NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ballure Reservoir

Het Ballure Reservoir is een kunstmatig opvangbekken voor de productie van drinkwater op het eiland Man. Het is genoemd naar het dorp Ballure, en levert drinkwater aan de stad Ramsey. Geschiedenis Tot aan de oprichting van de Isle of Man Water Board in 1948 werd de stad Ramsey van drinkwater voorzien door een particulier bedrijf, the Ramsey Water Works Company Limited, die met toestemming van de Tynwald was opgericht in 1859. In de eerste jaren van haar bestaan bouwde dit bedrijf twee betonnen reservoirs om het water van de Ballure beek op te vangen. Het laagste reservoir wordt niet meer gebruikt, maar is vanuit de lucht zichtbaar. Het hoger gelegen reservoir is inmiddels overdekt. Dit werd in de jaren vijftig omgebouwd tot de Water Treatment Works waterzuiveringsinstallatie. Aan het einde van de jaren zeventig van de 19e eeuw vond de Ramsey Water Works Company dat er een tekort aan water optrad in de zomer, wanneer toeristen de omgeving van Ramsey bezochten. Men besloot een dam te bouwen, bovenstrooms van de twee bestaande reservoirs, waardoor een nieuw reservoir ontstond dat bijna 82.000 kubieke meter water kon bevatten. De bouw begin in 1881 en was in 1884 gereed. De dam heeft een maximale hoogte van 17 meter. Om de dam heen ligt een omleiding die overvloedig regenwater kan afvoeren om de waterkwaliteit te garanderen. Tot haar einde in 1948 hield de Water Works Company een nauwkeurige administratie bij van de bedrijfsvoering van haar reservoir. Dit Reservoir Record Book ligt in de archieven van het bestuur van het eiland Man, de Isle of Man Water and Sewerage Authority. Daaruit blijkt dat het reservoir voor het eerst werd gevuld in januari 1885, waarbij meteen een lekkage werd ontdekt. Daarom werd de kleilaag die op de bodem was aangebracht verhoogd. De omgeving van Ballure Reservoir is een populair wandelgebied, met veel kleine watervalletjes. De Water Works gaven ook de naam aan een markant punt in de Snaefell Mountain Course, het stratencircuit dat wordt gebruikt voor de Tourist Trophy van Man en de Manx Grand Prix. Daar passeren de coureurs net ten zuiden van Ramsey Water Works Corner.
Phare de Langness

Le phare de Langness est un phare situé sur le côté est de Dreswick Point (en) sur la péninsule de Langness sur l'Île de Man. Le phare est géré par le Northern Lighthouse Board (NLB), l'organisation de l'aide maritime des côtes d'Écosse et de l'Île de Man. Histoire Le phare a été construit par David et Thomas Stevenson en 1880 sur le côté est de Dreswick Point sur la péninsule de Langness. C'est une tour ronde de 19 m de haut, avec lanterne et galerie, peinte en blanc. La lanterne est peinte en noir. Les maisons des gardiens d'un étage et l es bâtiments annexes sont entourées par un mur en pierre. Une corne de brume y a fonctionné jusqu'en 1987. Le phare émet deux flashs blancs espacés de 5 secondes toutes les 30 secondes. Placé au sud de la péninsule à environ 2,5 km au sud de Derbyhaven. Le site est ouvert et la tour est fermée. En 2014, les logements des gardiens ont été rénovées pour être utilisés comme résidence de location touristique. Pendant un certain nombre d'années, le présentateur de la TV britannique Jeremy Clarkson, possédant une grande partie du terrain environnant le phare, a essayé de fermer l'accès au phare, mais en mai 2010 on lui a ordonné de rouvrir les sentiers traditionnels menant au phare. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Dreswick Point » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien connexe Liste des phares de l'île de Man Liens externes (en) Lighthouses of Isle of Man (en) Langness - site Northern Lighthouse Board (en) Langness Lighthouse Site lightkeepers Portail des phares Portail de l’océan Atlantique Portail de l’île de Man Portail de la protection du patrimoine
Latarnia morska Langness

Latarnia morska Langness – zbudowana w roku 1880 przez szkockiego inżyniera Thomasa Stevensona dla Northern Lighthouse Board. Położona jest na Wyspie Man na półwyspie Langness, około 2 kilometrów od Castletown. Starania o budowę latarni morskiej na półwyspie Langness rozpoczęto w 1869 roku. Przez prawie dekadę Trinity House odrzucała żądania budowy latarni morskiej w pobliżu Castletown, argumentując to tym, że zbudowana w latach 1869–1875 przez Davida Stevensona oraz Thomasa Stevensona latarnia Chicken Rock jest dostatecznie blisko i jej sygnały są widoczne dla statków wpływających do Castletown. Jednak w 1877 roku po kolejnym żądaniu skierowanym do the Board of Trade przez Johna McMeikana, agenta Shipwrecked Mariners Society of Castletown, które the Board of Trade przesłała do Trinity House, w 1878 roku zapadła decyzja o budowie latarni Budowę 19-metrowej latarni wraz z nautofonem oraz budynkami mieszkalnymi dla latarników rozpoczęto w lecie 1879 roku. Latarnia morska została oddana do użytku w grudniu 1880 roku. Nautofon pracował nieprzerwanie do 1987. W 1996 roku latarnia została zautomatyzowana i jest sterowana z centrum w Edynburgu. Sąsiadujące budynki zostały sprzedane. Ich właścicielem jest Jeremy Clarkson z żoną Frances. W 2012 roku przegrali oni trwającą 6 lat batalię sądową mającą na celu zamknięcie przebiegającej koło ich domu ścieżki. Małżeństwo argumentowało, że przebiega tak blisko ich domu, że zakłóca ich prywatność. Sąd Najwyższy Wyspy Man (en High Court of Justice Isle of Man) odrzucił ich apelację. Przypisy
St Trinian's (Man)

St Trinian's (Manx: Keeill Brisht, "kapotte kerk") is de ruïne van een kapel die tussen Crosby en St John's op het eiland Man ligt. De kapel werd rond 1320 gebouwd en behoorde tot de parochie St Ninian. Tegenwoordig is het een niet-officieel markant punt langs de Snaefell Mountain Course, het stratencircuit dat wordt gebruikt voor de Isle of Man TT en de Manx Grand Prix. Het ligt langs de snelle afdaling van Crosby naar The Highlander. St Trinian's is vooral bekend van een van de vele "Buggane"-legenden. Een Buggane was een Manx mythologisch wezen dat veel kenmerken van een oger had. Het bekendste verhaal is dat van een Buggane die zich ongewild als verstekeling op een schip naar Ierland bevond. Hij wilde terug naar het Ellan Vannin (Man) en veroorzaakte een storm waardoor het schip naar de rotsachtige kust van Contrary Head (bij Peel) dreef. De kapitein riep de hulp in van de Heilige Ninianus (in Noord-Engeland, Schotland en Man: "St Trinian"), met de belofte een kapel te bouwen als het schip behouden zou blijven. St Trinian gidste het schip veilig naar de haven van Peel. De buggane riep daarop een vloek uit: "St Trinian zal nooit een hele kerk in Ellan Vannin krijgen". De kapel werd tussen Crosby en St John's gebouwd. De bouwers legden er tot drie keer toe een dak op, maar elke keer rukte de buggane het er weer af.
Peel A.F.C.

Peel Association Football Club is a football club from Peel on the Isle of Man. The team competes in the Isle of Man Football League and the players wear red, white and black kits. The Peel A.F.C. plays its home games at the Peel A.F.C. Football Ground, on Douglas Road in Peel. History Formed on 1 October 1888, they are the most successful club on the island with 31 league titles and 32 victories in the Manx FA Cup. They were the first winners of the Isle of Man Football League in 1897. The club has a reserve team that plays in the Isle of Man Football Combination. They also have a ladies team and a Masters' team. Amongst the many players who have appeared for the club, the two most famous are Tony Williams and Rick Holden. Williams scored 24 goals for the first team in 1958 in only ten appearances prior to compiling the Rothmans Football Yearbook and the Football League Club Directory. Holden, who appeared for Oldham Athletic and Manchester City amongst his professional clubs, scored 47 goals for Peel's first team in 48 appearances (1996–97) and later had two spells as manager. He resigned in August 2010 and was replaced by Peter Kennaugh. Daniel Bell took over as Director of Football during September 2020 to steady the ship. Stadium Peel's ground is located on Douglas Road at the eastern edge of Peel. The ground has a small covered terrace. Honours League First Division champions (31): 1896–97, 1906–07, 1921–22, 1931–32, 1932–33, 1933–34, 1934–35 1947–48, 1948–49, 1952–53, 1953–54, 1954–55, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1962–63, 1963–64, 1964–65, 1965–66, 1971–72, 1972–73, 1973–74, 1974–75, 1975–76, 1976–77, 1983–84, 1999–00, 2000–01, 2001–02, 2022–23, 2024-25 Manx FA Cup (32): 1890–91, 1891–92 (Shared), 1908–09, 1926–27, 1929–30, 1932–33, 1934–35, 1936–37, 1938–39, 1945–46, 1947–48, 1948–49, 1952–53, 1953–54, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1960–61, 1962–63, 1963–64, 1968–69, 1972–73, 1973–74, 1974–75, 1976–77 1981–82 1983–84 1996–97 1998–99, 2006–07, 2015–16, 2018–19 Hospital Cup (17): 1924–25, 1928–29, 1931–32, 1932–33, 1933–34, 1937–38, 1967–68, 1969–70, 1971–72, 1972–73, 1976–77, 1979–80, 1989–90, 1990–91, 1996–97, 1998–99, 2009–10 Railway Cup (22): 1932–33, 1936–37, 1946–47, 1954–55, 1956–57, 1960–61, 1961–62, 1965–66, 1968–69, 1969–70, 1970–71, 1971–72, 1972–73, 1973–74, 1980–81, 1981–82, 1998–99, 2002–03, 2006–07, 2007–08, 2009–10, 2018–19 References External links Official club website
Peel Association Football Club

Peel Association Football Club (Asociación de Fútbol Club Peel) es un club de fútbol de Peel, en la Isla de Man que compite en la Liga de Fútbol de la Isla de Man. Ellos juegan como locales en el campo de fútbol del FC Peel (Peel FC Football Ground). Vestimenta Titular Consiste en una camiseta roja con franjas verticales blancas, un short negro y medias rojas con tramas blancas.​ Alternativa Consiste en una camiseta totalmente amarilla, shorts azules y medias amarillas.​ Historia Formado en 1888, es el club con mayor éxito de isla con 29 títulos de liga y 30 victorias en la copa de la Isla de Man.​ Ellos fueron los primeros ganadores de la Liga de Fútbol de la Isla de Man en 1897. El club cuenta con una equipo de reserva que juega en la Isla de Man. También tienen un equipo de fútbol femenino y un equipo 15-17 años, así como un equipo 13-15. Estadio El estadio de Peel se encuentra en Douglas Road en el extremo oriental de Peel. El terreno tiene una pequeña terraza cubierta.​ Palmarés Primera División (29): 1896-97, 1906-07, 1921-22, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35 1947-48, 1948-49, 1952-53, 1953-54, 1954-55, 1957-58, 1958-59, 1959-60, 1962-63, 1963-64, 1964-65, 1965-66, 1971-72, 1972-73, 1973-74, 1974-75, 1975-76, 1976-77, 1983-84, 1999-00, 2000-01, 2001-02 Manx FA Cup (30): 1890-91, 1891-92 (Shared), 1908-09, 1926-27, 1929-30, 1932-33, 1934-35, 1936-37, 1938-39, 1945-46, 1947-48, 1948-49, 1952-53, 1953-54, 1957-58, 1958-59, 1959-60, 1960-61, 1962-63, 1963-64, 1968-69, 1972-73, 1973-74, 1974-75, 1976-77 1981-82 1983-84 1996-97 1998-99, 2006-07 Hospital Cup (16) : 1924-25, 1928-29, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1937-38, 1967-68, 1969-70, 1971-72, 1972-73, 1976-77, 1979-80, 1989-90, 1990-91, 1996-97, 1998-99 Railway Cup (20) : 1932-33, 1936-37, 1946-47, 1954-55, 1956-57, 1960-61, 1961-62, 1965-66, 1968-69, 1969-70, 1970-71, 1971-72, 1972-73, 1973-74, 1980-81, 1981-82, 1998-99, 2002-03, 2006-07, 2007-08 Referencias Enlaces externos Tabla de la Premier League
Peel Association Football Club

Le Peel Association Football Club est un club de football de l'île de Man fondé en 1888 à Peel. Il a remporté 30 fois le titre de champion de l'île de Man dont la dernière fois à l'issue de la saison 2008-2009. Historique Le Peel Association Football Club, est le club le plus titré de l'ile, il remporta pas moins de 30 championnats et 30 coupes nationales. Il est également le premier club à avoir remporté le championnat mannois de football. Keith McQuillan est l'actuel meilleur buteur de l'histoire du club avec 443 réalisations. Palmarès et résultats sportifs Titres et trophées Manx Premier League (31) 1896-1897, 1906-1907, 1921-1922, 1931-1932, 1932-1933, 1933-1934, 1934-1935 1947-1948, 1948-1949, 1952-1953, 1953-1954, 1954-1955, 1957-1958, 1958-1959, 1959-1960, 1962-1963, 1963-1964, 1964-1965, 1965-1966, 1971-1972, 1972-1973, 1973-1974, 1974-1975, 1975-1976, 1976-1977, 1983-1984, 1999-00, 2000-01, 2001-02, 2008-2009, 2022-2023, 2024-2025 Coupe de l'île de Man (30) 1890-1891, 1891-1892, 1908-09, 1926-1927, 1929-1930, 1932-1933, 1934-1935, 1936-1937, 1938-1939, 1945-1946, 1947-1948, 1948-1949, 1952-1953, 1953-1954, 1957-1958, 1958-1959, 1959-1960, 1960-1961, 1962-1963, 1963-1964, 1968-1969, 1972-1973, 1973-1974, 1974-1975, 1976-1977 1981-1982 1983-1984 1996-1997 1998-1999, 2006-2007 Hospital Cup (17) 1924-1925, 1928-1929, 1931-1932, 1932-1933, 1933-1934, 1937-1938, 1967-1968, 1979-1970, 1971-1972, 1972-1973, 1976-1977, 1979-1980, 1989-1990, 1990-1991, 1996-1997, 1998-1999, 2009-2010 Railway Cup (21) 1932-1933, 1936-1937, 1946-1947, 1954-1955, 1956-1957, 1960-1961, 1961-1962, 1965-1966, 1968-1969, 1969-1970, 1970-1971, 1971-1972, 1972-1973, 1973-1974, 1980-1981, 1981-1982, 1998-1999, 2002-2003, 2006-2007, 2007-2008, 2009-2010 Bilan par saison Notes et références Lien externe Site officiel Site officiel Portail du football Portail de l’île de Man
Peel Association Football Club

Il Peel Association Football Club è una società calcistica di Peel, Isola di Man. Milita nella Premier League, la massima divisione del campionato nazionale. Storia Fondato il 1º ottobre 1888, è il club più antico e che vanta più vittorie in ambito nazionale con 29 campionati vinti e 30 Manx FA Cup. Rosa 2011-2012 Riserve Staff Tecnico Allenatore: Peter Kennaugh Vice-Allenatore: Steven Corkill Team manager: Colin Hardman Allenatore dei portieri: Lucas Van Doruk Dottore del team: David Cain Massaggiatore: Neil Cain Palmarès First Division champions (29): 1896-97, 1906-07, 1921-22, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35 1947-48, 1948-49, 1952-53, 1953-54, 1954-55, 1957-58, 1958-59, 1959-60, 1962-63, 1963-64, 1964-65, 1965-66, 1971-72, 1972-73, 1973-74, 1974-75, 1975-76, 1976-77, 1983-84, 1999-00, 2000-01, 2001-02, 2008-09 Division Two (1): 1996-97 Manx FA Cup (30): 1890-91, 1891-92, 1908-09, 1926-27, 1929-30, 1932-33, 1934-35, 1936-37, 1938-39, 1945-46, 1947-48, 1948-49, 1952-53, 1953-54, 1957-58, 1958-59, 1959-60, 1960-61, 1962-63, 1963-64, 1968-69, 1972-73, 1973-74, 1974-75, 1976-77, 1981-82, 1983-84, 1996-97, 1998-99, 2006-07 Hospital Cup (5): 1989-90, 1990-91, 1996-97, 1998-99, 2009-10 Railway Cup (4): 1998-99, 2002-03, 2006-07, 2007-08 Squadra Riserve Junior Cup (11): 1955-56, 1965-66, 1976-77, 1997-78, 1991-92, 1997-98, 1998-99, 2005-06, 2007-08, 2008-09, 2009-10 Cronistoria Squadra Femminile La Squadra calcistica femminile del Peel A.F.C fondata nel 2000 milita attualmente nella Women's League Division One. La squadra è una delle più seguite della nazione ed è detentrice della Women's Association Cup e vice-campione nazionale. Rosa Staff Tecnico Allenatore: Anna McMaus Vice-Allenatore: Miley Young Team manager: Colin Hardman Allenatore dei portieri: Lucas Van Doruk Dottore del team: David Cain Massaggiatore: Neil Cain Palmarès Women's League Division One (3): 2004-05, 2008-09, 2009-10 Women's League Division Two (1): 2002-03 Women's Association Cup (4): 2002-03, 2005-06, 2007-08, 2009-10, 2010-11 H.S.B.C. Women's Cup (1): 2003-04 Note Collegamenti esterni (EN) Sito non ufficiale, su peelfootballclub.com. (EN) Premier League table at the fa.com, su full-time.thefa.com (archiviato dall'url originale l'11 ottobre 2008).
Peel AFC

Peel AFC is een voetbalclub uit Peel, een stad op het eiland Man. Erelijst Competitie 1e divisie, kampioen in seizoenen: 1896-97, 1906-07, 1921-22, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35 1947-48, 1948-49, 1952-53, 1953-54, 1954-55, 1957-58, 1958-59, 1959-60, 1962-63, 1963-64, 1964-65, 1965-66, 1971-72, 1972-73, 1973-74, 1974-75, 1975-76, 1976-77, 1983-84, 1999-00, 2000-01, 2001-02 Beker Manx FA Cup: 1890-91, 1891-92 (gedeeld), 1908-09, 1926-27, 1929-30, 1932-33, 1934-35, 1936-37, 1938-39, 1945-46, 1947-48, 1948-49, 1952-53, 1953-54, 1957-58, 1958-59, 1959-60, 1960-61, 1962-63, 1963-64, 1968-69, 1972-73, 1973-74, 1974-75, 1976-77 1981-82 1983-84 1996-97 1998-99, 2006-07 Hospital Cup: 1924-25, 1928-29, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1937-38, 1967-68, 1979-70, 1971-72, 1972-73, 1976-77, 1979-80, 1989-90, 1990-91, 1996-97, 1998-99, 2009-10 Railway Cup: 1932-33, 1936-37, 1946-47, 1954-55, 1956-57, 1960-61, 1961-62, 1965-66, 1968-69, 1969-70, 1970-71, 1971-72, 1972-73, 1973-74, 1980-81, 1981-82, 1998-99, 2002-03, 2006-07, 2007-08, 2009-10 Stadion Peel AFC speelt zijn thuiswedstrijden op Douglas Road, in Peel, in het Peel A.F.C. Football Ground. De capaciteit van het complex is niet bekend.
Chicken Rock Lighthouse

The Chicken Rock Lighthouse is an active 19th-century lighthouse, located on Chicken Rock, an isolated island at the southern end of the Isle of Man. Completed in 1874, the 44-metre-high (144 ft) tower is constructed of tapered granite and was designed by David and Thomas Stevenson. The need for the light on Chicken Rock was identified as early as 1866, due to the problem of fog obscuring the two lights on the nearby Calf of Man. As these lights formed a transit with the Chickens, the loss of any one exposed shipping to danger. History Approval to start work on the lighthouse was given in 1868. Constructed of granite blocks forming a tapered tower, with a lantern room and single gallery, it was designed by the two brothers, David and Thomas of the Stevenson lighthouse engineering family. At the same time as overseeing this project, they were also involved in the building of the lighthouse on Dubh Artach in Scotland. Construction finished in December 1874, with the first official lighting day taking place on 1 January 1875. The total cost was £64,559 (equivalent to £6,440,638 as of 2025). The light was originally fuelled by paraffin, although the type of fuel used and whether the optics should display a red sector light was a matter of dispute between David and Trinity House. In January 1960, the Isle of Man Weekly Times reported that due to persistently stormy weather, Lighthouse Keepers Charles Roberts and Leslie Anderson were marooned on the lighthouse and missed Christmas and New Year. On Christmas Day they had to do without their Christmas Dinner. The relief boat from Port St Mary finally got through to the men three weeks overdue and they were able to get home on leave. A fire heavily damaged the interior of the lighthouse on 23 December 1960. The three lighthouse keepers, one of whom suffered burns from the fire, were rescued by the Port St Mary RNLI lifeboat. Although the lighthouse was repaired following the fire, it was not used by any resident keepers again, and was instead automated in 1961. The lighthouse continues to be operated and maintained by the Northern Lighthouse Board. See also List of lighthouses in the Isle of Man List of Northern Lighthouse Board lighthouses References External links Northern Lighthouses Board Film about the lighthouse and its keepers (1940s)
Phare de Chicken Rock

Le phare de Chicken Rock est un phare maritime, propriété du Northern Lighthouse Board et situé sur le récif de Chicken Rock (en mannois Carrick ny Kirkey), au sud-ouest de Calf of Man en mer d'Irlande, à 4 500 mètres au sud-ouest du cap de Spanish Head sur l'île de Man. Sa mise en service le 1er janvier 1875 après une construction entre 1869 et 1874 par David et Thomas Stevenson a permis de remplacer les deux précédents phares, Calf of Man High Light et Calf of Man Low Light, qui assuraient la signalisation du récif de Chicken Rock. Ses premiers gardiens furent Thomas Dawson, Neil McDonald, Thomas Wallace et Henry Mercer. Le phare, similaire à celui de Dubh Artach construit à la même époque, se présente sous la forme d'une tour circulaire conique en granit blanc de Dalbeattie (Écosse) taillé à Port Saint Mary sur l'île de Man. La base du phare repose sur un récif submersible, la terre administrée par l'île de Man la plus au sud et la plus à l'ouest, qui était taillé l'hiver, la tour étant élevée durant quatre étés. Le phare fut équipé d'une cloche de brume en 1890 remplacée en 1911 par une corne de brume qui émettait un signal toutes les minutes jusqu'en 1995. Un incendie survenu le 23 décembre 1960, qui blessa un des gardiens (Anderson, Brown et Ross), provoqua l'automatisation du phare l'année suivante bien qu'un employé (Norman Quillin) y resta jusqu'en 1998. Après un rapport des General Lighthouse Authorities du Royaume-Uni et d'Irlande datant de 2005, la corne de brume du phare de Chicken Rock cesse ses activités en 2005 et sa portée du faisceau lumineux, augmentée à 21 milles nautiques après des travaux en septembre 2006, entre en fonction le 13 juin 2007. Afin d'éviter une confusion entre les deux faisceaux blancs des phares de Chicken Rock et de Calf of Man, ce dernier cesse toute activité le 21 juin 2007. Voir aussi Article connexe Liste des phares de l'île de Man Liens externes (en) Northern Lighthouse Board - Phares de Calf of Man (en) isle-of-man.com - Calf of Man Lights Portail des phares Portail de l’océan Atlantique Portail de l’île de Man Portail de la protection du patrimoine
Latarnia morska Chicken Rock

Latarnia morska Chicken Rock – zbudowana w latach 1869–1875 przez Davida Stevensona oraz Thomasa Stevensona dla Northern Lighthouse Board. Położona jest na rafie oddalonej o parę kilometrów od południowego krańca wyspy Chicken Rock. Najbliższym miastem jest Port Saint Mary na Wyspie Man. W 1968 roku został zautomatyzowany nautofon, który działał nieprzerwanie do czerwca 2005 roku. W 1961 roku latarnia została zautomatyzowana i jest sterowana z centrum w Edynburgu. Przypisy
Maughold Head Lighthouse

Maughold Head Lighthouse is an active 20th century lighthouse, located on the headland of the same name at the southern end of Ramsey Bay on the eastern coast of the Isle of Man. Completed in 1914, it was designed by David A and Charles Stevenson. History Following a complaint by the shipping owner Lord Inverclyde that a number of ships had foundered as a result of poor maritime signalling near the Whitestone Bank, and that a fog signal should be built at Maughold Head, the need for a new lighthouse was raised in 1909 by the Commissioners of Northern Light Houses. Trinity House stated that there was already a fog and light signal established on the Bahama Bank Lightship nearby. But after further discussion, and with the support of the Board of Trade they approved the works for a lightstation to be built on Maughold Head. Designed by Charles and David, two brothers from the notable Stevenson lighthouse engineering family, it consists of a 23 metre high masonry tower, with the lighthouse keepers accommodation built on the headland above at the same level as the lantern. A set of 127 steps links the tower to the keeper's cottage. The optic was supplied by Chance Brothers of Smethwick, the fog signal and other ancillary equipment by Dove & Co of Edinburgh. The 1st order Fresnel lens is still in use. Maughold Head Lighthouse became operational on 15 April 1914, and the Bahama Bank Lightship was subsequently taken out of service. With a focal height of 65 metres (213 ft) above the sea, the light has a nominal range of 15 nautical miles, and has a characteristic of three flashes of white light every thirty seconds. The fog signal, which formed the major part of justification for the station, produced a single blast every 90 seconds. It was deactivated in 1987. Following automation in 1993, the former keeper's cottages were converted into bed and breakfast holiday accommodation, they were later sold in 2014 for a guide price of £600,000, selling for a finalised sum of £500,000. The light and tower continues to be maintained by the Northern Lighthouse Board, and is registered under the international Admiralty number A4786 and has the NGA identifier of 114–5036. See also List of lighthouses in the Isle of Man List of Northern Lighthouse Board lighthouses References External links Northern Lighthouses Board Media related to Maughold Head Lighthouse at Wikimedia Commons