NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Alumot

Alumot (hebrejsky אֲלֻמּוֹת, doslova "Snopy", anglicky Alumot, v oficiálním seznamu sídel Alummot) je vesnice typu kibuc v Izraeli, v Severním distriktu, v Oblastní radě Emek ha-Jarden. Geografie Leží v Dolní Galileji v nadmořské výšce 11 metrů pod mořskou hladinou na hřbetu Ramat Porija, který východním směrem prudce spadá k břehům Galilejského jezera a výtoku řeky Jordán z tohoto jezera, na západní straně klesá o něco volněji do údolí Bik'at Javne'el podél vodního toku Nachal Javne'el, který pak údolí opouští soutěskou jižně od vesnice a směřuje k řece Jordán. Jde o oblast s intenzivním zemědělstvím. Vesnice se nachází cca 9 kilometrů jižně od města Tiberias, cca 100 kilometrů severovýchodně od centra Tel Avivu a cca 53 kilometrů východně od centra Haify. Alumot obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je ryze židovské. Alumot je na dopravní síť napojen pomocí lokální silnice číslo 767, která vede dolů ke Galilejskému jezeru, kde ústí do dálnice číslo 90, a také směrem k západu, kde se v Kfar Tavor napojuje na komunikační síť ve vnitrozemí Dolní Galileji. Dějiny Alumot byl založen v roce 1941. Zakladatelská skupina osadníků vznikla už v roce 1936 z řad absolventů kurzů v Ben Šemen a pak se provizorně usadila poblíž osady Zichron Ja'akov, aby roku 1941 založila vlastní zemědělskou vesnici v tomto regionu (v prostoru nynější nedaleké vesnice Porija Ilit) a roku 1946 se definitivně přestěhovala do nynější lokality. Zpočátku čelila osada ekonomickým potížím kvůli nedostatku zemědělské půdy a odchodu mladých členů kibucu. Mezi zakladatele vesnice patřil i pozdější izraelský předseda vlády a prezident Šimon Peres. Během války za nezávislost v roce 1948 68 členů kibucu nastoupilo do vojenské služby. Devět z nich ve válce padlo. Po válce se z těchto vojáků vrátili zpátky do Alumot jen čtyři. Potom sice vesnici posílil příchod nových osadnických skupin, ale roku 1968 byl kibuc kvůli sociálním potížím opuštěn. Znovu byl osídlen roku 1969, tentokrát skupinami členů organizace Ha-Noar ha-Oved ve-ha-Lomed z řad rodilých Izraelců a židovských přistěhovalců z Argentiny. Ekonomika obce je založena na zemědělství a turistickém ruchu. Funguje tu zdravotní středisko, veřejná knihovna, plavecký bazén a sportovní areály Demografie Obyvatelstvo kibucu Alumot je sekulární. Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v kibucu Alumot Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší sídlo vesnického typu s dlouhodobě stagnující populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 284 lidí. Během roku 2014 populace stoupla o 12,3 %. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Alumot na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Galil[nedostupný zdroj] (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Bet Alon (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Rom Galil
Alumot

Alumot (Hebrew: אֲלֻמּוֹת, lit. "Sheaves") is a kibbutz in northern Israel. Located to the south of the Sea of Galilee, it falls under the jurisdiction of Emek HaYarden Regional Council. In 2024 it had a population of 481. History Kibbutz Alumot was formed in 1936 by a kvutza of graduates of the Ben Shemen Agricultural School. In 1940, the group moved to a temporary site known as "Poria Alumot" (now Poria Illit). They earned a living from agriculture and a sanatorium, Beit Alumot. In 1947 they established a permanent settlement on a nearby hill overlooking the Sea of Galilee and the Jordan Valley. Due to a shortage of water, agricultural land and new members, the kibbutz was dismantled in 1969, but was re-established the following year by immigrants from Argentina. In 2008, President Shimon Peres visited the kibbutz, which he helped to found, together with his children. Peres' daughter Tzvia (Tziki) Walden was born there. Before the establishment of the state, Peres worked on the kibbutz as a shepherd and a farmer. Economy Alumot breeds livestock and also runs a guest house with beach facilities and a water park. Notable people Shimon Peres, Prime Minister and President References
Aloumot

Aloumot (אלומות) est un kibboutz créé en 1947 en Galilée sur la route de Poriya, par des jeunes de mouvements de jeunesse. En 1968, il est momentanément abandonné à cause de problèmes financiers. En 1969, il est de nouveau reconstitué par un groupe d'immigrants originaires d'Argentine, suivi par de jeunes natifs du pays, issus de mouvements de jeunesse. Nature du kibboutz Kibboutz laïc. Population 50 familles. Moyenne d'âge : 30 ans. Activités Étable Poulailler Plage privée Auberge de jeunesse Chambres d'hôtes Station service Services Pub Discothèque Infirmerie Bibliothèque Piscine Terrains de basket, football et tennis Services postaux Sources Erez Gross "Le kibboutz Aloumot". Ed. nationales. 2005. Nir Keren "Le kibboutz Aloumot". Ed. Gal. Liens externes Portail d’Israël
Alummot

Alummot (hebr. אלומות) – kibuc położony w samorządzie regionu Emek ha-Jarden, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Leży na południe od Jeziora Tyberiadzkiego w Dolnej Galilei. Członek Ruchu Kibuców (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit). Historia Kibuc został założony w 1947. Gospodarka Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne kibucu Alummot Google Maps Mapa kibucu Alummot
Алумот

Алумот (ивр. אֲלֻמּוֹת‎, дословно — «Снопы») — кибуц на севере Израиля. Расположенный к югу от Галилейского моря, он находится под юрисдикцией регионального совета «Эмек-ха-Ярден». В 2020 году его население составляло 405 человек. История Кибуц Алумот был образован в 1936 году группой выпускников сельскохозяйственной школы Бен-Шемен. В 1940 году группа переехала на временное место, известное как «Пория Алумот» (сейчас Пория-Илит). Они зарабатывали на жизнь сельским хозяйством и содержанием санатория «Бейт Алумот». В 1947 году они основали постоянное поселение на близлежащем холме с видом на Галилейское море и долину реки Иордан. Из-за нехватки воды, сельскохозяйственных земель и новых членов, кибуц был ликвидирован в 1969 году, но на следующий год был восстановлен репатриантами из Аргентины. В 2008 году президент Шимон Перес посетил кибуц, который он помогал основывать, вместе со своими детьми. Там родилась дочь Переса Цвия. До создания государства Израиль Перес работал в кибуце пастухом и фермером. Экономика В кибуце Алумот разводят домашний скот, а также управляют гостевым домом с пляжем и аквапарком. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 405 человек. Известные люди Шимон Перес, премьер-министр и президент. Галерея Примечания
Aminadav

Aminadav (Hebrew: עַמִּינָדָב) is a moshav in central Israel. Located southwest of Jerusalem near Yad Kennedy, it falls under the jurisdiction of Mateh Yehuda Regional Council. In 2024 it had a population of 945. Etymology The name "Aminadav" is a combination of two Hebrew words; "Ami"- my nation, and "Nadav"- generous, giving, or volunteering; thus Aminadav translates "a generous people" and the moshav is named after the biblical figure Aminadav, who, according to the Book of Ruth (4: 18–22), was one of King David's ancestors. His son, Nahshon, is considered by tradition in the Talmudic tractate Sotah (36:2-37:1) to be the first person who agreed to cross the Red Sea after the Exodus from Egypt. History The village was established in 1950 by Yemeni Jews on the lands of Al-Walaja. Between 1952 and 1953 it absorbed more immigrants from North Africa as well as some native Israelis. The moshav faced shortages and poor security. In its early years, it saw hunger, political disputes, water scarcity, clan conflicts, and relocations of several families. Aminadav was located on land that had belonged to the Palestinian village of al-Walaja. Aminadav forest The Aminadav Forest, spread over 7 km2 (700 ha), is a combination of natural woodland and trees planted by the Jewish National Fund along the Salmon-Sorek contour. The forest overlooks the Sorek and Refa`im riverbeds and the Jerusalem hills. In the forest are several natural springs, ancient agricultural terraces, orchards, ancient wine presses and chalk pits. The Lord Sacks forest is a forest of 25,000 trees being planted within the Aminadav forest by the JNF, UK. It is named for Chief Rabbi of the United Hebrew Congregations of the Commonwealth, Lord Jonathan Sacks. See also List of forests in Israel References
Aminadav

Aminadav (en hébreu :עַמִּינָדָב) est un moshav dans le centre d'Israël. Il est situé au sud-ouest de Jérusalem près de Yad Kennedy et est sous la juridiction du Conseil régional de Mateh Yehuda. Histoire et origine Le nom "Aminadav" est une combinaison de deux mots hébreu : "Ami", ma nation et "Nadav", généreux et volontaire. Aminadav peut donc être traduit par "un peuple généreux". L'origine du nom est tiré du livre de l'Exode où Na'hshon ben Aminadav est le premier homme à entrer dans la Mer Rouge lorsque les Juifs fuient l´Égypte. Le village est fondé en 1950 par des immigrants juifs du Yémen. Entre 1952 et 1953, de nombreux immigrants d'Afrique du Nord ainsi que des Juifs natifs d'Israël viennent s'y installer. Forêt d'Aminadav La forêt d'Aminadav recouvre 7 km2, à l'ouest de Jérusalem et du mont Herzl, implantée sur une ligne de crêtes des collines du plateau de Judée. Elle est composée d'un mélange d'arbres d'origine et d'arbres plantés par le Fonds national juif (KKL) le long du Nahal Sorek. Cette forêt recèle d'anciennes terrasses agricoles, des vergers, d'anciennes presses à vin et des carrières de craie. Lord Sacks Forest La Lord Sacks Forest est une forêt de 25 000 arbres, dont on a planifié la plantation au cœur de la forêt d´Aminadav. Sa plantation est financée par le Fonds national juif (KKL) et le Royaume-Uni. Son nom est celui du grand Rabbin de la congrégation hébraïque du Commonwealth (United Hebrew Congregations of the Commonwealth), Lord Jonathan Sacks Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Aminadav » (voir la liste des auteurs). Article connexe Liste de forêts en Israël Portail d’Israël
Amminadaw

Amminadaw (hebr. עמינדב) – moszaw położony w samorządzie regionu Matte Jehuda, w Dystrykcie Jerozolimy, w Izraelu. Leży w górach Judei. Historia Moszaw został założony w 1950 przez imigrantów z Jemenu. W latach 1952–1953 osiedlili się tutaj imigranci z Afryki Północnej. Gospodarka Gospodarka moszawu opiera się na rolnictwie i sadownictwie. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne moszawu Amminadaw Google Maps Mapa moszawu Amminadaw
Afiq

Afiq (en hebreu: קיבוץ אפיק) (en àrab: فيق) és un quibuts i un assentament israelià del sud-est dels Alts del Golan. Va ser primer un assentament militar que fou establert per la Brigada Nahal després de la guerra dels Sis Dies prop del poble sirià de Fiq, fins que l'any 1972 es va fundar el quibuts. Es troba sota jurisdicció municipal del Consell Regional del Golan. Referències
Afik

Afik (hebrejsky אֲפִיק, podle jména vysídlené syrské vesnice Fik a podle biblického města Afek – například Kniha Jozue 13,4, v oficiálním přepisu do angličtiny Afiq, též přepisováno 'Afik) je izraelská osada a vesnice typu kibuc na Golanských výšinách v Oblastní radě Golan. Geografie Vesnice se nachází v nadmořské výšce 335 metrů. Leží cca 15 kilometrů jihovýchodně od města Tiberias, cca 65 kilometrů východně od Haify a cca 115 kilometrů severovýchodně od centra Tel Avivu, na náhorní plošině v jižní části Golanských výšin, na okraji prudkého zlomu, který se západně od osady propadá směrem ke Galilejskému jezeru. Je situována v oblasti s hustou sítí zemědělského osídlení, takřka výlučně židovského, tedy bez arabských sídel. Na dopravní síť Golanských výšin je napojena pomocí silnice číslo 98, která je hlavní severojižní komunikací v tomto regionu, ze které zde odbočuje lokální silnice číslo 789, jež vede do sousední střediskové obce Bnej Jehuda. Afik tvoří společně s vesnicemi Ne'ot Golan, Bnej Jehuda a Giv'at Jo'av územně prakticky souvislou sídelní aglomeraci. Dějiny Afik leží na Golanských výšinách, které byly dobyty izraelskou armádou v roce 1967 a byly od té doby cíleně osidlovány Izraelci. Tato osada byla založena jako vůbec první na Golanských výšinách a to už 27. prosince 1967. Šlo ale tehdy zatím pouze o provizorní vojensky-civilní sídlo typu Nachal nazývané Nachal Golan. V lednu 1968 byla osada rozšířena a získala své nynější jméno. Pozdější civilní osadníky tvořili stoupenci levicové Strany práce, respektive strany Ma'arach. K proměně na ryze civilní sídlo došlo slavnostně 8. května 1972, kdy se vesnice přesunula definitivně do nynější polohy. Ekonomika osady je založena na zemědělství (živočišná i rostlinná výroba) a na podnikání včetně turistiky. Poblíž vesnice se nachází menší letiště. V kibucu Afik je k dispozici turistické ubytování. Ve zprávě z roku 1977 vypracované pro Senát Spojených států amerických se plocha vesnice udává na 4500 dunamů (4,5 kilometrů čtverečních) a počet obyvatel se odhadoval na 90. V obci funguje zubní ordinace, obchod se smíšeným zbožím a plavecký bazén. Demografie Obyvatelstvo obce Afik je sekulární. Jde o malé sídlo vesnického typu se stagnující populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 259 lidí. Během roku 2014 stoupla populace o 2,8 %. Odkazy Reference Související články Golanské výšiny Izraelské osady na Golanských výšinách Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Afik na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Golan (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Bet Alon (hebrejsky) Oficiální profil obce na portálu Rom Galil
Afik

Afik (Hebrew: אֲפִיק) is an Israeli settlement organized as a kibbutz in the Golan Heights. It was established in 1972 close to the abandoned Syrian village of Fiq following Israel's capture and occupation of the Golan Heights in the 1973 Yom Kippur War. In 2024, it had a population of 402.. The international community considers Israeli settlements in the Golan Heights illegal under international law, while the Israeli government disputes this. Etymology Afiq literally means channel, riverbed. The name is derived from the Arab name Fiq and the ancient Biblical city Afeq. Name and biblical Aphek There are multiple locations called Aphek in the Bible, and the location of the kibbutz was believed to be adjacent to the ruins of the ancient Aphek mentioned in the Books of Kings (1 Kings 20:26), which tells how King Ahab of Israel defeated Ben-Hadad I of Damascus and the prophet Elisha foretold that King Jehoash of Israel would defeat Ben-Hadad III of Damascus three times. Archaeologists however lately favour Tel 'En Gev/Khirbet el-'Asheq within Kibbutz Ein Gev as the site of biblical Aphek. History Kibbutz Afik, affiliated with Ihud HaKvutzot VeHaKibbutzim, was established near the site of the abandoned Syrian village of Fiq on 8 May 1972. It falls under the municipal jurisdiction of the Golan Regional Council, and the Fik Airfield is located nearby. Economy Economic branches include agriculture (seasonal vegetables, pulses, and fruit orchards), dairy cattle and chicken coops. The kibbutz also operates several factories in partnership with Yifat such as Afic Printing Solutions, which produces toners and ink cartridges. Afik shares ownership of Hamat Gader, a hot mineral springs health resort, with three other kibbutzim. Another source of employment is the Orhan Afik guesthouse. Notable people Shimon Sheves (born 1952), Israeli political strategic advisor See also Israeli-occupied territories References
Afik

Afik (hebreo: אפיק; árabe: فيق) es un kibutz y asentamiento israelí del sudeste de los Altos del Golán. Afik fue primero un asentamiento militar establecido por la Brigada Nahal tras la Guerra de los Seis Días cerca del pueblo sirio de Fiq, hasta que en 1972 fue fundado el kibutz.​​ El kibutz se encuentra bajo la jurisdicción municipal del Concejo Regional Golán y el aeródromo de Fik se encuentra en los alrededores. La comunidad internacional considera los asentamientos israelíes en los Altos del Golán ilegal según el derecho internacional, pero el gobierno israelí lo cuestiona.​ Referencias
Afik

Afik (hebr.: אפיק) – kibuc położony w samorządzie regionu Golan, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Leży w południowym krańcu Wzgórz Golan. Członek Ruchu Kibuców (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit). Historia Kibuc został założony w 1972 na miejscu syryjskiej wioski Fiq. Gospodarka Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie. Dodatkowo w kibucu znajduje się zakład produkujący sprzęt medyczny Mego Afek. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne kibucu Afik Google Maps Mapa kibucu Afik Mego Afek
Афик

Афик (ивр. אָפִיק‎) — израильский кибуц на юге Голанских высот, в составе регионального совета Голан; относится к Объединённому кибуцному движению (ТАКАМ). Расположен на высоте 335 метров над уровнем моря (545 метров над уровнем воды в озере Кинерет), между двумя притоками ручья Эйн-Гев. История В 1967 году у покинутой деревни Джибин, рядом с границей с Сирией, примерно в шести километрах к востоку от нынешнего расположения кибуца, был создан военизированный форпост НАХАЛ под названием «Нахаль-Голан». В мае 1972 года форпост был передан гражданским поселенцам, а постоянный посёлок был основан у сирийской деревни Фик, покинутой жителями в Шестидневную войну, примерно в десяти километрах к юго-западу от форпоста, который стал обычной военной базой. Гражданское поселение создали два поселенческих ядра воспитанников молодёжного движения «Ха-Ноар ха-овед ве-ха-ломед» — «Этгар» и «Аргов», обосновавшиеся на месте в 1972 году. Название кибуца восходит к сирийской деревне Фик, стоявшей на этом месте, и одновременно отсылает к упоминаемому в Библии городу Афек в наделе колена Ашера. На пространстве между деревней Фик и городом Нава произошла битва при Ярмуке между византийцами и мусульманами. Рядом с кибуцем находится археологический памятник Тель-Сорег. На территории кибуца сохранились заброшенные постройки крупного сирийского военного лагеря. В его западной части, на месте с видом на археологический памятник Сусита и Кинерет, стоит бывший клуб сирийских офицеров, который несколько раз посещал израильский разведчик Эли Коэн, наблюдавший с его террасы за Кинеретом. Сегодня терраса носит название «балкон горы Нево» и входит в проходящий по Голанским высотам маршрут «Тропа Эли Коэна», о чём свидетельствуют установленные на ней памятные таблички. Экономика Экономика кибуца основана на сельском хозяйстве: садах (яблоки, сливы, груши) и полевых культурах; есть молочная ферма и птичник. Кибуц — один из четырёх посёлков — партнёров туристического комплекса Хамат-Гадер; кроме того, в нём работает гостевой дом «Атнахта бе-Афик». Примечания Литература מיכה לבנה. גולן — 20 שנה ועוד 2000 : [ивр.]. — תל אביב : משרד הביטחון — ההוצאה לאור, 1993.
Meczet az-Zajtuna

Meczet az-Zajtuna – czynny meczet na Starym Mieście Akki, na północy Izraela. Historia Meczet az-Zajtuna został wybudowany w 1862 roku na ruinach kościoła z czasów krzyżowców. Meczet znajduje się w centrum Starego Miasta Akki na południe od cytadeli. Według lokalnej legendy jego nazwa odnosiła się do drzew oliwkowych, które rosły na jego dziedzińcu. Architektura Meczet jest ściśle wkomponowany w gęstą zabudowę Starego Miasta, spośród której wyróżnia się dwoma zielonymi kopułami i białą wieżą minaretu. Duża kopuła znajduje się nad ośmiokątną główną salą modlitewną, natomiast mała kopuła jest nad położoną po stronie wschodniej drugą halą sali modlitewnej. Minaret wznosi się po stronie południowo-zachodniej meczetu. Arkadowy dziedziniec jest otoczony od wschodu, północy i zachodu przez domy mieszkalne. Na dziedzińcu znajduje się fontanna służąca do rytualnych obmywań przed modlitwami. Nabożeństwa Meczet jest czynny i służy miejscowej ludności muzułmańskiej do regularnych modlitw (pięć razy dziennie). Podczas modlitw nie wolno zwiedzać meczetu i należy poczekać na ich zakończenie (około 20 minut). Przypisy
Mezquita de Jezzar Pasha

La mezquita de Jezzar Pasha (en árabe: جامع جزار باشا) se localiza en la calle de al-Jezzar, dentro de los muros de la vieja ciudad de San Juan de Acre (Israel), que mira al este del Mar Mediterráneo. La mezquita es un excelente ejemplo de la arquitectura otomana, que incorporó elementos bizantinos y persas. Algunos de estos son el domo verde, el minarete y un gran patio. La mezquita fue el proyecto del gobernador otomano de Acre, Ahmed al Jezzar Pasha, apodado como el Carnicero, en el período tardío del siglo XVIII; infame por su crueldad, por sus impresionantes actos públicos y conocido por vencer a Napoleón en el sitio de Acre en 1799. Fue construida sobre antiguas casas de oración cristianas y musulmanas, y otras construcciones de los cruzados..​ Los materiales de construcción de la mezquita, en particular los componentes de mármol y granito, fueron tomados de las antiguas ruinas de Cesarea, Atlit y del Acre medieval. El-Jazzar encargó a varios albañiles griegos la construcción de la mezquita.​ Existe una tughra o monograma sobre un disco de mármol dentro de la puerta, mostrando al sultán gobernante, su padre, y llevando la legenda "siempre-victorioso". Véase también Mezquita de Makam al-Nabi Sain Mezquita Blanca Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Mezquita de Jezzar Pasha.
Meczet Al-Dżazzara

Meczet Al-Dżazzara (arab. مسجد الجزار, Masdżid al-Dżazzar) – największy meczet na Starym Mieście Akki, na północy Izraela. Poza Jerozolimą jest to największy meczet w Izraelu. Historia Meczet Al-Dżazzara został wybudowany w 1781 roku przez Dżazzara Paszę, który zasłynął z realizacji licznych projektów budowlanych na Starym Mieście Akki. Wzniesiono go na ruinach kościoła św. Krzyża z czasów krzyżowców. Meczet znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie cytadeli i starego saraya. Pierwotnie posiadał on srebrno-białą kopułę, i z tego powodu był nazywany Masdżid al-Anwar (pol. Wielkiego Światła). Później kopułę przemalowano na zieloną, ale wcześniej błyszczała z wielkiej odległości i dominowała panoramę całej Akki. Architektura Meczet wybudowano w klasycznym stylu osmańskim, w którym widoczne są wpływy stylu bizantyjskiego i perskiego. Jest to pojedynczy budynek otoczony arkadowym dziedzińcem. Po jego północno-zachodniej stronie wznosi się smukły, strzelisty minaret, na którego szczyt prowadzą schody o 124 stopniach. W letnie upalne dni dziedziniec służy wiernym do modlitwy. Znajduje się na nim fontanna używana do rytualnego obmywania twarzy, szyi, rąk i stóp przed modlitwą. Meczet jest przykryty zieloną kopułą. Budynek wzniesiono z bogato zdobionego marmuru. Wnętrze jest nieregularnym czworobokiem. Wewnątrz po prawej i lewej stronie znajdują się galerie dla kobiet. Centralne środkowe miejsce przeznaczone jest dla mężczyzn. Po prawej stronie znajduje się niewielkie mauzoleum i cmentarz, na którym pochowano Dżazzara Paszę i jego następcę Sulejmana Paszę, z ich rodzinami. Nabożeństwa Meczet jest czynny i służy miejscowej ludności muzułmańskiej do regularnych modlitw (pięć razy dziennie). Podczas modlitw nie wolno zwiedzać meczetu i należy poczekać na ich zakończenie (około 20 minut). Przypisy Bibliografia Bernhard Dichter: Akko-Sites from the Turkish Period. Hajfa: University of Haifa, 2000, s. 108-117. Andrew Petersen: A Gazetteer of Buildings in Muslim Palestine: Part 1. Oxford: Oxford University Press, 2001, s. 73-76. Linki zewnętrzne El Jazzar Mosque-Acre Virtual Tours. [w:] Yourway Ltd. [on-line]. [dostęp 2013-01-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-09)]. (ang.). Old City -Acre Virtual Tours. [w:] Yourway Ltd. [on-line]. [dostęp 2013-01-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-02-10)]. (ang.).
Мечеть Джеззар Паша

Мечеть Джеззар Паша (араб. جامع جزار باشا‎) — мечеть, расположенная в центре Акко на севере Израиля. Мечеть была построена по приказу губернатора Акко в конце XVIII столетия, паши Ахмеда аль-Джеззара, который был известен своей жестокостью, внушительными общественными работами, и нанесением поражения Наполеону при осаде Акко в 1799 году. Паша Джеззар заказал строительство мечети в 1781 году и оно было законено в течение года. В смежных с мечетью мавзолее и маленькое кладбище находятся могилы паши Джеззара и его преемника — паши Сулеймана, а также их родственников. Примечания