NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kfar Urija

Kfar Urija (hebrejsky כְּפַר אוּרִיָּה, doslova „Urijova vesnice“, v oficiálním přepisu do angličtiny Kefar Uriyya, přepisováno též Kfar Uria) je vesnice typu mošav v Izraeli, v Jeruzalémském distriktu, v Oblastní radě Mate Jehuda. Geografie Leží v nadmořské výšce 205 metrů na pomezí zalesněných svahů Judských hor v Jeruzalémském koridoru a zemědělsky využívané pahorkatiny Šefela. Obec se nachází 27 kilometrů od břehu Středozemního moře, cca 35 kilometrů jihovýchodně od centra Tel Avivu a cca 27 kilometrů západně od historického jádra Jeruzalému. Kfar Urija obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky převážně židovské. Mošav je situován 4 kilometry od Zelené linie, která odděluje Izrael v jeho mezinárodně uznávaných hranicích a Západní břeh Jordánu, respektive od nárazníkové zóny v prostoru Latrunu. Počátkem 21. století byla ale plocha Latrunského výběžku s demografickou dominancí Židů fakticky anektována k Izraeli pomocí bezpečnostní bariéry a dále k severovýchodu ležící arabské (palestinské) oblasti Západního břehu fyzicky odděleny. Kfar Urija je na dopravní síť napojen pomocí dálnice číslo 44. Dějiny Kfar Urija byl založen v roce 1944. Už v roce 1912 se zdejší pozemky dostaly do židovského vlastnictví díky iniciativě Židů z Białystoku, kteří tu zamýšleli zbudovat zemědělskou vesnici Kirjat Moše. Fungovalo tu zemědělské cvičné středisko. Pobýval tu i Aharon David Gordon. Bylo zničeno a opuštěno při arabských nepokojích v tehdejší mandátní Palestině roku 1929. Znovu byla lokalita osídlena 2. srpna 1944. Zakladatelskou skupinu tehdy tvořilo 30 rodin Židů z Kurdistánu a židovských obyvatel Jeruzaléma. Během války za nezávislost v roce 1948 čelila vesnice útokům a byla opětovně opuštěna. Teprve ovládnutí Jeruzalémského koridoru v roce 1948 umožnilo masivní židovské osidlování této oblasti. 15. dubna 1949 byl Kfar Urija založen napotřetí. Tentokrát šlo o židovské imigranty z Bulharska a jižní Indie (okolí města Kočin). Koncem 40. let měl mošav rozlohu katastrálního území 4 240 dunamů (4,24 kilometrů čtverečních). V roce 2006 začal projekt stavebního rozšíření obce. Ve vesnici funguje 60 rodinných farem, ostatní populace se již nezabývá zemědělstvím. Demografie Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Kfar Urija Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší obec vesnického typu s dlouhodobě rychle rostoucí populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 891 lidí. Během roku 2014 populace klesla o 0,4 %. Odkazy Reference Související články mošav Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kfar Urija na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální stránky Oblastní rady Mate Jehuda (hebrejsky) Oficiální stránky obce
Kfar-Ouria

Kfar-Ouria (כפר אוריה) est un moshav situé au Sud-Ouest d'Israël, non loin de la côte méditerranéenne. C'est en 1912 que les terrains sont achetés, et s'y installe un groupe de jeunes pionniers, parmi lesquels on compte David Gordon. Dans de rudes conditions de vie, ces derniers logent durant les dix premières années dans un bâtiment construit en pierres de taille, et dont la construction date de 1875. Lors des émeutes de 1929, le moshav est abandonné alors qu'il est entièrement détruit. Il n'est reconstruit qu'en 1944, par des Juifs immigrés du Kurdistan et réunis autour de l'organisation "Kedem". Kfar-Ouria sert également de base à la Hagana ainsi qu'à Tsahal durant la Guerre d'Indépendance. Le moshav Kfar-Ouria compte aujourd'hui 300 habitants vivant des revenus de l'agriculture et de ceux d'un poulailler. Liens externes Portail d’Israël
Kefar Urijja

Kefar Urijja (hebr. כפר אוריה) – moszaw położony w samorządzie regionu Matte Jehuda, w Dystrykcie Jerozolimy, w Izraelu. Leży w górach Judei. Historia Moszaw został założony w 1944. Gospodarka Gospodarka moszawu opiera się na rolnictwie i sadownictwie. Komunikacja Przy moszawie przebiega droga ekspresowa nr 44 (Holon–Eszta’ol). Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne moszawu Kefar Urijja Google Maps Mapa moszawu Kefar Urijja
Meczet Pokoju w Nazarecie

Meczet Pokoju w Nazarecie (nazywany także Nowym Meczetem) – największy meczet na Starym Mieście Nazaretu, na północy Izraela. Historia Budowa nowego meczetu w Nazarecie rozpoczęła się na początku lat 60. XX wieku. Otwarcie świątyni nastąpiło 22 listopada 1963 roku, o czym świadczy pamiątkowy napis nad drzwiami wejściowymi. Jest to największy i najważniejszy meczet w mieście. Architektura Budynek meczetu tworzy zgrabną bryłę, która dzięki wąskim i wysokim oknom sprawia wrażenie stosunkowo lekkiej budowli. Od strony wschodniej przylega do niej wysoki biały minaret, na szczycie którego zamontowano cztery zegary. Minaret posiada ciemny spiczasty dach. Wnętrze meczetu jest dobrze oświetlone. Na podłodze wyłożono czerwone dywany. Kopułę od środka pomalowano w odcieniach zieleni, natomiast po stronie zewnętrznej jest złota. Nabożeństwa Meczet jest czynny i służy miejscowej ludności muzułmańskiej do regularnych modlitw (pięć razy dziennie). Podczas modlitw nie wolno zwiedzać meczetu i należy poczekać na ich zakończenie (około 20 minut). Przypisy
Coral World Underwater Observatory

f Das Coral World Underwater Observatory (hebräisch מִצְפֶּה תַּת-יַמִּי בְּאֵילָת Mitzpeh Tat-Jammī bəʾEilat, deutsch ‚Unterseeische Warte in Eilat‘) ist ein Schauaquarium, das sich in Eilath in Israel befindet und von Coral World International betrieben wird. Es ist ein Teil des Underwater Observatory Marine Park (פָּארְק הַמִּצְפֶּה הַתַּת-יַמִּי בְּאֵילָת Pārq haMitzpeh haTat-Jammī bəʾEilat, deutsch ‚Park der Unterseeischen Warte in Eilat‘). Geschichte Das Coral World Underwater Observatory wurde auf Initiative der Familie Kahn, die viele Tauchausflüge in Eilat verbracht hatte, gegründet. Ihre Vision war es, ein Unterwasser-Observatorium im Roten Meer zu errichten, in dem die Besucher die Schönheit von Korallenriffen genießen können, ohne dabei selbst tauchen zu müssen. Zunächst wurde 1974 ein Besichtigungsturm gebaut, und das besondere Design des Aquariums sorgte bei den Besuchern für ein so großes Interesse, dass bald ein zweiter, größerer Besichtigungsturm folgte. Die Anlagen sind ein Teil einer globalen Gruppe von Unterwasser-Observatorien, die sich im Besitz der in Israel ansässigen Firma Coral World befinden. Tierbestand und Anlagenbereiche Im Coral World Underwater Observatory werden aquatische Tiere in Schaubecken gezeigt. Hierbei sind die Abteilungen Sharks World (Welt der Haie) und Amazonas Hut (Tiere des Amazonas) besonders eindrucksvoll. Das Außergewöhnliche ist jedoch, dass durch große Scheiben sechs Meter unter der Wasseroberfläche die frei lebende Unterwasserwelt des Roten Meers mit seinem Korallenriff beobachtet werden kann. Es werden keine Netze oder sonstige Sperren verwendet, um die Tiere in sichtbarer Entfernung zu halten, sondern sie bewegen sich völlig frei und ungehindert. Um etwas weiter entfernte Tiere beobachten zu können, werden auch Touren mit Glasbodenbooten angeboten. Nachfolgend sind einige Beispiele von aquatischen Tieren aus den Innenanlagen gezeigt: Arterhaltungsprogramme Das Coral World Underwater Observatory beschäftigt sich intensiv mit aktuellen Fragen zur Meeresbiologie, im Besonderen zum Problem der Überfischung oder mit den durch den Klimawandel auftretenden Schäden an Korallenriffen. Mitarbeiter dokumentieren ständig die Forschungsergebnisse und richten Zuchtprogramme für Meerestiere aus. Das Coral World Underwater Observatory beteiligt sich auch an der Reproduktion von Meerestieren wie Meeresschildkröten (Cheloniidae), Seepferdchen (Hippocampus), Feuerfischen (Pteroinae) und Seeanemonen (Actiniaria), um diese wieder im Meer aussetzen zu können. Das Tauchteam des Aquariums wartet kontinuierlich das Korallenriff mit großem Engagement und ist in Pflege- und Wartungsarbeiten tätig, dazu gehört beispielsweise das Beseitigen von Trümmerteilen aus den Korallen, Entfernen von Schädlingen, Ausbessern von gebrochenen Korallen und das Zufüttern für Fische. An vielen Projekten nehmen auch Schulkinder teil und das Ziel des Observatoriums ist es, die Jugend für die Natur und den Umweltschutz zu begeistern. Weblinks Einzelnachweise
Observatorio del Parque Marino de Eilat

El Observatorio del Parque Marino de Eilat​ (en hebreo: פארק המצפה התת-ימי באילת) es un centro de conservación, acuario, y parque público ubicado en Eilat, en el extremo sur de Israel. Es el mayor acuario público en Israel, y alberga más de 800 especies. Fue fundado en 1974 y fue el primero de su tipo. El parque y el acuario se encuentra en el sur de la reserva natural de Playa de corales Eilat. El parque fue fundado en 1974 por el zoólogo y biólogo marino David Friedman. La idea del observatorio fue planteada en 1972, y tuvo una planificación cuidadosa para crear el observatorio sin dañar el medio ambiente natural. El espacio fue construido por completo en la tierra, y luego se colocó en las aguas del Mar Rojo usando piezas de armería y otros metales. La base del observatorio estaba conectada las grandes cadenas de hierro, y después se colocaron muchos corales plantados en y alrededor del observatorio con el fin de reparar el daño que se hizo durante la realización del observatorio. El arrecife de coral alrededor del observatorio floreció y se convirtió en un importante lugar de alimentación para muchos peces, tanto carnívoros como vegetarianos. Galería Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Observatorio del Parque Marino de Eilat. Observatory Marine Park Eilat Archivado el 18 de enero de 2013 en Wayback Machine.
Parc marin de l'observatoire sous-marin d'Eilat

Le parc marin de l'observatoire sous-marin d'Eilat (פארק המצפה התת-ימי באילת - Observatory Marine Park Eilat) est un parc à thème dédié à la faune aquatique, situé près d'Eilat, en Israël. Il est composé d'un musée et d'un aquarium, ainsi que d'un observatoire sous-marin dans la Mer Rouge. Il fait partie de la réserve naturelle de corail d'Eilat (Eilat's Coral World Underwater Observatory). Liens externes Observatory Marine Park Eilat (Français) Portail d’Israël Portail des parcs de loisirs Portail de la biologie marine Portail de l’ichtyologie
Парк подводной обсерватории

Подводная обсерватория мира кораллов — обсерватория, расположенная на Коралловом берегу Красного моря в Эйлате, Израиль. Основана в 1975 году, первая в мире в обсерватория такого типа. В парке, прямо на берегу моря, в условиях, приближенных к естественным, содержится множество морских обитателей, включая акул, черепах, скатов, редких рыб, кораллы, беспозвоночных. Парк включает в себя павильоны с аквариумами, круговой павильон коралловый риф Красного моря — аквариум на 360 000 литров воды, около 400 видов рыб, аквариум-бассейн с акулами на 650 000 литров воды, открытый бассейн с морскими черепахами и рыбами, распределительный бассейн, бассейн, где можно увидеть кормление рыб, два открытых аквариума, содержащих кораллы и рыб, Башня-подводная обсерватория, аквариум редких рыб, павильон «жители морских глубин», аттракцион «вскрытие жемчужных раковин», бассейн для погружения «bubbles pool», павильон-кинотеатр, оборудованный движущимися креслами, аттракцион-лодка «Корал 2000» с панорамным дном и образовательный центр. На базе образовательного центра парка проходят практику студенты высших учебных заведений Израиля, изучающие морскую биологию. Ссылки israland.travel Архивная копия от 12 апреля 2021 на Wayback Machine Подводная обсерватория в Эйлате Примечания
Parq Menaẖam Begin

Parq Menaẖam Begin (hebreiska: פרק הדרום, פרק מנחם בגין) är en park i Israel. Den ligger i distriktet Tel Aviv-distriktet, i den norra delen av landet. Parq Menaẖam Begin ligger 21 meter över havet. Terrängen runt Parq Menaẖam Begin är platt. Runt Parq Menaẖam Begin är det mycket tätbefolkat, med 1 819 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Tel Aviv, 4,8 km norr om Parq Menaẖam Begin. Runt Parq Menaẖam Begin är det i huvudsak tätbebyggt. Kommentarer Källor
Port Hadera

Port Hadera (hebr. חדרה נמל) (UN/LOCODE: ILHAD) – port morski położony przy mieście Hadera, nad Morzem Śródziemnym, w odległości około 40 km na północ od Tel Awiwu. Historia W 1982 wybudowano przy Haderze elektrociepłownię z portem węglowym. Struktura portu Port Hadera posiada 2 nabrzeża oraz molo węglowe przystosowane do rozładunku masowego węgla dla elektrowni, która znajduje się przy porcie. Molo węglowe wychodzi na 1600 m w głąb morza i jest połączone z lądem za pomocą grobli, na której umieszczono taśmociąg. Komunikacja Przy porcie przebiega autostrada nr 2 (Tel Awiw–Hajfa) i droga ekspresowa nr 65 Hadera–Kaddarim. Zobacz też gospodarka Izraela Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne portu Google Maps
Herzliya Museum of Contemporary Art

The Herzliya Museum of Contemporary Art (Hebrew: מוזיאון הרצליה לאמנות) is contemporary art museum with a collection of over 1000 artworks. It curates four exhibitions each year. History Established in 1965 in Herzeliya, Israel, the museum's main focus is Israeli and international contemporary art. The museum building was designed by Israel Prize laureate architect Yaakov Rechter. The museum hosts painting, sculpture, video, installation, photography and architecture exhibitions, as well as video installations and digital media exhibitions. It also has an educational program MUZA – A Place for Visual Experience. It holds different activities in the fields of video art and photography, including workshops and courses. The Herzliya Museum of Contemporary Art is known for promotion of collaboration between Israeli and Palestinian artists by showing group exhibitions and organizing meetings and workshops for artists to work together. Herzliya Museum of Contemporary Art also exhibits art from different continents, showing works of artists acclaimed in their countries, yet not known well to the Western World. Collections The museum began with a small collection of paintings, most of which were donated by Herzliya residents, led by co-founder Eugene da Villa, in the early 1960s, that were exhibited in its initial location, an apartment at 15 Bar Ilan Street. Its collection later comprised over one thousand works. Works acquired by the museum include its: Jacob Alkow Collection Osias Hofstatter Collection Michael Adler Collection Yona Fischer Collection Exhibitions Four exhibitions are staged by the museum annually. By 2022, it had staged over 850 exhibitions. Artists exhibited at the museum include: David Adika Einat Arif-Galanti Ilit Azoulay Aziz + Cucher Sheffy Bleier Olaf Breuning Chien-Chi Chang Hou Chun-Ming Cliff Evans Parastou Forouhar Uri Gershuni Shachar Freddy Kislev Kendell Geers Miki Kratsman Ella Littwitz Uriel Miron Nira Pereg Alona Rodeh Hsieh Ying-chun Maya Zack See also List of museums in Israel References External links Herzliya Museum of Contemporary Art Archived 2015-02-14 at the Wayback Machine
Muzeum Sztuki Współczesnej Herclijja

Muzeum Sztuki Współczesnej Herclijja – muzeum założone w 1965 i poświęcone izraelskiej oraz międzynarodowej sztuce współczesnej. Położone jest w mieście Herclijja w Izraelu. Każdego roku muzeum przedstawia cztery cykle wystawowe prezentując około pięćdziesięciu prac, które są związane z aktualnymi wydarzeniami społecznymi i politycznymi w Izraelu oraz na świecie. Prace pozwalają spojrzeć na aktualną sytuację z zupełnie innej perspektywy, otwierając drogę do dowolnej interpretacji i odkrywania głębszych znaczeń. Przypisy
Umm el-Umdan

Umm el-Umdan (Arabic for 'Mother of Pillars') or Khirbet Umm el-Umdan (khirbet = ruins of) is a Jewish archaeological site within the municipal boundaries of the Israeli city of Modi'in. Etymology The Arabic name of the site, Khirbet el 'Eumdan or Khirbet Umm el-‘Umdan, means 'mother of columns', named after the remains visible at the site. Archaeological findings French archaeologist Charles Simon Clermont-Ganneau visited the site in 1873 and suggested the ruins were the remains of a church. Rescue excavations were carried out at the site between 2000 and 2003 ahead of the planned construction of residential buildings for Modi'in. Synagogue It was first built during the Hasmonean period and stood between the end of the 2nd and the late 1st century BCE, when it was rebuilt during the Herodian period. The synagogue of the late Roman period was destroyed in the Bar Kokhba revolt. The Umm el-Umdan synagogue should not be confused with a second 1st-century BCE synagogue discovered at nearby Qiryat Sefer/Modi'in Illit at the site of Khirbet Badd 'Isa, on the Ascent of Beth-Horon (see here and here). Findings Two column rows with 4 columns on each side, whose bases were unearthed, split the later-phase synagogue into three naves. Mikveh West of the synagogue a mikve was discovered, dated to the Herodian period (the second phase of the synagogue). During the Hasmonean period (the first phase of the synagogue) there was already a sitting bath in the courtyard. Burial caves Burial complexes dating to the Second Temple period were found to the east and south of the village. Identification Umm el-Umdan is regarded as one of the potential locations of the ancient Jewish village of Modi'in, which is known to have been situated in the area of modern Modi'in, though its exact position has never been definitively determined. This theory has been supported by excavators Shlomit Wexler-Bdolah, Alexander Onn, and Yehuda Rapuano, who suggest that the name "Umm el-Umdan" may preserve the name Modi'in. However, the name, meaning "the mother of columns" in Arabic, also appears in other locations within Israel. Alternative theories propose other sites, including Tell er-Ras, Khirbet el-Hammam (Khirbet Midiyeh), and Giv'at Tittora. See also Ancient synagogues in Israel References
Rezerwat przyrody Tel Szimron

Rezerwat przyrody Tel Szimron – rezerwat przyrody chroniący zespół leśny akacji Faidherbia albida w otoczeniu wzgórza Tel Szimron, w północnej części Izraela. Stanowi część Parku Narodowego Szimron. Położenie Rezerwat przyrody jest położony wokół wzgórza Tel Szimron (185 metrów n.p.m.) na zachodnim skraju masywu górskiego Hare Nacerat, który zamyka od północy intensywnie użytkowaną rolniczo Dolinę Jezreel w Dolnej Galilei, na północy Izraela. W otoczeniu rezerwatu znajduje się miejscowość Zarzir, moszaw Nahalal, wioska komunalna Timrat, oraz arabska wioska Manszija Zabda. Rezerwat przyrody Rezerwat został utworzony 25 maja 1965 roku na powierzchni 28 hektarów. Chroni on zagajnik akacji Faidherbia albida. Jest to typowe drzewo rosnące na sawannie w Afryce Wschodniej. Tutejszy zagajnik jest najdalej na północ wysuniętym stanowiskiem tych drzew. Naukowcy spierają się nad pochodzeniem tych drzew. Niektórzy uważają, że jest to relikt z miocenu. Inni uważają, że 6 tys. lat temu drzewa rozprzestrzeniły się na północ przez Deltę Nilu i północną część półwyspu Synaj. Tutejsze akacje rosną wśród bazaltowych skał pochodzenia wulkanicznego. Wiosną wśród drzew kwitną różne odmiany zawilców. W 2011 roku rezerwat stał się częścią Parku Narodowego Szimron. Turystyka Teren jest ogólnodostępny, a wśród drzew wytyczono szlaki do pieszych i rowerowych wycieczek. Utworzono także miejsca piknikowe, place zabaw oraz parkingi, które są dostępne także dla niepełnosprawnych przez cały rok. Na szczycie wzgórza Tel Szimron ustawiono wieżę widokową, z której rozciąga się panorama na całą Dolinę Jezreel. Tuż obok jest stanowisko archeologiczne starożytnego miasta Szimron. Zobacz też Geografia Izraela Parki narodowe w Izraelu Zarząd Ochrony Przyrody i Parków Narodowych Przypisy
Mission Saint-Alexandre de Jérusalem

La mission Saint-Alexandre (en russe : Александровское подворье) est un établissement qui faisait partie de la mission russe de Jérusalem situé dans la vieille ville de Jérusalem, tout près du Saint-Sépulcre. Il s’étend sur une surface de 1 433 m2, et abrite les bureaux de la Société de Palestine orthodoxe hors frontières qui s’est séparée de la Société russe de Palestine orthodoxe, des appartements de la mission, une église vouée à saint Alexandre Nevski, et des vestiges archéologiques au sous-sol. Historique Le terrain de la mission a été acheté en 1859 par Boris Mansourov, fonctionnaire au ministère de la Marine impériale, à la communauté orthodoxe éthiopienne, afin d’y construire le consulat russe, mais celui-ci est construit finalement sur le territoire de la mission russe de Jérusalem. Le projet est approuvé par le grand-duc Constantin, alors en pèlerinage en Terre sainte. En 1881, des fouilles sont effectuées sous la direction de l’archimandrite Antonin, chef de la mission russe, des archéologues Conrad Schick, Wilson, Clermont-Ganneau, le comte de Vogüé, etc. grâce aux dons du grand-duc Serge. On y découvre en 1883 un fragment des remparts de Jérusalem antique, les portes du tribunal, où Ponce Pilate jugea plus tard le Christ, le tout date des Ve et IVe siècles av. J.-C.. Est aussi découvert l’arc d’Hadrien et des vestiges de l’ancienne basilique de la Résurrection construite par Constantin et des objets du VIe siècle au VIIIe siècle. Après la conclusion des fouilles, on procède à la construction du nouveau bâtiment qui est terminé en 1891. L’église intérieure est consacrée le 22 mai 1896 en l’honneur de saint Alexandre Nevski. Elle est décorée d’immenses toiles de Nikolaï Kochelev représentant chaque épisode du chemin de Croix du Christ. La grande-duchesse Élisabeth fait don d’une lampe perpétuelle. Lorsque la Première Guerre mondiale débute, les Ottomans se saisissent des biens des Russes qui combattent du côté des Alliés, alors que la Turquie est du côté de l’Empire allemand. Elle est ensuite restituée en 1921 à la société russe de Palestine orthodoxe hors frontières dépendant de l’Église orthodoxe russe hors frontières, longtemps dirigée à partir de 1959 par le général Khripounov. Aujourd’hui, après des périodes difficiles (Guerre des Six Jours, procès divers) la mission Saint-Alexandre appartient à une structure qui n’est reconnue juridiquement ni par l’Église orthodoxe russe, ni par l’Église orthodoxe russe hors frontières. Des travaux de restauration ont débuté dans les années 2000. Liens internes Quartier chrétien de la vieille ville de Jérusalem Liens externes (ru + en + he) Site officiel (ru) Historique Source (ru) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en russe intitulé « Александровское подворье в Иерусалиме » (voir la liste des auteurs). Portail des chrétiens d’Orient Portail de l’architecture chrétienne Portail de la culture russe Portail de Jérusalem Portail du christianisme orthodoxe