NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Al-Batuf Regional Council

Al-Batuf Regional Council (Arabic: البطوف, Hebrew: מועצה אזורית אל-בטוף, Mo'atza Azorit al-Batuf) is a regional council located on the southern fringe of the Beit Netofa Valley North of Nazareth within the Northern District of Israel. It was formerly part Nof HaGalil regional council until 2000 and consists of the following four rural Arab villages. Hamaam Rumana Rumat al-Heib Uzeir The regional council is named after the al-Baṭūf Plain (the Arabic name of Beit Netofa Valley), on which it is located. According to the Israeli Central Bureau of Statistics, al-Batuf had a population of 6,700 in 2010. See also Arab localities in Israel References
Al-Batuf

Le conseil régional d'Al-Batuf, en hébreu : מועצה אזורית אל-בטוףן, en arabe : البطوف, en Israël, regroupe 4 villages arabes. Al-Batuf est le nom arabe de la vallée de Beit Netofa. Selon le bureau central des statistiques en Israël, le conseil régional comprend 8 410 résidents, en 2022. Liste des villages Références Liens externes (he + ar) Site officiel Source de la traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Al-Batuf Regional Council » (voir la liste des auteurs). Portail d’Israël Portail de la Palestine
Regionale raad van al-Batuf

De regionale raad van al-Batuf (Hebreeuws: מועצה אזורית אל-בטוף, Arabisch: البطوف) is een regionale raad die is gelegen in het district Noord. In 2003 bedroeg het bevolkingsaantal in dit gebied 5984 inwoners. De regionale raad ontleent zijn naam aan de Al-Batuf-vlakte, waarop het is gelegen. Onder de raad vallen vier nederzettingen. Nederzettingen
Samorząd Regionu Al-Batuf

Samorząd Regionu Al-Batuf (hebr. מועצה אזורית אל-בטוף, Mo'atza Azorit al-Batuf; arab. البطوف; oficjalna pisownia w ang. Al-Batuf Regional Council) – samorząd regionu położony w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Położenie Samorząd Regionu jest położona na południowym skraju intensywnie użytkowanej rolniczo Doliny Beit Netofa w Dolnej Galilei. Jedynie jedna wioska (Hamam) leży bardziej na wschodzie u podnóża góry Arbel, w odległości 2 km od jeziora Tyberiadzkiego. Demografia Znajdują się tutaj cztery duże wioski, których mieszkańcy są Arabami i Beduinami. Według danych Centralnego Biura Statystyki w 2010 roku w samorządzie mieszkało 6698 osób. Jest to populacja typowo wiejska. Pod względem wyznaniowym wszyscy są muzułmanami. Według danych z 2009 roku, przyrost naturalny w porównaniu do poprzedniego roku wyniósł 1,8%. W roku tym urodziło się 166 dzieci, a zmarło 11 osób. Całkowity przyrost naturalny wyniósł 155 osób. Polityka Samorząd administracyjnie leży w Poddystrykcie Tyberiady w Dystrykcie Północnym. Władze administracyjne Samorządu Regionu znajdują się w wiosce Uzajr. Rada liczy dziewięciu członków. Osiedla Edukacja We wszystkich czterech wioskach znajdują się szkoły podstawowe, natomiast szkoła średnia jest w wiosce Uzajr. W 2009 roku liczba klas wynosiła 70. Liczba wszystkich uczniów wynosiła 1992. Gospodarka Gospodarka wiosek opiera się na rolnictwie. Wielu mieszkańców pracuje poza wioskami. Według danych z 2009 roku przeciętne miesięczne wynagrodzenie pracowników w samorządzie regionu Al-Batuf wynosiło 3957 szekli (średnia krajowa: 7070 ILS). Zasiłki dla bezrobotnych pobierało 36 osób (w tym 29 mężczyzn). Transport W 2009 roku w regionie znajdowało się 1326 zarejestrowanych pojazdów mechanicznych, w tym 1022 samochodów. W ciągu tego roku doszło do trzech wypadków drogowych. Przypisy
Аль-Батуф

Региональный совет Аль-Бату́ф (ивр. אל-בטוף‎, араб. البطوف‎) — региональный совет в Северном округе Израиля, включающий в себя арабские деревни Вади-аль-Хамам, Узейр, Румана и Румат-аль-Хейб. Населённые пункты совета расположены в долине Бейт-Нетофа (арабское название долины: Аль-Батуф): деревни Узейр, Румана и Румат-аль-Хейб находятся вблизи от кибуца Бейт-Римон северней Назарета, а деревня Вади-аль-Хамам — рядом с мошавой Мигдаль на север от Тверии. Региональный совет получил муниципальный статус в 2000 году. В октябре 2018 года на пост главы совета был избран Ахед Рахаль. Среднее расстояние между населёнными пунктами в пределах регионального совета — 9,7 км. Население По статистическим данным Центрального статистического бюро Израиля население регионального совета на 2024 год составляет 8 709 человек. Из них 3 400 мужчин и 3 300 женщин. Общий прирост населения составлял 2,4 %. Процент населения в возрасте до 17 лет (включительно) составлял 46,4 %, населения в возрасте 65 лет и старше — 3,1 % (в возрасте 75 лет и старше — 1 %). Средняя зарплата наёмного работника, проживающего на территории регионального совета (всего 1 759 жителей), составляла на 2009 год 3 957 шекелей. На жителей населённых пунктов совета было зарегистрировано в 2010 году 1 419 транспортных средств, из них 1 098 частных автомобилей. История В 1993 году на основании решения правительства под руководством Ицхака Рабина о развитии арабского сектора в Израиле был учреждён региональный совет Ноф-ха-Галиль, первый в истории региональный совет, объединяющий нееврейские населённые пункты, в состав которого вошли арабские и бедуинские населённые пункты, ныне входящие в состав региональных советов Аль-Батуф и Бустан-аль-Мардж, а также бедуинская деревня Умм-эль-Ганам. В 1999 году представители деревень Узейр, Румана и Румат-аль-Хейб обратились в Верховный суд с петицией с требованием о выходе из регионального совета Ноф-ха-Галиль накануне грядущих муниципальных выборов и формировании самостоятельного регионального совета, вследствие чего по рекомендации Верховного суда была создана внутренная комиссии для проверки требования в администрации Северного округа Министерства внутренних дел, а в августе 1999 года министр внутренних дел Натан Щаранский отдал указание учредить комиссию во главе с профессором Йоси Бен-Арци для проверки муниципальных границ в соответствующей части округа. В январе 2001 года министр внутренних дел Хаим Рамон принял рекомендации комиссии профессора Бен-Арци и дал указ о разделении регионального совета Ноф-ха-Галиль на два новых региональных советов: Аль-Батуф и Бустан-аль-Мардж, а также о включении деревни Умм-эль-Ганам в территорию местного совета Шибли-Умм-эль-Ганам. Примечания Ссылки Сайт регионального совета Аль-Батуф Архивная копия от 6 февраля 2020 на Wayback Machine (ивр.) (араб.) Профиль регионального совета Аль-Батуф за 2010 год на сайте ЦСБ Израиля Архивная копия от 18 ноября 2018 на Wayback Machine
St. Maria der Deutschen (Jerusalem)

St. Maria der Deutschen (lateinisch St. Maria Alemannorum, englisch Church of St. Mary of the Germans) ist die Ruine eines Kirchengebäudes der Kreuzfahrer in der Altstadt von Jerusalem im heutigen Jüdischen Viertel. Geschichte Nach dem ersten Kreuzzug wurde um 1127 durch einen frommen Deutschen zusammen mit dessen Frau in Jerusalem ein Hospital für deutsche Pilger gestiftet. Die Stiftung stand in Konkurrenz zum Hospital der Johanniter in der Stadt. Die Auseinandersetzung um Zuwendungen wurde 1143 durch Papst Coelestin II. beigelegt, indem er das Marienhospital in seinen Schutz nahm, es zugleich aber der Aufsicht des Priors der Johanniter unterstellte. Im April 1229, kurz nach der Wiederinbesitznahme Jerusalems, wurde das Hospital durch Friedrich II. zusammen mit der früheren Residenz der Könige von Jerusalem (der curia regis) am Davidsturm dem Deutschen Orden zugesprochen. Ein Widerspruch der Johanniter wurde von Papst Gregor IX. zurückgewiesen. Inwieweit der Deutsche Orden dort wirklich residierte, ist unklar. Nach der Aufgabe Jerusalems 1244 verfiel das Hospital mit der Kirche St. Maria zur Ruine. Architektur Zentraler Teil der an einem Abhang errichteten Hospitalsanlage war die Kirche St. Maria. Nördlich von ihr befand sich die Obere Halle, ein dreischiffiger Bau von acht Jochen. Südlich schloss sich die Untere Halle an, deren Obergeschoss sich auf dem Fußbodenniveau der Kirche befand. Die Untere Halle war zweischiffig und umfasste fünf Joche. Die Marienkirche selbst war eine bescheidene dreischiffige Basilika von vier Jochen mit Dreiapsidenschluss. Die Apsiden schlossen im Äußeren gerade. Unter der Kirche befand sich in den Abhang hineingebaut eine Krypta. Als Ruine zugänglich sind heute die erhaltenen unteren Mauerreste der Kirche sowie das Untergeschoss der Unteren Halle. Literatur Marie-Luise Favreau: Studien zur Frühgeschichte des Deutschen Ordens (Kieler historische Studien 21), Stuttgart 1975, S. 12–34. Denys Pringle: The Churches of the Crusader Kingdom of Jerusalem. Band 3: The City of Jerusalem. Cambridge 2007. Weblinks Einzelnachweise
Church of Saint Mary of the Germans

The Church of Saint Mary of the Germans (Hebrew: כנסיית מרים של הגרמנים; Latin: Sancta Maria Alemannorum or Sancta Maria Alemanna) was a Catholic church, built in Romanesque style, now in ruins, located in the Old City of Jerusalem on the northeast slope of Mount Zion. It was in 1126, after the First Crusade, when a German pilgrim and his wife, whose names are unknown, founded a hospice for pilgrims from the Holy Roman Empire. He joined the Hospice of St. John of Jerusalem. Celestine II sets the rules in 1143, taking the hospital under his protection, but with a right of prior review of the Order of St. John. The building was partly destroyed by the attacks of 1187, and rebuilt in 1229. Frederick II assigned it to the Teutonic Knights in April 1229, but then it went to the Order of St. John by order of Pope Gregory IX. As a result of the capture of Jerusalem in 1244, the hospice and church were left in ruins. The ruins were discovered in 1872 by T. Drake. They are now partially open as part of a public archaeological park. See also Catholic Church in Israel Catholic Church in Palestine St. Mary's Church (disambiguation) References
Iglesia de Santa María de los Alemanes

La Iglesia de Santa María de los Alemanes​​​ (en hebreo: כנסיית מרים של הגרמנים, en latín: Santa Maria Alemannorum o Santa Maria Alemanna)​ es una iglesia románica en ruinas ubicadas en la ciudad vieja de Jerusalén​ en la ladera noreste del monte de Sion. Fue durante la Primera Cruzada cuando un peregrino alemán y su esposa (cuyos nombres son desconocidos) fundaron en 1126 un hospicio para los peregrinos del Sacro Imperio Romano. Se sumó al Hospicio de San Juan de Jerusalén. Celestino II establece las reglas en 1143, tomando el hospital bajo su protección, pero con un derecho de control previo de la orden de San Juan. El edificio fue destruido en parte por los ataques de 1187, y reconstruido en 1229. Federico II lo asignó a los caballeros teutónicos en abril de 1229, pero luego fue a la Orden de San Juan por orden de Gregorio IX. Como resultado de la toma de Jerusalén en el año 1244, el hospicio y la iglesia quedaron en ruinas. Las ruinas fueron descubiertas en 1872 por T. Drake. Hoy están parcialmente abiertas a través de un parque arqueológico público. Véase también Iglesia católica en Israel Tierra Santa Cristianismo en Oriente Medio Referencias
Église Sainte-Marie-des-Germains

L'église Sainte-Marie-des-Germains est une église romane en ruines située dans la vieille ville de Jérusalem sur la pente nord-est du mont Sion. Historique C'est au cours de la Première Croisade qu'un pèlerin allemand et sa femme (dont les noms nous sont restés inconnus) fondent en 1126 un hospice pour les pèlerins venus du Saint-Empire romain germanique. Il s'ajoute à l'hospice Saint-Jean de Jérusalem. Le pape Célestin II en fixe les règles en 1143, prenant l'hospice sous sa protection, mais avec un droit de regard du prieur de l'ordre de Saint-Jean. L'édifice est en partie détruit par les attaques de 1187, puis reconstruit en 1229. Frédéric II l'attribue aux chevaliers teutoniques en avril 1229, mais il est rendu ensuite à l'ordre de Saint-Jean par Grégoire IX. En conséquence de la prise de Jérusalem en 1244, l'hospice et son église tombent en ruines. L'église Sainte-Marie se trouvait au centre de l'hôpital. Au nord s'étendait la salle supérieure, bâtiment à triple nef et huit voûtes (vingt-deux mètres sur trente-sept mètres) et au sud la salle inférieure dont l'étage se situait au niveau du rez-de-chaussée de l'église et servait de salle de cérémonies et d'accès à l'église. La salle inférieure comprenait deux nefs avec cinq voûtes. L'église elle-même possède un plan basilical à trois nefs, quatre voûtes et trois absides. Elle mesure douze mètres sur vingt mètres. Une crypte est en sous-sol. Les ruines laissent apparaître les vestiges des murs de l'église et l'étage inférieur de la salle supérieure de l'hospice. Se trouvant dans le quartier juif de la vieille ville, ses ruines ont été découvertes en 1872 par T. Drake. Aujourd'hui elles constituent un petit parc archéologique ouvert au public. Bibliographie (en) Denys Pringle, The Churches of the Crusader Kingdom of Jerusalem, volume 3: The City of Jerusalem, Cambridge, 2007. Liens externes (de) Deutsche Marienkirche Photographies et plans (theologische-links.de) Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « St. Maria der Deutschen (Jerusalem) » (voir la liste des auteurs). Portail des croisades Portail de l’architecture chrétienne Portail du Moyen Âge central Portail de Jérusalem Portail du catholicisme
Kościół Maryi Panny Niemieckiej

Kościół Maryi Panny Niemieckiej (łac. Sancta Maria Alemanna, Sancta Maria Alemannorum) – romański kościół w Starym Mieście w Jerozolimie, wzniesiony wraz z hospicjum dla pielgrzymów i szpitalem w 1128 roku, zburzony w XIII w., park archeologiczny. Historia Kościół wraz z kompleksem, na który składały się hospicjum dla pielgrzymów i szpital, dedykowany Maryi Pannie, został wzniesiony w 1128 roku. Kościół i dom pielgrzyma powstały celem obsługi pątników języka niemieckiego. Opiekę nad pielgrzymami powierzono joannitom, którzy wyznaczyli do tej posługi swoich braci wywodzących się z krajów niemieckojęzycznych. Duża niezależność tej grupy ustała wraz z upadkiem Jerozolimy w 1187. Część mieszkalna przylegała od północy do kościoła o długości 21 i szerokości 12 m. Większość budowli nie zachowała się do czasów współczesnych. Kompleks został zburzony w XIII w. Jeszcze w latach 60. XX w. teren na szczycie schodów prowadzących w dół do Ściany Płaczu pokrywały ruiny zawalonych budynków oraz uboga zabudowa ze stajniami dla osłów. Gdy w 1968 roku Żydzi rozpoczęli odbudowę dzielnicy, przeprowadzono wykopaliska archeologiczne w miejscu dawnego kościoła i hospicjum niemieckiego. Pracami kierował Meir Ben-Dov. Władze postanowiły zagospodarować teren i uczynić z niego park archeologiczny. Po zabezpieczeniu pozostałości umieszczono tablice informacyjne. Od strony ulicy Misgay Ladach Rd. widoczne są ruiny dawnego kościoła, od strony schodów Ma’alot Rav Yehuda Halevi zachowane średniowieczne łuki magazynów klasztornych. Uwagi Przypisy
Церква Святої Марії Німецької

Церква Святої Марії Німецької (івр. כנסיית מרים של הגרמנים, лат. Santa Maria Alemannorum or Santa Maria Alemanna) — католицька церква, побудована в романському стилі, нині в руїнах, розташована в Старому місті Єрусалиму на північно-східному схилі гори Сіон. Історія Створено в 1126 році, після Першого хрестового походу, коли німецький паломник і його дружина, імена яких невідомі, заснували хоспіс для паломників зі Священної Римської імперії. Згодом приєднався до Притулку св. Іоанна Єрусалимського. Целестин II в 1143 році бере лікарню під свій захист. Будівля була частково зруйнована нападами 1187 року та перебудована у 1229 році. Фрідріх II передав його Тевтонським лицарям у квітні 1229 року, але потім за наказом папи Григорія IX він перейшов до Ордена Святого Іоанна. В результаті захоплення Єрусалима в 1244 році, хоспіс і церква залишилися в руїнах. Руїни були виявлені в 1872 році Т. Дрейком. Зараз вони частково відкриті як частина громадського археологічного парку. Галерея Примітки
Svatyně Bába

Svatyně Bába je budova v izraelské Haifě, kde jsou uloženy pozůstatky Bába, zakladatele bábismu a předchůdce Bahá'u'lláha, zakladatele víry bahá'í. Svatyně je považována za druhé nejsvětější místo víry Bahá'í, hned po svatyni Bahá'u'lláha v Akkonu. Přesné umístění svatyně na hoře Karmel sdělil sám Bahá'u'lláh svému nejstaršímu synovi ('Abdu'l-Bahá) v roce 1891. 'Abdu'l-Bahá naplánoval strukturu, která pak byla později navržena a dokončena jeho vnukem Shoghi Effendim. Na vrcholu stavby je kopule s 18 okny posazená na osmiúhelníkovou podstavu. Historie 8. července 2008 byla svatyně Bába společně s dalšími stavbami zapsána na Seznam světového dědictví UNESCO pod souhrnným názvem „Bahá'istické svatyně v Haifě a západní Galileji“. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Shrine of the Báb na anglické Wikipedii. Související články Sakrální stavba Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Svatyně Bába na Wikimedia Commons
Mausolée du Báb

Le mausolée du Báb est un édifice de Haïfa (Israël) où sont enterrés les restes de Bāb, fondateur du babisme et prédécesseur de la foi bahá’íe. Historique En 1921, c'est sous la houlette de Shoghi Effendi, arrière-petit-fils de Bahá'u'lláh, que sont achetés les terrains du Mont Carmel et est mis en route l'aménagement des jardins des Lieux saints. Il entreprend la construction du mausolée à coupole dorée qui va surmonter la tombe où voisinnent les restes du Báb, ramenés d'Iran, et ceux de son grand-père Abdu'l-Bahá. Le mausolée, entouré de jardins suspendus, est achevé en 1953. Signification Le sanctuaire est entouré par neuf jardins en terrases concentriques arrivant au sommet du mont Carmel. C'est le siège international de la foi baha'ie. Proche du mausolée se situe le siège de la Maison de Justice du Mont Carmel, avec ses marches, ses pilliers, son dôme, c'est une construction symbolique de la structure de la religion bahá'ie. Les marches correspondent aux Assemblées locales, les pilliers aux Assemblées nationales. Le dôme à la Maison de Justice, avec sa fonction de coordination, et de décision. Liens internes Lieux de sépulture des fondateurs des religions du monde Notes et références Liens externes (en) Construction du mausolée sur le site http://news.bahai.org Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de la mort Portail d’Israël Portail de la foi bahá'íe
Graftombe van de Báb

De graftombe van de Báb is een grafmonument in Haifa, Israël, waar de resten van de Báb, stichter van het bábisme en de voorloper van Bahá'u'lláh, stichter van het bahai-geloof, zijn gelegd. De locatie wordt beschouwd als de op een na heiligste plaats op aarde voor bahai-gelovigen, na de graftombe van Bahá'u'lláh in Bahjí, nabij Akko. De precieze locatie op de berg Karmel werd door Bahá'u'lláh aangewezen aan zijn oudste zoon, 'Abdu'l-Bahá, in 1891. 'Abdu'l-Bahá bouwde de oorspronkelijke graftombe, die later door zijn kleinzoon Shoghi Effendi werd verfraaid met een koepel. De koepel bestaat uit 12.000 daktegels van 50 verschillende soorten en maten gemaakt in Utrecht, Nederland, waarbij gebruik werd van een innovatief proces van brand-glazuring over bladgoud. Een van deze tegels wordt tentoongesteld in het Nederlands Dakpannenmuseum te Alem. De voor bahai-gelovigen heilige plaatsen in Haifa en in en rond Akko, met inbegrip van de terrassen en de graftombe van de Báb op de berg Karmel, en de graftombe van Bahá'u'lláh, het huis van Bahjí en het huis in Mazra'ih werden in juli 2008 toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Een restauratie van het heiligdom begon in 2008 en werd in 2011 afgerond. Externe links Bahá'í Gardens - Officiële website Bahá'í Pilgrimage - Shrine of the Báb Pictures of Shrine of the Báb Baha'i World News Service: Golden tile from Baha'i shrine goes on display in museum Photos - The Bahá'í Gardens in Haifa: the Shrine of the Bab Terraces & Gardens Bron Smith, P. (1999). A Concise Encyclopedia of the Bahá'í Faith. Oneworld Publications, Oxford, UK. ISBN 1-85168-184-1. Noten
Santuário do Báb

O Santuário do Báb é um monumento localizado em Haifa, Israel, onde está enterrado o Báb, precursor da Fé Bahá'í; é considerado o segundo lugar mais sagrado na Terra para os Bahá'ís. A localização precisa no Monte Carmelo foi designado por Bahá'u'lláh e seu filho mais velho, 'Abdu'l-Bahá em 1891. Abdu'l-Bahá planejou a estrutura, na qual foi desenhada e terminada vários anos depois por seu neto,
Bábs helgedom

Bábs helgedom (Hebreiska: מקדש הבאב, Arabiska: ضريح الباب) är den näst heligaste platsen inom bahá'í, den yngsta av världens monoteistiska religioner. Det är platsen där de jordiska kvarlevorna av en av trons grundare Báb vilar. Helgedomen som är belägen på Karmelberget i Israel, blev tillsammans med andra bahá'í-platser i Israel utnämnd till världsarv av FN-organisationen Unesco år 2008. Helgedomen ligger i en trädgård bestående av 19 terrasser. Nio terrasser är nedanför helgedomen och nio är ovanför. Historia Báb avrättades år 1850 i Tabriz, Iran. Hans kvarlevor fördes år 1909 till helgedomens plats som då endast var ett ordinärt envåningshus. Denna byggnad har, med bland annat en överbyggnad, sedan byggts ut till dess nuvarande form. Helgedomen stod i sin helhet klar år 1953. Helgedomen öppnades officiellt för allmänheten i maj år 2001. Arkitektur Helgedomens yttre består främst av italiensk marmor medan pelarna är gjorda av rosa granit. Dess kupol består av 14,000 handgjorda guldplattor importerade från Nederländerna. Källor
Усипальниця Баба

Усипальниця Ба́ба — споруда, що збудована прихильниками віри бахаї у місті Хайфа (Ізраїль), у якій похований Баб, розстріляний 9 липня 1850 року в Тебризі (Персія). Місце розташування визначив безпосередньо Бахаулла 1891 року, але усипальницю збудували під керівництвом Абдул-Баха багато років потому. Рештки Баба поховали в ній 21 березня 1909 року. Верхню частина, якою так захоплюються сьогодні, була надбудована над усипальницею під наглядом Шоґі Еффенді у 1949-1953 рр. Більшість каменів для усипальниці Баба були видобуті в Італії, потім перевезені до Ізраїлю. Архітектор храму — Максвелл Вільям Сазерленд, канадський бахаї, свекор Шогі Еффенді, який будував у стилі Beaux-Arts. Деякі аспекти структурної розробки купола проєктували професори Техніону. Усипальниця Баба — одне з найвизначніших місць у Хайфі. Бахаї вважають усипальницю Баба і навколишні сади «подарунком людству». Зображення Посилання Зображення усипальниці Баба Bahá'í Pilgrimage — Shrine of the Báb Baha'i World News Service: Golden anniversary of the Queen of Carmel Інформація про
Ieixivà Kol Torà

La Ieixivà Kol Torà és una ieixivà ultraortodoxa ubicada al barri de Bayit Vegan, a la ciutat de Jerusalem, Israel. Aquesta ieixivà va ser fundada en 1939. La Ieixivà Kol Torà va ser fundada en 1939 pel Rabí Yechiel Michel Schlesinger (1898-1948), nascut a Hamburg, Alemanya, i el Rabí Boruch Kunstadt, un Rabí de Fulda, Alemanya. Kol Torà era una ieixivà ultraortodoxa que feia servir l'hebreu modern en l'ensenyament, enlloc del idioma jiddisch, tal com era habitual en aquella època. Aquesta innovació va tenir el suport del Chazon Ish, el Rabí Abraham Yeshaya Karelitz. Després de la mort del Rabí Schlesinger en 1949, la Ieixivà Kol Torà va ser dirigida pel Rabí Shlomo Zalman Auerbach, fins a la seva mort en 1995. Actualment el Rabí Moixè Yehuda Schlesinger, el fill gran del fundador, està servint com a cap de la ieixivà. Kol Torà es divideix en dues parts, el col·legi rabínic, i l'escola secundària. El nombre d'alumnes matriculats a les dues institucions ascendeix a uns 1.000 estudiants. Referències