NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lakija

Lakija nebo Lakje (hebrejsky לקיה, arabsky اللقية, v oficiálním přepisu do angličtiny Laqye) je místní rada (malé město) v Izraeli v Jižním distriktu. Geografie Leží nadmořské výšce 398 metrů severovýchodně od Beerševy v zvlněné krajině na severním okraji Negevské pouště, nedaleko přechodu k Judským horám, respektive Hebronským horám. Terén člení vádí Nachal Roš, Nachal Likit a Nachal Rimon. Jde o aridní oblast, ale severně od města se rozkládá velký lesní komplex. Lakiji obývají izraelští Arabové, respektive Beduíni, další velká města v regionu jako Beerševa nebo Mejtar jsou židovská, stejně jako nově budovaný obytný soubor Karmit severovýchodně od Lakije. Město je na dopravní síť napojeno pomocí dálnice číslo 31, která se východně od obce kříží s dálnicí číslo 60. Dějiny Lakija byla založena v roce 1985 jako součást vládního projektu trvalého usídlení beduínských kmenů v okolí. Původně byla obec součástí Oblastní rady Šoket. Po jejím rozpuštění získala roku 1996 status místní rady. Obyvatelé jsou členy beduínských kmenů al-Asad a al-Sana'a. Žili zde jako kočovníci od 18. století, podle jiných zdrojů až od roku 1940. Kmen al-Sana'a opustil v roce 1952 tuto oblast, ale vrátil se roku 1975. Téhož roku stát zabral původní kmenovou půdu s cílem zřídit zde místo živelně rostlých rozptýlených osad trvalé městské sídlo. Demografie Lakija je město s ryze arabskou populací. V roce 2005 tvořili 100,0 % obyvatelstva arabští muslimové. Jde o středně velké sídlo městského typu s trvalým rychlým růstem. K 31. prosinci 2017 zde žilo podle Centrálního statistického úřadu (CBS) 12 900 lidí. * údaje od roku 2010 zaokrouhleny na stovky Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lakija na Wikimedia Commons Reference
Lakiya

Lakiya (en hebreo: לקיה) es una población beduina y un concejo local, el pueblo está ubicado en el Distrito Meridional de Israel. En 2018 Lakiya tenía una población de 13.394 habitantes.​ Historia del pueblo Lakiya fue fundado en 1985 como parte de un proyecto del gobierno israelí para asentar a los beduinos del Néguev en asentamientos permanentes. Lakiya es uno de los siete pueblos originales planeados por el gobierno en el desierto del Néguev. Nivel de ingreso medio En diciembre de 2009, la población tenía un ingreso medio de 4360 nuevos séquels israelíes (NIS), comparada con la media nacional de 7070 nuevos séquels. Solamente el 58,2 % de los estudiantes de duodécimo grado conseguían graduarse en el instituto local. Elecciones locales En 1999 las primeras elecciones locales fueron celebradas, con el jeque Ibrahim Abu Maharab elegido como el jefe del consejo local. Abu Maharab fue más tarde sucedido por Khaled Al-Sana. Demografía Según la Oficina Central de Estadísticas de Israel (OCEI), la población de Lakiya era de 9943 personas en diciembre del año 2010 (7600 en diciembre del año 2004). Su tasa de crecimiento anual es del 3,1 %. La jurisdicción de Lakiya tiene una área de 5728 dunams, una cifra equivalente a 5,7 kilómetros cuadrados (km²). Clanes familiares Hay varios clanes de beduinos que residen en Lakiya, el clan Al-Sana es el mayor de ellos. Otras familias son los Al-Assad, Abu Ammar y Abu Maharab. Algunos clanes no viven dentro de Lakiya, sino en los territorios adyacentes. Economía En 2013, las mujeres beduinas de Lakiya y otras poblaciones beduinas, participaron en un curso de diseño de moda, en el colegio Amal de Beerseba, recibiendo lecciones de costura y corte, empoderamiento personal e iniciativas de negocios. Referencias
Lakija

Lakija (hebr. לקיה; arab. اللقية; oficjalna pisownia w ang. Lakiya) – samorząd lokalny położony w Dystrykcie Południowym, w Izraelu. Położenie Leży w północnej części pustyni Negew. Demografia Zgodnie z danymi Izraelskiego Centrum Danych Statystycznych w 2006 roku w mieście żyło 8,4 tys. mieszkańców. Populacja miasta pod względem wieku: Źródło danych: Central Bureau of Statistics. Historia Osada powstała w 1982 w ramach rządowego projektu rozwoju społecznosci beduińskich na Negewie. Komunikacja Przy miasteczku przebiega droga ekspresowa nr 31 (Eszel ha-Nasi – Newe Zohar). Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne Lakija Google Maps Mapa Lakija
Лакия (местный совет)

Лакия— (ивр. לקיה‎, араб. اللقية‎) — местный совет в Южном округе Израиля. Его площадь составляет 5 728 дунамов. Один из семи построенных для бедуинов населённых пунктов. Основан в 1990 году, хотя племена стали концентрироваться в данном районе уже к 1985 году. Крупнейший клан, живущий в посёлке — эс-Сана, кроме того, проживают представители кланов эль-Асад, абу-Амар и абу-Махраб. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 14 075 человек. Естественный прирост населения — 3,7 %. 46,7 % учеников получают аттестат зрелости. Средняя зарплата на 2007 год — 4 197 шекелей. Примечания
G Tel Aviv

G Tel Aviv (HaShoftim Tower) – wieżowiec w osiedlu Ha-Cafon ha-Chadasz we wschodniej części miasta Tel Awiw, w Izraelu. Historia Działka budowlana położona w samym centrum miasta została zakupiona przez Bituach Leumi w 1995. Pierwotnie znajdował się tutaj parking dla samochodów. Początkowo planowano budowę w tym miejscu biurowca, jednak ostatecznie wybrano koncepcję budowy wieżowca pod luksusowe apartamenty mieszkalne. Dane techniczne Budynek ma 31 kondygnacji i wysokość 120 metrów. Wieżowiec wybudowano w stylu architektonicznym określanym nazwą modernizmem. Wzniesiono go z betonu. Elewacja jest wykonana w kolorze białym. Wieżowiec jest wykorzystywany jako luksusowy budynek mieszkalny. Cztery dolne piętra zajmują instytucje komercyjne oraz duże centrum spa. Przypisy
Gimnazjum Sztuki Tel Awiw

Gimnazjum Sztuki Tel Awiw (hebr. תיכון א' לאמנויות תל אביב; ang. Aleph High School of Arts Tel Aviv) jest instytucją edukacyjną położoną w osiedlu Ha-Kirja, w mieście Tel Awiw w Izraelu. Historia Szkoła została założona w 1931 przez dr Abrahama Kohlera, jako prywatne Gimnazjum imienia Balfoura. Kohler dobrał nauczycieli spośród żydowskich imigrantów z Europy Wschodniej. Poza normalnym programem nauczania, uczniowie mogli korzystać z rozszerzonych profili w języku angielskim, hebrajskim i matematyce. Gimnazjum bardzo szybko stało się elitarną szkołą, kształcącą na najwyższym poziomie nauczania. Dzięki temu sukcesowi Kohler mógł w 1934 utworzyć kolejne gimnazjum w Ramat Gan. Z powodu licznych obowiązków związanych z zakładaniem nowej szkoły, przekazał on w 1935 funkcję dyrektora Shaulowi Rieger, który prowadził gimnazjum do 1943. W okresie tym poprawiono metody nauczania, osiągając jeszcze lepsze wyniki w poziomie wykształcenia absolwentów. W lipcu 1947 gimnazjum przestało być prywatną szkołą i zostało przejęte przez władze miejskie Tel Awiwu. Od tego momentu było nazywane "Średnią Szkołą Miejską". Pomimo tej zmiany, gimnazjum zdołało utrzymać swój wysoki poziom kształcenia. Jednak zmiany demograficzne które zaszły w mieście w latach 70. XX wieku doprowadziły do konieczności szerokiego otwarcia szkoły i obniżenia poziomu kształcenia. W rezultacie szkoła mocno podupadła i została przeniesiona z ulicy Mazeh na Sprinzak. W 1985 rozważano możliwość jej zamknięcia. W 1988 gimnazjum zostało przekształcone w miejską szkołę artystyczną, dzięki czemu przyciągnęło ono nową grupę uczniów. Poza normalnym programem nauczania, wykładane są takie przedmioty jak trendy w sztuce, teatr, kino, taniec, muzyka (jazz, muzyka poważna i muzyka alternatywna). Dodatkowo uczniowie mogą skorzystać z rozszerzonego progilu nauczania języka jidysz. Znani absolwenci Wśród absolwentów szkoły znaleźli się liczni znani artyści, między innymi tacy jak: Rami Heuberger, Gaya Traub, Rotem Abuhav, Romy Abulafia i Aya Koren. Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalna strona
Chrám svatého Petra a Tabity

Chrám svatého Petra a Tabity (rusky Храм св. апостола Петра и праведной Тавифы, doslova Chrám sv. apoštola Petra a spravedlivé Tabity) v Jaffě tvoří urbanistický celek chrámu s klášterem, hřbitovem a kaplemi ruské pravoslavné církve ve městě Tel Aviv-Jaffa v Izraeli. Historie Biblická tradice spojuje s chrámem návštěvu apoštola Petra, který zde měl vzkřísit z mrtvých věřící ženu jménem Tabita. Kostel zasvěcený svatému Petrovi a spravedlivé Tabitě byl postaven u hospicu pro poutníky, který měl středověké základy a již roku 1868 jej obnovil ruský misionář, archimandrita a byzantolog Antonin (občanským jménem Andrej Ivanovič Kapustin) na místě, kde již v biblické novozákonní době stál obytný dům, s archeologickými nálezy datovatelnými do 1.–4. století n. l. a krypta se dvěma hroby. Podle archeologického výzkumu A. I. Kapustina mohl patřit Tabitě a jejímu manželovi. Popis Chrám je postaven ve slohu novobyzantské stavby na půdorysu řeckého kříže se stlačenou kupolí nad křížením a s ochozem v patře. Oltář tvoří dvoupatrový ikonostas o čtrnácti ikonách Krista, Bohorodičky a svatých patronů, vrcholí ikonou Poslední večeře Páně. V konše apsidy je namalována Nejsvětější Trojice, v patře ochozu dominují malby apoštolů Petra a Pavla. Ostatní památky Ke kostelu přiléhá arkádový rajský dvůr, postavený z kamenných kvádříků s využitím zdiva starších staveb. Centrem návštěv poutníků je osmiboká kaple obložená mramorem, postavená v 90. letech 19. století. V jejím suterénu se dochoval úsek byzantské mozaikové dlažby a ve středověké zídce zahloubená dvojice hrobů. Jsou uctívány jako hroby Tabity a jejího manžela. Přilehlé pozemky jsou upraveny jako zahrada s olivovým hájem Výklenková kaple spravedlivé Tabity stojí ve dvoře při cestě ke kostelu a je vyzdobena mozaikou. Druhá kaple byla postavena v zahradě roku 2000 Část zahrady tvoří pravoslavný hřbitov a v druhé části je loučka s křížem na mírně navršené mohyle. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám svatého Petra a Tabity na Wikimedia Commons Pravoslavnyj poklonnik na russkoj zemle, přehled ruských misijních chrámů v Palestině
Iglesia de San Pedro Apóstol (Jaffa)

La Iglesia de San Pedro Apóstol en Abu Kabir (en hebreo: כנסיית פטרוס הקדוש באבו כביר) es una iglesia ortodoxa rusa ubicada en Jaffa​ en Tierra Santa (hoy parte de Israel). Fue construida no lejos de la casa de Simón el curtidor, quien, de acuerdo a las Escrituras, recibió al apóstol Pedro en Jope (nombre antiguo de Jaffa). La iglesia pertenece a la Misión Rusa en Jerusalén. La iglesia fue construida en un terreno adquirido por el Archimandrita Antonin Kapustin en 1868, que ya había albergado una casa para peregrinos rusos que llegaron por barco al puerto de Jaffa. Véase también Cristianismo en Oriente Medio Tierra Santa Palestina en tiempos de Jesús Referencias
Église de l'apôtre Pierre de Jaffa

L’église de l'apôtre Pierre et de Tabitha-la-Juste (en russe : Церковь апостола Петра) est une église orthodoxe russe située à Jaffa en Terre sainte (territoire d'Israël). Elle a été construite non loin de la maison de Simon le corroyeur (dit aussi Shimeon le tanneur de Jaffa) qui, selon l'Écriture sainte, a reçu l'apôtre Pierre à Joppé (ancien nom de Jaffa). L'église appartient à la mission russe de Jérusalem. Historique L'église a été construite sur un terrain acheté par l'archimandrite Antonin Kapoustine en 1868, qui abritait déjà une maison pour les pèlerins russes qui arrivaient par bateau au port de Jaffa. Elle était entourée d'un jardin de citronniers, d'orangers, de grenadiers, et d'autres arbres fruitiers, de cyprès et d'eucalyptus. L'itinéraire des pèlerins allait de Jaffa à Jérusalem par Ramla, Lod et Abou Gosh. Ils étaient escortés de gardes et de représentants de la mission russe de Jérusalem et à partir de 1882 de membres de la société impériale de Palestine orthodoxe. Leur nombre augmente rapidement avec l'ouverture de la ligne de chemin de fer Jaffa-Jérusalem. La construction de l'église commence en 1888 par des maîtres d'œuvre italiens et des ouvriers locaux. La première pierre est bénite en présence du grand-duc Serge Alexandrovitch de Russie et de son frère Paul. L'église est consacrée le 16 (28) janvier 1894 par la patriarche orthodoxe russe de Jérusalem, Guérassime, et d'autres membres du clergé, dont l'archimandrite Antonin. L'église est restaurée à partir de 1995, ainsi que la maison du desservant, et les travaux se terminent en 2000. Elle est de style néobyzantin, et le clocher imite un campanile italien de la Renaissance. Architecture L'archimandrite Antonin, qui avait été longtemps desservant à l'église de la Sainte-Trinité d'Athènes, et à celle de l'ambassade à Constantinople, dirige les travaux. Il était lui-même féru d'art byzantin. Le clocher est l'édifice le plus haut de Jaffa à l'époque. Les fresques intérieures datent de 1905 et représentent la vie de saint Pierre. Chapelle de Tabitha Des fouilles de l'époque de l'archimandrite Antonin, menées par Conrad Schick dans le jardin, ont mis au jour la chapelle funéraire de la famille de la veuve Tabitha que saint Pierre, selon les Écritures saintes, a ressuscitée de sa maladie. Le sol est recouvert de mosaïques géométriques byzantines du Ve siècle. Une chapelle importante, dont on remarque encore les restes, se trouvait au-dessus de la sépulture. Notes Voir aussi Église Saint-Pierre de Jaffa Église de l'Emmanuel (Jaffa) (en) Simon le tanneur de Jaffa Liens externes (ru) Historique de l'église et des fouilles Portail de la culture russe Portail d’Israël Portail des chrétiens d’Orient Portail de l’architecture chrétienne Portail du christianisme orthodoxe
Cerkiew św. Piotra w Jafie

Cerkiew św. Piotra – cerkiew prawosławna w Tel Awiwie, w dzielnicy Jafa. Jedna ze świątyń wzniesionych przez rosyjską misję prawosławną w Jerozolimie, należy do monasteru św. Tabity w Tel-Awiwie. Historia Cerkiew została wzniesiona z inicjatywy kierownika rosyjskiej misji prawosławnej w Jerozolimie archimandryty Antonina. Miała wchodzić w skład kompleksu zabudowań przeznaczonych dla pielgrzymów przybywających do Jafy, odwiedzających miejsca, w jakich według tradycji żył apostoł Piotr, po drodze do Jerozolimy. Budowa została rozpoczęta w 1884; pracowali na niej artyści włoscy oraz miejscowi. Ikony napisał Rosjanin A. Ledakow. Obiekt był gotowy po dziesięciu latach i został poświęcony przez patriarchę jerozolimskiego Gerazyma. W sąsiedztwie obiektu wzniesiono monaster, dom dla misjonarzy oraz dom pielgrzyma; patronką całego kompleksu została św. Tabita. W latach 1995–2000 budynek był gruntownie remontowany. Architektura W przygotowywaniu projektu budynku uczestniczył archimandryta Antoni, który postanowił wznieść świątynię w stylu bizantyjskim. Kierowana przez niego misja ufundowała również dwurzędowy ikonostas. Obiekt miał również dominować w panoramie Jafy i podkreślać obecność Rosjan w Ziemi Świętej, dlatego jego dzwonnica była najwyższym budynkiem w mieście. Dekorację wnętrza cerkwi kontynuował archimandryta Leonid (Siencow) od 1905. Z jego inicjatywy do Jafy przybyli mnisi z ławry Poczajowskiej, którzy wykonali na ścianach cerkwi freski ze scenami z życia patrona cerkwi. Na głównych filarach budynku wykonali portrety Świętych Piotra i Pawła oraz apostołów. Bibliografia Русская архитектура на Святой Земле Подворье „Праведной Тавифы” в Яффе P. Paszkiewicz, W służbie Imperium Rosyjskiego 1721–1917. Funkcje i treści ideowe rosyjskiej architektury sakralnej na zachodnich rubieżach Cesarstwa i poza jego granicami, Warszawa 1999, Warszawa, Instytut Sztuki PAN, ISBN 83-85938-13-3
Sde Cvi

Sde Cvi (hebrejsky שְׂדֵה צְבִי, doslova „Cviho pole“, v oficiálním přepisu do angličtiny Sede Zevi, přepisováno též Sde Tzvi) je vesnice typu mošav v Izraeli, v Jižním distriktu, v Oblastní radě Merchavim. Geografie Leží v nadmořské výšce 205 metrů v severozápadní části pouště Negev; v oblasti která byla od 2. poloviny 20. století intenzivně zúrodňována a zavlažována a ztratila částečně charakter pouštní krajiny. Jde o zemědělsky obdělávaný pás navazující na pobřežní nížinu. Obec se nachází 26 kilometrů od břehu Středozemního moře, cca 70 kilometrů jihojihozápadně od centra Tel Avivu, cca 62 kilometrů jihozápadně od historického jádra Jeruzalému a 24 kilometrů severozápadně od města Beerševa. Sde Cvi obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky převážně židovské. Zhruba 6 kilometrů východním a jihovýchodním směrem ale začínají pouštní oblasti Negevu se silným zastoupením arabské (respektive beduínské) populace, zejména lidnaté město Rahat. Sde Cvi je na dopravní síť napojen pomocí lokální silnice 293. Dějiny Sde Cvi byl založen v roce 1953. Zakladateli bylo deset židovských rodin ze severní Afriky, které inspirovala výzva tehdejšího premiéra Davida ben Guriona, aby obyvatelé měst přispěli k osídlení venkova. Odešli proto z Jeruzalému a zapojili se do hnutí me-ha-Ir le-kfar (מהעיר לכפר) – „Z města na vesnici“. Z těchto zakladatelů zde ovšem počátkem 21. století žily už jen dvě rodiny. V roce 1956 se k nim přidala skupina třiceti rodin židovských imigrantů z Maroka. Mošav je pojmenován podle Cviho Hirschfelda, sionistického aktivisty, který se podílel mimo jiné na založení nedaleké vesnice Ruchama, což byla v 1. polovině 20. století jedna z prvních židovských osad v Negevu, a který měl podíl i na vzniku mošavu Sde Cvi. Místní ekonomika je zčásti založena na zemědělství (zejména pěstování zeleniny ve skleníkách), v kterém působí osm místních rodin. Většina obyvatel pracuje v jiných sektorech, mnozí za prací dojíždějí mimo mošav. V obci je k dispozici obchod se smíšeným zbožím, synagoga, mikve, sportovní areály a společenské centrum. Plánuje se zřízení mateřské školy. Správní území vesnice měří 4 000 dunamů (4 kilometry čtvereční). Vesnice prochází od roku 2000 stavební expanzí, v jejímž rámci tu bylo nabízeno 41 stavebních pozemků. Další fáze se plánují. Demografie Obyvatelstvo mošavu je smíšené, tedy sestávající ze sekulárních i nábožensky orientovaných lidí. Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Sde Cvi Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší obec vesnického typu s dlouhodobě rostoucí populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 567 lidí. Během roku 2014 populace stoupla o 6,2 %. Odkazy Reference Související články mošav Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sde Cvi na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální stránky Oblastní rady Merchavim
Sde Tzvi

Sde Tzvi (Hebrew: שדה צבי, lit. 'Zvi Field') is a moshav in southern Israel. Located in the north-western Negev desert near Rahat, it falls under the jurisdiction of Merhavim Regional Council. In 2024 it had a population of 795. History The village was established in 1953 by Jewish immigrants and refugees from North Africa. It was named after Zvi Hirshfeld, a founder of Ruhama who also helped found the new moshav. References External links Sde Tzvi Negev Information Centre
Sede Cewi

Sede Cewi (hebr. שדה צבי; oficjalna pisownia ang. Sde Tzvi) – moszaw położony w Samorządzie Regionu Merchawim, w Dystrykcie Południowym, w Izraelu. Położenie Leży na pograniczu północno-zachodniej części pustyni Negew, w pobliżu miasta Rahat. Historia Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w dniu 19 sierpnia 1948 na północ od obecnej lokalizacji moszawu wytyczono miejsce na tymczasowy pas startowy dla samolotów. Został on nazwany Avak 1. W ciągu następnych trzech dni wyrównano teren i przygotowano pas startowy o długości 1122 metrów i szerokości 35 metrów. W dniach od 23 sierpnia do 21 października lądowały tutaj samoloty transportowe, przewożąc w ramach operacji Awak żywność, paliwo, zaopatrzenie, żołnierzy, uzbrojenie i amunicję dla żydowskiej enklawy na pustyni Negew. Operacja Awak była prowadzona do 21 października, kiedy to podczas operacji Jo’aw (15–22 października) zniesiono blokadę żydowskich osiedli na pustyni Negew i przywrócono komunikację lądową. Moszaw został założony w 1953 przez imigrantów z Afryki Północnej. Gospodarka Gospodarka moszawu opiera się na intensywnym rolnictwie i uprawach w szklarniach. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne moszawu Sede Cewi Google Maps Mapa moszawu Sede Cewi
HaChashmonaim Tower

HaChashmonaim Tower – biurowiec w osiedlu Montefiore we wschodniej części miasta Tel Awiw, w Izraelu. Opis Wybudowany w 1993 w stylu modernistycznym, wzorowany na budynku Haas-Haus w Wiedniu. Budynek ma 16 kondygnacji i wysokość 66 metrów. Wzniesiono go z betonu. Elewacja jest wykonana ze szkła i płytek ceramicznych w kolorach niebieskim i jasnoróżowym. Cztery najniższe piętra służą jako parking samochodowy. Powyżej znajduje się centrum handlowe, a następnie na wyższych piętrach biura. Zobacz też Wieżowce Tel Awiwu Przypisy Linki zewnętrzne Hashmonaim Tower. [w:] Galeria 3D Google [on-line]. [dostęp 2011-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
Maghar

Maghar (hebräisch מַעָ׳אר (al-)Maġār, arabisch المغار) ist eine Stadt in Israel. 2008 lag die Einwohnerzahl bei etwa 19.600, 2019 hatte der Ort 22.957 Einwohner. Sie ist eine arabische Stadt mit einer bedeutenden Bevölkerung von Drusen. Geschichte Hier wurden Keramikreste aus frührömischer Zeit sowie architektonische Überreste und Keramikfragmente aus spätrömischer Zeit gefunden und ein Steinbruch ausgehoben. Das Dorf wurde 1517 zusammen mit ganz Palästina dem Osmanischen Reich einverleibt, und 1555 wurde eine Steuer auf die Seidenspinnerei erhoben. 1596 erschien das Dorf in den Steuerregistern, mit einer ausschließlich muslimischen Bevölkerung, die aus 169 Haushalten und 17 Junggesellen bestand. Im Jahre 1875 stellte Victor Guérin fest, dass das Dorf, das er el-Mehar nannte, mit 1200 Einwohnern sehr groß war. Es war in drei Viertel unterteilt, mit muslimischen, christlichen und drusischen Einwohnern. Bei der Volkszählung in Palästina im Jahr 1922, die von den britischen Mandatsbehörden durchgeführt wurde, hatte der Ort eine Gesamtbevölkerung von 1377. Davon waren 265 Muslime, 676 Drusen und 436 Christen. Während der Operation Chiram, die vom 29. bis 31. Oktober 1948 stattfand, ergab sich die Stadt der vorrückenden israelischen Armee. Viele Einwohner flohen nach Norden, einige blieben jedoch und wurden von den israelischen Soldaten nicht vertrieben. Die Einwohner Maghars blieben wie die meisten arabischen Israelis im ländlichen Raum bis 1966 unter Kriegsrecht. Im Jahre 2005 kam es zu Übergriffen von Drusen auf Christen, nachdem sich Gerüchte verbreiteten, dass einige christliche Jugendliche Fotos von unbekleideten drusischen Mädchen gemacht und ins Internet gestellt hätten. Christliche Geschäfte, Fahrzeuge, Häuser und die Kirche wurden verwüstet. Die Zusammenstöße zwangen rund 2.000 Christen zur Flucht aus ihren Häusern. Die Ausschreitungen wurden auch als eine Folge der Feindseligkeit zwischen der reicheren christlichen Bevölkerung und den ärmeren Drusen interpretiert. Im Libanonkrieg 2006 wurden zwei Einwohner durch Bombenangriffe der Hisbollah getötet. Demografie Im Jahr 2019 lebten 22.957 Einwohner in der Stadt. Davon waren lediglich 10 Juden und über 99,9 Prozent waren Araber, davon die Mehrheit Drusen und der Rest Christen und Muslime. Knapp 16 Prozent der Bevölkerung waren Kinder unter 15 Jahren. Weblinks Einzelnachweise