NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Regionale raad van de Lodvallei

De regionale raad van de Lodvallei (Hebreeuws: מועצה אזורית עמק לוד, Mo'etza Ezurit Emek Lod) is een regionale raad in Israël. Gemeenschappen Moshaven Ahi'ezer · Ganot · Hemed · Mishmar HaShiva · Nir Tzvi · Tzafria · Yagel · Zeitan Dorpen Kfar Chabad
Samorząd Regionu Emek Lod

Samorząd Regionu Emek Lod (hebr. מועצה אזורית עמק לוד, Mo'atza Ezorit Emeq Lod) – samorząd regionu położony w Dystrykcie Centralnym, w Izraelu. Samorząd skupia osady rolnicze położone w żyznej Dolinie Lod, położonej na przybrzeżnej równinie Szaron w środkowej części Izraela. Leżą one na zachód od miast Lod i Ramla, na wschód od miasta Riszon Le-Cijon i na południe od międzynarodowego portu lotniczego im. Ben-Guriona. Siedziba władz administracyjnych samorządu znajduje się w wiosce Kefar Chabad. Osiedla Znajduje się tutaj 8 moszawów oraz 1 wioska. Moszawy Wioski Kefar Chabad Demografia Samorząd został utworzony w 1952 roku. Zgodnie z danymi Izraelskiego Centrum Danych Statystycznych w 2007 roku w samorządzie Emek Lod żyło 11,9 tys. mieszkańców, z czego 11,6 tys. Żydów (97,5%). Źródło danych: Central Bureau of Statistics. Gospodarka Jeszcze niedawno gospodarka tych osiedli opierała się na rolnictwie i sadownictwie. Pola uprawne zajmują powierzchnię 250 ha, z czego uprawy warzyw zajmują 20 ha, a plantacje owoców 70 ha (dane z 2006). Hodowle drobiu przyniosły w 2007 1541 tys. jajek. Obecnie w coraz większym stopniu produkcja rolnicza jest wypierana przez rozbudowujące się przedsiębiorstwa przemysłowe i spółki handlowe. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna Flaga regionu Flag of the World
Сдот-Дан

Сдот-Дан (ивр. שדות דן‎; ранее Эмек-Лод ивр. עמק לוד‎) — региональный совет в Центральном округе Израиля, основанный в 1952 году. В состав регионального совета входит 9 поселений: 1 религиозная деревня, 8 мошавов. Главой регионального совета с 2014 года является Давид Эфрах. История Региональный совет Сдот-Дан был создан в 1952 году и состоял первоначально из десяти поселений. После того, как поселок Азор получил статус местного совета, в региональном совете Сдот-Дан осталось только 9 посёлков. Изначально офис регионального совета размещался в маленькой комнате в мошаве Хемед. Но уже через два года офис был переведён в поселение Кфар-Хабад, где и находится сейчас. Прошлое название регионального совета (Эмек-Лод) связано с его географическим расположением в долине Лод. Население По статистическим данным Центрального статистического бюро Израиля население регионального совета на 2024 год составляет 16 000 человек. Границы совета Региональный совет Сдот-Дан ограничен следующими административными единицами: С севера: Ор-Йехуда и Аэропорт имени Бен-Гуриона С востока: Лод и региональный совет Хевель-Модиин С юга: Беэр-Яаков и Рамла С запада: Ришон-ле-Цион и Бейт-Даган Список населённых пунктов Главы совета Исраэль Мишур (1952—1957) Авраам Фишер (1957—1958) Давид Дойдовиц(1959—1989) Менаше Моше (1990—2013) Давид Эфрах (с 2014) Примечания
Sde Uzijahu

Sde Uzijahu (hebrejsky שְׂדֵה עוֹזִיָּהוּ‎, doslova „Uzijahovo pole“, v oficiálním přepisu do angličtiny Sede Uzziyyahu, přepisováno též Sde Uziyahu) je vesnice typu mošav v Izraeli, v Jižním distriktu, v Oblastní radě Be'er Tuvja. Geografie Leží v nadmořské výšce 30 metrů v pobřežní nížině, v regionu Šefela. Obec se nachází 7 kilometrů od břehu Středozemního moře, cca 35 kilometrů jihojihozápadně od centra Tel Avivu, cca 52 kilometrů jihozápadně od historického jádra Jeruzalému a 7 kilometrů severozápadně od Kirjat Mal'achi. Sde Uzijahu obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky převážně židovské. Sde Uzijahu je na dopravní síť napojen pomocí lokální silnice číslo 3711, která západně od vesnice ústí do dálnice číslo 4. Dějiny Sde Uzijahu byl založen v roce 1950. Novověké židovské osidlování této lokality začalo po válce za nezávislost, kdy v roce 1948 tuto oblast ovládla izraelská armáda a došlo k vysídlení většiny arabské populace v tomto regionu. Zakladateli mošavu byla skupina Židů z Libye. Místní ekonomika je založena na zemědělství. Původně se osada nazývala Ašdod Dalet (אשדוד ד) a Jad Šimšon (יד שמשון). Nynější jméno odkazuje na krále Azarjáše (hebrejsky Uzijahu), který je v tomto regionu připomínán v biblické Druhé knize královské 14,21 Demografie Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Sde Uzijahu Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší obec vesnického typu s dlouhodobě rostoucí populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 1433 lidí. Během roku 2014 populace stoupla o 0,7 %. Odkazy Reference Související články mošav Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sde Uzijahu na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální stránky Oblastní rady Be'er Tuvja
Sde Uziyahu

Sde Uziyahu (Hebrew: שְׂדֵה עוֹזִיָּהוּ, lit. Uzziah Field) is a moshav in southern Israel. Located near the city of Ashdod, it falls under the jurisdiction of Be'er Tuvia Regional Council. In 2024 it had a population of 1,557. History Sde Uziyahu was founded in 1950. Originally named Ashdod D, Yad Shimshon and Uziyah, it was finally named after Uzziah of Judah (Uziyahu in Hebrew), who, according to the Bible, built cities in the current location of the moshav. Sde Uziyahu was built on the land of the Palestinian Arab village of Isdud, which was depopulated in 1948. References
Sede Uzzijjahu

Sede Uzzijjahu (hebr. שדה עוזיהו; oficjalna pisownia w ang. Sde Uziyahu) – moszaw położony w Samorządzie Regionu Be’er Towijja, w Dystrykcie Południowym, w Izraelu. Położenie Leży na nadmorskiej równinie w północno-zachodniej części pustyni Negew, w otoczeniu miasta Aszdod, miasteczka Gan Jawne, moszawów Szetulim, Azrikam, Emunim i Bet Ezra, oraz kibucu Chacor-Aszdod. Na wschód od moszawu znajduje się Baza lotnicza Chacor należąca do Sił Powietrznych Izraela. Historia Pierwotnie w miejscu tym znajdowały się ziemie należące do arabskiej wioski Isdud. Podczas wojny o niepodległość pozycje w rejonie wioski Isdud były punktem wyjścia egipskich sił podczas bitwy o kibuc Niccanim (6-10 czerwca 1948). Podczas operacji Jo’aw (15–22 października 1948) wioska znalazła się pod izraelskim ostrzałem artyleryjskim. W dniu 28 października Egipcjanie w obawie przed okrążeniem, wycofali się z Isdud. Razem z nimi uciekła większość arabskich mieszkańców. Opuszczoną wieś zajęli żołnierze Brygady Giwati. Około 300 mieszkańców poddało się machając białymi flagami. Po krótkim czasie zostali przymusowo wysiedleni w rejon miasta Gaza (egipska strefa okupacyjna Palestyny). Moszaw został założony w 1950 przez żydowskich imigrantów z Libii. Początkowo nazywał się Aszdod D, potem Jad Shimshon i Uzzijjah, aż ostatecznie nazwano go na cześć biblijnego króla Azariasza (zwanego także Uziaszem). Kultura i sport W moszawie jest ośrodek kultury i sportu, przy którym jest boisko do piłki nożnej oraz korty tenisowe. Gospodarka Gospodarka moszawu opiera się na intensywnym rolnictwie, sadownictwie i uprawach w szklarniach. Firma H.M.D. produkuje sprzęt szklarniowy oraz prefabrykaty metalowe. Komunikacja Lokalna droga wychodząca z moszawu w kierunku zachodnim dociera do drogi ekspresowej nr 4 (Erez–Kefar Rosz ha-Nikra). Dwie lokalne drogi wychodzące z moszawu w kierunku południowym dojeżdżają do drogi 3711, którą jadąc na wschód dojedzie się do moszawu Azrikam lub jadąc na zachód dojedzie się do drogi ekspresowej nr 4. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne moszawu Sede Uzzijjahu Google Maps Mapa moszawu Sede Uzzijjahu Amudanan
St. Georg (Lod)

St. Georg ist eine griechisch-orthodoxe Kirche in Lod in Israel. Sie stellt die teilweise rekonstruierte Kathedrale der Kreuzfahrer dar, die über dem Grab des heiligen Georg errichtet wurde. Geschichte Der Kathedrale der Kreuzfahrer ging ein byzantinischer Sakralbau an der vermuteten Stelle des Martyriums des heiligen Georgs voraus, der durch Kalif al-Hakim im Jahr 1010 zerstört wurde. Nach der Eroberung der Region durch das Kreuzzugsheer 1099 wurde in Lod unter dem Namen Lydda und in Ramla ein Doppelbistum errichtet. Bischofssitz wurde jedoch nicht die neuerbaute Johannesbasilika in Ramla, sondern die neue Georgskirche in Lod. St. Georg wurde als dreischiffige Basilika mit vier Jochen und anschließendem Chorjoch erbaut, sie erhielt ihre endgültige Form im 12. Jahrhundert. Das Georgsgrab befand sich vor der mittleren Hauptapsis. Die beiden Seitenschiffe schlossen mit kleineren Nebenapsiden. Das Chorhaupt war außen in einer Linie gerade geschlossen. Die Basilika war als Wehrkirche ausgeführt und hielt 1177 einer Belagerung durch die Ayyubiden stand. Nach der Eroberung Lods durch Saladin 1191 wurden die westlichen Joche der Kirche zerstört. An deren Stelle befindet sich bis heute der Innenhof einer Moschee. Im Jahr 1870 kam es zum Streit zwischen Franziskanern und Orthodoxen, wer die Rechte an der Kirche besitzen sollte. Die osmanischen Behörden sprachen St. Georg schließlich dem griechisch-orthodoxen Patriarchat von Jerusalem zu. Die Georgskirche wurde teilweise rekonstruiert. Einbezogen werden konnten in das neue Gotteshaus von der Ruine der Kreuzfahrerkirche die Hauptapsis sowie Teile der nördliche Seitenapsis und der Vierung. Die heutige Kirche stellt somit eine Rekonstruktion der vier nordöstlichen Joche der Kreuzfahrerkirche, also der jeweils letzten Joche von Langhaus und nördlichem Seitenschiff und die entsprechenden Chorjoche, dar. Für eine umfangreichere Rekonstruktion war wegen der benachbarten Moschee kein Raum vorhanden. Einzelnachweise Literatur Denys Pringle: The Churches of the Crusader Kingdom of Jerusalem. Volume II (L–Z). Cambridge 1998. Weblinks
Iglesia de San Jorge (Lod)

La Iglesia de San Jorge (en hebreo: כנסיית גאורגיוס הקדוש קוטל הדרקון‎) es el santuario principal para el mártir del siglo IV San Jorge (الخضر Al-Khidr en árabe) que se encuentra en Lod, Israel.​ La iglesia actual, construida en 1870, comparte espacio con la mezquita de El-Khidr. Hacia el final del siglo XIX, el patriarcado ortodoxo griego de Jerusalén recibió el permiso de las autoridades otomanas para construir una iglesia en el sitio donde estaba una basílica antes. La iglesia está construida sobre una estructura del siglo XV, y ocupa el extremo norte de la nave y el pasillo de la izquierda de la iglesia anterior, de la que se conservan dos ábsides - que, contrariamente a la regla normal, posee una cara norte en lugar de hacia el este. Véase también Iglesia de San Jorge Referencias
Église Saint-Georges (Lod)

L'église Saint-Georges, situé à Lod en Israël est un lieu de culte grec-orthodoxe. Elle est notamment célèbre pour la présence de la tombe de Georges de Lydda, qui fait l'objet de la vénération des fidèles. Une première église est tout d'abord construite à l'époque byzantine. Elle est reconstruite au XIIe siècle par les Croisés. La communauté grecque orthodoxe de Lod fait l'acquisition des ruines de cette église en 1870, et la reconstruit. Dans ce bâtiment, se trouve une crypte abritant la tombe du saint. Références Portail de l’architecture chrétienne Portail d’Israël
Poste-frontière d'Erez

Le poste-frontière d'Erez (hébreu : מעבר ארז) est un point de passage permettant le transit entre Israël et la bande de Gaza (région palestinienne située au bord de la mer Méditerranée). Présentation C'est un terminal-conteneur faisant partie de la zone industrielle d'Erez (en), nommé d'après un kibboutz situé à environ 2 km à l'est. Il constitue le point de départ nord de la route Salah ad-Din qui traverse la bande de Gaza jusqu'au poste-frontière de Rafah. Historique Fermeture du point de passage par Israël La fermeture du point de passage est un moyen régulièrement utilisé par Israël comme mesure de rétorsion à l'égard des Palestiniens. Cette décision affecte plusieurs milliers de travailleurs qui le traversent chaque jour pour se rendre en Israël. Selon l'ONG israélienne Gisha : « Bloquer la circulation via Erez en réponse aux manifestations (...) est une punition collective illégale. » Attaque du Hamas contre Israël en octobre 2023 Le 7 octobre 2023, le poste frontière ainsi que la barrière de séparation entre la bande de Gaza et Israël sont pris d'assaut, partiellement détruits et occupés par des combattants du Hamas. Le poste-frontière est rouvert par Israël pour laisser passer, au compte goutte, des camions d’aide humanitaire destinés à Gaza le 1er mai 2024. Puis, le 2 mars 2025, le poste-frontière est à nouveau fermé par Israël. Les autres postes-frontières israélo-gazaouis Le point de passage de Nahal Oz, au sud-est de la ville de Gaza, qui est fermé aux personnes et aux conteneurs, sert uniquement cinq fois par semaine pour des livraisons limitées de fioul. À l'exception du poste de Kerem Shalom (par où transite notamment l'aide humanitaire), tous les autres points de passage vers Israël (Karni, Sufa et Kissufim) ont été fermés. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Erez Crossing » (voir la liste des auteurs). Bibliographie Jean-Paul Chagnollaud, Atlas des Palestiniens, Paris, Éditions Autrement, 2011 Articles connexes Blocus de la bande de Gaza de 2007 Conflit israélo-palestinien Opération Pluies d'été Territoires palestiniens occupés Poste-frontière de Rafah Poste-frontière de Kerem Shalom Poste-frontière de Karni Barrière entre la bande de Gaza et Israël Frontière entre la bande de Gaza et Israël Liens externes Portail de la Palestine Portail d’Israël Portail des frontières
Valico di Erez

Il valico di Erez (in ebraico: מעבר ארז) è un valico di frontiera pedonale/terminal merci presso la barriera tra Israele e la Striscia di Gaza. Si trova nel nord della Striscia di Gaza, al confine con Israele. Il transito è attualmente limitato ad arabi residenti sotto la giurisdizione dell'Autorità palestinese, per cittadini egiziani oppure per aiuti internazionali ufficiali. Voci correlate Erez Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su valico di Erez
Passagem de Erez

A passagem de Erez (em hebraico: מעבר ארז) é um terminal de pedestres e de cargas na barreira situada ente a fronteira entre Israel e o território palestino da Faixa de Gaza. A passagem localiza-se no extremo nordeste da Faixa de Gaza e recebe seu nome por ser vizinha do kibutz de Erez, em Israel. É o maior, mais conhecido e importante ponto de travessia, para a entrada ou saída de bens e pessoas da Faixa de Gaza. A passagem de Erez é parte de um complexo, que até pouco tempo incluía o Parque Industrial de Erez. Atualmente encontra-se fechada, e é controlada pelo exército de Israel. A travessia encontra-se restrita a árabes sob a jurisdição da Autoridade Palestina, bem como a egípcios ou oficiais de ajuda internacional. Referências US Consular Information Sheet - Israel, the West Bank and Gaza (inglês)
Эрез (контрольно-пропускной пункт)

Э́рез (ивр. מעבר ארז‎, араб. معبر بيت حانون‎) — пограничный контрольно-пропускной пункт на границе Израиля и сектора Газа, расположен в северной части сектора Газа. КПП «Эрез» существовал в промышленной зоне «Эрез», где работали израильские и палестинские рабочие. Начиная с времени интифады Аль-Акса, палестинцы начали террор в промышленной зоне, проявлющийся в обстрелах промышленной зоны, в проникновении и нападениях на работодателей и работников. После многих террористических нападений, заводы начали закрываться, и в конечном итоге обе стороны отказались от этого промышленного района. Пересечение КПП «Эрез» в настоящее время ограничено арабскими жителями, находящимися под юрисдикцией Палестинской администрации и египетских граждан или должностных лиц организаций международной помощи.
Ерез (прикордонний пункт)

Прикордонний пункт Ерез (івр. מעבר ארז, маавар Ерез), також відомий як перехід Бейт-Ханун (араб. معبر بيت حانون), є прикордонним пунктом між Сектором Гази та Ізраїлем. Він розташований на північній частині Сектору Гази, між ізраїльським кібуцем Ерез і палестинським містом Бейт-Ханун. Зараз це єдиний пункт перетину між Сектором Гази та Ізраїлем наземним транспортом і другий варіант для жителів Гази, коли пропускний пункт Рафах з Єгиптом закрито. Використання переходу Ерез дозволено лише палестинцям, які проживають під юрисдикцією Палестинської національної адміністрації, громадянам Єгипту, а також представникам міжнародної допомоги. Ізраїль дозволяє мешканцям Палестини подорожувати через Ерез у «виняткових гуманітарних випадках» з іншими винятками для студентів і спортсменів, які подорожують за кордон, а також для торговців. Переходом Ерез керує Армія оборони Ізраїлю, на відміну від переходу Карні та Керем-Шалом, якими керує Управління аеропортів Ізраїлю. Блокада Сектору Гази суттєво вплинула на контрольно-пропускний пункт, який є отвором в ізраїльському бар'єрі Сектору Гази. Зручності Термінал являє собою сучасну будівлю в стилі ангара площею близько 35 000 м2 і пропускною здатністю 45 000 людей на день. Був завершений у 2007 році, вартість будівництва 60 мільйонів доларів. Місцезнаходження Перехід Ерез є частиною комплексу, який раніше включав індустріальний парк Ерез. Він з'єднує шосе 4 Ізраїлю з дорогою Салах ад-Дін у Газі. До початку 1970-х років через Перехід також проходила залізнична лінія, що з'єднувала Ізраїль і Сектор Гази. Конфлікт Газа – Ізраїль 20 липня 2014 року у відповідь на повідомлення про те, що конфлікт 2014 року між Ізраїлем і Газою спричинив гостру нестачу лікарняних ліжок у Газі, Армія оборони Ізраїлю відкрила польовий госпіталь для жителів Гази в пункті Ерез. Примітки
Elkana

Elkana o Elqana (en hebreu: אלקנה) és un assentament i consell local israelià als turons de Samaria del nord-oest, a Cisjordània, situat a 3,1 km a l'est de la Línia Verda i la ciutat de Rosh HaAyin. Va ser fundada el 1977 per un grup de jueus religiosos i no religiosos del Gush Emunim, i el juliol de 2020 tenia una població de 3858 habitants. Els assentaments israelians a Cisjordània es consideren il·legals segons el dret internacional, però el govern israelià ho discuteix. Història Va ser fundat en 1977 per un grup pertanyent al moviment de colons Gush Emunim. Elkana es va establir com un dels primers assentaments després que 64 membres de la Knesset signessin un projecte de llei per permetre l'ús de terrenys estatals a la zona per a la construcció. L'1 de maig de 1977, quinze homes van pujar al turó i van començar a preparar la zona per a les famílies per al dia oficial del 10 de maig. Entre les primeres famílies que es van traslladar a l'assentament hi havia la de l'excap de gabinet Shaul Mofaz deu dies després. Elkana es va convertir en la quarta comunitat establerta pel dissetè govern d'Israel encapçalat per Yitshaq Rabín, després del lloc avançat de Kadum, Ofra i Ma'ale Adumim. Uns mesos més tard, quaranta famílies s'havien traslladat a cases prefabricades anomenades "ashkubiot" i, després de dos anys, més de cent famílies vivien al poble. El novembre de 2013, Israel va publicar els plans per a la construcció de 283 habitatges nous a Elkana. El gener de 2014 van rebre el permís per als habitatges i el 5 de setembre de 2014 van anunciar les licitacions per a les unitats.La ciutat va rebre el nom de la propera Nahal Qana i d'Elcana, pare de Samuel (1 Samuel 1:1), A l'any 2015, l'assentament tenia unes 4.000 persones o 800 famílies. Elkana està situat a l'est de la Línia Verda i de la ciutat de Roix ha-Ayyin. Referències
Elkana (Israelische Siedlung)

Elkana ist eine völkerrechtswidrig angelegte israelische Siedlung im Westjordanland, die 1977 gegründet wurde. Die israelische Siedlung wurde nach dem biblischen Elkana benannt, dem Vater des Propheten Samuel. Seit 1981 ist der Ort eine eigenständige Gemeindeverwaltung (מועצה מקומית אלקנה). Von 1977 bis 1998 war Nissan Slomiansky Bürgermeister. Die Einwohnerzahl beträgt 4.133 (Stand: Januar 2022). 2015 lebten 3.945 Personen in der israelischen Siedlung. Einzelnachweise Siehe auch Liste israelischer Siedlungen
Elkana

Elkana or Elqana (Hebrew: אֶלְקָנָה) is an Israeli settlement and local council in the north-western Samarian hills in the West Bank, located 3.1 km to the east of the Green Line and the city of Rosh HaAyin. It was founded in 1977 by a group from Gush Emunim of religious and non-religious Jews, and by July 2020 it had a population of 3858. The international community considers Israeli settlements in the West Bank illegal under international law, but the Israeli government disputes this. History According to ARIJ, Israel confiscated 1,626 dunams of land from the Palestinian village of Mas-ha in 1977 in order to construct Elkana. Elkana was established as one of the earliest settlements after 64 Knesset members signed a bill to allow the use of state land in the area for construction. On 1 May 1977, fifteen men climbed the hill and started preparing the area for families for the official day on 10 May. Amongst the first families to move to the settlement was that of the former Chief of Staff Shaul Mofaz ten days later. Elkana became the fourth community to be established by the Seventeenth government of Israel headed by Yitzhak Rabin, following the Kadum outpost, Ofra, and Ma'ale Adumim. A few months later, forty families had moved into prefabricated home's called 'ashkubiot' and after two years, over a hundred families lived in the village. In 1983, the first permanent structures were built as the village was divided into different neighbourhoods named after the number of homes planned in each one: 220, 165, 80, and 34 (also called Bnai Elkana). More recently, two newer neighbourhoods have been built; One on the northern side of the town as well as another smaller one to the west. In November 2013 Israel published plans for 283 new homes to be built in Elkana. In January 2014 they received permission for the homes, and on 5 September 2014 announced tenders for the units. The town was named after the nearby Nahal Qana and Elkanah, father of Samuel (1 Samuel 1:1), who is believed to have lived in the area. Virtually all of the town's residents are religious of a primarily national religious orientation. The Trans-Samarian Highway previously cut through the town until 2000 when the road, which now skirts to the south, was upgraded. Notable residents Nissan Slomiansky (born 1946), Former Member of the Knesset and first mayor of Elkana Shaul Yahalom (born 1947), Former Member of the Knesset and Transport minister See also Mas-ha References
Elkana

Elkana o Elqana (en hebreo: אלקנה‎) es un asentamiento israelí y un concejo local en el oeste de la región de Samaria de Cisjordania. Fue fundado en 1977 por un grupo perteneciente al movimiento Gush Emunim de colonos religiosos y no-religiosos judíos. Para 2002, el asentamiento tenía unas 4.000 personas u 800 familias. Elkana está situado al este de la Línea Verde y de la ciudad de Rosh HaAyin. Elkanah fue establecido como uno de los primeros asentamientos después de que 64 miembros de la Knéset firmaran un proyecto que autorizaba la construcción en esas tierras del país. Entre las primeras familias en trasladarse al asentamiento estaba la familia del luego conocido Ramatcal Shaul Mofaz. La ciudad es llamada de esta manera por Elkanah (esposo de Hannah) y padre de Samuel. Los asentamientos israelíes son ilegales según el derecho internacional. El artículo 49 del Cuarto Convenio de Ginebra, del que Israel es firmante, especifica que «la Potencia ocupante no podrá efectuar la evacuación o el traslado de una parte de la propia población civil al territorio por ella ocupado».​ El 19 de julio de 2024, la Corte Penal Internacional dictaminó que los asentamientos israelíes «violan el derecho internacional» y ordenó que Israel debe «detener los asentamientos y evacuar a los colonos».​ Véase también Cisjordania Territorios ocupados por Israel Referencias
Elkana (nederzetting)

Elkana (Hebreeuws: אֶלְקָנָה ) is een door zionistische Joden uit Israël gestichte Israëlische nederzetting op de Westelijke Jordaanoever. In 2011 telde deze 3746 inwoners. Zoals iedere Israëlische nederzetting, is Elkana illegaal volgens internationaal recht.