NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kiryat-Anavim

Kiryat-Avanim (קרית ענבים) est un kibboutz installé sur 2000 dounamim de terres et situé non loin de Eïn-Hemed, sur la route menant à Jérusalem. Il dépend du conseil régional de Mateh Yehuda. Les terres sur lesquelles il est créé sont achetées en 1913 à l'effendi de Abou-Gosh, grâce aux fonds recueillis par la société Hahsharat Hayishouv dirigée alors par Arthur Ruppin. Les pionniers installés à Kiryat-Anavim sont issus de la première vague d'aliyah. Ils sont rejoints par deux groupes d'immigrants originaires des villes d'Ukraine : Prylouky et Kamianets-Podilskyï. En 1920, les terres passent sous la tutelle du KKL. L'unique jeune fille parmi les pionniers définit ainsi leur entreprise : "Nous devons fonder notre implantation comme centre culturel, nous voulons y mêler urbanisme et nature. Kiryat-Anavim ne peut subsister si nous restons isolés, nous devons donc pour cela nous unir, en alliant vie de travail et activité spirituelle. Nous sommes venus sur la Terre d'Israël non pour régresser culturellement, mais bien pour subvenir à nos besoins sous toutes leurs formes". À l'issue de la Première Guerre mondiale arrivent en Palestine à bord du bateau Roslan, 637 émigrants partis d'Odessa. Parmi eux s'installent à Kiryat-Avanim les écrivains Yéhouda Lévitov, Avraham Lichtrov (rebaptisé Avraham Ben-Néria), Zita Golstein, Shalom Kaushansky et les frères Azria et Avraham Berker (rebaptisés Kariti). Après la troisième aliyah, le nombre de membres installés à Kiryat-Anavim atteint le chiffre de 200. Nombreux parmi eux iront participer à la fondation d'autres implantations du pays. Les pionniers ont à faire face aux problèmes relatifs à l'approvisionnement en eau, qu'ils transportent alors à dos d'âne. En 1921, Kiryat-Anavim creuse plusieurs tranchées de protection préventives qui lui permettront de résister lors des émeutes de 1929, durant lesquelles tomberont en contrepartie Houlda, Hartouv et Kfar-Ouria. La forte mortalité infantile frappe en parallèle le kibboutz. La conviction des membres du kibboutz à résister aux défis du lieu et le soutien actif d'Arthur Ruppin sauront décourager les propositions de diminution d'aides financières destinées à Kiryat-Anavim soulevées par les autorités sionistes. Kiryat-Anavim développe ses activités agricoles dont la culture légumière, construit un poulailler et une étable et acquiert des ruches. En 1924, le kibboutz possède sa coopérative laitière. En 1940, Kiryat-Anavim ouvre une maison de repos pouvant accueillir jusqu'à 300 hôtes. Durant la Guerre d'Indépendance, le kibboutz Kiryat-Avanim sert de base aux unités du Palmah. Portail d’Israël
Kirjat Anawim

Kirjat Anawim (hebr. קריית ענבים; ang. Kiryat Anavim; pol. Miasto Winogron) – kibuc położony w Samorządzie Regionu Matte Jehuda, w Dystrykcie Jerozolimy, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców. Położenie Leży w górach Judzkich w odległości około 10 km na zachód od Jerozolimy, w otoczeniu miasteczek Abu Ghausz i Har Adar, kibucu Ma’ale ha-Chamisza oraz moszawu Bejt Nekofa. Historia W 1914 roku Żydowski Fundusz Narodowy zakupił od arabskich rolników obszar ziemi położony na północny wschód od wsi Abu Ghausz. Jednak wybuch I wojny światowej opóźnił przybycie żydowskich osadników. W 1919 roku osiedliła się tutaj grupa pierwszych 25 imigrantów z Ukrainy, do których w 1920 roku dołączyło kolejnych 200 pionierów. W 1924 przybyła tutaj grupa imigrantów z Polski. 9 listopada 1937 roku Arabowie zamordowali pięciu członków kibucu. Na wzgórzu, na którym oni zginęli, założono na ich pamiątkę kibuc Ma’ale ha-Chamisza (pol. Wzgórze Pięciu). Podczas I wojny izraelsko-arabskiej kibuc był bazą Hagany. Tutejsza wieża strażnicza służyła jako więzienie dla przetrzymywanych przez Irgun więźniów arabskich. 6 września 1996 roku okoliczne lasy spustoszył wielki pożar, podczas którego w Kirjat Anawim spłonęło 15 domów mieszkalnych i 10 innych budynków użytkowych. Gospodarka Gospodarka kibucu opiera się na hodowli drobiu i produkcji mleka. Dodatkowo, znajduje się tutaj hotel z centrum konferencyjnym. W 1981 powstała firma Anavid Insulation Products produkująca materiały izolacji cieplnej. Turystyka Na północny wschód od kibucu znajduje się małe wadi, w którym umieszczono cmentarz wojenny z czasów wojny o niepodległość. Podczas 11 miesięcy walk zginęło tutaj 138 żydowskich żołnierzy, którzy zostali pochowani na tym cmentarzu. Tuż obok wystawiono pomnik poświęcony pamięci poległych żołnierzy Brygady Harel. Członkowie kibucu urządzili na cmentarzu park z alejkami. Komunikacja Przez kibuc przebiega lokalna droga, którą jadąc na południe dojeżdża się do moszawu Bejt Nekofa i położonego przy nim węzła drogowego z autostradą nr 1. Przypisy Bibliografia Yael Weiler: The Book of Life of Kiryat Anavim. Cathedra, 2004. 149-159. (hebr.). Aviva Ufaz: Diary of Kevutzat Kiryat Anavim 1920–1929. Yad Ben Zvi, 2001. (hebr.). Zeev Aner: Sipurei Kibbutzim. Tel Awiw: Ministry of Defense Israel, 1998. ISBN 978-965-05-0946-0. (hebr.). Aviva Ufaz: Document and Fiction of the Third Aliya. Hakibbutz Hameuchad, 1996. (hebr.). Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne kibucu Kirjat Anawim Google Maps Mapa kibucu Kirjat Anawim Amudanan
Qiryat ‘Anavim

Qiryat ‘Anavim (hebreiska: קרית ענבים) är en ort i Israel. Den ligger i distriktet Jerusalem, i den nordöstra delen av landet. Qiryat ‘Anavim ligger 669 meter över havet och antalet invånare är 409. Terrängen runt Qiryat ‘Anavim är huvudsakligen kuperad, men åt nordost är den platt. Terrängen runt Qiryat ‘Anavim sluttar västerut. Runt Qiryat ‘Anavim är det tätbefolkat, med 913 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Jerusalem, 10,2 km sydost om Qiryat ‘Anavim. Omgivningarna runt Qiryat ‘Anavim är i huvudsak ett öppet busklandskap. Kommentarer Källor
Moca

Moca (hebrejsky מוצא‎) je městská čtvrť v západní části Jeruzaléma v Izraeli. Geografie Leží v nadmořské výšce necelých 600 metrů, cca 6 kilometrů severozápadně od Starého Města. Nachází se na dně hlubokého údolí potoka Sorek, v tomto úseku je údolí zvané Emek ha-Arazim. Do něj zde od západu ústí vádí Nachal Arza a Nachal Chalilim, od severu ještě Nachal Luz. Údolí Soreku i bočních vádí jsou sevřena vysokými svahy náhorních teras. Na východ odtud je to hora Har ha-Menuchot respektive vrch Har Tamir s centrálním jeruzalémským hřbitovem a další vyvýšenina, na níž stojí čtvrť Har Nof. Sídelní terasy západně od Mocy zaujímá administrativně samostatná vesnice Moca Ilit a město Mevaseret Cijon. Jižně od Mocy se v údolí Soreku rozkládá vesnice Bejt Zajit a u ní údolní nádrž Ma'agar Bejt Zajit. Skrz Mocu prochází dálnice číslo 1 z Tel Avivu do Jeruzaléma. Populace čtvrti je židovská. Dějiny Vyrostla v 19. století jako první židovské zemědělské sídlo v Palestině v novověkých dějinách. V roce 1859 koupil Ša'ul Jehuda, bohatý Žid z Bagdádu, zemědělský statek poblíž tehdejší arabské vesnice Kolonia a nazval ho Moca. Později se zde usadili další Židé, jeden z nichž tu založil továrnu na dlaždice. Po dlouhou dobu šlo o jediné židovské osídlení v této oblasti, tehdy vzdálené od Jeruzaléma. Fungoval zde židovský zájezdní hostinec a sanatorium. Vesnice byla napadnuta během nepokojů v Palestině v roce 1929. Zavražděna tu byla rodina Maklefových (útok coby dítě přežil pozdější náčelník generálního štábu izraelské armády Mordechaj Maklef). V lednu 1930 pak ale soud v Jeruzalémě zprostil obvinění z vraždy skupinu 12 Arabů. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Moca na Wikimedia Commons
Moca (Jerozolima)

Moca (hebr. מוצא) – osiedle położone w zachodniej części Jerozolimy (Zachodnia Jerozolima), w Izraelu. Leży w górach Judzkich na wysokości 600 m n.p.m., w otoczeniu zalesionych wzgórz wznoszących się nad autostradą nr 1. W jej pobliżu znajdują się miasteczko Mewasseret Cijjon, wioska Moca Illit, moszaw Bet Zajit oraz jerozolimskie dzielnice Har Nof i Giwat Sza’ul. Historia Wykopaliska archeologiczne odkryły, że w starożytności istniała w tym miejscu osada o tej samej nazwie, co obecnie. W owym czasie miejsce to było oddalone o 7 km na zachód od granic ówczesnej Jerozolimy. O tej osadzie wspomina Talmud (Mesechta Succah 45a), jako o miejscu, skąd przynoszono gałęzie wierzbowe na święto Sukkot. Współczesna osada powstała w 1859 na ziemi zakupionej przez Saula Jehudę od arabskich rolników z pobliskiej wsi Colonia. Przy zakupie ziemi pomocy udzielił brytyjski konsul James Finn. Osiedliło się tutaj kilka rodzin żydowskich z Jerozolimy. Mieszkańcy pracowali w pierwszym zakładzie, jaki powstał w regionie – był to zakład produkujący dachówki. W 1871 Joszua Jellin założył karawanseraj. Pomimo to osada kłopotała się z poważnymi trudnościami finansowymi. W 1898 wioskę odwiedził przywódca ruchu syjonistycznego Theodor Herzl, który wysunął propozycję założenia tutaj plantacji cyprysów. W następnych latach założono taką plantację drzew, która nadała temu miejscu wyjątkowy charakter. Zainspirowany urokiem wioski Dawid Remez, założył tutaj sanatorium „Arza”. W owym czasie w Mocy mieszkali wyłącznie Żydzi. Była to jedyna żydowska wieś w całej okolicy Dobre stosunki z arabskimi sąsiadami zakończyły się w 1929, kiedy kilkunastu Arabów z pobliskiej wioski Colonia zaatakowało odosobniony dom należący do rodziny Maklef – zginął ojciec, matka, syn, dwie córki i ich dwoje gości. Troje dzieci uciekło przez tylne okno i dzięki temu przeżyło. Jedno z nich, Mordechaj Maklef został później szefem personelu Sił Obronnych Izraela. Napastnicy zabili także samotnego policjanta i pasterza zatrudnionego przez rodzinę Maklef. Od tych wydarzeń wioska była broniona przez uzbrojonych Żydów przez cały czas. Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny w kwietniu 1948 oddziały żydowskiej Hagany zdobyły i zniszczyły okoliczne arabskie wioski. W 1933 tutejsi mieszkańcy założyli sąsiadującą wioskę Moca Illit. W miarę upływu czasu, rozwijająca się Jerozolima wchłonęła Mocę do miasta. Obecnie jest to niewielkie osiedle słynące z najstarszej winnicy w Izraelu. Komunikacja Przy osiedlu przebiega autostrada nr 1 (Tel Awiw–Jerozolima). Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne Mocy Google Maps Dolina Mocy Dom Yellina w Mocy. nataliemessika.co.il. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-10-08)].
Moza

Moza (em hebraico Mó-zah) era uma antiga cidade bíblica israelita situada no território de Benjamin ao noroeste distante sete quilômetros de Jerusalém. Acredita-se que a cidade ficava na aldeia de Qalunyah (Mevasseret Ziyyon). Em Jericó e Tell en-Nasbeh foram encontradas asas de jarro que continham o nome Moza. Referências Bibliografia
Дотан (Палестина)

Дотан (на иврит: דֹתָן‎), също Дотаим, е древен град край днешното селище Бир ал-Баша в Палестина. Дотан се споменава на две места в Стария завет. В Книга Битие това е мястото, на което Йосиф е заловен и продаден в робство от своите братя.[Бит. 37:17 – 28] В Четвърта книга Царства в Дотаим пребивава пророкът Елисей, когато сирийска армия се опитва неуспешно да го залови.[4Цар. 6:13 – 19] Днес древното селище се идентифицира с останките на хълма Тел Дотан, описани за пръв път в съвременната литература от Чарлз Уилям Мередит ван де Велде през 1851 година. Бележки
Dotan

Dotan (en grec antic Δοθαείμ) va ser una antiga ciutat cananea situada al nord de Siquem, a uns 100 km al nord d'Hebron on residia Jacob. Eusebi de Cesarea, que coneixia el lloc, diu que estava situat a 16 km. al nord de Sebaste, a Samaria. Actualment s'hi ha descobert un jaciment identificat amb el nom de Tel Dothan, situat al vessant sud de la Plana d'Esdreló, entre les muntanyes de Guilboa. A la vora hi ha també un assentament israelià, Mevo Dothan (prop de Dotan), per la seva situació. Als Estats Units d'Amèrica hi ha una ciutat anomenada Dothan, a Alabama. El seu nom fa referència a aquesta ciutat, que va ser el lloc on Josep va ser venut pels seus germans. Dotan a la Bíblia La ciutat es menciona quan Jacob li va dir a Josep que anés a veure al seus germans que pasturaven els ramats vora Siquem. Allà va saber que els seus germans eren a Dotan, i quan el van veure venir, envejosos el van voler matar. Rubèn va dir que no el matessin, que el tiressin a un pou, i així ho van fer. Va passar una caravana d'ismaelites, i van vendre Josep com a esclau. Més tard, la ciutat de Dotan va ser el lloc de residència del profeta Eliseu, i l'escenari d'una visió profètica on Eliseu veu la ciutat i les muntanyes que l'envolten defensada per carros i cavalls de foc. De la ciutat també se'n parla al Llibre de Judit, quan Holofernes assetjava la ciutat de Betúlia, situada enfront de la plana d'Esdreló, prop de Dotan. Referències
Dothan (ancienne ville)

Dothan était une ville située au nord de Shechem, à environ 100 km au nord de Hébron, où résidait Jacob. Le lieu était connu d'Eusèbe, qui l'estime à 16 km au nord de Sébaste, en Samarie; un site a effectivement été découvert sur ce lieu de nos jours, et a été identifié au Tel Dothan moderne, situé sur le versant méridional de la vallée de Jezreel, parmi les monts de Gilboa. La colonie israélienne moderne appelée Mevo Dotan, approche de Dothan, tire son nom de son emplacement proche de Dothan. Aux États-Unis, une ville d'Alabama est appelée Dothan en référence à l'épisode de la vente de Joseph par ses frères. Dans La Bible Sa première mention se trouve dans Genèse, où les frères de Joseph mènent leur troupeau. Voyant leur frère arriver, ils le molestent et le jettent dans un puits puis, sur la suggestion de Juda, le vendent à une caravane d'Ismaélites (Gen. 37:17). Plus tard, Dothan est le lieu de résidence d'Élisée (2 Rois 6:13) et la scène d'une vision prophétique de chars et de chevaux de feu entourant la montagne où se trouve la cité. Site archéologique La ville est identifiée avec le site Tell-Dothan en Israël[Par qui ?]. Notes et références Bibliographie Tell Dothan: The Western Cemetery, with comments on Joseph Free's Excavations, 1953 to 1964, Basor, 1994, en ligne Voir aussi Articles connexes Joseph fils de Jacob Shasou Liens externes (en) « The Dothan Publication Project », sur www.gordonconwell.edu (consulté le 21 mars 2014) Portail de la Bible Portail de l’Israël antique et des Juifs dans l’Antiquité Portail de la Palestine
Dotan (Stary Testament)

Dotan lub Dotain (hebr. דֹתָן) – miasto w Kanaanie znane ze Starego Testamentu. Dotan miał znajdować się na północ od Sychem, 100 km na północ od Hebronu. Lokalizacja znana była Euzebiuszowi z Cezarei, którego zdaniem znajdowała się 12 mil na północ od miasta Samarii. Obecnie identyfikowane jest z Tell-Dothan w południowej części Niziny Jezreel, wśród wzgórz Gilboa. Pierwszy raz zostaje wymieniony w Księdze Rodzaju 37,17 w związku z opowieścią o Józefie synu Jakuba. W Dotan Józef miał zostać sprzedany przez swoich braci kupcom madianickim. Druga Księga Królewska widzi w Dotan siedzibę proroka Elizeusza (6,13). To w Dotan prorok miał mieć wizję góry pełnej ognistych rumaków i rydwanów (2 Krl 6,17). W pobliżu starożytnego Dotan znajduje się żydowskie osiedle Mewo Dotan, którego nazwa została zaczerpnięta od toponimu biblijnego. Przypisy Bibliografia Daniel Chrupcała OFM, Dotan. „Ziemia Święta”. 4 (60), ss. 8-11 (2009).
Dotã

Dotã (em hebraico: דֹתָן) (também, Dotaim) foi uma cidade situada ao norte de Siquém, e cerca de 100 km ao norte de Hebrom. Ela era conhecida por Eusébio, que coloca-a a 12 quilômetros ao norte de Sebaste (Samaria), e lá foi descoberta em nossos próprios tempos. Ela é identificada com a moderna Tell-Dothan, no lado sul da planície de Jezreel, entre as colinas de Gilboa. É mencionado pela primeira vez, em conexão com a história de José. Nela, José foi vendido por mercadores Midianitas a mercadores Ismaelitas (árabes), após ter sido deixado dentro de um poço por ordem de seu irmão Rúben (que pretendia resgatá-lo mais tarde). Mais tarde, ela aparece como a residência de Eliseu e a cena de uma notável visão de carros e cavalos de fogo ao redor da montanha em que a cidade parou. O assentamento israelense moderno de nome Mevo Dotan, a abordagem de Dotã, deriva da sua localização próxima. Além disso, sua menção em Gênesis foi a base para a nomeação de Dothan (Alabama). Ver também Lista de lugares bíblicos Referências
Hrobka královny Heleny z Adiabene

Hrobka královny Heleny z Adiabene (také Hrobka králů) je největší starověkou hrobkou v Jeruzalémě. Stavba je zmiňována již v antice. Podle zdrojů je zde pohřbena královna Helena z Adiabene a její dva synové. Královna a její rodina konvertovali k židovství a přestěhovaly se do Jeruzaléma, kde nechala postavit několik paláců. Palác se nacházel za hradbami dnešního jeruzalémského Starého Města. Ve skále vytesaný vestibul byl obložen otesanými kameny a byl vyhlouben do země. Monumentální schodiště na jižní straně vede do nádvoří hrobky. Vchod na západní straně do samotné hrobky má schodiště vyzdobené iónskými sloupy. Nad vchodem se nacházely zdobené překlady. Odtud se šlo do haly vytesané ve skále. Na jižní straně haly byla řada sedmi pohřebních komor s výklenky ve zdech. Na fasádou vchodu[zdroj?] byly pravděpodobně tři chrámové stavby, nad nimiž stála pyramida. Pyramida se nedochovala, ale existují její starověké popisy. Při vykopávkách byly nalezeny kameny, které pravděpodobně pochází z pyramidy. V hrobce bylo nalezeno několik sarkofágů. Jeden z nich má na sobě dvouřádkový nápis ve dvou různých aramejských písmech, ale každý je s odlišným pravopisem: Královna Sadan (צדן מלכתא), Královna Saada (צדה מלכתה). Přitom se má dle převažujících důkazů jednat o Helenu z Adiabene. Helena bylo její řecké jméno. Sadan a Saada jsou její semitská jména. Nápis je na přední straně sarkofágu, který je ozdoben dvěma kamennými kruhy vytesanými do kamene. Kryt sarkofágu je sedlového tvaru tvaru. Existuje pouze jeden další sarkofág z této epochy Izraele. Sarkofág v hrobce má vespod čtyři otvory, které sloužily k odvádění tělních tekutin. Hrobka byla objevena v roce 1863 francouzským badatelem Louisem Félicienem de Saulcy (1807-1880), který ji označil jako Hrobku králů, a domníval se, že v ní byli pohřbeni králové Judy. Hrobky byly již ve starověku vyloupeny. Část nálezů z hrobky se nachází v francouzském Louvru v Paříži. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Grab der Helene von Adiabene na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrobka královny Heleny z Adiabene na Wikimedia Commons (česky) Archeologové objevili v Jeruzalémě starověký palác (francouzsky) La Tombe des Rois
Grab der Helene von Adiabene

Das um 50 n. Chr. in der Regierungszeit Kaisers Claudius errichtete Grab der Helene von Adiabene (auch Grab der Könige) ist das größte antike Grabmal in Jerusalem. Der Bau wurde schon in der Antike mehrmals erwähnt. Nach den Quellen sollen hier die Königin Helene von Adiabene und zwei ihrer Söhne bei den Pyramiden begraben worden sein. Sie war mit ihrer Familie zum Judaismus übergetreten und daraufhin nach Jerusalem gezogen, wo sie mehrere Paläste errichtet haben soll. Das Grab befindet sich nördlich von der heutigen Altstadt Jerusalems. Sein in den Fels gehauener Vorhof war mit behauenen Steinen verkleidet und in den Boden eingetieft. Eine monumentale Treppe an der Südseite führt zum Vorhof hinab. Der Eingang des eigentlichen Grabes an der Westseite hat eine Treppe, die mit ionischen Säulen geschmückt war. Über dem Eingang befand sich ein dekorierter Türsturz. Von dort gelangt man in eine in den Fels gehauene Halle. Südlich davon liegen Reihen von sieben Grabkammern mit Nischen für Bestattungen in den Wänden. Über der Fassade des Einganges standen wahrscheinlich drei tempelartige Bauten, die jeweils von einer Pyramide gekrönt wurden. Die Pyramiden sind nicht erhalten, aber von antiken Beschreibungen bekannt. Bei Ausgrabungen gefundene Steine wurden den Pyramiden zugeordnet. Im Grab fanden sich mehrere Sarkophage. Einer von ihnen trägt eine zweizeilige Inschrift in zwei verschiedenen aramäischen Schriften und jeweils unterschiedlicher Orthographie: Königin Ṣadan (צדן מלכתא), Königin Ṣadah (צדה מלכתה). Dabei soll es sich nach allgemeiner Ansicht um Helene von Adiabene handeln. Helene wäre demnach ihr griechischer, Ṣadan bzw. Ṣadah ihr semitischer Name. Die Inschrift steht an der Vorderseite des Sarkophages, der ansonsten mit zwei in den Stein gemeißelten Kreisen dekoriert ist. Der Deckel ist giebelförmig. Es gibt ansonsten nur noch einen einzigen anderen beschrifteten Sarkophag dieser Epoche aus Israel. Ein weiterer Sarkophag aus dem Grab hat vier Löcher im Boden, die offensichtlich dazu dienten, Körperflüssigkeiten abzuleiten. Das seit längerem bekannte Grab wurde erstmals systematisch in den 1850er Jahren von dem französischen Forscher Louis Félicien de Saulcy (1807–1880) ausgegraben, der es als Grab der Könige bezeichnete und vermutete, dass hier Könige von Juda begraben waren. Das Grab war schon in der Antike stark beraubt worden. Ein Teil der Funde gelangte in den Louvre. Siehe auch Französische Gebiete in Jerusalem Weblinks The Tomb of Queen Helena of Adiabene Literatur Ada Yardeni, Jonathan Price und Haggai Misgav: 123. Sarcophagus of Queen Ṣadan from the ‘Tomb of the Kings’ with Aramaic inscription, 1 c. CE. In: Hannah M. Cotton u. a. (Hrsg.): Corpus Inscriptionum Iudaeae/Palaestinae. Band 1: Jerusalem. Teil 1, De Gruyter, Berlin 2010, S. 165–167 (mit ausführlicher Bibliographie). Einzelnachweise
Tumbas de los Reyes (Jerusalén)

Las Tumbas de los Reyes son un conjunto de tumbas excavadas en la roca, situado en Jerusalén Este, de facto en Israel. El área es administrada por Francia como propiedad privada a través del llamado Dominio nacional francés en Tierra Santa. Se ubican justo al este de la Línea Verde, junto al British Council, en el cruce entre la Carretera de Nablus y la Calle Saladino. La monumentalidad del complejo condujo antaño a la creencia errónea de que las tumbas constituían el lugar de entierro de los reyes de Judá, de ahí el nombre Tumbas de los Reyes; no obstante, en la actualidad se sabe que las tumbas datan del siglo I. La entrada a las tumbas se realiza a través de un patio, de la misma época, excavado en la roca, al que se accede por un arco también excavado en la roca. Las tumbas se disponen en dos niveles alrededor de una cámara central, a la que se accede desde el patio a través de una antecámara. Este acceso podía ser cerrado mediante una piedra circular que se hacía rodar hasta clausurarlo, y que aún permanece en el lugar. Las tumbas se encuentran vacías en la actualidad, pero anteriormente alojaron varios sarcófagos, que fueron recuperados tras la misión arqueológica dirigida por Félicien de Saulcy, y posteriormente trasladados al Museo del Louvre por el gobierno francés, que heredó la propiedad del sitio tras la muerte del anterior propietario francés, quien la había adquirido en 1874. Aunque ningún rey fue enterrado en este lugar, uno de los sarcófagos poseía una doble inscripción en hebreo y siríaco identificando los restos de su interior como pertenecientes a la "Reina Sara" (Tzara Malchata), lo cual es interpretado como una referencia a Helena, la reina filántropa de Adiabene, quien se convirtió al judaísmo en el año 30, cambiando consecuentemente su nombre a "Sara", y que la tradición señalaba que fue sepultada en las inmediaciones.​ La arquitectura decorativa del complejo de tumbas es de estilo seléucida, lo cual concordaría con esta identificación. Flavio Josefo describe la tumba de Helena coronada por tres pequeñas pirámides, pero (asumiendo que se trata de la tumba de Helena) éstas no han perdurado.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre las Tumbas de los Reyes.