NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ядерний дослідницький центр у Димоні

Центр ядерних досліджень імені Шимона Переса (івр. הקריה למחקר גרעיני) — ізраїльський дослідний центр, розташований в пустелі Негев, поблизу міста Дімона. Центр проводить дослідження в різноманітних галузях фізики. Офіційно відкрито в 1964 році. У серпні 2018 року центр було перейменовано на честь покійного президента і прем'єр-міністра Ізраїлю, лауреата Нобелівської премії миру Шимона Переса. Вважається, що метою реактора є виробництво ядерних матеріалів, які можуть бути використані в ядерній зброї Ізраїлю. Інформація про об'єкт залишається суворо засекреченою, а щодо ядерної зброї країна дотримується політики, відомої як ядерна неоднозначність — відмовляючись ні підтверджувати, ні спростовувати володіння нею. Ізраїль (разом з Індією, Північною Кореєю, Пакистаном і Південним Суданом) є однією із п'яти країн, які не підписали Договір про нерозповсюдження ядерної зброї. Вважається, що Ізраїль виготовив свою першу ядерну зброю до 1967 року та має на озброєнні від 80 до 400 одиниць ядерної зброї. Повітряний простір над об'єктом «Дімона» закритий для всіх літаків, а територія навколо нього посилено охороняється та огороджена. Під час Шестиденної війни ізраїльська ракета збила винищувач ВПС Ізраїлю Dassault Ouragan, який ненавмисно пролетів над Дімоною. Історія У період з 1957 по 1964 роки побудований важководний реактор (IRR-2) на природному урані за сприяння французьких фірм. У будівництві на площі 36 км² брали участь близько 1500 ізраїльських і французьких робітників. Потужність реактора — 28 мегават. У 1970-х роках за допомогою Франції він був модернізований. Не знаходиться під контролем Міжнародного агентства з атомної енергії. У 1986 році Мордехай Вануну, колишній технік центру в Дімоні, який емігрував з Ізраїлю, надав британським ЗМІ деякі дані про ядерну програму Ізраїлю. Стверджується, що центр використовується для вироблення збройового плутонію; в різних джерелах наводяться відомості, що річна продуктивність становить від 15 до 40-60 кг, і що до 2003 року Ізраїль виготовив 510—650 кг плутонію. Офіційний Ізраїль не підтверджує і не спростовує ці відомості. Примітки Посилання http://miraes.ru/aes-dimona-issledovatelskiy-yadernyiy-tsentr-v-izraile/
Palmachim

Palmachim (en hebreu: קיבוץ פלמחים) és un quibuts en el Districte Central d'Israel. Està situat 10 quilòmetres al sud de Gush Dan entre les dunes de la costa del mar Mediterrani, el quibuts es troba en la jurisdicció del Consell Regional de Gan Raveh. En 2015 el poble tenia 604 habitants, que es dedicaven majorment a fabricar productes de ciment altament resistent, a més de produir diversos productes agrícoles, el quibuts és també la seu de diverses empreses d'alta tecnologia. El quibuts va ser fundat en 1949. Enllaços externs Pàgina web (hebreu)
Palmachim

Palmachim (hebrejsky פַּלְמַחִים, v oficiálním přepisu do angličtiny Palmahim) je vesnice typu kibuc v Izraeli, v Centrálním distriktu, v Oblastní radě Gan Rave. Geografie Leží v nadmořské výšce 17 metrů v hustě osídlené a zemědělsky intenzivně využívané pobřežní nížině, při ústí řeky Nachal Sorek, na písečných dunách, které lemují pobřeží, na kterých se tu rozkládá Národní park Chof Palmachim. Obec se nachází na břehu Středozemního moře, cca 17 kilometrů jihojihovýchodně od centra Tel Avivu, cca 52 kilometrů severozápadně od historického jádra Jeruzalému a 10 kilometrů jihozápadně od města Rišon le-Cijon. Jižně od obce se rozkládá letecká základna Palmachim. Leží na jižním okraji aglomerace Tel Avivu. Palmachim obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky převážně židovské. Palmachim je na dopravní síť napojen pomocí místní silnice číslo 4311. Východně od vesnice ji míjí dálnice číslo 4. Dějiny Palmachim byl založen v roce 1949. Konkrétně 11. dubna 1949. Jeho zakladateli byli bývalí členové jednotek Palmach. Šlo o součást osidlovací vlny, jejímž cílem bylo založit na pobřeží Středozemního moře souvislý řetězec židovských sídel. Zakladatelská skupina sestávala z 85 lidí. Kibuc byl zřízen na počest 17 členů jednotek Palmach, kteří zemřeli během války za nezávislost. Zpočátku se hospodaření kibucu orientovalo na rybolov a těžbu písku. Postupně se tu rozvíjela i rostlinná výroba a také průmysl (produkce stavebních materiálů a panelů). Ve vesnici sídlí vojensko-osadnické oddíly Nachal. Funguje tu muzeum Bejt Mirjam zaměřené na pravěké a starověké archeologické nálezy z tohoto regionu. Dále je tu společná jídelna, zdravotní a zubní ordinace a na pláži malá restaurace. Demografie Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Palmachim Židé – cca 500 osob (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství, cca 600 osob). Jde o menší obec vesnického typu s dlouhodobě kolísající populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 560 lidí. Během roku 2014 populace stoupla o 12,7 %. Odkazy Reference Související články kibuc Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Palmachim na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální stránky obce
Palmachim

Palmachim (hebräisch פַּלְמַחִים) ist ein Kibbuz in Israel, etwa zwölf Kilometer südlich von Tel Aviv direkt am Mittelmeer. Der Kibbuz hatte 2004 etwa 500 Einwohner und 210 Mitglieder. Die Einwohnerzahl stieg bis 2022 auf 830. Palmachim wurde am 11. April 1949, also knapp ein Jahr nach der israelischen Staatsgründung (14. Mai 1948), von 85 ehemaligen Untergrundkämpfern der Palmach gegründet; daher wurde der Name Palmachim gewählt. Palmachim gehört zum Regionalrat Gan Rawe. Palmachim liegt zehn Kilometer südlich des Ballungsraum Gusch Dan nahe der Mündung des Nachal Soreq ins Mittelmeer. Knapp vier Kilometer südlich befindet sich die Luftwaffenbasis Palmachim. Dort befindet sich ein Raketenstartplatz der IAF und der Israelischen Raumfahrtagentur. Von diesem Areal werden auch die Shavit-Raketen mit den Ofeq-Satelliten gestartet (). Am 13. September 2022 wurde am Strand bei Baggerarbeiten eine 3300 Jahre alte Grabkammer aus Pharaonenzeit mit Tonkrügen als Grabbeigabe eröffnet. Weblinks Der Raketenstartplatz in der Encyclopedia Astronautica (englisch) (Das Bild ist falsch. Der Raketenstartplatz befindet sich südlich des Flugplatzes direkt am Meer.) Einzelnachweise
Palmachim

Palmachim (Hebrew: פַּלְמַחִים) is a gated community and kibbutz in central Israel. Located about ten kilometers south of the Tel Aviv area along the coast of the Mediterranean Sea, among the sand dunes, it falls under the jurisdiction of Gan Raveh Regional Council. In 2024 it had a population of 848. History Palmachim was established on 11 April 1949 by former members of the Palmach underground organization's Yiftach Brigade, on land of the depopulated Palestinian village of Nabi Rubin. In 2004 the kibbutz underwent privatization. In 2006 former residents of Elei Sinai, an Israeli settlement in the Gaza Strip evicted during the disengagement plan protested to the government until they were allowed to move to the kibbutz. In 2011, 25 families evicted from Elei Sinai (48 persons) were accepted as members to the kibbutz. In 2013, they began building their homes in Palmachim. Economy The kibbutz produces agricultural goods and is home to high tech companies. Tourism The ruins of ancient Yavne's seaport, Yavneh-Yam, are located nearby, and its archaeological findings are on display in the kibbutz's small museum. There are also plans to build a 350-apartment holiday resort on Palmachim beach, though this has led to several protests and was delayed. See also Palmachim Airbase References
Palmajim

Palmachim (en hebreo: קיבוץ פלמחים) es un kibutz en el centro de Israel. Ubicado unos diez kilómetros al sur del Gush Dan entre las dunas en la costa del mar Mediterráneo, se encuentra en la jurisdicción del Concejo Regional Gan Raveh. En el año 2004 tenía una población de 500 habitantes, que se dedican mayormente a fabricar productos de cemento altamente resistente, además de productos agrícolas, y es la sede de varias empresas de alta tecnología. Se encuentra cerca de la Base Aérea de Palmajim. Enlaces externos Sitio web oficial
Palmachim

Palmachim(en hébreu (he) פלמחים) est un kibboutz israélien situé au sud-ouest de Tel Aviv à proximité de la ville de Rishon LeZion. Historique Il a été fondé en 1949 sur les terres de al-Nabi Rubin, après son nettoyage ethnique l’été de l’année 1948. Notes et références Voir aussi Plage de Palmachim Base aérienne de Palmachim Liens externes Site officiel Portail d’Israël
Palmachim

Palmachim (ebraico: פלמחים) è un kibbutz israeliano. È situato circa dieci chilometri a sud di Gush Dan tra le dune sabbiose della costa mediterranea e si trova nella giurisdizione del Consiglio regionale di Gan Raveh. Nel 2004 aveva una popolazione di 500 abitanti. Storia Palmachim fu fondato l'11 aprile 1949 da membri della brigata Yiftah del Palmach. Nel 2006 i precedenti residenti di Elei Sinai, una colonia israeliana nella Striscia di Gaza, sfrattati dal piano israeliano di liberazione, protestarono al governo finché non furono autorizzati ad andare a Palmachim. Economia Il kibbutz produce beni agricoli e prodotti elastici ad alta resistenza ed è la sede di alcune compagnie tecnologiche. Le rovine dell'antico porto di Yavne, Tel Yanve-Yam sono situate a poca distanza ed i reperti archeologici ritrovati sono visibili nel piccolo museo del kibbutz. La vicina base aerea di Palmachim, dove ci sono delle installazioni per la sperimentazione ed il lancio di vettori da parte delle Forze di Difesa Israeliane e dell'Agenzia Spaziale Israeliana, ed il Centro di ricerca nucleare di Soreq, dove c'è un piccolo (5 MW) reattore nucleare usato per la ricerca, hanno portato ad un certo isolamento dell'area. Lì vicino c'è anche un desalinizzatore. Era in progetto la costruzione di un resort di 350 appartamenti sulla spiaggia di Palmachim, ma il Governo ha deciso definitivamente che sarà per sempre un'area protetta, questo grazie alla protesta di una ragazza che ha dormito per molto tempo in una piccola tenda per difendere la spiaggia della sua infanzia. Voci correlate Kibbutz Base aerea di Palmachim Centro di ricerca nucleare di Soreq Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palmachim Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su palmachim.org.il. URL consultato il 5 novembre 2018 (archiviato dall'url originale il 29 febbraio 2008).
Пальмахим (кибуц)

Пальмахим (ивр. פלמחים‎) — кибуц в Израиле, на территории регионального совета Ган-Раве. Расположен на юге Прибрежной равнины, среди песчаных дюн, между городами Ришон-ле-Цион и Ашдод. Расстояние до Иерусалима 49 км, до Тель-Авива 18 км. Недалеко от Пальмахим протекает река Сорек. Основан в 1949 году. История Кибуц был основан 11 апреля 1949 года членами молодёжного Движения еврейских скаутов в Израиле и бригады Ифтах движения Пальмах на месте обезлюдевшей палестинской деревни Наби Рубин. В 2004 году, когда в кибуце проживали 500 человек, произошло обновление кибуца, а именно отказ от общей кассы и совместных расходов. Ответственность за вступление в кибуц и выход из него была возложена на членов кибуца. В 2011 году кибуц принял 25 семей эвакуированных по Плану размежевания бывших поселенцев Сектора Газа из общины Элей Синай. Население По данным Центрального статистического бюро Израиля, население на начало 2020 года составляло 689 человек. В основном — евреи европейского происхождения. Туризм Кибуц Пальмахим является отправной точкой для туристических маршрутов в национальном парке Хоф Пальмахим, особенно живописны руины древнего морского порта Явне-Ям, расположенные поблизости. Археологические находки выставлены в небольшом музее кибуца. Примечания
Verurteilungskapelle

Die Verurteilungskapelle in der Altstadt von Jerusalem an der Via Dolorosa wurde 1903/1904 von Wendelin Hinterkeuser auf den Mauern einer byzantinischen Kirche errichtet. Sie erinnert an die Verurteilung Jesu durch Pontius Pilatus (Joh 18,28–39 ; Mk 15,1–15 ; Lk 23,1–25 ; Mt 27,11–26 ). Im gleichen Innenhof wie die Verurteilungskapelle befindet sich die Geißelungskapelle. Seit byzantinischer Zeit war nach der christlichen Tradition die im Jahre 70 n. Chr. zerstörte Burg Antonia der Ort der Verurteilung. Als tatsächlicher Ort kommt aber auch der inzwischen ebenfalls zerstörte ehemalige Königspalast auf dem Westhügel von Jerusalem in Frage. Weblinks Einzelnachweise
Church of the Condemnation and Imposition of the Cross

The Church of the Condemnation and Imposition of the Cross (Hebrew: קפלת ההרשעה וכפיית הצלב) is a Roman Catholic church located within the Franciscan monastery that also contains the Church of the Flagellation in the old city of Jerusalem. The monastery stands at the traditional Second Station of the Cross on the Via Dolorosa. Tradition vs research The church marks the spot traditionally held to be where Jesus took up his cross after being sentenced to death by crucifixion. This tradition is based on the assumption that an area of Roman flagstones, discovered beneath the building and beneath the adjacent Convent of the Sisters of Zion, are those of Gabbatha, the pavement which the Bible describes as the location of Pontius Pilate's judgment of Jesus. Archaeological investigation now indicates that these slabs are the paving of the eastern of two second-century forums built by Hadrian as part of the Aelia Capitolina. The site of the forum had previously been a large open-air pool, the Strouthion Pool, which was constructed by the Hasmoneans, and mentioned by Josephus as being adjacent to the fortress in the first century. It is still present beneath Hadrian's flagstones. Like Philo, Josephus testifies that the Roman governors stayed in Herod's palace while they were in Jerusalem, carried out their judgements on the pavement immediately outside it, and had those found guilty flogged there; Josephus indicates that Herod's palace is on the western hill, and it has recently (2001) been rediscovered under a corner of the Jaffa Gate citadel. Archaeologists now, therefore, conclude that, in the first century, the Roman governors judged at the western hill, rather than the area around the Church of the Condemnation, on the diametrically opposite side of the city. History The original church was built during the Byzantine era. It was converted into a mosque before being restored to a Catholic church in 1904. Design The church is topped by five white domes, each of them sitting on a drum containing stained-glass windows depicting themes from Christ's Passion. Papier-mâché figures in the apse also visually narrate stories of the Passion. In one Pontius Pilate condemns Jesus to crucifixion. Another shows John desperately trying to keep the Virgin Mary from seeing Jesus carrying the cross down the Via Dolorosa. Wall illustrations depict Pontius Pilate washing his hands, and soldiers imposing the cross on Jesus. Four pink marble pillars support the ceiling. Pilasters are found on many of the walls, and miniature Corinthian columns appear to be holding up the altar. An interesting feature of this church is the Roman period floor found next to its western wall. Typical of floors of that era, it is made of very large, striated stones that kept animals' hooves from slipping. References
Iglesia de la condena e imposición de la Cruz

La Iglesia de la condena e imposición de la Cruz (en hebreo: קפלת ההרשעה וכפיית הצלב) es una iglesia católica ubicada en el recinto franciscano que contiene también la Iglesia de la Flagelación en la ciudad vieja de Jerusalén.​ Marca el lugar tradicional donde algunos creyentes piensan que Jesús llevó su cruz después de ser condenado a la crucifixión. La iglesia original fue construida durante la época bizantina. Fue convertida en una mezquita antes de ser restaurada a una iglesia católica en 1904. La iglesia está coronada por cinco cúpulas blancas, cada uno de ellas sobre una estructura que contiene vidrieras de colores que representan los temas de la pasión de Cristo. Véase también Portal:Iglesia católica. Contenido relacionado con Iglesia católica. Iglesia católica en Israel Tierra Santa Cristianismo en Oriente Medio Referencias
Chapelle de la Condamnation

La chapelle de la Condamnation, appelée aussi chapelle de la Condamnation et de l'Imposition de la Croix, est une église catholique de la vieille ville de Jérusalem au bord de la Via Dolorosa dans la même cour que l'église de la Flagellation. Elle appartient aux franciscains de la custodie de Terre Sainte et se trouve dans l'ensemble du monastère de la Flagellation. Elle commémore la condamnation de Jésus Historique Le sanctuaire a été construit en 1904 par le frère franciscain Wendelin Hinterkeuser, sur les vestiges d'une église des croisés qui avaient été découverts lors de fouilles quelques années auparavant. L'église byzantine a été transformée en mosquée. Le pavement étant identique à celui de la basilique Ecce Homo à proximité, on pensa à cette époque qu'il s'agissait de restes du prétoire de Ponce Pilate. La chapelle marque depuis 1923 la seconde station de la Via Dolorosa . Architecture L'église est surmontée de cinq dômes dont le principal, octogonal, est couronné par une lanterne à colonnades. Elle est de plan basilical à trois nefs avec quatre piliers. L'abside comporte une peinture montrant Jésus qui descend les marches du prétoire et porte au-dessus l'inscription Hic Christus tradebat judicanti se injuste (« ici le Christ s'est donné à ceux qui l'ont jugé injustement ») . Notes et références Voir aussi Articles connexes Lieux de station de la liturgie de Jérusalem Via Dolorosa Custodie franciscaine de Terre sainte Liens externes Notice historique Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Jérusalem
Chiesa della Condanna e Imposizione della Croce

La chiesa della Condanna e Imposizione della Croce è un luogo di culto cattolico situato nel complesso francescano Studium Biblicum Franciscanum nella Città Vecchia di Gerusalemme. Comprende la chiesa della Flagellazione e rappresenta la seconda stazione della Via Crucis. Tradizione La chiesa sorge nel luogo in cui fu imposta la croce a Gesù. Dopo essere stato giudicato dal sinedrio, Gesù fu portato dal governatore romano della Giudea, Ponzio Pilato, che lo interrogò e non lo trovò colpevole di alcunché e fu sul punto di rilasciarlo. Era usanza che il governatore romano, come gesto di benevolenza in onore delle festività pasquali, rilasciasse un prigioniero scelto dal popolo. In quel tempo era agli arresti un famoso sobillatore, Barabba, e Pilato chiese alla folla chi volesse salvare, se Gesù o Barabba. Venne scelto Barabba e Gesù fu portato via dalle guardie per essere flagellato vestito col mantello porpora e la corona di spine. La chiesa della Condanna sorge nei pressi del luogo in cui fu data la croce a Gesù che avrebbe dovuto portare fino al luogo della crocifissione. Storia La chiesa originale fu costruita in età bizantina e fu successivamente convertita in una moschea prima di essere definitivamente acquistata dall'ordine francescano e consacrata come luogo di culto cattolico nel 1903-1904. Architettura La copertura della chiesa è composto da cinque cupole, ognuna di esse sorretta da un timpano ornato da vetrate colorate rappresentanti la passione di Cristo. Nell'abside si trovano alcune statue di cartapesta che narrano la storia della passione di Cristo. Una rappresenta Pilato che condanna Gesù alla crocifissione; un'altra Giovanni apostolo mentre cerca di dissuadere la Vergine Maria dal guardare suo figlio mentre porta la croce. Illustrazioni sui muri ritraggono Pilato mentre si lava le mani ed i soldati caricare la croce sulla schiena di Cristo. Quattro colonne di marmo rosa supportano il tetto. Controversie L'identificazione di questo luogo è basata sulla convinzione che il pavimento lastricato (lithostratos) ubicato sotto l'adiacente convento delle sorelle di Sion fosse il luogo biblico dove Ponzio Pilato condannò Gesù. Scoperte archeologiche hanno dimostrato che quel pavimento risale più probabilmente al foro romano del II secolo, fatto costruire dall'imperatore Adriano come parte di Aelia Capitolina. Filone di Alessandria e Flavio Giuseppe riportano che i governatori romani alloggiavano nel palazzo di Erode il Grande durante il loro soggiorno a Gerusalemme. L'amministrazione della giustizia avveniva nel selciato antistante al palazzo di Erode, vicino alla torre di Davide, dall'altra parte della città vecchia rispetto alla Chiesa della condanna. Note Bibliografia (EN) LaMar C. Berrett, Discovering the World of the Bible, ISBN 978-0910523523. (EN) Rivka Gonen, Biblical Holy Places: An Illustrated Guide, 2000, ISBN 978-0809139743. Voci correlate Ecce Homo Ponzio Pilato Passione di Gesù Basilica dell'Ecce Homo Via Dolorosa Città Vecchia di Gerusalemme Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa della Condanna e Imposizione della Croce
Kościół Skazania w Jerozolimie

Kościół Skazania także kaplica Skazania – niewielki kościół w muzułmańskiej dzielnicy Starego Miasta w Jerozolimie na Via Dolorosa, znajdujący się na terenie klasztoru franciszkanów z Kustodii Ziemi Świętej, miejsce upamiętnienia skazania Chrystusa na śmierć. Konotacje biblijne Tradycja lokalizuje skazanie Pana Jezusa na śmierć z wyroku Poncjusza Piłata w jego pretorium, którym w przypadku Jerozolimy mogła być Twierdza Antonia w północno-zachodnim narożniku placu świątynnego. Zarówno kościół Biczowania, jak i kościół Skazania wzniesiono na obszarze obejmującym teren starożytnej twierdzy. Wydarzenie opisane zostało w rozdziałach 18-19 Ewangelii wg św. Jana. Sanktuarium Kościół wzniesiono w 1904 wg projektu franciszkanina Wendelina Hinterkeusera na przypadkowo odkrytych pozostałościach wcześniejszego kościoła z epoki średniowiecznej. Ołtarz konsekrował 21 maja 1905 bp Giocondo de Nittis OFM. Sanktuarium znajduje się na terenie należącym do Kustodii Ziemi Świętej w bezpośrednim sąsiedztwie Franciszkańskiego Studium Biblijnego i kościoła Biczowania. Część posadzki stanowi Lithostrotos, którego większą część posiadają zakonnice ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Syjonu w sąsiadującej z franciszkanami bazylice Ecce Homo. Kościół wzniesiono z kamienia. Ma jedną absydę. W witrażach kopuły przedstawiono aniołów trzymających narzędzia Męki Pańskiej, na okragłych witrażach okiennych Piłata obmywającego ręce oraz scenę Włożenia krzyża na ramiona Zbawiciela. W kościele znajdują się też rzeźby z papier-mâché autorstwa włoskiego rzeźbiarza z Lecce Salvatore Sacquegna (1877-1955): Chrystus Ubiczowany, Chrystus niosący krzyż, Podjęcie Krzyża oraz Spotkanie z Matką i Janem. Przy zewnętrznej ścianie kościoła, od strony Via Dolorosa, umieszczone jest oznaczenie II stacji Drogi Krzyżowej. W każdy piątek zatrzymują się w tym miejscu pątnicy i franciszkanie podczas nabożeństwa Drogi krzyżowej, kończącego się w bazylice Bożego Grobu. Przypisy Linki zewnętrzne 100 rocznica budowy. christusrex.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-21)]. (wł.).