NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ilana Goor Museum

The Ilana Goor Museum, or the Ilana Goor Residence and Museum (Hebrew: מוזיאון אילנה גור), is an Israeli museum situated in the historical part of Jaffa, the Mediterranean port town south of Tel Aviv. The museum was founded in 1995 by Ilana Goor, an artist, designer and sculptor. Its eclectic collection has been called an "artistic jungle", but Goor considers it to have been her own "university". History The building now housing the Ilana Goor Museum was originally erected in 1742. At that time it was used as an inn for Jewish pilgrims travelling to Jerusalem. The inn, located outside the city walls, served as a shelter, protecting the pilgrims from robbers. In the second half of the 19th century it became a factory for olive oil soap. Yet another century later, in 1949 and thus by now within the newly created State of Israel, a community of Libyan Jews were using part of the building as a synagogue. Ilana Goor first purchased part of the building in 1983, and then eventually also the rest of it, with the intention of converting it to a museum dedicated to her art collection. The museum was inaugurated in September 1995. Collections The museum has a collection of more than 500 works of art, either created by Ilana Goor or collected by her over a period of 50 years, either in Israel or during her travels around the world. The collection includes paintings, some 300 sculptures, video art, ethnic art from Africa and Latin America, antiques, drawings, and design objects. The museum has works by contemporary artists like Diego Giacometti, Henry Moore, Josef Albers and Olga Wolniak. See also Visual arts in Israel List of Israeli museums Art in Tel Aviv References External links Media related to Ilana Goor Museum at Wikimedia Commons Official website
Ralli Museum (Caesarea)

Ralli Museum is a conglomerate of two private art museums under the same name, located in Caesarea, Israel. Both are part of the Ralli Museums international foundation. History The Ralli Museum in Caesarea contains two independent collections; Ralli 1 and Ralli 2, of the five non-profit Ralli Museums created by Harry Recanati to exhibit contemporary Latin American Art, commemorate the expulsion of Jews from Spain and Portugal during the Inquisition and preserve the history and art of the Jewish Community of Thessaloniki, which was almost destroyed in the Holocaust. Ralli 1 The Ralli 1 Museum building is approximately nine thousand square meters with five exhibit halls in a Spanish Colonial architecture style surrounded by a 40 hectare garden of sculptures. The museum has Salvador Dalí and Auguste Rodin sculptures in its collection, as well as Latin-American sculptures and paintings. The collection also contains works by Arman, André Masson and Gogy Farias. Ralli 1 also has a permanent collection of archaeological objects, found in and around Caesarea, from the Hellenistic, Roman, Byzantine, Islamic and Crusader periods. This collection is created with the help of the Smithsonian Institution and traveled to the USA and Canada in 1988 and 1989. Ralli 2 Ralli 2 Museum is dedicated to Spanish Jewry. The building itself is constructed in Moorish Style, with a courtyard at the center featuring a fountain and 12 lions encircling it, similar to Alhambra Palace in Granada. Marble statues of Yehuda Halevi, Maimonides, Spinoza and Ibn Gabirol are also present in the courtyard. The permanent collection contains paintings of European artists from 16th to 18th centuries depicting Biblical themes. Gallery References External links Ralli Museum in Caesarea Virtual Tour
Музей Ралли

Музей Ралли — два частных художественных музея под одним названием, расположенных в Кесарии (Израиль) . Оба музея входят в международный фонд Музеев Ралли и являются частью пяти некоммерческих музеев Ралли, созданных Гарри Реканати (см. Семья Реканати) для экспонирования современного латиноамериканского искусства, увековечивания изгнания евреев из Испании и Португалии во времена инквизиции и сохранения истории и искусства еврейской общины Салоник, почти уничтоженной во время Холокоста. Ралли 1 Музей Ралли 1 занимает площадь около девяти тысяч квадратных метров с пятью выставочными залами в здании стиля испанской колониальной архитектуры. Здание музея окружено садом скульптур площадью 40 гектаров. В коллекции музея есть скульптуры Сальвадора Дали и Огюста Родена, работы Армана, Андре Массона и Гоги Фариас. Также экспонируется постоянная коллекция археологических предметов, найденных в Кесарии и её окрестностях, из эллинистического, римского, византийского, исламского и крестоносного периодов. Эта коллекция создана при поддержке Смитсоновского института и выставлялась в США и Канаде в 1988 и 1989 годах. Ралли 2 Музей Ралли 2 посвящён испанскому еврейству . Здание музея в мавританском стиле имеет внутренний двор с фонтаном и двенадцатью львами, окружающими его (параллель с Альгамброй,Гранада). Во дворе также находятся мраморные статуи Иегуды Галеви, Маймонида, Спинозы и Ибн-Габироля. Постоянная экспозиция включает картины европейских художников XVI—XVIII веков на библейские сюжеты. Галерея Примечания Ссылки Музей Ралли в Кесарии Виртуальный тур
Consell Regional de Neve Midbar

El Consell Regional de Neve Midbar (en hebreu: מועצה אזורית נווה מדבר) (transliterat: Moatza Azorit Neve Midbar) (en àrab: المجلس الإقليمي واحة) (transliterat: Majlis Iqlimi Neve Midbar) és un dels dos consells regionals beduïns formats en el desert del Nègueb. El Consell Regional de Neve Midbar es troba en el desert del Nègueb, al nord-oest d'Israel i està poblat pels beduïns del Nègueb. Hi ha quatre comunitats reconegudes en el Consell Regional de Neve Midbar: Abu Talul, Abu Qrenat (Abu Quraynat), Qasr al-Sir, Bir Hadaj. Aquestes comunitats eren habitades per gairebé 10.000 persones (en 2013) amb Bir Hadaj sent la més gran d'elles. Hi ha un gran nombre de beduïns que viuen en llogarets no reconeguts per l'estat. Referències
Oblastní rada Neve midbar

Oblastní rada Neve midbar (hebrejsky מועצה אזורית נווה מדבר‎, mo'aca ezorit Neve midbar, arabsky المجلس الإقليمي واحة الصحراء‎, madžlis iklimi Wáha as-sahrá'), doslova oblastní rada Pouštní oáza, je oblastní rada (jednotka územní správy a samosprávy) v jižním distriktu v Izraeli sdružující několik beduínských vesnic. Rozkládá v několika územně nepropojených enklávách v různých částech Negevské pouště. Dějiny Vznikla v roce 2012 rozdělením stávající oblastní rady Abú Basma na dvě oblastní rady. Rada má velké pravomoci zejména v provozování škol, územním plánování a stavebním řízení nebo v ekologických otázkách. Seznam sídel Oblastní rada Neve Midbar zahrnuje tři obce. Abú Kurajnát B'ir Hadádž Kasr as-Sirr Demografie Podle Centrálního statistického úřadu žilo v oblastní radě k 31. prosinci 2014 celkem 7000 obyvatel, populace byla zcela arabská. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Neve midbar na Wikimedia Commons Reference
Concejo Regional Neve Midbar

El Concejo Regional de Neve Midbar (en hebreo: מועצה אזורית נווה מדבר) (transliterado: Moatza Azorit Neve Midbar) (en árabe: المجلس الإقليمي واحة) (transliterado: Majlis Iqlimi Neve Midbar) es uno de los dos concejos regionales beduinos formados en el desierto del Néguev. El Concejo Regional de Neve Midbar se encuentra en el desierto del Néguev, en el Distrito Meridional del Estado de Israel y está poblado por los beduinos del Néguev. Hay cuatro comunidades reconocidas en el Concejo Regional de Neve Midbar: Abu Talul, Abu Kuraynat, Ksar Al-Sir, Bir Hadaj. Estas comunidades estaban habitadas por unas 10.000 personas (en el año 2013). Bir Hadaj es la mayor de ellas. Hay un gran número de beduinos que viven en aldeas no reconocidas por el Estado de Israel.​ Referencias
Neve Midbar

Le conseil régional de Neve Midbar, en hébreu : מועצה אזורית נווה מדבר, est situé au nord-ouest du Néguev, dans le district sud en Israël. Il est créé à la suite de la dissolution du conseil régional d'Abu Basma. Sa population s'élève, en 2016, à 8 551 habitants. Liste des communautés Le conseil régional regroupe les quatre communautés suivantes : Abu Talul (en) Abu Qrenat Qasr al-Sir (en) Bir Hadaj (en) Source de la traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Neve Midbar Regional Council » (voir la liste des auteurs). Portail d’Israël
Regionale raad van Neve Midbar

De regionale raad van Neve Midbar (Hebreeuws: מועצה אזורית נווה מדבר, Moatza Azorit Neveh Midbar, Arabisch:المجلس الإقليمي واحة, Majlis Iqlimi Newe Midbar) is een regionale raad die actief is in het noorden van de Negev in Israël. In het gebied wonen ongeveer 7000 inwoners. Aan de regionale raad van Neve Midbar nemen vier nederzettingen deel. Plaatsen Abu Qrenat Abu Talul Bir Hadage Qasr al-Sir
Неве-Мидбар

Неве-Мидбар (ивр. נווה מדבר‎) — региональный совет в Южном административном округе Израиля, в пустыне Негев с юга-запада от Мёртвого моря. Неве-Мидбар является одним из двух региональных советов, образованных в результате разделения регионального совета Абу-Басма 5 ноября 2012 года. В региональный совет входят 4 бедуинские деревни. Главой регионального совета с ноября 2016 года является Ибрагим Альвашла. История Региональный совет был создан 5 ноября 2012 года, когда решением Министерства внутренних дел Израиля региональный совет Абу-Басма был разделён на два региональных совета: Неве-Мидбар и Аль-Касум. Решение о создании двух отдельных региональных советов было обусловлено увеличением изначального регионального совета. Население По статистическим данным Центрального статистического бюро Израиля население регионального совета на 2024 год составляет 14 892 человек. Список населённых пунктов Примечания
Baza wojskowa Ha-Kirja

Baza wojskowa Ha-Kirja (hebr. הקריה) jest bazą wojskową Sił Obronnych Izraela znajdującą się w osiedlu Ha-Kirja, w centrum miasta Tel Awiw-Jafa w Izraelu. Nosi ona nazwę „Kampus Rabina” na cześć generała Icchaka Rabina. Baza służy jako siedziba Ministerstwa Obrony Izraela i Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela. Historia Pierwotnie baza powstała podczas II wojny światowej jako brytyjska baza wojskowa w Mandacie Palestyny. Baza została zaatakowana w nocy 22 lutego 1946 przez żydowską organizację paramilitarną Haganę. Dwie akcje sabotażowe przeprowadziły także Irgun i Lechi. Gdy w 1948 bazę opuścili ostatni żołnierze brytyjscy, została ona natychmiast zajęta przez Haganę, która 16 grudnia 1947 założyła tutaj bazę wojskową Jehoshua, nazwaną od nazwiska Jehoshuy Globermana – dowódcy Brygady Giwati, który zginął 8 grudnia 1947 w drodze powrotnej z Jerozolimy. W budynkach dawnej winnicy urządzono prowizoryczną montownię pierwszych samolotów dla Sił Powietrznych Izraela. Po utworzeniu w 1948 niepodległego państwa Izrael, powstał tutaj kampus wojskowy Sił Obronnych Izraela. Przez długi czas była to baza Brygady Kirjati oraz dowództwa Sił Powietrznych Izraela. Z upływem czasu wielkość bazy wojskowej malała. Głównym czynnikiem, który na to wpływał, były rosnące ceny gruntów w Tel Awiwie. W 1951 we wschodniej części kampusu otworzono szpital wojskowy (budynek dawnej szkoły osady Sarona), który zamknięto w 1997. Obecnie znajduje się tutaj Ministerstwo Obrony Izraela i Sztab Generalny Sił Obronnych Izraela. Infrastruktura bazy Całkowita powierzchnia bazy wynosi prawie 70 hektarów. Cały teren jest otoczony, a bramy wjazdowe są pilnie strzeżone. Wewnątrz tego obszaru mieszczą się rządowe biurowce. Matcal Tower (wysokość 107 metrów) jest siedzibą Ministerstwa Obrony Izraela i Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela. Na jego dachu znajduje się lądowisko helikopterów. Na południe od niego mieści się niższy biurowiec Mazi Tower, w którym znajduje się dowództwo sił lądowych Sił Obronnych Izraela. Na zachód od nich wznosi się drapacz chmur Marganit Tower (wysokość 138 metrów), na którego wieży umieszczono maszt z antenami i innymi wojskowymi urządzeniami nadawczymi. Jego sylwetka należy do jednych z najbardziej charakterystycznych wieżowców w mieście. W północno-zachodnim krańcu bazy wzniesiono dwa biurowce Kanarit Tower 1 i Kanarit Tower 2 (wysokość 65 metrów), mieszczące dowództwo Sił Powietrznych Izraela, obszerne audytorium, bibliotekę i synagogę. Przypisy
Leonardo Plaza Hotel Jerusalem

Leonardo Plaza Jerusalem Hotel is a luxury hotel located in central Jerusalem on King George Street. The hotel is across the street from Heichal Shlomo and the Jerusalem Great Synagogue. History Leonardo Plaza Jerusalem Hotel, overlooking Independence Park, was one of the first hotels to be built in West Jerusalem after the Six-Day War. Construction began in 1968. The architect of the 22-story Jerusalem stone-clad tower, which changed the city skyline, was Mordechai Ben-Horin. The hotel, which includes apartments, was developed by partners Ludwig Jesselson and Hermann Merkin. The hotel has 279 rooms and 2 restaurants. It opened in 1973 as the Jerusalem Plaza Hotel, operated by Canadian Pacific Hotels. It joined Sheraton Hotels and Resorts in 1986 and was named the Sheraton Jerusalem Plaza Hotel until 2008. From 2008–2016, it was named the Leonardo Plaza Hotel Jerusalem. The hotel was briefly associated with Herods Hotels, part of Fattal Group, from 2016–2017 as the Herods Hotel Jerusalem. It then reverted to the Leonardo Plaza name in 2017. See also Tourism in Israel References External links https://www.fattal-hotels.com/hotels_in_israel/jerusalem_hotels/leonardo_plaza_jerusalem/ Media related to Plaza Hotel, Jerusalem at Wikimedia Commons
Andromeda's rock

The Andromeda Rock is a rock jutting out of the Mediterranean in front of the old town of Jaffa, in Israel, where it serves as a local tourist attraction. According to Greek mythology, this was the site where King Cepheus's daughter Andromeda was chained and sacrificed to a sea monster, but was timely rescued by Perseus, who then married Andromeda. Story of name The name Andromeda Rock originates from Greek mythology, which recounts that Andromeda was an Ethiopian princess whose mother, Cassiopeia, daughter of the wind god Aeolus, married the founder of the city Cepheus. When her mother boasted of her daughter's great beauty, she incurred the wrath of Poseidon, god of the sea, who believed his daughters were more beautiful than Andromeda. He stirred up waves that threatened to destroy the city, and to appease him, Andromeda was chained to a rock on the seashore and given as a sacrifice to the sea monster. The hero Perseus freed her from her chains and killed the sea monster that wanted to devour Andromeda using the head of Medusa, which turned anyone who looked at it into stone. Ze'ev Vilnai in his book "Legends of the Land of Israel" describes this legend in another version, according to which a terrible fish lived in the sea opposite the shores of Jaffa that sank ships and killed many sailors, and its wrath was only appeased if the most beautiful of Jaffa's daughters was sacrificed to it each year. One year Andromeda was chosen as the annual sacrifice and chained in iron chains to the rock on the beach. As the fish approached to swallow her, her lover Perseus appeared, riding a winged horse, killed the fish with his sword and saved Andromeda. Pliny the Elder, from the 1st century BCE, tells of the rib of the fish, named Cetus, which was 40 feet long and was brought to Rome, and of the city of Jaffa, saying And in front of it is found a rock which shows marks made by the chains with which Andromeda was bound to it. In Jaffa the cult of the mythical goddess called Cetus was widespread. Another ancient legend states that Japheth son of Noah son of Noah built the city of Jaffa even before the Flood, and that Noah's grave is under the rock that is within the sea of Jaffa. Professor Nahum Slouschz wrote: "A legend... according to which the city of Jaffa was built by the three sons of Noah who dwelt there. And on one of the rocks found about a parasang [ancient Persian unit of length] within the sea Noah their father is buried underneath a rock to which the Greek myth's giant Andromedus chained [Andromeda]...". Gallery References
Campament Ariel Xaron

El Campament Ariel Xaron (en hebreu: מחנה אריאל שרון) (transliterat: Machane Ariel Sharon) també és anomenat la ciutat de les bases d'entrenament (en hebreu: עיר הבה"דים), és un complex de bases militars en construcció, que es troba en el desert del Néguev, en el sud d'Israel. El complex forma part de les Forces de Defensa d'Israel, i el seu nom prové de l'ex-Primer Ministre d'Israel, el polític i ex-militar israelià Ariel Xaron. L'import total del projecte és d'uns 50.000 milions de nous xéquels israelians (NIS). Després de la finalització de les obres, serà la major base militar del país, comptarà amb la capacitat per acullir i entrenar a uns 10.000 reclutes. La base està situada prop de Jeroham, i prop de l'encreuament de Negev Junction entre les carreteres 40 i 224. El complex servirà com una instal·lació d'entrenament militar, i acullirà a les bases 6, 7, 10, 11, 13, i 20, i també inclourà zones de reclutament i entrenament per no combatents. En total el complex cobrirà una àrea d'uns 230 dunams, (uns 230.000 metres quadrats). Referències
Campamento Ariel Sharon

El Campamento Ariel Sharon (en hebreo: קריית ההדרכה על שם האלוף אריאל שרון) (transliterado: Kiriat HaHadrachah Al Shem HaAluf Ariel Sharon) también es llamado la ciudad de las bases de entrenamiento (en hebreo: עיר הבה"דים) (transliterado: Ir HaBahadim), es un complejo de bases militares en construcción, situado en el desierto del Néguev, en el sur de Israel. El complejo forma parte de las Fuerzas de Defensa de Israel, y su nombre proviene del primer ministro de Israel, el político y militar israelí Ariel Sharon. El coste total del proyecto es de unos 50 000 millones de nuevos séquels israelíes (NIS). Después de la finalización de las obras, será la mayor base militar del país, contará con la capacidad para albergar y entrenar a unos 10 000 reclutas. La base está situada cerca de Yeruham, y cerca del cruce de Negev Junction entre las carreteras 40 y 224. El complejo servirá como una instalación de entrenamiento militar, y albergará a las bases 6, 7, 10, 11, 13, y 20, y también incluirá zonas de reclutamiento y entrenamiento para no combatientes. En total el complejo cubrirá una área de unos 230 dunams, (unos 230.000 metros cuadrados).​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Campamento Ariel Sharon.
Ben-Gurion's hut

Ben-Gurion's hut (Hebrew: צריף בן גוריון, Tzrif Ben Gurion) was the retirement home of Israeli Prime Minister David Ben-Gurion and his wife Paula (Pola) from 1953 until Ben-Gurion's death in 1973. The "hut", located on kibbutz Sde Boker, was preserved exactly as it was left by Ben-Gurion and now serves as a museum with a visitor center operated by the Ben-Gurion Heritage Institute. History In 1952, on a tour of Southern Israel, Ben-Gurion passed by a small community with only a hut and a few tents – Sde Boker. He stopped to greet the founders of the community, who he believed were doing a great service to the newly founded State by reclaiming the desert. Later, he sent a letter to the community wishing them luck and confiding in them his "jealousy" of their humble lifestyle. In 1953, Ben-Gurion and his wife joined the kibbutz and moved into the house. His move can be attributed to Ben-Gurion's wish to settle the Negev desert and lead by personal example. Additionally, he wished to disconnect from the pressures of his job and move to a remote part of the desert. In 1955, Ben-Gurion was re-elected Prime Minister. Throughout his term which lasted until 1963, Ben-Gurion resided in his home in Sde Boker, and he continued living there until his death in 1973. Following the terms of Ben-Gurion's will, the house and everything inside remain intact and open to the public. A museum documenting the life and writings of Ben-Gurion was built at the site of the hut and attracts many tourists each year. A special focus was put on Ben-Gurion's vision to build up and settle the Negev Desert. See also Ben-Gurion House in Tel Aviv Media related to David Ben Gurion's house in Sde Boker at Wikimedia Commons Notes
Rimon School of Jazz and Contemporary Music

Rimon School of Music is a contemporary music school in Ramat Hasharon, Israel. It is Israel's largest independent professional school for advanced study of jazz, R&B, bebop, rock, and pop music. The school was established in 1985, by a group of Berklee graduate Israeli musicians with the intention of making modern music more prominent in Israel. Programs Rimon's curriculum develops musicianship and social influence through a variety of studies, experiences, and real-world projects. Students may choose to study in Conducting/Arranging/Composition, Performance, Songwriting, Contemporary Music Production, Electronic Music Production, Music Education, The Rimon Jazz Institute, and The First Year in English Program (for international students). In 1992, Rimon formed an articulation and credit transfer agreement with the Berklee College of Music. Many students who attend Rimon elect to continue their studies to earn a bachelor's or a master's degree internationally. The school is also partnered with Berklee Institute for Creative Entrepreneurship (BerkleeICE) to create an ongoing incubator and professional development series centered around music technology and innovation. The school also welcomes students from all over the world to study for one year at Rimon, in a full curriculum of music courses taught in the English language. Notable alumni and faculty Tom Oren Netta Barzilai Noa Mira Awad Etti Ankri Assaf Amdursky Benaia Barabi Aviv Geffen Valerie Hamaty Ariel Horowitz Aya Korem Miri Mesika Jasmin Moallem Ori Naftaly Daniel Salomon Keren Peles Kutiman Karolina Mika Karni Vira Lozinsky Itay Tiran Dana Berger Tali Rubinstein Bashar Murad Israeli hostage Alon Ohel was accepted to Rimon School of Music, but was kidnapped before he could attend. See also Music of Israel Culture of Israel Education in Israel References "HomePage". Rimon School of Music. Small, Mark. "A Desert Rose". Berklee College of Music. Berklee Today. Lebovic, Matt. "Israeli music students in Boston play on, post-attack". The Times of Israel. The Times of Israel.
Ринок Тальпіот

Ринок Тальпіот (івр. שוק תלפיות) — Це побудований ринок, розташований в районі Адар в Хайфі, побудований в кінці 1930-х років і відкритий 9 квітня 1940 року в урочистій церемонії відкриття, на якій були присутні представники національних установ, муніципалітету Хайфи і уряду Мандата. Будівля була побудована в міжнародному стилі. Метою ринку було замінити ринки, які працювали в нижньому місті. З огляду на архітектурного та історичного значення будівлі ринку для Хайфи Комітетом по збереженню спадщини Ізраїлю воно було визнано об'єктом, що охороняється державою. Починаючи з 90-х років 20 століття активність ринку та його центральність стали знижуватися. Відбулися зміни у структурі населення районі Адар: більш заможні жителі переселилися у квартали на Кармель, а район прийшло слабше населення. Район Адар постраждав від нехтування, і також знехтували ринком. Більшість магазинів переїхала на вулиці поруч із ринком. Діяльність усередині будівлі ринку в основному зводилася до підвального поверху будівлі. На поверсі над ним є мінімальна активність. Інші поверхи були зачинені воротами і доступ до них було заборонено. Галерея Примітки Посилання Ринок Тальпіот [Архівовано 17 лютого 2022 у Wayback Machine.] на Карти Google Ринок Тальпіот (декабрь 2025) на YouTube