NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Piazza Venezia

Piazza Venezia ("Venedig-pladsen") er et centralt knudepunkt i Rom, Italien, hvor flere hovedgader krydser hinanden, herunder Via dei Fori Imperiali og Via del Corso. Den har fået sit navn efter Palazzo Venezia, opført af den venetianske kardinal Pietro Barbo (senere pave Paul 2.) ved siden af kirken San Marco Evangelista al Campidoglio, viet til Sankt Markus, Venedigs skytshelgen. Palazzo Venezia fungerede som ambassade for Republikken Venedig i Rom. Pladsen På den ene side af pladsen ligger Italiens ukendte soldats grav i Altare della Patria, som er en del af monumentet for Vittorio Emanuele 2., den første konge af Italien. Pladsen ligger ved foden af Capitolhøjen og tæt på Trajans forum. Hovedgaden Via dei Fori Imperiali begynder her og fører forbi Forum Romanum til Colosseum. De fleste turister i Rom besøger Piazza Venezia, som ligger i gåafstand fra flere af Roms mest kendte seværdigheder, herunder Forum Romanum, Capitolhøjen, Palazzo Venezia og det berømte Pantheon. Historie Ved at udnytte både den moderne og den antikke symbolik – og det praktiske åbne rum – blev Piazza Venezia i 1920’erne–1940’erne brugt som sted for offentlige taler af den italienske diktator Benito Mussolini, som her henvendte sig til store folkemængder af tilhængere. Udgravninger I 2009 blev der under udgravninger midt på pladsen i forbindelse med anlæggelsen af Roms metro linje C (station Venezia) fundet rester af kejser Hadrians Athenaeum. Referencer Eksterne henvisninger
Piazza Venezia

Die Piazza Venezia ist ein Platz im Zentrum von Rom. Er ist nach dem angrenzenden Palazzo Venezia benannt. Der Platz liegt am Fuß des Kapitol und in der Nähe des Forum Romanums. Geschichte Schon in der Zeit der Römischen Republik war der Platz ein wichtiger Verkehrsknotenpunkt, da hier die Via Flaminia auf die Porta Fontinalis in der Servianischen Mauer traf. Im 15. Jahrhundert ließ der venezianische Kardinal Pietro Barbo, der spätere Papst Paul II., an der Westseite des Platzes seinen Palast, den Palazzo Barbo, errichten. Dort hatte von 1567 bis 1797 die venezianische Botschaft beim Heiligen Stuhl ihren Sitz, daher trägt der Palast den heutigen Namen Palazzo Venezia. 1660 wurde nördlich der Palazzo Misciatelli erbaut, der heute als Palazzo Bonaparte bekannt ist, da hier Letizia Ramolino, die Mutter des Napoléon Bonaparte, ihren Altersruhesitz hatte. Seine heutige Form erhielt der Platz, als ab 1885 an seiner Südseite das heute noch die Piazza dominierende Monumento Vittorio Emanuele II errichtet wurde. Dafür wurde ein ganzes Stadtviertel, einschließlich des Klosters von Santa Maria in Aracoeli, abgerissen. Ab 1911 entstand auf der Ostseite der Palazzo delle Assicurazioni Generali der Assicurazioni Generali di Venezia, der Bauform und die Ausmaße des Palazzo Venezia aufnahm und so eine Symmetrie herstellte. In der Zeit des Faschismus war der Palazzo Venezia Regierungssitz von Mussolini. Von seinem Balkon aus hielt der Diktator zahlreiche Ansprachen an das Volk auf dem Platz. Verkehr Die Piazza Venezia ist ein wichtiger Verkehrsknotenpunkt. Nach Norden schließt die Via del Corso, im Verlauf der antiken Via Flaminia an, die allerdings heute weitgehend verkehrsberuhigt ist. Nach Westen führt die Via del Plebiscito Richtung Petersplatz und nach Osten steigt die Via Cesare Battisti zum Quirinal hinauf. Die Via del Teatro Marcello führt nach Süden zum Tiber und die Via dei Fori Imperiali nach Südosten zum Kolosseum. Die beiden letzteren wurden als Prachtstraßen unter der Regierung von Mussolini angelegt. Bis 2006 wurde der Verkehr noch von einem Verkehrspolizisten auf einem Podest (der sogenannten Pedana) geregelt und bildete die Inspiration für zahlreiche Szenen in Filmen und Werbespots. Am 16. März 2009 wurde diese Art der Verkehrsregelung durch einen Polizeibeamten wieder eingeführt. Auf der Piazza Venezia kreuzen sich zahlreiche Buslinien. Seit 2006 laufen die Vorarbeiten für den Bau der Linie C der römischen U-Bahn, die eine Station an der Piazza Venezia haben soll. Literatur Heinz-Joachim Fischer: Rom. Zweieinhalb Jahrtausende Geschichte, Kunst und Kultur der Ewigen Stadt. DuMont Buchverlag, Köln 2001, ISBN 3-7701-5607-2, S. 236–237. Weblinks Piazza Venezia auf Live Search Maps Einzelnachweise
Piazza Venezia

Piazza Venezia (Italian: [ˈpjattsa veˈnɛttsja]; "Venice Square") is a central hub of Rome, Italy, in which several thoroughfares intersect, including the Via dei Fori Imperiali and the Via del Corso. It takes its name from the Palazzo Venezia, built by the Venetian Cardinal, Pietro Barbo (later Pope Paul II) alongside the church of Saint Mark, the patron saint of Venice. The Palazzo Venezia served as the embassy of the Republic of Venice in Rome. Square One side of the Piazza is the site of Italy's Tomb of the Unknown Soldier in the Altare della Patria, part of the Monument to Vittorio Emanuele II, first king of Italy. The piazza or square is at the foot of the Capitoline Hill and next to Trajan's Forum. The main artery, the Via dei Fori Imperiali begins there and leads past the Roman Forum to the Colosseum. Most tourists in Rome visit the Piazza Venezia, which is a short walk from several of Rome's best known sights, including the Roman Forum, Capitoline Hill, Palazzo Venezia, and the famous Pantheon. History Capitalizing on this modern and ancient symbolism--and the useful open space--Piazza Venezia was the location of public speeches given by the Italian dictator Mussolini to crowds of his supporters in the 1920s-1940s. Excavations In 2009, during excavations in the middle of the square for the construction of the Rome C Metro Line (station Venezia), remains of the emperor Hadrian's Athenaeum were unearthed. References External links Lucentini, M. (31 December 2012). The Rome Guide: Step by Step through History's Greatest City. Interlink. ISBN 9781623710088. Media related to Piazza Venezia (Rome) at Wikimedia Commons
Piazza Venezia

La Piazza Venezia (en français : place Venise) est une place du centre historique de Rome en Italie (classé au Patrimoine mondial de l'UNESCO) et dominée en particulier par le monument à Victor-Emmanuel II (XXe siècle). Histoire La Piazza Venezia est une des places importantes de la Rome antique, à l'intersection des Porte Fontinale et Via Flaminia. Le futur pape Paul II y fait construire le palais de Venise au XVe siècle (résidence papale, puis siège un temps de l'ambassade de la république de Venise au Saint-Siège, qui donne son nom à la place). L’architecte italien Giuseppe Sacconi transforme cette place dans sa forme architecturale actuelle à la fin du XIXe siècle, avec la construction du monument à Victor-Emmanuel II (Palais de La Patrie du roi d'Italie Victor-Emmanuel II « père de la patrie » de l'Italie unifiée du XXe siècle) puis du palais des Assurances générales, en symétrie avec le palais de Venise. Cette place est un important nœud de circulation routière du centre de la capitale, rond-point d'où partent entre autres quatre grandes avenues romaines : Via del Corso (vers le quartier commerçant du centre), Via dei Fori Imperiali, Via Quattro Novembre, et Via del Teatro Marcello (it), ainsi que des nombreuses lignes de bus de Rome, métro de Rome (Fori Imperiali), et tramway de Rome... Principaux monuments de la place Monument à Victor-Emmanuel II (XXe siècle, néo-classique, au pied du Capitole), musées et tombe du Soldat inconnu. Athenæum (Rome antique), forum de Trajan et colonne Trajane (IIe siècle). Palais de Venise (XVe siècle, Renaissance, musée national du Palais de Venise). Église Santa Maria di Loreto, et Santissimo Nome di Maria (XVIe siècle et XVIIIe siècle, Renaissance-baroque). Palais Bonaparte (XVIIe siècle, Renaissance) où vécut Letizia Bonaparte, mère de l’empereur Napoléon Ier. Palazzo Doria-Pamphili (it) (XVIIIe siècle, Renaissance, galerie Doria-Pamphilj). Basilique San Marco Evangelista al Campidoglio (XVIIIe siècle, Renaissance-baroque). Palais des Assurances générales (XXe siècle, néo-Renaissance). Palazzetto Venezia (XXe siècle, néo-Renaissance). Au cinéma 1953 : Vacances romaines de William Wyler 2009 : Vincere de Marco Bellocchio 2012 : To Rome with Love de Woody Allen Notes et références Annexes Articles connexes Histoire de Rome Centre historique de Rome Liens externes « Piazza Venezia, Autel de La Patrie - Rome webcam en direct », sur www.skylinewebcams.com, avril 2020 Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du tourisme Portail de Rome
Piazza Venezia (Róma)

Piazza Venezia („Velence tér”) Róma központi csomópontja, ahol számos főút keresztezi egymást, köztük a Via dei Fori Imperiali és a Via del Corso. Nevét a Palazzo Veneziáról kapta, amelyet a velencei bíboros, Pietro Barbo (később II. Pál pápa) építtetett Szent Márk, Velence védőszentjének temploma mellett. A Palazzo Venezia a Velencei Köztársaság római nagykövetségeként szolgált. A tér A tér egyik oldalán található az ismeretlen katona sírja az Altare della Patriában, amely II. Viktor Emánuel, Olaszország első királya emlékművének része. A piazza vagyis tér a Capitolinus-domb lábánál, Traianus fóruma mellett található. A főút, a Via dei Fori Imperiali itt kezdődik, és a Forum Romanumon túl a Colosseumba vezet. A legtöbb római turista a Piazza Veneziát látogatja, amely rövid sétaútra található Róma számos legismertebb látnivalójától, beleértve a Forum Romanumot, a Capitoliumot, a Palazzo Veneziát és a híres ókori Pantheont. Története Kihasználva ezt a modern és ősi szimbolikát – a hasznos nyitott térrel –, a Piazza Venezia adott otthont azoknak a nyilvános beszédeknek, amelyeket Benito Mussolini olasz diktátor mondott az őt támogató tömegek előtt az 1920-as és 1940-es években. Ásatások 2008-ban, a Római metró C vonala (Venezia állomás) építése során a tér közepén végzett ásatások során Hadrianus római császár Athenaeumának maradványaira bukkantak. Képek Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Piazza Venezia című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. További információk Lucentini, M. (2012. december 31.). The Rome Guide: Step by Step through History's Greatest City. Interlink. ISBN 9781623710088.
Plac Wenecki w Rzymie

Plac Wenecki (wł. Piazza Venezia) – plac, znajdujący się w Rzymie, w rione Campitelli, u podnóża Kapitolu, zabudowany w XV wieku przez Leone Battistę Albertiego. Budowle przy placu Weneckim Pałac Wenecki (Palazzo Venezia) – pochodzi z tego samego okresu, został zbudowany przez tego samego architekta dla weneckiego duchownego – kardynała Barbo, późniejszego Pawła II. Ten renesansowy pałac do połowy XVI wieku pełnił rolę rezydencji papieskiej. Później znajdowała się w nim Ambasada Republiki Weneckiej (do 1797 roku) i ambasada Austro-Węgier. Po dojściu do władzy Benita Mussoliniego w pomieszczeniach pałacowych urządzono jego rezydencję. Podczas przemówień wygłaszanych z balkonu, plac gromadził mieszkańców Rzymu. Obecnie w pałacu mieści się muzeum z kolekcją zgromadzoną przez Pawła II. Na dziedzińcu pałacu umieszczona jest fontanna z przedstawieniem zaślubin Wenecji z morzem (doża rzucający pierścień). Bazylika św. Marka – boczna elewacja pałacu Weneckiego łączy się z fasadą bazyliki San Marco. Kościół został zbudowany w IV wieku, przebudowany w IX wieku. Wtedy też połączono kościół i pałac, tak aby papież mógł udzielać błogosławieństwa z balkonu pałacu. Barokowe wnętrze kościoła podzielone jest na trzy nawy. Na kasetonowym stropie nadal widnieje herb Pawła II – biały lew ze złotą wstęgą. mozaiki w absydzie przedstawiające Chrystusa w otoczeniu świętych oraz Grzegorza IV z modelem przebudowanej świątyni wykonano w IX wieku. Budynek towarzystwa ubezpieczeniowego – znajduje się po drugiej stronie placu i wzorowany jest na pałacu Weneckim. W środkowej części fasady zachowała się płaskorzeźba przedstawiająca lwa św. Marka. W prawym skrzydle tego budynku mieszkał pod koniec swego życia Michał Anioł, tam też zmarł w dniu 18 lutego 1564 roku. Pałac Bonapartego – znajduje się na wprost pomnika Wiktora Emanuela II, był własnością Letycji Ramolino Bonaparte - matki Napoleona. Pomnik Wiktora Emanuela II (zwany popularnie Vittoriano) – jest to duża dominująca nad placem Weneckim, wykonana z białego marmuru budowla, upamiętniająca króla Wiktora Emanuela II i jego rolę w procesie zjednoczenia Włoch. Pomnik powstał według projektu Giuseppe Sacconiego w latach 1885-1935. Centralna jego część mieści Grób nieznanego żołnierza, przy którym wartę pełnią żołnierze wszystkich rodzajów Włoskich Sił Zbrojnych. Monument jest udostępniony dla zwiedzających; posiada dwa tarasy widokowe. W jego wnętrzach mieści się Centralne Muzeum Zjednoczenia Włoch (wł. Museo Centrale del Risorgimento) mające w swych zbiorach różne pamiątki z okresu walk o zjednoczenie Włoch. Przypisy Linki zewnętrzne Piazza Venezia czyli historia wandalizmu
Piazza Venezia

Piazza Venezia é uma grande praça e dos principais centros nevrálgicos do sistema de transportes de Roma, Itália, na qual muitas das principais avenidas da cidade se intersectam, como a Via dei Fori Imperiali e a Via del Corso. Seu nome é uma referência à cidade de Veneza (em italiano: Venezia), uma homenagem ao cardeal veneziano Pietro Barbo (futuro papa Paulo II), que construiu o Palazzo Venezia, um palácio construído perto da vizinha Igreja de São Marcos, o padroeiro de Veneza. O palácio era também a embaixada da República de Veneza em Roma. A praça fica no sopé do monte Capitolino e perto do Fórum de Trajano. A principal artéria da cidade, a Viale dei Fori Imperiali, começa na Piazza Venezia e atravessa o Fórum Romano em direção ao Coliseu. Contudo, praça é dominada pelo enorme Monumento a Vittorio Emanuele II ("Il Vittoriano", uma homenagem ao primeiro rei da Itália unificada). Em 2009, durante as escavações da Linha C do Metrô de Roma, antigos restos do que foi identificado como sendo o Ateneu do imperador Adriano foi descoberto no meio da praça. Referências Ligações externas
Пьяцца Венеция

Пьяцца Венеция (Piazza Venezia) — площадь в центре Рима, названная так по одноимённому палаццо Венеция. Площадь расположена у подножия Капитолия и недалеко от Римского форума. Это место ещё во времена Римской республики было важным транспортным пунктом, здесь пересекались Фламиниева дорога с Сервиевой стеной (Porta Fontinalis). В наше время здесь пересекаются улицы Корсо, Плебисчито и Цезара Баттисты. В XV веке венецианский кардинал Пьетро Барбо (позднее папа Павел II) построил дворец, где после 1567 года размещалось посольство Венецианской республики. В 1660 году было построено палаццо Д’Асте, переименованное в палаццо Бонапарте, когда там обосновалась «Мадам-Мать». В 1906 году итальянское правительство решило расчистить площадь перед Витториано: монументом королю Виктору Эммануилу II, многие постройки были снесены. По проекту архитектора Джузеппе Саккони при участии Камилло Пиструччи для Генерального консульства Венеции построили новое здание в неоренессансном стиле напротив Палаццо Венеция (Palazzo delle Assicurazioni Generali di Venezia) с точно такой же квадратной башней. В результате Площадь Венеции (Piazza Venezia) оказалась обрамлённой двумя абсолютно симметричными по композиции (но различающимися по стилю) зданиями. Это было новшеством в градостроительном искусстве Италии того времени В 2009, во время раскопок для строительства линии С римского метрополитена, посреди площади были найдены остатки так называемого Афинеума императора Адриана. К площади Венеции примыкают величественные руины базилики Ульпия, рядом с которыми стоит колонна Траяна. Примечательные постройки Колонна Траяна Базилика Ульпия (руины) Палаццо Венеция Палаццо Бонапарте монумент Виктору Эммануилу II (Витториано). Церковь Санта Мария ди Лоретто, построенная по проекту Антонио да Сангалло (младшего) Палаццо Валентини Галерея Литература Heinz-Joachim Fischer: Rom. 2500 Jahre Geschichte, Kunst und Kultur der «ewigen Stadt». DuMont, Ostfildern 2004, ISBN 3-7701-5607-2. Christopher Hibbert: Rome: The Biography of a City. Penguin Books Ltd, 2001, ISBN 978-0-14-192716-9
Piazza Venezia

Piazza Venezia är ett vidsträckt torg i Rom. Vid torget är bland annat Palazzo Venezia och Viktor Emanuel-monumentet belägna. Referenser Ausenda, Marco (2002) (på italienska). Roma (9). Milano: Touring Club Italiano. sid. 188. ISBN 88-365-2541-5 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Piazza Venezia.
П'яцца Венеція

Пьяцца Венеція (італ. Piazza Venezia) — площа в центрі Риму, названа так за однойменним Палаццо Венеція. Площа розташована біля підніжжя Капітолія і недалеко від Римського форуму. Це місце ще за часів Римської республіки було важливим транспортним пунктом, тут перетиналися Фламінієва дорога з Сервієвою стіною (Porta Fontinalis). У XV столітті венеційський кардинал П'єтро Барбо (пізніше папа Павло II) побудував палац, де після 1567 розміщувалося посольство Венеційської республіки. У 1660 побудовано палаццо Мішьятеллі, перейменоване в палаццо Бонапарта, коли там влаштувалася «Мадам-Мати». Свою нинішню форму площа дістала в 1885, після будівництва пам'ятника Віктору Еммануїлу II. У 2009, під час розкопок для будівництва лінії римського метрополітену, посеред площі було знайдено залишки так званого Афінеума імператора Адріана. Джерела Посилання Римська архітектура (англ.)
Chiesa della Madonna della Neve (La Forcora)

La chiesa della Madonna della Neve è un edificio religioso in località La Forcora a Maccagno con Pino e Veddasca, in provincia di Varese e arcidiocesi di Milano. Sorge nei pressi del passo della Forcora, a 1179 metri di quota sopra il borgo di Graglio. Storia Il 6 giugno 1791 Giovanni Contini, parroco di Graglio, chiese alla Curia di Milano la possibilità di consacrare l'oratorio che lui stesso fece recuperare sull'alpeggio della Forcora, allo scopo di avere un luogo per il culto in estate, quando in quell'area gli allevatori facevano pascolare le loro greggi. Era una semplice cappella aperta dove di rado venivano officiate le celebrazioni. Nel 1845 l'oratorio fu interessato da un importante intervento di ampliamento, che lo portò grosso modo alle forme odierne, eccezion fatta per il portichetto antistante la facciata, ancora assente. L'impostazione planimetrica consisteva in un'unica navata con annesso un presbiterio a pianta quadrata. Intorno al 1845 Antonio Ciseri fu incaricato di affrescare un omaggio alla Madonna con Gesù bambino affiancata dai santi Rocco e Sebastiano sull'altare maggiore. Probabilmente la scelta dei personaggi raffigurati si deve all'epidemia di colera che colpì l'area del Verbano nel 1836. Il portico venne realizzato tra il 1903 e il 1904 e contestualmente fu realizzata la sagrestia. Nel 1954 fu rifatta la copertura e innalzato il campanile e nel 1967 la chiesa assunse la veste odierna: l'edificio fu scelto come sacrario delle Brigate Garibaldi e il portichetto fu decorato con iscrizioni e lapidi riportanti i nomi dei combattenti e i luoghi delle battaglie. Architettura La struttura è in pietra legata con giunti di malta e le pareti sono tutte intonacate esternamente. La copertura è in piode e alla facciata è addossato un portico. All'interno l'aula è a navata unica coperta con un tetto con capriate lignee a vist; il presbiterio a pianta quadrata è invece coperto a volte. Sull'altare maggiore si trova l'affresco raffigurante la Madonna con Gesù bambino tra i santi Rocco e Sebastiano attribuito ad Antonio Ciseri. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa della Madonna della Neve Collegamenti esterni Chiesa della Madonna della Neve, su BeWeB, Ufficio nazionale per i beni culturali ecclesiastici della Conferenza Episcopale Italiana.
Parco del Basso Olona

Il Parco locale di interesse sovracomunale del Basso Olona, istituito nel 2010, occupa un territorio di 268 ettari, posti nei comuni di Rho (capofila), Pogliano, Pregnana e Vanzago, nel nord ovest di Milano. Una particolarità tutta sua sta nel nome, comparato con la posizione geografica; l'Olona infatti è un fiume che sgorga in collina sopra Varese e sfociava nel Po, dopo un percorso di circa 120 km. Già al tempo dei romani il fiume risultava artificialmente diretto a Milano per contribuire alla inusuale mancanza d'acqua di fiume, necessaria e caratteristica di ogni grande città di antica fondazione. Nel Plis del Basso Olona si trova campagna agricola ancora fiorente insieme con quella di sopravvivenza, causata dallo spezzettamento dei campi tra aree fabbricabili, capannoni, strade e autostrade, ferrovie di secolare insediamento e recentissima alta velocità. Si trova un unico fontanile, recuperato con molta attenzione da parte dell'amministrazione comunale pregnanese in ciò spinta da alcune associazioni volontaristiche che si sono succedute anche nel promuoverne la conoscenza. Troviamo alcune antiche cascine, riconoscibili nella loro originaria struttura, lodevolmente mantenuta e troviamo anche una cascina moderna a pieno titolo, funzionante e in grado di sostenere l'onere di lavorare in ambiente periurbano, molto impegnativo. Troviamo tra i molti dismessi, anche l'unico molino rimasto funzionante lungo l'Olona, che nei suoi tempi andati ne alimentava ben 116, nei soli sessanta chilometri di percorso. Il parco è in stretta connessione con il parco del Roccolo e il parco dei Mulini, consentendo così una continuità del sistema ecologico lungo il fiume Olona. Collegamenti esterni Parco del Basso Olona, in Città metropolitana di Milano. URL consultato il 12 marzo 2020.