NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ben Zakkaj

Ben Zakkaj (hebr. בן זכאי) – moszaw położony w samorządzie regionu Chewel Jawne, w Dystrykcie Centralnym, w Izraelu. Leży na równinie Szaron, w otoczeniu miast Aszdod i Jawne, moszawów Bet Gamli’el, Benaja, Szedema i Kefar Awiw. Na północny zachód od moszawu jest baza lotnicza Palmachim, kosmodrom Palmachim i Centrum Badań Nuklearnych Sorek. Historia Moszaw został założony w 1950 przez żydowskich imigrantów z Libii. Nazwany na cześć rabina Jochanana ben Zakkaja (ok. 30 p.n.e.-90 n.e.). Kultura i sport W moszawie znajduje się ośrodek kultury i sportu, przy którym jest boisko do piłki nożnej oraz korty tenisowe. Gospodarka Gospodarka moszawu opiera się na intensywnym rolnictwie, sadownictwie oraz hodowli drobiu. Komunikacja Wzdłuż zachodniej granicy moszawu przebiega autostrada nr 4 (Erez–Kefar Rosz ha-Nikra), brak jednak możliwości wjazdu na nią. Z moszawu wychodzi lokalna droga, którą jadąc na północny wschód dojeżdża się do skrzyżowania z drogą ekspresową nr 42 (Aszdod–Riszon le-Cijjon). Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne moszawu Ben Zakkaj Google Maps Mapa moszawu Ben Zakkaj Amudanan
Бен-Закай

Бен-Закай (ивр. בן זכאי‎) — религиозный мошав, расположенный в центральной части Израиля. Административно относится к региональному совету Хевель-Явне. История Мошав Бен-Закай был основан 17 апреля 1950 года последователями движения «Ха-поэль ха-мизрахи». Основателями мошава были репатрианты из города Триполи (Ливия), которые ранее жили в близлежащей маабаре «Йоханан». Первоначально поселение называлось «Явне III», а позже оно было названо в честь рабби Йоханана бен Заккая, который был одним из мудрецов периода Мишны и одним из основателей центра Торы в Явне после разрушения Иерусалима. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 1 132 человека. Примечания
Kidron (Izrael)

Kidron (hebrejsky קִדְרוֹן, v oficiálním přepisu do angličtiny Qidron) je vesnice typu mošav v Izraeli, v Centrálním distriktu, v Oblastní radě Brenner. Geografie Leží v nadmořské výšce 51 metrů v hustě osídlené a zemědělsky intenzivně využívané pobřežní nížině (region Šefela). Obec se nachází 14 kilometrů od břehu Středozemního moře, cca 29 kilometrů jihovýchodně od centra Tel Avivu, cca 41 kilometrů západně od Jeruzalému a 1 kilometr východně od okraje města Gedera. Podél severního okraje vesnice protéká potok Nachal Sorek. Dál k severu pak leží areál letecké základny Tel Nof. Kidron obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky převážně židovské. Kidron je na dopravní síť napojen pomocí místních komunikací v rámci města Gedera. Dějiny Kidron byl založen v roce 1949. Zakladateli mošavu byli Židé z Jugoslávie a Rumunska. Pojmenován je podle údolí a vodního toku Kidron, které leží v Jeruzalému. Lokalitu Kedrón zároveň zmiňuje biblická První kniha Makabejská 15,39, jejíž jméno se udrželo v názvu arabské vesnice Katra, která stávala západně od nynějšího mošavu Kidron do války za nezávislost roku 1948. V Katře stávala chlapecká základní škola založená roku 1923. Roku 1931 měla 822 obyvatel a 175 domů. Počátkem války byla tato oblast v květnu 1948 ovládnuta židovskými silami a arabské osídlení zde skončilo. Zástavba vesnice pak byla zbořena s výjimkou objektu školy a několika domů. První židovští osadníci se nastěhovali přímo do vysídlené arabské vesnice v květnu 1949. Zároveň začala poblíž výstavba zcela nové vesnice, do které se pak přesunuli od května 1950. Původně zde měly vzniknout dvě vesnice: Kidron Alef a Kidron Bet, ale nakonec se Židovská agentura rozhodla vytvořit administrativně jednu obec. V dubnu 1952 podepsali obyvatelé slavnostně smlouvu o finanční výpomoci oď Židovské agentury. Správní území mošavu dosahuje cca 4000 dunamů (4 kilometry čtvereční). Místní ekonomika je založena na zemědělství, mnoho obyvatel ale pracuje mimo obec. Vesnice prošla postupně stavební expanzí, která výrazně zvýšila její populaci. Demografie Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Kidron Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší obec vesnického typu s dlouhodobě rostoucí populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 1568 lidí. Během roku 2014 populace klesla o 0,5 %. Odkazy Reference Související články mošav Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kidron na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální stránky obce
Kidron, Israel

Kidron (Hebrew: קִדְרוֹן) is a moshav in central Israel. Located in the Shephelah just east of Gedera, and near the Tel Nof Airbase, it falls under the jurisdiction of Brenner Regional Council. In 2024 it had a population of 1,732. History The moshav was established in 1949 by a group of Jewish immigrants from Yugoslavia. It was named for the Kidron Valley. They were later joined by Jewish immigrants from Romania. It was established on the land of the depopulated Palestinian village of Qatra, which became depopulated in the 1948 Arab–Israeli War. References
Kidron

Kidron (hebr. קדרון) – moszaw położony w samorządzie regionu Brenner, w Dystrykcie Centralnym, w Izraelu. Leży w Szefeli, w otoczeniu miasteczka Gedera, moszawów Bet Elazari i Bet Chilkijja, kibucu Chafec Chajjim, oraz wioski Jad Binjamin. Na północny wschód od moszawu znajduje się Baza lotnicza Tel Nof, należąca do Sił Powietrznych Izraela. Na północ i wschód od moszawu znajdują się dwie tajne bazy wojskowe Sił Obronnych Izraela. Historia Pierwotnie znajdowała się tutaj arabska wioska Kfar Qatra (arab. قطرة). Podczas wojny o niepodległość wioska została zdobyta 17 maja 1948 przez żydowskie oddziały Hagany. Mieszkańcy wioski uciekli, a ich domy zostały zniszczone. Współczesny moszaw został założony w 1949 przez żydowskich imigrantów z Jugosławii, do których później dołączyli imigranci z Rumunii. Osadę nazwano od doliny Cedron (hebr. נחל קדרון, Naḥal Qidron; arab. وادي الجز, Wadi al-Joz). Gospodarka Gospodarka moszawu opiera się na intensywnym rolnictwie. Firma Irridan Agricultural Projects Development Ltd. produkuje szklarnie oraz pełny asortyment sprzętu nawadniającego. Wysoce specjalistyczną spółką jest Maavarim Civil Engineering Ltd., która prowadzi usługi rozminowywania oraz szkoleń saperskich. Firma realizuje liczne projekty w różnych regionach świata. Komunikacja Na południe od moszawu przebiega autostrada nr 7 (Gedera–Jad Binjamin), brak jednak możliwości bezpośredniego wjazdu na nią. Z moszawu wyjeżdża się lokalną drogą na zachód do miasta Gedera i dojeżdża się do drogi ekspresowej nr 40 (Kefar Sawa–Ketura). Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne moszawu Kidron Google Maps Mapa moszawu Kidron Amudanan
Кидрон

Кидрон (ивр. קִדְרוֹן‎) — мошав в центральной части Израиля. Расположенный в долине Шфела к востоку от Гедеры, недалеко от авиабазы Тель-Ноф, он находится под юрисдикцией регионального совета Бреннера. В 2020 году его население составляло 1 607 человек. История Мошав основан в 1949 году группой еврейских репатриантов из Югославии. Назван в честь Кедронской долины. Позднее к ним присоединились еврейские репатрианты из Румынии. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 1 607 человек. Примечания
Kostel Pater noster

Kostel Pater noster (kostel Otčenáše) je římskokatolický kostel v Jeruzalémě. Nachází se na Olivové hoře na místě, kde prý Ježíš Kristus naučil své učedníky modlitbu Otčenáš. Kostel je spravován Francií. Dějiny Na současném místě kostela Pater noster stál konstantinovský Eleonin kostel (kostel Nanebevzetí) postavený nad jeskyní kolem roku 330. Tento kostel však v roce 614 zničili Peršané. Nemovitost, která je od křižácké epochy považována za místo zrodu modlitby Páně, získala v roce 1868 francouzská princezna Aurelie de La Tour d'Auvergne. Současný kostel, o který se starají francouzské karmelitánky, byl postaven v letech 1874/75. Je vyzdoben deskami s překlady modlitby Páně v řadě jazykových mutací; původně jich bylo 39, nyní 140. Až v roce 1911 byla znovu objevena jeskyně pod kostelem, o jejíž existenci byla princezna vždy přesvědčena, ale kterou nedokázala najít. Na stěnách předsíně a ambitu jsou majolikové desky s textem modlitby Otčenáš v různých jazycích. Sbírka byla v průběhu desetiletí neustále rozšiřována a aktualizována. Je tu i modlitba Páně v Braillově písmu v důležitých jazycích. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Paternosterkirche na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kostel Pater noster na Wikimedia Commons
Paternosterkirche

Die Paternosterkirche (Vaterunser-Kirche) ist ein römisch-katholisches Kirchengebäude in Jerusalem. Es befindet sich auf dem Ölberg an der Stelle, an der Jesus Christus seine Jünger das Vaterunser-Gebet gelehrt haben soll. Die Kirche wird von Frankreich verwaltet. Geschichte An der heutigen Stelle der Paternoster-Kirche wurde bereits um 330 die konstantinische Eleona-Kirche (Himmelfahrtskirche) über einer Grotte errichtet. Diese Kirche wurde jedoch im Jahre 614 durch die Perser zerstört. Das Grundstück, das seit der Kreuzfahrerzeit als Geburtsstätte des Vaterunsers gilt, wurde 1868 durch die französische Prinzessin Aurelie de La Tour d’Auvergne erworben. 1874/75 entstand die heutige Kirche, die von französischen Karmelitinnen betreut wird, mit Tafeln, auf denen Übersetzungen des Gebets in (ursprünglich 39) Sprachversionen abgebildet sind. Erst 1911 wurde jene Grotte unter der Kirche wiederentdeckt, von deren Existenz die Prinzessin stets überzeugt war, die sie aber nicht freilegen konnte. An den Wänden der Vorhalle und des Kreuzganges sind Majolikaplatten mit dem Text des Vaterunsers in 140 Sprachen angebracht; den deutschen findet man im südlichen Kreuzgang. Die Sammlung wurde über die Jahrzehnte laufend erweitert bzw. auf den aktuellen Wortlaut aktualisiert. Im Inneren der Kirche findet man auch Platten mit dem Vaterunser in Blindenschrift in wichtigen Sprachen wie Deutsch, Englisch und Französisch. Einzelnachweise Weblinks Beschreibung der Pater-noster-Kirche (englisch)
Iglesia del Pater Noster

La Iglesia del Pater Noster​ (en francés: Église du Pater Noster; en hebreo: כנסיית אבינו שבשמים) también conocido como el santuario de Eleona (en francés: Domaine de L'Eleona), es una iglesia católica parcialmente reconstruida ubicada en el Monte de los Olivos, al norte de las tumbas de los profetas, en Jerusalén. Se encuentra en el sitio tradicional de la enseñanza de Cristo sobre la Oración del Señor. (Lucas 11:2-4). Hoy en día, la tierra en que la iglesia se encuentra formalmente pertenece a Francia. (Dominio nacional francés en Tierra Santa). La iglesia moderna está construida sobre el emplazamiento de una basílica del siglo IV, diseñada por Constantino I para conmemorar la Ascensión de Jesucristo. Fue construida bajo la dirección de la madre de Constantino, Elena, en el siglo IV, que la nombró la "Iglesia de los Discípulos". La peregrina Egeria fue la primera en referirse a ella como la "iglesia de Eleona" en el siglo IV, lo que significa "olivar". Véase también Portal:Iglesia católica. Contenido relacionado con Iglesia católica. Iglesia católica en Israel Tierra Santa Cristianismo en Oriente Medio Parenostro en mallorquí Referencias
Chiesa del Pater Noster

La chiesa del Pater Noster è un luogo di culto cattolico situato sul monte degli Ulivi a Gerusalemme. In tale luogo viene commemorato l'insegnamento del Padre Nostro, prestato da Gesù ai suoi discepoli. In essa sono presenti ottanta traduzioni di tale preghiera, in più di 100 lingue diverse, secondo una pratica d'epoca crociata affermata nei resoconti dei pellegrinaggi contemporanei. Essa è parte di un monastero di monache carmelitane conosciuto come Santuario di Eleona (in lingua francese: Domaine de l'Eleona). La chiesa del Pater Noster si trova a destra dei resti della Chiesa di Eleona, edificio di culto bizantino risalente al IV secolo. Le rovine furono scoperte all'inizio del XX secolo e in parte ricostruite. Oggi la superficie sulla quale si trovavano le due chiese e il monastero appartiene formalmente alla Francia, che in seguito alle capitolazioni ottomane lo amministra come Dominio di Eleona (in francese: Domaine de l'Eleona). Questa entità è inclusa all'interno del dominio nazionale francese in Terrasanta, formalizzato dall'accordo Fischer-Chauvel del 1948-49. L'accordo non è stato ratificato dal parlamento israeliano. Storia Venne edificata in tale luogo una chiesa per volere della madre di Costantino, Elena. Tale chiesa venne distrutta dai persiani nel 614 e successivamente ricostruita dai crociati. L'edificio attuale è stato costruito nel XIX secolo. Incidente diplomatico Il 7 novembre 2024 il sito di Eleona è stato interessato ad un episodio che ha determinato un incidente diplomatico tra Francia ed Israele. La polizia israeliana è intervenuta all'interno del santuario ed ha arrestato due gendarmi francesi che proteggevano il luogo. Questo ha determinato una ferma protesta del governo francese. La preghiera su maioliche Una delle particolarità della chiesa del Pater Noster è la presenza nei suoi chiostri di un gran numero di traduzioni della preghiera. Tra queste, troviamo pressoché tutte le lingue nazionali europee, molte di quelle locali (anche con diverse varietà), e molti linguaggi dell'Africa, dell'Asia e delle Americhe. Molte delle lingue africane provengono da Paesi un tempo dominati dall'impero coloniale francese. Alcune delle diciture con cui sono presentate sui pannelli sono un po' obsolete: per esempio il russo viene chiamato moscovita, mentre lo scots viene detto dorico. Note Voci correlate Crociate Tirannio Rufino Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa del Pater Noster Collegamenti esterni Sito ufficiale, su carmeldejerusalem.com.
Kościół „Ojcze Nasz” w Jerozolimie

Kościół „Ojcze Nasz” w Jerozolimie lub Kościół Pater Noster (fr. Église du Pater Noster) – to nazwa odnosząca się do częściowo odrestaurowanych ruin kościoła bizantyńskiego z IV wieku oraz do pobliskiego klasztornego kościoła katolickiego. Oba obiekty znajdują się na terenie klasztoru karmelitanek na południowym zboczu Góry Oliwnej (Wniebowstąpienia). Klasztor ten zbudowany jest na miejscu, gdzie zgodnie z tradycją Jezus Chrystus nauczał swoich uczniów Modlitwy Pańskiej (Łk 11: 1-4) (łac.: Pater Noster). Kościół i klasztor są od 1901 eksterytorialne i należą do Posiadłości Francji w Ziemi Świętej. Opis Obecny kompleks klasztorny składa się z częściowo odbudowanego kościoła bizantyńskiego z IV–XIV wieku (zostały zrekonstruowane jego schody, absyda i dolny poziom ścian). Pod tym kościołem znajduje się grota z łacińskim napisem nad wejściem: Spelunga in qua docebat Dominus apostolos in Monte Oliveti – Jaskinia, w której Pan nauczał apostołów na Górze Oliwnej. Do kościoła bizantyńskiego przylega krużganek neogotyckiego klasztoru karmelitanek z 1868, na którego wewnętrznych ścianach znajdują się liczne tablice z płytek ceramicznych, z tekstem modlitwy Ojcze Nasz w ok. 130 językach świata. Tabliczkę w języku polskim ufundowali żołnierze 8 Brygady Strzelców z Armii Polskiej na Wschodzie gen. Andersa, w czasie swojego przemarszu przez Palestynę w 1942 r. Dalej położone są budynki klasztorne z kościołem klasztornym. Nad klasztorem dominuje wysoka dzwonnica pobliskiego prawosławnego Monasteru Wniebowstąpienia Pańskiego na Górze Oliwnej. Historia W miejscu tym, zwanym Eleona (z greckiego elaiōn – „gaj oliwny”), w IV wieku cesarz Konstantyn I Wielki kazał zbudować tzw. Kościół Uczniów Chrystusa. Pochowano w nim 13 biskupów i patriarchów Jerozolimy, takich jak: Cyryl Jerozolimski i Modest (patriarcha Jerozolimy). Był wielokrotnie niszczony i potem odbudowywany: w 614 kościół spalili Persowie; ponownie zniszczyli Arabowie w 638; kalif Al-Hakim bi-Amr Allah zburzył go w 1009. Odbudowany przez krzyżowców w 1152, ponownie popadł w ruinę między XII a XIV wiekiem. W 1856 ruiny kościoła odkupiła księżna Helojza de la Tour d’Auvergne i w 1868 przy pomocy o. Alfonsa Ratisbonne ufundowała tu kościół i klasztor, przypuszczalnie wg projektu E. Viollet-le-Duca, dla zakonu karmelitanek. Księżna finansowała również szeroko zakrojone badania archeologiczne i podarowała cały teren Francji. W 1874 część terenu przejęli ojcowie Biali. W latach 1915–1927 kościół bizantyński z IV–XIV wieku częściowo odbudowano. Przypisy
Pater Noster-kyrkan

Pater Noster-kyrkan, Fader Vår-kyrkan, är en romersk-katolsk kyrkobyggnad på Oljeberget i Jerusalem. Enligt en kristen tradition är den belägen på den plats som Jesus lärde lärjungarna bönen Herrens bön, även kallad Fader vår. Där den nuvarande kyrkan står låg tidigare ett kapell från Konstantin den stores tid men som förstördes av perserna år 614. Det kapellet hade varit kopplat till Kristi himmelsfärd men när korsfararna byggde en ny kyrka på 1100-talet kopplades det samman med Herrens bön. Kyrkan skadades i samband med muslimernas intåg i Jerusalem efter Slaget vid Hattin 1187 och övergavs 1345 efter en längre tids förfall. Den nuvarande kyrkan byggdes 1874-1875 efter att den franska prinsessan Aurelie de La Tour d'Auvergne donerat marken till franska karmelitsystrar. På murarna och på väggarna i klostrets korsgång finns keramikplattor, majolikaplattor, med texten till Herrens bön på 140 olika språk. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pater Noster-kyrkan.
Церква «Отче наш»

Церква «Отче наш» (фр. Église du Pater Noster) — римо-католицька церква у Єрусалимі. Церква розташована на території монастиря кармелітів на Оливковій горі. Традиційно вважається що на цьому місці Ісус Христос навчав своїх учнів молитися молитвою Отче наш (Лк. 11:1-4). На цьому місці з часів імператриці Олени знаходилася Базиліка Елеони побудована у 326–333 роках у часі разом з Храмом Гробу Господнього та Храмом Різдва Христового у Вифлеємі. Базиліку зруйнували перси у 614 році. Земельну ділянку у 1868 році викупила французька принцеса Аврелія Латур д'Овернь. У 1874/75 роках збудовано церкву, якою опікуються кармелітки з Франції. У Клуатрі та коридорах церкви молитву Отче наш можна прочитати на керамічних плитках 140 мовами у тому числі і українською. Галерея Див. також Список церков Єрусалима Примітки Посилання http://www.sacred-destinations.com/israel/jerusalem-church-of-pater-noster [Архівовано 16 липня 2014 у Wayback Machine.]
Independence Park (Jerusalem)

Independence Park (Hebrew: גן העצמאות, Gan ha-Atsma'ut) is a municipal park in Jerusalem bounded by Agron Street, King George Street, Hillel Street, and Menashe Ben Yisrael Street. It is Jerusalem's second largest park. History The park was founded on top of the Western part of the Mamilla cemetery, the main Muslim cemetery of Jerusalem, founded in the seventh century C.E. Several of the prophet Muhammad's Sahaba (followers) as well as many of Saladin's soldiers are buried in Mamilla. It was the largest Muslim cemetery in Palestine. In 1927, during the British Mandate period, the Supreme Muslim Council lifted the sanctification of the cemetery and ruled against further burials there. In 1946, plans were drawn up to establish the Arab League headquarters there, but they remained on paper. After the 1948 war, the cemetery was incorporated into the Israeli municipality of Jerusalem. The cemetery was neglected and largely bulldozed by Israeli authorities in the 1950s. By 1967 less than ten percent of the graves remained. In 1964, Jerusalem mayor Mordechai Ish-Shalom appealed to the Qadi of Jaffa and the chairman of the Sharia court of appeals, seeking permission to build a park there, with part of the cemetery preserved as a historic monument. Over the years, the Jerusalem Foundation placed several sculptures in the park. In 1972, The Loop, an abstract bronze sculpture by American sculptor Robert Engman was erected on a natural rock shelf in the center of the park (later relocated to a different park). In 1983, Tremor, a minimalist sculpture by Michael Gross, recipient of the Israel Prize for Sculpture in 2002, was placed on a hill at the park’s edge. The park underwent major renovations by the Jerusalem Foundation in 1996. Shlomo Aronson redesigned it, creating an undulating, grassy central space and waterways that lead down to the Mamilla Pool, an ancient reservoir thought to have provided part of the Old City’s water supply. The park is home to the Lion's cave. Jewish, Muslim, and Christian legends all maintain that the remains of their faithful are buried there, and that a lion, created by God, was placed there to guard the dead. Jewish tradition states that the bones of Jews killed by the Seleucid Greeks are buried there. Muslims state that Allah transferred remains from the nearby Mamilla cemetery to the cave to save them from a fire. Christians believe that the cave houses the remains of monks who were massacred by the Persians in 614. Some Muslim graves from the 13th century remain at the bottom of the park. The park is one of the gay cruising areas in Jerusalem and a focal point for LGBT activities, including the annual gay pride parade. References
Parque de la Independencia (Jerusalén)

Parque de la Independencia (en hebreo: גן העצמאות, Gan HaAtzma'ut) es un parque municipal delimitado por la calle Agron, la calle Rey Jorge, la calle Hillel, y la calle Menashe Ben Yisrael en el centro de Jerusalén, en Israel.​ Se encuentra al lado del cementerio de Mamilla, y es el segundo parque más grande de esa ciudad.​ Durante el período del Mandato británico el parque era un terreno vacío. Después de la guerra de Independencia de Israel, cayó bajo control israelí, y el parque fue establecido en 1959.​ Véase también Geografía de Israel Geografía de Asia Referencias
Parc de l'Indépendance

Le parc de l’Indépendance (hébreu : גן העצמאות, Gan Ha’atzmaut) est un parc urbain situé dans le centre de Jérusalem en Israël. Il s’étend entre la rue King Georges à l’ouest, la rue Gershon Agron et la place de France au sud, la rue Hillel au nord, la rue Menasheh ben Israël et l’ancien cimetière de Mamilla (he) à l’est. Le parc est situé à l’emplacement d’un « terrain vague » à l’époque du mandat britannique qui constituait une séparation entre le centre juif de Jérusalem au nord et les secteurs habités par des Arabes et des membres de l’administration britannique au sud (dont l’hôtel King David). Mais ce qui est présenté comme un « terrain vague » selon la version officielle était en réalité le cimetière musulman de Mamilla comme l'indique cette carte de 1946. Des rangées de tombes sont encore visibles juste à côté de l'hôtel Plaza démontrant que le cimetière s'étendait bien d'un bout à l'autre de cet espace au milieu duquel a été aménagé le Parc. Après la guerre d’indépendance d’Israël, des travaux sont entrepris pour détruire les tombes du cimetière au bulldozer et transformer le lieu en un parc public à proximité des quartiers d’affaires de la ville. Le parc est inauguré en 1959. Il est rénové dans les années 1990. Sa principale attraction est la caverne du lion (he) dont l’entrée est murée. Le parc est aujourd’hui un des principaux lieux de détente et de promenade dans le centre de Jérusalem. Des musiciens et des artistes se produisent dans le parc. La résidence du Premier ministre israélien étant située à proximité, l’accès au parc est parfois interdit. À l’instar du parc de l’Indépendance (he) de Tel Aviv, il est connu comme le principal lieu de rendez-vous gay de la ville. Il sert également de point de départ ou d’arrivée pour la Gay Pride de Jérusalem. Liens externes Portail de Jérusalem