NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Villa Clerici

Villa Clerici es una villa construida en el 1700 en las afueras de la ciudad de Milán. Fue originariamente residencia de la familia del Marqués de Clerici. Edificada siguiendo un proyecto del arquitecto Francesco Croce el mismo que diseño la torre gótica más alta de la Catedral de Milán. En 1927 la Compañía de San Pablo fundada por el Cardenal Andrea Carlo Ferrari adquirió la propiedad para hospedar después de la Segunda Guerra Mundial la «Casa de Redención Social». En los primeros años de la década de 1950 el pintor italiano Dandolo Bellini, gran apasionado de arte y coleccionista de obras sagradas, creó en el interior del palacio del setecientos la Galería de arte sacro moderna y contemporánea. Fue oficialmente inaugurada el 7 de diciembre de 1955 por el entonces Presidente de la República Italiana Giovanni Gronchi. Muchos artistas del entorno del Arzobispo de Milán Giovanni Battista Montini (más tarde Papa Pablo VI) se unieron a Bellini con la intención de reconciliar el arte moderno con la Iglesia católica. Electo Papa en 1963 Pablo VI convocó a Dandolo Bellini a Roma para ocuparse de embellecer el palacio apostólico y sobre todo para organizar la sección de arte moderna y contemporánea del museo Vaticano según el modelo de Villa Clerici. Villa Clerici fue y es una escuela de arte sacro contemporáneo. En sus salones se reunieron pintores,escultores, críticos, tratando de unir los anhelos profundos del ser humano con la búsqueda del Divino. Es de destacar el trabajo de grandes maestros de la Academia de Brera, Francesco Messina, Giacomo Manzu y Enrico Manfrini. De escultores de renombre internacional como Lello Scorzelli, José Walter Gavito, y pintores del talento de Aldo Carpi y Raúl Soldi. Enlaces externos Sitio oficial (en italiano) Villa Clerici (en italiano) Teatro de Villa Clerici (en italiano)
Chiesa di San Pietro Apostolo (Azzano Decimo)

La chiesa arcipretale di San Pietro Apostolo, nota anche come duomo, è la parrocchiale di Azzano Decimo, in provincia di Pordenone e diocesi di Concordia-Pordenone; è a capo della forania di Azzano Decimo. Storia La prima citazione della pieve di Azzano Decimo risale al Medioevo. L'attuale duomo venne costruito tra il 1748 ed il 1771 e consacrato il 19 maggio di quello stesso anno. Nel 1995 la chiesa fu dotata dell'ambone e dell'altare postconciliare rivolto verso l'assemblea e nel 2002 il campanile venne restaurato. Interno All'interno dell'arcipretale, ad unica navata, sono posti l'altar maggiore, realizzato tra il 1748 ed il 1750 dai fratelli Giuseppe e Giovanni Mattiussi ed impreziosito da statue dei Santi Pietro e Paolo, la pala raffigurante i Santi Sisto, Valentino e Sebastiano, e gli altari laterali di Sant'Antonio e del Carmine. Campanile L'originario campanile, risalente forse al XV secolo, era posto sul lato sinistro della chiesa; venne demolito nell'autunno del 1923. Quello attuale, invece, fu edificato nel 1921. Esso, con i suoi 76 metri, è il più alto sia della provincia di Pordenone sia della diocesi di Concordia-Pordenone. Galleria d'immagini Note Voci correlate Diocesi di Concordia-Pordenone Azzano Decimo Parrocchie della diocesi di Concordia-Pordenone Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Pietro Apostolo Collegamenti esterni Parrocchia di AZZANO DECIMO, su pmap.it.
Базилика Юлия

Юлия (на латински: Basilica Iulia) е базилика на Римския форум – място за събиране на древноримския сенат и за провеждане на съдебни процеси. Базиликата е с размери 101 на 49 м. Построена е през 54 – 44 г. пр.н.е. от Гай Юлий Цезар на мястото на базилика Семпрония. Строителството е завършено при Август, но след няколко години зданието напълно изгаря и е отново изградено през 12 г. от Октавиан. При пожар през 283 г. базиликата силно пострадва и е реставрирана при император Диоклетиан. Външни препратки Снимки на компютърна възстановка на базилика Юлия Архив на оригинала от 2009-03-16 в Wayback Machine.
Basilica Iulia

Die Basilica Iulia (eingedeutscht auch Julia) war ein antiker Hallenbau am Forum Romanum in Rom. Der Bau der Basilika wurde wohl 54 v. Chr. von Gaius Iulius Caesar am Ort eines kleineren Vorgängerbaus, der Basilica Sempronia, und einer Ladenzeile, der tabernae veteres, begonnen. Die noch unfertige Basilica Iulia wurde 46 v. Chr. zur Zeit der Diktatur Caesars eingeweiht. Der Name leitet sich, wie bei römischen Bauten oft, vom Gentilnamen Caesars ab. Kurz nach der Vollendung unter Augustus wurde die Basilika durch einen Brand beschädigt, in vergrößerter Form wieder aufgebaut und 12 v. Chr. von Augustus im Namen seiner Adoptivsöhne Gaius und Lucius Caesar eingeweiht. In der Basilica tagte während der Kaiserzeit das Centumviralgericht. Nach einer weiteren Brandzerstörung 283 n. Chr. wurde sie unter Diokletian noch einmal neu aufgebaut. Die Basilica Iulia war mit einer Länge von 101 m und einer Breite von 49 m die größte Basilika direkt am Forum Romanum. Sie lag an dessen Südseite zwischen dem Vicus Iugarius im Westen und dem Vicus Tuscus im Osten. Die Basilika besaß ein hohes Hauptschiff und Galerien über den Seitenschiffen sowie eine Apsis für den Richtersitz. Die heutigen Reste lassen nur noch wenig erahnen. Interessant sind jedoch die in die Treppenstufen geritzten Spielbretter aus antiker Zeit, die auf müßiggängerischen Zeitvertreib verweisen. Literatur Basilica Julia. In: Samuel Ball Platner, Thomas Ashby: A Topographical Dictionary of Ancient Rome. Oxford University Press, London 1929, S. 78–80 (online). Christine Ertel, Klaus Stefan Freyberger, Markus Wolf: Die Basilica Julia auf dem Forum Romanum in Rom. Archäologischer Befund, Rekonstruktion, Baugeschichte, Bedeutung und Rezeption (= Sonderschriften des Deutschen Archäologischen Instituts Rom. Band 27). Harrassowitz, Wiesbaden 2025, ISBN 978-3-447-12227-6. Reinhard Förtsch: Basilica Iulia. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 2, Metzler, Stuttgart 1997, ISBN 3-476-01472-X. Weblinks Die Basilica Iulia bei Roma Antiqua – Rom im Netz Digital Roman Forum der UCLA, Basilica Iulia Rekonstruktion und Informationen zur Basilica Iulia auf der Website des ,digitalen forum romanum‘ der Humboldt-Universität zu Berlin
Basilica Iulia

A Basilica Julia a Forum Romanum egy műemléke Rómában. A Forumon a nyugati oldalon áll. Julius Caesar i. e. 54-ben kezdte el építtetni, de csak Augustus idején fejezték be a munkálatokat. I. e. 9-ben leégett, de Augustus Basilica Gai et Luci néven újraépíttette – ezzel Caesar unokáinak, Gaiusnak és Luciusnak ajánlva az épületet. Még a 4. század végén is restaurálták. Mivel több alkalommal kirabolták, a sok fosztogatás után mindössze az oszlopcsonkok, a padozat és a lépcsők maradtak meg az egykori építményből. Alaprajza így is jól látható. A hármas oszlopsorral körülvett, tehát öthajós, 101 m hosszú, 49 m széles épület kétszintes, emeletes csarnok volt. Északkeleti sarkán négyszögű alapzat áll, talán a pila Horatia, a Horatiusoktól legyőzött Curiatiusok fegyverzetével ékesített emlékoszlopé. Eredetileg a centrumviri, azaz a polgári ügyekben döntő 180 elöljáróból álló bíróság székhelyeként működött. Így négy termet képeztek az épületben egyenként 45 fő részére, melyeket csak függöny, esetleg paraván választott el egymástól. A tárgyalás nézői a galériáról követhették figyelemmel a törvénykezési eseményeket. A lépcsőben dámajáték karcolata látható – ez azt jelzi, hogy a tárgyalások szüneteiben játékokkal ütötték el az időt. Források Pecz Vilmos: Ókori lexikon, I–IV. kötet. Budapest, Franklin Társulat, 1904. Fajth Tibor: Itália (Panoráma útikönyvek, Athenaeum Nyomda, Bp. 1980) ISBN 963-243-235-5 Olivia Ercoli – Ros Belford – Roberta Mitchell: Róma (Útitárs Könyvek, Panemex KFt és Grafo Kft, Bp., 2000.) ISBN 963-9090-36-0
Basilica Julia

De Basilica Julia was een basilica bedoeld als als handels- en bijeenkomstlocatie op het Forum Romanum in Rome. De basilica stond aan de Via Sacra en werd in 55 v.Chr. gebouwd op de plaats van de Basilica Sempronia uit 169 v.Chr. Het werd gebouwd in opdracht van Julius Caesar, aan wie het gebouw zijn naam dankte, maar de bouw werd pas onder zijn opvolger Augustus voltooid. De basilica had destijds een oppervlakte van 101 bij 49 meter. Het gebouw was geheel bekleed met kostbaar wit marmer. Het centrale schip, dat 80 bij 20 meter mat, werd aan weerszijden van twee smallere zijbeuken voorzien. Aan de Forumzijde stonden in nissen beelden van de belangrijke kunstenaars als Praxiteles en Polycletus. In de toegangstrappen zijn resten van dobbel- en dominospelen gevonden waar de Romeinse burgers zich in de schaduw van het dak van de basilica mee vermaakten. Tijdens haar bestaan is de Basilica meerdere beschadigd en weer opgebouwd, maar heeft na 55 v.Chr. altijd dezelfde naam gehouden. Augustus moest het gebouw kort na de inhuldiging in 12 n.Chr. al herstellen na een eerste brand. Tijdens de regering van Diocletianus, aan het einde van de derde eeuw, verwoestte een grote brand meerdere gebouwen op het forum, waaronder de basilica die wel weer werd herbouwd. In 410 vielen de Visigoten onder Alarik I de stad binnen, waarbij de basilica wederom werd verwoest. Het gebouw werd daarna niet meer hersteld en diende als vindplaats voor bouwmaterialen en marmer.
Bazylika Julia

Bazylika Julia (łac. Basilica Iulia) – niezachowana do czasów współczesnych bazylika, stojąca dawniej w południowo-zachodniej części Forum Romanum, pomiędzy świątynią Saturna a świątynią Kastora i Polluksa. Budowę bazyliki, mającej zastąpić stojącą wcześniej w tym miejscu Bazylię Sempronia z 170 roku p.n.e., rozpoczął około 54 p.n.e. Juliusz Cezar. Niewykończony jeszcze budynek został poświęcony w 46 p.n.e., chociaż prace budowlane zakończono ostatecznie dopiero za panowania Oktawiana Augusta. Niedługo po ukończeniu bazylika spłonęła w pożarze, po odbudowie została poświęcona w 12 roku p.n.e. wnukom Augusta, Gajuszowi i Lucjuszowi. Po ponownym pożarze za panowania Karinusa w 283 roku odbudowana w 305 roku przez Dioklecjana. Po zdobyciu Rzymu przez Wizygotów w 410 roku została zniszczona, odbudowano ją jednak w 416 roku staraniem prefekta Rzymu Gabiniusa Vettiusa Probianusa. W VIII wieku północno-wschodnią część bazyliki zaadaptowano na kościół, co jednak nie uchroniło jej przed zniszczeniem – z czasem budowla zaczęła służyć jako źródło darmowego budulca. Ostatnie pozostałości rozebrano w XVI wieku, a pozyskany w ten sposób materiał wykorzystano do wzniesienia Palazzo Torlonia. Do czasów współczesnych zachowały się jedynie odsłonięte podczas przeprowadzonych w XIX wieku prac archeologicznych podium, część schodów oraz fragmenty konstrukcji w zachodnim narożniku, pochodzące z czasów odbudowy dokonanej przez Dioklecjana. Zajmująca powierzchnię o wymiarach 101×49 m bazylika składała się z głównego budynku o długości 82 i szerokości 16 m, otoczonego podwójnym, dwukondygnacyjnym portykiem. Wyłożony marmurem portyk, szeroki na 7,5 m, posiadał po osiemnaście kolumn na dłuższych bokach i osiem na krótszych. Kolumny na dolnym poziomie wzniesione zostały w porządku toskańskim, na górnym natomiast w jońskim. Przypisy Linki zewnętrzne Strona projektu rekonstrukcji komputerowej bazyliki (angielski)
Basílica Júlia

Basílica Júlia (em latim: Basilica Iulia) era uma basílica civil que ficava no Fórum Romano. Era um grande edifício público utilizado para encontros políticos e outros negócios oficiais durante os primeiros anos do Império Romano e atualmente restam apenas ruínas, principalmente as fundações, o piso, um pequeno canto no fundo com uns poucos arcos que era parte tanto do edifício original quanto das reconstruções posteriores e uma única coluna da primeira fase do edifício. A Basílica Júlia foi construída no local onde ficava a mais antiga Basílica Semprônia (170 a.C.), ao longo da lateral sul do Fórum, em oposição à Basílica Emília. O edifício foi inaugurado em 46 a.C. por Júlio César, que financiou a obra utilizando o butim amealhado durante as Guerras Gálicas, mas a obra só terminou no reinado de Augusto, que batizou a basílica em homenagem a ele, que era seu pai adotivo. História e utilização O edifício foi praticamente destruído logo depois de ter sido inaugurado, mas foi restaurado e reinaugurado em 12 d.C.. Em 283, depois de um outro incêndio, o imperador Diocleciano o restaurou novamente. A Basílica Júlia abrigava as cortes de direito civil e tabernas (lojas) e provia espaços para assuntos oficiais e para atividades bancárias. No século I, ela também foi utilizada para abrigar as sessões dos centúviros ("Corte dos Cem"), que tratava de assuntos relacionados a heranças. Em suas "Epístolas", Plínio, o Jovem, descreve uma situação na qual ele defendeu uma senhora de status senatorial cujo pai, de mais de oitenta anos, a deserdou dez dias antes de se casar novamente. O edifício era o local de encontro preferido dos romanos e no piso do pórtico estão ainda hoje rasuras de tabuleiros de jogos inscritos no mármore branco. Uma pedra, originária do segundo andar do lado de frente para a Cúria Júlia, está gravada uma grade de oito por oito que servia de tabuleiro para um destes jogos. O edifício foi parcialmente destruído durante o saque de Roma por Alarico (410) e se arruinou daí em diante. Uma parte da basílica foi transformada numa igreja no século VII ou VIII. Atualmente, o local é pouco mais do que uma área retangular nivelada e elevada cerca de um metro acima do nível da rua, com blocos jogados de rocha no interior. Uma fileira de degraus de mármore segue por toda a lateral da basílica de frente para a Via Sacra e há também um acesso a partir de um lance mais alto de escadas (por causa do nível mais baixo da rua) na extremidade perto do Templo de Castor e Pólux. Escavações O local foi escavado por Pietro Rosa em 1850, que reconstruiu uma única coluna de mármore e seus suportes em travertino. Em 1852, segmentos de concreto da abóbada com o revestimento em estuque foi recuperado, mas acabou destruído em 1872. Localização Referências Ligações externas
Базилика Юлия

Базилика Юлия (лат. Basilica Iulia) — базилика на Римском форуме, место собраний римского сената, здесь также проходили судебные процессы, прежде всего это было место для tribunalis centumvirale — процессов о наследстве и имуществе. В здании также находились лавки менял; на полу начертаны поля для игр. Базилика (101 на 49 метров) построена Гаем Юлием Цезарем в 54 — 44 годах до н. э. на месте базилики Семпрония. После пожара здание было восстановлено при Августе, в 12 году до н. э., и в том же году было освящено. В этот период здание было как и базилика Юлия украшено мрамором (внешние стены и стены магазинчиков, опоры). При пожаре в 283 году базилика сильно пострадала и была отреставрирована при Диоклетиане. К настоящему времени сохранились руины основания и центральная колонна 283 года. Примечания Литература Stierlin, Henri. Imperium Romanum. — Köln: Benedikt Taschen Verlag GmbH, 1996. — ISBN 3-8228-8729-3.
Basilica Iulia

Basilica Iulia är en antik basilika på Forum Romanum i Rom. Byggnaden påbörjades av Julius Caesar år 54 f.Kr. och återuppbyggdes av Augustus efter branden på Forum år 14 f.Kr. Den drygt etthundra meter långa fasaden hade arkader i två våningar mot Forum. Det höga mittskeppet fick direkt ljus från stora fönster högst upp, och mot det öppnade sig sidoskepp i två våningar. Efter att under århundraden ha plundrats på byggnadsmaterial återstår nästan ingenting av basilikan, men dess utseende är känt från myntbilder och andra källor. En av portikens kolonner rekonstruerades på 1800-talet och tegelmurar har återuppbyggts i hörnet mot Capitolium, där en kyrka – Santa Maria in Cannapara – uppfördes under tidig medeltid. Basilica Iulia användes av domstolen Centumviri (latin, av centum, "hundra", och vir, "man"), vilken dömde i civilmål om arvsfrågor och ägotvister. Sådana hade tidigare hållits i olika lokaler vid Forum eller under bar himmel. Vid stora rättegångar kunde hela basilikan användas, men vanligen delades den upp genom draperier och provisoriska avbalkningar. Lyhördheten tycks ha varit ett problem, eftersom det omtalas att en vältalig advokat, som pläderade i ett mål, kunde locka fram applåder från åhörare i utrymmena intill. Bilder Källor Noter Tryckta källor Claridge, Amanda (1998) (på engelska). Rome: An Oxford Archaeological Guide. Oxford Archaeological Guides, 99-2662277-1. Oxford: Oxford University Press. sid. 89–90. ISBN 0-19-288003-9 Coarelli, Filippo (1980) (på italienska). Guida archeologica di Roma (3). Milano: Arnoldo Mondadori. sid. 81–82. OCLC 7187657 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Basilica Iulia.
Базиліка Юлія

Базиліка Юлія (лат. Basilica Iulia) — базиліка на Римському форумі, місце зборів римського сенату, тут також проходили судові процеси. Історія Мала розмір 101 на 49 метрів. Побудована Гаєм Юлієм Цезарем в 54–44 до н. е. на місці базиліки Семпронія. Будівництво завершено за Августа, вже через кілька років будівля повністю згоріла і була заново відбудована в 12 році н. е. Августом. Під час пожежі в 283 році сильно постраждала та була відреставрована за Діоклетіана. Примітки Див. також Опис Базиліки Юлія (англ.)
Chiesa di San Giovanni Battista (Barcis)

La chiesa di San Giovanni Battista è la parrocchiale di Barcis, in provincia di Pordenone e diocesi di Concordia-Pordenone; fa parte della forania di Maniago. Storia In origine il toponimo Barcis indicava collettivamente tutta la bassa val Cellina e la sua pieve, intitolata a San Giorgio, si trovava nello scomparso villaggio di Cellis, che sorgeva presso l'attuale località Roppe. Di essa si hanno notizie sin dal XII secolo. Una leggenda popolare riferisce che chiesa e villaggio fossero andati distrutti all'inizio del XIV secolo a causa di una frana. Il racconto sembra veritiero anche se, probabilmente, non si trattò di un evento improvviso, ma di un lento dissesto che spinse gli abitanti a trasferirsi a fondovalle, fondando l'odierna Barcis e la nuova chiesa dedicata a San Giovanni. La chiesa fu ricostruita nel Cinquecento, ma l'attuale edificio risale al Settecento, venendo poi ampliato nel 1866. Il campanile è datato 1780. Nel 2000 l'impianto elettrico dovette essere rifatto per adeguarsi alle norme; nel 2003 anche l'impianto di riscaldamento dovette subire un intervento tale. Interno All'interno della chiesa, che è ad un'unica navata, sono posti il marmoreo altar maggiore, in stile barocco ed impreziosito dalle statue dei Santi Pietro e Paolo, il paliotto con bassorilievi raffiguranti degli angeli, il fonte battesimale, risalente al XVI secolo, e gli affreschi del presbiterio, i cui soggetti sono La decapitazione di San Giovanni Battista, dipinto nel Novecento, ed Il banchetto di Salomè. Note Voci correlate Barcis Parrocchie della diocesi di Concordia-Pordenone Diocesi di Concordia-Pordenone Regione ecclesiastica Triveneto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Chiesa di San Giovanni Battista (Barcis) Collegamenti esterni Parrocchia di BARCIS, su pmap.it.
Chiesa di San Lorenzo (Villanova Marchesana)

La chiesa di San Lorenzo Diacono e Martire, citata anche più semplicemente come chiesa di San Lorenzo, è una chiesa sita nel centro dell'abitato di Canalnovo, frazione del comune di Villanova Marchesana. Edificata nella metà del XVII secolo sul precedente edificio eretto nel 1260 dai monaci benedettini qui stabilitisi dopo la rotta di Ficarolo, è, nella suddivisione territoriale della chiesa cattolica, collocata nel vicariato di Crespino-Polesella, a sua volta parte della Diocesi di Adria-Rovigo, ed è sede parrocchiale dal 1956. Il campanile è invece di epoca successiva, edificato nel 1966 su progetto dell'ingegnere Dino Stori. Storia Note Bibliografia AA.VV., Il Veneto paese per paese, Firenze, Bonechi, 2000, ISBN 88-476-0006-5. Pia e Gino Braggion (a cura di), Il sacro nel Polesine - Gli Oratori nella Diocesi di Adria, Volume terzo, Conselve, Tip. Reg. Veneta, 1986, ISBN non esistente. Rovigo e la sua provincia; guida turistica e culturale, seconda edizione, Rovigo, Provincia di Rovigo, assessorato al turismo, 2003, ISBN non esistente. Pubblicazioni Giuseppe Ferrari (a cura di), Villanova Marchesana: monografia e leggende secondo la viva fresca sorgente della tradizione popolare (PDF), in I Quaderni dell'Accademia del tartufo del Delta del Po, n. 31, ISSN no. URL consultato l'8 febbraio 2019 (archiviato dall'url originale il 28 febbraio 2021). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Lorenzo Collegamenti esterni Chiesa di San Lorenzo, su Le chiese delle diocesi italiane, Conferenza Episcopale Italiana. URL consultato l'8 febbraio 2019. La Storia di Villanova Marchesana, su comune.villanovamarchesana.ro.it. URL consultato l'8 febbraio 2019 (archiviato dall'url originale il 9 febbraio 2019).
Sant'Antonio Abate, Naples

Sant'Antonio Abate is an ancient church of Naples, located at the beginning of the village of the same name: Borgo Sant'Antonio Abate. Legend has it that the church, placed at the origin of the village of the same name, was founded at the behest of Queen Joanna I of Anjou, but a diploma of King Robert of Anjou, shows that, as early as March 1313, there were church and hospital and that in this place the sick were cured of the disease called "sacred fire" or shingles, a product derived from pig fat. This church was the site of the Sacred Military Constantinian Order of Saint George. In this church there are two most important paintings by Luca Giordano. References External links
Église Saint-Antoine-Abbé de Naples

L’église Saint-Antoine-Abbé (en italien : chiesa di Sant'Antonio Abate) est une église de Naples dont l'origine remonte au XIIIe siècle et qui est située sur la rue homonyme du centre historique dans le borgo Sant'Antonio Abate; l'entrée se trouve au 302 de la via Foria. L'église est consacrée à saint Antoine. Histoire Niccolò di Tommaso au cours d'un voyage à Naples, signa en 1371 un polyptyque pour l'église. Il est aujourd'hui conservé au Musée de Capodimonte. À noter L’église compte deux tableaux de Luca Giordano. Voir aussi Articles connexes Liste des églises de Naples Source de la traduction (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Chiesa di Sant'Antonio Abate (Napoli) » (voir la liste des auteurs). Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Naples
Sant'Antonio Abate (Napulj)

Sant'Antonio Abate je crkva u Napulju, smještena na početku istoimenog naselja Borgo Sant'Antonio Abate. Legenda kaže da je crkva, koja se nalazi na podrijetlu istoimenog sela, osnovana po nalogu kraljice Ivane I. Anžuvinske, no diploma kralja Roberta Anžuvinskog pokazuje da je tu već u ožujku 1313. bile crkva i bolnica i da su se na ovom mjestu liječili bolesnici od bolesti zvane "sveta vatra" ili zoster proizvodom dobivenim od svinjske masti. Ova je crkva bila sjedište Svetog vojnog konstantinovačkog reda Svetog Jurja. U ovoj crkvi nalaze se dvije najvažnije slike Luce Giordana. Izvori Vanjske poveznice
Sant’Antonio Abate (Nápoly)

A Sant’Antonio Abate egy templom, a ma már Nápolyhoz tartozó Sant'Antonio Abate faluban. A 14. század során épült. A későbbi átépítések során teljesen elvesztette egykori formáját. A 17. és 18. századi átépítések során barokk jellemvonásokat kapott. Ugyanekkor számolták fel a templomhoz tartozó ispotályt, amely az égési sérülések és övsömör (Szent Antal tüze a néphagyomány szerint) gyógyítására szakosodott. A templombelsőt gazdag barokk dekoráció jellemzi, különösen értékesek az eredeti freskók. Források http://www.inaples.it http://www.danpiz.net/napoli/monumenti/Monumenti.htm Jegyzetek