NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maghar (Izrael)

Maghar (hebr. מע'אר; arab. مغارِ; ang. Maghar, lub także Mughar i al-Mughar; pol. Jaskinie) – samorząd lokalny położony w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Położenie Miasteczko leży na stokach góry Chazon, na wysokości 231 metrów n.p.m. W rejonie tym Dolna Galilea zatacza łuk wokół jeziora Tyberiadzkiego, i rozpoczynają się góry Górnej Galilei. W jego otoczeniu jest miasteczko Dejr Channa, moszawy Tefachot i Chazon, kibuce Inbar i Kaddarim, wioska komunalna Kallanit, oraz arabska wioska Sallama. Na północny wschód od miejscowości znajduje się szkoleniowa baza wojskowa Michve Alon, natomiast na południowym zachodzie jest więzienie Tzalmon. Demografia Zgodnie z danymi Izraelskiego Centrum Danych Statystycznych w 2006 roku w osadzie żyło 19 tys. mieszkańców, w tym 57,8% Druzowie, 21,2% Arabowie chrześcijanie i 20,9% Arabowie muzułmanie. Populacja osady pod względem wieku (dane z 2006): Źródło danych: Central Bureau of Statistics. Historia W okresie panowania rzymskiego w miejscu tym istniało miasto Zar, które słynęło z gajów oliwnych. W późniejszym okresie Talmud wymienia miejscowość Ma'arija. W okresie panowania Brytyjczyków Maghar była dużą wioską. Podczas wojny domowej w Palestynie w rejonie wioski stacjonowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w październiku 1948 Izraelczycy przeprowadzili operację Hiram. W dniu 30 października Maghar została zajęta przez izraelskich żołnierzy. W odróżnieniu od wielu arabskich wiosek w Galilei, nie została ona wysiedlona i zachowała swój pierwotny charakter. W 1956 Maghar otrzymała status samorządu lokalnego. Podczas II wojny libańskiej w 2006 na miejscowość spadły rakiety wystrzeliwane przez Hezbollah z terytorium Libanu. W ich wyniku zginęło 2 mieszkańców, a kilkoro zostało rannych. Edukacja W miejscowości znajdują się cztery szkoły podstawowe i dwa gimnazja. Religia W miejscowości znajdują się dwa kościoły chrześcijańskie, dwa meczety i jedno sanktuarium Druzów. Gospodarka Ważnym elementem lokalnej gospodarki pozostaje rolnictwo, zwłaszcza produkcji oliwki z oliwek. Wielu Druzów pracuje w izraelskiej armii i policji. Część mieszkańców znajduje zatrudnienie w pobliskich strefach przemysłowych. Komunikacja Przez miejscowość przechodzą drogi nr 806 i 807. Jadąc drogą nr 806 na północ dojeżdża się do skrzyżowania z drogami prowadzącymi do kibucu Inbar i moszawu Chazon, natomiast jadąc na południe dojeżdża się do skrzyżowania z drogą nr 805 i dalej do miasteczka Ajlabun. Drogą nr 807 dojeżdża się do położonej na wschodzie wioski Kallanit. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne Maghar Google Maps Mapa Maghar
Магар (город)

Магар (ивр. מע'אר, מגאר‎, араб. المغار‎) — город в Северном округе Израиля. Его площадь составляет 19,810 дунамов. Магар получил статус местного совета в 1956 году, а с 2021 имеет статус города. История В древности Магар был известен ещё в период Римской империи под названием «Зар». Множество оливковых рощ и старинные прессы для изготовления вина говорят о долгой истории сельского хозяйства в этом районе, в многочисленных пещерах найдены признаки древнего жилья. Современное название деревни происходит от арабского слова «пещеры». Османская империя В 1596 году деревня появилась в налоговых списках Османской империи, где она зарегистрирована под названием «Магар-Хазур». В это время деревня имела чисто мусульманское население, состоящее из 169 семей. Они выплачивали налоги Османской империи на пшеницу, ячмень, оливковые деревья, стада коз, ульи, и пресс для маслин и винограда. В XIX веке французский исследователь Виктор Герен нашёл деревню, которую он называл «Эль-Магар», уже достаточно большой, имеющей около 1200 жителей. Она была разделена на три квартала: мусульманский, христианский и друзский. В 1881 году экспедиция «Фонда исследования Палестины» описывала Эль-Магар: «Большая каменная деревня, где проживает около 1100 мусульман, друзов и христиан, расположенная на склоне холма, с обширными оливковыми рощами на юге и западе деревни. Долгая весна и колодцы дают деревне хороший запас воды». Британский мандат В переписи населения Палестины 1922 года, проведенной властями Британского мандата в Палестине, деревня Магар имела общую численность населения 1377 человек. Из них 265 человек были мусульманами, 676 друзами и 436 христианами. Все христиане относились к Римской католической церкви. По переписи населения 1931 года, население деревни Магар (вместе с деревней Аль-Мансури) было в общей сложности 1733 человек, проживающих в 373 домах. Из них 307 человек были мусульманами, 549 христианами и 877 друзами. Государство Израиль Во время операции Хирам, 29-31 октября 1948 года, деревня сдалась наступающей израильской армии. Многие жители бежали на север, но некоторые остались и не были изгнаны израильскими солдатами. В деревне были введены законы военного времени вплоть до 1966 года. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 22 957 человек. Ежегодный прирост населения — 2,5 %. Примечания
Maghar

Maghār (hebreiska: מע’ר) är en ort i Israel. Den ligger i distriktet Norra distriktet, i den norra delen av landet. Maghār ligger 292 meter över havet och antalet invånare är 18 915. Terrängen runt Maghār är lite bergig.Runt Maghār är det tätbefolkat, med 982 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Karmi'el, 10,0 km väster om Maghār. Trakten runt Maghār består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Maghār.
Маар (Ізраїль)

Маар (івр. מגאר или מע'אר, араб. المغار) — місто в Північному окрузі Ізраїлю зі змішаним населенням мусульман, християн і друзів. Його площа складає 19,810 дунамів. Маар отримав статус місцевої ради у 1956 році, а з 2021 року має статус міста. Історія Магар був відомий ще в період Римської імперії під назвою «Зар». Безліч оливкових гаїв та старовинні преси для виготовлення вина говорять про довгу історію сільського господарства у цьому районі, у численних печерах знайдено ознаки стародавнього житла. Сучасна назва міста походить від арабського слова «печери». Примітки Посилання Офіційний вебсайт
Ramat HaKovesh

Ramat HaKovesh (Hebrew: רָמַת הַכּוֹבֵשׁ, lit. 'The conqueror's Ridge') is a kibbutz in central Israel. Approximately 7 kilometers northeast of Kfar Saba and south-west of Tira. The kibbutz falls under the jurisdiction of Drom HaSharon Regional Council. In 2024 it had a population of 1,246. Etymology Ramat Hakovesh was named for "Hakovesh," the Jewish pioneering group that established the kibbutz, reflecting the Labor Zionist ideal of manual labor and the agricultural "conquest" of barren land. History Before the 20th century the area formed part of the Forest of Sharon. It was an open woodland dominated by Mount Tabor Oak, which extended from Kfar Yona in the north to Ra'anana in the south. The local Arabs used the area for pasture, firewood and intermittent cultivation. The intensification of settlement and agriculture in the coastal plain during the 19th century led to deforestation and subsequent environmental degradation. The kibbutz was founded by Zionist youth from the Hashomer Hatzair and HeHalutz movements, including Jews from Wizna. A Vishnivean group of the HeHalutz movement immigrated to Mandate Palestine in 1926. They formed the nucleus of kibbutz "HaKovesh", which initially camped near Petah Tikva. In 1936, they moved to a parcel of land purchased from an Arab family where they engaged in farming despite years of ongoing sniping and violence. On 16 November 1943 the British military searched the kibbutz for arms on the pretext of searching for deserters from the Polish Army, which was then stationed in Palestine.In the violent confrontation, a kibbutz member, Shmuel Wolynetz, was killed, 14 people were wounded, and 35 were arrested In November 1945, following the Night of the Trains, a Palestine Police squad with dogs tried to break into the kibbutz. Upon orders from Jerusalem to withdraw, it was declared off-limits to British forces. Economy The kibbutz owns and operates Duram Rubber Products Company, a manufacturer of technical rubber products. Duram Mask A.C. Ltd., a subsidiary. manufactures the Duram Escape Mask, special emergency escape masks for personal use in situations of smoke, fire, chemical spill or chemical/biological terror attack. Kibbutz Ramat Hakovesh operates a wedding and banquet hall, Pekan Garden. PowerCom, a company based in Ramat Hakovesh, produces a remote monitoring system that collects data from solar systems and sends information to an online server that can be accessed from computers anywhere in the world. Notable people Sara Levi-Tanai (1910–2005), choreographer and song writer. Lived in the Kibbutz from 1940 to 1945. Gallery References
Ramat HaKovesh

Ramat HaKovesh (en hébreu : רָמַת הַכּוֹבֵשׁ, litt. « Crête des pionniers ») est un kibboutz du district centre d'Israël. Il se situe à environ 7 kilomètres au nord-est de Kfar Saba ainsi qu'au sud-ouest de Tira. Le kibboutz relève de la juridiction du Conseil régional de Drom HaSharon. En 2023, il compte 1 077 habitants. Étymologie Ramat Hakovesh tire son nom de « Hakovesh », le groupe de pionniers juifs ayant établi le kibboutz, reflétant l'idéal sioniste travailliste du travail manuel ainsi que la « conquête » agricole de la terre stérile. Histoire Avant le XXe siècle, la région fait partie de la Forêt de Sharon. Il s'agit d'une région boisée dominée par le chêne du mont Thabor, s'étendant de Kfar Yona au nord à Ra'anana au sud. Les Arabes locaux utilisaient la région comme pâturage, pour le bois de chauffage et pour une culture intermittente. L'intensification de l'habitat et de l'agriculture dans la plaine côtière au cours du XIXe siècle mène à la déforestation ainsi qu'à une dégradation environnementale ultérieure. Le kibboutz est fondé par la jeunesse sioniste des mouvements Hashomer Hatzaïr et HeHalutz, dont des juifs de Wizna. Un groupe Vishnivean du mouvement HeHalutz immigre en Palestine mandataire en 1926. Ils forment le noyau du kibboutz « HaKovesh », qui campe initialement près de Petah Tikva. En 1936, ils s'installent sur une parcelle de terrain achetée à une famille arabe où ils pratiquent l'agriculture malgré des années de tirs de précision et de violence continus. Le 16 novembre 1943, l'armée britannique fouille le kibboutz à la recherche d'armes sous prétexte de rechercher des déserteurs de l'armée polonaise, qui est alors stationnée en Palestine. Dans la violente confrontation, un membre du kibboutz, Shmuel Wolynetz, est tué, 14 individus sont blessés et 35 personnes sont arrêtées. En novembre 1945, suite à la Nuit des Trains, une escouade de la police palestinienne accompagnée de chiens tente de pénétrer dans le kibboutz. Suite à l'ordre de retrait donné par Jérusalem, la zone est déclarée interdite aux forces britanniques. Économie Le kibboutz est le propriétaire ainsi que le gérant de Duram Rubber Products Company, un fabricant de produits en caoutchouc techniques. Duram Mask A.C. Ltd., une filiale, fabrique le masque d'évacuation Duram, un masque d'évacuation d'urgence spécial à usage personnel en cas de fumée, d'incendie, de déversement de produits chimiques ou d'attaque terroriste chimique/biologique. Kibbutz Ramat Hakovesh dirige une salle de mariage et de banquet, Pekan Garden. PowerCom, une société basée à Ramat Hakovesh, produit un système de surveillance à distance qui collecte des données provenant des systèmes solaires et envoie les informations à un serveur en ligne pouvant être accessible sur ordinateurs partout dans le monde. Personnes notables Sara Levi-Tanai, chorégraphe et parolière. A vécu dans le kibboutz de 1940 à 1945. Galerie Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Ramat HaKovesh » (voir la liste des auteurs). Portail d’Israël
Ramat Hakovesh

Ramat HaKovesh (lett. Alture del Conquistatore) è un kibbutz che si trova nel distretto Centrale d'Israele. Il kibbutz si trova circa 7 km a nord di Kfar Saba e appartiene alla giurisdizione del Consiglio Regionale Drom HaSharon. La popolazione è di 614 persone. Il kibbutz è stato fondato da appartenenti ai gruppi giovanili sionisti Hashomer Hatzair e HeHalutz immigrati nella Palestina Mandataria nel 1926. Il nucleo iniziale del kibbutz era inizialmente insediato vicino alla città di Petah Tiqwa. Il kibbutz possiede e gestisce la Duram Rubber Products Company, un'industria manifatturiera attiva nel settore della gomma. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ramat Hakovesh
Ramat ha-Kowesz

Ramat ha-Kowesz (hebr. רמת הכובש; pol. Wzgórza Zdobywców) – kibuc położony w samorządzie regionu Derom ha-Szaron, w Dystrykcie Centralnym, w Izraelu. Leży na równinie Szaron, w otoczeniu miast Kefar Sawa i Tira, moszawów Sede Warburg i Miszmeret, kibuców Ejal i Nir Elijjahu, oraz wioski Bet Berl. Na południowy wschód od kibucu przebiega granica terytoriów Autonomii Palestyńskiej, która jest strzeżona przez mur bezpieczeństwa. Po stronie palestyńskiej znajduje się miasto Kalkilja. Członek Ruchu Kibuców (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit). Historia Kibuc został założony w 1932 przez członków młodzieżowych ruchów syjonistycznych Ha-Szomer Ha-Cair i HeHalutz. Większość założycieli kibucu było żydowskimi imigrantami z Polski, którzy przybyli do Mandatu Palestyny w 1926. W latach 1939–1948 kibuc był wielokrotnie atakowany i ostrzeliwany przez Arabów. 16 listopada 1943 brytyjscy żołnierze przeszukali kibuc w poszukiwaniu nielegalnej broni i ukrywających się członków żydowskich organizacji militarnych. Doszło wówczas do wymiany ognia pomiędzy Brytyjczykami a członkami Hagany. Edukacja W kibucu znajduje się szkoła podstawowa. Kultura i sport W kibucu jest ośrodek kultury, korty tenisowe oraz boisko do piłki nożnej. Gospodarka Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie i sadownictwie. Znajduje się tutaj zakład Duram Rubber Products Company, który produkuje różnorodne uszczelki gumowe, zaciski, pierścienie i inne części gumowe dla potrzeb przemysłu zbrojeniowego, motoryzacyjnego, rolnictwa i budownictwa. Komunikacja Na wschód od kibucu przebiega autostrada nr 6, brak jednak możliwości bezpośredniego wjazdu na nią. Z kibucu wyjeżdża się na zachód na drogę nr 554 , którą jadąc na północny wschód dojeżdża się do miasta Tira, lub jadąc na południowy zachód dojeżdża się do wioski Bet Berl i moszawu Sede Warburg. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne kibucu Ramat ha-Kowesz Google Maps Mapa kibucu Ramat ha-Kowesz Amudanan
Ramat Hakovesh

Ramat HaKovesh (em hebraico רָמַת הַכּוֹבֵשׁ, lit. Alturas do Conquistador) é um kibbutz no centro de Israel. Localizado aproximadamente 7 quilômetros do norte de Kfar Saba, inclui-se na jurisdição do Conselho Regional Drom HaSharon. Tem uma população de 919 habitantes. História O kibbutz foi fundado por jovens sionistas dos movimentos Ha Shomer Hatzair e HeHalutz, incluindo judeus de Wizna. Integrantes de um grupo de Vishneva, na Bielorrússia, do movimento Hehalutz imigraram para o Mandato Britânico da Palestina em 1926. Eles formaram o núcleo do kibbutz "HaKovesh", que era localizado perto do assentamento (hoje cidade) de Petah Tikva. Quando a terra onde kibbutz está atualmente localizado foi adquirida, o grupo se estabeleceu e fundou o kibbutz. Em 16 de novembro de 1943, o exército britânico revistou o kibbutz para achar armas. Os membros do kibbutz resistiram e uma confrontação violenta ocorreu. Um membro foi morto, 14 foram feridos e 35 foram presos. O kibbutz se estende sobre uma porção de terra conhecida como o "pomar al-Banna", que pertencia a Hajj Khahil al-Banna, o pai de Abu Nidal. Habitantes notáveis Meir Agassi, autor e poeta Referências
Рамат-ха-Ковеш

Рамат-ха-Ковеш (ивр. רָמַת הַכּוֹבֵשׁ‎) — кибуц в центре Израиля. Расположен в 7 километрах к северу от города Кфар-Саба, входит в юрисдикцию регионального совета Дром-ха-Шарон. В 2020 году его население составляло 1 130 человек. История Кибуц был основан сионистской молодежью из движений Ха-шомер ха-цаир и Гехалуц, в основном евреев-репатриантов из Визны. Визнивийская группа движения Гехалуц репатриировалась в Подмандатную Палестину в 1926 году. Они сформировали ядро кибуца «Ха-Ковеш», который изначально располагался недалеко от поселения (ныне город) Петах-Тиква. В 1936 году у арабской семьи был куплен участок земли в районе, окруженном тремя арабскими деревнями. Основатели кибуца поселились на этой земле, но страдали от продолжающихся снайперских стрельб и актов насилия арабов вплоть до основания Государства Израиль в 1948 году. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 1 130 человек. Примечания
Ramban-Synagoge

Die älteste noch genutzte Synagoge Jerusalems ist die Ramban-Synagoge (hebräisch בֵּית כְּנֶסֶת הַרַמְבָּ"ן Bejt Knesset ha-RaMBa"N, deutsch ‚Nachmanides-Synagoge‘), deren Entstehung bis auf RaMBaN (Nachmanides) zurückverfolgt werden kann. Als er 1267 nach Jerusalem kam, habe er dort nur zwei Juden vorgefunden und begonnen, eine jüdische Gemeinde aufzubauen. Anfangs errichtete er eine Synagoge in einem zerstörten Gebäude auf dem Zion, später zog man jedoch ins Jüdische Viertel an den Ort um, an dem die Synagoge noch heute steht (Ecke Rechov ha-Jehudim und Platz des Jüdischen Viertels in der Jerusalemer Altstadt). 1523 wurde die Synagoge wiedererbaut, 1586 vom osmanischen Gouverneur geschlossen, nach 1948 von den Jordaniern zerstört und noch 1967, im Jahr des Sechstagekriegs wieder aufgebaut, zum 700. Jubiläum ihrer Gründung. Weblinks Einzelnachweise
Sinagoga Nahmánides

La sinagoga Nahmánides (en hebreo: בית כנסת הרמב"ן‎; translit. sinagoga Rambán) es la segunda sinagoga más antigua de la ciudad vieja de Jerusalén, y de Jerusalén en general. Es famosa por haber sido fundada por el rabino y filósofo sefardí Nahmánides (Rambán) en 1267,​ poco después de su desentierro del Reino de Aragón, para servir a la comunidad judía autóctona de la época.​ Hoy en día son dos las sinagogas en Jerusalén que reciben el nombre de Sinagoga Rambán, la antigua sinagoga sin embargo es la única cuyo nombre se suele traducir a Nahmánides. La otra sinagoga, construida poco después de la fundación del Estado de Israel y renovada en 2005 se encuentra al sur de la ciudad. Edificio Los cimentos del edificio están formados por varias bóvedas descansando sobre capiteles al estilo románico y bizantino. Este estilo arquitectónico, junto a la ausencia de elementos góticos e islámicos, sugiere que la construcción del edificio original es anterior al período de las cruzadas. La sinagoga está erigida a unos tres metros bajo el nivel de calle, para dar cumplimiento a las restricciones musulmanas de la época que establecían que los templos de los Dhimmi no debían tener una altura superior a la de las mezquitas. Referencias
Synagoga Ramban w Jerozolimie

Synagoga Ramban w Jerozolimie (hebr. בית כנסת הרמב"ן) – najstarsza czynna synagoga na terenie Dzielnicy Żydowskiej Starego Miasta w Jerozolimie, znajdująca się na rogu ulicy Ha-Yehudim i placu Rova. Budowa synagogi została rozpoczęta w 1267 roku przez Nahmanidesa (Rabbi Mosze ben Nahman, którego imię jest często skracane jako Ramban), który został wygnany z Aragonii i w 1267 roku znalazł schronienie w Ziemi Świętej. Tam zaadaptował zrujnowany dom na synagogę. Leży ona 3 metry pod poziomem ulicy, gdyż budynki dhimmów nie mogły być wyższe od meczetów. Sklepienie budowli opiera się na romańskich i bizantyjskich kapitelach kolumn. Brak wpływów architektury muzułmańskiej i gotyckiej świadczy, że pochodzi ona z okresu przed wyprawami krzyżowymi. W 1599 roku synagoga została zamknięta na polecenie tureckiego gubernatora Jerozolimy - budynek wykorzystywany był jako warsztat. Stopniowo Żydzi sefardyjscy utworzyli swoje centrum na sąsiednim miejscu gdzie dziś stoi synagoga Yochanan ben Zakai. W 1835 roku Żydzi uzyskali zgodę na remont i połączyli obie synagogi. W XX wieku budynek został skonfiskowany przez muftiego Jerozolimy i zamieniony na młyn i wytwórnię serów. Po wojnie w 1948 roku został zniszczony przez Arabów. Po wojnie sześciodniowej w 1967 roku synagoga została ponownie otwarta. Przypisy
Sharbat House 1 (Tel Awiw)

Sharbat House 1 (hebr. בית שרבט 1; nazywany także Sharbat Brothers Tower 1) – biurowiec w osiedlu Menaszijja w mieście Tel Awiw, w Izraelu. Historia W latach 70. XX wieku rozpoczęto tworzenie centrum biznesowo-handlowego Centrum Tekstylne, które znajdowało się w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Charlesa Clore’a. Na wzór amerykańskich obszarów metropolitalnych przygotowano plan architektoniczny, który przewidywał budowę wysokich biurowców, szerokich dróg dojazdowych i dużych parkingów. Pierwsze wieżowce zaczęły powstawać w 1978. Obecnie znajduje się tutaj duże centrum biznesowe miasta. Całe centrum zostało wybudowane na jednej wspólnej platformie, będącej podstawą do budowy kolejnych budynków. W podstawie mieszczą się centra handlowe, parkingi oraz wejścia do biurowców. Pomiędzy biurowcami znajduje się duży centralny dziedziniec. Wokół niego wzniesiono parami sześć wieżowców: dwa po stronie południowej, dwa po stronie północnej i dwa pośrodku. Pierwszym wieżowcem, który powstał w 1978 w północno-zachodnim rogu kompleksu, był Dom Gibor. W 1980 po jego wschodniej stronie wybudowano prawie bliźniaczy wieżowiec Dom Przemysłu. Następnie w 1984 w południowo-zachodnim rogu kompleksu wybudowano Textile and Fashion Center, który odgrywa centralną funkcję w Centrum Tekstylnym. W 1990 po zachodniej stronie środkowej części kompleksu wybudowano biurowiec Sharbat House 1. Dane techniczne Budynek ma 20 kondygnacji i wysokość 72 metrów. Wieżowiec wybudowano w stylu międzynarodowym (odłam modernizmu). Wzniesiono go ze stali i betonu. Elewacja jest wykonana w kolorach granatowym i jasnym brązie. Wieżowiec jest wykorzystywany jako biura prywatnych firm handlowych. Zobacz też lista wieżowców w Tel Awiwie Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć Textile Center Complex. [w:] Tel Aviv in Focus [on-line]. [dostęp 2011-01-17]. (ang.). Textile Center Complex. [w:] Galeria 3D Google [on-line]. [dostęp 2011-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
Sharbat House 2 (Tel Awiw)

Sharbat House 2 (hebr. בית שרבט 2; nazywany także Sharbat Brothers Tower 2) – biurowiec w osiedlu Menaszijja w mieście Tel Awiw, w Izraelu. Historia W latach 70. XX wieku rozpoczęto tworzenie centrum biznesowo-handlowego Centrum Tekstylne, które znajdowało się w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Charlesa Clore’a. Na wzór amerykańskich obszarów metropolitalnych przygotowano plan architektoniczny, który przewidywał budowę wysokich biurowców, szerokich dróg dojazdowych i dużych parkingów. Pierwsze wieżowce zaczęły powstawać w 1978. Obecnie znajduje się tutaj duże centrum biznesowe miasta. Całe centrum zostało wybudowane na jednej wspólnej platformie, będącej podstawą do budowy kolejnych budynków. W podstawie mieszczą się centra handlowe, parkingi oraz wejścia do biurowców. Pomiędzy biurowcami znajduje się duży centralny dziedziniec. Wokół niego wzniesiono parami sześć wieżowców: dwa po stronie południowej, dwa po stronie północnej i dwa pośrodku. Pierwszym wieżowcem, który powstał w 1978 w północno-zachodnim rogu kompleksu, był Dom Gibor. W 1980 po jego wschodniej stronie wybudowano prawie bliźniaczy wieżowiec Dom Przemysłu. Następnie w 1984 w południowo-zachodnim rogu kompleksu wybudowano Textile and Fashion Center, który odgrywa centralną funkcję w Centrum Tekstylnym. W 1990 po zachodniej stronie środkowej części kompleksu wybudowano biurowiec Sharbat House 1. W 1992 wybudowano jego bliźniaczą wieżę, położoną po wschodniej stronie środkowej części kompleksu. Dane techniczne Budynek ma 20 kondygnacji i wysokość 72 metrów. Wieżowiec wybudowano w stylu międzynarodowym (odłam modernizmu). Wzniesiono go ze stali i betonu. Elewacja jest wykonana w kolorach granatowym i jasnym brązie. Wieżowiec jest wykorzystywany jako biura prywatnych firm handlowych. Zobacz też lista wieżowców w Tel Awiwie Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć Textile Center Complex. [w:] Tel Aviv in Focus [on-line]. [dostęp 2011-01-17]. (ang.). Textile Center Complex. [w:] Galeria 3D Google [on-line]. [dostęp 2011-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).