NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kerem Shalom

Kerem Shalom (ebraico כרם שלום, lett. Vigneti della Pace) è un kibbutz nel Consiglio regionale di Eshkol oltre che un valico di passaggio sui confini tra la striscia di Gaza, Israele e Egitto. Valico Dal 20 marzo 2006, il valico di Kerem Shalom è stato usato per portare le merci da Gaza in Egitto. I tempi per il trasferimento, di circa 45 minuti, consentono tra i 15 e 50 carichi al giorno. L'attraversamento di Kerem Shalom è gestito dall'Autorità Aeroportuale Israeliana. Rapimento di Gilad Shalit Il 25 giugno 2006 in località Kerem Shalom fu rapito un caporale,Gilad Shalit, a opera di un commando palestinese formato da 9 uomini che avevano attraversato il confine con L'Egitto entrando in Israele attraverso un tunnel. Oltre al rapimento di Shalit, in quell'azione fu ferito in modo grave un altro soldato (Ro'i Amitai), nentre altri due furono uccisi (Hanan Barak, 21 anni, e Pavel Slutzker, 20 anni). L'attacco dei palestinesi è avvenuto in forze e dopo meticolosa preparazione. Dalla striscia di Gaza era stato infatti scavato un tunnel lungo circa 700 metri al disotto confine con Israele. La missione di salvataggio del soldato Shalit fu condotta dalle forze armate israeliane (IDF), che entrarono nella striscia di Gaza con l'operazione Piogge estive, iniziata il 28 giugno. Attacco dell'aprile 2008 All'alba del 19 aprile 2008, le Brigate Ezzedin al-Qassam compirono un'operazione militare contro il valico di Kerem Shalom. Tre veicoli vi giunsero sotto la copertura di colpi di mortaio sparati dall'interno della striscia di Gaza. Una delle vetture esplose, aprendo una breccia e consentendo agli altri due veicoli di passare sul lato israeliano del confine. Qui ci fu una violenta sparatoria con l'esplosione di una seconda auto palestinese. Da tre a quattro palestinesi sarebbero deceduti, mentre tredici soldati israeliani risultarono feriti. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kerem Shalom Collegamenti esterni Sito ufficiale, su keremshalom.org.il.
Kerem Szalom

Kerem Szalom (hebr. כרם שלום; pol. Winnica Pokoju) – kibuc położony w samorządzie regionu Eszkol, w Dystrykcie Południowym, w Izraelu. Leży w zachodniej części pustyni Negew, w otoczeniu kibucu Cholit, oraz moszawów Jated i Jewul. Na północny zachód od kibucu znajduje się bariera graniczna ze Strefą Gazy, która nominalnie należy do Autonomii Palestyńskiej. Na południe od kibucu znajduje się przejście graniczne Kerem Szalom ze Strefą Gazy. Po stronie palestyńskiej znajduje się zniszczony w 2001 Port lotniczy Jasera Arafata oraz przejście graniczne Rafah pomiędzy Strefą Gazy a Egiptem. Członek Ruchu Kibucowego (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit). Historia Grupa założycieli kibucu zawiązała się w 1966 wśród członków szkoły Ramot Kheffer. Przybrali oni nazwę Gilad. 15 maja 1968 grupa około 40 członków założyła kibuc. Jego założyciele nadali mu nazwę związaną z pokojem, ponieważ mieli nadzieję, że odegra on rolę w zaprowadzaniu pokoju w konflikcie izraelsko-arabskim. W wyniku wewnętrznych podziałów kibuc został zamknięty w 1996 i ponownie otworzony w 2001. Z powodu bezpośredniego sąsiedztwa Strefy Gazy, kibuc wielokrotnie padał ofiarą palestyńskich ataków i ostrzałów terrorystycznych. Kultura i sport W kibucu jest ośrodek kultury, boisko sportowe oraz basen pływacki. Gospodarka Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie i hodowli drobiu. Komunikacja Z kibucu wyjeżdża się w kierunku południowo-wschodnim i lokalną drogą dojeżdża do drogi nr 232, którą, jadąc na zachód, dojeżdża się do drogi ekspresowej nr 10 (Kerem Szalom-Owda) i przejścia granicznego Kerem Szalom, lub jadąc na północny wschód, dojeżdża się do kibucu Cholit i moszawu Jated. Lokalna droga prowadzi na północny wschód do kibucu Sufa. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne kibucu Kerem Szalom Google Maps Mapa kibucu Kerem Szalom Amudanan
Kerem Shalom

Kerem Shalom (em hebraico: כֶּרֶם שָׁלוֹם, lit. Vinha da Paz) é um kibutz no Conselho Regional de Eshkol, em Israel, fundado em 1966. O kibutz rompeu-se em 1996, mas foi reestabelecido em 2001. Kerem Shalom situa-se no vértice da tríplice fronteira entre Israel, Egito e Faixa de Gaza, sendo muito conhecido devido à sua situação geográfica. Desde 20 de março de 2006 que a fronteira de Kerem Shalom tem sido usada para o transporte de bens do Egito para Gaza, para a distribuição de ajuda humanitária Paletes chegam em camiões do Egito e são descarregadas em Kerem Shalom, onde camiões palestinianos as carregam para o interior da Faixa de Gaza, numa operação que demora 45 minutos e que permite entre 15 a 50 camiões carregados diaramente. Foi muito perto de Kerem Shalom que em 25 de junho de 2006 o soldado Gilad Shalit, do exército de Israel, foi raptado por militantes palestinianos do Hamas que violaram a fronteira da Faixa de Gaza com Israel através de um túnel. Dois soldados da IDF morreram e três ficaram feridos, além de Shalit. Em resposta e com a missão de resgatar o soldado raptado, as IDF entraram em Gaza como parte da "Operação Chuvas de Verão" em 28 de junho desse ano. O soldado Shalit, promovido a sargento durante o período de cativeiro só seria libertado em 18 de outubro de 2011 após mantido cinco anos e quatro meses em local secreto, em troca de 1027 prisioneiros palestinianos. [21/09/14] - Poucas casas de cor bege separadas por quintais, muita areia e algumas árvores salpicadas aqui e ali, assim como brinquedos e bicicletas infantis. A princípio, a paisagem se parece à de qualquer outro bairro bucólico na periferia de Israel. Um detalhe, no entanto, faz a diferença: um enorme muro de concreto de 5m de altura passa a poucos metros das casas, marcando a fronteira com a Faixa de Gaza. O kibutz Kerem Shalom, uma cooperativa agrícola socialista com 105 habitantes, é a comunidade israelense mais próxima ao território palestino, a apenas 50 metros da fronteira. Durante o recente conflito de 50 dias (8 de julho a 26 de agosto) entre Israel e o grupo islâmico Hamas, cerca de 200 foguetes e morteiros caíram nos arredores do kibutz de menos de 1 Km² — um por dia atingiu o perímetro residencial. Mesmo assim, duas novas famílias se mudaram para o local nos últimos dois meses. Referências
Керем-Шалом

Керем-Шалом (ивр. כרם שלום‎) — кибуц на северо-западе пустыни Негев в Южном округе Израиля на границе Израиля, Египта и Газы. На границе с Газой находится контрольно-пропускной пункт Керем-Шалом, через который в сектор предусмотрено поступление различных грузов. История Кибуц основан в 1968 году членами движения Ха-шомер ха-цаир. Здание центра кибуца в модернистском стиле проектировал известный израильский архитектор Исраэль Годович. Недалеко от кибуца находится Мемориал «Стальной дивизии», памятник павшим на Южном Фронте Шестидневной войны 1967 года. В 2021 году Министерство обороны Израиля построило 65-километровый заградительный забор кибуц Керем-Шалом — пляж Зиким на побережье Средиземного моря. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 183 человека. Пограничный переход Имеется пограничный переход (параллельный переход — в Рафиахе). См. также КПП Рафиах Шалит, Гилад Примечания
Tabgha

Tabgha (àrab: الطابغة, aṭ-Ṭābiḡa; hebreu: עין שבע, Ein Sheva‎, ‘Font de Set’) és un jaciment arqueològic situat al nord-oest del llac de Tiberíades, a Israel. Tradicionalment es considera que és el lloc on va tenir lloc el miracle de la multiplicació dels pans i els peixos (Mc 6:30-46) i la quarta aparició de Jesús ressuscitat (Jn 21:1-24), després de la crucifixió. Fins a 1948 hi hagué un poble àrab palestí. Església de Tabgha El sacerdot Mader i el doctor Scheider de la Görres Gesellschaft de Colònia, excavant prop de Tabgha, a principis del segle xx, trobaren els fonaments d'una gran església bizantina, amb un bonic paviment de mosaic que representava galls dindis, cigonyes, ànecs en mig de flors de lotus, tot en quasi perfecte estat de conservació. Sílvia d'Aquitània, en llur Peregrinació a Palestina, allà pels anys 383, parla d'una església construïda sobre pedra, en la qual, segons la tradició, Jesús multiplicà els pans i els peixos per donar menjar a 5.000 homes. Aquest pedra restava a la vista dels pelegrins. En efecte, en el centre del bema trobaren la pedra, que sobresortia del paviment; els mosaics mostraven el cistell de pans i els peixos. Els sòcols de les quatre petites columnes que sostenien la taula col·locada sobre la pedra, eren visibles encara. L'estructura superior de l'església ha desaparegut. Segons els arqueòlegs, no hi havia cap dubte que es tractava de l'església de l'Heptapegon, mencionada en el Commematorium del principi del segle v. Referències Apèndix nº. 10 pags. 12-13 de l'enciclopèdia Espasa.
Tabgha

Tabgha (en árabe: الطابغة, iṭ-ṭabiġa; en hebreo: עין שבע, Ein Sheva), es el nombre del lugar donde, según la tradición, Jesucristo multiplicó los panes y los peces (Mateo 14: 13-21). Se encuentra en la costa norte del Mar de Galilea, a tres kilómetros al oeste de Cafarnaúm. Etimología El nombre de Tabgha o Tábigha es una corrupción del griego Επταπηγον (Heptápigon), "siete fuentes", por los siete manantiales que se encuentran en la zona. Iglesias y mosaicos En la costa se erigió la iglesia benedictina de la Multiplicación de los Panes y los Peces, donde se encuentra la piedra donde se dice que Jesús multiplicó los peces y los panes porque, al salir de Cafarnaúm, mucha gente lo siguió hasta llegar a Tabgha y llegada la hora de comer no había alimentos suficientes para dar de comer a la multitud. La iglesia está decorada con mosaicos con representaciones de flora y fauna. La piedra de la multiplicación es grande e irregular y era venerada en una capilla destruida tras la ocupación musulmana y recuperada en 1930, cuando se hicieron unas excavaciones que permitieron reconstruir el lugar. Allí apareció un mosaico con una canasta y unos peces y panes. Junto al altar hay una columna que era usada para medir el nivel del Nilo y también los mosaicos fueron fabricados en Alejandría, por lo que se presume que todo fuese traído de Egipto. Lo antiguo es más oscuro y lo moderno más claro y sin figuras. En el interior de la costa se encuentra el monte donde, según la tradición cristiana, cerca de una cueva, Jesucristo habría pronunciado el Sermón de la montaña que comienza con las Bienaventuranzas. Más arriba de los escasos restos de edificios religiosos de los siglos IV y V, se levantó en 1938 la actual iglesia de las Bienaventuranzas.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Tabgha.
Tabgha

Tabgha est un site situé sur la rive nord-ouest de la mer de Galilée (ou lac de Tibériade), en Israël. La tradition biblique y localise le miracle de la multiplication des pains (Mc.6:30-44) et l'apparition du Christ ressuscité à Pierre et six autres disciples tel que raconté en Jn.21:1-23. Jusqu'en 1948 il s'y trouvait un village palestinien dont les habitants ont été expulsés. Historique Le plus ancien bâtiment de Tabgha est une petite chapelle datant du IVe siècle apr. J.-C. Le monastère et l'église furent bâtis au Ve siècle. Même si certains datent la destruction du site au moment de la conquête par les Arabes, l'église fut plus probablement détruite en 614 durant l'invasion des Perses. Au début du Xxe siècle, un service de navires à vapeur relie Tabgha à Tibériade, Kfar Nahum et Samakh où se trouve une gare de la ligne de chemin de fer de la vallée de Jezréel (en) qui relie Haïfa au chemin de fer du Hedjaz. En 1932, deux archéologues allemands (Mader et Schneider) découvrirent des murs et certaines mosaïques. En 1980, après des fouilles plus approfondies, l'église fut finalement restaurée sous sa forme byzantine, incluant des portions des mosaïques d'origine. Dans le plan de partage de la Palestine voté par l’assemblée générale des Nations unies le 29 novembre 1947, Tabgha (Et-Tabigha) est attribué à l’État juif. Aujourd'hui, l'église de la Multiplication et ses alentours appartiennent à l'Association catholique pour la Terre Sainte, dirigée par l'archevêque de Cologne. L'autre église de Tabgha, l'église de la primauté, est entre les mains des franciscains de la custodie de Terre Sainte. Références Voir aussi Église de la primauté Chemin de Jésus Liens externes Tabgha (BibléLieux.com) Portail de la Palestine Portail d’Israël Portail du conflit israélo-arabe Portail du christianisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’archéologie
Tabga

Tabga è una località sulla riva del Mar di Galilea, in Israele. La tradizione cristiana la identifica con il luogo in cui si svolsero due episodi dei Vangeli: la moltiplicazione dei pani (un miracolo compiuto da Gesù durante la sua vita pubblica) e il terzo incontro di Gesù con i suoi discepoli dopo la Resurrezione (Giovanni 21). A ricordo di questi eventi sono state erette a Tabga due chiese, visitate da molti dei pellegrini che si recano nella Terra santa: la Chiesa della Moltiplicazione dei pani (sede di un monastero benedettino) e la Chiesa del Primato di Pietro (così chiamata in quanto, nell'incontro coi discepoli, Gesù riconfermò Pietro a capo della Chiesa; affidata ai francescani della Custodia di Terra Santa). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tabga Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Tabga
Tabgha

Tabgha (Arabisch: الطابغة, al-Tabigha; Hebreeuws: עין שבע, En Sheva), ook bekend als Tabkha en Heptapegon, is een gebied aan de noordwestelijke oever van het Meer van Tiberias in Israël. Tot in 1948 was het een Palestijns-Arabisch dorpje. De naam Tabgha is een vervorming van het Griekse Heptapegon, dat 'plaats van de zeven bronnen' betekent. Van de zeven bronnen die in het Meer van Tiberias uitkwamen bestaan er nog vijf. De plaats staat vooral bekend om het nieuwtestamentische verhaal over Jezus die zijn vijfduizend toehoorders voedde met vijf broden en twee vissen. Op de plaats waar vermoed wordt dat deze gebeurtenis plaatsvond werd in de 5e eeuw door de Byzantijnen de Broodvermenigvuldigingskerk opgericht. Meer naar het zuiden, aan de oever van het meer, ligt de kleine Petruskerk van bazaltsteen met "Mensa Christi" (Lat. Tafel van Christus). Franciscanen hebben het gebouwd boven een platte rots die Jezus Christus na zijn opwekking gebruikt zou hebben als tafel om met zijn leerlingen een brood- en vismaaltijd te gebruiken en waar hij Petrus na zijn verraad zou hebben gerehabiliteerd (Joh.21:1-17). 1948 Op 4 mei 1948 – vlak voor het uitbreken van de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948 – werd het Palestijns-Arabische plaatsje Tabigha door het 1e bataljon van Palmach met ondersteuning van de Alexandroni-brigade en eenheden van de Hagana aangevallen in het kader van Operatie Bezem (Mivtza Matate). Alle inwoners werden in opdracht van de bevelvoerder Yigal Allon verdreven en hun huizen en tenten werden verwoest. Galerij
Tabga

Tabga (gr. Heptapegon, „siedem źródeł”) – niewielki region położony u północnych wybrzeży Jeziora Tyberiadzkiego w Galilei, w północnym Izraelu i wieś, od której bierze on swą nazwę. Znajduje się w odległości około 3 km od Kafarnaum na wysokości 210 metrów p.p.m. Historia Region był wspominany po raz pierwszy w I wieku p.n.e. przez żydowskiego historyka Józefa Flawiusza. Odwiedziła go w V w. hiszpańska pątniczka Egeria. W średniowieczu nazywany był Tabula Domini (łac. Stół Pański) ze względu na tradycję chrześcijańską‚ lokalizującą właśnie w tym miejscu scenę posiłku, który miał być przygotowany i spożyty przez zmartwychwstałego Jezusa. Epizod opisuje ewangelista Jan w 21 rozdziale swojej ewangelii. W Tabdze miały również miejsce cudowne rozmnożenie chleba (Mk 6,30-46) oraz ogłoszenie ewangelicznych błogosławieństw (Mt 5,1-12). Według spisu ludności z 1945 r. wieś, razem z dwoma mniejszymi osadami zamieszkiwało 330 osób. 4 maja 1948 r. oddział Palmah, wspierany przez Brygadę Aleksandroni i lokalny oddział Hagany zaatakował i zajął wieś. Zabito piętnastu mieszkańców wsi, jej zabudowania zostały zburzone, a pozostałą ludność wypędzono. Archeologia Wykopaliska archeologiczne prowadzone na tym terenie na przestrzeni XX w. (Mader, Schneider, Bagatti, Loffreda) przyczyniły się do odkrycia pozostałości trzech różnych bizantyjskich sanktuariów: bazyliki rozmnożenia chleba z IV-V w., sanktuarium prymatu z IV w. oraz kaplicy błogosławieństw z końca IV w. Dwoma ostatnimi sanktuariami opiekują się dzisiaj franciszkanie z Kustodii Ziemi Świętej. Bazylika rozmnożenia chleba znajduje się z rękach benedyktynów niemieckich. Do najbardziej znanych zabytków Tabgi należą bizantyjskie mozaiki, które ozdabiały podłogę bazyliki rozmnożenia chleba. Przedstawiają one faunę i florę wodną m.in. Delty Nilu. Pod głównym ołtarzem znajduje się mozaika z czterema chlebami i dwiema rybami – motywem reprodukowanym dzisiaj na ceramice i rękodzielnictwie Izraela i Palestyny. Mozaiki na posadzce Bazyliki Rozmnożenia Chleba w Tabdze Zobacz też geografia Izraela Jezioro Tyberiadzkie Przypisy Linki zewnętrzne Tabgha and Magdala. custodia.org. [dostęp 2017-03-23]. (ang.).
Табха

Табха, Ейн-Шева (івр. עֵין שֶׁבַע‎, араб. عين الطابغة‎, лат. Heptapegon - septem fontes, англ. Tabgha) — долина, місцевість на північно-західному узбережжі Галілейського озера у Галилеї біля підніжжя гори Блаженств, що за 12 км від Тіверіади на північ, у північній частині Ізраїля. Тут знаходяться декілька джерел, які впадають в озеро. Табха відома як місце, на якому Ісус Христос зробив чудесне помноження хлібів (Матв. 14:14-22, Мр. 6:30-46), проголосив Свого учня Петра першим серед апостолів (примат Петра), виголосив проповідь про Блаженства (Матв. 5:3-48) та куди явився після Свого Воскресіння. Ця місцевина стала місцем паломництва християн. У Євангелії ця місцевість на півночі Галилейського озера відіграє важливу роль на початку діяльності Ісуса Христа. У Табсі вона відмічена каплицею «Помноження хлібів» (лат. mensa Domini) та каплицею «Першості апостола Петра» (лат. mensa Christi), а також — руїнами античної каплиці «Блаженств», спорудженої на означення місця виголошених Блаженств у Нагірній проповіді. Всі ці місця нагадують про дійства пов'язані з Ісусом Христом. Церквами опікуються два монаші ордени: італійські францисканці (опікуються каплицею «Першості апостола Петра») та німецькі бенедиктинці (опікуються каплицею «Помноження хлібів»). На початку 1980 років збудовано також невеликий притулок для паломників. До Табхи безпосередньо прилягають Капернаум, Гора Блаженств, на схід розташована Витсаїда і на південь Магдала. Походження назви Назва походить від позначення цієї місцевості арабською мовою ‏ — араб. عين الطابغة — Ain at-Tābġa, що у свою чергу походить від грецького слова грец. Επτάπηγον — тобто «земля семи джерел». Так само і на івриті івр. עין שבע (En Scheva) ця місцевість називається «сім джерел». Джерела впадають у згадане озеро. Галерея Див. також Церква першості апостола Петра Церква помноження хлібів Джерела под ред. доктора исторических наук, профессора, академика РАЕН Бибикова М. В. // «Святая Земля», с. 12-13, 134 (Табга) (рос.) Посилання Сторінка монастиря бенедиктинців на tabgha.net(нім.) Табха на bibleplaces.com(англ.) Табха. Церкви Умножения Хлебов и Рыб, Примата Петра (рос.) Табха // Электронная еврейская энциклопедия. (рос.)
Even Sapir

Even Sapir (hebrejsky אֶבֶן סַפִּיר‎, doslova „Safírový Kámen“, v oficiálním přepisu do angličtiny Even Sappir) je vesnice typu mošav v Izraeli, v Jeruzalémském distriktu, v oblastní radě Mate Jehuda. Geografie Leží v nadmořské výšce 623 metrů na zalesněných svazích Judských hor. Severně od vesnice spadá terén do hlubokého údolí potoka Sorek. Na jihu od mošavu se zvedá východozápadní hřbet tvořený horami Har Ora, Har Aminadav a Har Salmon. Obec se nachází 46 kilometrů od břehu Středozemního moře, cca 48 kilometrů jihovýchodně od centra Tel Avivu a cca 9 kilometrů západně od historického jádra Jeruzaléma. Even Sapir obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky převážně židovské. Pouze 4 kilometry severozápadně odtud ale leží vesnice Ajn Nakuba a Ajn Rafa a dál k severozápadu i město Abu Goš, které obývají izraelští Arabové. Even Sapir je na dopravní síť napojen pomocí lokální silnice číslo 396. Dějiny Even Sapir byl založen v roce 1950. Pojmenován je podle rabína Jacoba Saphira, který v 19. století působil v Jeruzalému a který napsal knihu nazvanou Even Sapir. Ke zřízení mošavu došlo 6. května 1950 a jeho zakladateli byli Židé z Jemenu, Maroka a Kurdistánu. Později byla na pozemcích východně od vesnice zbudována velká nemocnice Hadasa. Demografie Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Even Sapir Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší obec vesnického typu s dlouhodobě mírně rostoucí populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 722 lidí. Během roku 2014 populace stoupla o 2,1 %. Odkazy Reference Související články mošav Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Even Sapir na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální stránky oblastní rady Mate Jehuda
Even Sapir

Even Sapir (hebräisch אֶבֶן סַפִּיר Even Sappīr) ist ein Moschav am Stadtrand von Jerusalem in Israel. Es fällt unter die Zuständigkeit des Regionalverwaltung Mateh Jehuda im Bezirk Jerusalem. Im Jahr 2022 betrug die Einwohnerzahl 715. Der Moschav im Judäischen Bergland wurde 1950 von Einwanderern aus Kurdistan gegründet. Es wurde benannt nach dem Buch Even Sapir, das 1864 von dem Jerusalemer Rabbiner Jacob Saphir geschrieben wurde; das Buch beschreibt seine Reisen in den Jemen im 19. Jahrhundert. Nördlich von Even Sapir befindet sich das Kloster des Heiligen Johannes in der Wildnis sowie eine Höhle, die Johannes dem Täufer zugeordnet wird. Der Moschav ist der Endpunkt des Jerusalem Trail (Schvil Jeruschalajim), einem 42 Kilometer langen Wanderroute um Jerusalem, welche wiederum Teil des Israel National Trail ist. Weblinks Einzelnachweise
Even Sapir

Even Sapir (Hebrew: אבן ספיר, lit. 'Sapphire Stone') is a moshav in central Israel. Located on the outskirts of Jerusalem, it falls under the jurisdiction of Mateh Yehuda Regional Council. In 2024 it had a population of 720. Etymology The name was either taken from Even Sapir, a book written in 1864 by Jacob Saphir, a Jerusalem rabbi and emissary, which describes his travels to Yemen in the 19th century, or it was named after Pinchas Sapir, Israel's finance minister, who encouraged Jewish businessmen from the Diaspora to invest in Palestine and the nascent state. History Even Sapir was established in 1949 on land that had belonged to the depopulated Arab Palestinian village of 'Ayn Karim. The moshav was founded by Hebrew repatriants returning from Kurdistan. To the north of the moshav is the Monastery of St. John in the Wilderness and a cave attributed to John the Baptist. Even Sapir is one end point of the Jerusalem Trail, a 42-kilometer walking route around and through Jerusalem, which intersects with the Israel National Trail. The point of intersection is just outside Even Sapir at the Ein Hindak spring. Even Sapir is a home to "Ben Gurion Institute of Science & Technology", Jerusalem Campus, a housing estate designated for 430 local and international students. References
Even Sapir

Even Sapir est un moshav situé dans la banlieue de Jérusalem en Israël. Il appartient au conseil régional de mateh Yehuda. Le moshav tire son nom d'un livre de Jacob Saphir, l'auteur du Even Sapir qu'il a écrit en 1864 et qui décrit la vie et les coutumes des juifs de Yémen au XIXe siècle. Le moshav a été fondé en 1950 par des juifs yéménites. Avec les années, les Yéménites ont quitté le moshav et sont arrivés des juifs immigrants du Kurdistan, puis du Maroc et un petit groupe de juifs de Hongrie. À la limite nord du moshav se trouve le monastère Saint Jean-du-Désert. Trois sources se trouvent à proximité : une dans le monastère Saint Jean-du-Désert, une seconde, Ein Sapir, sur les terres du moshav et une troisième, Ein Handeq (he) dans la vallée entre Even Sapir et Hadassah Ein Kerem. Liens externes Portail d’Israël