NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
At-Tajjiba

At-Tajjiba (arab. الطيبة; hebr. טייבה) – miasto położone w Dystrykcie Centralnym w Izraelu. Położenie Leży w zachodniej części Samarii, w otoczeniu miast Tira i Kalansuwa, moszawów Salit, Cur Natan, Azri’el, Kefar Jabec i Sza’ar Efrajim, oraz wiosek Cur Jicchak i Je’af. Na północ, wschód i południowy wschód od miasta przebiega granica terytoriów Autonomii Palestyńskiej, która jest strzeżona przez mur bezpieczeństwa. Po stronie palestyńskiej znajdują się wioski Farun, Izbat Szufa, Szufa, Al-Ras, Kafr Sur i Kafr Jammal, oraz osiedla żydowskiego Awne Chefec. Historia 29 listopada 1947 roku Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję nr 181 o podziale Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Na mocy tej rezolucji wieś At-Tajjiba miała znaleźć się w państwie arabskim, jednak podczas wojny o niepodległość w 1948 wojska izraelskie opanowały całą okolicę. Izraelczycy nie zdołali jednak zająć samej wioski. Po zawarciu rozejmu, wieś At-Tajjiba została przekazana Izraelczykom i znalazła się na terytoriach przyznanych państwu Izrael. W 1952 r. At-Tajjiba otrzymała status samorządu lokalnego, a w 1990 r. prawa miejskie. Demografia Zgodnie z danymi Izraelskiego Centrum Danych Statystycznych w 2006 roku w mieście żyło 35,3 tys. mieszkańców, wszyscy Arabowie (w tym 99,7% muzułmanie). Zgodnie z danymi Izraelskiego Centrum Danych Statystycznych w At-Tajjibie w 2000 było 4859 zatrudnionych pracowników i 559 pracujących na własny rachunek. Pracownicy otrzymujący stałe pensje zarabiali w 2000 r. średnio 3270 NIS, i otrzymali w ciągu roku obniżkę średnio o -0,5%. Przy czym mężczyźni zarabiali średnio 3796 NIS (podwyżka o 0,9%), a kobiety zarabiały średnio 2318 NIS (obniżka o -6,7%). W przypadku osób pracujących na własny rachunek średnie dochody wyniosły 3826 NIS. W 2000 roku w At-Tajjibie było 379 osób otrzymujących zasiłek dla bezrobotnych i 3151 osób otrzymujących świadczenia gwarantowane. Populacja miasta pod względem wieku: Źródło danych: Central Bureau of Statistics. Transport Na zachód od miasta przebiega autostrada nr 6, brak jednak możliwości bezpośredniego wjazdu na nią. Z miasta wyjeżdża się sześcioma lokalnymi drogami na zachód na drogę nr 444, którą jadąc na południe dojeżdża się do wsi Cur Jicchak i drogi nr 554, lub jadąc na północ dojeżdża się do drogi nr 5614 i drogi nr 557. Drogą nr 554 jadąc na zachód dojeżdża się do miasta Tira. Drogą 5614 jadąc na zachód dojeżdża się do miasta Kalansuwa. Oświata W At-Tajjibie znajduje się 9 szkół podstawowych i 4 szkoły średnie, w których uczy się 7 tys. uczniów. Ze szkół są tutaj między innymi: El-Ikhwa, Ibn Sina, Amal, Ibn Rushd, Al-Ghazalija, Al-Bihari, Umar Ibn al-Khatab, Al-Zahara, Al-Najah i Al-Hakma. Jest tu także centrum edukacji pedagogicznej oraz college technologiczny Amal. Kultura i sport W mieście znajdują się ośrodki kultury oraz stadion piłkarski. Ludzie związani z At-Tajjibą Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne At-Tajjiby Google Maps Mapa At-Tajjiby Amudanan
Тайбе

Та́йбе (Эт-Тайиба, устар. передача Та́йба) (ивр. טייבה‎, араб. الطيبة‎) — город в Израиле, находится в Центральном округе. Статус города получен в 1990 году. Город занимает площадь 19 км². В Тайбе родился и проживает лидер Арабской партии Тааль, депутат Кнессета, Ахмад Тиби. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 43 957 человек. Население полностью арабское, 100 % жителей мусульмане. Среднемесячная заработная плата работника в течение 2019 года составила 5848 шекелей (в среднем по стране: 9745 шекелей). Примечания
Tayibe

Eṭ Ṭaiyiba (hebreiska: א טיבה) är en ort i Israel. Den ligger i distriktet Centrala distriktet, i den norra delen av landet. Eṭ Ṭaiyiba ligger 86 meter över havet och antalet invånare är 32 978. Terrängen runt Eṭ Ṭaiyiba är platt åt nordväst, men åt sydost är den kuperad. Runt Eṭ Ṭaiyiba är det tätbefolkat, med 591 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Netanya, 15,8 km nordväst om Eṭ Ṭaiyiba. Trakten runt Eṭ Ṭaiyiba består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor
Тайбе

Тайбе (араб. الطيبة, івр. טייבה) — місто в Ізраїлі. Розташоване за дванадцять кілометрів на північний схід від Кфар-Сава. Статус міста отримано 1990 року. Місто займає площу приблизно 19 км². Тайбе розташований в невеликому трикутнику, регіоні, в якому ізраїльтяни-араби складають більшість жителів. Примітки Посилання Офіційний вебсайт (араб.) Довідка на вебсайті palestineremembered.com (англ.)
Deganja Bet

Deganja Bet nebo Degania Bet (hebrejsky דְּגַנְיָה ב׳‎, podle hebrejského slova dagan – obilí, anglicky Degania Bet, v oficiálním seznamu sídel Deganya Bet) je vesnice typu kibuc v Izraeli, v Severním distriktu, v Oblastní radě Emek ha-Jarden. Geografie Leží v Galileji v nadmořské výšce 205 metrů pod mořskou hladinou cca 1 kilometr od jižního břehu Galilejského jezera, poblíž řeky Jordán, v oblasti s intenzivním zemědělstvím. Poblíž vesnice do Jordánu ústí vodní tok Nachal Javne'el. Vesnice se nachází cca 10 kilometrů jihovýchodně od města Tiberias, cca 102 kilometrů severovýchodně od centra Tel Avivu a cca 55 kilometrů východně od centra Haify. Deganija Bet obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je ryze židovské. Deganija Bet je na dopravní síť napojena pomocí dálnice číslo 90. Dějiny Deganja Bet byla založena v roce 1920. Zakladateli byli židovští přistěhovalci v rámci třetí alije. Vesnice vznikla jako satelitní rozšíření již zavedené sousední vesnice Deganja Alef, která již se tehdy považovala za příliš velkou. Deganja Alef poskytla na založení nového kibucu 1000 dunamů (100 hektarů) svých pozemků. V 2. polovině 30. let 20. století byla Deganja Bet centrem, odkud se organizovalo v okolní krajině zakládání opevněných židovských osad typu Hradba a věž. Během prvních dnů války za nezávislost v roce 1948 kibuc napadla syrská armáda, ale obyvatelé společně se sousedy z Deganije Alef dokázali syrský útok zastavit. Roku 1949 měl kibuc 480 obyvatel a rozlohu katastrálního území 1 739 dunamů (1,739 kilometru čtverečního). Ekonomika obce je založena na zemědělství a průmyslu. Turistický ruch podporuje turistické ubytování situované v kibucu. Funguje tu zdravotní středisko, plavecký bazén, sportovní areály, společná jídelna, veřejná knihovna a zubní ordinace. V kibucu je k dispozici zařízení předškolní péče. Základní škola je v sousední vesnici Deganja Alef. Demografie Obyvatelstvo kibucu Deganija Bet je sekulární. Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v kibucu Deganja Bet Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší sídlo vesnického typu se stagnující populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 640 lidí. Během roku 2014 populace stoupla o 1,4 %. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Deganja Bet na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Galil (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Bet Alon (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Rom Galil (hebrejsky) Oficiální inernetové stránky obce
Degania Bet

Degania Bet (Hebrew: דגניה ב׳) is a kibbutz in northern Israel. Located to the south of the Sea of Galilee adjacent to Degania Alef, it falls under the jurisdiction of Emek HaYarden Regional Council. Degania Bet was established in 1920. As of 2024, it had a population of 765. History Degania Bet was founded in 1920 by immigrants from the Second Aliyah, led by Levi Brevda (Levi Ben Amitai). It was the first planned kibbutz and was designed and built by the German Jewish architect Fritz Kornberg. One of its founders was Levi Eshkol. During the 1920 Palestine riots it was attacked and abandoned for several months. In the 1931 census of Palestine Degania Bet had a population of 138, all Jews, in a total of 39 houses. During the 1936–39 Arab revolt it served as a base for establishing tower and stockade settlements. Its population had increased to 290, still all Jewish, by the 1945 census. On 20 May 1948, during the Battles of the Kinarot Valley, in one of the first battles of the 1948 Arab–Israeli war, the residents of Degania Alef and Bet, assisted by a small number of military personnel, repelled a Syrian attack and succeeded in halting the advance of the Syrian army into the Jordan Valley. Economy In addition to its 350 cow dairy herd, crop fields, almond orchards, banana, date and avocado plantations, Degania Bet industrialized in the 1960s with Degania Sprayers, now a green industry; in 1984 it opened the Degania Silicone factory. An additional source of income is its kibbutz cottage tourist accommodation, and it specializes in organized bicycle tours. Notable people Levi Eshkol (1895–1969), third Prime Minister of Israel (1963–69); Degania Bet member Michael Kolganov, Soviet-born Israeli sprint canoeist, world champion, bronze medalist at 2000 Summer Olympics; Degania Bet non-member resident in the 2000s Kadish Luz, Minister of Agriculture (1955–59) and Speaker of the Knesset (1959–69), acting President for one month in 1963; Degania Bet member Gabi Teichner (born 1945), basketball player References Bibliography External links Kvutza website (in Hebrew) Survey of Western Palestine, Map 6: IAA, Wikimedia commons
Deganya Bet

Deganya Bet (hébreu : דגניה ב׳) est un kibboutz situé dans le nord d'Israël, au sud de la mer de Galilée, adjacent au kibboutz Deganya Alef. Il relève administrativement du conseil régional d'Emek HaYarden. En 2024, sa population s'élève à 765 habitants. Histoire À l'origine, la communauté de Deganya, fondée en 1909, connaît dans les années suivant la Première Guerre mondiale un désaccord persistant sur l'éducation des enfants : une partie des membres souhaite que les enfants vivent avec leurs parents jusqu'à la fin du lycée, tandis que l'autre souhaite maintenir la tradition kibboutzique originelle, avec des enfants élevés dans des maisons collectives séparées. Ce différend conduit à la scission de la communauté en deux kibboutzim distincts, séparés d'environ 500 mètres et nommés d'après les deux premières lettres de l'alphabet hébraïque : Deganya Alef et Deganya Bet. Deganya Bet est fondé en 1920 par des immigrants de la Troisième Aliyah, sous la conduite de Levi Brevda, également connu sous le nom de Levi Ben Amitai. Il s'agit du premier kibboutz planifié de l'histoire du mouvement, conçu et construit par l'architecte germano-juif Fritz Kornberg. Parmi ses membres fondateurs figure Levi Eshkol, qui deviendra plus tard Premier ministre d'Israël, ainsi que Kadish Luz, futur président de la Knesset. Durant les émeutes de Palestine de 1920, le kibboutz est attaqué et temporairement abandonné pendant plusieurs mois avant d'être repeuplé. Le kibboutz se développe progressivement au cours des décennies suivantes, poursuivant une activité agricole intensive. Levi Eshkol y demeure durant de nombreuses années avant de s'engager pleinement dans les institutions du futur État d'Israël, notamment comme cofondateur de la Histadrout, la confédération générale du travail. Comme la plupart des kibboutzim de la région, Deganya Bet pratique une agriculture intensive irriguée, comprenant un troupeau laitier d'environ 350 vaches, ainsi que des cultures de bananes, de dattes et d'avocats. Dans les années 1960, le kibboutz se diversifie avec la création de Deganya Sprayers, entreprise industrielle toujours en activité. En 1984, il ouvre l'usine Deganya Silicone. Le kibboutz développe également une activité touristique, avec un hébergement en cottages et des circuits organisés à vélo dans la vallée du Jourdain. Population En 1931, le recensement de la Palestine mandataire dénombre 138 habitants à Deganya Bet, répartis dans 39 habitations, tous de confession juive. En 2024, la population s'élève à 765 habitants. Liens Externes Portail d’Israël
Degania Bet

Degania Bet (ebraico 'דְּגַנְיָה ב, Dganya Bet) è un kibbutz nel nord di Israele. Situato a sud del Mar di Galilea, adiacente a Degania Alef, e situato nella giurisdizione del Consiglio Regionale di Emek HaYarden. Nel 2006 aveva una popolazione di 491 persone. Il villaggio fu fondato nel 1920 da immigrati della Seconda Aliyah. Fu il primo kibbutz pianificato, e fu progettato e costruito dall'architetto Korenberg. Uno dei suoi fondatori fu Levi Eshkol. Durante i Moti palestinesi del 1920 fu attaccato e abbandonato per diversi mesi. Durante la Grande Rivolta Araba (1936-1939) servì come base per stabilire gli insediamenti delle palizzate e delle torrette di guardia. Durante le Battaglie della Valle Kinarot della Guerra arabo-israeliana del 1948, i residenti di Degania Alef e Bet riuscirono ad arrestare l'avanzata delle forze armate siriane nella Valle del Giordano. Tra i residenti famosi vi è Michael Kolganov, medaglia di bronzo nel Kayak alle Olimpiadi di Sidney del 2000. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Degania Bet Collegamenti esterni Sito web del kvutza, su degania-b.org.il.
Deganja Bet

Deganja Bet (hebr. דגניה ב') – kibuc położony w Samorządzie Regionu Emek ha-Jarden, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit). Położenie Kibuc jest położony w dolinie Kinaret, na południe od Jeziora Tyberiadzkiego w Dolnej Galilei. Leży w depresji Rowu Jordanu na wysokości 205 metrów p.p.m., na wschód od rzeki Jordan. Kibuc leży 10 kilometrów na południowy wschód od Tyberiady. W jego otoczeniu znajdują się kibuce Deganja Alef, Sza’ar ha-Golan, Massada, Bet Zera i Alummot, oraz strefa przemysłowa Samach. Demografia Liczba mieszkańców Deganji Bet: Historia Kibuc został założony w 1920 przez żydowskich imigrantów z Europy, jako rozbudowa sąsiedniego kibucu Deganja Alef. Był to pierwszy kibuc zaprojektowany i wybudowany według projektu architekta Korenberga. Podczas rewolty arabskiej w latach 1936–1939 kibuc został otoczony obronną palisadą. Wybudowano także wieżę obserwacyjną. Przyjęta 29 listopada 1947 Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu żydowskiemu. Jednak na samym początku wojny o niepodległość rejon doliny zaatakowały wojska syryjskie. W dniach 15-21 maja 1948 doszło tutaj do bitwy o dolinę Kinnarot, podczas której obrońcy Deganji Bet powstrzymali natarcie syryjskich czołgów. Kultura i sport W kibucu znajduje się dom kultury i biblioteka. W skład zaplecza sportowego wchodzi basen kąpielowy, siłownia, boisko do koszykówki i korty tenisowe. Edukacja Kibuc utrzymuje przedszkole. Starsze dzieci dowożone są do szkoły podstawowej w kibucu Deganja Alef. Turystyka W kibucu znajduje się baza turystyczna z zapleczem noclegowym. Kibuc specjalizuje się w organizowaniu wycieczek rowerowych. Gospodarka Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie (pszenica, arbuzy, koniczyna i lucerna). Uprawiane są tutaj palmy daktylowe, banany, awokado i migdały. Hodowla bydła obejmuje 350 krów mlecznych i mięsnych. Roczna produkcja mleka wynosi 3,6 mln litrów. Dodatkowo znajduje się tutaj zakład Degania Sprayers Co. Ltd, produkujący maszyny rolnicze. Założona w 1984 firma Silikon Degania Ltd produkuje wysokiej jakości produkty silikonowe dla potrzeb medycznych. Jest tu także firma Galita, produkująca słodycze. Infrastruktura W kibucu znajduje się ośrodek zdrowia, gabinet stomatologiczny, dom opieki społecznej i sklep wielobranżowy. Osoby związane z kibucem Mieszkańcem kibucu był Micha’el Kolganow, brązowy medalista w kajakarstwie (K-1 500 m) na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2000 w Sydney. Komunikacja Z kibucu są trzy drogi wyjazdowe. Jadąc w kierunku północnym dojeżdża się do sąsiedniego kibucu Deganja Alef, w kierunku północno-wschodnim dojeżdża się do strefy przemysłowej Samach, natomiast w kierunku południowo-wschodnim do drogi nr 90 , która okrąża kibuc od wschodu i północy. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne kibucu Deganja Bet Google Maps Mapa kibucu Deganja Bet
Degania Bet

A comunidade coletiva (kibutz) de Degania Bet (em hebraico דְּגַנְיָה ב, D'gánya Bêt), no norte de Israel, foi fundada em 1920 por imigrantes judeus provenientes da segunda aliá, que antes tinham morado no kibutz vizinho de Degania Alef, o mais antigo de do país. Um de seus fundadores foi Levi Eshkol. Os primeiros anos foram muito difíceis. Na sequência dos distúrbios de 1920, durante vários meses Degania Alef foi atacada e abandonada, mas resistiu bravamente nos cercos seguintes. Também em maio de 1948, teve de enfrentar o exército da Síria, e conseguiu derrotar o invasor, junto com os membros do Degania Alef. A população atual é a mesma de Degania Alef, cerca de 500 indivíduos, entre eles o nadador Michael Kolganov, medalhista na modalidade de canoagem. Referências Ligações externas «Página oficial de Kvutza» (em hebraico)
Gaza Power Plant

The Gaza Power Plant (Arabic: محطة توليد كهرباء غزة) is a fossil fuel power station in Gaza Strip, Palestine. History The power plant was built in 2002. On 28 June 2006, the six transformers of the power plant were destroyed by missile attacks by Israeli Air Force. In 2007, the power plant was rebuilt and it operated at a maximum capacity of 80 MW. On 29 July 2014, the power plant was attacked again by the Israel Defense Forces. On October 11, 2023, the plant reportedly stopped working after it ran out of fuel due to the blockade on Gaza imposed by Israel during the Gaza war. Technical specifications The power plant has a total of four generating units with an installed capacity of 140 MW. See also Gaza electricity crisis References
Central eléctrica de Gaza

La Central Eléctrica de Gaza es una central eléctrica palestina y la única en la Franja de Gaza. Especificaciones técnicas La central eléctrica de Gaza incluye cuatro generadores eléctricos que en conjunto proporcionan aproximadamente entre 85 y 95 megavatios de electricidad. El cuarto generador de electricidad se inauguró y puso en funcionamiento el 1 de agosto de 2023, con financiación del Estado de Qatar.​ fecha El 28 de junio de 2006, Israel destruyó la estación bombardeando sus seis transformadores con varios misiles, tras la captura del soldado israelí Gilad Shalit, antes de que la estación fuera reconstruida posteriormente.​ Durante la Guerra de Gaza de 2014, Israel bombardeó la estación en julio de 2014, lo que provocó el cese total de su trabajo.​ Guerra palestino-israelí 2023 Tras el estallido de la batalla entre Hamás e Israel el 7 de octubre de 2023, la estación se quedó sin combustible y dejó de funcionar por completo el 11 de octubre de 2023. Referencias
Centrale électrique de Gaza

La centrale électrique de Gaza est l'unique centrale électrique à combustible fossile située dans la bande de Gaza, en Palestine. Histoire La centrale électrique a été construite en 2002. Le 28 juin 2006, les six transformateurs de la centrale électrique ont été détruits par des attaques de missiles de l'armée de l'air israélienne. En 2007, la centrale électrique a été reconstruite et a fonctionné à une capacité maximale de 80 MW. Le 29 juillet 2014, la centrale électrique a été à nouveau attaquée par l'armée israélienne. Le 9 octobre 2023, au tout début de la guerre menée par Israël dans la bande de Gaza, le ministre israélien de la Défense, Yoav Gallant, annonce l’imposition d’un « siège complet à Gaza » : « Pas d’électricité, pas d’eau, pas de gaz ». Faute de carburant, la centrale cesse de fonctionner à partir du 11 octobre 2023. Les lignes électriques provenant d’Israël sont également coupées. Spécifications techniques La centrale électrique dispose d'un total de quatre unités de production avec une capacité installée de 140 MW. Notes et références Portail de la Palestine Portail de l’électricité et de l’électronique Portail de l’histoire militaire
Mevasséret Tsiyyon

Mevasséret Tsiyyon (en hebreu: מבשרת ציון) és una població israeliana situada a deu quilòmetres a l'oest de Jerusalem, a tocar de l'autopista de Tel-Aviv. El municipi sorgeix de la unió de dos municipis: Maoz Tsiyyon, fundada el 1951 per immigrants de l'Iraq, el Kurdistan, l'Iran i l'Àfrica del Nord, i Mevasséret Yeruixalàyim, fundada el 1956 per immigrants de l'Àfrica del Nord. El nom resultant de la unió és Mevasséret Tsiyyon, que significa la missatgera de Sió, i s'agafà de la Bíblia (Isaïes 40,9). El centre del municipi unificat és de nova construcció, i al centre comercial Harel s'hi pot trobar el primer McDonald's caixer. La ciutat també és la seu de les ambaixades del Paraguai i de Bolívia. La muntanya del Castell propera a Maoz Tsiyyon i la rodalia van ser escenari d'una de les grans batalles de la Guerra araboisraeliana de 1948. Qehilat Mevasséret Tsiyyon A la ciutat hi ha la Qehilat Mevasséret Tsiyyon (en hebreu, קהילת מבשרת ציון, comunitat de Mevasséret Tsiyyon), una comunitat reformista jueva creada el 1991 per cinc famílies de la localitat. Un dels principis bàsics és la participació igualitària de la dona en tots els aspectes de la religió. També col·laboren en l'acolliment d'immigrants que fan la seva aliyyà provinents d'Etiòpia i Bòsnia. Com que són una comunitat jueva no ortodoxa, no reben cap ajut de l'estat d'Israel. Com a rabí del grup treballa Maya Leibovitch, la primera dona que fou ordenada rabina. Entre 150 i 200 famílies formen actualment part de la comunitat, que es reuneix una escola primària local.
Mevasseret Tsion

Mevasseret Tsion ((he) מבשרת ציון Messager de Sion) est une commune israélienne située sur les hauteurs de Jérusalem. Elle a le statut de conseil local. Elle est située à 6 km à l'ouest de Jérusalem. La municipalité de Mevasseret Zion est issue du regroupement de Mevasseret Yéroushalaïm, Maoz Tsion Aleph et Maoz Tsion Bet. Elle compte 15 quartiers. En 1951, Maoz Tsion Aleph est créé sur les terres de l’ancien village palestinien détruit et expulsé de Qalunya, au sud de la route Jérusalem-Tel Aviv, en tant que ma'abara pour les immigrants venus du Kurdistan et d'Irak. Elle se transforme ensuite en village, une partie de ses habitants travaillent dans la carrière située au sud du village. En 1954, Maoz Tsion Bet est créé à l'est de Maoz Tsion Aleph pour accueillir à nouveau des immigrants venus du Kurdistan. Pendant longtemps, ces deux villages ont aussi été appelés Qastel. En 1956, Mevasseret Yéroushalaïm est créé au nord-ouest de la route Jérusalem-Tel Aviv pour accueillir des immigrants d'Afrique du Nord. En 1963, les 3 villages sont regroupés au sein d'un conseil local appelé Mevasseret Tsion. Il compte alors 3 500 habitants. Malgré ce nom officiel, beaucoup continuent à utiliser les noms Maoz Tsion et Qastel pour la partie sud de la commune, et Mevasseret pour sa partie nord. Politique et administration Jumelages Plan-de-Cuques. Liens externes (he) Site officiel Portail d’Israël
Mevaseret Zion

Mevaseret Zion (in ebraico מְבַשֶּׂרֶת צִיּוֹן‎?) è un sobborgo di Gerusalemme con lo status amministrativo di consiglio locale. Mevaseret Zion è composto da due distinti borghi più vecchi, Maoz Zion e Mevaseret Yerushalayim, sotto la giurisdizione di un consiglio locale. I nuovi quartieri di Mevaseret Zion non facevano parte di nessuno dei due insediamenti. Mevaseret Zion si trova su una dorsale montuosa a 750 metri sul livello del mare, alla periferia di Gerusalemme. Si trova a dieci chilometri dalla città, a cavallo di entrambi i lati dell'autostrada Gerusalemme-Tel Aviv. Nel 2017 aveva una popolazione di 24 409 abitanti, distribuiti in 15 quartieri. È la località più ricca per abitante del distretto di Gerusalemme. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Mevaseret Zion Collegamenti esterni (HE) Sito ufficiale, su m-zion.org.il.