trasformazione dell'ex palazzina direzionale nell'area espositiva WOW Spazio Fumetto. Al centro dell'area verde è presente una grande scultura in forma di serpente, che rappresenta il biscione araldico, simbolo della città di Milano. La scultura riaffiora al di là di via Terenzio nei pressi del campo di pallacanestro. Nella zona a sud c'è anche uno Skatepark. Le principali specie arboree presenti sono l'acero riccio, l'ippocastano, il bosso comune, il bagolaro, il carpino, il cedro dell'Himalaya, il faggio, lo storace americano, la magnolia, il ciliegio da fiore giapponese, la farnia e il tiglio nostrano. La cerimonia di intitolazione allo scrittore e giornalista Oreste Del Buono (1923-2003) si è tenuta sabato 11 aprile 2015. Voci correlate Parchi di Milano Collegamenti esterni Comune di Milano - Parco ex Motta, su comune.milano.it.
St. Johann (Villnöß)

Die Johanneskapelle in Villnöß (auch St. Johann in Ranui) ist eine vor dem Hochgebirgsmassiv der Geislergruppe gelegene Kapelle auf privatem Grund des Ranuihofes am Ende des Villnößtals in Südtirol. Die Kapelle ist dem hl. Johannes Nepomuk geweiht. Lage Die Johanneskapelle liegt etwa 100 Meter südwestlich des Ranuihofes auf dessen Wiesengelände auf einer Höhe von 1352 m. Die nächstgelegene Ortschaft ist das zur Südtiroler Gemeinde Villnöß gehörende Dorf St. Magdalena. Die Kapelle steht auf einer leicht erhöhten, mit Feldsteinen befestigten Umfriedung von etwa 20 Meter Kantenlänge. Geschichte Gemäß einer Inschrift wurde die Kirche 1744 von Michael Jenner (1637–1723) erbaut. Dieser war aber zu jener Zeit bereits 21 Jahre tot. Man nimmt an, dass sich der Bauherr Joseph Anton Jenner, ein Vetter der Enkelin von Michael Jenner, aus Pietätsgründen diese Freiheit erlaubte. Wegen ihrer malerischen Lage vor dem Hochgebirge ist die Kapelle ein vielbesuchter Ort. Seit 24. Juli 1950 steht die Kirche unter Denkmalschutz. Architektur und Einrichtung Der etwa fünf mal fünf Meter große, mit einem schindelgedeckten Satteldach versehene Baukörper geht in einen Dreiseitchor über. An diesen schließt sich an der Nordostseite der übereck stehende Zwiebelturm mit einer kupfergedeckten Haube an. Die Eingangsseite weist neben einem Fresko des hl. Johannes Nepomuk barocke Ziermalerei auf. Auch das Altarbild, ein Fresko an der tonnengewölbten Decke und ein Zyklus aus neun Bildern an den Seitenwänden stellen Szenen aus dem Leben des hl. Johannes Nepomuk dar. Sonstiges Am 6. November 2009 gab die Österreichische Post eine Sondermarke zu 65 Cent mit einem winterlichen Motiv von St. Johann heraus. Der Entwurf stammt vom ehemaligen Bischof von Innsbruck Reinhold Stecher. Literatur Hans Pörnbacher: Ranui. Kleiner Kunstführer, Verlag Schnell und Steiner, Regensburg 2006, ISBN 978-3-7954-6588-9. Weblinks Eintrag im Monumentbrowser auf der Website des Südtiroler Landesdenkmalamts St. Johann in Ranui auf der Website des Ranuihofes St. Johann in Ranui auf sentres.com Kirchlein St. Johann in Ranui auf eisacktal.com Einzelnachweise
Chiesa di San Giovanni in Ranui

La chiesa di San Giovanni in Ranui è una chiesa ubicata a Funes, nella frazione di Santa Maddalena. Storia e descrizione La chiesa venne costruita nel 1744 per volere di Michael Von Jenner, come ricordato da una targa posta sulla facciata: tuttavia questo era morto nel 1723 e colui che si prodigò per la sua edificazione fu Joseph Anton Von Jenner, cugino della nipote di Michael, Maria Barbara, la quale aveva ereditato il maso. La chiesa, che si trova all'interno del maso chiuso Ranui Hof, un'antica residenza di caccia risalente al XII secolo, sorge isolata in un prato e, sullo sfondo, è contornata dal gruppo delle Odle: per la sua pittoresca posizione risulta essere uno dei soggetti più fotografati dell'Alto Adige. La chiesa è in stile barocco, con tetto a doppio falda coperto di scandole e, nel lato nordorientale, è posto il campanile, la cui torre termina a cipolla, ricoperta di rame e coronata da una stella, simbolo del martirio di san Giovanni Nepomuceno, a cui la chiesa è dedicata. La figura del santo è raffigurata anche sulla facciata, insieme ad altre decorazioni. All'interno la chiesa è a navata unica: sia l'affresco della volta a botte che i nove dipinti presenti lungo le pareti hanno come tema scena della vita di san Giovanni; questi furono realizzati probabilmente da Nikolaus Weis. L'altare maggiore è in legno marmorizzato: il dipinto centrale, di Franz Unterberger, raffigura Maria sul trono con Gesù bambino in grembo e Giovanni Nepomuceno, ritratto mentre mostra la lingua a Gesù; l'altare si completa con due statue poste alle estremità e un dipinto nella parte sommitale. La chiesa fu raffigurata in un acquerello dipinto da Reinhold Stecher, vescovo emerito della diocesi di Innsbruck, acquistato poi dal comune di Funes. Nel 2009 l'Österreichische Post riprodussero la chiesa di San Giovanni su un francobollo natalizio. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Giovanni in Ranui Collegamenti esterni (IT, DE, EN) Sito ufficiale, su ranuihof.com. Chiesa di San Giovanni in Ranui, su archINFORM.
Iglesia de Santa Prisca (Roma)

La iglesia de Santa Prisca situada en la ciudad de Roma, al sur del monte Aventino, en Italia es un templo católico que fue construido en el siglo IV o V. Se edificó sobre un santuario de Mitra. Allí se veneran la pila bautismal, que es un capitel romano, en el que según la tradición, San Pedro Apóstol bautizó a los esposos Áquila y Prisca (Priscila), con la inscripción «Baptismum Sancti Petri». Referencias Iglesias de Roma "Santa Prisca", por Chris Nyborg. Véase también Santa Priscila (título cardenalicio) Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de Santa Prisca.
Santa Prisca

De basiliek van Santa Prisca is een basiliek in Rome. De basiliek is gewijd aan de Heilige Prisca. De kerk bevindt zich op de Aventijn, aan de Via di S. Prisca, 11. De kerk werd in de vierde of vijfde eeuw gebouwd, boven een tempel van Mithras. De kerk werd ernstig beschadigd tijdens de inval van Robert Guiscard in 1084 en is verschillende keren gerestaureerd. Voor wat betreft het interieur is de antieke oorsprong alleen nog te herkennen aan de zuilen. In de kerk wordt een doopvont bewaard, dat volgens de overlevering nog door de H. Petrus zou zijn gebruikt. Het altaar in de crypte van de kerk bevat relieken van de H. Prisca. De fresco's in de crypte zijn van de hand van Antonio Tempesta en dateren van het begin van de zeventiende eeuw. Anastasio Fontebuoni maakte de fresco's in het schip van de kerk. Ze stellen heiligen en engelen met instrumenten voor. Het Mithras-heiligdom waar de kerk op is gebouwd, is in de jaren zestig van de twintigste eeuw opgegraven door Nederlandse archeologen. Aan het hoofd van deze opgravingen stonden Mithras-kenner Maarten Vermaseren en C.C. van Essen, toenmalig hoofdarcheoloog van het Nederlands Instituut Rome. Titelkerk De Santa Prisca is al sinds 112 titelkerk. De huidige kardinaal-priester met de titel Santa Prisca is de Amerikaan Justin Francis Rigali. Voorheen was de Santa Prisca de titelkerk van Angelo Roncalli, de latere paus Johannes XXIII (1953), Giovanni Urbani (1958), José da Costa Nunes (1962), Giovanni Benelli (1977) en Alfonso López Trujillo (1983).
Kościół św. Pryski w Rzymie

Kościół św. Pryski w Rzymie (wł. Chiesa di Santa Prisca) – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie. Świątynia ta jest kościołem parafialnym oraz kościołem tytularnym. Jest też kościołem stacyjnym z Wielkiego Wtorku. Lokalizacja Kościół znajduje się w XII Rione Rzymu – Ripa na Awentynie przy Via di Santa Prisca 11. Patronka Patronką świątyni jest św. Pryska – rzymianka, która poniosła śmierć męczeńską za wiarę chrześcijańską w I lub III wieku. Historia Powszechnie przyjętą datą założenia kościoła jest koniec IV lub początek V wieku, jednak pierwszy dowód jego istnienia pochodzi z 489 roku. W 772 roku z polecenia papieża Hadriana I kościół rozbudowano. W 1084 roku świątynia została zniszczona przez Normanów. Odbudowano ją za papieża Paschalisa II. Pożar na początku XV wieku uszkodził kościół, który został naprawiony za papieża Kaliksta III. Najbardziej kompleksowa renowacja miała miejsce w latach 1600-1611, jej architektem był Carlo Francesco Lambardi. Wystrój wnętrza pochodzi z 1728 roku. W 1660 roku kościół został przejęty przez augustianów. Parafia przy kościele została powołana w 1934 roku. Architektura i sztuka Wnętrze kościoła jest trójnawowe W ołtarzu głównym mieści się Chrzest św. Pryski, dzieło Passignano z 1600 roku. Na ścianach po bokach znajdują się freski autorstwa Fontebuoni przedstawiające historie z życia św. Pryski. W prawej nawie znajduje się kaplica chrzcielna z 1948 roku, wewnątrz której przechowywany jest antyczny kapitel, który, wg legendy, wykorzystał św. Piotr chrzcząc św. Pryskę i który nadal pełni rolę chrzcielnicy. Na kapitelu leży pokrywa z brązu z figurką przedstawiającą Chrzest Jezusa autorstwa Antonio Biggi. Podczas prac prowadzonych w latach 1934-1966 pod kościołem odkryto pozostałości mitreum, zniszczonego prawdopodobnie podczas budowy kościoła. Kardynałowie prezbiterzy Kościół św. Pryski jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sanctae Priscae). Uwagi Przypisy
Santa Prisca (Roma)

Santa Prisca é umas igrejas titulares de Roma, dedicada a Santa Prisca, uma mártir do século I, e localizada no monte Aventino. Foi construída no século IV ou V sobre um templo de Mitras e já aparece como Titulus Priscae nos atos do sínodo de 499. O atual cardeal-presbítero do Título de Santa Prisca é Justin Francis Rigali, arcebispo emérito da Filadélfia, nos Estados Unidos. A igreja Danificada durante o saque de Roma de 1084 pelos normandos, o edifício foi reformado diversos vezes. O aspecto atual é resultado da última, em 1660, que deu a Santa Prisca uma nova fachada de Carlo Lombardi. No interior, as colunas são os últimos resquícios visíveis da antiga igreja. A pia batismal, que teria sido utilizada por São Pedro segundo a tradição, também é antiga. O altar na cripta abriga as relíquias de Santa Prisca e os afrescos ali foram pintados por Antonio Tempesta. Anastasio Fontebuoni pintou os afrescos das paredes da nave com o tema "Santos e anjos com os instrumentos da paixão". Na sacristia está uma pintura da "Imaculada Conceição com anjos", de Giovanni Odazzi, e, no altar-mor, um "Batismo de Santa Prisca" de Domenico Passignano. Mitreu O mitreu (em latim: mithraeum) sob Santa Prisca foi escavado pela primeira vez entre 1952 e 1959 por arqueólogos holandeses. O edifício original foi erguido no final do século I e serviu como uma casa de campo de Trajano até sua morte. Um século depois, um membro da família imperial tomou posse do edifício e construiu ali um mitreu num dos lados do porão e um local de encontro para cristãos em outra. O mitreu original tinha um corredor central, um nicho e bancos nas laterais. Belos afrescos decoravam as paredes, incluindo uma imagem de "Mitras, Matador de Touros", uma das principais do mitraísmo. Reformas em 220 ampliaram a sala de culto central e criaram outras. Os afrescos antigos foram cobertos nesta época por outras pinturas mais elaboradas. Estas pinturas são importantes para a compreensão do desenvolvimento do mitraísmo. Ao lado da típica cena do sacrifício do touro, as demais revelam diferentes rituais do culto. Por exemplo, uma pintura mostra uma procissão de figuras mascaradas vestidas com túnicas coloridas segurando o que se presume ser algum equipamento litúrgico. Estas pinturas também foram importantes para o antigo debate sobre a admissão das mulheres no culto mitraico. Por volta de 400, os cristãos tomaram o mitreu, destruíram-no e construíram Santa Prisca sobre ele. Galeria Referências Bibliografia
Базилика Святой Приски Римской

См. также Санта-Приска (Мексика) Базилика Святой Приски Римской или Санта-Приска (итал. Santa Prisca) — барочная базилика на Авентине в Риме. Базилика построена в IV—V веках на месте храма Митры, с 499 года посвящена раннехристианской мученице (I век) св. Приске. Является одной из самых ранних христианских церквей в Риме, однако от прежней постройки почти ничего не сохранилось. Церковь неоднократно перестраивалась в XVII и XVIII веках, в 1660 году Карло Ламбарди был построен новый фасад. В крипте церкви хранятся реликвии святой; фрески выполнены Антонио Темпеста. Во внутреннем убранстве церкви лишь 14 античных колонн напоминают о прежней постройке. Церковь знаменита митреумом и античными римскими постройками под церковью. Здесь выставлены находки, предметы быта, надписи, скульптуры. В нише расположен рельеф Митры, убивающего быка, перед нишей находится фигура Океана. Литература Heinz-Joachim Fischer: Rom. Zweieinhalb Jahrtausende Geschichte, Kunst und Kultur der Ewigen Stadt. DuMont Buchverlag, Köln 2001, ISBN 3-7701-5607-2.
Санта-Пріска

Санта-Пріска — барочна базиліка, одна з найстаріших церков у Римі. Місцезнаходження Церква знаходиться у XII районі (Ріоне) Риму — Ріпа на Авентіні та близько 250 метрів на південний захід від Circus Maximus. Історія церкви За переданням церква стоїть на місці будинку де стояв раніше будинок перших християн Прісцілли та Акілли (Пріски та Акілли). Апостоли Петро та Павло були часто гостями у цьому будинку. Поряд з будинком стояв храм Діани. Базиліка побудована в IV-V століттях на місці храму Мітри та Діани, з 499 року присвячена ранньохристиянські мучениці (I століття) — св. Прісці. Є однією з найбільш ранніх християнських церков у Римі, проте від колишньої будівлі майже нічого не збереглося. Церква реставрувалася у 722 році, однак сьогоднішній вигляд отримала після її зруйнування норманами за командою Роберта Гвіскара у 1084 році. Церква неодноразово перебудовувалася у 1456, 1600 та у 1660 році Карло Ломбарді побудував новий бароковий фасад. У крипті церкви зберігаються реліквії святої; фрески виконані Антоніо Темпеста. У внутрішньому оздобленні церкви лише 14 античних колон нагадують про колишню споруду. Мітреум Церква знаменита мітреумом (розкопаний у 1934 році) і античними римськими рештками будівель під церквою. Тут виставлені знахідки, предмети побуту, написи, скульптури. У ніші розташований рельєф Митри, що вбиває бика, перед нішею знаходиться фігура Океану. Джерела Herbert Rosendorfer: Kirchenführer Rom. 3. Aufl. Edition Leipzig, Leipzig 2005, ISBN 3-361-00485-3.
Terstská univerzita

Terstská univerzita (Università degli Studi di Trieste, zkratkou UniTS) je veřejná výzkumná univerzita v Terstu v regionu Furlansko-Julské Benátsko na severovýchodě Itálie. Univerzita se skládá z 10 fakult, nabízí širokou a téměř kompletní nabídku univerzitních kurzů a má asi 15 000 studentů a 1000 učitelů. Byla založena v roce 1924. Terst disponuje mnoha výzkumnými zařízeními, s nimiž je univerzita spojena dohodami o spolupráci. Mezi nimi jsou Mezinárodní škola pokročilého výzkumu, Mezinárodní centrum teoretické fyziky, Národní oceánografický ústav, Mezinárodní centrum genetického inženýrství a biotechnologie, ústav Elettra Sincrotrone Trieste, sekce Italského národního institutu pro jadernou fyziku (INFN) a Italského národního ústavu pro astrofyziku (INAF), a mnoho dalších, které společně tvoří tzv. „Sistema Trieste“ (Terstský systém). V posledních letech se navíc počet mezinárodních dohod o spolupráci mezi univerzitami rychle zvyšoval. Tyto dohody zahrnují mobilitu zaměstnanců a studentů, a to jak v rámci programů EU, jako je Socrates, tak i v rámci dohod týkajících se výhradně výzkumné činnosti. Žebříček světových univerzit Times v roce 2014 zařadil Terst na druhé místo mezi italskými univerzitami. Roku 2019 US News & World Report univerzitu umístil na 67. místě světa v oblasti věd o věsmíru. Round University Ranking světových univerzit z roku 2018 jí udělil světově 99. místo v oblasti Life Sciences (věd o životě). Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku University of Trieste na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Terstská univerzita na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Universität Triest

Die Universität Triest (italienisch Università degli Studi di Trieste) ist die Hochschule von Triest, die im Jahre 1924 gegründet wurde. Heute umfasst die Universität zwölf Fakultäten mit 16.000 Studierenden und etwa eintausend Dozenten. Geschichte Im Jahr 1877 wurde eine Handelshochschule (italienisch: Scuola Superiore di Commercio) aus dem Nachlass des Triestiner Barons Pasquale Revoltella (1795–1869) gegründet. Nachdem die k.u.k.-Monarchie die Herrschaft über Triest im Ersten Weltkrieg verloren hatte, verwandelte die italienische Regierung 1920 die Handelsschule in eine Hochschule für Wirtschafts- und Handelswissenschaften. 1924 wurde die juristische Fakultät ins Leben gerufen, die zusammen mit der Fakultät für Betriebswirtschaft die Universität Triest bildete. Während des Zweiten Weltkrieges gründete das Professorenkollegium 1943 angesichts der Gefahr einer Aufteilung des italienischen Gebiets und der Einführung einer deutschen Militärverwaltung auf eigene Initiative die Fakultät für Philologie und Philosophie und anschließend die Fakultät für Schiff- und Maschinenbau. Nach dem Krieg nahm man die Ausweitungstätigkeit wieder auf: 1946 wurde die Fakultät für Naturwissenschaften geschaffen; weitere Fakultäten folgten nach und nach. Heute besteht die Universität aus zwölf Fakultäten mit ca. 16.000 Studierenden (Stand: 2022) und ca. 1000 Dozenten. Rektoren Fakultäten und Institute Es gibt über zwölf Fakultäten und Institute: Die Fakultäten für Politikwissenschaft, Pädagogik und Ingenieurwissenschaften verfügen in Görz und Pordenone über regionale Zweiginstitute mit spezifischen Studienabschnitten und Diplomkursen. Persönlichkeiten Vinzenz Bronzin (1872–1970), Professor für Mathematik, Publikation Theorie der Prämiengeschäfte (1908) Bruno de Finetti (1906–1985), Professor für Mathematik Albert O. Hirschman (1915–2012), amerikanischer Soziologe und Volkswirt Stanislaus Joyce (1884–1955), Professor für englische Literatur, Bruder von James Joyce Gaetano Kanizsa (1913–1993), Professor für Psychologie Claudio Magris (* 1939), Professor für deutsche Sprache und Literatur, italienischer Schriftsteller und Übersetzer Mario Mirabella Roberti (1909–2002), Professor für christliche Archäologie Siehe auch Liste der modernen Universitäten in Europa (1801–1945) Weblinks Offizielle Website der Universität Triest (italienisch) Einzelnachweise
Universidad de Trieste

La Universidad de Trieste (en italiano: Università degli Studi di Trieste) es una universidad estatal italiana. Fue fundada en 1924, como "Regia Università degli Studi Economici e Commerciali" (Real Universidad de los Estudios Económicos y Comerciales), sobre la base de la Scuola Superiore di Commercio, Fondazione Revoltella, que ya existía y fue creada con donación privada en 1877, cuando Trieste todavía estaba en Austria-Hungría, conforme a la voluntad y testamento del barón Pasquale Revoltella. La universidad cuenta con 12 facultades y tiene 23 000 estudiantes con alrededor de 1000 docentes. Tiene 100 años lo que la hace una universidad joven comparada con otras universidades italianas. En 2009, en el ranking nacional universitario, esta Universidad resultó la segunda mejor de Italia.​ Más aún, en 2010, fue evaluada la mejor universidad italiana en el Clasificación académica de universidades del THE.​ Notas Enlaces externos Università degli Studi di Trieste
Université de Trieste

L'université de Trieste (en italien, Università degli studi di Trieste) est une université italienne, dont le siège est à Trieste, chef-lieu de la région autonome du Frioul-Vénétie Julienne. Pendant l'année universitaire 2000/2001, elle comprenait douze facultés avec environ 27 000 étudiants. Le noyau originaire de l'université est représenté par l'École supérieure de commerce, Fondation Revoltella, créée comme une fondation privée en 1877 pour alimenter les exigences professionnelles dominantes (commerce, fret maritime). Dès que Trieste devient italienne, par décret du commissaire du 14 septembre 1919, en y ajoutant une 3e année de cours, l'État italien la rendait égale aux autres Instituts supérieurs de commerce, tandis que le décret royal du 7 novembre 1920 la faisant devenir un établissement public autonome. Le 1er mars 1921, le directeur en devenait l'historien de l'économie Gino Luzzatto, auquel succédait l'éminent juriste Alberto Asquini, qui allait en devenir le premier recteur universitaire. Par décret royal du 8 août 1924 (n° 1388), elle devenait Université des études économiques et commerciales (avec une 4e année d'études). L'université travaille notamment en partenariat avec l'observatoire astronomique de Trieste. Histoire Personnalités liées à l'université Professeurs Étudiants Liens externes Ressources relatives à la recherche : Classement académique des universités mondiales CrossRef Horizon 2020 U-Multirank (it + en) Site officiel Portail des universités Portail du Frioul-Vénétie Julienne
Universiteit van Triëst

De Universiteit van Triëst (Università degli Studi di Trieste) is gevestigd in Triëst in de regio Friuli-Venezia Giulia. De instelling werd als Hogeschool voor economie in 1877 gesticht. In 1920 wijzigde de naam in "Koninklijke Hogeschool voor Economische en Handelswetenschappen". Sinds 1938 heeft het de status van een universiteit en kreeg het naast de bestaande economische ook de beschikking over een juridische faculteit. Tijdens de Duitse bezetting na de val van Mussolini werden de vakgebieden filosofie, filologie, scheepsbouwkunde en machinebouw opgericht. Op dit moment telt de universiteit van Triëst de volgende faculteiten: natuurwetenschappen; rechtsgeleerdheid; politicologie; bedrijfskunde; filologie en filosofie; pedagogiek; medicijnen en chirurgie; farmacologie; psychologie; tolkeninstituut. De universiteit heeft twee dependances, een in Pordenone en een in Gorizia. Het aantal studenten bedraagt ongeveer 24.000, die begeleid worden door ongeveer 1000 docenten. Verbonden Baron Pasquale Revoltella (1795-1869) financierde de oprichting van studies in de bedrijfskunde en de handel Angelo Segrè (1891-1969), hoogleraar Economische Geschiedenis (1936-1938) Claudio Magris (1939), hoogleraar moderne Duitse literatuur Sandi Hilal (1973), oud-student en Palestijns architect Externe link (it) Officiële website