NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Santo Spirito (eiland)

Santo Spirito is een eilandje in de lagune van Venetië, gelegen tussen Poveglia en San Clemente. De oppervlakte bedraagt 2,53 hectare. De oudste informatie over Santo Spirito dateert uit 1140, toen de reguliere kanunniken daar hun hoofdzetel hadden. In 1379-1380, tijdens de Oorlog van Chioggia tussen Genua en Venetië, werden de monniken van het eiland verdreven. Het eiland werd vervolgens toegewezen aan de cisterciënzers van wie het Brondoloklooster door de terugtrekkende Genuese troepen was verwoest. In 1430 werden de cisterciënzers afgelost door de Eremitani, de augustijnse bedelorde die daarvoor zijn hoofdzetel had in het Lazzaretto Vecchio. Zij lieten rond 1540 de kerk Santo Spirito in Isola herbouwen naar ontwerp van Jacopo Sansovino. Titiaan schilderde voor deze kerk twee altaarstukken, Tronende Sint-Marcus met heiligen en Pinksteren, en drie plafondstukken. Nadat de orde in 1656 door paus Alexander VII was opgeheven, werden de kunstwerken overgebracht naar de Santa Maria della Salute die op dat moment in aanbouw was, en vervangen door kopieën. Toen Venetië in 1669 het eiland Candia (Kreta) verloor aan de Turken, keerden de daar aanwezige franciscanen terug naar Venetië en mochten ze hun intrek nemen op Santo Spirito. Ze bleven daar tot 1806, toen de troepen van Napoleon het klooster plunderden en het eiland gebruikten als militair garnizoen, waarbij de oude gebouwen werden gesloopt om plaats te maken voor kazernes en pakhuizen. In de Tweede Wereldoorlog fungeerde het eiland als kruitmagazijn. Sinds 1965 is het volledig verlaten. Literatuur Biadene, Susanna (red.) (1990). Titian: Prince of Painters. Prestel, New York/München.
Santo Spirito (wyspa)

Santo Spirito (wł. Święty Duch) – wyspa Laguny Weneckiej na północy Morza Adriatyckiego, u wybrzeży Wenecji Euganejskiej. Położona jest między wyspami Poveglią a San Clemente. Dała nazwę kanałowi, którego wody ją oblewają. Ma powierzchnię 2,53 he. Historia W 1140 wyspę zajmowała wspólnota kanoników regularnych. W 1380 wyspa należała do cystersów. W 1430 na wyspie osiedlili się augustianie. Eremici ci wznieśli nowy kościół według projektu Jacopo Sansovino. Świątynie ozdobiły m.in. dzieła Jacopo Palmy starszego oraz Tycjana. Papież Aleksander VII rozwiązał zakon w 1656. Władze miasta sprzedał część dóbr, przeznaczając uzyskane fundusze na cele militarne. Dzieła sztuki trafiły do Bazyliki Santa Maria della Salute w Wenecji (Święty Marek na tronie ze świętymi Tycjana czy Wesele w Kanie Galilejskiej Jacopo Tintoretto). Gdy Republika Wenecka utraciła Kretę na rzecz Turcji Osmańskiej, działający na niej franciszkanie obserwanci poprosili o pozwolenie na osiedlenie się Santo Spirito. Franciszkanie mieli swój klasztor na wyspie do 1806. W czasach napoleońskich klasztor uległ kasacie, a dobra rozproszeniu. Zakonników zgrupowano w klasztorze San Giobbe w Wenecji. Wyspę przeznaczono na cele militarne. W czasie II wojny światowej na wyspie istniał magazyn materiałów wybuchowych. Wyspa jest własnością padewskiej spółki Poveglia. Przypisy Linki zewnętrzne Strona spółki Poveglia dotycząca projektu związanego z wyspą. isoladisantospirito.it. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-20)]. (ang. • wł.)
Centre de préparation olympique de Formia

Le Centre de préparation olympique de Formia (en italien : Centro di preparazione olimpica di Formia) est un complexe sportif situé dans la ville de Formia, dans la région italienne du Latium. Histoire Né en 1955 sur une idée de Bruno Zauli comme École nationale d'athlétisme, il appartient au CONI. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’athlétisme Portail du Latium
Verona Lufthavn

Verona Lufthavn (italiensk: Aeroporto di Verona-Villafranca) (IATA: VRN, ICAO: LIPX), er en international lufthavn ved byen Villafranca di Verona, 12 km sydvest for Verona i Italien. I 2012 ekspederede den 3.198.788 passagerer og 36.015 flybevægelser. Historie Verona-Villafranca var under 2. verdenskrig udelukkende en militær lufthavn. I starten af 1960'erne begyndte man med civil passagertrafik, da en daglig forbindelse til Rom blev etableret, ligesom nogle få charterfly afgik mod nordeuropæiske destinationer. På grund af voksende passagertal og VM i fodbold, udvidede man i 1990 terminalbygningen, parkeringsarealerne, ligesom lufthavnen blev forbundet til den nye ringvej ind til centrum af Verona. Referencer Eksterne henvisninger Verona Airports officielle hjemmeside (italiensk) (engelsk) (tysk)
Flughafen Verona

Der Flughafen Verona (ital. Aeroporto di Verona-Villafranca „Valerio Catullo“, IATA-Code: VRN, ICAO-Code: LIPX) ist ein italienischer Flughafen, der zivil und militärisch genutzt wird. Er liegt zwölf Kilometer südwestlich von Verona bei Villafranca di Verona. Auf dem westlich der Start- und Landebahn gelegenen militärischen Teil befinden sich keine fliegenden Einheiten mehr. Das zivile Terminal befindet sich ganz im Nordosten. Verkehrsanbindung Der Flughafen grenzt südwestlich unmittelbar an eines der wichtigsten Autobahnkreuze Italiens. Hier treffen die Brennerautobahn A22 und die in west-östlicher Richtung verlaufende A4 aufeinander. Über diese beiden Autobahnen sind neben Verona Städte wie Trient, Vicenza, Mantua und Brescia, der Gardasee und die südlichen Alpen zu erreichen. Die Innenstadt Veronas ist über eine gut ausgebaute Straße mit dem Flughafen verbunden. Neben Taxis verkehren Shuttle-Busse, die im 20-Minuten-Takt den Hauptbahnhof Porta Nuova ansteuern. Knapp ein Kilometer südöstlich des Terminals liegt an der Bahnstrecke Verona–Mantua der Bahnhof Dossobuono. Dieser gilt nicht als Flughafenbahnhof. Der Flughafen soll einen eigenen Anschluss an diese Eisenbahnstrecke und damit an Verona Porta Nuova bekommen. Fluggesellschaften Der Flughafen Verona wird derzeit von 24 Fluggesellschaften bedient. Die meisten Linienflüge ab Verona bieten Eurowings, ITA Airways, Aer Lingus, Air Dolomiti, Air Moldova, Alba Star, British Airways, Easyjet, Fly One, Lufthansa, Neos, Norwegian, Ryanair, Siberian Airlines, Transavia, Thomson Airways, Wizz Air, Volotea und Vueling. Air Dolomiti hat ihren Unternehmenssitz in Dossobuono, Verona-Villafranca ist ihr Heimatflughafen, ihr Drehkreuz ist jedoch der Flughafen München. Militärische Nutzung Auf dem militärischen Teil des Flughafens befand sich bis in die 1990er Jahre ein mit AMX-Kampfflugzeugen ausgerüstetes Aufklärungsgeschwader der italienischen Luftwaffe. Die gepanzerten Flugzeug-Shelter für zwei Staffeln sind noch immer vorhanden. Der militärische Teil dient nur noch als vorgeschobener Stützpunkt und als Unterkunft für Unterstützungseinheiten. Verona-Villafranca ist an das Northern Italy Pipeline System angeschlossen. Zwischenfälle Am 13. Dezember 1995 stürzte eine durch Romavia für Banat Air betriebene Antonow An-24 (YR-AMR) kurz nach dem Start vom Flughafen Verona wegen eines Strömungsabrisses in den Boden. Ursache war, dass die Maschine trotz Schneefalls nicht enteist worden war. Darüber hinaus war sie um mindestens zwei Tonnen überladen. Alle 49 Menschen an Bord wurden getötet (siehe auch Banat-Air-Flug 166). Weitere Flughäfen Im Nordwesten Veronas befindet sich der Flugplatz Verona-Boscomantico. Dort befindet sich ein Aeroclub und ein Verein für Fallschirmspringer. Die Flughafengesellschaft Aeroporto di Verona/Aeroporti Sistema del Garda betreibt neben dem Flughafen Verona-Villafranca auch den etwas weiter westlich gelegenen Flughafen Brescia-Montichiari, der von Low-Cost und Charterfluggesellschaften angeflogen wird. Einzelnachweise Weblinks Flughafenbetreiber Verona und Brescia Internetauftritt 3º Stormo
Aéroport de Vérone

L'aéroport de Vérone (code IATA : VRN • code OACI : LIPX), encore appelé aéroport Valerio Catullo Villafranca ou simplement aéroport Vérone-Villafranca, est l'aéroport international qui dessert la région de Vérone. Il porte le nom d'un poète de l'époque romaine (Catulle en français) qui serait né à Vérone ou aux environs. Histoire Débuts Villafranca était une base aérienne durant la Première Guerre mondiale. L'aérodrome s'ouvre progressivement au trafic civil à la même période avec des liaisons quotidiennes vers Rome puis progressivement à des vols charters vers l'Europe du Nord. Vers la fin des années 1970, avec le concours de la province de Vérone, la commune de Vérone et la chambre de commerce locale, l'aéroport de Villafranca construit un terminal pour les passagers, ainsi que des bureaux. L'entité gérant le site, Aeroporto Valerio Catullo di Verona Villafranca S.p.A., est fondée en décembre 1978. Expansion dans les années 90 et 2000 En 1990, le terminal passager est agrandi afin de répondre à l'augmentation du trafic. Le tarmac est élargi et l'accès routier est facilité avec la construction de la nouvelle rocade à Vérone (SS12) à l'occasion de la Coupe du monde de football de 1990. En 1995, la fréquentation de l'aéroport passe à un million de passagers par an, puis à 2 millions en 2001 et encore à 3 millions en 2006. En mai 2006, un nouveau terminal d'arrivées, le Terminal 2, est ouvert : il se situe à côté du terminal d'origine, aujourd'hui le Terminal 1. Situation Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Compagnies aériennes et destinations Note : au 16/07/2018. Actualisé le 18/01/2023. Accès et transports au sol Une navette, Aerobus (199) gérée par la société ATV, relie l'aéroport avec la gare de Vérone-Porta-Nuova[1] [2]. Durant l'été, une ligne de bus relie également l'aéroport avec le lac de Garde. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Verona Villafranca Airport » (voir la liste des auteurs). Liens externes (de + en + it) Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’aéronautique Portail de la Vénétie
Verona Villafranca repülőtér

A Verona Villafranca repülőtér (IATA: VRN, ICAO: LIPX) Olaszország egyik nemzetközi repülőtere, amely Verona közelében található. Éves utasforgalma 2 982 060 (2022) fő. A repülőtér egyúttal katonai légibázis is. Futópályák A repülőtér futópályái: 04/22 (3068 m, aszfalt, aszfaltbeton) Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Légitársaságok és úticélok 2025-ben a Verona Villafranca repülőtérről az alábbi járatok indulnak (Utoljára frissítve: 2025-11-18): Jegyzetek További információk Hivatalos oldal A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában
Aeroporto di Verona

De luchthaven Verona (Italiaans: Aeroporto di Verona) (IATA: VRN, ICAO: LIPX) is gelegen op 5 km van de Italiaanse stad Verona. Het is de belangrijkste luchthaven nabij het Gardameer en vormt samen met Luchthaven Brescia de Garda luchthavens (Aeroporti di Garda). Geschiedenis De luchthaven van Verona werd in de Tweede Wereldoorlog al gebruikt als militaire luchthaven, pas vanaf 1960 wordt de luchthaven ook voor civiele doeleinden gebruikt. In de eerste jaren bleef de luchthaven zeer klein, er waren enkele vluchten naar Europese bestemmingen en een dagelijkse verbinding met Rome. Aan het eind van de jaren 70 werd er voor het eerst geïnvesteerd in degelijke infrastructuur. In december 1978 werd Aeroporto Valerio Catullo di Verona Villafranca Spa, de beheersmaatschappij van de luchthaven opgericht. Vele lokale besturen hebben een aandeel in deze maatschappij. De luchthaven bleef groeien en in 1990 breidde ze fors uit. De terminal en de parking werden vergroot en er werd een weg aangelegd die de luchthaven verbindt met de nieuwe ringwegen die aangelegd werden voor het wereldkampioenschap voetbal in 1990. 1995 was het eerste jaar dat er meer dan een miljoen passagiers gebruik maakten van de luchthaven. In 2001 was dit aantal al gegroeid tot twee miljoen passagiers en in 2006 vervoerde de luchthaven voor het eerst meer dan drie miljoen passagiers in een jaar. Om tegemoet te komen aan het stijgende aantal passagiers werd in 2006 een nieuwe aankomsthal geopend. De oude aankomsthal werd aan de vertrekhal toegevoegd. Externe link Site van de luchthaven
Port lotniczy Werona-Villafranca

Port lotniczy Werona-Villafranca (Port lotniczy Werona) – międzynarodowy port lotniczy położony 12 km na południowy zachód od centrum Werony. Jest jednym z największych portów lotniczych w regionie Veneto. W 2023 obsłużył około 3,4 mln pasażerów. Linie lotnicze i połączenia Przypisy
Aeroportul Verona Villafranca

Aeroportul Verona Villafranca (IATA: VRN, ICAO: LIPX) este un aeroport din Villafranca di Verona, Provincia Verona, Veneto, Italia ce deservește zona Verona. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 2.982.060 de pasageri. A fost deschis în 1916 și numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 72 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Este operat de Italian Air Force⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 04/22 are suprafața de asfalt și dimensiunile 3.068 m ×. Terminale Note Vezi și
Верона (аэропорт)

Аэропорт Вероны (итал. Aeroporto di Verona-Villafranca), также известный, как Международный аэропорт Валерио Катулло Виллафранка или Аэропорт Верона-Виллафранка, (ИАТА: VRN, ИКАО: LIPX) — аэропорт совместного базирования, обслуживающий итальянские провинции Брешиа, Мантуя, Ровиго, Виченца, Тренто, Больцано и Верона. В 2006 году аэропорт впервые перешагнул порог в 3 миллиона обслуженных пассажиров за год и продолжил наращивать объёмы, достигнув показателя в 3 510 259 пассажиров за 2007 год. История Аэропорт Верона-Виллафранка первоначально был создан в качестве военного аэродрома, действовавшего в ходе Второй мировой войны, и был открыт для выполнения ряда коммерческих чартерных перевозок в начале 1960-х годов. В первую очередь рейсы выполнялись в Рим и некоторые города Европы. В конце 1970-х годов благодаря программе развития провинции, предложенной Торгово-промышленной палатой Вероны, аэропорт становится полноценным коммерческим аэропортом, со своим пассажирским терминалом и офисными помещениями для представителей авиакомпаний и других сервисных служб. В декабре 1978 года для управления аэропортовым комплексом была создана компания Aeroporto Valerio Catullo di Verona Villafranca Spa, частично принадлежащая муниципалитетам Виллафранка-ди-Верона и Соммакампаньи, а также органам управления провинций Тренто (второй по величине владелец), Брешиа, Больцано и другим более мелким собственникам. В 1990 году в качестве подготовки к проведению Чемпионата мира по футболу, а также в связи с назревшей необходимостью увеличения мощностей аэропорта, пассажирский терминал Аэропорта Верона-Виллафранка был расширен и модернизирован. Параллельно с этим были построены новые самолётные стоянки, автомобильные парковки и через аэропорт была замкнута новая кольцевая автодорога. В 1995 году аэропорт достиг рекордного в один миллион человек количества обслуженных пассажиров, пять лет спустя объём пассажирского трафика превысил два миллиона человек, а в 2006 году Аэропорт Верона-Виллафранка отпраздновал свой трехмиллионный юбилей. Администрация аэропорта регулярно предпринимает усилия по расширению и модернизации аэропортового комплекса исходя из постоянного роста объёмов пассажирских перевозок. В мае 2006 года в присутствии заместителя министра транспорта страны Чезаре де-Пиччоли (Cesare De Piccoli) и вице-президента венецианской провинции Луки Зайа (Luca Zaia) были открыты к использованию дополнительные площади залов прибытия пассажиров, увеличивающие почти вдвое пропускную способность на прибывающих рейсах. Залы отправления пассажиров также были увеличены по площади на 3000 квадратных метров. Авиакомпании и направления полётов Примечания Ссылки Официальный сайт (итал.) (англ.) (нем.) Фотографии аэропорта на сайте Airliners.net
Verona-Villafrancas flygplats

Verona-Villafrancas flygplats (IATA: VRN, ICAO: LIPX) (även: Valerius Catullus flygplats) (italienska: Aeroporto di Verona-Villafranca) är en internationell flygplats belägen 10 km sydväst om Verona i Italien. Flygplatsen ligger intill motorvägarna A4 och A22. Flygplatsen betjänar de mer än 4 miljonerna invånare i provinserna Verona, Brescia, Mantua och Trentino-Alto Adige. Den är en fokusflygplats för flygbolagen Meridiana, Neos och Volotea. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Verona Villafranca Airport, 27 maj 2017. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Verona-Villafrancas flygplats.
Верона (аеропорт)

Аеропорт Верони (італ. Aeroporto di Verona-Villafranca, (IATA: VRN, ICAO: LIPX)), також відомий як Міжнародний аеропорт Валеріо Катулло Віллафранка або Аеропорт Верона-Віллафранка — аеропорт спільного базування, що обслуговує італійські провінції Брешія, Мантуя, Ровіго, Віченца, Тренто, Больцано і Верона. Розташовано за 10 км SW від Верони. Аеропорт є хабом для: Neos Volotea Термінали Аеропорт Верони складається з двох терміналів: Термінал 1. Обслуговує рейси, що вилітають з Верони. Термінал 2. Призначений для приймання рейсів. Авіалінії та напрямки Статистика Транспорт Автобус Експрес Aerobus, прямує до центрального залізничного вокзалу міста Верона, коштує 6 EUR, інтервал руху — 20 хвилин з 5:35, 6:30, 6:50 і 7:10, до 20:30, далі що 40 хвилин до 23:10. Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Верона (аеропорт) Офіційний вебсайт
Catedral de San Rufino (Asís)

La catedral de San Rufino​ o simplemente catedral de Asís​ (en italiano: Cattedrale di S. Rufino)​ es un templo católico dedicado a San Rufino (Rufino de Asís) que constituye una importante iglesia de Asís, Italia, y destaca en la historia de la orden franciscana. En esta iglesia San Francisco de Asís (1182), Santa Clara (1193) y muchos de sus discípulos originales fueron bautizados. Fue en la audiencia de Francisco predicando en esta iglesia en 1209 que Clara se sintió "profundamente conmovida" por su mensaje y realizó su llamado. Esta iglesia majestuosa en el estilo románico de Umbría era la tercera iglesia construida en el mismo sitio para contener los restos del obispo Rufino de Asís, martirizado en el siglo III. La construcción se inició en 1140 con el diseño de Giovanni da Gubbio, como atestigua la inscripción de la pared visible dentro del ábside. En 1228, mientras estaba en Asís para la canonización de San Francisco, el Papa Gregorio IX consagró el altar mayor. El Papa Inocencio IV inauguró la iglesia terminada en 1253. Véase también Iglesia católica San Rufino Referencias
Katedra w Asyżu

Katedra św. Rufina w Asyżu (wł. Cattedrale di San Rufino) – kościół romański z XII wieku w Asyżu, w Umbrii. Początkowo w tym miejscu mieściła się bazylika z VIII wieku zbudowana w celu złożenia szczątków św. Rufina. Na początku XI wzniesiono drugi kościół na polecenia biskupa Ugone, który przeniósł tutaj siedzibę biskupią. Budowę obecnej świątyni rozpoczęto w 1140 r. pod kierunkiem Jano z Gubio na polecenie biskupa Clarissimo. W tym kościele św. Franciszek wygłosił swoje pierwsze kazanie. Obok kościoła wznosi się dzwonnica z zegarem, wzniesiona na kwadratowym planie. Jej dolna część pochodzi z poprzedniego kościoła zbudowanego w XI wieku. Fasada ozdobiona jest trzema rozetami umieszczonymi nad trzema portalami oraz licznymi rzeźbami i fryzem arkadkowym. U podstawy głównego portalu znajdują się dwa lwy, z których jeden trzyma w paszczy człowieka, a drugi kozła. U podstawy bocznych portali umieszczone są zaś gryfy. W tympanonie głównego portalu jest koło, a w nim ukazany jest Chrystus triumfujący, poza kołem umieszczono postacie Matki Boskiej karmiącej i św. Rufina. W tympanonie lewego portalu znajdują się dwa lwy, a prawego – dwa duże ptaki. Środkową część fasady rozpoczyna pozioma loggia rozciągająca się na całą szerokość fasady. Zamykają ją dwa kamienne wilki. Ponad loggią znajdują się trzy rozety, pod środkową z nich znajdują się trzy kariatydy podtrzymywane przez zwierzęta. Po obu stronach rozety umieszczone są rzeźby symbolizujące czterech Ewangelistów. Górna część fasady zawiera ostrołuk, w którym prawdopodobnie miała znajdować się mozaika. W latach 1571–1578 przebudowano wnętrze katedry nadając jej późnorenesansowy wystrój. Wnętrze jest trzynawowe, z ołtarzami we wszystkich trzech nawach. Obok głównego wejścia stoją figury św. Klary i św. Franciszka. W kościele zachowana jest chrzcielnica, w której zostali ochrzczeni św. Franciszek i św. Klara (w tym okresie była to jedyna chrzcielnica w Asyżu i znajdowała się w kościele M.B Większej – Santa Maria Magiorre). Pod głównym ołtarzem pochowany jest św. Rufin. Przylegająca do katedry Kaplica Najświętszego Sakramentu w stylu barokowym ozdobiona jest freskami Giorettiego, Carboniego i Ciro Ferrittiego. W Kaplicy Matki Boskiej Płaczącej (Capella della Madonna del Pianto) znajduje się kopia XV-wiecznej, niedawno skradzionej piety. Galeria Bibliografia Adriano Cioci, Przewodnik po Asyżu, Asyż 1998
Villa Manin

Villa Manin Passariano se nachází v oblasti Passariano Codroipo v regionu Furlansko-Julské Benátsko. Jednalo se o sídlo posledního benátského dóžete Ludovica Manina. V roce 1797 v něm také přebýval Napoleon Bonaparte se svou manželkou Joséphine de Beauharnais. Bylo zde provedeno mnoho rozhovorů před podepsáním smlouvy mezi Francií a Rakouskem známé jako smlouva Campa Formio (17. října 1797). Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Villa Manin na Wikimedia Commons Turistické informace