NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dalijat al-Karmil

Dalijat al-Karmil, (hebr.) דַלְיַת אֶל-כַּרְמֶל, (arab.) دَالِيَةِ ٱلْكَرْمِل; (ang.) Daliyat al-Karmel, Daliyat El Karmel – samorząd lokalny położony w dystrykcie Hajfa, w Izraelu. Największe druzyjskie miasto w Izraelu. Położone jest na zboczach Góry Karmel, na wysokości 418 m n.p.m., na południowy wschód od Hajfy. W 2017 mieszkało tam 17 201 mieszkańców. Jest to największe druzyjskie miasto w Izraelu, jednocześnie najdalej na południe położona miejscowość zasiedlona przez tę grupę etniczno-wyznaniową. Zostało założone w XVII wieku. W mieście urodził się Ajjub Kara, minister, wieloletni parlamentarzysta z listy Likudu oraz Ghadir Marih – dziennikarka, posłanka do Knesetu z koalicyjnej listy Niebiesko-Biali. Przypisy
Далият-эль-Кармель

Далият-эль-Кармель (ивр. דאלית אל-כרמל‎, араб. دالية الكرمل‎) — местный совет в Хайфском округе Израиля. Является крупнейшим и самым южным поселением друзов в Израиле. Расположен примерно в 75 км к северо-востоку от центра Тель-Авива и в 13 км к юго-востоку от города Хайфа, на территории горного массива Кармель, на высоте 450 м над уровнем моря. Площадь совета составляет 9,0 км². В 2003 году Далият-эль-Кармель был объединён с ближайшей друзской деревней Исфия, образовав город Кармель. В 2009 году новый город был обратно разделён на 2 местных совета. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 17 653 человека. Большая часть населения — друзы. Динамика численности населения по годам: Примечания
Ramat Yohanan

Ramat Yohanan (Hebrew: רָמַת יוֹחָנָן, lit. 'Yohanan Heights') is a kibbutz in northern Israel. Located near Kiryat Ata and adjacent to the kibbutzim of Kfar HaMaccabi and Usha, it falls under the jurisdiction of Zevulun Regional Council. In 2024 it had a population of 1,162. In 2014, Forbes Israel ranked the Kibbutz as the 6th richest in Israel with an estimated value of 250 million Shekels. History The kibbutz was founded in 1931 on land bought by Yehoshua Hankin from the Lebanese in 1925. The founders were a mix of native Jews and immigrants from the United States. It was named after the South African politician Jan Smuts, who was a prominent supporter of Zionism and a personal friend of Chaim Weizmann. Upon graduating high school in 1940, Yitzhak Rabin joined the kibbutz's Noar Ha’oved (Working Youth) training program. It was the location of the Battle of Ramat Yohanan during the 1947–1948 Civil War in Mandatory Palestine. The Druze regiment of the Arab Liberation Army were confronted by the Haganah soldiers. During the battle the defenders ran out of ammunition and fought with knives before they were re-supplied. Subsequently, the Druze ran out of ammunition and withdrew to their base in Shefa-'Amr with many casualties. Economy The kibbutz grows produce including mainly avocado, lychee and citrus fruits. The kibbutz has large dairy farm of 600 milk cows, thousand acres of fields, and a large chicken breeding farm. The main economical power of the kibbutz comes from the company Palram, which mainly manufactures plastic sheets for the building industry . and Canopia which manufacturers garden and outdoor products. Beginning in the 1970s, Ramat Yohanan hosted an ulpan program. In recent years aimed primarily at American and Russian students, the program ceased operating in 2017 mostly due to Israeli government changes to immigration evaluations. References
Ramat-Yohanan

Ramat Yohanan (רמת יוחנן) est un kibboutz fondé en 1931 sur le flanc Est de la vallée de Zvouloun. Histoire La majeure partie de ses fondateurs sont natifs du pays, même s'ils sont rejoints peu de temps après par des jeunes nés en Diaspora et arrivés enfants en Israël. Parmi ces derniers, on compte de jeunes gens ayant étudié à Mikvé-Israël, et des jeunes filles issues de Nahalal. Par la suite se joignent au kibboutz un groupe de Juifs originaires des États-Unis. Le kibboutz à sa création compte alors 40 membres et 6 enfants. En 1932, le kibboutz est nommé Ramat-Hatsafon, puis un peu plus tard Ousha. Les membres du kibboutz refusant cette appellation, rebaptisent alors le kibboutz de son nom actuel : Ramat Yohanan, à la suite d'une aide financière généreuse promulguée par la communauté juive d'Afrique du Sud, en 1935. Ramat Yohanan rappelle le souvenir de Jan ("Yohanan" en hébreu) Smuts, chef du gouvernement sud-africain, fervent adepte de la cause sioniste. Les principales activités de l'époque sont concentrées dans le reboisement de terrains, la culture de légumes et de céréales, l'élevage de vaches et de poulets. En 1934, se joint le groupe « Planti » issu du mouvement Hashomer Hatzaïr et originaire du kibboutz Beït-Alfa, à la suite d'une mésentente idéologique entre partisans des idées du Mapaï et partisans de celles du Hashomer Hatsaïr. À l'époque sont déjà sur place sept maisons d'habitation, deux salles réservées aux enfants, des étables, des douches, une laverie et deux toilettes communes. C'est à partir de 1940 que le kibboutz se développe d'une manière considérable, avec la construction d'une infirmerie, un centre culturel et un atelier de céramiques. En 1948, le kibboutz fait face à la dure offensive des Druzes de Syrie. Dans les années 1960, il compte 400 membres et 200 enfants. Il sert alors de centre de préparation au travail de la terre pour les nouveaux immigrants, principalement originaires d'Amérique du Sud. C'est à cette époque qu'est construite une usine de matière plastique. Dans les années 1970, la situation économique du kibboutz va pour le mieux. Ramat-Yohanan est connu pour ses activités culturelles et éducatives. Le poète et compositeur Matityahou Shalem y séjourne, ainsi que la chorégraphe Léah Gerstein et les peintres Yitzhak Kéter et Eliézer Halvani. On crée également un atelier d'art dramatique, une troupe de danse et une chorale. Des pédagogues reconnus dans le pays, tels que Yéhouda-Ron Polani, Nehama Lévy-Adelman, Yéhouda Messinger et Haïm Hadoumi professent dans le kibboutz. Aujourd'hui encore, Ramat-Yohanan abritent de nombreux peintres et sculpteurs. Avec ses 650 membres actuels, le kibboutz vit principalement de ses ressources agricoles et de son industrie. Liens externes Site officiel Portail d’Israël
Ramat Jochanan

Ramat Jochanan (hebr. רמת יוחנן) – kibuc położony w Samorządzie Regionu Zewulun, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit). Położenie Leży w Dolinie Zewulon, na wschód od miasta Hajfy. Historia Kibuc został założony w 1932 roku. Gospodarka Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne kibucu Ramat Jochanan Google Maps Mapa kibucu Ramat Jochanan
Рамат-Йоханан

Рамат-Йоханан (ивр. רָמַת יוֹחָנָן‎) — кибуц расположен на севере Израиля в долине Звулун, лежащей вдоль Хайфского залива и ограниченной горным хребтом Кармель, холмами Нижней Галилеи и Средиземным морем. В 2 км от кибуца находится город Кирьят-Ата, а в 20 км — портовый город Хайфа. Кибуц основан в 1931 году. Назван в честь Яна Смэтса, премьер-министра ЮАР, поддерживавшего еврейское движение. Главная отрасль дохода — завод Пальрам, занимающийся производством пластиковых изделий. Помимо этого, у кибуца имеются собственные поля, на которых выращиваются мандарины, помело и авокадо. Также кибуц известен своим молодёжным ульпаном, в котором учатся и работают около 40 человек из разных стран мира (в основном США и Европы). Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 1 012 человек. Примечания
Ramat Yoẖanan

Ramat Yoẖanan (hebreiska: רמת יוחנן) är en kibbutz i Israel. Den ligger i distriktet Haifa, i den norra delen av landet. Ramat Yoẖanan ligger 59 meter över havet och antalet invånare är 870. Terrängen runt Ramat Yoẖanan är platt åt nordost, men åt sydväst är den kuperad.Runt Ramat Yoẖanan är det tätbefolkat, med 636 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Haifa, 12,8 km väster om Ramat Yoẖanan. Trakten runt Ramat Yoẖanan består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor
Mesquita d'Omar (Betlem)

La mesquita d'Omar (àrab: مسجد عمر بن الخطاب, masjid ʿUmar ibn al-Ḫaṭṭāb, ‘mesquita d'Úmar ibn al-Khattab’) és l'única mesquita de la Ciutat Vella de Betlem, situada enfront de la Basílica de la Nativitat. Història La mesquita fou construïda el 1860 en terrenys cedits per l'Església ortodoxa grega. Està dedicada al califa Úmar ibn al-Khattab, que va conquerir Jerusalem i arribà a Betlem l'any 637. Segons la llegenda, a petició del patriarca Sofroni de Jerusalem, el califa hauria resat a la basílica en aquesta ocasió, a l'absis meridional que té precisament l'orientació cap a la Meca. Segons la tradició, Úmar donà a Sofroni una escriptura, anomenada «pacte d'Úmar», en virtut del qual els musulmans havien de venir a resar en aquest lloc només un a un, sense ajuntar-s'hi en grups per a la pregària i sense fer-hi l'àdhan (crida a l'oració pel muetzí). La mesquita va ser renovada a la dècada dels 1950. Notes i referències
Omar-Moschee (Bethlehem)

Die Omar-Moschee (arabisch مسجد عمر, DMG Masǧid ʿUmar) ist eine Moschee in der Stadt Bethlehem im Westjordanland. Lage Die Omar-Moschee ist die einzige Moschee in der Altstadt von Bethlehem. Sie liegt an der Westseite des Krippenplatzes gegenüber der Geburtskirche. Nördlich der Moschee verläuft ein Teilstück der Paul-VI.-Straße, das als Fortsetzung der Sternstraße ein Teil des historischen Pilgerwegs zu der Geburtskirche ist. Südlich der Moschee liegt das Rathaus von Bethlehem. Geschichte Die Omar-Moschee wurde 1860 errichtet. Den Grund, auf dem sie erbaut ist, hatte die Griechisch-orthodoxe Kirche den Muslimen zur Verfügung gestellt. Gewidmet ist die Moschee dem oft kurz Omar genannten Kalifen ʿUmar ibn al-Chattāb (592–644), dem zweiten Nachfolger des Propheten Mohammed. Er war nach seiner Eroberung Jerusalems 638 nach Bethlehem gekommen und hatte dort bestimmt, dass die Geburtskirche weiter ein Ort christlichen Kultes bleiben solle. 1953 wurde die Moschee mit Hilfe der Regierung Jordaniens renoviert. Während der im Jahr 2000 begonnenen Zweiten Intifada wurde die Moschee beschädigt und ab 2004 mit Hilfe der Vereinigten Arabischen Emirate wiederaufgebaut. Beschreibung Die Moschee hat einen leicht trapezförmigen Grundriss mit einer etwa 20 Meter breiten Fassade am Krippenplatz und einer Länge von etwa 30 Metern. An der Nordostecke der Moschee erhebt sich ein achteckiges, von einer Mondsichel gekröntes Minarett. Weblinks The Mosque of Omar auf der offiziellen Website der Stadt Bethlehem (englisch) Mosque of Omar, Bethlehem auf der Website von Atlas Tours (englisch) Omar-Moschee auf der Website des Joint Services Council for Tourism Development in Bethlehem Governorate
Mezquita de Omar (Belén)

La Mezquita de Omar ​ (en árabe: مسجد عمر) es la mezquita más antigua y la única que perdura en la antigua ciudad de Belén, situada en la Plaza del Pesebre, cerca de la Iglesia de la Natividad, en Cisjordania, Palestina. La mezquita recibe nombre de Omar ibn al-Jattab ( c. 581-644 ), el segundo califa musulmán Rashidun. Después de haber conquistado Jerusalén, Omar había viajado a Belén en el año 637 después de Cristo para emitir una ley que garantizase el respeto a la ermita y la seguridad para los cristianos y miembros del clero. Sólo cuatro años después de la muerte del profeta Mahoma, según algunas fuentes, Omar rezó en donde se ubica la mezquita. La mezquita fue construida en 1860, pero no experimentó una renovación hasta 1955, durante el control jordano de la ciudad. La tierra utilizada para su construcción fue donada por la Iglesia Ortodoxa Griega. En el pasado, antes del advenimiento de las bombillas, era común que los musulmanes y los cristianos en Belén ofrecieran el aceite de oliva para iluminar los alrededores de la mezquita, una evidencia de la convivencia religiosa en la ciudad. Véase también Mezquita Mezquita de Omar Islam Referencias
Mosquée d'Omar (Bethléem)

La mosquée d'Omar située sur la place de la Mangeoire (en) de Bethléem en face de la basilique de la Nativité, est l'unique mosquée de la vieille ville. Histoire La mosquée est construite en 1860 sur un terrain concédé par l'Église grecque orthodoxe. Elle est dédiée au calife Omar qui a conquis Jérusalem et s'est rendu à Bethléem en l'an 637. Selon la légende, à la demande du patriarche Sophrone de Jérusalem, le calife aurait fait sa prière dans la basilique à cette occasion, dans l'abside méridionale qui se trouvait précisément dans l'orientation de la Mecque. Selon la tradition, Omar aurait remis à Sophrone un acte, appelé « pacte d'Omar », aux termes duquel les musulmans ne devaient venir prier dans cet endroit qu'un par un, sans s'y réunir en groupe pour la prière et sans y faire le Adhan. La mosquée est rénovée dans les années 1950. Notes et références Portail de l'islam Portail de la Palestine
Meczet Umara w Betlejem

Meczet Umara (arab. مسجد عمر) – najstarszy i jednocześnie jedyny meczet znajdujący się w starej części Betlejem niedaleko Bazyliki Narodzenia Pańskiego. Historia Nazwa meczetu pochodzi od Umara ibn al-Chattaba, drugiego prawowiernego kalifa muzułmańskiego, który po zdobyciu Jerozolimy, przybył do Betlejem w 637 r. i wydał prawo, które gwarantowało szacunek dla chrześcijańskich miejsc kultu oraz bezpieczeństwo dla duchowieństwa. Według podań Umar modlił się w miejscu dzisiejszego meczetu już cztery lata po śmierci proroka Mahometa. Sama świątynia została zbudowana jednak dopiero w 1860 r. i aż do 1955 r. nie była remontowana. Teren pod jej budowę podarował Grecki Kościół Prawosławny. 20 lutego 2006 r. Dalajlama na prośbę władz Autonomii Palestyńskiej odwołał swoją wizytę w meczecie, co było podyktowane naciskami ze strony Chin. W lutym 2007 r. izraelska agencja bezpieczeństwa Szin Bet zatrzymała 20 osób, które rzekomo zostały zwerbowane do komórek Hamasu przez muzułmańskiego duchownego w meczecie Umara. Przypisy
Мечеть Омара (Вифлеем)

Мечеть Омара (Вифлеем) (араб. مسجد عمر‎) — самая старая мечеть в городе Вифлееме. Мечеть называли в честь Омара (Умара) ибн аль-Хатабба (581—644), второй халиф. История Захватив Иерусалим, Омар поехал в Вифлеем, в 637 нашей эры, чтобы выпустить закон, который гарантирует уважение к святыням, и безопасность для христиан и духовенства. Спустя всего четыре года после смерти пророка Мухаммеда, Омар, по преданию, молился на месте, где сейчас расположена мечеть. Мечеть была построена в 1860, претерпела реконструкцию в 1955, во время иорданского контроля над городом. Земля, используемая для её строительства, была пожертвована греческой православной церковью.
Tzoran-Kadima

Kadima-Zoran (hebräisch קָדִימָה-צֹרָן Qadīmah-Zoran, Plene: קדימה-צורן) ist ein Lokalverband im Zentralbezirk von Israel mit 22.153 Einwohnern (2022) auf einer Fläche von 10,273 km². Geschichte Kadima-Zoran entstand im Jahr 2003 durch den Zusammenschluss der Gemeinden Kadima und Zoran. Kadima (קָדִימָה qadīmah, deutsch ‚vorwärts‘) wurde 1933 von Jehoschua Hankin gegründet; Zoran im Jahr 1992. Bevölkerungsentwicklung Galerie Weblinks Kadima-Zoran auf der Website der deutschen Partnerstadt Frankfurt (Oder) Einzelnachweise
Kadima-Zoran

Kadima-Zoran (Hebrew: קדימה-צורן), also known as Kadima-Tzoran, is a local council in the Central District of Israel. The result of the 2003 union of the Tzoran and Kadima councils, in 2024 it had a population of 22,655. Kadima-Zoran is home to the "Ta'am Shel Pa'am" (A Taste of Old Times) museum for the history of the settlement in the elementary school Nitzanei HaSharon. History Before the 20th century, the territory of Kadima-Zoran formed part of the Forest of Sharon, a hallmark of the region's historical landscape. It was an open woodland dominated by Mount Tabor Oak (Quercus ithaburensis), which extended from Kfar Yona in the north to Ra'anana in the south. The local Arab inhabitants traditionally used the area for pasture, firewood and intermittent cultivation. The intensification of settlement and agriculture in the coastal plain during the 19th century led to deforestation and subsequent environmental degradation known from Hebrew sources. Kadima Kadima was founded on 5 July 1933 as an agricultural settlement at the initiative of Yehoshua Hankin. Most of the settlers were German immigrants. The name means "forward" in Hebrew, and was taken from a Biblical verse (Habakkuk 1:9). The town was declared a local council in 1950. Tzoran Tzoran, meaning silicon, was founded in 1992 and was planned by architect Rachel Walden. The settlement was named after a Hasmonean city that had existed in the area. It was first populated in 1994, and declared a local council in 1997. Demographics Notable people Tohar Butbul (born 1994), Olympic judoka Yoav Cohen (born 1999), Olympic windsurfer Roi Huber (born 1997), basketball player David Levin (born 1999), ice hockey player Yizhar Shai, (born 1963), Israeli politician References External links Official Website
Tzoran-Kadima

Kadima-Zoran (in ebraico: קדימה-צורן), noto anche come Kadima-Tzoran, è un consiglio locale nel Distretto Centrale di Israele. È il risultato dell'unione del 2003 dei consigli di Tzoran e Kadima, nel 2016 aveva una popolazione di 21.403 abitanti. Kadima-Zoran ospita il museo "Ta'am Shel Pa'am" per la storia dell'insediamento nella scuola elementare "Nitzanei HaSharon". Storia Kadima Kadima fu fondata il 5 luglio 1933 come insediamento agricolo su iniziativa di Yehoshua Hankin. La maggior parte dei coloni erano immigrati tedeschi. Il nome significa "avanti" in ebraico, ed è stato preso da un versetto biblico (Abacuc 1:9). La città fu dichiarata consiglio locale nel 1950. Tzoran Tzoran, che significa silicio, fu fondata nel 1992 e venne progettata dall'architetto Rachel Walden. L'insediamento prende il nome da una città degli Asmonei che era esistita nell'area. È stata popolata per la prima volta nel 1994, ed è diventata un consiglio locale nel 1997. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tzoran-Kadima
Coran-Kadima

Coran-Kadima (lub Kadima-Coran; hebr. צורן-קדימה) – samorząd lokalny położony w Dystrykcie Centralnym, w Izraelu. Leży na równinie Szaron, w otoczeniu miasta Kalansuwa, miasteczek Ewen Jehuda i Tel Mond, oraz moszawów Cur Mosze, Ge’ulim, Porat, En Sarid, En Wered i Bene Deror. Historia Osada Kadima została założona 5 lipca 1933 przez żydowskich imigrantów z Niemiec. W 1950 uzyskała ona status samorządu lokalnego. Nazwa w języku hebrajskim oznacza „Naprzód” lub „Do przodu”. W 1992 na wschód od Kadimy powstała nowa osada, nazwana Coran, co oznacza w języku hebrajskim „Krzem”. Osada powstała według projektu znanego architekta Rachela Waldena. Pierwsi mieszkańcy wprowadzili się do nowych domów w 1994, a w 1997 osada otrzymała status samorządu lokalnego. Współczesne miasteczko Coran-Kadima powstało w 2003 w wyniku połączenia ze sobą miejscowości Coran i Kadima. W 2003 powstał tutaj projekt utworzenia Zielonej Wioski z przyległym kompleksem naukowo-badawczym działającym na potrzeby przemysłu. Całość ma być zintegrowana z wiejskim krajobrazem i pomóc w rozwoju regionu. Demografia Zgodnie z danymi Izraelskiego Centrum Danych Statystycznych w 2008 roku w mieście żyło 17,2 tys. mieszkańców, wszyscy Żydzi. Populacja miasta pod względem wieku: Źródło danych: Central Bureau of Statistics. Edukacja W miejscowości znajdują się szkoły podstawowe: Nitsanei Ha-Sharon, Netiwot-Moshe, Yigal i Lev Ran. Szkoły średnie to: Gvanim i Yuvalim. Dodatkowo jest tutaj szkoła religijna Or Tora. Gospodarka Gospodarka miejscowości opiera się na rolnictwie, sadownictwie i uprawach w szklarniach. We wschodniej części miejscowości znajduje się park przemysłowy Ha-Sharon. Komunikacja Przez miejscowość przebiega droga nr 562 , którą jadąc na południe dojeżdża się do drogi nr 553 i miasteczka Tel Mond, a jadąc na północ dojeżdża się do moszawu Ge’ulim. Lokalną drogą prowadzącą na zachód dojeżdża się do drogi ekspresowej nr 4 (Erez–Kefar Rosz ha-Nikra). Lokalna droga prowadząca na wschód dojeżdża do moszawu En Sarid. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne Tzoran-Kadima Google Maps Mapa Tzoran-Kadima Amudanan
Кадима-Цоран

Кадима-Цоран (Кадима-Цуран; ивр. קָדִימָה-צוֹרָן‎) — местный совет в Центральном округе Израиля, на территории равнины Шарон. Образован объединением местных советов Кадима и Цоран, по решению кнессета, в 2003 году. Кадима Кадима — мошав, основанный в июле 1933 года Йехошуа Ханкиным. Расположен к юго-востоку от Нетании и к северу от Кфар-Сабы. Кадима, в переводе с иврита, означает «Вперёд!». Цоран Цоран создавался как один из местных советов, по плану правительства Израиля «Семь звёзд». Название мошава переводится как кремень, благодаря богатым залежам этого минерала в округе. Построен по плану архитектора, фотографа и градостроителя Рэйчел Уолден. Есть большая промзона и лесопарк Кадима, излюбленное место отдыха жителей округа. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 22 683 человека. Ежегодный прирост населения — 2,2 %. Примечания Ссылки [1] cbs.gov.il (ивр.)
Alonim

Alonim (hebrejsky אַלּוֹנִים, doslova "Duby", anglicky Alonim, v oficiálním seznamu sídel Allonim) je vesnice typu kibuc v Izraeli, v Severním distriktu, v Oblastní radě Jizre'elské údolí. Geografie Leží v nadmořské výšce 133 metrů na západním okraji Jizre'elského údolí, nedaleko úbočí pahorků Dolní Galileji, v oblasti s intenzivním zemědělstvím. Vesnice se nachází cca 18 kilometrů severozápadně od města Afula, cca 80 kilometrů severovýchodně od centra Tel Avivu a cca 18 kilometrů jihovýchodně od centra Haify. Alonim obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je smíšené – jižním směrem převládají v údolí židovská sídla. Na západ od Alonim leží židovské město Kirjat Tiv'on. Na severní straně začíná kopcovitá krajina s výrazným zastoupením obcí, které obývají izraelští Arabové (například město Basmat Tab'un cca 2 kilometry odtud). Alonim je na dopravní síť napojen pomocí lokální silnice číslo 7513, která jižně od vesnice ústí do dálnice číslo 75. Dějiny Alonim byl založen v roce 1938. Šlo o opevněnou osadu typu Hradba a věž, která své jméno získala podle dubových lesů pokrývajících okolní pahorky. Zakladatelská osadnická skupina se zformovala již roku 1935 v nedaleké lokalitě Kirjat Charošet (dnes součást města Kirjat Tiv'on). Původně se tato skupina utvořila na výzvu sionistického aktivisty Alexandra Zeida a zabývala se pastevectvím v okolní krajině. Nazývala se Kvucat ha-Ro'im (קבוצת הרועים). V roce 1936 ji posílila skupina židovských přistěhovalců z Německa. 20. června 1938 se pak usadila na nynějším místě. 18. října 1938 zde vyrostla opevněná osada typu Hradba a zeď. V prvních letech se obyvatelé živili převážně prací mimo obec. Nacházelo se tu jedno z center židovských jednotek Palmach. Roku 1949 měla vesnice 350 obyvatel a rozlohu katastrálního území 1211 dunamů (1,211 kilometru čtverečního). Ekonomika obce je založena na zemědělství a průmyslu. V roce 1960 zde vznikla továrna na výrobu kovových součástek. Další podobně orientovaná firma zde byla založena roku 1976. V Alonim fungují zařízení předškolní péče o děti. Základní škola je v nedaleké vesnici Kfar Jehošua. Demografie Obyvatelstvo kibucu Alonim je sekulární. Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Alonim Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší sídlo vesnického typu s dlouhodobě stagnující populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 476 lidí. Během roku 2014 populace klesla o 0,2 %. Odkazy Reference Související články kibuc Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Alonim na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Bet Alon (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Galil (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Rom Galil (hebrejsky) Oficiální internetové stránky obce Archivováno 14. 3. 2015 na Wayback Machine.