NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ecce Homo-basiliek

De Ecce Homo-basiliek is een 19e-eeuwse, rooms-katholieke kerk aan de Via Dolorosa in Jeruzalem (Israël). De kerk behoort tot het complex van het Klooster van de Zusters van Zion. Beschrijving Het koor van de Ecce Homo-basiliek is geconstrueerd voor een van de doorgangen van een drievoudige Romeinse triomfboog. Een tweede doorgang van deze triomfboog loopt door over de Via Dolorosa buiten de kerk. Het altaar is opgericht voor de boog. Traditioneel werd gedacht dat de boog deel uitmaakte van het fort Antonia van Herodes. Het zou hier zijn geweest waar Pontius Pilatus Jezus aan het volk toonde met de woorden Zie de Mens (Ecce Homo) nadat hij gegeseld was. Maar feitelijk was het geheten Praetorium, het keizerlijk hoofdkwartier aan het paleis van Herodes I de Grote gelegen, in de 'Bovenstad' van Jeruzalem. Hier verbleven de prefecten, met name Pontius Pilates, ten tijde van de Joodse feesten in Jeruzalem. De drievoudige boog werd echter gebouwd door de Romeinse keizer Hadrianus rond 135 en gaf toegang tot het oostelijke forum van Aelia Capitolina. In de kelderruimte van het complex bevindt zich een reservoir gebouwd door Hadrianus in de voormalige gracht van het fort Antonia van Herodes. Ook bevindt zich er het Lithostratos, een stenen weg uit de Romeinse tijd, vermoedelijk uit de 1e eeuw. In 1855 werd de locatie bij de Ecce Homo-boog gekocht door het Kloosters van de Zusters van Zion, die er onder andere de kerk en een gasthuis realiseerden. Externe links (en) Ecce Homo Convent (en) Fodor's, Ecce Homo Convent of the Sisters of Zion
Bazylika Ecce Homo

Bazylika Ecce Homo, znajduje się przy Via Dolorosa w Jerozolimie, w miejscu gdzie według Nowego Testamentu i tradycji, Jezus Chrystus został ukazany tłumowi przez Poncjusza Piłata ze słowami: "Ecce Homo" ("Oto Człowiek"). Historia Według przekazów biblijnych (Ewangelia według św. Jana) oraz tradycji, ukazanie ubiczowanego Jezusa tłumowi miało miejsce przed wejściem do Twierdzy Antonia. Z zabudowań twierdzy nic do dzisiaj nie ocalało. Tradycyjnie pielgrzymi czcili to zdarzenie w miejscu, gdzie dzisiaj znajdują się pozostałości po łuku triumfalnym cesarza Hadriana ze 135 n.e. (nazywanym "Łukiem Ecce Homo" z powodu faktu, że w XIII wieku wmurowano weń 2 płyty litostratosu). Cały litostratos, czyli domniemana kamienna podłoga z Twierdzy Antonia, na której biczowano Jezusa, znajduje się w podziemiach bazyliki, gdzie znajduje się także podziemny zbiornik wody Strution. Za ołtarzem głównym widoczny jest mniejszy, boczny łuk kamienny, jedno z trzech przejść łuku triumfalnego Hadriana. Jest ono tradycyjnie, ale błędnie, uznawane za bramę Twierdzy Antonia. Bazylika Ecce Homo powstała z inicjatywy zakonnika Alfonsa Ratisbonne, który przybył wraz z 4 zakonnicami z zakonu Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Syjonu do Jerozolimy w 1856. Kościół powstał wraz z klasztorem i domem gościnnym dla pielgrzymów. Kościołowi została nadana ranga bazyliki przez papieża Leona XIII w 1902. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o bazylice
Базилика Ecce Homo

Базилика Ecce Homo (ивр. בזיליקת הנה האיש‎) — римско-католическая церковь и место христианского паломничества в мусульманском квартале в старом городе Иерусалима по дороге к Львиным воротам. Традиция Согласно Евангелию от Иоанна (Иоанна. 19), прокуратор Иудеи Понтий Пилат показал народу Иерусалима после бичевания Иисуса Христа, одетого в багряницу и увенчанного терновым венцом, желая получить сочувствие толпы. Событие это происходило позднего утра Страстной пятницы, согласно традиции, в иерусалимской претории рядом с крепостью Антония. Сейчас на этом месте расположена базилика Ecce Homo. Здание церкви Как здание базилики так и прилегающее здание монастыря Богоматери Сиона построены во второй половине XIX века. В 1857 году Альфонс Ратисборн приобрел этот участок с руинами зданий и задействовал архитекторов Оноре Даумета и Кристофера Эдуарда Мауса для постройки церкви и монастыря основанного им ордена сестер Сиона. Постройки были завершены и освящены в 1864 году. Церковь построена сбоку старого форума Элии Капитолины, построенного после приказа римского императора Адриана в 131 году на месте разрушенного Иерусалима. В подвале церкви находится лифостротон, или по-еврейски гаввафа, где Понтий Пилат представил иудеям Иисуса Христа после бичевания: Церковь переведена в статус базилики папой Львом XIII в 1902 году. Примечания Ссылки Базилика Ecce Homo у fodors.com (англ.)
Базиліка Ecce Homo

Базиліка Ecce Homo — католицька церква у старому районі Єрусалима на Via Dolorosa. Подія в Біблії За Євангелієм від Івана (гл. 19) прокуратор Юдеї Понтій Пілат показав народу Єрусалима після бичування Ісуса Христа, одягненого в багряницю і увінчаного терновим вінцем, бажаючи отримати співчуття натовпу. Подія ця відбувалася пізнього ранку Страсної п'ятниці, в єрусалимській преторії поруч з вежею замку Антонія. Зараз на цьому місці і розташована базиліка Ecce Homo. Будівля церкви Як будівля базиліки так і прилегла будівля монастиря Сестер Богородиці Сіону побудовані у другій половині XIX століття. У 1857 році Альфонс Ратісборн придбав цю ділянку з руїнами будівель та задіяв архітектовів Думе та Маусса для побудови церкви і монастиря заснованого ним ордена Сестер Богородиці Сіону. Церква побудована збоку старого форуму міста Ælia Capitolina, збудованого після наказу римського імператора імператора Адріана у 131 році відбудувати зруйноване місто Єрусалим. У підвалі церкви знаходиться літостротон, чи по-гебрейському гаввата, де Понтій Пілат представив юдеям Ісуса Христа після бичування: Церква зведена у титулі до базиліки папою Левом XIII у 1902 році. Див. також Список церков Єрусалима Посилання Базиліка Ecce Homo у fodors.com(англ.)
Johannesbasilika (Ramla)

Die Johannesbasilika ist eine ehemalige Pfarrkirche der Kreuzfahrer in Ramla im heutigen Israel. Sie war dem heiligen Johannes dem Täufer geweiht. Das Gotteshaus ist heute eine Moschee. Geschichte Die Johannesbasilika zu Ramla war zur Zeit der Kreuzfahrer stets eine Pfarrkirche, obwohl sie in den Quellen gelegentlich als Kathedrale bezeichnet wird. Die Kathedralkirche war jedoch St. Georg in Lydda. Die Bischöfe von Lydda haben sich gelegentlich auch als Bischöfe von Ramla bezeichnet, so z. B. Robert von Rouen im Jahr 1099, dem Jahr der Besitznahme Ramlas durch die Kreuzfahrer. Bald darauf wurde auch mit dem Bau der Johannesbasilika begonnen. Als Sultan Saladin nach der Eroberung Lyddas und Ramlas 1191 die Kreuzfahrerburg und die Kathedrale in Lydda schleifen ließ, ließ er die Pfarrkirche zu Ramla unangetastet. Sie wurde kurzzeitig als Moschee genutzt, bis die Kreuzfahrer 1192 Ramla durch den Vertrag von Jaffa wieder in ihren Besitz nehmen konnten. Im August 1266 fiel Ramla dann in die Hände des Sultans Baibars I., die Johannesbasilika wurde endgültig Moschee. St. Johannes wurde in Form einer dreischiffigen Basilika mit niedrigeren Seitenschiffen errichtet. Das Langhaus besitzt sieben Joche, das jeweilige Interkolumnium längst wird durch Spitzbögen überspannt. Das Langhaus selbst wird von einem Tonnengewölbe überspannt. Die Seitenschiffen werden von Kreuzgratgewölben überdacht. Im Osten schließt die Kirche mit drei halbrunden Apsiden, die in ein äußerlich gerades Chorhaupt eingebettet sind. Der Sakralbau misst im Grundriss 45 × 21,5 Meter. Der Bau ist weltweit also einer der ältesten christliche Sakralbauten mit Spitzbögen, die zur grundlegenden Bauweise der gotischen Architektur wurden. Literatur Paul Deschamps: Romanik im Heiligen Land. Burgen und Kirchen der Kreuzfahrer. Würzburg 1992, ISBN 3-429-01435-2. Denys Pringle: The Churches of the Crusader Kingdom of Jerusalem, Band 2 (L–Z), Cambridge 1998. Weblinks Blick durch das Langhaus zur Hauptapsis in der heutigen Moschee Einzelnachweise
Great Mosque of Ramla

The Great Mosque of Ramla (Arabic: المسجد الكبير, romanized: al-Masjid al-Kabīr; Hebrew: המסגד הגדול ברמלה) is a mosque in Ramla, in the Central District of Israel. Overview The mosque was constructed in 12th century as a church. In 1266 CE, during the Mamluk Sultanate rule, the church was transformed into a mosque. A mihrab and minaret were added to the structure. The mosque consists of three parallel halls, a nave and two transepts. The mosque is accessible within walking distance south of Ramla Station of Israel Railways. See also Islam in Israel List of mosques in Israel References External links Media related to Great mosque of Ramla at Wikimedia Commons
Grote Moskee van Ramla

De Grote Moskee van Ramla is een moskee in Ramla, in de staat Israël. Geschiedenis De moskee werd oorspronkelijk gebouwd als kerk in de 12e eeuw. Tijdens de heerschappij van het Mammelukken Sultanaat Caïro werd de kerk in 1266 omgevormd tot een moskee. Een mihrab en een minaret werden aan het bouwwerk toegevoegd. Architectuur De moskee bestaat uit drie parallelle hallen, een schip en twee transepten. Vervoer De moskee is bereikbaar op loopafstand ten zuiden van Ramla Station van de Israëlische spoorwegen.
Tempel in Panias

De tempel in Panias is een aan keizer Augustus en de godin Roma gewijde tempel, gebouwd door Herodes de Grote. Herodes bouwde de tempel bij een grot bij de bron Panias, waar een van de bronnen van de Jordaan ontspringt (Panias is het latere Caesarea Filippi). Eerder was deze plaats reeds in gebruik als heiligdom voor de Griekse god Pan. Herodes bouwde de tempel kort nadat Augustus in 20 v.Chr. Trachonitis en de omliggende gebieden aan Herodes' rijk toevoegde. Volgens Flavius Josephus had de tempel een schitterend aanzien en was deze geheel opgetrokken uit wit marmer. Uit afbeeldingen van de tempel op munten van de tetrarch Filippus valt op te maken dat de tempel aan de voorzijde vier zuilen had. Uit opgravingen blijkt bovendien dat de tempel een oppervlakte besloeg van 20 bij 10,5 meter. Op de binnenzijde van de muren waren sculpturen aangebracht. Dat Herodes hier een aan de keizer gewijde tempel kon bouwen zonder dat dit op weerstand stuitte bij zijn onderdanen, geeft aan dat in het gebied ten oosten van het Meer van Galilea weinig Joden woonden. Joden zagen een aan de keizer gewijde tempel namelijk als strijdig met het monotheïsme. Referenties Flavius Josephus, BJ 1, 404-405; Ant 15, 360-364.
Letecká základna Chacerim

Základna Izraelského vojenského letectva Chacerim (hebrejsky: בסיס חיל-האוויר חצרים, Bsis Chel ha-Avir Chacerim) (ICAO: LLHB) je letecká základna Izraelského vojenského letectva v Negevské poušti, nacházející se na západním předměstí Beerševy poblíž kibucu Chacerim. Výstavba základny začala počátkem 60. let a dokončena byla 3. října 1966. Stala se první leteckou základnou, která se nenacházela v místě bývalé základny britského Královského letectva (RAF). Na základně se rovněž nachází muzeum Izraelského vojenského letectva, které existuje od roku 1977, avšak které je pro veřejnost otevřené až od června 1991. Od dubna 1966 se na základně nachází i letecká akademie Izraelského vojenského letectva a kromě ní je zde doma i akrobatický tým vojenského letectva IAF Aerobatic Team. Zajímavostí je, že na této letecké základně je vystaven i plně funkční exemplář letadla Avia S-199 (poslední označení D-112). Tento letoun, pocházející z československé pomoci při vzniku Státu Izrael, se do Izraele dostal v roce 1948 v rámci leteckého mostu Žatec-Ekron. Jednotky 69. eskadra – F-15I 102. eskadra – A-4N 107. eskadra – F-16I 123. eskadra – UH-60 Black Hawk 130. eskadra – AB206 141. eskadra – A-4N 142. eskadra – F-4E 155. eskadra – Samson/Delilah UAV 162. eskadra – Hughes 500MD/AH-1 247. eskadra – C-12/Do 28B 252. eskadra – T-4H/J Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Hatzerim Airbase na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Letecká základna Chacerim na Wikimedia Commons (anglicky) GlobalSecurity.org - Základna Chacerim
Baza lotnicza Chacerim

Baza Lotnicza Chacerim (hebr. בסיס חיל-האוויר חצרים, Basis Hayil-HaAvir Hatzerim) – wojskowa baza Sił Powietrznych Izraela położona przy kibucu Chacerim, na zachód od Beer Szewa w środkowej części pustyni Negew w Izraelu. W bezpośrednim sąsiedztwie bazy wojskowej znajduje się Muzeum Izraelskich Sił Powietrznych, w którym prezentowanych jest ponad sto różnych samolotów używanych przez Siły Powietrzne Izraela. Historia Budowa nowej bazy lotniczej w rejonie Beer Szewy rozpoczęła się na początku lat 60. XX wieku. Otwarcie bazy do działań operacyjnych nastąpiło 3 października 1966. We wrześniu 1997 Palestyńczycy odrzucili izraelską propozycję, by ich samoloty stojące na zniszczonym porcie lotniczym w Gazie zostały ze względów bezpieczeństwa przeniesione do bazy Hatzerim. 19 stycznia 1998 w bazie odbyła się uroczystość przywitania pierwszych dwóch nowych myśliwców F-15I Ra'am. Obecna eksploatacja Eskadry bojowe używają dwóch pasów południowych, natomiast do celów szkoleniowych używa się pasów startowych położonych w północno-zachodniej części bazy. Na terenie bazy funkcjonuje Akademia Pilotażu Sił Powietrznych Izraela, której głównym zadaniem jest szkolenie oraz doskonalenie umiejętności członków załóg samolotów. Przy Akademii działa Izraelska Eskadra Akrobatyczna, latająca na czterech samolotach Fouga CM.170 Magister. Eskadry W bazie stacjonuje kilka eskadr bojowych: 69 Eskadra ("Młoty") – myśliwce przewagi powietrznej F-15I Ra'am 102 Eskadra ("Latający Tygrys") – myśliwce szturmowe A-4N Ahit, lekkie helikoptery Bell 206B Seyfan, helikoptery szturmowe AH-1 Cefa oraz samoloty szkoleniowe Grob G-120A i Fouga CM.170 Magister. 107 Eskadra ("Rycerze Pomarańczowego Ogona") – samoloty wielozadaniowe F-16I Sufa. 123 Eskadra ("Południowe Dzwonki") – ciężkie helikoptery wielozadaniowe S-70A Namer. 155 Eskadra - bezzałogowe aparaty latające UAV Searcher i Hermes 450. Największą wartość bojową przedstawia 69 strategicznych myśliwców przewagi powietrznej F-15I Ra'am, które mogą przeprowadzić uderzenie na irańskie instalacje atomowe. Przez wiele miesięcy piloci prowadzili przygotowania i szkolenia w lotach na dalekie odległości, które są niezbędne przy nalocie na Iran. Dowódcy bazy płk. Joe Alon gen. Jaakov Turner (1977-1981) gen. Amiram Eliasaf gen. Amos Yadlin (1995-1998) gen. Roni Falec (1998-2001) gen. Johanan Lucker (2001-2004) gen. Shelly Gutman Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne bazy Chacerim Google Maps Chacerim Global Security
Хацерим (авиабаза)

Хацери́м (ивр. חצרים‎) — авиабаза ВВС Израиля, находящаяся в Южном округе Израиля. База расположена возле города Беэр-Шевы. С 2010 года командование базой осуществляет генерал Зив Леви. Базирующиеся подразделения 69-я эскадрилья истребителей «F-15I Страйк Игл» (ивр. טייסת 69‎); 102-я эскадрилья штурмовиков «A-4 Скайхок» (ивр. טייסת 102‎); 107-я эскадрилья истребителей «F-16I Файтинг Фалкон» (ивр. טייסת 107‎); 123-я эскадрилья вертолётов «Sikorsky UH-60 Black Hawk» (ивр. טייסת 123‎); Лётная академия ВВС (включает также Аэробатическую группу ВВС Израиля); Музей ВВС См. также Список аэропортов Израиля
Lví brána (Jeruzalém)

Lví brána (hebrejsky שער האריות‎), také brána sv. Štěpána nebo Ovčí brána, také brána Kmenů (ve smyslu izraelských kmenů, arabsky باب الأسباط‎), je jednou ze sedmi otevřených bran jeruzalémského Starého Města. Nalézá se ve východní hradbě, uvnitř brány začíná podle křesťanské tradice poslední cesta Ježíše Krista. Bránu zdobí dvě dvojice leopardů, mylně považovaných za lvy. Nechal je vytesat sultán Sulejman Nádherný k oslavě vítězství Osmanů nad Mamlúky v roce 1517. Podle legendy však byl podnětem ke stavbě sen předchozího sultána Selima I., ve kterém stanul sám proti čtveřici rozzuřeným lvům. Během šestidenní války vtrhli branou vojáci 55. paradesantní brigády do Starého Města a na Chrámové hoře rozvinuli izraelskou vlajku. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Lions' Gate na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lví brána na Wikimedia Commons
Lions' Gate

Lions' Gate (Hebrew: שער האריות, romanized: Sha'ar ha-Arayot, lit. 'Lions' Gate', Arabic: باب الأسباط, romanized: Bab al-Asbat, lit. 'Gate of the Tribes'), also St Stephen's Gate, is one of the seven open Gates of the Old City of Jerusalem. It leads into the Muslim Quarter of the Old City. History The start of the traditional Christian observance of the last walk of Jesus from prison to crucifixion, the Via Dolorosa, begins at the Lions' Gate, called St Stephen's Gate by Christians. Carved into the wall above the gate are four lions, two on the left and two on the right. Suleiman the Magnificent had the carvings made to celebrate the Ottoman defeat of the Mamluks in 1517. Legend has it that Suleiman's predecessor Selim I dreamed of lions that were going to eat him because of his plans to level the city. He was spared only after promising to protect the city by building a wall around it. This led to the lion becoming the heraldic symbol of Jerusalem. Historian Moshe Sharon notes the similarity of the sculpted felines to similar pairs at Jisr Jindas and Qasr al-Basha in Gaza. All represent the same Mamluk sultan, Baibars. Sharon estimates that they all date to approximately 1273 C.E. The gate is part of the city's extant walls, built by Ottoman Sultan Suleiman in 1538. The walls stretch for approximately 4.5 kilometers (2.8 mi) and rise to a height of 5–15 meters (16–49 ft), with a thickness of 3 meters (9.8 feet). Altogether, the Old City walls contain 43 surveillance towers and 11 gates, seven of which are presently open. In 1967 during the Six Day War, it was through this gate that Israeli paratroopers broke into the Old City of Jerusalem, along with the rest of East Jerusalem and the whole West Bank, Judea and Samaria, from Jordan at the time. See also Gates of the Old City of Jerusalem References Citations Works cited External links Photos of the gate at the Manar al-Athar photo archive The Old City Gates: www.jewishvirtuallibrary.org Archived 29 November 2016 at the Wayback Machine
Puerta de los Leones (Jerusalén)

La Puerta de los Leones (en hebreo שער האריות, Sha'ar Ha'ariot) es la única puerta abierta en la fachada este de la murallas de la Ciudad Vieja de Jerusalén, frente al Monte de los Olivos. Denominaciones El nombre «Puerta de los Leones» proviene de las dos parejas de felinos que se pueden distinguir a ambos lados de la puerta (aunque realmente se trata de leopardos, no de leones). Según la leyenda, el nombre se lo dio Solimán el Magnífico (constructor de las murallas de la Ciudad Vieja), quien, en un sueño, fue amenazado por su padre Selim I para acelerar la construcción de la muralla; en caso contrario sería echado a las bestias. Los árabes la llamaron «Puerta de las tribus» porque los israelíes, según la tradición, cruzaban esta puerta para dirigirse al Templo. También se la denomina «Puerta de San Esteban» en honor al primer mártir del cristianismo. La tumba del mártir se encontró cerca de la puerta, en el valle de Josafat. A poca distancia de la puerta, al exterior de los muros, se encuentra la iglesia ortodoxa de San Esteban. Historia Los paracaidistas de las Fuerzas de Defensa de Israel entraron en la Ciudad Vieja durante la Guerra de los Seis Días a través de esta puerta. El camino hasta la puerta de los leones desde el valle de Cedrón se denominó "Ma'ale Mota Gur", en honor de Mordechai Gur, quien dirigió las tropas durante el asalto final contra la Jerusalén de Jordania. El coronel Motta Gur dijo entonces la famosa cita: "el Monte del Templo está en nuestras manos". Significado para el cristianismo Esta es la puerta más importante para los cristianos, ya que en ella comienza la Vía Dolorosa. La procesión del Viernes Santo comienza en esta puerta. Enlaces externos Murallas y Puertas de Jerusalén Jerusalén Intramuros
Porta dei Leoni (Gerusalemme)

La Porta dei leoni (in ebraico שער האריות‎? Sha'ar ha-Arayot, in arabo باب الأسباط‎? "Bab al-Asbāt") si trova nella parte est delle mura della Città Vecchia di Gerusalemme ed è una delle sette porte cittadine ancora accessibili. Conduce dalla città vecchia alla valle di Giosafat ed al Monte degli Ulivi. Nella tradizione cristiana, la porta dei leoni segna l'inizio della Via Dolorosa, il percorso che Gesù fece dalla prigione al luogo della crocifissione. Storia La porta fu fatta costruire dal sultano ottomano Solimano il Magnifico nel 1538 nell'ambito della costruzione della cinta muraria della città vecchia. Sopra la porta sono intagliate immagini di quattro pantere, spesso scambiati per leoni, due a destra e due a sinistra. Furono fatti intagliare dal sultano Solimano il Magnifico per celebrare la vittoria ottomana sui mamelucchi nel 1517, i quali cacciarono definitivamente i crociati dalla terra santa nel XIII secolo sotto il comando del sultano Baybars, il cui simbolo rappresenta proprio una pantera. La leggenda invece, narra che il predecessore di Solimano, Selim I, sognò dei leoni che si sarebbero cibati delle sue carni poiché aveva espresso il desiderio di distruggere la città e he sarebbe stato risparmiato solo nel caso in cui avesse rinunciato ai suoi piani e costruito delle mura a protezione di Gerusalemme. Il 7 giugno 1967 le truppe israeliane della 55ª brigata entrarono nella città vecchia attraverso la porta dei leoni durante la guerra dei sei giorni per conquistarla. Altri nomi La porta nel corso della storia ha posseduto molteplici nomi. Solimano usava chiamarla Bab al-Ghor ("porta della valle del Giordano") ma questo nome non ha mai acquisito popolarità. Divenne famosa col nome di porta di Santo Stefano, poiché si trova vicino al luogo in cui avvenne in martirio di Santo Stefano, oppure Bab Sittna Maryam ("porta di nostra signora Maria"), poiché la vergine Maria nacque poco distante. Note Bibliografia (EN) AA. VV., DK Eyewitness Travel Guide Jerusalem, Israel, Petra & Sinai. (EN) Daniel Jacobs, The Rough Guide to Jerusalem. URL consultato il 2 luglio 2017. Voci correlate Porta d'Oro Porta di Giaffa Porta di Damasco Porta del Letame Porta di Sion Porta di Erode Porta Nuova Via Dolorosa Città Vecchia di Gerusalemme Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Porta dei Leoni Collegamenti esterni (EN) The Old City Gates: www.jewishvirtuallibrary.org, su jewishvirtuallibrary.org (archiviato dall'url originale il 29 novembre 2016).
Leeuwenpoort (Jeruzalem)

De Leeuwenpoort (Hebreeuws: שער האריות Sha'ar Ha'Arayot, Arabisch: باب الأسباط), ook St. Stefanspoort of Schapenpoort, is een van de zeven open poorten in de muren rondom de Oude Stad van Jeruzalem. De Leeuwenpoort bevindt zich in de oostelijke muur en markeert het begin van de Via Dolorosa, de traditionele christelijke opvatting van de laatste gang van Jezus uit de gevangenis naar zijn kruisiging. In de buurt van de boog van de poort zijn links en rechts twee afbeeldingen van luipaarden, vaak verward met leeuwen. Ze werden er door sultan Suleiman de Grote geplaatst om de Ottomaanse nederlaag van de mammelukken in 1517 te gedenken. De legende wil dat Suleimans voorganger Selim I droomde van leeuwen die hem gingen opeten, vanwege zijn plannen om de stad met de grond gelijk te maken. Hij werd gespaard na de belofte om de stad te beschermen door het bouwen van een muur om de stad. Dit leidde ertoe dat de leeuw het heraldieke symbool werd van Jeruzalem. Jeruzalem was echter al sinds Bijbelse tijden de hoofdstad van het koninkrijk Juda, waarvan de leeuw het symbool was (Genesis 49:9). Een andere versie luidt dat Suleiman de inwoners van Jeruzalem belastte met zware belastingen die zij niet konden betalen. Die nacht had Suleiman een droom over twee leeuwen die hem verslonden. Toen hij wakker werd vroeg hij zijn droomuitleggers wat zijn droom betekende. Een wijze man kwam naar voren en vroeg Suleiman waaraan hij dacht voor hij in slaap viel. Suleiman antwoordde dat hij dacht over hoe hij de mannen die zijn belastingen niet betaalden, zou straffen. De wijze man antwoordde dat God vertoornd was omdat Suleiman slechte gedachten had over de heilige stad. Om boete te doen bouwde Suleiman de Leeuwenpoort om Jeruzalem te beschermen tegen indringers.