NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Baza lotnicza Newatim

Baza Lotnicza Newatim – największa wojskowa baza Sił Powietrznych Izraela położona przy moszawie Newatim, w południowej części Izraela. Historia W 1947 członkowie żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana wybudowali tutaj prowizoryczny pas lotniczy, nazwany Malhata. Po wycofaniu się izraelskich wojsk z Półwyspu Synaj rząd Stanów Zjednoczonych udzielił pomocy finansowej i technicznej przy budowie nowych baz izraelskich sił powietrznych. Budowa bazy lotniczej Newatim kosztowała prawie 3 mld $ i została ukończona w październiku 1983 roku. W lipcu 1998 pojawiły się informacje, że w Newatim regularnie pojawiają się tureckie samoloty wojskowe. W ramach zawartego porozumienia pomiędzy Izraelem i Turcją, izraelskie samoloty mogły w ramach rewanżu prowadzić ćwiczenia nad rozległym terytorium Turcji. 25 sierpnia 2008 wszystkie samoloty transportowe, latające cysterny oraz samoloty zwiadu elektronicznego zostały przeniesione z bazy lotniczej Lod do Newatim. Koszt przystosowania bazy do obsługi nowych eskadr kosztował 1,6 mld NIS. Obecna eksploatacja Przy bazie jest zlokalizowane podziemne stanowisko dowodzenia Sił Powietrznych Izraela. Dodatkowo na terenie bazy znajdują się siedziby wojskowego wywiadu Aman i C4I (wywiad i kontrola przekazów komputerowych itp.). Eskadry W bazie stacjonuje kilka eskadr: 103 Eskadra („Słonie”) – samoloty transportowe C-130E Hercules, 116 Eskadra („Latające Skrzydło”) – samoloty wielozadaniowe F-16A/B, 120 Eskadra („Międzynarodowa”) – samoloty Boeing 707 w różnych wariantach i samoloty dyspozycyjne Westwind, 122 Eskadra („Dakota”) – samoloty zwiadu elektronicznego Gulfstream G550, 140 Eskadra („Złoty Orzeł”) – samoloty wielozadaniowe F-16A/B, 131 Eskadra („Żółty Ptak”) – samoloty transportowe C-130E Hercules i cysterny powietrzne KC-130H Hercules. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne bazy Google Maps Newatim Global Security
Неватим (авиабаза)

Невати́м (ивр. נבטים‎) (официальное название: 28-я авиабаза — ивр. בח"א 28‎) — авиабаза ВВС Израиля, находящаяся в Южном округе Израиля. База расположена возле города Беэр-Шева. С 2011 года командование базой осуществляет бригадный генерал Ронен Симхи. История Авиабаза была первоначально импровизированной взлётно-посадочной полосой, которая использовалась для воздушного сообщения отрядами Хаганы в 1947 году. В октябре 1983 года на месте ВВП открылась авиабаза, названная «Неватим», и она была последней из авиабаз, созданных в результате эвакуации военно-воздушных сил из Синая, в соответствии с Кэмп-Дэвидскими соглашениями. Одновременно с Неватим были созданы ещё 2 авиабазы (Рамон и Увда), при финансовой поддержке американской армии. В отличие от них, авиабаза Неватим была построена израильскими подрядчиками. В ночь с 13-го по 14 апреля 2024 года незначительно повреждена вследствие ударов Ирана по Израилю. Вечером 1 октября 2024 года база подверглась ракетному обстрелу со стороны Ирана, в ходе которого был нанесён небольшой ущерб вспомогательным постройкам. 4 октября появились более детальные снимки авиабазы, предоставленные компанией Planet Labs. Согласно анализу американского эксперта Джеффри Льюиса[уточнить], территории базы достигли как минимум 32 ракеты; повреждения авиации и имущества по снимкам низкого качества достоверно оценить проблематично, но три из этих ракет нанесли реальный ущерб объектам на базе. Базирующиеся подразделения 103-я транспортная эскадрилья военно-транспортных самолётов «Локхид C-130 Геркулес» (ивр. טייסת 103‎); 116-я эскадрилья истребителей «F-16A/B Файтинг Фалкон» (ивр. טייסת 116‎); 120-я транспортная эскадрилья самолётов «Боинг 707» и «IAI SeaScan» (ивр. טייסת 120‎); 122-я эскадрилья самолётов «Gulfstream V» G500 и G550 (ивр. טייסת 122‎); 131-я транспортная эскадрилья военно-транспортных самолётов «Локхид C-130 Геркулес» (ивр. טייסת 131‎); 140-я эскадрилья истребителей «F-16A/B Файтинг Фалкон» (ивр. טייסת 140‎); 5700-е подразделение подготовки передовых посадочных площадок (ивр. יחידת ההנחתה הקדמית‎, йехида́т ха-hанхата́ ха-кидми́т; сокращённо יה"ק); 757-е погрузочное подразделение (ивр. יחידת ההעמסה‎). См. также Список аэропортов Израиля Примечания
Nevatim Air Base

Den här artikeln har delvis skapats av Lsjbot, ett program (en robot) för automatisk redigering (2016-09). Artikeln kan eventuellt innehålla språkliga fel eller ett märkligt bildurval. Mallen kan avlägsnas efter en kontroll av innehållet. Nevatim Air Base är en flygplats i Israel. Den ligger i distriktet Södra distriktet, i den centrala delen av landet och öppnades 1947. Nevatim Air Base ligger 402 meter över havet. Terrängen runt Nevatim Air Base är lite kuperad. Runt Nevatim Air Base är det ganska glesbefolkat, med 42 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Dimona, 14,9 km söder om Nevatim Air Base. Trakten runt Nevatim Air Base är ofruktbar med lite eller ingen växtlighet. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Nevatim Air Base.
Muristán

El Muristán es un complejo de calles y de tiendas del Barrio Cristiano de la Ciudad Antigua de Jerusalén entre las calles: Christian Quarter, David, Muristan y Saint Helena. La estructura de este recinto es principalmente radial con una zona central en la que una fuente es la construcción dominante y otras calles adyacentes. El término "Muristan", proviene de la época en que Saladino conquistó la ciudad y es una arabización de "Bimaristán". En este sitio se localizó el hospital (en uno de los edificios que son propiedad del "Jerusalem Islamic Waqf"), construido durante la primera mitad del siglo XII por la nueva orden mixta (de asistencia a peregrinos necesitados, y militar a la vez) cuyo fundador reconocido fue Gerardo Tum o Tune la cual fue denominada "Orden de San Juan del Hospital de Jerusalén", por San Juan Evangelista, (su cambio de denominación a Orden de Malta fue en 1530). Esta Orden, ya estaba recibiendo cuantiosas donaciones, y el nuevo hospital, con 64 pilastras, 125 columnas de mármol, con diferentes galerías para atender teóricamente a 2000 enfermos, ocupó ampliamente lo que antes era un hospicio fundado por los mercaderes de Amalfi en la segunda mitad del siglo XI, siendo monjes observadores de la Regla de San Benito, los encargados de atender a los peregrinos y enfermos. La relación entre los monjes amalfitanos y la nueva Orden de San Juan, que seguía la Regla de San Agustín, no está demostrada documentalmente y actualmente va cobrando peso que eran dos órdenes diferentes, frente a la teoría de que los sanjuanistas fueron una escisión de algunos amalfitanos liderados por el monje Gerardo, del cual no existe certeza de que perteneciera a esta orden amalfitana. El área al sur de la Iglesia del Santo Sepulcro tiene una larga tradición que se remonta a los días de Judas Macabeo, (segundo siglo antes de Cristo) de acuerdo a lo registrado en el Libro II de los Macabeos. De acuerdo con la leyenda, el rey Antíoco V avanzó hacia Jerusalén para castigar al Sumo Sacerdote por saquear la Tumba de David. Mientras que en el Gólgota, el rey tuvo una visión divina que le ordenó perdonar al sumo sacerdote y construir un hospital para el cuidado de los enfermos y los pobres en ese lugar. En 1496, William Caoursin, Vicecanciller de los Hospitalarios, escribió que Judas Macabeo y Juan Hircano fundaron un hospital en ese lugar.​ Referencias Véase también Barrio Cristiano
Muristan

Muristan (hebr. םוריסטן, z pers. بیمارستان, Bimārestān, szpital) – część dzielnicy chrześcijańskiej Starego Miasta w Jerozolimie, zlokalizowana na południe od Bazyliki Bożego Grobu. Muristan zajmuje część terenu średniowiecznego Szpitala św. Jana, który był własnością joannitów (obecnie Zakon Maltański). Toponim zostaje pierwszy raz wymieniony w 600 w dokumencie wydanym przez papieża Grzegorza I, w którym zlecone zostaje wystawienie szpitala dla pielgrzymów chrześcijańskich przybywających do Palestyny. W 800 Karol Wielki rozbudował szpital i dodał bibliotekę. Budowle zostały zburzone za kalifa fatymidzkiego Al-Hakima w 1009. W 1868 sułtan Mehmed VI ofiarował wschodnią część Muristanu cesarzowi Fryderykowi III Hohenzollernowi, wielkiemu mistrzowi protestanckich joannitów. W latach 1893–1898 w miejscu, w którym wznosił się średniowieczny Kościół Santa Maria Latina, wybudowano protestancki Kościół Odkupiciela (Erlöserkirche), w którego dedykacji 31 października 1898 uczestniczył cesarz Wilhelm II Hohenzollern wraz ze swą małżonką Augustą Wiktorią. W 1868 zachodnia część Muristanu została przez sułtana ofiarowana prawosławnemu patriarchatowi Jerozolimy. Teren ten zajmuje obecnie bazar z wyrobami skórzanymi. Usystematyzowanie krzyżujących się ulic przeprowadzono w 1903. Przypisy Bibliografia Donato Baldi: W Ojczyźnie Chrystusa. Przewodnik po Ziemi Świętej. Aleksander Kowalski (tłum.). Wyd. 2. Kraków: Franciszkanie, 1993. (pol.). Eugene Hoade OFM: Guide to the Holy Land. Jerusalem: Franciscan Printing Press, 1984. (ang.).
ТЕС Рамат-Ховав

ТЕС Рамат-Ховав — теплова електростанція у південній частині Ізраїлю, трохи більш ніж за десяток кілометрів на південь від Беер-Шеви. Частина її енергоблоків використовує технологію комбінованого парогазового циклу. Спершу у 1989 році на майданчику станції ввели в експлуатацію дві газові турбіни потужністю по 100 МВт, встановлені для роботи у відкритому циклі (блоки 1 та 2). У 1993-му стали до ладу ще дві газові турбіни потужністю по 110 МВт, котрі в 1999-му під'єднали через котли-утилізатори до однієї парової турбіни потужністю 120 МВт. Разом вони створили енергоефективний комбінований парогазовий цикл з номінальною потужністю 335 МВт (блок 3-4-5). В 2009-му на майданчику ТЕС з'явились дві встановлені для роботи у відкритому циклі газові турбіни потужністю по 118 МВт (блоки 6 та 7). Нарешті, у 2010-му стала до ладу газова турбіна потужністю 260 МВт, котру в 2013-му під'єднали через котел-утилізатор до однієї парової турбіни потужністю 122 МВт. Разом вони створили комбінований парогазовий цикл з номінальною потужністю 366 МВт (блок 8-9). Як паливо станція спершу використовувала нафту, проте у 2000-х роках в Ізраїлі став доступним ресурс природного газу. Зокрема, з 2008 року почався імпорт з Єгипту (припинився у 2012-му через нестачу ресурсу у постачальника), а в 2013-му стартувала розробка великого власного родовища Тамар. Як наслідок, всі нові блоки ТЕС Рамат-Ховав споруджувались з розрахунку на цей вид палива, на нього ж перевели і вже існуючі газові турбіни. Подача палива здійснюється через Південний газопровід. Враховуючи розташування у віддаленому від моря посушливому районі, для станції обрали систему повітряного (сухого) охолодження. Примітки
Mishmar-Haémek

Mishmar-Haémek (משמר העמק) est un kibboutz situé dans la vallée de Jezreel, sur la route reliant Megiddo à Yokneam et aux pieds des Monts de Ménashé. Il est fondé en 1926 par des membres du Hashomer Hatzaïr. Histoire Lors des émeutes sanglantes de 1929, les membres du kibboutz doivent l'abandonner, et il est saccagé par les villageois arabes. Durant la Guerre d'Indépendance, Mishmar-Haémek doit faire face à un important assaut, en avril 1948, mené par un millier de soldats arabes, qui réussissent à isoler le kibboutz de tout accès vers l'extérieur. C'est la première fois dans l'histoire du conflit israélo-arabe que les forces arabes emploient les canons. Lors d'un court cessez-le-feu, les membres du kibboutz évacuent femmes et enfants. Les combats reprennent alors durant 5 jours. Le 10 avril, la contre-attaque israélienne met un terme aux combats. Mishmar-Haémek compte aujourd'hui quelque 500 membres vivant principalement de revenus agricoles. Personnes Mordechai Bentov, politicien. Notes et références Liens externes Site officiel Portail d’Israël Portail de l'agriculture et de l'agronomie
Allone Abba (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody Allone Abba – rezerwat przyrody chroniący zespół leśny w rejonie moszawu Allone Abba, w północnej części Izraela. Położenie Rezerwat przyrody jest położony na wzgórzach zamykających od północnego zachodu intensywnie użytkowaną rolniczo Dolinę Jezreel, w Dolnej Galilei, na północy Izraela. Zbocza wzgórz są porośnięte lasami. W jego otoczeniu znajdują się miejscowości Basmat Tabun i Ka’abije-Tabbasz-Hajajre, oraz moszawy Allone Abba i Bet Lechem ha-Gelilit. Rezerwat przyrody Rezerwat został utworzony w 1994 roku na powierzchni 95 hektarów. Chroni on unikatowy zespół leśny dębów, a także pistacji, szarańczyn strąkowych i judaszowców. Jest to jeden z nielicznych naturalnych lasów zachowanych w Ziemi Izraela. Większa część rezerwatu jest otwarta dla wypasu bydła z pobliskiego moszawu. Turystyka Obecnie nie ma możliwości dojechania do rezerwatu samochodem. Aby dotrzeć do rezerwatu, należy iść pieszo na południe z osiedla Har Szemu’el. Teren jest ogólnodostępny, a wśród drzew wytyczono szlaki do pieszych i rowerowych wycieczek. Zobacz też geografia Izraela Parki narodowe w Izraelu Zarząd Ochrony Przyrody i Parków Narodowych Przypisy
Giv'at Nili

Giv'at Nili (hebrejsky גִּבְעַת נִילִ"י, doslova „Vrch Nili“, v oficiálním přepisu do angličtiny Giv'at Nili) je vesnice typu mošav v Izraeli, v Haifském distriktu, v Oblastní radě Alona. Geografie Leží v nadmořské výšce 137 metrů v pahorkatině na západním okraji planiny Ramat Menaše, nedaleko od pobřežní nížiny. Severně od obce probíhá vádí Nachal Taninim s přítokem Nachal Nili. Na jižní straně je to vádí Nachal Alona. Obec se nachází 12 kilometrů od břehu Středozemního moře, cca 57 kilometrů severovýchodně od centra Tel Avivu, cca 29 kilometrů jihojihovýchodně od centra Haify a 8 kilometrů východně od Zichron Ja'akov. Giv'at Nili obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je převážně židovské. Oblast Vádí Ara osídlená ve vyšší míře izraelskými Araby ovšem začíná jen 5 kilometrů jižně a jihovýchodně odtud. Giv'at Nili je na dopravní síť napojen pomocí lokální silnice číslo 6533. Západně od vesnice byl roku 2009 otevřen nový úsek dálnice číslo 6 (Transizraelská dálnice). Dějiny Giv'at Nili byl založen v roce 1953. Obyvatelé mošavu byli napojení na pravicové politické hnutí Betar a vojenskou organizaci Irgun. Vesnice vznikla v rámci osidlovacího programu Miškej Cherut Betar. Politická orientace vesnice souvisí i s tím, že toto území během války za nezávislost v roce 1948 dobyly pravicové židovské jednotky Irgun a ty pak ovlivňovaly i zdejší židovské osidlování. Mošav je pojmenován podle židovské probritské špionážní sítě Nili zřízené v tehdejší turecké Palestině během první světové války. Cca 1 kilometr severovýchodně od dnešního mošavu stávala do roku 1948 arabská vesnice Umm al-Shawf. Stála tu mešita a svatyně al-Šajch 'Abd Allah. V roce 1931 v Umm al-Shawf žilo 325 lidí v 73 domech. V květnu 1948 během války za nezávislost byla vesnice ovládnuta izraelskými silami a arabské osídlení tu skončilo. Zástavba arabské vesnice pak byla zbořena s výjimkou zmiňované svatyně. Demografie Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Giv'at Nili Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší sídlo vesnického typu s dlouhodobě rostoucí populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 728 lidí. Během roku 2014 populace stoupla o 5,1 %. Odkazy Reference Související články mošav Nili Sára Aaronsohn Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Giv'at Nili na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální stránky Oblastní rady Alona Archivováno 19. 4. 2010 na Wayback Machine.
Givat Nili

Givat Nili (Hebrew: גִּבְעַת נִילִ״י, lit. 'Nili Hill') is a moshav in northern Israel. Located near Zikhron Ya'akov and Wadi Ara, it falls under the jurisdiction of Alona Regional Council. In 2024 it had a population of 631. History The moshav was established in 1953 by Jewish immigrants from Iraq, Turkey and Tunisia on the land that had belonged to the depopulated Palestinian village of Umm ash Shauf. It was named after the Nili underground organisation. See also Israeli wine References
Giwat Nili

Giwat Nili (hebr. גבעת ניל"י) – moszaw położony w Samorządzie Regionu Allona, w dystrykcie Hajfa, w Izraelu. Położenie Moszaw Giwat Nili leży na południe od masywu górskiego Karmel, w otoczeniu miasteczek Kafr Kara, Binjamina-Giwat Ada, Zichron Ja’akow i Basma, kibuców Regawim, Ramot Menasze, Dalijja i Galed, moszawów Awi’el i Ammikam. Na południowy wschód od moszawu znajduje się wojskowa baza szkoleniowa Sił Obronnych Izraela. Historia Moszaw został założony w 1953 roku przez żydowskich imigrantów z Turcji, Iraku i Tunezji. Nazwano go na cześć żydowskiej podziemnej organizacji szpiegowskiej Nili (hebr. ניל"י), która działała w Palestynie podczas I wojny światowej na rzecz Brytyjczyków. Kultura i sport W moszawie jest ośrodek kultury oraz korty tenisowe. Gospodarka Gospodarka moszawu opiera się na intensywnym rolnictwie i sadownictwie. Znajduje się tutaj winnica. Firma Orkal Ltd. produkuje oraz świadczy usługi w serwisie generatorów elektrycznych. Komunikacja Na zachód od moszawu przebiega autostrada nr 6, brak jednak możliwości bezpośredniego wjazdu na nią. Z moszawu wyjeżdża się na zachód na drogę nr 6533, którą jadąc na północny zachód dojeżdża się do moszawu Ammikam, lub jadąc na południe dojeżdża się do kibucu Regawim i drogi nr 653. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne moszawu Giwat Nili Google Maps Mapa moszawu Giwat Nili Amudanan
Гиват-Нили

Гиват-Нили (ивр. גבעת ניל"י‎) — мошав, расположенный в Хайфском округе Израиля. Мошав расположен на высоте 137 метров над уровнем моря, около города Зихрон-Яаков недалеко от Вади-Ара и административно входит в региональный совет Алона. Создание Мошав был основан в 1953 году репатриантами из Ирака, Турции и Туниса, и назван в честь подпольной организации Нили, действовавшей против Османской империи в период Первой мировой войны. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 730 человек. Примечания
Basílica de la Nativitat

La Basílica de la Nativitat a Betlem és una de les esglésies més antigues operant de forma contínua del món. L'estructura està construïda sobre la cova que la tradició marca com el lloc de la Nativitat de Jesús, considerada sagrada. És el primer indret Patrimoni de la Humanitat de la UNESCO de Palestina des del 2012 i en perill des del mateix any. L'església és administrada per l'església catòlica romana, grega ortodoxa i armènia apostòlica de forma conjunta. La primera església fou iniciada per Santa Helena, mare de l'emperador Constantí I el Gran, acabada l'any 333 i reconstruïda el 565 per Justinià I després que fos cremada. La llegenda afirma que durant la conquesa persa el comandant Còsroes II permeté salvar l'església commogut per una imatge dels Tres Reis Mags d'Orient que tenien estètica persa. Durant les croades es feren reparacions i ampliacions del complex, inclòs dins del Regne de Jerusalem. L'església fou una de les causes de la intervenció francesa durant la Guerra de Crimea en contra dels russos Vegeu també Setge de l'Església de la Nativitat de Betlem de 2002 Referències
Chrám Narození Páně

Chrám Narození Páně nebo bazilika Narození Páně (arabsky: كنيسة المهد) je kostel v Betlémě, postavený nad jeskyní, jež je údajným místem narození Ježíše Nazaretského. Vznik Představuje jedno z nejsvětějších míst křesťanů. Je to nejdéle nepřetržitě fungující křesťanský kostel na světě. Byly zde pastviny, známé jako Pastýřská pole, nad jeskyní byl brzy po smrti Ježíše Krista zhotoven první přístřešek uctívaný jako místo jeho narození. Císař Hadrián I. usiloval o vykořenění křesťanství a dal zde proto roku 135 postavit svatyni bohu Adonisovi. Výstavbu kostela zahájili císař Konstantin Veliký s matkou svatou Helenou v letech 327-332. Kostel byl postaven v blízkosti jeskyně, která je podle tradic považována za místo narození Ježíše Nazaretského. Kostel byl dokončen v roce 339, ale během Samaritánského povstání v 6. století vyhořel. V roce 565 dal byzantský císař Justinián I. postavit nový kostel, který v základech respektoval architekturu toho prvního. V sedmém století byl kostel při invazi Peršanů ušetřen. Osmanští Turci v 16. století baziliku poničili a olovo ze střechy použili na výrobu dělových koulí. Během pozdějších století byl kostel vícekrát rozšířen. Byly k němu dostavěny i výrazné přístavky. Současnost V roce 2012 byl kostel zapsán na seznam Světového dědictví UNESCO (spolu s ostatními památkami v lokalitě). Mezi roky 2012 a 2019 figuroval zároveň na seznamu světového dědictví v ohrožení, protože budovu narušoval průnik vody. V letech 2009–2020 probíhá celková rekonstrukce a restaurování interiéru kostela, během které byl objeven a zpřístupněn další úsek římské mozaikové dlažby, očištěny malby světců na sloupech mezilodní arkády, očištěny a konzervovány byzantské mozaiky na stěnách hlavní lodi a zpřísněny předpisy pro pálení svíček, které v minulosti tolik zdevastovaly výzdobu. Každý rok se v něm na Vánoce zapaluje betlémské světlo, které se pak dále převáží do celého světa. Jeho převoz zajišťují skauti. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chrám Narodenia Pána na slovenské Wikipedii. Související články Ježíš Kristus Bazilika Svatého hrobu Křesťanská sakrální architektura Statu quo (Svatá země, 1852) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám Narození Páně na Wikimedia Commons Web poutního místa Archivováno 23. 7. 2018 na Wayback Machine. na stránkách františkánské kustodie
Biserica Nașterii Domnului

Biserica Nașterii Domnului (în arabă كنيسة المهد, transliterat: Kanīsat al-Mahd, în greacă Βασιλική της Γεννήσεως, transliterat: Basiliké tes Gennéseos, în ebraică כנסיית המולד, transliterat: Knesiit ha-Molad) este o biserică simultană, lăcaș de cult folosit de mai multe confesiuni creștine, monument înscris pe lista patrimoniului mondial UNESCO. Lăcașul este situat în Betleem, Cisiordania. Edificiul a fost consacrat în anul 335. Conform tradiției, biserica a fost ridicată pe locul ieslei în care s-a născut Isus din Nazaret. În anul 1717 a fost montată inscripția Hic de virgine Maria Jesus Christus natus est. Biserica este unul din locurile cele mai importante ale creștinătății. Înalta Poartă a reglementat în anul 1757 folosirea lăcașului de cult de către diversele denominațiuni creștine. Astfel altarul principal și altarele laterale din partea dreaptă sunt folosite de grecii ortodocși, cele două altare laterale din partea stângă sunt folosite de către armenii apostolici, iar catolicii (latinii) folosesc altarul celor trei crai de la răsărit, steaua de sub altarul Nașterii Domnului și grota sfântului Ieronim. Latinii au obținut dreptul de a-și construi o biserică proprie, în stânga Bisericii Nașterii Domnului. Înlăturarea inscripției de argint în anul 1847, cu toate că a fost remontată în anul 1852 la intervenția sultanului Abdul-Medjid, a fost folosită în anul 1853 de Imperiul Rus drept pretext pentru declanșarea Războiului Crimeii. În urma puternicelor daune provocate de un cutremur (1927), autoritățile mandatare britanice și, mai târziu călugării franciscani au executat săpături și restaurări. Patrimoniu mondial al umanității UNESCO Biserica Nașterii Domnului a fost înscrisă în anul 2012 pe lista patrimoniului mondial al umanității UNESCO. Galerie de imagini
Bazilika Jezusovega rojstva, Betlehem

Bazilika Jezusovega rojstva je krščanska bazilika v Betlehemu. Zgrajena na kraju, kjer se je po izročilu rodil Jezus Kristus. Zgodovina Da bi zabrisal izročilo in preprečil romanja kristjanov, je rimski cesar Hadrijan dal leta 135 na tem mestu zgraditi poganski hram boga Adonisa. Bizantinska cesarja Konstantin Veliki in Justinijan I. sta leta 326 na tem kraju dala postaviti baziliko Kristusovega rojstva. Cerkev je bila dokončana in posvečena leta 339. Sklici Viri