NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Старая ратуша (Иерусалим)

Старая ратуша Иерусалима была одним из четырёх общественных зданий, построенных в Иерусалиме британской администрацией в период британского мандата. История Когда ратуши на углу улиц Яффо и Мамилла стало недостаточно для нужд растущего города, Мандатное правительство построило новое административное здание. Оно использовалось муниципалитетом Иерусалима более 60 лет, с 1930 по 1993 год. Строительство финансировал банк Barclays Bank, располагавшийся в закруглённой части здания, обращённой к северо-западному углу Старого города. Британский архитектор Клиффорд Холлидей спроектировал здание. В 1972 году в зале городского совета были установлены витражи по проекту израильского художника Авигдора Арихи. Галерея Примечания
Peace Forest

Peace forest is a forest in South - Southeast Jerusalem, between the Abu Tor neighbourhood and the Sherover Promenade. The Peace Forest was planted on a site identified with the biblical Azal river mentioned in the book of Zechariah (Zechariah 14:5). There are a number of graves of the Second Temple era found in the Peace Forest, some of which have Hebrew inscriptions on them. In 1990, a grave with an Aramaic inscription "Joseph, son of Caiaphas" was found in the Peace Forest, which probably belongs to the High priest Caiaphas (see Caiaphas ossuary). The Peace Forest also contains remains of an aqueduct which supplied Jerusalem with water at a time of the Second Temple. See also List of forests in Israel Tourism in Israel Tourism in Palestine References Harley Stark, "Jerusalem, Ya‘ar Ha-Shalom Final Report", Excavations and Surveys in Israel, Journal 118
Pelech (school)

Pelech (Hebrew: פלך, lit. spindle) is a high school for religious girls located in the Baka neighborhood in Jerusalem. Alice Shalvi, a British-raised professor of English literature at Hebrew University of Jerusalem, is credited with turning the school into one of Jerusalem's most prestigious high schools. History Pelech was founded by Rabbi Shalom Rosenblüth and his wife Penina as an alternative to the Beis Yaakov girls' educational system, but was banned by the Haredi establishment soon after its establishment. It first opened in the clubhouse of the Bnei Akiva youth movement in Pardes Hannah in 1963. When Rosenblüth and his wife relocated to Jerusalem, the school moved with them to Bayit Vegan. From the outset, the school curriculum included Talmud as a compulsory subject, a revolutionary step in the Israeli religious educational system, where girls did not study Talmud. After the Six-Day War, the school was given an abandoned building on Mount Zion. The student population totaled 50 girls. Rosenblüth taught Talmud, mathematics and physics, and his wife taught English. Other teachers were Rabbi Yehuda Amital, Rabbi Mordechai Breuer, Professor André Neher and Dr. Hananel Mack. The school, facing financial and other difficulties, was on the brink of closure in 1975, when Alice Shalvi, who had come to appreciate the school's philosophy, volunteered her services for a limited period. She served as principal for the next 15 years, until 1990. After Shalvi‘s departure, Shira Breuer, continued leading the school for the next 25 years. In 2008, Pelech topped a Ministry of Education list of schools with the highest number of students graduating with honors. Classes include divinity studies and enhanced general studies. Majoring in both physics and Talmud is not unusual. In 2011 Pelech opened a Junior High School and added grades 7 and 8, and Rachel Tzur was appointed as the head of the middle-school classes. See also Education in Israel Ulpana Women in Israel Women in Judaism References External links Official website
Dom Ussishkina (Tel Awiw)

Dom Ussishkina (hebr. בית אוסישקין) – zabytkowy dom w osiedlu Lew ha-Ir w zachodniej części miasta Tel Awiw, w Izraelu. Historia Budynek został zaprojektowany przez architekta Aleksandra Levy i wybudowany w 1922. Należał on do przywódcy ruchu syjonistycznego Menachema Ussishkina, od którego wziął swoją nazwę. Po latach zaniedbań budynek został odnowiony w 1999. Dobudowano wówczas dwa dodatkowe górne piętra. Architektura Budynek wzniesiono w stylu architektury nazywanym eklektyzmem. Charakteryzuje się oknami wykończonymi w kształcie łuków, ozdobnymi gzymsami i innymi elementami klasycznych dekoracji. Dobudowane w 1999 dwa górne piętra różnią się architektonicznie od całości bryły budynku. Zostały one wzniesione ze stali, aluminium i szkła, podczas gdy stara część domu została wzniesiona z otynkowanych cegieł. Tworzy to kontrast pomiędzy starą i nową architekturą, co jest charakterystyczne dla współczesnej architektury Tel Awiwu. Budynek wchodzi w skład zespołu miejskiego Białego Miasta Tel Awiwu, który został w 2003 umieszczony na liście światowego dziedzictwa UNESCO, jako największe na świecie skupisko budynków modernistycznych. Przypisy
Bet Ammot Miszpat

Bet Ammot Miszpat (nazywany także HaMerkaz HaChaklaie) – biurowiec w osiedlu Ha-Kirja we wschodniej części miasta Tel Awiw, w Izraelu. Historia Budynek został wybudowany w 1970 w ówczesnym Centrum Tel Awiwu. Obecnie tę część osiedla coraz częściej zalicza się do zachodniej części osiedla Ha-Kirja. Dane techniczne Budynek ma 17 kondygnacji i wysokość 66 metrów. Biurowiec składa się z dwóch skrzydeł, połączonych przez centralny szeroki element konstrukcyjny, którego wysokość przewyższa oba boczne skrzydła. Wschodnie skrzydło nazywa się HaMerkaz HaChaklaie, a zachodnie Bet Ammot Miszpat. Oba posiadają osobne wejścia. Wieżowiec wybudowano w stylu brutalistycznym. Wzniesiono go z betonu. Elewacja jest wykonana w kolorze białym. Budynek służy jako biurowiec firm finansowych i ubezpieczeniowych. Zobacz też lista wieżowców w Tel Awiwie Przypisy Linki zewnętrzne Bet Ammot Miszpat. [w:] Galeria 3D Google [on-line]. [dostęp 2011-02-26]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
Dom Engela (Tel Awiw)

Dom Engela (hebr. בית אנגל, Bejt Andżel) – zabytkowy dom w osiedlu Lew ha-Ir w zachodniej części miasta Tel Awiw, w Izraelu. Historia Budynek został zaprojektowany przez architekta Zeeva Rechtera, który po studiach w Paryżu znajdował się pod silnym wpływem Le Corbusiera, czołowego przedstawiciela modernistycznego stylu międzynarodowego w architekturze. Rechter wzorował się bezpośrednio na wybudowanej kilka lat wcześniej willa Savoye. Było to wyjątkowe w owym czasie w Mandacie Palestyny, ponieważ wszyscy ówcześni żydowscy architekci wzorowali się na architekturze szkoły Bauhaus. Budynek został wybudowany w 1933 przez Jakuba Engela. Podczas II wojny światowej służył siłom brytyjskim. W następnych latach budynek kilkakrotnie zmieniał właścicieli i jego stan techniczny bardzo się pogorszył. Był kilkukrotnie przebudowany, co mocno zniekształciło jego pierwotny wygląd. W 2007 budynek został kupiony przez prywatną firmę, która planuje urządzenie w nim hotelu. Zezwolenie budowlane zobowiązuje właściciela do przeprowadzenia renowacji budynku. Budynek wchodzi w skład zespołu miejskiego Białego Miasta Tel Awiwu, który został w 2003 umieszczony na Liście światowego dziedzictwa UNESCO, jako największe na świecie skupisko budynków modernistycznych. Przypisy
Dom Azji (Tel Awiw)

Dom Azji (hebr. בית אסיה, Beit Asia) – biurowiec w osiedlu Ha-Cafon ha-Chadasz we wschodniej części miasta Tel Awiw, w Izraelu. Jest najlepiej znanym biurowcem w Tel Awiwie. Historia Budynek został zaprojektowany przez architekta Mordechai Ben-Horin, który wzorował się na architekturze Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Biurowiec wybudowano w 1979 i nadano mu nazwę od kontynentu Azji. Dane Techniczne Budynek ma 7 kondygnacji. Biurowiec wybudowano w stylu architektonicznym określanym nazwą modernizmu. Wzniesiono go z betonu, natomiast elewację wykonano z płytek ceramicznych w kolorze białym. Poprzez schowanie okien uzyskano efekt zacienienia biur, a w wyglądzie elewacji powstało złudzenie ciemnych pasów z oknami. Budynek posiada bezpośrednie połączenie z sąsiednim wieżowcem Europe-Israel Tower (wysokość 95 metrów). Wykorzystanie budynku Budynek zajmują biura. Prawie trzy piętra zajmuje największa kancelaria prawnicza w mieście "Herzog, Fox & Neeman". W biurowcu mieści się także oddział Instytutu Goethego w Tel Awiwie. Są tutaj ambasady Szwecji, Ekwadoru, Japonii, Włoch i Niemiec. Przypisy Linki zewnętrzne Asia House. [w:] Galeria 3D Google [on-line]. [dostęp 2010-05-18]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
Dom Berlin Psuvsky (Tel Awiw)

Dom Berlin Psuvsky (hebr. בית ברלין פסובסקי; nazywany także Domem Bliźniaków בית התאומים) – historyczny dom w osiedlu Lew ha-Ir w zachodniej części miasta Tel Awiw, w Izraelu. Historia Projekt budynku przygotowało dwóch architektów Josef Berlin i Richard Psuvsky. Budowę pierwszego domu ukończono w 1922, po czym w 1925 dobudowano sąsiedni bliźniaczy dom, który został połączony łukiem z wcześniejszym. Dom ten należał do rodziny Berlin. Od 1929 w budynku mieściła się szkoła architektury w Tel Awiwie. W latach 50. XX wieku część budynku służyła położonemu w pobliżu szpitalowi Hadassah (zamknięty w 1992). Wykorzystywany w ten sposób do różnych celów budynek znalazł się w złym stanie technicznym. Gdy w 2000 wydano zezwolenie na budowę wieżowca Lev HaYir Tower (wysokość 95 metrów), nakazano wykonawcy przeprowadzenie renowacji zabytkowego Domu Bliźniaków. Prace remontowe przeprowadzono w latach 2002–2003 przywracając mu dawną świetność. Budynek wchodzi w skład zespołu miejskiego Białego Miasta Tel Awiwu, który został w 2003 umieszczony na Liście światowego dziedzictwa UNESCO, jako największe na świecie skupisko budynków modernistycznych. Dane Techniczne Budynek ma 3 kondygnacje. Został wybudowany w stylu architektonicznym określanym nazwą eklektyzmem. Przypisy
Hadar-Dafna-Gebäude

Das Hadar-Dafna-Gebäude (hebräisch בִּנְיָן הָדָר דַּפְנָה Binjan Hadar Dafnah, deutsch ‚Glanz-Dafnahs-Bau‘) ist ein Hochhaus-Komplex an den Sderot Scha'ul ha-Melech 39 (Scha'ul-ha-Melech-Allee) / Ecke Rechov Henrietta Szold (Henrietta-Szold-Straße) in Tel Aviv in Israel. Gebäude Der Gebäudekomplex wurde 1971 auf einem mehr als 30.000 Quadratmeter großen Grundstück als Büro- und Verwaltungsgebäude nach Plänen der israelischen Architektenbüros Ram Karmi und Grynhaus Architects im Stil des Brutalismus erbaut. Der winkelförmige Baukörper schließt das Eckgrundstück gegenüber den beiden Straßen ab. Er besteht aus vier teils gegeneinander versetzten und unterschiedlich hohen Teil-Baukörpern, die zwischen 9 und 14 Geschosse aufweisen. Der langgestreckte, 12-geschossige Gebäudeflügel am Rechov Henrietta Szold (רְחוֹב הֶנְרִיֶיטָה סאלְד) steigt im Eckbereich zu den Sderot Scha'ul ha-Melech (שְׂדֵרוֹת שָׁאוּל המֶלֶךְ) auf 14 Stockwerke mit einer Gesamthöhe von etwa 56 m an und ist damit der höchste Teil-Baukörper. Der Gebäudekomplex umfasst mehr als 1.000 Büroräume sowie weitere Flächen für Verwaltung, kommunale Dienste und Gewerbe. Das Bauvorhaben wurde von der israelischen Meshulam Levinstein Contracting & Engineering Ltd. ausgeführt. Nutzung Das Gebäude wurde als Büro- und Verwaltungsgebäude genutzt und beherbergte zudem ursprünglich Banken, eine Poststation und andere Nutzflächen; heute dient es vor allem als Verwaltungssitz. So befanden sich dort u. a. verschiedene Abteilungen des israelischen Bildungsministeriums. Außerdem ist das Gebäude Sitz der Staatsanwaltschaft für den Distrikt Tel Aviv. Nach verschiedenen Gerüchten und Medienberichten wie Darstellungen in Romanen, etwa in Frederick Forsyths Faust Gottes, Tim Powers’ Three Days to Never oder Patrick Robinsons Nimitz Class, sollen sich in dem Gebäude Einrichtungen des israelischen Auslandsgeheimdienstes Mossad beziehungsweise dessen Zentrale in Tel Aviv befunden haben. Diese Angaben werden von den Aussagen einzelner ehemaliger Mossad-Agenten wie Victor Ostrovsky oder Gad Schimron gestützt. Weblinks Hadar Dafna Buildings bei Emporis.de Fotostrecke zum Gebäude (teils Zustand kurz vor Fertigstellung) bei Grynhaus Architects Einzelnachweise
Hadar Dafna

Hadar Dafna (hebr. בית הדר דפנה) – biurowiec w osiedlu Ha-Cafon ha-Chadasz we wschodniej części miasta Tel Awiw, w Izraelu. Historia Budynek został zaprojektowany przez architektów Dov Karmi i jego syna Rama. Budowę biurowca ukończono w 1971. Dane techniczne Budynek ma 14 kondygnacji i wysokość 52 metrów. Wieżowiec wybudowano w stylu brutalistycznym. Wzniesiono go z betonu, stali i szkła. Elewacja jest wykonana z płytek ceramicznych w kolorze brązowym. Biurowiec ma formę wydłużonego budynku, będącego w rzeczywistości połączeniem czterech wieżowców o różnej wysokości, od 9 do 14 kondygnacji. Wieżowiec zachodni jest najniższy, a położony na wschodzie jest najwyższym. Poszczególne piętra wieżowca wynajmowane jako biura, m.in. przez państwowego prokuratora (hebr. פרקליטות המדינה, Praklitut Hamedinah), zarząd linii komunikacji autobusowej Dan Bus Company oraz oddział psychogeriatrii Centrum Medycznego Tel Awiwu. Przypisy
Hřbitov ha-Darom

Hřbitov ha-Darom (hebrejsky בית הקברות הדרום‎, bejt ha-kvarot ha-Darom, oficiálně bejt he-almin ha-Darom, בית העלמין הדרום‎, doslova Jižní hřbitov, též hřbitov Bat Jam, בית העלמין בת ים‎, bejt he-almin Bat Jam) je hřbitov v jihozápadní části aglomerace Tel Avivu v Izraeli. Geografie Leží na pomezí katastru měst Bat Jam, Cholon a Rišon le-Cijon, cca 2 kilometry od pobřeží Středozemního moře, 9 kilometrů jižně od centra Tel Avivu, v nadmořské výšce cca 20 metrů. Po jeho východní straně prochází dálnice číslo 20, podél severní strany vede ulice ha-Komemijut. U dálnice číslo 20 stojí železniční stanice Bat Jam Komemijut na železniční trati Tel Aviv – Bnej Darom, zprovozněná roku 2011. Dějiny Byl otevřen roku 1964. Plocha hřbitova tehdy dosahovala 500 000 čtverečních metrů. Později byl rozšířen a má nyní cca 800 000 čtverečních metrů. Původní hlavní brána hřbitova vedla směrem k městu Cholon a tak se mu dlouho říkalo hřbitov Cholon. Teprve později vyrostl i vchod k Bat Jamu. Pohřbeno je tu cca 200 000 lidí. Dále je tu pomník obětem holokaustu. Odkazy Reference Související články Chevra kadiša Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu hřbitov ha-Darom na Wikimedia Commons
Starý židovský hřbitov v Jaffě

Starý židovský hřbitov v Jaffě (hebrejsky: בית קברות היהודי העתיק ביפו, Bejt kvarot ha-jehudi ha-atik be-Jafo, oficiálně Bejt ha-almin ha-jehudi ha-atik be-Jafo, בית העלמין היהודי העתיק ביפו) je hřbitov na jihozápadním okraji Tel Avivu v Izraeli. Geografie Leží na katastru města Tel Aviv, na pobřeží Středozemního moře, na jižním okraji historického jádra Jaffy. Je situován do ohybu ulice Jehuda me-Ragusa. Na jih od hřbitova začíná čtvrť Adžamis kostelem maronitů sv. Antonína. Dějiny Pozemek byl do židovského vlastnictví vykoupen roku 1834, hřbitov byl otevřen roku 1840. Pohřbívání tu trvalo do roku 1920 a pak neoficiálně až do roku 1928. V té době již byla plocha hřbitova vzhledem k rostoucí židovské populaci Jaffy a Tel Avivu zcela zaplněná. Jediným období, kdy se tu nepohřbívalo, byl rok 1902, kdy v tomto regionu řádila epidemie cholery. Bylo tehdy nutno pohřbívat mimo osídlené oblasti a pro tento účel byly vyčleněny odlehlé pozemky, ze kterých se pak stal Trumpeldorův hřbitov. Ulice u hřbitova je pojmenována po rabínovi Jehudovi me-Ragusovi. Na hřbitově je 2000 hrobů, ale jen cca 805 z nich má vlastní náhrobek. Uloženy jsou zde také svitky Tóry, které shořely při požáru nedalekého sídla Židovské agentury. Místní lidí nazývali hřbitov Adžami, podle sousední čtvrti. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Starý židovský hřbitov v Jaffě na Wikimedia Commons Související články Chevra kadiša
Hřbitov Nachalat Jicchak

Hřbitov Nachalat Jicchak (hebrejsky בית הקברות נחלת יצחק‎, bejt ha-kvarot Nachalat Jicchak, nebo bejt he-almin Nachalat Jicchak, בית העלמין נחלת יצחק‎) je hřbitov na východním okraji Tel Avivu v Izraeli. Geografie Leží na pomezí katastru města Tel Aviv a sousedního Giv'atajim, cca 3,5 kilometru od pobřeží Středozemního moře a od centra Tel Avivu, v nadmořské výšce cca 40 metrů. Západně odtud prochází takzvaná Ajalonská dálnice (dálnice číslo 20). Na západ od hřbitova se rozkládají telavivské čtvrti Nachalat Jicchak a Ramat Jisra'el, na východě plynule navazuje zástavba Giv'atajim. Hřbitov zaujímá výrazně protáhlou, úzkou parcelu. Dějiny Byl otevřen roku 1932 a je považován za jeden z nejstarších hřbitovů v aglomeraci Tel Avivu (Guš Dan). Plocha hřbitova dosahuje cca 86 dunamů (8,6 hektaru) a je tu pohřbeno cca 30 000 lidí, z nichž 7500 jsou dětské hroby. Pohřbeni tu jsou členové slavných chasidských dynastií. Součástí areálu je vojenské pohřebiště nebo hromadný hrob obětí bombardování Tel Avivu za druhé světové války. Galerie Reference Související články Chevra kadiša Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu hřbitov Nachalat Jicchak na Wikimedia Commons
Nahalat-Yitzhak-Friedhof

Der Friedhof Nachalat Yitzchak (hebräisch בֵּית הָעַלְמִין נַחֲלַת יִצְחָק Bejt haʿAlmīn Nachalat Jizchaq, deutsch ‚Haus des Ewigen ‹Vermächtnis Jizchaqs›‘) ist ein jüdischer Friedhof in Givʿatajim. Er liegt östlich des Flusses Ajalon und grenzt unmittelbar an das gleichnamige Tel Aviver Stadtviertel Nachalat Yitzhak an. Sowohl das Stadtviertel als auch der Friedhof sind nach Rabbiner Isaak Elchanan Spektor benannt (Jizchaq ist die hebräische Form von Isaak). Der Friedhof wurde 1932 gegründet, umfasst eine Fläche von 86.000 m2 und zählt über 30.000 Gräber, darunter zahlreich solche israelischer politischer und kultureller Führungspersönlichkeiten sowie Rebbes chassidischer Dynastien. Verantwortlich für den Betrieb des Friedhofs ist die Chevra Qadischa des Großraums Tel Aviv. Hier sind unter anderem Joel Brand, Bracha Fuld, Rudolf Kasztner, Jiří Langer, Gerda Luft, Itzik Manger, Jitzchak Modai und Avraham Stern bestattet. Auf dem Friedhof befinden sich zudem Gemeinschaftsgräber für Soldaten der Haganah, die während des arabischen Aufstands 1936 bis 1939 ums Leben kamen, sowie einige Gräber für Armeesoldaten, die im Krieg um Israels Unabhängigkeit 1948 gefallen sind. Auf dem Friedhof befinden sich zahlreiche Mahnmale zum Gedenken an den Holocaust. Darunter finden sich drei miteinander verbundene Steinbögen mit dem in hebräischen Buchstaben geschriebenen Namen Babyn Jar, ein 1963 eingeweihtes Mahnmal zum Gedenken an das Vernichtungslager Treblinka sowie weitere Mahnmale für jüdische Gemeinden in Schtetlech in Litauen und der Ukraine, die unter deutsche Besatzung im Zweiten Weltkrieg zerstört wurden. Weblinks Mit verdeckten Krallen Die Welt, 29. Juli 2008 The World's Quietest Neighbors Haʾaretz, 28. Juni 2010
Dom Weissa (Tel Awiw)

Dom Weissa (hebr. בית וייס) – zabytkowy dom w osiedlu Lew ha-Ir w zachodniej części miasta Tel Awiw, w Izraelu. Historia Budynek został wybudowany w latach 1909–1910 i należał do architekta Akivy Arieh Weissa, który sam zaprojektował swój dom. Weiss był jednym z pierwszych założycieli miasta Tel Awiw. Podczas budowy budynku wykorzystywał on wyłącznie żydowskich robotników oraz cegieł produkowanych w żydowskiej cegielni położonej w Jaffie. W 1927 budynek przebudowano, dobudowując sześć pokojów na górnym piętrze. Akiva Weiss przeniósł się wówczas na piętro. Budynek był przykładem architektury w stylu międzynarodowym. Z biegiem lat ten region miasta stał się obiektem zainteresowania handlu i rzemiosła. W związku z tym część budynku została przebudowana i dostosowana do celów komercyjnych. Na górnym piętrze aż do 1963 mieszkała córka Weissa, natomiast parter był wykorzystywany przez różne firmy i sklepy. Między innymi przez wiele lat mieściła się tutaj Księgarnia Wydawnicza "Masada". Gdy w 2000 powstały plany budowy biurowca Africa-Israel Tower (wysokość 62 metrów), architekt Amnon Bar Or przygotował także plany renowacji Domu Weissa. Prace przeprowadzono w 2000 na koszt firmy Africa Israel Investments Ltd. (hebr. אפריקה ישראל להשקעות). Przywrócono wówczas pierwotny kształt pierwszego piętra budynku, używając do prac budowlanych rzadkich materiałów sprowadzanych z zagranicy specjalnie w tym celu. Budynek wchodzi w skład zespołu miejskiego Białego Miasta Tel Awiwu, który został w 2003 umieszczony na Liście światowego dziedzictwa UNESCO, jako największe na świecie skupisko budynków modernistycznych. Przypisy
Dom Pollacka (Tel Awiw)

Dom Pollacka (hebr. בית פולאק, Bejt Pollack) – zabytkowy dom w osiedlu Lew ha-Ir w zachodniej części miasta Tel Awiw, w Izraelu. Historia Budynek został wybudowany w 1912 przez dwóch założycieli miasta, Michaela Pollacka i Zalmana Olitzky'ego, którzy razem kupili działkę pod budowę domu. Na parterze zamieszkał Pollack z żoną, a na piętrze zamieszkał prawnik Olitzky. Dom jest przykładem architektury w stylu międzynarodowym. Budynek wchodzi w skład zespołu miejskiego Białego Miasta Tel Awiwu, który został w 2003 umieszczony na Liście światowego dziedzictwa UNESCO, jako największe na świecie skupisko budynków modernistycznych. Przypisy
ZOA House

ZOA House skrót od Zionist Organization of America House (hebr. בית ציוני אמריקה, Bejt Cijonej Amerika; pol. Dom Syjonistycznej Organizacji Ameryki; obecnie funkcjonuje także pod nazwą ZOA Tel Aviv) to centrum konferencyjne w osiedlu Ha-Kirja we wschodniej części miasta Tel Awiw-Jafa, w Izraelu. Historia Instytucja kulturalna ZOA House została założona na początku lat 50. XX wieku z inicjatywy Syjonistycznej Organizacji Ameryki (ang. Zionist Organization of America, w skrócie ZOA). W pierwotnie miała to być instytucja kultury propagująca język angielski, jednak pod wpływem nacisków władz miejskich Tel Awiwu zdecydowano się, że głównym promowanym językiem będzie hebrajski. Projektu architektoniczny budynku wykonał Mejer Bormann. Uroczystość otwarcia odbyła się w 1952 roku. Było to pierwsze centrum kongresowe w śródmieściu Tel Awiwu. Nowoczesna architektura i obszerność sal konferencyjnych sprawiły, że bardzo szybko ZOA House stało się miejscem najważniejszych imprez biznesowych organizowanych w mieście. W nocy 6 lipca 1955 roku eksplozja podłożonej bomby uszkodziła fragment ogrodzenia i lekko zraniła dwie osoby. W 1991 roku, dzięki dużej pomocy finansowej ze Stanów Zjednoczonych przeprowadzono remont budynku i dobudowano nowe skrzydło z dwoma dodatkowymi salami audiowizualnymi. Koszt wyniósł dwa miliony dolarów. Obecnie w centrum znajduje się kilka sal konferencyjnych i audytoriów, z których największe mieści 400 osób. Działalność Centrum współpracuje z Ministerstwem Edukacji, Ministerstwem Nauki i Kultury, oraz Ministerstwem Absorpcji Imigracji. Działalność centrum jest mocno zróżnicowana, chociaż głównym źródłem dochodów są konferencje i kongresy. Jest tutaj realizowany program stałych warsztatów biznesowych mających na celu rozwój zdolności negocjacyjnych oraz pobudzenie wyobraźni i kreatywności uczestników. Kultura Teatr Beit Lessin większość swoich przedstawień wystawia na tutejszej scenie teatralnej. W centrum znajduje się galeria sztuki Deborah Fisher, która skupia swoją działalność na społecznych kontekstach życia Izraela. Do tej pory zrealizowano tutaj wystawy obejmujące następujące tematy: przemysł w Izraelu, rodzina w Izraelu, wystawa szansy dla dzieci, wystawa fotografii Rape Crisis Center, wystawa prac wykonanych przez osoby cierpiące na zaburzenia psychiczne, fotografie wojenne z Izraela itp.. Realizuje liczne przedsięwzięcia kulturalne o zasięgu krajowym i międzynarodowym, w tym występy teatralne, pokazy filmowe, przeglądy piosenki, konferencje, seminaria, warsztaty, festiwale, spotkania i inne. Jest partnerem w organizacji Festiwalu Teatralnego w Akce, Festiwalu Fortepianowego, Festiwalu Komiksów i wielu innych. W budynku mieści się także kino Orlando, w którym prezentowane są dzieła filmowe wyróżnione na międzynarodowych festiwalach filmowych. Inne W kompleksie znajdują się trzy restauracje i bar, które oferują śródziemnomorską kuchnię. Polityka W budynku ZOA House znajduje się ambasada Niemiec. Przypisy Linki zewnętrzne Kalendarz imprez ZAO Hause. [w:] ZOA Hause [on-line]. [dostęp 2012-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-21)]. (hebr.).