NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Avivim

Avivim (Hebrew: אֲבִיבִים) is a moshav in Israel, in the northernmost part of Upper Galilee, less than one kilometre (3,000 feet) from the Blue Line with Lebanon. In 2024, its population was 555. History Mandatory period In 1920, Saliha was designated part of Lebanon under the auspices of the Franco-British Boundary Agreement. It was one of 24 villages transferred to British control in 1924 following the 1923 demarcation of the border between the British Mandate for Palestine and the French Mandate for Syria and the Lebanon. It thus formed part of the British Mandate of Palestine. Under the 1947 United Nations Partition Plan for Palestine, Saliha was to be included in the proposed Arab state, while the boundary between it and the proposed Jewish state was to run north of the built-up area of the village. During the 1948 Arab–Israeli War, Saliha was the site of a massacre carried out by Israeli forces shortly before the village was completely depopulated. The built structures in the village, with the exception of an elementary school for boys, were also destroyed. Israeli forces blew up the village mosque, killing 60–94 people who were inside. South Lebanon conflict The moshav's proximity to the Lebanese border has made it a target for violent attacks, most notably the Avivim school bus massacre. On May 8, 1970, militants of the pro-Syrian Baathist As-Sa'iqa organization fired two bazooka shells at the community school bus, killing nine children and three adults, and injuring 19 others. In October 1970, guerrillas in Lebanon fired mortars at Avivim, triggering an alert along the Lebanese border. Avivim also suffered during the 2006 Lebanon War, and was subject to at least one infiltration attempt by Hezbollah. The moshav also came under fire from Hezbollah forces in the nearby village of Maroun al-Ras, across the border in Lebanon. Amidst the 2023 conflict between Hamas and Israel, Hezbollah militants directed their focus to northern Israeli border communities, necessitating the evacuation of several areas, including Avivim. on October 22, the IDF struck a Hezbollah cell in southern Lebanon, preventing an anti-tank guided missile attack on Avivim. References
Avivim

Avivim is een mosjav in het uiterste noorden van Israël, op minder dan een kilometer van de Libanese grens. Avivim telt 500 inwoners. Op 22 mei 1970 vond in Avivim een aanslag plaats op een schoolbus, waarbij 12 doden, waaronder 9 kinderen, en 25 gewonden vielen. Tijdens de Israëlisch-Libanese Oorlog in 2006 kwam Avivim onder vuur te liggen van Hezbollah strijdgroepen in Maroun al-Ras, net over de Libanese grens.
Awiwim

Awiwim (hebr. אביבים) – moszaw położony w samorządzie regionu Merom ha-Galil, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Położenie Leży w północnej części Górnej Galilei, w odległości 1 kilometra od granicy z Libanem. Historia Pierwotnie w rejonie tym znajdowała się arabska wioska Saliha. Podczas wojny domowej w Palestynie w rejonie wioski stacjonowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w październiku 1948 roku Izraelczycy przeprowadzili operację Hiram. W dniu 30 października Saliha została zajęta przez izraelskich żołnierzy. Mieszkańcy wioski przywitali wkraczających izraelskich żołnierzy białymi flagami. Pomimo to Izraelczycy dopuścili się masakry ludności cywilnej. Pod gruzami wysadzonych domów zginęło około 60–70 mieszkańców. Następnie wioska została wysiedlona, a wszystkie domy wyburzono. Współczesny moszaw został założony w 1958 i po opuszczeniu odbudowany w 1963 przez imigrantów z RPA i Maroka. Gospodarka Gospodarka moszawu opiera się na rolnictwie i sadownictwie. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne moszawu Awiwim Google Maps Mapa moszawu Awiwim
Ejn Curim

Ejn Curim (hebrejsky עֵין צוּרִים, doslova „Pramen skal“, v oficiálním přepisu do angličtiny En Zurim, přepisováno též Ein Tzurim) je vesnice typu kibuc v Izraeli, v Jižním distriktu, v Oblastní radě Šafir. Geografie Leží v nadmořské výšce 53 metrů v pobřežní nížině, v regionu Šefela. Západně od osady protéká vodní tok Lachiš. Obec se nachází 11 kilometrů od břehu Středozemního moře, cca 42 kilometrů jižně od centra Tel Avivu, cca 52 kilometrů jihozápadně od historického jádra Jeruzalému a 5 kilometrů jihozápadně od města Kirjat Mal'achi. Ejn Curim obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky převážně židovské. Ejn Curim je na dopravní síť napojen pomocí dálnice číslo 3. Dějiny Ejn Curim byl založen v roce 1949. Původně ale tato osada vznikla již 23. října 1946, a to v hornatém regionu Guš Ecion, jižně od Jeruzaléma, kde se utvořil blok čtyř židovských osad. Zakladateli této osady byli členové organizace mládežnické sionistické organizace Bnej Akiva, kteří předtím procházeli vývikem v Tirat Cvi. Během války za nezávislost v roce 1948 byly ale všechny tyto vesnice dobyty arabskými jednotkami a jejich přeživší obyvatelé zajati jordánskými silami. Obránci Ejn Curim (společně s osadníky z Revadim a Masu'ot Jicchak) kapitulovali 14. května 1948 a složili zbraně do rukou vítězné Arabské legie. Po konci války se osadníci z Ejn Curim ze zajetí vrátili a roku 1949 založili v nynější lokalitě novou vesnici (nedaleko odtud vyrostla rovněž osada Masu'ot Jicchak – další vesnice původně stojící v Guš Ecion). Jde o nábožensky orientovaný kibuc. Místní ekonomika je založena na zemědělství (rostlinná výroba, chov drůbeže). Dále je tu průmysl a turistický ruch. Probíhá stavební expanze (120 nových bytových jednotek). Funguje tu ješiva a centrum náboženských studií מרכז יעקב הרצוג – Merkaz Ja'akov Herzog. Demografie Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Ejn Curim Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší obec vesnického typu s dlouhodobě kolísající populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 790 lidí. Během roku 2014 populace klesla o 14,2 %. Odkazy Reference Související články kibuc Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ejn Curim na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální stránky Oblastní rady Šafir Archivováno 12. 8. 2010 na Wayback Machine. (hebrejsky) Oficiální stránky obce (hebrejsky) Oficiální stránky obce[nedostupný zdroj]
Ein Tzurim

Ein Tzurim (Hebrew: עֵין צוּרִים, lit. Rock Spring) is a religious kibbutz in southern Israel. Located south of Kiryat Malakhi, it falls under the jurisdiction of Shafir Regional Council and is a member of the Religious Kibbutz Movement. In 2024 it had a population of 881. History Original kibbutz The kibbutz was founded on 23 October 1946 as a new settlement in Gush Etzion (east of the present-day location). Its founders were Palestine-born members of the fifth gar'in of Bnei Akiva that had formed in Tirat Zvi. By 1947 the kibbutz had a population of 80. However, during the 1948 Arab–Israeli war, it was destroyed by the Jordanian army along with all the other settlements in Gush Etzion. The men who stayed to fight were captured as prisoners of war and taken to the Mafrak Prisoner of War camp. With the renewal of Jewish settlement in Gush Etzion after the Six-Day War, a new kibbutz called Rosh Tzurim was founded on the original location of Ein Tzurim. Relocation In 1949 the people who left Ein Tzurim founded a new kibbutz in south-central Israel near the existing villages of Zerahia, Shafir and Merkaz Shapira, and they named it "Ein Tzurim" as a symbol of continuity. It was founded on land belonging to the depopulated Palestinian village of al-Sawafir al-Sharqiyya. In the 1980s two major educational centers were built in the area of the kibbutz; Yeshivat HaKibbutz HaDati and the Yaakov Herzog Center for the Study of Judaism. However, in 2008 the yeshiva closed due to insufficient enrollment. Every Yom Kippur former students return to pray together. After the Gaza disengagement in 2005, some evacuees from Gush Katif moved into a trailer park near the kibbutz and plans were drawn up for permanent housing. Economy The economy is based on fruit orchards (lemon and persimmon), vegetable crops (artichokes), dairy farming and turkey-breeding. The kibbutz also has an air-conditioner factory and runs a guesthouse. Historic images References Further reading Yossi Katz, Between Jerusalem and Hebron: Jewish Settlement in the Pre-State Period External links Information about the original Kibbutz Ein Tzurim Archived 2007-09-27 at the Wayback Machine Etzion Bloc (in Hebrew) Yaakov Herzog Center for Jewish Studies
En Curim

En Curim (hebr. עין צורים; ang. Ein Tzurim; pol. Źródło Skał) – kibuc położony w Samorządzie Regionu Szafir, w Dystrykcie Południowym, w Izraelu. Położenie Leży w południowej części Szefeli, w odległości 4 kilometrów na zachód od miasta Kirjat Malachi, w otoczeniu wioski Merkaz Szappira, moszawów Szafir, Zerachja i Komemijjut, oraz kibucu Negba. Członek Ruchu Kibuców (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit). Historia Pierwotnie kibuc En Curim został założony w 23 października 1946 roku w grupie żydowskich osiedli Gusz Ecjon w górach Judzkich, pomiędzy Jerozolimą a Hebronem. Założycielami byli członkowie młodzieżowego religijnego ruchu syjonistycznego Bnei Akiva, którzy wcześniej mieszkali w kibucu Tirat Cewi. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w 1948 roku jordański Legion Arabski zdobył i zniszczył kibuc En Curim. Jordańscy żołnierze dopuścili się masakry na jego mieszkańcach, a ocalonych wzięto do niewoli. Jako jeńcy wojenni przebywali przez dziewięć miesięcy w Jordanii. Gdy w 1949 roku jeńcy zostali uwolnieni, powrócili oni do Izraela i założyli nową osadę w pobliżu istniejącego moszawu Szafir. W 2005 roku, po ewakuacji żydowskich osiedli ze Strefy Gazy zbudowano tutaj kemping z licznymi domkami kempingowymi, w których tymczasowo zamieszkali ewakuowani osadnicy. Teren kempingu jest pozostawiony jako obszar do ewakuacji ludności w przypadku klęski żywiołowej lub wojny. Edukacja W kibucu znajdują się dwie uczelnie religijne: Jakov Herzog Center for Judaism Studies oraz Jeshivat Hakibuts HaDati. Gospodarka Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie (jęczmień, pszenica, karczochy), sadownictwie (persymony, cytryny), hodowli drobiu i bydła. Dodatkowym źródłem dochodu jest turystyka, dla której potrzeb wybudowano tutaj niewielki hotel oraz basen kąpielowy. Z przemysłu znajduje się tutaj zakład produkujący klimatyzatory. Komunikacja Z kibucu wychodzi lokalna droga, którą jadąc na południe dojeżdża się do skrzyżowania z drogą ekspresową nr 3. Inne lokalne drogi prowadzą do położonej na zachodzie wioski Merkaz Szappira i na wschodzie moszawu Szafir. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne kibucu En Curim Google Maps Mapa kibucu En Curim Amudanan
Эйн-Цурим

Эйн-Цурим (ивр. עין צורים‎) — религиозный кибуц в Южном административном округе Израиля, недалеко от Кирьят-Малахи, находящийся под юрисдикцией регионального совета Шафир. История Первоначальное расположение Кибуц был основан 23 октября 1946 года как новое поселение в Гуш-Эцион (к востоку от современного места). Его основателями были членами группы Бней Акива, сформированной в кибуце Тират-Цви. К 1947 году кибуц имел население 80 человек. Однако во время арабо-израильской войны 1947—1949 годов он был разрушен иорданской армией вместе со всеми другими поселениями в Гуш-Эционе. Мужчины, которые остались сражаться, были захвачены иорданцами, объявлены военнопленными и доставлены в лагерь военнопленных «Мафрак». С возобновлением еврейского присутствия в Гуш-Эционе после Шестидневной войны, на том же месте был построен новый кибуц под названием Рош-Цурим. Современное расположение В 1949 году люди из разрушенного иорданцами Эйн-Цурима, основали новый кибуц в южной части Израиля, возле существующих мошавов Зрахия, Шафир и Мерказ-Шапира, который они назвали «Эйн-Цурим» в качестве символа преемственности. В 1980-х годах в районе кибуца были построены два крупных образовательных центра: «Иешива Кибуц Ха-Дати» и «Центр изучения иудаизма Яакова Херцога». Однако в 2008 году иешива закрылась из-за недостаточной регистрации. Все бывшие ученики иешивы в Йом-Киппур возвращаются, чтобы вместе помолиться на старом месте. После вывода населения из Газы в 2005 году некоторые эвакуированные из Гуш-Катифа перебрались в парк трейлеров возле кибуца, и были составлены планы по постройке для них постоянного жилья. В 2010 году был выпущен фильм «Парламент завтрака» режиссёра Голана Райса, который был снят в кибуце и описывает в художественной форме влияние процесса приватизации, которым подвергся кибуц. Фильм был показан на Докавском фестивале фильмов. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 863 человека. Примечания
Nir Eliyahu

Nir Eliyahu (Hebrew: נִיר אֵלִיָּהוּ, lit. Eliyahu's Meadow) is a kibbutz in the Sharon plain region of Israel. Located northeast of Kfar Saba, it falls under the jurisdiction of the Drom HaSharon Regional Council. In 2024 it had a population of 586. History Nir Eliyahu was established in 1950, and was named after the chief architect of the Haganah, Eliyahu Golomb. In 2005, the film "Sweet Mud" (Hebrew: אדמה משוגעת, Adama Meshugat) was filmed in Nir Eliyahu and Ruhama. Economy In 1973, the kibbutz established a factory, Plastnir, for production of flexible polyethylene for specialised films for lamination, films for automatic packaging (FFS), printed and plain collation shrink films, bags on roll, heavy duty bags, high and low density bags, shopping bags, merchandise bags and sleeves for banana growers. The films and bags are sold to major retail chains in Israel, Europe and the United States, as well as to many industrial organizations in Israel. Nir Eliyahu is site of one of Israel's wastewater treatment plants. The plant currently treats wastewater from kibbutzim, moshavim and towns in the region, including Qalqiliya. References External links Official website (in Hebrew) Health Crises in the Making: Protecting water resources requires cooperation with the Palestinian Authority Friends of the Earth Middle East, April 2006
Nir Elijjahu

Nir Elijjahu (hebr. ניר אליהו) – kibuc położony w samorządzie regionu Derom ha-Szaron, w Dystrykcie Centralnym, w Izraelu. Leży na równinie Szaron, w otoczeniu miast Kefar Sawa i Tira, moszawu Cofit, kibuców Ramat ha-Kowesz i Ejal, oraz wioski Bet Berl. Na wschód od kibucu przebiega granica terytoriów Autonomii Palestyńskiej, która jest strzeżona przez mur bezpieczeństwa. Po stronie palestyńskiej znajduje się miasto Kalkilja. Członek Ruchu Kibuców (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit). Historia Kibuc został założony w 1950. Nazwano go na cześć jednego z twórców Hagany, Elijjahu Golomba. Kultura i sport W kibucu jest ośrodek kultury, korty tenisowe oraz basen pływacki. Gospodarka Gospodarka kibucu opiera się na rolnictwie. Znajduje się tutaj zakład wyrobów plastikowych Plastnir, który specjalizuje się w produkcji materiałów do laminowania oraz trwałych opakowań. Ciekawostki W 2005 w kibucach Nir Elijjahu i Ruchama nakręcono film „Sweet Mud” (hebr. אדמה משוגעת, Adama Meshugat). Komunikacja Na wschód od kibucu przebiega autostrada nr 6, brak jednak możliwości bezpośredniego wjazdu na nią. Z kibucu wyjeżdża się na zachód drogą nr 5503, którą dojeżdża się do wioski Bet Berl oraz drogi nr 554 . Ze strefy przemysłowej można również wyjechać na wschód na drogę nr 5504, którą jadąc na północ dojeżdża się do drogi nr 551 i węzła drogowego z autostradą nr 6, lub jadąc na południe dojeżdża się do drogi ekspresowej nr 55 (Kefar Sawa-Nablus). Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne kibucu Nir Elijjahu Google Maps Mapa kibucu Nir Elijjahu Amudanan
Нир-Элияху

Нир-Элияху (ивр. נִיר אֵלִיָּהוּ‎) — кибуц в районе равнины Шарон в Израиле. Расположен к северо-востоку от Кфар-Сабы. Административно кибуц относится к региональному совету «Дром-ха-Шарон». В 2020 году население кибуца составляло 555 человека. История Нир-Элияху был основан в 1950 году и назван в честь главного архитектора Хаганы Элияху Голомба. В 2005 году вышел фильм «Сладкая грязь» (ивр. אדמה משוגעת‎), который был снят в Нир-Элияху и Рухаме. Экономика В 1973 году в кибуце бвла основана фабрика «Пластнир» по производству гибкого полиэтилена для специализированных пленок для ламинирования, пленок для автоматической упаковки, термоусадочных пленок с печатью и обычной сортировкой, пакетов в рулоне, сверхпрочных пакетов, пакетов высокой и низкой плотности, хозяйственных сумок, пакетов для товаров первой необходимости и рукавов для бананов садоводы. Пленки и пакеты продаются крупным розничным сетям в Израиле, Европе и Соединённых Штатах, а также многим промышленным организациям в Израиле. В Нир-Элияху находится одна из израильских станций очистки сточных вод. В настоящее время завод перерабатывает сточные воды из кибуцев, мошавов и городов региона, включая Калькилию. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 555 человек. Примечания
Jad Rambam

Jad Rambam (hebrejsky יַד רַמְבַּ"ם, doslova „Rambamův památník“, v oficiálním přepisu do angličtiny Yad Rambam) je vesnice typu mošav v Izraeli, v Centrálním distriktu, v Oblastní radě Gezer. Geografie Leží v nadmořské výšce 88 metrů na pomezí hustě osídlené a zemědělsky intenzivně využívané pobřežní nížiny a regionu Šefela. Severovýchodně od vesnice protéká Nachal Gezer a dál k severovýchodu paralelně s ním i Nachal Ajalon. Obec se nachází 19 kilometrů od břehu Středozemního moře, cca 22 kilometrů jihovýchodně od centra Tel Avivu a cca 34 kilometrů severozápadně od historického jádra Jeruzalému. Jad Rambam obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky převážně židovské. Pouze ve městech Lod a Ramla severovýchodně odtud žije cca dvacetiprocentní menšina izraelských Arabů. Jad Rambam je na dopravní síť napojen pomocí lokální silnice číslo 424. Severozápadně od obce se kříží dálnice číslo 44, dálnice číslo 6 a silnice dálničního typu číslo 431 dobudovaná počátkem 21. století. Podél dálnice číslo 6 vede rovněž železniční trať z Lodu do Beerševy. Dějiny Jad Rambam byl založen v roce 1955. K založení došlo 6. listopadu 1955. Většina prvních obyvatel byli Židé z Maroka, z města Fès. Vesnice je pojmenována podle židovského středověkého učence Maimonida nazývaného hebrejsky Rambam. Místní ekonomika je založena na zemědělství, velká část obyvatel ale pracuje i v jiných oborech. Demografie Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Jad Rambam Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší obec vesnického typu s dlouhodobě stagnující populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 1040 lidí. Během roku 2014 populace stoupla o 1,3 %. Odkazy Reference Související články mošav Externí odkazy (hebrejsky) Oficiální stránky Oblastní rady Gezer Archivováno 11. 6. 2008 na Wayback Machine.
Yad Rambam

Yad Rambam (Hebrew: יַד רַמְבַּ״ם, lit. 'Rambam Memorial') is a moshav in central Israel. Located in the Shephelah near Ramle, it falls under the jurisdiction of Gezer Regional Council. In 2024 it had a population of 1,246. History The moshav was founded on 30 October 1955 and was named after Maimonides (known in Hebrew as Rambam). Most of the founders were immigrants from Fes in Morocco. Notable people Jo Amar References
Jad Rambam

Jad Rambam (hebr. יד רמב"ם) – moszaw położony w Samorządzie Regionu Gezer, w Dystrykcie Centralnym, w Izraelu. Położenie Leży w Szefeli, w otoczeniu miasta Ramla, moszawów Kefar Szemu’el, Azarja i Macliach, kibucu Na’an, oraz wioski Bet Chaszmonaj. Historia Moszaw został założony 6 listopada 1955 przez żydowskich imigrantów z Maroka. Nazwano go na cześć rabina Mojżesza Majmonidesa (1135–1204), zwanego Rambam. Kultura i sport W moszawie jest ośrodek kultury oraz boisko do piłki nożnej. Gospodarka Gospodarka moszawu opiera się na intensywnym rolnictwie. W Jad Rambam swoją siedzibę posiada firma RE.OU.EL Ltd., która jest największym w Izraelu dystrybutorem kabli, łączy telefonicznych oraz specjalistycznych urządzeń komunikacyjnych. Przedsiębiorstwo dostarcza produkty dla izraelskich władz, wojska i kolei. Komunikacja Na zachód od moszawu przebiega autostrada nr 6 i droga ekspresowa nr 44 (Holon–Eszta'ol), a na północ przebiega autostrada nr 431 (Riszon le-Cijjon–Kefar Szemu’el), brak jednak możliwości wjazdu na nie. Z moszawu wyjeżdża się na północny wschód na drogę nr 424, którą jadąc na zachód wjeżdża się na drogę ekspresową nr 44, lub jadąc na południowy wschód dojeżdża się do wioski Bet Chaszmonaj. Lokalna droga prowadzi na południe do moszawu Azarja. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne moszawu Jad Rambam Google Maps Mapa moszawu Jad Rambam Amudanan
Ramat Razi'el

Ramat Razi'el (hebrejsky רָמַת רָזִיאֵל, doslova „Razi'elova výšina“, v oficiálním přepisu do angličtiny Ramat Razi'el) je vesnice typu mošav v Izraeli, v Jeruzalémském distriktu, v Oblastní radě Mate Jehuda. Geografie Leží v nadmořské výšce 743 metrů na zalesněném hřbetu Judských hor v Jeruzalémském koridoru. Severně od vesnice spadá terén do hlubokého údolí vodního toku Nachal Ksalon s přítokem Nachal Razi'el, který do Nachal Ksalon vybíhá západním směrem od vesnice, na jihu je rovněž hluboké údolí s potokem Sorek. Východně od mošavu stojí hora Har Tajasim, západně od vesnice Har Šefi. Obec se nachází 40 kilometrů od břehu Středozemního moře, cca 44 kilometrů jihovýchodně od centra Tel Avivu a cca 15 kilometrů západně od historického jádra Jeruzalému. Ramat Razi'el obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky převážně židovské. Pouze 5 kilometrů severovýchodně odtud ale leží město Abu Goš, které obývají izraelští Arabové stejně jako nedaleké vesnice Ajn Nakuba a Ajn Rafa. Ramat Razi'el je na dopravní síť napojen pomocí lokální silnice číslo 395. Údolím Soreku vede železniční trať Tel Aviv-Jeruzalém, která tu ale nestaví. Dějiny Ramat Razi'el byl založen v roce 1948. Pojmenován je podle Davida Raziela, který byl velitelem židovských jednotek Irgun a byl zabit při bojové akci v Iráku roku 1941. Ke zřízení mošavu došlo 10. října 1948, tedy ještě během války za nezávislost, kdy Jeruzalémský koridor ovládla izraelská armáda a kdy došlo k vysídlení většiny zdejší arabské populace. Zakladateli vesnice byli členové jednotek Irgun. Ti byli později nahrazeni skupinou židovských přistěhovalců z Evropy. V 90. letech 20. století prošla vesnice stavební expanzí. Demografie Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Ramat Razi'el Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu, ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší obec vesnického typu s dlouhodobě rostoucí populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 638 lidí. Během roku 2014 populace stoupla o 0,5 %. Odkazy Reference Související články mošav Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ramat Razi'el na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální stránky Oblastní rady Mate Jehuda
Ramat Raziel

Ramat Raziel (Hebrew: רָמַת רָזִיאֵל, lit. 'Raziel Heights') is a moshav in central Israel. Located in the centre of the Jerusalem corridor, it falls under the jurisdiction of Mateh Yehuda Regional Council. In 2024 it had a population of 684. History The village was established in 1948 on land that had belonged to the depopulated Palestinian village of Kasla. It was named after David Raziel, chief commander of the Irgun. Despite the difficult terrain, the economy was based on farming. In 1988 Eli Ben-Zaken planted vineyards and established Domaine du Castel, an award-winning winery, in Ramat Raziel. References
Ramat Razi’el

Ramat Razi’el (hebr. רמת רזיאל) – moszaw położony w samorządzie regionu Matte Jehuda, w Dystrykcie Jerozolimy, w Izraelu. Położenie Leży w górach Judei. Historia Pierwotnie w okolicy tej znajdowała się arabska wioska Bajt Umm al-Majs. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w drugiej połowie maja 1948 wioskę zajęły egipskie oddziały. Podczas operacji Ha-Har w nocy z 20 na 21 października 1948 wioskę zajęli Izraelczycy. Mieszkańcy zostali wysiedleni, a wszystkie domy wyburzono. Współczesny moszaw został założony w 1948 przez byłych żołnierzy armii brytyjskiej. Gospodarka Gospodarka moszawu opiera się na rolnictwie i sadownictwie. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne moszawu Ramat Razi’el Google Maps Mapa moszawu Ramat Razi’el