Santa Maria dell'Ammiraglio

De Santa Maria dell'Ammiraglio, soms ook Martorana, is een kerk in Palermo, Sicilië. Het is de zetel van de parochie van San Nicolò dei Greci alla Martorana (Albanees: Klisha e Shën Kollit së Arbëreshëvet). De kerk staat aan Piazza Bellini, naast de Normandische kerk van San Cataldo en tegenover de barokke Santa Caterina. De kerk is een co-kathedraal van de Eparchie Piana degli Albanesi van de Italo-Albanese-Katholieke Kerk, een bisdom dat de Italo-Albanese (Arbëreshë) gemeenschappen in Sicilië omvat die de liturgie volgens de Byzantijnse liturgie in de Koinè-taal en de Albanese taal uitvoeren. De kerk getuigt van de oosterse religieuze en artistieke cultuur die vandaag de dag nog steeds aanwezig is in Italië, nog versterkt door de Albanese ballingen die vanaf de 15e eeuw hun toevlucht zochten in Zuid-Italië en Sicilië onder druk van de Turks-Ottomaanse vervolgingen in Albanië en de Balkan. Deze laatste invloed heeft aanzienlijke sporen nagelaten in het schilderen van iconen, in de religieuze ritus, in de taal van de parochie, in de traditionele gebruiken van sommige Albanese kolonies in de provincie Palermo. De gemeenschap maakt deel uit van de rooms-katholieke kerk, maar volgt de rituele en spirituele tradities die ze grotendeels deelt met de oosterse kerk. De kerk wordt gekenmerkt door een veelheid aan stijlen die elkaar ontmoeten, omdat het door de eeuwen heen werd verrijkt door verschillende smaken in kunst, architectuur en cultuur. Vandaag de dag is het een kerkhistorisch monument dat beschermd is. De kerk staat sinds 2015 op de UNESCO-Werelderfgoedlijst als onderdeel van de inschrijving Arabisch-Normandisch Palermo en de kathedralen van Cefalù en Monreale. Geschiedenis De naam Ammiraglio (“admiraal”) is afgeleid van de Syrische christelijke admiraal en belangrijkste minister van koning Rogier II van Sicilië, Georg van Antiochië, wiens paleis en eigendommen het gebied overlapten en die als eerste de bouw ervan ondersteunde. Na ongeveer 100 jaar onder Arabische controle werd Palermo uitgeroepen tot hoofdstad van het Koninkrijk Sicilië. De Normandische leiders waardeerden de artistieke kwaliteiten van het islamitische schrift en verwerkten dit in het interieur van hun architectuur, waaronder deze kerk. Tegelijkertijd was Grieks een veelgebruikte taal in de mediterrane samenleving en diende het als juridische taal. De oprichtingsakte van de kerk (die aanvankelijk oosters-orthodox was), in Koinè-Grieks en Arabisch, is bewaard gebleven en dateert uit 1143; de bouw was op dat moment waarschijnlijk al begonnen. De kerk was zeker voltooid toen Georg in 1151 stierf, en hij en zijn vrouw werden begraven in de narthex. In 1184 bezocht de Arabische reiziger Ibn Jubayr de kerk en wijdde later een aanzienlijk deel van zijn beschrijving van Palermo aan de lof van de kerk, die hij omschreef als “het mooiste monument ter wereld”. Na de Siciliaanse Vespers van 1282 kwam de adel van het eiland bijeen in de kerk voor een vergadering die resulteerde in het aanbieden van de Siciliaanse kroon aan Peter III van Aragón. In 1193-1194 werd op een aangrenzend terrein door de aristocrate Eloisa Martorana een benedictinessenklooster gesticht. In de eerste helft van het millennium onderging Sicilië een drastische verandering toen heersers uit verschillende dynastieën de macht grepen en moslims op agressieve wijze verdreven, zoals blijkt uit de massale deportatie van Siciliaanse moslims naar Lucera door Frederik II. Hun streven naar culturele homogeniteit kwam tot uiting in de verbouwing van de kerk. In 1433-1434, onder het bewind van koning Alfons V van Aragón, werd dit klooster aan de kerk toegevoegd, die sindsdien algemeen bekend staat als La Martorana. De nonnen hebben de kerk tussen de 16e en 18e eeuw ingrijpend verbouwd, waarbij grote veranderingen werden aangebracht in de structuur en de binneninrichting. Het klooster werd opgeheven tijdens de onderdrukking van religieuze ordes in 1866. De nonnen van de Martorana waren beroemd om hun marsepein, gevormd en gekleurd om op verschillende vruchten te lijken, bekend als Frutta di Martorana, die nog steeds in banketbakkerijen in Palermo wordt verkocht. In 1937 keerde de kerk terug naar de Byzantijnse liturgie met de Albanese gemeenschap die in Palermo aanwezig was. De kerk nam in 1945 de titel van zetel van de parochie van de Italo-Albanezen over, nadat de kerk naast het Italo-Albanese seminarie van Palermo tijdens de Tweede Wereldoorlog was verwoest. Tegenwoordig wordt de kerk nog steeds gebruikt door de Italo-Albanese-Katholieke Kerk voor hun diensten en deelt zij de status van kathedraal met de kathedraal van San Demetrio Megalomartire in Piana degli Albanesi. De kerk werd gerestaureerd en in 2013 heropend voor de gemeenschap. Tijdens de restauratiewerkzaamheden werden de geestelijken en de congregatie tijdelijk verwelkomd in de kerk van Santa Macrina van de Italiaans-Albanese basiliaanse nonnen in Palermo. De parochie van San Nicolò dei Greci heeft geen echt parochiegebied, maar is het referentiepunt voor 15.000 Arbëreshë (de Albanese gemeenschap van Sicilië die zich historisch in de provincie Palermo heeft gevestigd) die in de stad wonen. Namen De kerk stond traditioneel bekend als “Sint Nicolaas van de Grieken”, waarbij de term “Grieks” verwijst naar de overname van de Byzantijnse liturgie en het gebruik van kerkelijk Grieks als liturgische taal, en niet naar de etniciteit. De kerk staat nu ook bekend als “Parrocchia San Nicolò degli Albanesi” of “Famullia / Klisha e Shën Kollit i Arbëreshëvet në Palermë” in de Arbëresh-taal. Andere versies zijn Klisha Arbëreshe Palermë (“De Arbëreshe-kerk in Palermo”) of gewoon Marturanë. De titel “Parrocchia San Nicolò dei Greci alla Martorana” betekent dat de Italiaans-Albanese parochie nu gevestigd is in de Martorana-kerk en niet meer op de oorspronkelijke locatie naast het Italiaans-Albanese seminarie. Liturgie De liturgische riten, de huwelijksceremonies, de doop en de religieuze festiviteiten van de parochie van San Nicolò dei Greci volgen de Byzantijnse kalender en de Albanese traditie van de gemeenschappen van het eparchie Piana degli Albanesi. De liturgische talen die worden gebruikt zijn het Koinè (volgens de traditie, die is ontstaan om alle volkeren van de Oosterse Kerk te verenigen onder één enkele taal van begrip) of het Albanees (de moedertaal van de parochiegemeenschap). Het is niet ongebruikelijk om de priester en de gelovigen gewoonlijk in het Albanees te horen spreken. De taal is namelijk het belangrijkste element dat hen identificeert als behorend tot een specifieke etnische groep. Sommige jonge vrouwen uit Piana degli Albanesi trouwen nog steeds in de rijke bruidsjurk van de Albanese traditie en volgens de huwelijksceremonie (martesa). Een speciale viering voor de Arbëreshë-bevolking is de Theofanie of Zegening van het water op 6 januari (Ujët e pagëzuam); het belangrijkste feest is Pasen (Pashkët), met de oosterse rituelen van sterke spiritualiteit van de Goede Week (Java e Madhe) en het zingen van Christos anesti – Krishti u ngjall (Christus is verrezen). Op 6 december vindt het feest van Sint-Nicolaas (Dita e Shën Kollit) plaats. Architectuur De oorspronkelijke kerk werd gebouwd ials kruiskoepelkerk (“Grieks kruisplan”), een veelvoorkomende variant op het standaardtype van de middeleeuwse Byzantijnse kerk. De drie apsissen in het oosten grenzen direct aan de naos, in plaats van te worden gescheiden door een extra beuk, zoals gebruikelijk was in de hedendaagse Byzantijnse architectuur in de Balkan en Klein-Azië. In de eerste eeuw van haar bestaan werd de kerk in drie verschillende fasen uitgebreid: eerst door de toevoeging van een narthex om de graven van Georg van Antiochië en zijn vrouw te huisvesten, vervolgens door de toevoeging van een voorhal en ten slotte door de bouw van een centraal geplaatste klokkentoren aan de westkant. De campanile, die rijkelijk versierd is met drie rijen bogen en loggia's met verticale ramen, dient nog steeds als hoofdingang van de kerk. Belangrijke latere toevoegingen aan de kerk zijn onder meer de barokke gevel die tegenwoordig uitkijkt op het plein. Aan het einde van de 19e eeuw probeerden historisch ingestelde restaurateurs de kerk in haar oorspronkelijke staat te herstellen, hoewel veel elementen van de barokke aanpassingen behouden zijn gebleven. Bepaalde elementen van de oorspronkelijke kerk, met name de buitenversiering, tonen de invloed van de islamitische architectuur op de cultuur van Normandië in Sicilië. Een fries met een inscriptie loopt langs de bovenkant van de buitenmuren; hoewel de tekst in het Grieks is, verwijst de architecturale vorm naar de islamitische architectuur van Noord-Afrika. De nissen in de buitenmuren zijn eveneens afgeleid van de islamitische architecturale traditie. In het interieur is op een reeks houten balken aan de voet van de koepel een geschilderde inscriptie in het Arabisch aangebracht; de tekst is ontleend aan de christelijke liturgie (de Epinikios-hymne en de Grote Doxologie). De kerk beschikte ook over een paar fraai bewerkte houten deuren, die tegenwoordig in de zuidgevel van de westelijke uitbreiding zijn geïnstalleerd en sterk verwijzen naar de artistieke tradities van het Fatimidische Noord-Afrika. Vanwege deze “Arabische” elementen wordt de Martorana vergeleken met haar Palermitaanse tijdgenoot, de Cappella Palatina, die een soortgelijke mix van Byzantijnse en islamitische vormen vertoont. Interieur De kerk staat bekend om zijn 12e-eeuwse mozaïeken, uitgevoerd door ambachtslieden die in Byzantijnse stijl werkten. De mozaïeken vertonen veel iconografische en formele overeenkomsten met de ongeveer gelijktijdige programma's in de Cappella Palatina, in de dom van Monreale en in de dom van Cefalù, hoewel ze waarschijnlijk door een ander atelier zijn uitgevoerd. Op de muren zijn twee mozaïeken te zien die afkomstig zijn van de oorspronkelijke Normandische gevel. Ze stellen koning Rogier II voor, de heer van Georg van Antiochië, die de kroon van Sicilië ontvangt van Jezus, en aan de noordkant van het gangpad Georg zelf, aan de voeten van de Maagd Maria. De afbeelding van Rogier was iconografisch gezien zeer belangrijk. In de westerse christelijke traditie werden koningen gewoonlijk gekroond door de paus of zijn vertegenwoordigers, maar Rogier wordt afgebeeld in Byzantijnse kleding, gekroond door Jezus op Byzantijnse wijze. Rogier stond erom bekend dat hij zich tijdens zijn bewind als keizer presenteerde en werd aangesproken als basileus (“koning” in Koinè). Het mozaïek van de kroning van Rogier draagt een Latijnse inscriptie geschreven in Koinè letters (Rogerios Rex ΡΟΓΕΡΙΟΣ ΡΗΞ “koning Roger”). De koepel van het schip wordt gedomineerd door de traditionele Byzantijnse afbeelding van Christus Pantocrator, omringd door de aartsengelen Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël. Het register daaronder toont de acht profeten uit het Oude Testament en in de pendentieven de vier evangelisten uit het Nieuwe Testament. Het gewelf van het schip toont de geboorte en de dood van de Maagd Maria. Het nieuwere deel van de kerk is versierd met latere fresco's van relatief weinig artistieke betekenis. De fresco's in het midden van de muren stammen uit de 18e eeuw en worden toegeschreven aan de Vlaamse schilder Guglielmo Borremans.