NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stella Maris Light

Stella Maris Light (Hebrew: מגדלור סטלה מאריס), Mount Carmel Light, Har Carmel Light or Haifa Light, is a lighthouse in Haifa, Israel. It is located on the seaward face of Mount Carmel, near Stella Maris Monastery, inside an Israeli Navy base. The lighthouse is closed to the public and there is no access to the building. It can be viewed from nearby. History Over the years there have been lighthouses in several locations on Mount Carmel. An ancient lighthouse was present on the mountain in Roman times. One early mention is a lighthouse located at the original site of the Stella Maris Monastery, as early as 1631. The current location of the lighthouse is at the summer palace of Abdullah Pasha, the ruler of Acre from 1820 to 1831. The house and lighthouse were built using masonry from the Carmelite monastery that stood there, and was destroyed by order of Abdullah Pasha. In 1831 Ibrahim Pasha of Egypt captured Acre, exiled Abdullah Pasha to Egypt, and returned the building to the Carmelites. The structure was badly damaged in the First World War. However, the building was restored in the end of the war and the Carmelites added a second floor in 1926. In 1928, with a donation by the Spanish Honorary Consul, the current lighthouse was built. The original lens, as well as plans for the original structure and catadioptric apparatus are on display at the facade of Israeli National Maritime Museum. In the Second World War the British Army rented the house from the Carmelites to serve in the preparation to the Nazi invasion to the area. The British remained there until their evacuation at the end of the British Mandate in 1948. The building has been used by the Israeli Navy ever since. See also List of lighthouses in Israel References External links Stella Maris Light on the World List of Lights
Faro de Stella Maris

El Faro de Stella Maris​ (en hebreo: מגדלור סטלה מאריס) también llamada Faro del Monte Carmelo, Faro de Har Carmel, Faro de Haifa, es un faro en Haifa, Israel. Se encuentra en la cara frente al mar del Monte Carmelo, cerca del Monasterio de Stella Maris, dentro de una base de la Marina israelí. El faro está cerrado al público y no hay acceso al edificio. Se puede ver desde cerca. A través de los años ha habido faros en varios lugares en el Monte Carmelo. Un antiguo faro estuvo presente en la montaña en la época romana. Existe una mención temprana a un faro situado en el sitio original del Monasterio de Stella Maris, ya en 1631. La ubicación actual del faro es el palacio de verano del pasha Abdullah, gobernador de Acre 1820-1831. Véase también Faro Navegación Referencias
Phare Stella Maris

Le phare Stella Maris ou phare du Mont Carmel est un phare actif situé à Haïfa dans le District de Haïfa de l'État d'Israël, sur la côte méditerranéenne. Il se trouve sur le Mont Carmel, près du Monastère Stella Maris, dans l'enceinte de la base de la Marine israélienne. Histoire Il y a eu des phares à plusieurs endroits sur le mont Carmel et à différentes périodes. Un ancien phare était présent sur la montagne durant l'Empire romain romaine. Une première mention d'un phare plus contemporain situé sur le site original du monastère de Stella Maris date de 1631. L'emplacement actuel du phare est au palais d'été d'Abdullah Pacha, le souverain d'Acre de 1820 à 1831. La maison et le phare ont été construits en utilisant la maçonnerie du monastère carmélite qui se trouvait là, et a été détruit par ordre d'Abdullah Pacha. En 1831 Ibrahim Pacha d'Egypte a capturé Acre, exilé Abdullah Pacha en Egypte, et a rendu le bâtiment aux carmélites. La structure a été gravement endommagée pendant la Première Guerre mondiale . Cependant, le bâtiment a été restauré à la fin de la guerre et les carmélites ont ajouté un deuxième étage en 1926. En 1928, avec un don du Consul honoraire espagnol, le phare actuel a été construit. L'objectif original, ainsi que les plans de la structure originale et de l'objectif catadioptrique sont exposés sur la façade du Musée maritime national israélien . Au cours de la Seconde Guerre mondiale, la British Army a loué la maison aux carmélites en vue de se préparer contre l'invasion nazie dans la région. Les Britanniques sont restés là jusqu'à leur évacuation à la fin du mandat britannique en 1948. Le bâtiment a depuis été utilisé par la marine israélienne. Description Le phare est une tour octogonale en maçonnerie surmontant un bâtiment de trois étages de 20 m de haut, avec galerie et lanterne. La lanterne est peinte en rayure rouge et blanche et son dôme est noir. Il émet, à une hauteur focale de 179 m, un bref éclat blanc toutes les 5 secondes. Sa portée est de 30 milles nautiques (environ 55 km). Identifiant : ARLHS : ISR004 - Amirauté : N5945 - NGA : 113-21212 . Caractéristiques du feu maritime Fréquence : 5 secondes (W) Lumière : 0.3 seconde Obscurité : 4.7 secondes Voir aussi Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Stella Maris Light » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares d'Israël Liens externes University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of Israel (en) Liste ARLHS - Israel (en) Israel Online list of Light (en) Stella Maris Lighthouse - Site Lightphotos.net (en) Har Carmel Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer Méditerranée Portail d’Israël
Latarnia morska Har Carmel

Latarnia morska Har Carmel – latarnia morska położona na szczycie góry Karmel (525 m n.p.m.) górującej nad miastem Hajfą i Zatoką Hajfy. Latarnia wskazuje położenie portu Hajfa we wschodniej części Morza Śródziemnego. Jest to najbardziej charakterystyczny i najważniejszy punkt orientacyjny w nawigacji wzdłuż wybrzeża Izraela. Budynek latarni został wybudowany w 1864 roku przy klasztorze karmelitów Stella Maris. Jest to ośmiokątna walcowata wieża z latarnią i galerią, która wznosi się na skraju budynku od strony morza. Budynek jest pomalowany na lekko żółty kolor, latarnia w białe i czerwone pasy, a kopuła jest czarna. Latarnia jest uznana za obiekt wojskowy i zamknięta dla dostępu osób nieupoważnionych. Dane techniczne Wysokość światła: 525 m n.p.m. Zasięg światła: 35 Mm (białe) ARLHS ISR-004 Admiralicja E5945 NGA 113-21212 Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne latarni Google Maps
Zoològic de Qalqilya

El zoològic de Qalqilya és un petit zoològic de dues hectàrees situat a la ciutat palestina de Qalqilya a la vora occidental de Cisjordània. Fou creat el 1986, és l'únic zoològic municipal en territoris palestins i té uns 170 animals, un museu d'història natural, un parc d'esbarjo per a nens, i un restaurant. Història El zoològic va ser idea de l'alcalde de Qalqilya en el moment; els zoològics israelians van ajudar a desenvolupar-lo i va esdevenir un símbol de la cooperació àrab-israelià. Quan fou inaugurat el 1986, va ser considerat una «joia de la corona de les institucions nacionals palestines». Esdevingué una atracció popular i va ser ampliat per tal de donar cabuda al creixent flux de visitants, que incloïa tant àrabs com israelians. Després de l'esclat de la Intifada es va prohibir l'entrada als visitants de fora de Qalqilya, inclosos grups escolars. El 2003, les autoritats israelianes van començar a permetre visites prèvia petició. Un dia festiu, un nen que jugava fora de l'entrada principal ser matat per foc indiscriminat, motiu que va causar una davallada en nombre de visitants. La supervivència de l'indret s'ha atribuït a la dura tasca i dedicació del seu veterinari en cap, en Sami Khader, i el seu personal. També durant la Intifada, una girafa mascle de Sud-àfrica, espantat pel soroll dels trets, va morir quan va topar amb un pal; Ruti, la seva parella embarassada, va avortar deu dies més tard. El 2002, tres zebres van morir després d'inhalar gas lacrimogen utilitzat per dissoldre una manifestació en una escola de secundària al costat del zoològic. Khader va utilitzar els seus coneixements en taxidèrmia per conservar alguns dels animals, inclosa la girafa, el vedell per néixer, les zebres, un mico, gats salvatges i serps. Des de la seva creació Motke Levison, un veterinari israelià, ha ajudat al zoològic mitjançant consultes telefòniques i reunions amb Khader per repartir subministraments mèdics d'emergència; tanmateix ha servit com a mediador, ajudant al zoològic a adquirir nous animals. El Centre zoològic de Tel-Aviv-Ramat Gan va lliurar-li tres lleons, tres cabres salvatges i dues zebres el setembre de 2004; els lleons haurien d'haver estat transferits a Qalqilya el 2000, però l'esclat de la Segona Intifada van retardar el lliurament. Saeed Daoud, el director del zoològic, va batejar els tres lleons amb el noms de Jafer, Jaras i Naboko, «els reis de la pau». D'acord amb Khadr, el zoològic de Tel-Aviv-Ramat Gan també li va enviar micos, un estruç, i ossos rentadors. Referències
Zoológico de Kalkilia

El Zoológico de Kalkilia es un pequeño zoológico de 2 hectáreas (4,9 acres) situado en la ciudad de Kalkilia (قلقيلية Qalqīlyaḧ), en la frontera occidental de Cisjordania.​ Creado en 1986, es el único zoológico municipal en los territorios palestinos. El zoológico alberga 170 animales, un museo de historia natural, un parque de entretenimiento para niños y un restaurante. El zoológico fue idea del exalcalde de Kalkilia. Los zoológicos israelíes ayudaron a su creación y fue diseñado como un símbolo de la cooperación árabe-israelí.​ Cuando se inauguró en 1986, el zoológico fue considerado como una joya "en la corona de las instituciones nacionales palestinas".​ Véase también Jardín zoológico Anexo:Jardines zoológicos Referencias
Зоолошки врт Калкилија

Зоолошки врт Калкилија је мали зоо врт на површини од 2 хектара у палестинском граду Калкилија на западном рубу Западне обале. Основан је 1986. године, то је једини општински зоолошки врт на палестинским територијама. Овај зоолошки врт дом је 170 животиње, Природњачког музеја, дечијег забавног парка и ресторана. Историја Зоолошки врт је замисао бившег градоначелника Калкилије. Израелски зоолошки вртови помогли су око залиха животиња и био је осмишљен као симбол арапско-израелске сарадње. Када је отворен 1986. године, зоолошки врт је сматран „драгуљем у круни палестинских националних институција“. Он је постао популарна атракција, а касније је проширен да прими све већи прилив посетилаца, која обухвата и Арапе и Израелаце. Након избијања интифаде, посетиоцима из земаља ван Калкилије био је забрањен улаз. У 2003. години, израелске власти дозволиле су групне посете које су договорене унапред. Дете које се играло испред главног улаза у зоолошки врт на државни празник убијено је, што је довело до кратког пада у броју посетилаца. Опстанак зоолошког врта се приписује напорном раду и посвећености ветеринара, др Самија Хадра и његовог особља. Током интифаде, жирафа из Јужне Африке, уплашена звуком пушчане ватре, убијена је када је налетела на стуб. Рути, његова трудна партнерка побацила десет дана касније. Током 2002. године, три зебре умрле су након удисања сузавца који су коришћени да се разбију демонстрације у средњој школи поред зоолошког врта. Од оснивања, израелски ветеринар, Мотке Левисон, је помагао у зоолошком врту, пружајући телефонске консултације и састајао се са Хадером да испоручи хитне медицинске залихе. Левисон је служио као медијатор, помажући да зоолошки врт стиче нове животиње. Три лава, три козорог пустињских коза и две зебре донирао је Рамат-Ган сафари парк у септембру 2004. Требало је да лавови буду пребачени у Калкилију 2000. године, али је избијање Друге интифаде одложило испоруку. Саид Дауд, директор зоо врта Калкилија, заменио је три лавова, која су носила имена Џафер, Џарас и Набоко, „краљеви мира.“ Према Хадеру Рамат-Ган зоолошки врт послао је и мајмуне, ноја, и ракуне. Животиње Зоолошки врт удомљава лавове, мрке медведе, крокодиле, нојева, камиле, јелене, газеле, зебре, птице, гуштери, змије и мајмуне разних врста.. Такође у зоо врту је и нилски коњ по имену Дуби, који дели свој мали базен са породицом паунова. У децембру 2003. године, зоолошки врт је описан у Гардијану, као „један од више пријатних изненађења на Западној обали [...] постоји и мали, али лепо уређен парк. Ту је и велики базен препун децом. И усред дрвећа, у пространом, чисте пространству, лавица, ној, породица медведа, базен пуна крокодила.“ Животиње имају довољно простора да се крећу са неким деловима великим као они у зоолошком врту у Лондону. Референце
Kapelle der Milchgrotte

Die Kapelle der Milchgrotte ist eine Kapelle in der Stadt Bethlehem im Westjordanland. Lage Die Kapelle liegt in der Altstadt von Bethlehem südlich der an die Geburtskirche angrenzenden Gärten auf der Südseite der Milchgrottenstraße. Geschichte Beim Kindermord in Bethlehem soll die Heilige Familie auf ihrer Flucht nach Ägypten sich an dieser Stelle in einer Grotte versteckt haben. Während Maria ihr Kind stillte, sollen ein paar Tropfen Milch auf den Höhlenboden gefallen sein, der sich daraufhin weiß verfärbte. Daher wird die Höhle „Milchgrotte“ genannt. Die Grotte ist Ziel von Pilgern, besonders von kinderlosen Frauen, werdenden Müttern oder Paaren, die hier um Fruchtbarkeit oder eine glückliche Geburt beten. Ab dem 7. Jahrhundert brachten Pilger Fragmente der Kapelle als sogenannte Marienmilch-Reliquien in Form von pulverisiertem Gestein nach Europa. Von Papst Gregor XI. wurde der Ort im Jahr 1375 als heilige Stätte anerkannt. Über der Grotte wurde im 5. Jahrhundert eine byzantinische Kirche errichtet. An ihrer Stelle erbauten die Franziskaner 1872 die heutige Kapelle. Im Hof der Kapelle sind noch farbige Mosaikfußbodenreste des Vorgängerbaus zu sehen. Es wird berichtet, dass die palästinensische Heilige Maria Alfonsina Ghattas um 1874 in der Kapelle eine zweite Marienerscheinung hatte. Beschreibung Die Kapelle hat eine offene Vorhalle mit einem von zwei Säulen getragenen Bogen und einem geschwungenen Giebel. Hinter der Eingangstür führt eine Treppe in die Grotte und die unterirdische Kapelle hinunter. Der Altarraum der Kapelle liegt in der Grotte, ihr Volksraum ist daran nach Westen angebaut. Es ist ein etwa quadratischer Raum mit einem Mittelpfeiler und vier Kreuzgratgewölben. In den Scheitelpunkten der Gewölbe sorgen Fenster für Lichteinfall in die Kapelle. In einer natürlichen Nische der Höhlenwand zeigt eine Figurengruppe die Heilige Familie auf ihrer Flucht nach Ägypten. Ein Gemälde am hinteren Ende der Grotte seitlich des Altarraums stellt die ihr Kind stillende Maria (Maria lactans) dar. Literatur Fabrizio Ardito, Cristina Gambaro, Massimo Acanfora Torrefranca: Milchgrotte. In: Jerusalem, Israel, Petra & Sinai. Dorling Kindersley Verlag, München 2018, ISBN 978-3-7342-0171-4, Kapitel Bethlehem, S. 197. Weblinks Chapel of the Milk Grotto auf der offiziellen Website der Stadt Bethlehem (englisch) Kapelle der Milchgrotte auf der Website des Joint Services Council for Tourism Development in Bethlehem Governorate Einzelnachweise
Chapel of the Milk Grotto

The Chapel of the Milk Grotto of Our Lady (Latin: Crypta lactea; Arabic: كنيسة غار الحليب, romanized: Kanīsat ḡār Al-ḥalīb), also called Grotto of Our Lady or Milk Grotto, is a Catholic chapel in Bethlehem, in the West Bank, erected in 1872. Since Byzantine times, the place has been a center of Christian pilgrimage, maintained since its last erection together with its Marian shrine and monastery by the Custody of the Holy Land of the Order of the Friars Minor of the Catholic Church in Palestine. The Status Quo, a 250-year-old understanding between religious communities, applies to the site. History The current Catholic chapel was built in 1872 on the site of a former Byzantine church from around the 5th century, of which only part of the mosaic floor remains. Significance According to Christian tradition, it is the place where the Holy Family found refuge during the Massacre of the Innocents, before they could flee to Egypt. The name is derived from the story that a "drop of milk" of the Virgin Mary fell on the floor of the cave and changed its colour to white. The space, which contains three different caves, is visited by some in hope of healing infertile couples, the shrine allegedly being a place where prayers for children are miraculously answered. Monastery of the Perpetual Adoration of the Blessed Sacrament A monastery of the Sisters of Perpetual Adoration of the Blessed Sacrament is attached to the chapel. The red-and-white clad nuns practice perpetual Eucharistic adoration, and have uninterruptedly been praying for peace since 2016, when a "Queen of Peace" tabernacle was installed in their Adoration Chapel. The tabernacle was donated by the Polish community "Queen of Peace" to the Franciscan Custody of the Holy Land. Originally designed for the Fourth Station of the Via Dolorosa in Jerusalem, it was eventually moved to the Milk Grotto in 2016, because the nuns were better suited to ensure continuous prayer for peace. The Polish artist who designed the tabernacle, Mariusz Drapikowski, explains his work as inspired by the Apocalypse of Saint John: the closed tabernacle depicts the earthly Jerusalem, with the Twelve Apostles and Twelve Tribes of Israel surrounding the Crucified Jesus; when open, the tabernacle represents the Heavenly Jerusalem, brightly shining and flanked by a pair of olive trees symbolising the Two Witnesses (Revelation 11). Their branches are filled with a variety of different crosses, symbolising the various Christian professions emerging from the common trunk of Christianity. At the centre of the open shrine is the monstrance showing a Madonna holding in her hands the lunette for the Eucharistic Christ. See also Church of St. Catherine, Bethlehem Shepherd's Field Chapel, Bethlehem References External links Bethlehem municipality website Photos of the Chapel of the Milk Grotto at the Manar al-Athar photo archive
Capilla de la Gruta de la Leche

La Capilla de la Gruta de la Leche​ también llamada simplemente Gruta de la Leche​ o Gruta de Nuestra Señora (en latín: Crypta lactea; en árabe: مغارةآلسثئ) es el nombre que recibe un edificio religioso católico que se encuentra en la ciudad de Belén​ en Cisjordania en los Territorios Palestinos,​ específicamente en el desierto de Judea. Desde la antigüedad, el lugar ha sido un centro de peregrinación cristiana, propiedad de la Custodia de Tierra Santa, un santuario mariano e iglesia monasterio de la orden de los franciscanos. Significado La tradición cristiana afirma que es el lugar donde la Sagrada Familia encontró refugio durante la matanza de los inocentes, antes de que pudieran huir a Egipto. El nombre se deriva de la historia de que una gota de leche de la Virgen María cayó en el suelo de la cueva y cambió su color a blanco.​ Debido a esto, piedras de la gruta (formadas de carbonato de calcio), eran consideradas reliquia en los primeros siglos pues, al diluirlas en agua, tomaban un aspecto lechoso. El santuario levantado en este lugar es utilizado por las mujeres que piden a la Virgen les mejore la calidad de su leche materna.​​​ Historia En el lugar se construyó una iglesia bizantina alrededor del siglo V, de la que solo quedan parte del mosaico en el piso de la actual iglesia católica. La estructura actual fue levantada en 1872. El espacio en realidad tiene tres grutas o cuevas diferentes que son visitadas por algunas personas con la esperanza de curar a las parejas estériles,​ ya que la tradición dice que el santuario es un lugar donde se responde milagrosamente a las plegarias para tener hijos.​ Véase también Basílica de la Natividad Capilla del Campo de los Pastores (Belén) Iglesia católica Iglesia de Santa Catalina (Belén) Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Capilla de la Gruta de la Leche. Chapel of the Milk Grotto. 1 de diciembre de 2014. Bethlehem municipality. Consultado el 29 de agosto de 2023. Imágenes de la Capilla de la Gruta de la Leche. En archivo fotográfico de Manar al-Athar de la Universidad de Oxford. Consultado el 29 de agosto de 2023.
Capela da Gruta do Leite

A Capela da Gruta do Leite de Nossa Senhora (em latim: Crypta lactea; em árabe: مغارةآلسثئ; em hebraico: מערת החלב), também chamada de Gruta de Nossa Senhora ou Gruta do Leite, é uma capela católica em Belém, na Cisjordânia, erguida em 1872. Desde os tempos bizantinos, o local tem sido um centro de peregrinação cristã, mantido desde sua última ereção, juntamente com seu santuário mariano e mosteiro, pela Custódia da Terra Santa da Ordem dos Frades Menores da Igreja Católica na Palestina. O Status Quo, um acordo entre comunidades religiosas com 250 anos de existência, aplica-se ao local. A atual capela católica foi construída em 1872 no local de uma antiga igreja bizantina do século V, da qual resta apenas parte do piso de mosaico. Significado A tradição cristã diz que é o lugar onde a Sagrada Família encontrou refúgio durante o Massacre dos Inocentes, antes que pudessem fugir para o Egito. O nome deriva da história de que uma "gota de leite" da Virgem Maria caiu no chão da caverna e mudou sua cor para branco. O espaço, que contém três cavernas diferentes, é visitado por alguns na esperança de curar casais inférteis, sendo o santuário alegadamente um lugar onde as orações pelas crianças são milagrosamente respondidas. Mosteiro da Adoração Perpétua do Santíssimo Sacramento Um mosteiro das Irmãs da Adoração Perpétua do Santíssimo Sacramento está anexo à capela. As freiras vestidas de vermelho e branco praticam a adoração eucarística perpétua e também rezam ininterruptamente pela paz desde 2016, quando um tabernáculo da "Rainha da Paz" foi instalado na sua Capela de Adoração Eucarística. O tabernáculo foi doado pela comunidade polonesa 'Rainha da Paz' à Custódia Franciscana da Terra Santa. Foi originalmente concebido para a Quarta Estação da Via Dolorosa em Jerusalém, mas acabou por ser transferido para as Irmãs da Adoração Perpétua na Gruta do Leite em 2016, porque estavam mais bem preparadas para garantir a oração contínua pela paz. O artista polonês que projetou o tabernáculo, Mariusz Drapikowski, explica que sua obra foi inspirada no Apocalipse de São João: o tabernáculo fechado representa a Jerusalém terrena, com os doze apóstolos e as doze tribos de Israel cercando a imagem de Jesus na cruz, enquanto o santuário aberto representa a Jerusalém celestial, brilhante e ladeada por um par de oliveiras que simbolizam as duas testemunhas do Apocalipse. Os seus ramos estão cheios de uma variedade de cruzes diferentes, simbolizando as várias profissões cristãs que emergem do tronco comum do cristianismo. No centro do santuário aberto está a custódia que mostra uma Madona segurando nas mãos o Cristo Eucarístico, representado como uma grande hóstia. Referências