NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tell Umm el-'Amr

Tell Umm el-'Amr, ook bekend als Tell Umm Amer, is een archeologische vindplaats bij het vluchtelingenkamp Nuseirat, gouvernement Deir al-Balah in de Palestijnse Gazastrook. Locatie Tell Umm el-ʿAmr ligt in de duinlandschappen ten zuiden van de monding van de Wadi Ghazzeh in het gebied van het Al Nusairat vluchtelingenkamp, ongeveer acht kilometer ten zuiden van de stad Gaza. De afstand tot de Middellandse Zeekust is enkele honderden meters. In het oosten, zuidoosten en zuiden van de site Tell Umm el-'Amr liggen palmbossen die een grens vormen met de naburige stad Deir al-Balah. De archeologische site heeft een oppervlakte van ongeveer 4,6 hectare. Geschiedenis De site Tell Umm el-'Amr werd in 1999 ontdekt door lokale archeologen. De site was actief van de 4e tot de 8e eeuw en bevat christelijke artefacten. Momenteel bestaat de site uit het klooster van Sint-Hilarion, religieuze gebouwen (bv. kerk, kloostergang) en alle bijgebouwen die nodig waren voor het leven van de monniken (bv. diverse kamers, slaapzaal). Daarnaast vonden de archeologen een hotelcomplex en baden die waarschijnlijk gebruikt werden door pelgrims. Het Sint-Hilarionklooster is gewijd aan Hilarion van Gaza. Behoud en bescherming In 2013 werd een fondsenwerving gestart om opgravingen op de site te kunnen uitvoeren en beschermingsmaatregelen te kunnen treffen. In 2024 werd een aanvraag ingediend voor de status van UNESCO-werelderfgoed. Op 26 juli 2024 tijdens de 46e sessie van de UNESCO Commissie voor het Werelderfgoed die vergaderde in New Delhi in India werd de site met een oppervlakte van 1,33 hectare en een bufferzone van 7,32 hectare erkend als cultureel werelderfgoed en gelijktijdig toegevoegd aan lijst van bedreigd werelderfgoed. Het klooster en de archeologische site werden erkend omdat de ruïnes van het klooster van Sint-Hilarion / Tell Umm Amer, gelegen aan de kustduinen in de gemeente Nuseirat, een van de vroegste kloosters in het Midden-Oosten vertegenwoordigen, daterend uit de 4e eeuw. Gesticht door de heilige Hilarion, begon het klooster met eenzame kluizenaars en evolueerde het naar een coenobitische gemeenschap. Het was de eerste kloostergemeenschap in het Heilige Land en legde de basis voor de verspreiding van monastieke praktijken in de regio. Het klooster nam een strategische positie in op het kruispunt van belangrijke handels- en communicatieroutes tussen Azië en Afrika. Deze toplocatie faciliteerde zijn rol als een centrum van religieuze, culturele en economische uitwisseling, en was een voorbeeld van de bloei van monastieke woestijncentra tijdens de Byzantijnse periode.
Тель-Умм-ель-Амр

Тель-Умм-ель-Амр, також відомий як Тель-Умм-Амер, — це археологічна пам'ятка в таборі біженців Нусейрат, сектор Газа, Палестина. На цьому місці розташований монастир Святого Іларіона, заснований у IV столітті. Тель-Умм-ель-Амр (включно з монастирем) був оголошений об'єктом Світової спадщини ЮНЕСКО у 2024 році та одночасно доданий до списку об'єктів, що перебувають під загрозою зникнення. Розташування Тель-Умм-ель-Амр розташований серед дюнних ландшафтів на південь від гирла річки Ваді-Газзе, в районі табору біженців Аль-Нусайрат, приблизно за 5,3 милі (8,5 км) на південь від міста Газа. Відстань до узбережжя Середземного моря становить 1 000—2 000 футів (300—610 м). На сході та південному сході від ділянки Тель-Умм-ель-Амр розташовані пальмові гаї, що утворюють кордон із сусіднім містом Дейр-ель-Балах. Археологічна ділянка займає площу приблизно 46 000 квадратних футів (4 300 м2). Історія Виявлене місцевими археологами у 1999 році, місце Тель-Умм-ель-Амр було активним з IV по VIII століття та містить християнські артефакти. Колись тут розташовувалося стародавнє село Табата. На території розташований монастир Святого Іларіона, а також релігійні споруди (наприклад, церква, монастир) та всі господарські будівлі, необхідні для життя ченців (наприклад, кімната для гостей, гуртожиток). Крім того, археологи знайшли готельний комплекс та лазні, які, ймовірно, використовувалися паломниками, що приїжджали на це місце. Збереження та захист У 2013 році було розпочато збір коштів для проведення розкопок на місці та впровадження захисних заходів. Фонд захисту культурної спадщини Британської ради профінансував програму збереження в Тель-Умм-ель-Амр. У 2024 році було подано запит на отримання статусу світової спадщини ЮНЕСКО. Після їхнього додавання в липні 2024 року, як Тель-Умм-ель-Амр, так і монастир Святого Іларіона були включені до Списку Світової спадщини, що перебувають під загрозою зникнення, ЮНЕСКО. Див. також Список археологічних пам'яток у секторі Газа Примітки Посилання Snaije, Olivia (25 січня 2025). The Past Is Being Destroyed in Palestine — As Well as the Present. New Lines Magazine. Процитовано 21 лютого 2025.
Michmanim

Michmanim (hebrejsky מִכְמַנִּים, v oficiálním přepisu do angličtiny Mikhmannim, přepisováno též Mikhmanim) je vesnice typu společná osada (jišuv kehilati) v Izraeli, v Severním distriktu, v Oblastní radě Misgav. Geografie Leží v nadmořské výšce 439 metrů, v centrální části Dolní Galileji, cca 23 kilometrů východně od břehů Středozemního moře a cca 19 kilometrů na západ od Galilejského jezera. Je situována na svazích masivu Har Kamon, který tvoří jižní hranici údolí Bejt ha-Kerem. Poblíž obce začíná vádí Nachal Cuf, které pak vede k západu a míjí pahorek Giv'at Cuf. Obec se nachází cca 105 kilometrů severovýchodně od centra Tel Avivu a cca 33 kilometrů severovýchodně od centra Haify. Michmanim obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky smíšené. 3 kilometry na sever leží v údolí Bejt ha-Kerem město Nachf, které obývají izraelští Arabové, stejně jako město Sachnin 5 kilometrů jižním směrem. Jediným větším židovským sídlem je zde město Karmiel 3 kilometry západně od osady. Krajina mezi těmito městskými centry je ovšem postoupena řadou menších židovských vesnic. Smíšené je i osídlení samotného masivu Har Kamon, kde kromě židovských vesnic leží například i beduínská vesnice Kamane. Obec Michmanim je na dopravní síť napojena pomocí lokální silnice, jež vede z hory Har Kamon do údolí Bejt ha-Kerem, kde východně od města Karmiel ústí do dálnice číslo 85. Dějiny Vesnice Michmanim byla založena v roce 1980 v rámci programu Micpim be-Galil, který vrcholil na přelomu 70. a 80. let 20. století a v jehož rámci vznikly v Galileji desítky nových židovských vesnic s cílem posílit židovské demografické pozice v tomto regionu a nabídnout kvalitní bydlení kombinující výhody života ve vesnickém prostředí a předměstský životní styl. Zpočátku se nově zakládaná vesnice nazývala Micpe Kamon Ma'arav (מצפה כמון-מערב) a usadilo se tu sedm zakladatelských rodin. Původně mělo jít jen o malou osadu navrženou pro 12-24 rodin, ale postupně došlo ke stavební expanzi, která z Michmanim učinila běžnou vesnici. Výhledově je obec plánována nyní pro kapacitu 150 rodin. Ekonomika vesnice je založena na podnikání a turistických službách. Část obyvatel za prací dojíždí mimo obec. V Michmanim je k dispozici zařízení předškolní péče o děti. Základní škola je ve vesnici Gilon. V obci funguje společenské centrum a knihovna. Vesnice prochází stavební expanzí. V prodeji je 28 stavebních parcel. Demografie Obyvatelstvo Michmanim je sekulární. Podle údajů z roku 2014 tvořili populaci v Michmanim Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší sídlo vesnického typu s dlouhodobě rostoucím počtem obyvatel. K 31. prosinci 2014 zde žilo 422 lidí. Během roku 2014 populace stoupla o 5,2 %. Odkazy Reference Související články společná osada Externí odkazy (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Bet Alon (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Galil (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Rom Galil (hebrejsky)(anglicky) Oficiální internetové stránky obce
Mikhmanim

Mikhmanim (Hebrew: מִכְמַנִּים) is a community settlement in northern Israel. Located atop Mount Kamun, the highest peak in the Lower Galilee, overlooking the city of Karmiel, it falls under the jurisdiction of Misgav Regional Council. In 2024 it had a population of 548. History The village was established in 1980. By April 2011, the community had 70 families with 150 children. The community has a library, a daycare center for children ages 3–5, a clubhouse for teenagers, a social hall for community events and holiday celebrations, sports facilities, and a small industrial zone for entrepreneurs and small family businesses. Mount Gilon primary school serves the needs of Grades 1–6. Other schools in the region are Ma'ale Zviyya, the Anthroposophical school in Misgav and the Galilee bilingual school in Misgav. Middle school and high school students attend classes at the Misgav Regional Center, which also houses a gym, an extracurricular activities center, a music school and a country club. References External links Official website
Michmanim

Michmanim (hebr. מכמנים; ang. Mikhmanim) – wieś komunalna położona w Samorządzie Regionu Misgaw, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Położenie Wieś jest położona na wysokości 439 m n.p.m. w północnej części Dolnej Galilei. Leży na szczycie góry Kamon (598 m n.p.m.), wznoszącej się od strony południowej nad Doliną Bet ha-Kerem i Doliną Chananja. Po stronie zachodniej jest głębokie wadi strumienia Cuf, a na południu są źródła strumieni Hilazon i Ketsach. Stoki góry Kamon są częściowo zalesione. W otoczeniu wsi Michmanim znajdują się miasto Karmiel, miejscowości Nachf i Sadżur, kibuc Lotem, moszaw Szezor, wieś komunalna Ma’ale Cewijja, oraz wsie arabskie Kamane, Sallama, Hamdon i Chusnija. Na północy jest położona strefa przemysłowa Karmiel. Podział administracyjny Michmanim jest położona w Samorządzie Regionu Misgaw, w Poddystrykcie Akka, w Dystrykcie Północnym Izraela. Demografia Stałymi mieszkańcami wsi są wyłącznie Żydzi. Tutejsza populacja jest świecka: Źródło danych: Central Bureau of Statistics. Historia Osada została założona w 1980 roku w ramach rządowego projektu Perspektywy Galilei, którego celem było wzmocnienie pozycji demograficznej społeczności żydowskiej na północy kraju. Początkowo nazywała się Micpe Kamon Ma’araw (hebr. מצפה כמון – מערב). W owym czasie zamieszkiwało w niej zaledwie siedem rodzin. Stopniowo rozrosła się do wielkości normalnej wsie komunalnej. Istnieją plany rozbudowy wsi. Edukacja Wieś utrzymuje przedszkole. Starsze dzieci są dowożone do szkoły podstawowej we wsi Gilon. Kultura i sport We wsi jest ośrodek kultury z biblioteką. Z obiektów sportowych jest boisko do koszykówki oraz siłownia. Infrastruktura We wsi jest przychodnia zdrowia, sklep wielobranżowy oraz warsztat mechaniczny. Gospodarka Lokalna gospodarka opiera się na działalności usługowej. Kilka rodzin hoduje oliwki, owce i bydło mleczne. Część mieszkańców dojeżdża do pracy poza wsią. Transport Z wsi wyjeżdża się na północny wschód lokalną drogą, która mija sąsiednią wieś Kamane, po czym skręca na północ i zjeżdża do strefy przemysłowej Karmiel przy mieście Karmiel, docierając do skrzyżowania z drogą nr 85. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne wsi Michmanim. [w:] Google Maps [on-line]. [dostęp 2013-06-18]. (ang.). Mapa wsi Michmanim. [w:] Amudanan [on-line]. [dostęp 2013-06-18]. (hebr.).
Himmelfahrtskapelle (Jerusalem)

Die Himmelfahrtskapelle ist auf der höchsten Stelle des Ölbergs in Jerusalem östlich der Altstadt gelegen. Sie befindet sich an der Stelle, von der aus – der Überlieferung zufolge – Jesus Christus zum Himmel aufgefahren ist (Apg 1,9 ). Geschichte Bereits die frühen Christen gedachten der Himmelfahrt Christi in einer Höhle auf dem Ölberg. Im Jahr 387 stiftete eine fromme Römerin mit Namen Poimenia einen oktogonalen Kirchenbau, der allerdings von den persischen Truppen unter Chosrau II. im Jahre 614 größtenteils zerstört wurde. Im ausgehenden 7. Jahrhundert wird ein nach oben offener Nachfolgebau erwähnt, in welchem – innerhalb einer Einfassung – die beiden Fußabdrücke Christi im Staub zu sehen gewesen seien. Auch dieser Bau wurde – wahrscheinlich unter dem fatimidischen Kalifen Al-Hakim im Jahre 1009 – zerstört. Die Kreuzfahrer errichteten das – wahrscheinlich überdachte – Erdgeschoss der heutigen Kapelle um das Jahr 1150 über dem Stein mit dem ‚Fußabdruck des Herrn‘. Nach der Eroberung Jerusalems durch Saladin wurde der Bau 1187 in eine Moschee umgewandelt, was er bis heute offiziell auch ist (Himmelfahrtsmoschee). Aufgrund der hohen Zahl christlicher Besucher beschloss Saladin jedoch den Neubau einer Moschee in unmittelbarer Nachbarschaft, sodass die Himmelfahrtskapelle über Jahrhunderte nahezu ausschließlich von Christen genutzt wurde. Architektur Die Kapelle ist ein einfacher Bau mit einem Durchmesser von etwa 6,60 m, dessen – im Äußeren oktogonales – Erdgeschoss von Blendarkaden mit romanischen Kapitellen umstellt ist. Das Oktogon leitet über in einen ebenfalls oktogonalen und von 4 schmalen Fenstern belichteten Tambour mit abgerundeten Ecken aus der Zeit Saladins; darüber rundet eine – außen wie innen schmucklose – Kuppel den Bau nach oben ab. Das schmucklose Mauerrund im Innern des Baus wird von einer Mihrab-Nische und zwei – beidseitig davon befindlichen – Wandnischen akzentuiert. Im Boden befindet sich eine kleine rechteckige Einfassung, die den Blick auf den ursprünglichen Fels mit dem – angeblichen – rechten Fußabdruck Christi freigibt. Die Einfassung für den linken Fußabdruck wurde bereits in mittelalterlicher Zeit in die Al-Aqsa-Moschee verbracht. Sonstiges Die Katholiken dürfen das Fest Christi Himmelfahrt in der Kapelle feiern, während die orthodoxen Kirchen ihre Gottesdienste im Hof halten müssen. Himmelfahrt Mohammeds Einige Forscher sind der Ansicht, dass der bereits achteckige Grundriss der Vorgängerbauten der heutigen Himmelfahrtskapelle als architektonisches Vorbild für den – ebenfalls oktogonalen – Felsendom (um 700) gedient haben könnte, von dem aus der Prophet Mohammed seine nächtliche Himmelsreise angetreten haben soll. Siehe auch Himmelfahrtkirche Literatur Erhard Gorys: Das Heilige Land. Historische und religiöse Stätten von Judentum, Christentum und Islam in dem 10000 Jahre alten Kulturland zwischen Mittelmeer, Rotem Meer und Jordan. DuMont, Köln 1989, ISBN 3-7701-1474-4, S. 135. Weblinks Sacred destinations (engl.) Chapel of the ascension (engl.)
Chapelle de l'Ascension (Jérusalem)

La chapelle de l'Ascension à Jérusalem, autrefois appelée Imbomon - venant de l’araméen bâmâ (« hauteur ») - commémore le souvenir de la montée au ciel du Christ quarante jours après sa Résurrection. C'est un édicule qui faisait partie d'un complexe plus vaste comprenant une église et un monastère chrétiens à l'époque des croisades et qui aujourd'hui est intégré à la « Mosquée de l'ascension », construite au sommet du mont des Oliviers en mémoire de l'Ascension de Jésus-Îsâ. Elle se trouve au sommet du mont des Oliviers, à 818 m au-dessus du niveau de la mer. Selon la Tradition, elle contient la dernière empreinte du pied de Jésus sur terre avant son Ascension vers les cieux. Elle fait partie des lieux de station de la liturgie de Jérusalem. Bien que toujours sous l'autorité du Waqf de Jérusalem, cette mosquée est actuellement ouverte aux visiteurs de toutes les confessions, pour une somme modique. C'est la seule mosquée au monde où a lieu chaque année, la pratique de l'Eucharistie à l'occasion de la fête de l'Ascension. Historique La première église de l'Ascension est édifiée entre 388 et 392 par une aristocrate chrétienne romaine, Pomenia ou Poemenia, probablement sous les auspices d'Hélène (mère de Constantin). Elle aurait été une parente de Théodose Ier. Au VIIe siècle, Adomnan d'Iona relate qu'Arculfe la décrit en forme de rotonde à ciel ouvert, avec trois portiques cintrés, couverts en dessus, et un autel couvert d'un toit côté Est. Il fut impossible de paver le sol d'où le Christ s'était élevé, endroit qui resta entouré d'une paroi d'airain, ni de couvrir l'édifice d'un toit. Il semble que cette architecture inspire par la suite nombre de constructions orientales. En 614, les Perses Sassanides sous la conduite de Khosro II prennent Jérusalem aux Byzantins. Comme la plupart des églises de Jérusalem (Basilique du Pater Noster etc.), celle-ci est détruite, mais le Patriarche Modeste de Jérusalem participe à sa reconstruction. Sur ses ruines, les croisés élevèrent en 1152 un nouveau bâtiment octogonal, entouré d'un mur circulaire à l'intérieur duquel une ligne concentrique de colonnes supporte la coupole. Jérusalem ayant été prise par Saladin en 1187, l'église est convertie en 1198 en la mosquée que l'on voit aujourd'hui, en y fermant la coupole et y adjoignant un minaret et un Mihrab. Au-dessous du bâtiment est creusé un caveau où se trouve un sarcophage antique. Sur une paroi est gravée en Grec l'inscription: "Prends confiance, Dometila, personne n'est immortel". Il s'agit de la seule mosquée au monde qui autorise, chaque année, la pratique de l'Eucharistie à l'occasion de l'Ascension. Notes et références Galerie Liens externes Portail du christianisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Jérusalem
Kaplica Wniebowstąpienia w Jerozolimie

Kaplica Wniebowstąpienia, nazywana także kopułą Wniebowstąpienia – romańska świątynia, w formie edykuły zamieniona na meczet, znajdująca się w tradycyjnym miejscu Wniebowstąpienia Chrystusa na Górze Oliwnej w Jerozolimie. Obiekt jest własnością lokalnej wspólnoty muzułmańskiej, która z okazji uroczystości udostępnia kaplicę i obejście jerozolimskim wspólnotom chrześcijańskim: prawosławnej (Prawosławny patriarchat Jerozolimy), katolickiej (Kustodia Ziemi Świętej) oraz ormiańskiej. Obejście jest też udostępniane wspólnotom koptyjskiej (Koptyjski Kościół Ortodoksyjny) i syryjskiej (Syryjski Kościół Ortodoksyjny). Historia Wydarzenie opisuje Łukasz Ewangelista w swej Ewangelii i Dziejach Apostolskich. Chrystus miał się ukazać uczniom w Jerozolimie, a następnie wyjść z nimi ku Betanii, gdzie wskrzesił Łazarza. Chrystus rozmawiał z uczniami w drodze, błogosławił im, a potem uniósł się i już go nie widzieli. W dalszej narracji autor Dziejów Apostolskich stwierdza, że Apostołowie: „wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej”. Lokalna tradycja chrześcijańska lokalizowała wydarzenie na szczycie Góry Oliwnej. Już w 376, dzięki staraniom rzymskiej matrony Pomenii, wzniesiono okrągłą kaplicę, zaś w 438 dobudowane zostało oratorium. Obok sanktuarium św. Melania Młodsza ufundowała klasztor, by w świątyni sprawowano codzienną liturgię. W latach 1959–1960 prace archeologiczne na szczycie Góry Oliwnej przeprowadził włoski archeolog Virgilio Corbo. Odnalazł fundamenty pierwotnej rotundy i przypory z bizantyńskiego sanktuarium. Archeolog ustalił również, iż pierwotne podłoże znajduje się na głębokości 8 m pod poziomem współczesnych edykuły i obejścia. Pierwsze sanktuarium, jak szereg innych świątyń chrześcijańskich w Jerozolimie, zburzyły w 614 wojska Chosroesa II Parwiza. W czasie dominacji krzyżowców na szczycie Góry Oliwnej powstał kościół na planie ośmiokąta wpisanego w okrąg o promieniu 18,4 m. Wewnętrzna kolumnada podtrzymywała bęben nakryty kopułą z otworem od wierzchu. Pod kopułą znajdowała się kaplica. Pozostałości wewnętrznej kaplicy to dzisiejsza edykuła, zamieniona w 1187 na meczet. W 1200 kaplicę przykryto ciężką kopułą z lokalnego wapienia. Decyzją Saladyna od strony ulicy powstał drugi meczet, by umożliwić pielgrzymom chrześcijańskim nawiedzanie miejsca świętego. Architektura Kaplica, kryjąca w sobie fragment naturalnej skały, na której pobożność pielgrzymia stara się zobaczyć odciski stóp Chrystusa, jest ośmiokątną budowlą z kamienia, ozdobioną z zewnętrznej strony pozostałymi po poprzednich budowlach elementami dekoracyjnymi w postaci kolumienek i bogato rzeźbionych kapiteli. Na kolumnach i głowicach wspierają się zewnętrzne kamienne łuki. Budowla znajduje się na środku otoczonego dwumetrowym murem terenu. W jej wnętrzu oznaczone jest miejsce odciśniętych w skale stóp. W ścianie zamontowano mihrab. Przypisy
Himmelsfärdskapellet

Himmelsfärdskapellet (hebreiska: קפלת העלייה, grekiska: Εκκλησάκι της Αναλήψεως) på Olivberget i Jerusalem markerar den plats varifrån Jesus enligt kristen och muslimsk tradition skall ha lämnat jorden för att återvända till himmelen. Historia Tidigare byggnader Före kejsar Konstantins omvändelse till kristendomen år 312 firades Kristi himmelsfärd i en grotta på Olivberget (där Pater Noster-kyrkan står i dag), men vid pilgrimen Egerias besök 384 hade firandet flyttat till den plats där kapellet nu står. Det första kapellet på platsen uppfördes någon gång mellan 384 och 390 av en romersk adelsdam vid namn Poimenia. Poimenias kapell förstördes av perserna 614 och återuppfördes av patriark Modestus av Jerusalem. Denna kyrka var rund och öppen mot himlen. Modestus kyrka förstördes av araberna på 900-talet. Korsriddarnas kyrka Kring år 1150 återuppbyggde och befäste korsriddarna kapellet som en åttakantig byggnad med tak. Byggnaden fungerade också som ett skyddande fort för pilgrimer på väg mot Jeriko. Sedan Saladin intagit Jerusalem 1187 omvandlades kapellet till moské och försågs med stenkupol och mihrab. Då kapellet i första hand besöktes av kristna uppförde ottomanerna en moské, Zawiyat al-Adawiyya, med tillhörande minaret vid sidan om kapellet år 1620. Kapellet i dag Hela kapellområdet är alltjämt en del av moskén och drivs av Jerusalems islamska waqf, men är öppet för kristen tillbedjan. Det nutida kapellet består av korsriddarnas kyrka och de muslimska tillbyggnaderna. Inne i själva kapellet finns ett stenblock med vad som sägs vara ett avtryck av Jesu högra fot. Ett motsvarande block med avtryck av den vänstra foten flyttades under medeltiden till al-Aqsamoskén. Vid sidan om kapellet finns en grav. Enligt judisk tradition ligger där profetissan Hulda som levde på 600-talet f.Kr. De kristna menar att graven är från 400-talet e.Kr. och tillhör den kristna kvinnan Pelagia. Enligt muslimsk tradition är det i stället Rabia al-Adawiyya, en kvinna som levde på 700-talet e.Kr. och som givit namn åt moskén, som ligger i graven. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Himmelsfärdskapellet. Källor
Храм Вознесіння (Єрусалим)

Храм Вознесі́ння (івр. קפלת העלייה; грец. Εκκλησάκι της Αναλήψεως) — знаходиться на найвищому місці Оливної гори в Єрусалимі, та за християнською традицією на місці вознесіння Ісуса Христа (Дії 1:9, Лк. 24:50–51). Історія Перші християни відзначали Вознесіння Господнє на Оливковій горі. У 390 році за кошти християнки з Рима Пойменії на цьому місці побудовано першу церкву. Будівля збереглася до 614 року, поки її не зруйнували перські завойовникна чолі з Хосровом II. У VII столітті церкву відбудовано Єрусалимським Патріархом Модестом. У 1009 році і цю будівлю зруйновано за часів султана фатімідів Аль-Хакіма. Хрестоносці після відвоювання Єрусалима відбудовують церкву «навколо відбиток стіп Ісуса» у 1150 році. У 1187 році після завоювання міста Салах ед Діном будівлю церкви перетворюють на Мечеть Вознесіння, частиною якої вона є до цього часу. Через велику кількість християнських паломників Салах ед Дін наказує безпосередньо збоку збудувати нову мечеть, а каплицю на території мечеті залишити для вшанування християнами. Архітектура каплиці Каплиця являє собою невелике просте приміщення округлої форми діаметром 6,6 м яку перекрите напівсферичним куполом, восьмикутне зовні, і всередині у вигляді ротонди. Нижній восьмикутник прикрашений арочними нішами з невеликими колонами на кутах та з візантійськими різьбленими кентаврами у капітелях. Приміщення освітлено 4 вікнами. Двір каплиці становить приблизно половину площі, яку займала старіша будівля. Основи її колон збереглися поблизу внутрішньої сторони огорожі каплиці. Після землетрусу 1834 року каплицю спільно відремонтували православна грецька, католицька та вірменська громади святих місць. На підлозі каплиці знаходиться «відбиток на камені правої стопи Ісуса». Відбиток його лівої стопи перенесений у часи Середньовіччя у Мечеть Аль-Акса. Див. також Список церков Єрусалима Джерела Das heilige Land. Das Land Jesu. Palphot, Israel. ISBN 965-280-103-8. с. 125 (нім.) Посилання Храм Вознесіння [Архівовано 16 квітня 2012 у Wayback Machine.] (англ.)