NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oblastní rada Šafir

Oblastní rada Šafir (hebrejsky מועצה אזורית שפיר‎, Mo'aca ezorit Šafir) je správní území (oblastní rada) v jižním distriktu v Izraeli poblíž města Kirjat Gat. Rozkládá se na celkové ploše 160 km2 v zemědělsky intenzivně využívané pobřežní planině, v regionu Šefela, nedaleko severního okraje pouště Negev. Na severu hraničí s Oblastní radou Be'er Tuvia, na východě s radou Jo'av a městem Kirjat Gat, na jihu s radou Lachiš a na západě s radou Chof Aškelon. Sídlo oblastní rady se nachází v obci Merkaz Šapira. Dějiny Sídelní síť zde byla utvořena po vzniku státu Izrael, tedy po roce 1948. Během války za nezávislost v roce 1948 opustila zároveň region arabská populace. Plánovitě zde pak došlo k zřízení židovských zemědělských vesnic v rámci regionálního osidlovacího programu Chevel Lachiš. Byly sem rovněž z oblasti Guš Ecion jižně od Jeruzalému přesunuty dvě vesnice, které byly během války dobyty Araby (Ejn Curim a Masu'ot Jicchak). Oblastní rada je pojmenována podle biblického sídla Šafíru připomínaného v Knize Micheáš 1,11 Jeho jméno pak přejala i jedna ze zdejších vesnic (mošav Šafir). Oblastní rada Šafir byla založena roku 1950. Většina jejích obyvatel patří mezi stoupence náboženského sionismu. Seznam sídel Oblastní rada Šafir sdružuje celkem 1 kibuc, 10 mošavů a 3 společné osady. Kibuc Ejn Curim Mošavy Společné osady Aluma Even Šmu'el Merkaz Šapira Demografie K 31. prosinci 2014 žilo v Oblastní radě Šafir 10 300 obyvatel. Z celkové populace bylo 10 300 Židů. Včetně statistické kategorie „ostatní“ tedy nearabští obyvatelé židovského původu, ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství jich bylo 10 300. Podle Centrálního statistického úřadu žilo v oblastní radě k roku 2007 celkem 9800 obyvatel a obyvatelstvo rady bylo téměř výhradně židovské (99,6 %). Roční přírůstek činil 4,3%. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Oblastní rada Šafir na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální internetové stránky Archivováno 12. 8. 2010 na Wayback Machine.
Shafir Regional Council

Shafir Regional Council (Hebrew: מועצה אזורית שפיר, Mo'atza Azorit Shafir) is a regional council in the Southern District of Israel near the city of Kiryat Gat. The council is bordered on the north by the Be'er Tuvia Regional Council, on the east by Yoav Regional Council and Kiryat Gat, on the south by Lakhish Regional Council, and on the west by Hof Ashkelon Regional Council, Yoav Regional Council. The council is named for the Biblical city of Shafir. List of settlements Kibbutz Ein Tzurim Moshavim Eitan Komemiyut Masu'ot Yitzhak No'am Revaha Shalva Shafir Uza Zavdiel Zrahia Villages Aluma Even Shmuel Merkaz Shapira
Concejo Regional Shafir

Shafir (en hebreo: מועצה אזורית שפיר) (transliterado: Moatzá Azorit Shafir) es un concejo regional del Distrito Meridional de Israel. El concejo fue fundado en los años cincuenta y el nombre proviene de la ciudad bíblica Shafir (Miqueas 1,11). El Concejo Regional Shafir incluye a varias poblaciones: Asentamientos Kibutz Moshavim Referencias
Samorząd Regionu Szafir

Samorząd Regionu Szafir (hebr. מועצה אזורית שפיר) – samorząd regionu położony w Dystrykcie Południowym, w Izraelu. Samorządowi podlegają tereny w północno-zachodniej części pustyni Negew w okolicach miasta Kirjat Gat. Osiedla Na terenach o powierzchni 160 km² mieszka około 9 500 ludzi. Znajduje się tutaj 1 kibuc, 10 moszawów i 3 wioski. Kibuce En Curim Moszawy Wioski
Шафир (региональный совет)

Шафир (ивр. שפיר‎) — региональный совет в Южном административном округе Израиля, в пустыне Негев, недалеко от городов Кирьят-Гат и Кирьят-Малахи. В региональный совет входят 14 населённых пунктов: 1 кибуц, 10 мошавов и 3 общинных поселения. Население По статистическим данным Центрального статистического бюро Израиля население регионального совета на 2024 год составляет 13 875 человек. Список населённых пунктов Примечания
Кумран

Кумран (на иврит: חירבת קומראן; на арабски: خربة قمران) е археологически обект (развалини от древно селище) в държавата Палестина. Намира се на пустинно плато на около 1,5 километра навътре от северозападния бряг на Мъртво море в частта на региона Западен бряг в Палестина, край кибуца Калия. Селището от елинистическата епоха е изградено около 134 – 104 пр.н.е. или малко по-късно и е просъществувало до 68 г., когато по времето на първата юдейско-римска война е разрушено. Най-известно е с непосредствената си близост до мястото, на което през 1947 г. са открити свитъците от Мъртво море, най-ранните ръкописи на иврит на Стария завет. Вижте също Кумрански ръкописи Външни препратки В Общомедия има медийни файлове относно Кумран The Fortress at Qumran: A History of Interpretation Архив на оригинала от 2012-02-13 в Wayback Machine. Robert Cargill (2009).
Qumran

Qumran (hebraisk: קומראן; arabisk: خربة قمران, Khirbet Qumran) er et arkæologisk interessant område ved den nordvestlige ende af Det Døde Hav nær den israelske kibbutz Kalya på den besatte Vestbred og administreret af Israels nationalpark Qumran. Dødehavsrullerne blev fundet i huler i nærheden. Qumran blev muligvis oprettet i Johannes Hyrkanus' regeringstid (134–104 f.Kr.) og blev sandsynligvis raseret i 68 e.Kr. af den 10. romerske legion, Legio X Fretensis, ledet af Vespasian i den jødisk-romerske krig. Fra 1951 blev der foretaget udgravninger af et klosterlignende anlæg. Det har været befæstet med et stort hjørnetårn, og der er gjort mange fund efter krige. I et særligt anlæg findes to bassiner, det ene kvadratisk og det andet 3 x 8 meter og en række udhuse med værksteder, en mølle, en stor ovn m.m. Møntfund angiver, at bygningen må være påbegyndt ca. 100 år f.Kr. med en afbrydelse forårsaget af et stort jordskælv 31 f.Kr. Omkring år 0 blev anlægget igen taget i brug, og mønterne fortsætter til år 68. Stedets karakter er omdiskuteret. Alan D. Crown og Lena Cansdale mente, at Qumran i tiden 100 f.Kr. - 100 e.Kr. lå ved en betydningsfuld handelsvej, og at stedet var en befæstning. Norman Golb mente, det var et verdsligt fort, mens Yizhar Hirschfeld antog det for en befæstet villa tilknyttet den lukrative handel med balsam af Opopanax chironium langs vejen til En Gedi og Jeriko, Hyrkania og Jerusalem. Yizhak Magen og Yuval Peleg foreslog, at Qumran var en befæstning, der efterhånden blev et keramikværksted. Det er almindeligt antaget at Qumran er essæernes religiøse centrum, mens enkelte forskere mener at have identificeret stedet som den "saltets by", der omtales i Bibelen. Mange af indbyggerne var pottemagere. Andre kan have været novicer, der håbede at slutte sig til essæerne efter et treårigt noviciat. I mellemtiden kunne de have arbejde på Jeriko-godset. Mere end 1000 er begravet på stedet. Mergeljorden i Qumran er langt nemmere at grave i end Jerusalems stengrund , og det anses for sandsynligt, at mange af de døde blev fragtet ned fra højderne for at begraves i Qumran, måske sammen med dokumenter, man arkiverede i hulerne. Noter
Kumran

Kumran (heb. חירבת קומראן, ar. خربة قمران - Khirbet Qumran) je antičko naselje čiji su ostaci smješteni na visoravanu oko kilometar i pol sjeverozapadno od obale Mrtvog mora na Zapadnoj obalo, nedaleko od izraelskog naselja i kibuca Kalia. Naselje potječe iz helenističkog razdoblja, kada ga je sagradio Ivan Hirkan (134. – 104. pr. Kr.), a uništili su ga Rimljani u doba Velikog ustanka godine 68. ili nešto kasnije. Najpoznatije je kao naselje najbliže znamenitim špiljama gdje su sakriveni Svitci s Mrtvog mora. Vanjske poveznice The Fortress at Qumran: A History of Interpretation Robert Cargill (2009). The Enigma of Qumran Yaron Ben-Ami (2004). An analysis of the work of Magen and Peleg.
Kumrán

Kumrán (héberül: קומראן; arabul: خربة قمران) régészeti lelőhely a Holt-tenger ÉNy-i partjának közelében. A hellenisztikus korban,Johannesz Hürkánosz ideje alatt létesült itt település és egészen a zsidó-római háborúig létezett. A terület környékén levő barlangokban találták meg a 20. század közepén a híressé vált ún. Holt-tengeri tekercseket. A területen a fő ásatások vezetője Roland de Vaux (1903–1971) francia teológus volt az 1950-es években. Az egykori települést az esszénusok építették a Kr. e. 2. században. Az épületek romjai között ciszternát, pékműhelyt, fazekas műhelyt, bőrkikészítőt, konyhát, ebédlőt, tornyokat és másolótermet tártak fel. Ez utóbbiban készültek a kéziratok, ahol a szent szövegeket másolták. A törmelékanyagból még össze tudták állítani az íróasztalokat, és tintatartók is kerültek elő. Nem találtak viszont a régészek hálótermet. Így arra gondolnak, hogy az esszénusok a szabadban felvert sátrakban, illetve a közeli barlangokban aludtak. A településtől keletre egy korabeli temető is található, ahol mintegy 1300 sírt tártak fel. Külön temetőjük volt a férfiaknak és külön az asszonyoknak és a gyerekeknek. A települést Heródes uralmának 7. évében földrengés pusztította el, de később újjáépítették. Kumránt ezután egészen Kr. u. 68-ig lakták. Ekkor egy erőszakos támadás és tűz nyomai mutatkoznak, amely az itt élő közösség életének végleg véget vetett. Előtte azonban a féltve őrzött irataikat korsókba zárták és elrejtették a biztonságot nyújtó barlangokba. A település romjainál ezután egy római megfigyelő őrhely állt. Kapcsolódó cikkek Kumráni tekercsek Források Komjáthy Aladárné: A Szentföldön jártunk, 1985 További információk I. D. Amuszin: A Holt-tengeri tekercsek és a qumráni közösség; jegyz. Komoróczy Géza, utószó Fröhlich Ida, Komoróczy Géza, ford. Bíró Dániel, Kalmár Éva; Gondolat, Bp., 1986 Qumrán és az Újszövetség. Szegedi Biblikus Konferencia. Szeged, 1999. augusztus 30–szeptember 1.; szerk. Benyik György; JATEPress, Szeged, 2001 Vermes Géza: A qumráni közösség és a holt-tengeri tekercsek története; ford. Hajnal Piroska; Osiris, Bp., 2005 (Osiris könyvtár. Történelem) David Flusser: Judaizmus a második templom korában. Qumrán és az apokalipszis; ford. Pásztor Péter; Múlt és Jövő, Bp., 2007 (Zsidó tudományok) Xeravits Géza: Könyvtár a pusztában. Bevezetés a holt-tengeri tekercsek nem-bibliai irodalmába; PRTA–L'Harmattan, Pápa–Bp., 2008 (Deuterocanonica. Subsidia 1. Bevezetések)
Kumran

Kumran, Qumrān (hebr. ‏חירבת קומראן‎ Chirbet Kumran, arab. ‏خربة قمران‎ Chirbat Kumran) − ruiny starożytnej osady położonej w odległości 1 km na północny zachód od brzegu Morza Martwego, na pustyni Judzkiej, na Zachodnim Brzegu Jordanu. Historia Osada była zamieszkiwana przez wiele stuleci. Między innymi na podstawie znalezionych podczas wykopalisk archeologicznych monet oraz ceramiki, naukowcy wyodrębnili kilka faz osadnictwa. Pierwsza faza to VIII i VII w. p.n.e., kiedy najprawdopodobniej znajdowało się tutaj tzw. „Miasto Soli” wspomniane w Biblii (Joz 15,62). Kolejna faza osadnictwa, rozpoczęła się ok. połowy II w. p.n.e. Wybudowano wtedy liczne budynki o charakterze gospodarczym (warsztaty, spichlerze, cysterny), jak również budynki mieszkalne oraz dużą budowlę z dziedzińcem i wieżą, w której mieściło się skryptorium. Około roku 31 roku p.n.e. w wyniku katastrofy – trzęsienia ziemi i pożaru – jakie nawiedziły osiedle, na pewien czas (do około 4 roku p.n.e.) wyludniło się ono. Po 4 roku p.n.e. mieszkańcy odbudowali osiedle i pozostawali w nim do 68 roku n.e., tj. do czasu wkroczenia Rzymian podczas powstania antyrzymskiego w Judei. W okresie tym Kumran zamieszkiwało od 150 do 200 osób. Między 70 a około 132 rokiem n.e. w Kumran przez pewien czas stacjonowali żołnierze rzymscy. Większość uczonych skłania się do poglądu, że w okresie od połowy II wieku p.n.e. do 68 roku n.e. Kumran było siedzibą esseńczyków lub jakiegoś ich odłamu. Zwoje z Kumran W okolicznych jaskiniach w latach 1947–1956 znaleziono ponad 900 rękopisów, zwanych od nazwy osady rękopisami z Qumran. Inicjatorem badania i publikowania zwojów był francuski archeolog i biblista, dominikanin Roland de Vaux. Jednym ze współpracowników był Polak Józef Milik. Badaniem zagadnień związanych z tekstami z Kumran zajmuje się interdyscyplinarna dziedzina zwana qumranologią. Nadzieje mesjańskie Reguły wspólnoty Kumran zdają się przewidywać epokę mesjańską. Miał ją zaprowadzić prorok, zwany Mistrzem sprawiedliwości oraz Mesjasz Aaronowy i Izraela. Mówią o tym znaleziona w 1 grocie Qumran (1Q) Reguła wspólnoty /Serek hayyahad/ (1QS 9,10-11), a także Reguła zgromadzenia albo Reguła mesjańska (1QSa). Te dwie postacie kontynuują tradycje prorockie, które ukształtowały się po wygnaniu babilońskim (586 do 538 roku p.n.e.), a także koncepcje teokratyczne tzw. dzieła Kronikarza (por. Za 4,14; 6,12-13; Ne 8,8-9). Galeria Zobacz też Rękopisy z Qumran geografia Izraela Pustynia Judzka (52301) Qumran Przypisy Bibliografia Stephen F. Noll: Qumran e Paolo. W: Dizionario del Paolo e delle sue lettere. G.F. Hawthorne, R.P. Martin, D.G. Reid (red.), R. Penna (red. wyd. wł.). Cinisello Balsamo (Mediolan): Edizioni San Paolo, 1999, s. 1275-1285. Linki zewnętrzne Muzeum Księgi w Muzeum Izraela (ang.)
Qumran

Qumran (ou Qumrã), Khirbet Qumran, “ruína da mancha cinzenta”, é um sítio arqueológico localizado na Cisjordânia, a uma milha da margem noroeste do Mar Morto, a 12 km de Jericó e a cerca de 22 quilômetros a leste de Jerusalém. É administrado pelo Parque Nacional de Qumran, em Israel. Situado na fissura do Mar Morto entre dois barrancos profundos, em uma área onde atividades tectônicas são frequentes e a precipitação média anual é muito baixa. O meio ambiente atual é árduo e difícil para o cultivo; mas foi precisamente o clima árido e a inacessibilidade do local que contribuiu significativamente para preservação de estruturas e de materiais arqueológicos encontrados na região. Nessa região há aproximadamente 330 dias de sol por ano e praticamente não há precipitações. O ar é tão seco e quente que a água das evaporações é seca imediatamente no ar, criando uma névoa e resultando em um cheiro de enxofre. Qumran tornou-se célebre em 1947 com a descoberta de manuscritos antigos que ficaram conhecidos como os Manuscritos do Mar Morto. Em 1947, os primeiros manuscritos foram encontrados em uma caverna às margens do Mar Morto por um jovem beduíno que cuidava de um rebanho de ovelhas. A notícia do achado espalhou-se rapidamente após a venda e aquisição dos primeiros manuscritos. De imediato a comunidade científica interessou-se pelo achado. A École Biblique et Archéologique Française de Jerusalém desenvolveu pesquisas em Qumran e arredores desde o final da década de 40 até 1956. O chefe da equipe, no período de 1951 a 1956 foi o frei francês Roland Guérin de Vaux (1899-1971). Aproximadamente 930 fragmentos de manuscritos hebraicos, aramaicos e gregos foram encontrados em onze cavernas em Qumran, datando de 250 a.C. ao século I da Era Cristã. Mais de mil corpos estão enterrados no cemitério de Qumran. Arqueologia A arqueologia distingue três fases de ocupações: Junto a uma aguada fortificada do século VIII-VII a.C., ocorre uma ocupação essênia modesta antes de 100 a.C.; sob Alexandre Janeu, as instalações são ampliadas consideravelmente, passando a ser uma “fortaleza dos piedosos”. A estrutura comportava 200 a 300 pessoas. A colônia é abandonada após um terremoto em 31 a.C. e um incêndio. Ocupação sob Arquelau (4 a.C. – 6 d.C.), com ampliação das fortificações e reforço da segurança. Destruição das fortificações pela Legio X Fretensis (68 d.C.); antes porém a monumental biblioteca é transferida às pressas para as cavernas das imediações. Guarnição romana (68 – 100 d.C.); base de operações dos seguidores de Simão Barcoquebas, na II Guerra Judaica (132-135 d.C.). Bibliografia MARTINEZ, Florentino Garcia. Textos de Qumran. Petrópolis: Vozes. BERGER, Klaus. Qumran e Jesus. Petrópolis: Vozes. Referências Ligações externas École Biblique et Archéologique Française de Jérusalem (em francês) Fotos de Qumran (Link Quebrado!) Spatial Approach to the Ruins of Khirbet Qumran at the Dead Sea University of Helsinki, Finlândia.
Qumran

Qumran (în arabă خربة قمران, în ebraică חירבת קומראן, transliterat: Khirbet Qumran) este un ținut deșertic în Israel, cunoscut mai ales pentru faptul că aici au fost descoperite, într-o peșteră, celebrele manuscrise de la Marea Moartă. Note Legături externe Kirbet Qumran si cele 11 grote cu manuscrise eseniene, 10 decembrie 2008, Lucian Tomitanul Episcop-vicar, CrestinOrtodox.ro
Qumran

Qumran (arabiska: خربة قمران, hebreiska: חירבת קומראן, Khirbet Qumran) är en ruin belägen på en torr platå knappt 3 km från Döda havets nordvästra strand i Västbanken. Qumran antas som regel ha varit en esséisk bosättning och i ett antal grottor i dess närhet har de så kallade Dödahavsrullarna påträffats. Qumran är också en nationalpark i Israel samtidigt som den är uppsatt på Palestinas tentativa världsarvslista. Historik och fyndtolkning Qumran uppfördes möjligen under Johannes Hyrcanus I regeringstid (134–104 f.Kr.) och förstördes sannolikt år 68 av den tionde romerska legionen, Legio X Fretensis, under ledning av Vespasianus i samband med legionens ankomst till Judeen under det judisk-romerska kriget (66–70/73). Sedan fyndet med början år 1947 av nästan 900 handskriftsrullar, där de flesta är skrivna på pergament, har omfattande utgrävningar av bosättningen genomförts. Cisterner, möjligen ett fåtal judiska rituella badplatser och begravningsplatser har upptäckts, tillsammans med en matsal eller ett samlingsrum och skräp från en övre våning, av vissa påstådd ha varit ett scriptorium, samt ugnar för lergods och ett torn. Vissa forskare hävdar även att det fanns ett bibliotek i grottorna. Andra forskare menar att grottorna fungerade som skyddsrum för de som var bosatta i området. Många forskare tror att platsen beboddes av en judisk sekt, företrädesvis esséerna. Andra har föreslagit att det var en villa för en rik familj eller att det var ett judiskt fort och tidvis en anläggning för krukmakeri. En stor begravningsplats upptäcktes vid den norra delen av området. De flesta gravarna innehåller kvarlevor av män, men även en del kvinnor har påträffats. Endast ett fåtal av gravarna har grävts upp, eftersom det enligt judisk lag är förbjudet att gräva ut gravplatser. Över tusen kroppar ligger begravda på Qumrans begravningsplats. En ytterligare obelagd hypotes är att kropparna fördes till Qumran för att begravas eftersom nedgrävning var lättare där än i de omgivande bergstrakterna. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Qumran. Virtuell tur kring Qumran (engelska) Fotografier från Qumran (engelska)
Кумран

Кумран, Хірбат Кумран (івр. חִ'רְבַּת קוּמְרָאן; араб. خربة قمران, «Ḫirbat Qumrān» = «Сірі Руїни») — місцевість, залишки античного поселення на північно-західному березі Мертвого моря. Поселення зруйновано у 68 році римським Х легіоном Legio X Fretensis під час юдейського повстання проти Римської імперії. Історія Поселення елліністичного періоду було побудовано під час правління Йоханана Гіркана у 134—104 до н. е. або трохи пізніше, поки не було зруйновано римлянами. Поселення Кумран як і вся місцевість Кумрану стала відома завдяки розташованому недалеко від нього схованки із сувоями біблійних текстів в печерах прямовисних скель і нижче, у мергелевих уступах. З моменту відкриття у 1947 році і до 1956 року були знайдені близько 900 сувоїв манускриптів біблійних текстів різного ступеня цілісності, в основному, написані на пергаменті, але також і на папірусі. За цей час був проведений великий об'єм розкопок. Посудини, єврейські ритуальні ванни і кладовища були знайдені разом з їдальнею або кімнатою для нарад, також були виявлені уламки верхнього поверху (можливо служив скрипторієм), печі для випалювання кераміки та башта. Багато вчених вважають, що тут розміщувалася громада юдейської секти ессенів, інші запропонували нерелігійні інтерпретації. Згідно з однією з них, це був Хасмонейський форт. На схід від поселення було виявлено велике кладовище. У більшості могил знаходяться залишки чоловіків, були виявлені і жінки. Однак деякі поховання можуть відноситися і до часів середньовіччя. Сувої були виявлені в 11 печерах біля поселення. З кінця 1980 років Кумран перетворюється також у туристичний центр. Галерея Див. також Кумранські рукописи Ессени На честь поселення названо астероїд 52301 Кумран Примітки Посилання Кумран // Электронная еврейская энциклопедия. (рос.) Кумранская община // Электронная еврейская энциклопедия. (рос.) Кумран (Qumran) [Архівовано 22 лютого 2014 у Wayback Machine.] у каталозі посилань Open Directory Project (англ.) Сергей Рысев // «Кумранские рукописи как источник по истории Палестины I в. н. э.» Энциклопедия культур — сайт: Бокшицкий Владимир (рос.) Ferdinand Rohrhirsch, Universität Eichstätt: Chirbet Qumran [Архівовано 9 квітня 2010 у Wayback Machine.] (нім.) Віртуальна подорож по Кумрану [Архівовано 12 липня 2020 у Wayback Machine.] (англ.) Фотографії [Архівовано 3 січня 2019 у Wayback Machine.] (англ.) Norman Golb (University of Chicago, 20. Februar 2007): THE QUMRAN-ESSENE THEORY AND RECENT STRATEGIES EMPLOYED IN ITS DEFENSE [Архівовано 5 листопада 2011 у Wayback Machine.] (PDF-Файл; 629 kB) (англ.)
Kanot

Kanot (hebrejsky כַּנּוֹת, v oficiálním přepisu do angličtiny Kannot) je vzdělávací komplex a obec v Izraeli, v Jižním distriktu, v Oblastní radě Be'er Tuvja. Geografie Leží v nadmořské výšce 70 metrů v pobřežní nížině, v regionu Šefela. Obec se nachází 10 kilometrů od břehu Středozemního moře, cca 30 kilometrů jižně od centra Tel Avivu, cca 45 kilometrů západně od historického jádra Jeruzalému a 9 kilometrů východně od města Ašdod. Kanot obývají Židé, přičemž osídlení v tomto regionu je etnicky převážně židovské. Kanot je na dopravní síť napojen pomocí dálnice číslo 41. Dějiny Kanot byl založen v roce 1952. Vznikl jako mládežnická vesnice a školský komplex určený pro zemědělské vzdělávání. Má status samostatné administrativní obce. Rozkládá se na ploše 1200 dunamů (1,2 kilometru čtverečního). Obývá ji zhruba 200 studentů žijících v zdejším internátu, dalších 50-100 žáků a 30 členů personálu školy. V současnosti se komplex specializuje na tři vzdělávací programy: zemědělská škola (chov koní), sportovní škola (ve spolupráci s fotbalovým klubem Maccabi Tel Aviv FC), policejní škola. Součástí obce jsou i zemědělské pozemky. Demografie Podle údajů z roku 2014 tvořili naprostou většinu obyvatel v Kanot Židé (včetně statistické kategorie „ostatní“, která zahrnuje nearabské obyvatele židovského původu ale bez formální příslušnosti k židovskému náboženství). Jde o menší obec vesnického typu s dlouhodobě stagnující populací. K 31. prosinci 2014 zde žilo 351 lidí. Během roku 2014 populace stoupla o 31,5 %. Odkazy Reference Související články Šefela Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kanot na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální stránky Oblastní rady Be'er Tuvja (hebrejsky) Oficiální stránky
Kannot

Kannot (Hebrew: כַּנּוֹת, lit. 'Seedlings') is an educational institution and youth village in central Israel. Located near Gedera, it falls under the jurisdiction of Be'er Tuvia Regional Council. In 2024 it had a population of 82. Etymology It is named after an occasional word, just mentioned once: in the Bible in Psalm 80:16: (God, watch over) "the seedling your right hand has planted". History The village was founded in 1952 by the Workers' Council of the Histadrut, on the lands of the depopulated Palestinian village of Bashshit. References External links Official website (in Hebrew)
Kannot

Kannot (hebr.: כנות) – wieś położona w samorządzie regionu Be’er Towijja, w Dystrykcie Południowy, w Izraelu. Leży w północno-zachodniej części pustyni Negew. Historia Osada została założona w 1952 przez członków związku zawodowego Histadrut. Gospodarka Gospodarka wioski opiera się na intensywnym rolnictwie i edukacji. Komunikacja Przy wiosce przebiega droga ekspresowa nr 41 (Aszdod-Gedera). Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne Kannot Google Maps Mapa Kannot