NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aquarium van Genua

Het Aquarium van Genua (Italiaans: Acquario di Genova) in de Italiaanse stad Genua is het grootste aquarium van het land en de één-na-grootste van Europa. Het is gebouwd voor Expo '92 in de oude haven van de stad. Het aquarium dient als cultureel, educatief en wetenschappelijk centrum. Ongeveer 1,2 miljoen mensen bezoeken jaarlijks het aquarium. Het gebouw werd ontworpen door de Genuese architect Renzo Piano voor de Expo '92, 500 jaar na Columbus' ontdekking van Amerika. Het interieur en de eerste verblijven werden ontworpen door Peter Chermayeff en zijn team. In 1998 werd het aquarium uitgebreid met de toevoeging van een 100 meter lang schip dat met het gebouw werd verbonden. Verblijven Het oorspronkelijke concept was om de Ligurische Zee, Noord-Atlantische Oceaan en de Caraïbische Zee te tonen vanuit twee perspectieven: een vanuit het perspectief van de ontmoeting tussen de Nieuwe Wereld en de Oude Wereld perspectief van 1492 en een vanuit het ecologische bewustzijn van 1992 en het heden. In het aquarium zijn er 70 tanks van in totaal 6.000.000 liter en er is bijna 10.000 meter aan tentoonstellingsruimte. In de tanks leven 12.000 dieren van meer dan 400 verschillende soorten, waaronder vissen, zeezoogdieren, vogels, reptielen, amfibieën en ongewervelden. Hieronder zijn bijvoorbeeld dolfijnen, lamantijnen, haaien, zeehonden, roggen, boa's, kwallen en pinguïns. Fokprogramma's Het aquarium neemt deel aan meerdere internationale fokprogramma's en coördineert en beheert de EEP-stamboeken voor de zandbankhaai. Galerij Externe link (it) Website van Acquario di Genova
Akwarium w Genui

Akwarium w Genui (wł. Acquario di Genova) – akwarium znajdujące się w Genui w regionie Liguria we Włoszech. Zostało otwarte w 1992 roku. Drugie co do wielkości akwarium europejskie. Położenie Akwarium jest umiejscowione w centralnej części starego portu w Genui, przy moście Spinola. Znajduje się w niedalekiej odległości od stacji kolejowej Genova Piazza Principe i stacji metra San Giorgo oraz około 7 km od portu lotniczego. W pobliżu stoi przycumowany galeon Neptun. Historia Akwarium otwarto w związku z przypadającą wówczas 500. rocznicą odkrycia Ameryki przez genueńczyka Krzysztofa Kolumba i odbywającą się wówczas wystawą światową Genoa Expo '92. Oficjalna inauguracja nastąpiła w 1992 roku, chociaż obiekt nie został jeszcze ukończony. Dopiero 15 października 1993 zakończono budowę i udostępniono ekspozycję dla zwiedzających. Konstrukcja Konstrukcję akwarium zaprojektował architekt urodzony w Genui, laureat Nagrody Pritzkera – Renzo Piano, a wnętrze Peter Chermayeff. Nowoczesna budowla zintegrowana jest z prawdziwym statkiem (Grande Nave Blu, Duży Niebieski Statek), w którego wnętrzach stworzono warunki dla fauny i flory żyjącej w kilku morskich środowiskach. Znajduje się w nim 71 zbiorników. Obiekt zajmuje powierzchnię 10 000 m². W budynku znajduje się również sala kinowa, w której odbywają się projekcje filmów przyrodniczych. Zwiedzanie akwarium trwa około dwóch i pół godziny. Zasoby W akwarium zgromadzono około 600 gatunków zwierząt: ryb, płazów i ssaków oraz 200 gatunków roślin. Wszystkich zwierząt żyjących w zbiornikach jest 12 000. Najmniejszy kręgowiec o długości 2 cm zamieszkujący akwarium to mantella złota. Najmniejszej wielkości zwierzę to chełbia modra (5 mm) a najdłuższe to butlonos długości 2,5 m. W ciągu roku wszystkie zwierzęta potrzebują 60 ton pokarmu, z czego 25 ton przeznaczone jest wyłącznie dla ssaków morskich. Atrakcją obiektu jest basen tzw. dotykowy z płaszczkami i flądrami można w nim zanurzyć ręce i pogłaskać po grzbiecie podpływające ryby. Nauka i ochrona środowiska Akwarium w Genui realizuje projekt edukacyjny współfinansowany przez Unię Europejską o nazwie AquaRing. Projekt połączy zasoby cyfrowe dot. środowiska morskiego, Akwarium w Genui i innych europejskich akwariów, muzeów i placówek naukowych. Platforma internetowa będzie formą elektronicznego muzeum, w którym z każdego miejsca na świecie dostępne będą zdjęcia, filmy, pliki audio, e-książki, referaty, prace naukowe, rozprawy itp. AquaRing ma być cyfrowym źródłem informacji nie tylko o środowisku morskim, o partnerskich placówkach, ekspozycjach i planowanych wydarzeniach, będzie też dostarczać niezbędnych danych turystom, chcącym spędzić czas w wybranych obiektach. Informacje zawarte na tej stronie internetowej mają być podawane w sześciu językach. Przypisy Bibliografia AquaRing: What is AquaRing?. [dostęp 2012-10-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-03)]. (ang.). La Guida Verde Italia. Michelin, 2007, s. 141. ISBN 978-2-06-712450-9. Acquario di Genova- Aquariumsführer. Busalla: Grafiche G7, 2009. Linki zewnętrzne Strona oficjalna (wł.)
Аквариум Генуи

Аквариум Генуи (итал. Acquario di Genova) — крупнейший аквариум в Италии и второй по величине в Европе. Расположен в районе старого порта Генуи. Аквариум занимает 3100 м² площади, является членом Европейской ассоциации зоопарков и аквариумов (ЕАЗА). Его посещает более 1,2 миллиона человек каждый год. История Аквариум был построен для выставки Genoa Expo '92, проводившейся в честь пятисотлетия открытия Нового Света генуэзским мореплавателем Христофором Колумбом. Строение, похожее на готовый к спуску на воду корабль, было спроектировано архитектором Ренцо Пиано. Дизайн интерьера и выставки для открытия в 1992 году были разработаны командой дизайнеров фирмы Cambridge Seven Associates под руководством Питера Чермаева. В 1998 году аквариум был расширен: к нему был приставлен стометровый корабль, соединённый мостом с основным строением. . Выставки Первоначально идеей выставки было показать Лигурийское море, северную часть Атлантического океана и рифы Карибского моря с двух точек зрения: во-первых, как путь, по которому плыл Христофор Колумб, и во-вторых, показать озабоченность проблемами экологии. Аквариум включает 70 резервуаров, содержащих в общей сложности 6 млн литров воды и почти 10 000 м² доступной для посещения площади. Наука и охрана окружающей среды Аквариум Генуи координирует проект Европейского союза AquaRing, предоставляет научную базу для AquaRing: документы, изображения, академические ресурсы и интерактивные онлайн-курсы. Ссылки
Aquedotto pugliese

Der Aquedotto pugliese (auch Acquedotto Pugliese, deutsch der „Apulische Aquädukt“) ist eine Wasserleitung, die große Teile der Italienischen Region Apulien und kleine Bereiche Kampaniens mit Trinkwasser versorgt. Der apulische Aquädukt ist der größte Europas. Apulien war an der Oberfläche schon immer extrem wasserarm. Unterirdisch haben sich die versickernden Niederschläge zu mächtigen Grundwasservorräten angestaut. Allerdings zapften die Apulier dieses natürliche Reservoir mittels Artesischer Brunnen schon früh an. Die Versorgung mit Grundwasser erwies sich bereits in der Römerzeit als ungenügend (worüber auch Horaz schrieb) und Apulien war über Jahrhunderte Wassernotstandsgebiet. Erst König Ferdinand II., der von Neapel aus regierte, machte sich Mitte des 19. Jahrhunderts Gedanken über eine Verbesserung der Wasserversorgung. Der apulische Wasserbauingenieur Camillo Rosalba entwickelte im 1867 frisch vereinigten Königreich Italien den Plan zur Lösung des Wasserproblems. Knapp 40 Jahre später begann die italienische Regierung mit der Realisierung des Aquedotto pugliese. Das Jahrhundertwerk sah die Kanalisierung der Sele-Quelle vor, die zu Kampanien gehörte. Im Jahr 1914 erreichte der etwa drei Meter breite und 250 km lange unterirdische Hauptkanal die Stadt Bari. In den folgenden Jahrzehnten verzweigte sich das Leitungssystem. Es versorgt etwa 330 Gemeinden und endete noch vor dem Zweiten Weltkrieg im Zielort Santa Maria di Leuca. Damit hatte Apulien sein Wasserproblem für vier Jahrzehnte gelöst. Der steigende Wasserbedarf machte in den 1950er Jahren eine Erhöhung der Durchlaufmenge notwendig. Das Anzapfen der benachbarte Calore-Quelle blieb indes ohne Wirkung. Außerdem wurde der mittlerweile fast 50 Jahre alte Aquedotto immer reparaturbedürftiger. Neue Strategien richteten sich auf den Bau von Deichen und Staudämmen. Der Stausee von Occhito an der Grenze zu Molise geriet zum größten Stauprojekt Apuliens. Die Wasserversorgungsperspektive reicht jetzt bis 2015. Literatur Filippo Perretta: La secolare sete delle campagne di Puglia dalle cisterne all'acquedotto Pugliese. Umanesimo della Pietra, Martina Franca, 2001. Weblinks
Apuliai vízvezeték

Az apuliai vízvezetéket (olaszul acquedotto pugliese) Puglia régió száraz vidékeinek öntözését szolgálja. A campaniai Sele folyó vizét továbbítja. Napjainkban az Acquedotto Pugliese s.p.a. felügyelete alatt áll. Európa leghosszabb működő vízvezetéke. Megépítésének ötlete Antonio Jattától származik, aki 1906-ban felvetette a régió vízellátási problémáinak rendezését. Ezzel egy évezredes problémát akart megoldani, hiszen a lakosság már az ókorban szembesült a vízhiánnyal, ezt Horatius is megemlíti feljegyzéseiben. Mivel nagyon kevés édesvízforrás található a vidéken, a lakosság az esővizet is ciszternákba gyűjtötte. A vízhiány miatt gyakoriak voltak a különféle járványok. A vízvezeték 1915-ben elérte Bari városát, majd később Brindisit (1918) és Leccét (1927) is bekötötték. A vízvezeték a Dauniai-szubappenninekből eredő Sele folyó vizét a Tavoliere delle Puglién keresztül továbbítja a száraz Murgia és Salento településeire. További információk Acquedotto Pugliese s.p.a. honlapja
Visconti Castle (Castelletto sopra Ticino)

The Visconti Castle of Castelletto is a castle of medieval origin in Castelletto sopra Ticino, Piedmont, northern Italy. It is named after the Visconti house, to which it belonged between the 13th and 20th centuries. Location A short distance from Castelletto sopra Ticino, the castle lies in an overlooking position near the Ticino, a few hundred meters from where Lake Maggiore ceases and the southern portion of the river begins its course. History The castle was first mentioned in the 12th century as the property of the Da Castello, a family from Novara. In the 13th century, it was in the possession of members of a cadet branch of the Visconti house, Ottone and later Uberto Visconti, who originated the new cadet branch of the Visconti di Castelletto. In 1329, the Visconti di Castelletto obtained a royal diploma confirming their lordship on Castelletto sopra Ticino. Enriched by duties on goods in transit along the river, the Visconti di Castelletto extended their dominions in the 15th century to the area surrounding the southern Lake Maggiore (Sesto Calende, Angera, Lisanza, Borgo Ticino, Pombia, Varallo Pombia, Invorio Superiore, Paruzzaro). The castle was renovated over the following centuries, mainly on the western side, and transformed into an aristocratic residence. It had been a property of the Visconti until the beginning of the 20th century. Today Today, the castle is a private real estate. It retains its original quadrilateral shape with a tower on each corner. It is in good condition. Three types of masonry, probably related to different construction phases, are visible: river pebbles, squared stones, and plastered walls. The two towers facing the Ticino appear truncated. On one tower stands the coat of arms of the Visconti d'Aragona, the last Visconti branch to own the building. In popular culture Tommaso Grossi set some scenes of his historical novel Marco Visconti in the castle. References Sources Del Tredici, Federico; Rossetti, Edoardo (2012). Castle trails from Milan to Bellinzona. Guide to the dukedom's castles. Milan: Nexi-Castelli del ducato. ISBN 9788896451069. OCLC 811550410. Archived from the original on July 13, 2024. Retrieved July 13, 2024. Conti, Flavio (1975). I castelli del Piemonte (in Italian). Vol. Tomo I. Milan: Görlich Editore. OCLC 1440237235. External links Castelletto Sopra Ticino Portale Turismo - Castelli, palazzi, ville, badie e giardini
Олтар на мира

Олтарът на мира (на латински: Ara Pacis Augustae) е олтар, издигнат в чест на триумфалното завръщане на император Октавиан Август от Испания и Галия през 13 пр.н.е. Възложен е от Сената на 4 юли 13 г. и е осветен на 30 януари 9 пр.н.е.. Поставен е на североизточния ъгъл на Марсово поле). Освещаването на олтара ознаменува настъпването на епохата на Римския мир (Pax Romana). В Доклада на Август от онзи период пише: „След като се завърнах след щастливия си успех в провинциите Галия и Испания в Рим, който по това време бе под консулството на Нерон и Публий Квинтилий, Сенатът реши да изгради Олтар на мира на Марсовото поле като благодарност за завръщането ми и заповяда в него ежегодно да се извършват жертвоприношения от високопоставени служители, свещеници и весталки.“ След падането на Римската империя олтарът е залят от Тибър и с векове стои погребан под 4 метра тиня. През 1568 г. са извадени отделни скулптурни релефи от олтара; те попадат във вила Медичи, във Ватикана, в Уфици и в Лувъра. През 1859 г. са предприети основни разкопки, които позволяват на Мусолини да реконструира олтара на Август. През 2006 г. е открито ново здание - „капак“, чието предназначение е да защити крехките остатъци от олтара от капризите на времето (архитект на проекта е Ричард Майер). Източници Външни препратки ((en)) Официален сайт на музея Ara Pacis в Рим Архив на оригинала от 2007-07-02 в Wayback Machine. Фото документация на Ara Pacis
Ara Pacis

Ara Pacis je oltář zasvěcený římské bohyni míru Pax, zbudovaný na Martově poli na severozápadním okraji starověkého Říma. Historie Nechal ho postavit Octavianus Augustus jako připomínku vítězného tažení do Hispánie a Galie, které zbavilo Řím vnějších nepřátel a zajistilo jeho dominanci nad tehdy známým světem (Pax Romana). Jak napsal Velleius Paterculus, po letech zmatků „pole byla opět obdělávána, bohové uctíváni, lidé se těšili klidu a míru a byli si jistí držbou vlastního majetku.“ Stavba byla schválena senátem v roce 13 př. n. l. a slavnostně vysvěcena 30. ledna 9 př. n. l. Samotný oltář byl obklopen čtvercovým pavilonem, vše bylo zhotoveno z bílého mramoru a po obvodových zdech se ve dvou pásech nad sebou táhly reliéfy, zobrazující císaře s rodinou a jeho triumfální průvod, stejně jako mytologické postavy (Romulus a Remus, bohyně Roma), vyjadřující návaznost Augustovy vlády na slavné tradice. Celý objekt byl široký 11,6 metru, dlouhý 10,6 metru a vysoký 6 metrů. Po pádu římské říše byl oltář ponechán svému osudu a postupně jej pokrylo bahno z tiberských záplav. Trosky byly objeveny až při stavbě baziliky San Lorenzo in Lucina v roce 1568 a reliéfy se ocitly v soukromých sbírkách. Ve 30. letech 20. století proběhla na počest dvoutisícího výročí Augustova narození rekonstrukce oltáře do původní podoby. Od roku 2006 je umístěn v modernistické budově muzea, postavené podle projektu amerického architekta Richarda Meiera. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ara Pacis na Wikimedia Commons Galerie Ara Pacis na Wikimedia Commons http://www.arapacis.it/ http://www.aviewoncities.com/rome/arapacis.htm Archivováno 2. 2. 2015 na Wayback Machine. http://www.rim.maweb.eu/muzea-a-galerie-v-rime/muzeum-ara-pacis-2/ Archivováno 5. 12. 2014 na Wayback Machine.
Ara Pacis

'Ara Pacis' Augustae (lat. Oltar veličanstvenog mira) je monumentalni oltar koji je napravljen po naredbi senata, od 13. pr. Kr. - 9. g., kako bi se proslavio Augustov pobjednički povratak iz Galije i Španjolske. Na reljefima koji ispunjavaju cijelu površinu kvadratnog svetišta prikazana je carska obitelj sa simbolima vjerske pobožnosti i plodonosne zemljoradnje. Oltarni ukrasi naglašavaju Augustovu važnost u održavanju mira i blagostanja u Rimu, tzv. "Pax Romana" ili stogodišnji mir. Ovaj zavjetni objekt najšire izražava carsku koncepciju portreta. Na licima iz svečanog mimohoda prevladava realistični naglasak bez insistiranja na pojedinostima, samo jednostavan ritam nabora koji su pokrenuti svečanim hodom. Poveznice Rim Umjetnost starog Rima Rimsko Carstvo Vanjske poveznice Samuel Ball Platner, Topografski rječnik starog Rima: Ara Pacis (engleski). Službena web stranica Ara Pacis muzeja na engleskom. Arhivirana inačica izvorne stranice od 2. srpnja 2007. (Wayback Machine) Nekoliko stranica s fotografijama. Članak iz New York Times, 25. rujna 2006., "Nagovještaj modenrizma u starom Rimu", Nicolai Ouroussoff. Opis s Richardmeier.com: Ara Pacis. Ara Pacis Museum.com Arhivirana inačica izvorne stranice od 18. lipnja 2007. (Wayback Machine) Izvori
Ara Pacis Augustae

Az Ara Pacis Augustae (jelentése az augustusi béke oltára) egy monumentális oltár Róma központjában, amely i.e. 13 - 9 között épült Augustus római császár Hispaniából és Galliából való hazatérése alkalmából. Az Augustus-kori római művészet egyik legjelentősebb alkotása. Leírása A művet a római senatus rendelte meg Augustus hazatérése valamint a Hispániával és Galliával megteremtett „béke”, tulajdonképpen a két terület leigázása alkalmából. Ezt tükrözik az oltár finoman megmunkált domborművei is, amelyek Augustus vallási-politikai nézeteinek illusztrációi: a mondabeli ősök, istenek mellett, a szent áldozat bemutatására vonuló jámbor Augustust, családja és papok kíséretében mutatja be. Az oltár carrarai márványból készült. Pódiumon áll, amelyet nyitott falak vesznek körbe. A falakat kívül-belül domborművek díszítik. A külső fal nyugati homlokzatán a Lupercal barlang és Aineiasz áldozata látható, keleti oldalán Tellus és Róma megszemélyesítése, az oldalfalakon pedig két hosszú, párhuzamos frízen az oltár felszentelésének ünnepi menete látható. A menetben Augustus és családja, senatorok, papok és előkelőségek vesznek részt. Mindezek mellett gazdag virág- és gyümölcsmotívumos faragott füzérek is díszítik a falakat. Az oltár valaha néhány száz méterrel távolabb állt. A Római Birodalom bukása után elpusztult. Maradványai a 15. században kerültek elő a Palazzo Fiano építése során. Néhány darabja külföldre került, illetve olaszországi múzeumukba. A második világháború előtt a palota alól kiásták maradványait, az olasz múzeumokban őrzött darabokkal kiegészítették, sőt a külföldre került részek másolatait is a helyükre illesztették. A teljes békeoltárt nem eredeti helyére, hanem Augustus mauzóleuma mellé állították fel, a Mussolini által kialakított téren, egy Richard Meier által tervezett ultramodern épületben, az Ara Pacis-múzeumban, 2006-ban. Források Ürögdi, György (1980). Róma. Panoráma. ISBN 963 243 191 X. Hinzten-Bohlen, Brigitte (2005). Művészeti kalauz Róma és Vatikán. Vince Kiadó. ISBN 978-963-9552-49-4. Művészeti lexikon I. (A–E). Főszerk. Zádor Anna, Genthon István. 3. kiad. Budapest: Akadémiai. 1981. 93. o.
Ara Pacis

Ara Pacis, Ołtarz Pokoju, Ara Pacis Augustae – marmurowy ołtarz (ara) wzniesiony przez cesarza Oktawiana Augusta na wschodnim krańcu Pola Marsowego po zachodniej stronie via Flaminia w Rzymie, na pamiątkę zakończenia długotrwałych wojen domowych i zaprowadzenia pokoju (Pax Romana). August ślubował wzniesienie ołtarza po powrocie do miasta z kampanii w Galii i Hiszpanii w dniu 4 lipca 13 roku p.n.e. Jego uroczystego poświęcenia dokonano 30 stycznia 9 roku p.n.e., w dniu urodzin cesarzowej Liwii. Obecnie zrekonstruowany w pobliżu swojej oryginalnej lokalizacji. Budowla wzniesiona została na planie prostokąta o wymiarach 11,65×10,62 m. Składa się z usytuowanego na podniesieniu ołtarza i okalającego go ogrodzenia z przejściami we wschodnim i zachodnim boku. Do jej konstrukcji użyto bloków marmuru z Luna. Ołtarz składa się ze stołu ofiarnego i dwóch skrzydeł bocznych. Zdobił go fryz przedstawiający procesję sześciu westalek wraz z kapłanem i liktorami oraz pochód złożony z ofiarników i zwierząt ofiarnych. Ogrodzenie udekorowane jest od strony zewnętrznej i wewnętrznej umieszczonymi w dwóch poziomach płaskorzeźbami. Wewnątrz w dolnym pasie umieszczono ryzality, w górnym zwisające z bukranionów girlandy z kwiatów i owoców. Od strony zewnętrznej w dolnym poziomie wszystkich ścian umieszczono motyw wici akantu, z wkomponowanymi wizerunkami ptaków, motyli i małych zwierząt. Na ciągłych ścianach północnej i południowej umieszczono bogate sceny figuralne przedstawiające uroczystą procesję z dnia 4 lipca 13 p.n.e., w skład której wchodzą członkowie rodziny cesarskiej. Na płaskorzeźbie przy głównym, zachodnim wejściu ukazano po lewej stronie Romulusa i Remusa z wilczycą oraz Marsa i pasterza Faustulusa, po prawej zaś ofiarę Eneasza. Na ścianie przy wejściu wschodnim ukazano z prawej strony personifikację bogini Romy, z lewej zaś alegoryczną wizję Pax Romana: siedzącą na skale boginię Tellus obejmującą dwójkę dzieci, otoczoną przez symbole dostatku: owoce, kwiaty, kłosy zboża, wołu i owieczkę. Fundamenty oryginalnego ołtarza znajdują się obecnie w podziemiach Palazzo Ottoboni Fiano Almagià. Podczas budowy pałacu w 1568 roku odkryto liczne fragmenty zdobiących niegdyś Ara Pacis dekoracji rzeźbiarskich, które następnie zostały rozproszone po licznych muzeach, trafiając m.in. do Florencji, Paryża i Wiednia. Przeprowadzone w latach 1903 i 1937–1938 kompleksowe prace archeologiczne pozwoliły odtworzyć dokładny plan ołtarza. W 1938 roku w ramach zleconej przez Mussoliniego przebudowy miasta w duchu faszystowskim dokonano rekonstrukcji Ołtarza Pokoju w pobliżu jego pierwotnej lokalizacji. Obiekt jest jednak przeorientowany w stosunku do swojego wcześniejszego położenia, obrócony o 90°. Galeria Przypisy
Ara Pacis

Ara Pacis Augustae (latină : Altarul Păcii Maiestoase; prescurtarea comună este Ara Pacis) este un altar dedicat păcii, văzută ca o zeiță romană. A fost comandat de Senatul Roman pe 4 iulie, în anul 13 î.Hr., pentru a onora întoarcerea triumfală din Hispania și Galia a împăratului roman Augustus, și a fost consacrat pe 30 ianuarie, în anul 9 î.Hr., de către Senatul Roman, pentru a celebra pacea stabilită în imperiu după victoriile lui Augustus. Altarul trebuia să fie o viziune a religiei civile romane. Căuta să înfățișeze pacea și prosperitatea fertilă care au rezultat din Pax Augusta („Pacea augustă”), cauzată de supremația militară a Imperiului Roman. Semnificație Altarul reflectă viziunea Augustiniană despre religia romană. Inscripțiile și figurinile accentuează și reprezintă în ambundență regimul lui Augustus, precum și importanța Păcii Romane în formarea unui sistem de valori politic, cultural și religios în Imperiu. Descriere Monumentul reprezintă o îngrăditură din marmură în formă dreptunghiulară de 11,6 × 10,6 m, în centrul căruia este amplasat un altar sacrificial pe un soclu cu trepte. În pereții vestici și estici ai îngrăditurii există două treceri cu o lățime de 3,6 m, care asigură un trecere prin altar. Suprafețele interioare și exterioare ale gardului, precum și altarul în sine sunt decorate cu lucrări de sculptură cu figuri scoase în relief. Note Legături externe
Алтарь Мира

Алтарь Мира (лат. Ara Pacis Augustae) — алтарь в честь римской богини мира, воздвигнутый римским сенатом в честь триумфального возвращения императора Августа из Испании и Галлии в 13 году до н. э. Был установлен на северной окраине Рима (северо-восточный угол Марсова поля) и освящён сенатом 30 января 9 года до н. э. Освящение алтаря ознаменовало собой наступление эпохи «римского мира» (Pax Romana). После падения Римской империи алтарь затопил Тибр. В 1568 году были обнаружены отдельные скульптурные рельефы алтаря; они попали на виллу Медичи, в Ватикан, в Уффици и в Лувр. В 1859 году были предприняты более основательные раскопки. В 1859—1903 годах под позднейшим Палаццо Фиано аль Корсо было обнаружено множество фрагментов рельефов алтаря. В 1879—1881 годах алтарь был идентифицирован. Раскопки были сопряжены с большими трудностями, поскольку за столетия над алтарём были построены другие здания. В 1937 году в ознаменование 2000-летия со дня рождения императора Августа по инициативе Муссолини алтарь был собран на новом месте близ набережной Тибра. В 2006 году открылось новое здание-«колпак», предназначенное для защиты хрупких остатков алтаря от капризов непогоды (архитектор — Ричард Мейер). Сооружение представляет собой прямоугольную мраморную ограду 11,6×10,6 м, в центре которой на ступенчатом постаменте расположен мраморный жертвенный алтарь. В западной и восточной стенах ограды расположены два прохода шириной 3,6 м, которые обеспечивают сквозной проход мимо алтаря. Наружные и внутренние поверхности ограды, а также сам алтарь украшены барельефами. См. также Pax Romana Храм Януса Примечания Ссылки Официальный сайт музея «Алтарь Мира»