NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
El-Bouraj

Les ruines de El-Bouraj (חורבת בורגתה) forment un tel archéologique situé en Israël. Elles jouxtent les vestiges d'un fort croisé sur la route menant de Netanya à Tulkarem, et se situent au sud du moshav Bourgata. De nombreux eucalyptus sont plantés aux alentours. Des restes de constructions et des débris de poterie témoignent de l'existence d'une vie organisée sur les lieux aux époques israélite (du XIe au VIe siècle av. J.-C.), perse (du VIe au IVe siècle av. J.-C.), romaine (du Ier siècle av. J.-C. au IVe siècle) et byzantine (du IVe au VIIe siècle). L'endroit est mentionné dans la Talmud de Jérusalem (traité Avodah Zara 33b) sous la forme de « Barkata », et la présence de Samaritains y est alors évoquée. Au pied du Tel El-Bouraj, se tiennent les vestiges du fort croisé de la « Tour Rouge », composé de deux étages. Cette appellation provient probablement de la couleur rougeâtre des terres environnantes, et avec lesquelles le fort a été construit. Il ne reste de ce dernier qu'une partie de sa muraille sud, haute de 15 mètres. Sur la partie supérieure du mur, on remarque une unique meurtrière. La date de la construction du fort est inconnue. Jusqu'en 1189, il est la propriété des Templiers. Par la suite y est construit le couvent « Maria Latina », et en 1248, les Hospitaliers s'en rendent acquéreurs. Liens externes Portail de l’archéologie Portail d’Israël Portail de l'ordre du Temple Portail de l’ordre de Saint-Jean de Jérusalem
Dan Panorama Tel Awiw Hotel

Dan Panorama Tel Awiw Hotel – czterogwiazdkowy hotel w Tel Awiwie, w Izraelu. Należy do sieci hoteli Dan Hotels. W hotelu znajduje się ambasada Chile. Hotel jest usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie Park Charlesa Clore’a, na północ od kompleksu biznesowo-handlowego Centrum Tekstylne, w osiedlu Menaszijja w Tel Awiwie. Rozciąga się stąd widok na Morze Śródziemne. Historia Decyzję o budowie hotelu podjęto w celu zwiększenia atrakcyjności Centrum Tekstylnego. Budowę hotelu ukończono w 1979. Do 1986 funkcjonował on pod nazwą Larom Hotel, a następnie zmienił na obecną. W 1998 przeprowadzono gruntowną modernizację hotelu, która kosztowała 20 milionów USD. Pokoje i apartamenty Hotel dysponuje 500 pokojami hotelowymi i apartamentami. Każdy pokój wyposażony jest w klimatyzację, łazienkę do użytku prywatnego, biurko, czajnik do kawy/herbaty, minibarek, radio z budzikiem, sejf, płatny Internet, telewizję kablową, telewizję satelitarną, płatne filmy na życzenie, telefon z linią bezpośrednią, telefon w łazience, suszarkę, otwierane okna oraz prywatny balkon. Dodatkowo hotel świadczy usługi w zakresie: czyszczenia butów, dostępu do szerokopasmowego Internetu w miejscach publicznych, personelu wielojęzycznego, pomocy medycznej, pomocy przy organizacji wycieczek. W hotelu jest basen, własny hotelowy park, kantor, płatny parking, pralnia, salon fryzjerski, sejf w recepcji, bar, restauracja, kawiarnia, sala bankietowa, sklepy oraz sklep z pamiątkami. Można skorzystać z masaży, sauny, spa i sprzętu fitness. Dla ułatwienia komunikacji jest winda. Inne udogodnienia W hotelu znajdują się sale konferencyjne z zapleczem do obsługi zorganizowanych grup liczących 500 osób. Przy hotelu są organizowane zajęcia z aerobiku, zabawy na placu zabaw dla dzieci, jest także możliwość pływania, wędkarstwa i żeglarstwa. Zobacz też lista wieżowców w Tel Awiwie Przypisy Linki zewnętrzne Dan Panorama Hotel. [w:] Galeria 3D Google [on-line]. [dostęp 2011-01-18]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
Rakouský poutní hospic u Svaté Rodiny v Jeruzalémě

Rakouský poutní hospic u Svaté Rodiny v Jeruzalémě je katolický rakouský dům pro poutníky v Jeruzalémě na Via Dolorosa. Byl založen v letech 1856–1857 a dostavěn v roce 1863, kdy jej vysvětil jeruzalémský patriarcha Giuseppe Valerga. Původně sloužil pro celou Habsburskou monarchii, nyní je ve vlastnictví římskokatolické církve v Rakousku. Seznam rektorů poutního domu Literatura Helmut Wohnout, Das österreichische Hospiz in Jerusalem. Geschichte des Pilgerhauses an der Via Dolorosa, Wien: Böhlau, 2000, ISBN 3-205-99095-1. PARMA, Tomáš. Rytíři, dámy a poutníci. Dějiny a současnost Rytířského řádu Božího hrobu jeruzalémského a jeho působení v českých zemích. 1. vyd. Olomouc: Vydavatelství FF UP, 2020. (Knihovna Řádu Božího hrobu; sv. 2). ISBN 978-80-88278-52-8. S. 139–140. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Rakouský poutní hospic u Svaté Rodiny v Jeruzalémě na Wikimedia Commons
Französische Gebiete in Jerusalem

Die französischen Gebiete in Jerusalem (offiziell französisch Domaine national français en Terre sainte) sind de facto Teil Israels, werden aber vom französischen Konsulat in Jerusalem verwaltet. Hierzu zählen: Die Paternosterkirche (französisch L’Eléona) befindet sich auf dem Ölberg. Das Grundstück wurde 1868 durch die französische Prinzessin Aurelie de La Tour d’Auvergne erworben, die es später dem französischen Staat schenkte. Die Auferstehungskirche bzw. das Benediktinerkloster in Abu Gosch (französisch Abou Gosh), 1141 durch die Johanniter erbaut, wurde 1871 Frankreich geschenkt. Das Grab der Helene von Adiabene (auch Königsgräber genannt; französisch Le Tombeau des Rois) wurde 1863 von französischen Archäologen gefunden, und von den Gebrüdern Péreire gekauft. Sie schenkten es 1886 dem französischen Staat. Die St.-Anna-Kirche (französisch Sainte-Anne) befindet sich in der Nähe des Löwentors und wurde im 12. Jahrhundert von Kreuzfahrern errichtet. Sie wurde 1856 dem französischen Staat vom Sultan des Osmanischen Reichs als Dank für die Unterstützung Frankreichs im Krimkrieg geschenkt. Galerie Einzelnachweise
Dominio nazionale francese in Terrasanta

Il dominio nazionale francese in Terrasanta (in francese Domaine national français en Terre sainte) è costituito da quattro possedimenti francesi a Gerusalemme, tre dei quale si trovano nella parte est della città, che de facto si trova sotto sovranità israeliana ma è rivendicata dallo Stato di Palestina. La Repubblica francese vanta diritti di extraterritorialità sui quattro siti sulla base di antiche capitolazioni con l'Impero ottomano, ma questo status giuridico non è pienamente riconosciuto dalle autorità israeliane ed è stato occasionalmente oggetto di controversie. Tre di questi siti sono importanti luoghi di culto del cristianesimo. L'amministrazione dei quattro siti è affidata al consolato francese a Gerusalemme. I siti sono i seguenti: Chiesa del Pater Noster, anche detto Santuario di Eleona; Chiesa di Sant'Anna; le Tombe dei Re, unico sito di cultura israelita; il monastero benedettino di Santa Maria della Resurrezione, presso il villaggio di Abu Gosh, unico possedimento nella zona occidentale di Gerusalemme. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Dominio nazionale francese in Terrasanta
Posiadłości Francji w Ziemi Świętej

Posiadłości Francji w Ziemi Świętej lub Francuska własność państwowa w Ziemi Świętej (franc.: Domaine national français en Terre sainte) to cztery eksterytorialne posiadłości (głównie katolickie kościoły i klasztory), położone w Jerozolimie i okolicach (jedna – sanktuarium w Abu Ghausz – znajduje się w Izraelu, a pozostałe trzy w de facto izraelskiej Wschodniej Jerozolimie). Są zarządzane przez konsula generalnego Francji w Jerozolimie. Formalnie jest to francuski protektorat, a w praktyce funkcjonuje on podobnie jak placówka dyplomatyczna, której mieszkańcy (głównie należący do katolickich zakonów) mają np. paszporty dyplomatyczne i specjalne tablice rejestracyjne samochodów. Posiadłości Francji w Ziemi Świętej składają się z 4 odrębnych posesji: Historia Roszczenia terytorialne Francji w Jerozolimie sięgają czasów wypraw krzyżowych w XI–XIII w. Po ostatecznym upadku europejskich posiadłości w Ziemi Świętej, przypieczętowanym traktatem z 1536 zawartym między sułtanem Sulejmanem Wspaniałym a królem Francji Franciszkiem I, nastąpiły kolejne umowy, zawierane między Francją a Imperium Osmańskim w celu ochrony pielgrzymów i świętych miejsc w Palestynie. Bazylika św. Anny w Jerozolimie została podarowana cesarzowi Napoleonowi III przez sułtana Abdülmecida I w 1856 w podziękowaniu za francuską interwencję podczas trwającej wojny krymskiej. Teren z dawnym kościołem Eleona na Górze Oliwnej (obecny kościół i klasztor Ojcze nasz), zakupiła w 1856 księżna Helojza de la Tour d’Auvergne i podarowała Francji w 1874. Grobowiec Królów został odkryty przez francuskich archeologów w 1863 roku, zakupiony przez bankierów – braci Pereire w 1871 i podarowany przez nich Francji w 1886. Opactwo w Abu Ghausz było podarowane Francji w 1873 przez sułtana Abdülaziza w ramach rekompensaty za utratę kościoła św. Jerzego w Lod, przekazanego greckim prawosławnym dwa lata wcześniej. Prawa Francji do tych posiadłości nigdy nie były kwestionowane. Potwierdziły je układy francusko-osmańskie, zawarte w Mytilene w 1901 i Konstantynopolu w 1913, ustanawiające „protektorat” Francji nad tymi posesjami. Zostały one potwierdzone przez następców Imperium Osmańskiego: Państwo Izrael w 1949 (Porozumienia Chauvel / Fischer) i Autonomię Palestyńską w 1997. Przypisy
Forêt Houlda

La Forêt Houlda (hébreu : יער חולדה), appelée également Forêt Herzl, est située à l'est du kibboutz Houlda. Première forêt plantée en Israël par le FNJ, la forêt est fixée en 1907 en souvenir de Theodor Herzl, mort en 1904. Elle est composée des forêts de Ben Shemen et de celles de Houlda. La Forêt Houlda est principalement composée d'oliviers, financés par la Diaspora juive. Notes et références Voir aussi Forêt Ben Shemen Forêt Herzl Liste de forêts en Israël Glossaire de sylviculture Aménagement forestier Liens externes Portail d’Israël Portail du bois et de la forêt
Embassy of Poland, Tel Aviv

The Embassy of Poland in Tel Aviv (Hebrew: השגרירות של הרפובליקה של פולין בתל-אביב) is the diplomatic mission of Poland to Israel. History Before the establishment of the state of Israel, under the British Mandate for Palestine, Poland already had a consulate in both Tel Aviv and Jerusalem. When diplomatic ties between the two countries were officially established in May 1949, the Tel Aviv consulate was upgraded to a legation (the Jerusalem consulate was closed as Poland did not recognize Israel's sovereignty over the city). The legation was upgraded to an embassy in 1962, but together with several other Warsaw Pact countries closed it in 1967. The embassy was reopened in 1990. On 18 February 2018, after the Polish prime minister compared "Jewish perpetrators" with Polish, Ukrainian, Russian and German perpetrators of the Holocaust, swastikas were drawn on the embassy's gate. See also Israel–Poland relations References External links Homepage of the Embassy of Poland, Tel Aviv (in English and Polish)
Ambasada RP w Tel Awiwie

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Tel Awiwie (hebr. השגרירות של הרפובליקה של פולין בתל-אביב; ang. Embassy of the Republic of Poland in Tel Aviv) – polska misja dyplomatyczna w Izraelu. Struktura placówki Referat ds. Polityczno-Ekonomicznych Referat ds. Komunikacji i Dyplomacji Publicznej Wydział Administracyjno-Finansowy Wydział Konsularny i Polonii Okręg konsularny obejmuje terytorium Państwa Izrael oraz Terytorium Palestyńskiej Władzy Narodowej (Zachodni Brzeg Jordanu oraz Strefę Gazy) Ataszat Obrony Instytut Polski w Tel Awiwie Historia Pierwsze polskie przedstawicielstwo na obszarze późniejszego Izraela – delegatura rządu RP w Jerozolimie powstało po II wojnie światowej przy brytyjskim wysokim komisarzu Palestyny. Następnie zostało ono przekształcone w Konsulat Generalny RP w Jerozolimie, przeniesiony później do Tel Awiwu. 15 maja 1948 Polska uznała niepodległość Izraela, a stosunki dyplomatyczne pomiędzy tymi krajami nawiązano 4 dni później. Od 1954 działało Poselstwo PRL w Tel Awiwie, podniesione w 1962 do rangi ambasady. Polska zerwała stosunki dyplomatyczne w 1967 w następstwie wojny sześciodniowej. Ich wznowienie nastąpiło w połowie lat 80. Zaś 27 lutego 1990 otworzono ponownie ambasadę RP w Tel Awiwie. Zobacz też stosunki polsko-izraelskie Ambasada Izraela w Polsce Przedstawicielstwo RP przy Palestyńskiej Władzy Narodowej w Ramallah Przypisy Bibliografia Oficjalna strona Ambasady Archiwalna strona Ambasady. telawiw.msz.gov.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-05)].
Universitat Al-Quds

La Universitat Al-Quds (àrab: جامعة القدس, Jāmiʿat al-Quds) és una universitat palestina amb el seu campus principal a Abu Dis i campus addicionals a Al-Bireh, Hebron i Jerusalem. El febrer de 2009, Bard College va anunciar el primer programa de doble grau entre una universitat palestina i una institució d'educació superior estatunidenca. El Mur de Cisjordània, construït el 2004, dificulta en gran manera l'activitat formativa de la universitat atès que molts dels seus estudiants han estat atacats amb gasos lacrimògens i alguns d'ells han resultat ferits. Referències
Università Al-Quds

L'Università Al-Quds (in arabo جامعة القدس‎?) è un'istituzione universitaria di Gerusalemme. L'università, fondata come campus di studi palestinese, impartisce corsi e svolge iniziative culturali in lingua araba e inglese. La sede principale e le altre strutture sono situate nella periferia sud-orientale della città. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'Università Al-Quds Collegamenti esterni Sito ufficiale, su alquds.edu. (EN) Al-Quds University, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) SKITCE, su itce.alquds.edu. (IT) “Science centre all'Università Al Quds di Gerusalemme Est” sul sito ufficiale di Città della Scienza
Adgar 360

L'Adgar 360 (en hébreu : מגדל אדגר 360) est un gratte-ciel de bureaux construit à Tel Aviv en Israël de 1999 à 2015. Il mesure 140 mètres de hauteur sur 36 étages.https://www.rferl.org/a/abkhazia-parliament-shooting-kharazia--golandzia-kvarchia-russia-bzhania-gunba/33245811.html Il abrite le ministère israélien de l'Éducation, de la Culture et des Sports. Historique La construction a lieu en deux phases ; une première phase avec la construction des 16 premiers étages et une deuxième phase de 2013 à 2015 avec la construction de 20 étages supplémentaires. Les architectes sont le cabinet César Pelli & Associates Architects et l'agence israélienne Lerman Architects. Notes et références Voir aussi Liens externes Articles connexes Liste des plus hauts immeubles de l'agglomération de Tel Aviv Portail du bâtiment et des travaux publics Portail des gratte-ciel Portail d’Israël
Jaffská brána

Jaffská brána (hebrejsky שער יפו‎, ša'ar Jafo, arabsky باب الخليل‎, báb el-Chalíl) je jednou z bran hradeb Starého Města v Jeruzalémě. Průchod branou je zahnutý v pravém úhlu. Šlo patrně o obranný mechanismus, který mohl zpomalit postupující útočníky a bránil jim použít dlouhé beranidlo. Brána je natočena směrem k Jaffské silnici, po níž poutníci přicházeli z přístavu v Jaffě. Postavena byla v roce 1538 sultánem Sulejmanem I. Jde o nejfrekventovanější bránu Starého Města. Fotogalerie Panorama Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Jaffa Gate na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jaffská brána na Wikimedia Commons Galerie Jaffská brána na Wikimedia Commons Jaffa Gate virtual tour Archivováno 16. 1. 2008 na Wayback Machine.
Brama Jafy

Brama Jafy (hebr.: שער יפו, Sza'ar Jafo; arab.: باب الخليل, Bab al-Chalil) – główna brama wejściowa do Starego Miasta Jerozolimy. Jest to jedna z ośmiu bram w murach miejskich. Rozdziela ona wewnątrz Starego Miasta Dzielnicy Chrześcijańskiej na północy od Dzielnicy Ormiańskiej na południu. Brama jest nazywana bramą do Jafy, ponieważ w przeszłości zaczynała się za nią droga prowadząca do starożytnego portu morskiego Jafa. Historia Brama została wybudowana w 1588 jako brama zygzakowata. Jest ona silnie ufortyfikowana i dodatkowo broniona przez Cytadelę Dawida. Stara legenda głosiła, że każdy zdobywca Jerozolimy wjedzie do miasta właśnie przez Bramę Jafy. Z tego właśnie powodu, władze tureckie nakazały w 1898 wybicie otworu w murach miejskich na południe od Bramy Jafy. Przez ten nowy otwór do Jerozolimy wjechał cesarz niemiecki Wilhelm II. W 1908 obok bramy wybudowano wieżę zegarową, która służyła wszystkim żyjącym w okolicy mieszkańcom. Wieża przetrwała jedynie 10 lat, gdyż w 1917 została zburzona przez Brytyjczyków. 11 grudnia 1917 przez Bramę Jafy wjechał do Jerozolimy zwycięski brytyjski generał Edmund Allenby, który następnie wygłosił przemówienie przy stojącej obok Wieży Dawida. Generał Allenby przekroczył granicę miasta pieszo, okazując w ten sposób szacunek dla „świętego miasta”. Podczas brytyjskiego panowania w Mandacie Palestyny, władze mandatowe wyburzyły wiele budynków sąsiadujących z murami miejskimi Starego Miasta Jerozolimy. Uczyniono to w celu zachowania historycznego wyglądu miasta. Podczas wojny o niepodległość w 1948 izraelskie oddziały usiłowały przebić się przez Bramę Jafy do Dzielnicy Żydowskiej na Starym Mieście. Po zwycięstwie Jordańczyków, Brama Jafy była zamknięta dla Żydów do 1967, kiedy to po wojnie sześciodniowej Izraelczycy zdobyli miasto. Religia W 2000 przez Bramę Jafy wjechał do miasta papież Jan Paweł II, podczas swojej pielgrzymki jubileuszowej do Ziemi Świętej. Przez Bramę Jafską wchodzi do Starego Miasta w uroczystym orszaku każdy nowo wybrany Kustosz Ziemi Świętej, najwyższy przełożony franciszkanów sprawujących pieczę nad sanktuariami Palestyny. Arabowie nazywają ją Bramą Przyjaciela, ze względu na kierunek, w którym udawali się przez nią wyjeżdżający - na południe do Hebronu (Makpela), do miasta, w którym znajduje się grób biblijnego patriarchy Abrahama, nazywanego przez Stary Testament i Nowy Testament przyjacielem Boga (por. Iz 41,8c oraz Jk 2,23c). Turystyka Brama jest najlepiej znana przez turystów i najczęściej używana przez mieszkańców miasta. Po prawej stronie, wchodząc od Nowego Miasta, znajdują się: Cytadela Dawida, Christian Information Center oraz niewielki izraelski urząd pocztowy. Przez tę bramę wjeżdżają niektóre izraelskie autobusy komunikacji miejskiej z ortodoksyjnymi żydami udającymi się w kierunku Ściany Płaczu. Galeria
Portão de Jafa

Portão de Jafa (em hebraico: שער יפו, Sha'ar Yafo; em árabe: باب الخليل, Babal Calil, "Portão de Hebrom"; também arábico, Babe Mirabe Daúde, "Portão do Nicho de Oração de David"; também Portão de David) é um portão de pedra localizado na cidade antiga de Jerusalém. É um dos oito principais portões das muralhas que cercam a cidade velha de Jerusalém. Torre de Davi / Cidadela A Torre de Davi é uma antiga fortaleza localizada perto da entrada do Portão de Jafa da Cidade Velha de Jerusalém. Quilómetro Zero de Israel Após a reconquista de Jerusalém no CE 132 o imperador Adriano teve a cidade reconstruída como uma cidade romana chamada Aelia Capitolina e um pilar de altura na praça no interior da Porta de Damasco foi o ponto de partida para as medições para outras cidades, como indicado no mosaico de Madaba Mapa . Este pilar parece ter caído ou sido demolida durante o período bizantino. Na 20th Century Plaza fora do Portão de Jafa servido a mesma finalidade. Durante o mandato britânico para a Palestina um marcador do lado de fora da porta serviu de ponto zero para distâncias de e para Jerusalém. Não existe tal marcador hoje. Pavilhão Bezalel Perto do Portão de Jafa, era uma estrutura estanhado de madeira com um telhado irregulares e torre, construída em 1912 em uma loja e showroom em Academia de Arte e Design - Bezalel. Foi projetado especificamente para os turistas e transeuntes em seu caminho para sair da Cidade Velha. A Torre do Relógio Em 1907, um relógio foi construído sobre o telhado do Portão de Jafa e em 1908 uma torre de relógio foi construído por cima da porta para servir o distrito de negócios em desenvolvimento na parte superior do Vale do Hinom. Era para ser uma das cerca de cem de tais torres de relógio construídas em todo o Império Otomano em 1900, em comemoração ao 25º ano de governo do Sultão Abdulamide II. A torre custa 20.000 francos; tal era a pobreza da cidade que o dinheiro não foi levantado - e, portanto, a torre do relógio não foi concluído - até 1908. Posteriormente ele só durou uma década e foi derrubado pelos britânicos em 1922 - por razões estéticas. Turco-Otomano Sebil Na entrada do Portão de Jafa, perto do Pavilhão Bezalel, foi um Sebil construído pelo sultão. Galeria Panorama Ligações externas Jaffa Gate virtual tour Referências
Яффські ворота

Яффські ворота (івр. שער יפו,Шаар Яффо; араб. باب الخليل,Баб-ель-Халіль -Хевронські ворота) — одні з восьми воріт стіни старого міста Єрусалима, головні ворота християнського і вірменського кварталів Старого міста Єрусалиму, єдині ворота звернені на захід, до Середземного моря. Побудова та розташування Яффські ворота побудовані 1538 року за наказом правителя Османської імперії Сулеймана Пишного на місці воріт більш раннього періоду. В епоху хрестоносців ворота називалися Ворота Давида, за назвою цитаделі, що знаходиться поблизу (Вежа Давида). Розташовані в західній частині Старого міста на найважливішому перехресті західної дороги, що веде на порт Яффо і південної дороги, що веде на Вифлеєм й Хеврон. Історія Під час відвідування Єрусалима кайзером Вільгельмом II у 1898 році, османська влада постановила зруйнувати частину стіни у яффських воріт і засипати частину рову біля Вежі Давида, щоб імператор міг безперешкодно в'їхати в місто в своєму екіпажі. Через цей пролом і нині здійснюється автомобільне сполучення між старим і новим містом. У 1917 році британський генерал Едмунд Алленбі увійшов у Старе місто через Яффські ворота пішки на знак поваги до міста і бажаючи уникнути порівняння з кайзером, що відвідав Єрусалим в 1898 році. Після об'єднання Єрусалиму в ході Шестиденної війни 1967 року ворота стали доступні для перехожих. На даний час близько яффських воріт функціонує підземна автостоянка для туристів, які відвідують Старе Місто, а також торговий центр Маміла, поштове відділення і Християнський Інформаційний центр. У 2010 році ворота було відреставровано за проектом вартістю 4 млн. доларів. Галерея Панорама Див. також Шосе 1 (Ізраїль) Примітки Посилання Яффські ворота на jewishvirtuallibrary.org [Архівовано 29 листопада 2016 у Wayback Machine.] Віртуальний тур воротами [Архівовано 16 січня 2008 у Wayback Machine.]
Himmelfarb High School

Himmelfarb High School (Hebrew: תיכון הימלפרב) is a religious Zionist boys' high school located in the Bayit VeGan neighbourhood of Jerusalem. It was founded in 1920 as Mizraḥi High School (תיכון מזרחי) and moved to its current campus in 1968. The school is named after American philanthropist Paul Himmelfarb. The school is noted for its high matriculation success rate, and for a relatively large percentage of graduates entering combat and officer service in the Israel Defense Forces. During the 2023–2025 Gaza war, ten alumni were killed, including Nova music festival massacre victim Aner Shapira, hostage Hersh Goldberg-Polin, and the school's rabbi, Rabbi Avi Goldberg. Notable alumni See also Education in Israel References External links Official website