NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Elkoš

Elkoš (hebrejsky אֶלְקוֹשׁ, v oficiálním přepisu do angličtiny Elqosh, přepisováno též jako Elkosh) je vesnice typu mošav v Izraeli, v Severním distriktu, v Oblastní radě Ma'ale Josef. Geografie Leží v nadmořské výšce 638 metrů, v hornaté oblasti v centrální části Horní Galileji, cca 22 kilometrů od břehů Středozemního moře a 3 kilometry od libanonských hranic. Podél nich se severně od vesnice táhne zalesněný horský masiv hor Har Biranit a Har Matat, podél jejichž jižních úbočí vedou údolí vádí Nachal Matat a Nachal Biranit. V bezprostředním okolí mošavu je terén jen mírně zvlněný, na jihu se ovšem svažuje do údolí Nachal Kaziv. Obec se nachází cca 5 kilometrů severně od města Ma'alot-Taršicha, cca 117 kilometrů severovýchodně od centra Tel Avivu a cca 40 kilometrů severovýchodně od centra Haify. Elkoš obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky smíšené. Zcela židovská je oblast severně odtud, směrem k libanonské hranici. Západně od mošavu leží město Fassuta, které obývají izraelští Arabové. Na jihovýchodní straně zase město Churfejš, jež obývají Drúzové. Elkoš je na dopravní síť napojen pomocí místní silnice číslo 8944. Ta jižně od vesnice ústí do dálnice číslo 89. Dějiny Elkoš byl založen v roce 1949. Jméno odkazuje na biblické město Elkóš, které zmiňuje Kniha Nahum 1,1. Nynější mošav vznikl v červnu 1949. Jeho zakladateli byli židovští přistěhovalci Jemenu. V současnosti tvoří většinu obyvatel potomci přistěhovalců z Kurdistánu. Mošav vznikl na místě zaniklé arabské vesnice Dejr al-Kasi, která zde stávala do války za nezávislost v roce 1948 cca 1 kilometr východně od stávající osady. Roku 1931 měla Dejr al-Kasi 917 obyvatel a 169 domů. Byly tu dvě mešity a základní chlapecká škola. Během války byla tato oblast na podzim 1948 v rámci Operace Hiram ovládnuta židovskými silami a arabské obyvatelstvo bylo vysídleno. Zbytek Arabů byl odtud vysídlen v květnu 1949. Zástavba vesnice pak byla zčásti zbořena, zčásti využita pro usídlení židovských příchozích. V počáteční fázi se osadníci usadili přímo v opuštěné arabské vesnici. Později se přesunuli do nově zbudovaných obydlí. V 60. letech 20. století se část obyvatel z Elkoš podílela na založení nedaleké nově osady Štula. Ekonomika vesnice je založena na zemědělství a turistickém ruchu. V obci fungují zařízení předškolní péče, základní škola je ve vesnici Me'ona. Obec plánuje stavební expanzi o 88 nových domů. Demografie Obyvatelstvo mošavu Elkoš je smíšené, tedy sekulární i nábožensky orientované. Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Elkoš Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší sídlo vesnického typu s dlouhodobě stagnující populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 318 lidí. Během roku 2014 populace klesla o 2,2 %. Odkazy Reference Související články mošav Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Elkoš na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Bet Alon (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Galil (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Rom Galil
Elkosh

Elkosh (Hebrew: אֶלְקוֹשׁ) is a moshav in northern Israel. Located near Ma'alot-Tarshiha and the Lebanese border, it falls under the jurisdiction of Ma'ale Yosef Regional Council. In 2024 it had a population of 282. History The village was established in 1949 by immigrants from Yemen on land that had belonged to the Palestinian villages of Dayr al-Qassi and Al-Mansura, both depopulated in the 1948 Arab–Israeli War. It was named after the biblical city of Elkosh, the birthplace of prophet Nahum (Nahum 1:1), which may have been located in the area. The founders were later joined by more immigrants from Kurdistan. References
Elcós

Elcós (em hebraico: אֶלְקוֹשׁ) é uma moshav ao norte de Israel. Localizada próxima a Ma'alot-Tarshiha e a froteria libanesa, ela cai na jurisdição do Conselho Regional de Ma'ale Yosef. Em 2006 tinha uma população de 348 habitantes. O povoado foi estabelecido em 1949 por imigrantes do Iémen e foi nomeada de acordo com a cidade bíblica de Elcós, a qual era localizada na mesma área e cidade natal do profeta Naum (Naum 1:1). Os fundadores se juntaram posteriormente a mais imigrantes do Curdistão. A vila foi fundada na terra da vila de Dair al-Qassi na Palestina, a qual foi despopulada na Guerra Árabe-Israelense de 1948. Referências Bibliografia Khalidi, Walid (1992), All That Remains, ISBN 0-88728-224-5, Washington D.C.: Institute for Palestine Studies Eliot Braun (2004): Elqosh Archive Report- Final Report Hadashot Arkheologiyot – Excavations and Surveys in Israel, No. 116.
Schechter Institute of Jewish Studies

Schechter Institute of Jewish Studies (Hebrew: מכון שכטר למדעי היהדות, Machon Schechter), located in the Neve Granot neighborhood of Jerusalem, is an Israeli academic institution. History Founded in 1984 by the Jewish Theological Seminary (New York) and Israel's Masorti Movement as a rabbinical seminary known as "The Seminary of Judaic Studies," the Schechter Institute has been located since 1990 in Neve Granot, a neighborhood behind the Israel Museum. Schechter is the only academic institution in Israel devoted entirely to Jewish studies and to fostering a pluralistic approach to Jewish-Israeli identity through education, the arts and community leadership. The Schechter Institute has more than 600 students, 300 in the M.A. programs and 300 in non-degree studies, specializing in ten Jewish study tracks or programs including Judaism and the Arts, Midrash and Aggadah, Land of Israel, and classical Jewish disciplines such as Bible, Talmud, Midrash, and Jewish Thought. A new program, Meirav, is an inter-disciplinary program combining study of classical Jewish Textual Midrash, Talmud, Bible for an M.A. degree. Its YAMAH Community Leadership M.A. program combines Jewish studies education practices with practical tools for building strong community-based professional leadership. Its Mishlei M.A. program strengthens the connection between the academic study of Judaism and practical community works. Its Marpeh program, unique to Israel, combines Chaplaincy with a degree in Family and Community Studies. Two new programs Bibliotherapy and Psychodrama place these two forms of therapy within the Jewish tradition using Jewish texts as the basis for counselling. The Schechter Institute has 49 full- and part-time faculty members and approximately 2,000 M.A. graduates. Many work in the Israeli school system as principals and teachers, in the Israel Ministry of Education in management positions, including curriculum planning, or in the nationwide Community Center Association. Schechter Institute research centers include the Center for Women and Jewish Law, the Center for Judaism and the Arts, and the Center for Applied Jewish Law, and the Midrash Project which publish several books annually in diverse fields of Jewish studies. Schechter also co-publishes Nashim, the Journal of Jewish Women’s Studies, in partnership with Brandeis University and Indiana University Press. The Schechter campus in Jerusalem, in addition to its graduate school, is home to the Schechter Rabbinical Seminary for ordination of rabbis, TALI Education Fund and Midreshet Schechter. Midreshe Schechter operates Neve Schechter, the Center for Contemporary Jewish Culture in the historic former Cafe Lorenz building in Tel Aviv's Neve Tzedek neighborhood. Midreshet Schechter Ukraine operates camps, schools and synagogues / Jewish Community Centers, in conjunction with Masorti Olami. Notable faculty David Golinkin, Talmud and Jewish Law Moshe Benovitz, Talmud and Jewish Law Shamma Friedman, Talmud See also Education in Israel Religion in Israel References External links Official website (in English) Official website (in Hebrew)
Інститут єврейських досліджень імені Шехтера

Інститут єврейських студій імені Шехтера (івр. מכון שכטר למדעי היהדות , Махон Шехтер, розташований в районі Неве Гранот в Єрусалимі) — академічний заклад, пов'язаний з консервативним юдаїзмом . Історія Інститут заснований у 1984 році Єврейською теологічною семінарією (Нью-Йорк) та ізраїльським рухом Масорті як семінарія рабинів, відома як «Семінарія юдаїки». Інститут Шехтера з 1990 року розташований у ройоні Неве Гранот за Музеєм Ізраїлю. У кампусі в Єрусалимі, на додаток до аспірантури, є Рабинська семінарія Шехтера, освітній фонд TALI та Мідрешет Єрушалаїм. Інститут імені Шехтера також керує Центром спадщини єврейської культури в історичній колишній будівлі Cafe Lorenz в районі Неве-Цедек Тель-Авіва. Понад 600 аспірантів спеціалізуються на чотирнадцяти напрямках єврейських студій, включаючи мистецтво, жіночі дослідження, дослідження сім'ї та громади, викладання, неформальну освіту та класичні єврейські дисципліни, такі як Біблія, Талмуд, Мідраш та Єврейська думка. Його найновіша програма — Marpeh — унікальна для Ізраїлю — поєднує капеланство охорони здоров'я зі ступенем з вивчення сім'ї та громади. Інститут Шехтера налічує 56 викладачів на повній та неповній зайнятості та понад 1200 випускників освітнього ступеня магістра. Багато хто працює в ізраїльській шкільній системі директорами та вчителями, в міністерстві освіти на керівних посадах, включаючи планування навчальних програм, або в загальнонаціональній асоціації громадських центрів. Дослідницькі центри Шехтера включають Центр жіночого та єврейського права, Центр юдаїзму та мистецтв і Центр прикладного єврейського права. Відомі науковці Давид Голінкін, Талмуд і єврейське право Еліезер Швайд, єврейська філософія Шамма Фрідман, Талмуд Див. також Освіта в Ізраїлі Релігія в Ізраїлі Примітки Посилання Офіційний сайт (англійською мовою) Офіційний веб-сайт (івритом)
Scots Hotel

The Scots Hotel is a hotel in Tiberias, Israel, formerly the Scots Mission Hospital, also known as the Scottish Compound. The hotel is run by the Church of Scotland. History Hospital Scottish doctor David Watt Torrance graduated his medical studies in Glasgow in 1883, after which he travelled to Ottoman Palestine where he assisted in the inauguration of the Sea of Galilee Medical Mission. Back in Tiberias after undertaking further training in Egypt, Damascus and Nazareth, he opened a two-room hospital near the Franciscan monastery, offering services to patients of all religions. In 1894, the hospital moved to the current, larger premises at Beit abu Shamnel abu Hannah, which initially had 24 beds and 6 cots for patients. The following year, Dr Torrance was ordained in the Free Church of Scotland. During World War I, he served in Scotland being in charge of a war hospital, but then returned to Tiberias where he died in 1923. That same year his son, Dr Herbert Watt Torrance, also a graduate of Glasgow University, was appointed head of the hospital. His work was recognised with an OBE "for medical services in Palestine" in the 1945 Birthday Honours. In 1949, following the establishment of the State of Israel, the Scottish Hospital became a maternity hospital in charge of midwifery and gynaecology in Northern Galilee under the supervision of the Israeli Department of Health. Herbert Watt Torrance retired in 1953 and returned to Scotland. The hospital closed in 1959. Guesthouse and hostel After 1959, the building became a hostel for pilgrims and then a guesthouse, known as the Scottish Hospice. The Church of Scotland maintained there a resident minister and bookshop in continuation of its missionary work. In 1999, the buildings were renovated at the cost of around £10,000,000 and reopened as the luxurious Scots Hotel, which received the Israeli "Boutique Hotel of the Year" award in 2008. See also Poriya Hospital, who took over the maternity clinic St Andrew's Church, Jerusalem References External links Scots Hotel Tiberias, homepage (1) on Church of Scotland website (2021) Scots Hotel Tiberias, homepage (2) Archived 1 December 2021 at the Wayback Machine at inisrael.com (2021) Scottish church in Tiberias, homepage Archived 22 January 2021 at the Wayback Machine – St Andrew's Galilee congregation (2021) St Andrew's Church, Jerusalem, homepage with links to further facilities in Israel (2021) Historical photos (1934–46), American Colony Jerusalem/Matson Collection, at US Library of Congress. Accessed 2021. Historical photos from Matson Collection, BBC News article. Accessed 2021. The Torrance Collection held by Archive Services, University of Dundee
Chavat Sde Bar

Chavat Sde Bar (hebrejsky חוות שדה בר , přepisováno též Havat Sdeh Bar) je izraelská osada typu společná osada (jišuv kehilati) na Západním břehu Jordánu v distriktu Judea a Samaří a v Oblastní radě Guš Ecion. Geografie Nachází se v nadmořské výšce 570 metrů v severní části Judska a ve východní části Judských hor. Chavat Sde Bar leží cca 7 kilometrů jihovýchodně od města Betlém, cca 15 kilometrů jižně od historického jádra Jeruzalému a cca 65 kilometrů jihovýchodně od centra Tel Avivu. Osada Nokdim je na dopravní síť Západního břehu Jordánu napojena pomocí místní komunikace, která pak na severu ústí do lokální silnice číslo 356 (spojení na jih), a do lokální silnice číslo 398 (spojení směrem k severu, k aglomeraci Jeruzalému). Je součástí rozptýlené sítě menších izraelských sídel ve východní části Guš Ecion poblíž starověké pevnosti Herodium. Jižním a východním směrem začíná prakticky neosídlená Judská poušť, na severní a východní straně se rozkládají četná palestinská sídla. Odkazy Reference Související články Izraelská bezpečnostní bariéra Oblastní rada Guš Ecion Avigdor Lieberman Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chavat Sde Bar na Wikimedia Commons (anglicky) (hebrejsky) Oficiální stránky obce (anglicky) Oficiální profil obce na portálu Tehilla Archivováno 7. 5. 2019 na Wayback Machine.
Chawat Sde Bar

Chawat Sde Bar (hebräisch חוות שדה בר) ist eine israelische Siedlung im seit 1967 von Israel besetzten Westjordanland. Die Siedlung wurde im August 1998 von Yossi Sadeh entgegen dem Völkerrecht gegründet und liegt südlich von Betlehem in der Region Gusch Etzion in den Judäischen Hügeln in der Nähe der Siedlungen Nokdim und Tekoa. Die Siedlung befindet sich zu Füßen des Herodiums. Quellen https://sdebarfarm.com/ O’Connor, Anne-Marie. „20 minutes from modern Jerusalem, a Palestinian village is stranded in the past“. (washingtonpost.com). „Sde Bar – gush etzion tourism“. (etziontour.org.il) Shragai, Nadav. „Begging Their Pardon“. Haaretz. (haaretz.com) Weblinks
Sdeh Bar Farm

Sdeh Bar Ranch (Hebrew: חַוַּת שְׂדֶה בָּר, Havat Sdeh Bar) is a residential children's home dedicated to the rehabilitation of boys at risk ׁׂׂׂ(NGO). Founded in 1998, the 25-acre ranch provides a unique therapeutic approach, allowing the troubled youth to rebuild their sense of security and re-establish their trust in themselves and their peers, so that they can become contributing members of society. In addition to professional therapy and education, the ranch utilizes a peer-driven decision-making model that incorporates skill-building activities like farming and horseback riding with creative outlets like music and sports. Unlike other establishments, the boys can continue living on the ranch after turning 18. The ranch is an Israeli settlement in the West Bank. Originally an Israeli outpost, it has been retroactively designated a suburb of Nokdim, located adjacent to the Palestinian village of Jubbet ad-Dib. Located south of Bethlehem near the foothills of Herodium, it falls under the jurisdiction of Gush Etzion Regional Council. The international community considers Israeli settlements in the West Bank illegal under international law, but the Israeli government disputes this. History Since its establishment, it has dealt with the most troubled youth in Israel, this is what Melamed Aharon, District Court Judge (President of the Juvenile Courts) had to say about the ranch in a court order from 2001: “For the defendant's good fortune, he was admitted about two months ago to the Sde Bar Ranch, where the manager, known to the court as a warm, caring, and exceptional individual, has had many boys come to him in a similar situation to that of the defendant, who, after extended treatment at Sde Bar Ranch, went on to serve in elite IDF units. For the first time in his miserable life, the defendant received warm and loving care, and a very positive change became evident in him, both in his appearance and in his words in court. Therefore, in light of the defendant's age and condition, I do not doubt that a conviction, imprisonment, or a suspended sentence would close the door to his rehabilitation and turn him into a habitual and dangerous criminal. However, holding him in the mentioned institution for an extended period could rehabilitate him. For this reason, without hesitation, I consider it my duty to assist him and hereby order a placement in the institution for 4 years”. Today, the same young man owns a popular bar in Tel Aviv and, in the past, served in an elite unit in the IDF. Since 2012 a boutique dairy restaurant has been operating at the settlement. Today, the restaurant operates as a social event venue run by the boys, with all the money going directly to them. References External links http://www.sde-bar.org.il/?lat=en
Chawat Sede Bar

Chawat Sede Bar (hebr.: חוות שדה בר, Chawat Sde Bar; ang.: Havat Sdeh Bar) - nieautoryzowane osiedle żydowskie położone w Samorządzie Regionu Gusz Ecjon, w Dystrykcie Judei i Samarii, w Izraelu. Położenie Osiedle jest położone w bloku Gusz Ecjon na Wyżynie Judzkiej, w pobliżu starożytnej twierdzy Herodion w Judei, w otoczeniu terytoriów Autonomii Palestyńskiej. Historia Osadę założyli w 1988 żydowscy osadnicy. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne Nokedim Google Maps Mapa Nokedim
Museum Tower (Tel Awiw)

Museum Tower (hebr. מגדל המוזיאון) – biurowiec w osiedlu Ha-Cafon ha-Chadasz we wschodniej części miasta Tel Awiw, w Izraelu. Jest uznawany za najbardziej prestiżowy w Izraelu. Ceny wynajmu pomieszczeń biurowych są w nim najwyższe w całym kraju. Historia Pierwotnie plan zagospodarowania przestrzennego miasta Tel Awiw przewidywał wybudowanie w tym miejscu budynków należących do sądów. Gdy odstąpiono od tego planu, ziemię tę odsprzedano za kwotę 50 milionów USD. Była to najwyższa kwota wypłacona w Izraelu za działkę budowlaną (w stosunku do jej wielkości). Wysoka cena gruntów wynikała z doskonałej lokalizacji - bezpośrednie sąsiedztwo Sądu Rejonowego w Tel Awiwie, strefy administracyjno biznesowej Ha-Kirja, Muzeum Sztuki Tel Awiwu, Tel Awiw Performing Arts Center i Centrum Medycznego Tel Awiwu. Projekt wieżowca opracował architekt Zvi Gabay. Budynek powstał w 2005. Dane techniczne Budynek ma 23 kondygnacji i wysokość 89 metrów. Wieżowiec wybudowano w stylu architektonicznym określanym nazwą modernizmu. Wzniesiono go z betonu, stali i szkła. Elewacja jest w kolorze szarym. Budynek posiada bezpośrednie połączenie poprzez napowietrzny korytarz z sąsiednim budynkiem Muzeum Sztuki Tel Awiwu. Wykorzystanie budynku Budynek zajmują biura i prywatne apartamenty. Jest tutaj ambasada Danii. W części podziemnej znajduje się duży parking. U jego podnóża znajduje się centrum kultury jidysz Bet Szalom Alechem. Zobacz też lista wieżowców w Tel Awiwie Przypisy Linki zewnętrzne Museum Tower. [w:] Galeria 3D Google [on-line]. [dostęp 2010-05-18]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
Revivim

Revivim (Hebrew: רְבִיבִים, lit. '(rain) showers') is a kibbutz in the Negev desert in southern Israel. Located around half an hour south of Beersheba, it falls under the jurisdiction of Ramat HaNegev Regional Council. In 2024 it had a population of 868. History 1943 establishment The community was formed in 1943 in Rishon LeZion with help from the UK government by young Jewish refugees (olim) from Austria, Italy and Germany, all of whom were members of HaNoar HaOved VeHaLomed who had been educated at kibbutz Givat Brenner. The kibbutz itself was established on 7 July 1943, as one of the "three lookouts" of the northern Negev, and was initially named Tel HaTzofim (lit. Scout's Hill). It was later renamed Revivim* by Berl Katznelson after the magazine edited by Yosef Haim Brenner (for whom Givat Brenner was named), and its name is also taken from the Bible, Psalm 65:11: "You (Lord) ... level its ridges, you soften it with showers." *The name Revivim was given to the group by Berel Katznelson, who sought in this way to emphasize the affinity of the core of the group (which received its training at Kibbutz Givat Brenner) to the writer Yosef Haim Brenner, who at the time edited a journal called "Revivim". 1948 war During the 1948 Arab–Israeli War, Revivim fell behind Egyptian lines for several months. Members of the kibbutz lived in underground dugouts, and received food supplies by air and convoys that ran the Egyptian battle lines. Thirty members of the kibbutz survived the war, while eight were killed in raids and pitched battles with Egyptian forces. Mizpe Revivim 1948 museum Near the kibbutz stands Mizpe Revivim (lit. Revivim lookout), a museum depicting the history of the "lookout" observer points and the events of the 1948 war in the northern Negev. Economy Revivim's economy is based on agriculture, including olive groves (irrigated with brackish water), a large dairy farm and a chicken hatchery. Aside from agriculture, Revivim has interests in a variety of industries including an injection moulding company ("Raviv") and a company that designs and produces valves for automotive fuel systems ("Raval"). Notable people Golda Meir, late Prime Minister of Israel See also 11 points in the Negev, Zionist settlement project References External links Official website Archived 2007-10-26 at the Wayback Machine (in Hebrew) Revivim Negev Information Centre
Revivim

Revivim (en hebreo: רְבִיבִים; en árabe: رفيفيم; traducido como «lluvias») es un kibutz al sur de Israel, en el desierto del Néguev. Se encuentra a media hora al sur de Beerseba y depende de la jurisdicción del Concejo Regional Ramat HaNéguev. En 2023 tenía una población de 824 habitantes.​ Historia Orígenes La comunidad se formó en 1943 en Rishon LeZion con la ayuda del Gobierno británico por parte de jóvenes refugiados judíos (aliá) procedentes de Austria, Italia y Alemania, todos ellos miembros de Hanoar Haoved Vehalomed que habían sido educados en el kibutz Givat Brenner. El kibutz se fundó el 7 de julio de 1943 como uno de los «tres miradores» del norte del Néguev y, en un principio, se llamó Tel HaTzofim (literalmente, «colina del explorador»). Más tarde, Berl Katznelson lo rebautizó como Revivim en honor a la revista editada por Yosef Haim Brenner (que dio nombre a Givat Brenner). Su nombre también se toma de la cita bíblica del Antiguo Testamento, del Libro de los Salmos, Salmo 65:11: «Tú (Señor) [...] allanas sus cimas, la ablandas con lluvias». Guerra de 1948 Durante la guerra árabe-israelí de 1948, Revivim quedó tras las líneas egipcias durante varios meses. Los miembros del kibutz vivían en refugios subterráneos y recibían suministros de alimentos por aire y en convoyes que atravesaban las líneas de batalla egipcias. Treinta miembros del kibutz sobrevivieron a la guerra, mientras que ocho murieron en redadas y batallas campales con las fuerzas egipcias.​ Cerca del kibutz se encuentra Mizpe Revivim (literalmente, «mirador de Revivim»), un museo que describe la historia de los puestos de observación y los acontecimientos de la guerra de 1948 en el norte del Néguev.​ Galería de imágenes Economía Su economía se basa en la agricultura, incluyendo olivares (regados con agua salobre), una gran granja lechera y una incubadora de pollos. Aparte de esto, Revivim tiene intereses en una variedad de industrias, incluyendo una empresa de moldeo por inyección («Raviv») y otra que diseña y produce válvulas para sistemas de combustible de automóviles («Raval»).​ Referencias