NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chicken Rock

Chicken Rock (manx: Carrick ny Kirkey) – mała skalista wysepka na Morzu Irlandzkim w archipelagu Wysp Brytyjskich, najbardziej na południe wysunięta wyspa w ramach administracyjnych Wyspy Man. Położona jest na południowy wschód od wyspy Calf of Man, około 4,5 km od przylądka Spanish Head na Wyspie Man. W 1869 roku, na wysepce rozpoczęto budowę latarni morskiej, zaprojektowanej przez inżynierów Davida i Thomasa Stevensona po tym, jak uświadomiono sobie że dotychczas istniejące latarnie na Calf of Man, nie są wystarczające dla ostrzegania statków przed niebezpieczeństwami tych obszarów. Konstrukcja tej stożkowatej granitowej latarni, wysokiej na 44 metry, została ukończona w grudniu 1874, a oficjalnym dniem otwarcia był 1 stycznia 1875. Po poważnym pożarze 23 grudnia 1960 roku, który w znacznym stopniu zniszczył wnętrze latarni, jej działanie zostało zautomatyzowane w 1961. W czerwcu 2007 jej zasięg został zwiększony z 12 do 21 mil. Linki zewnętrzne Historia Chicken Rock. nlb.org.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-09-08)]. (ang.) Latarnia morska Chicken Rock. homepages.manx.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-27)]. (ang.)
Чикен-Рок

Чикен-Рок (англ. Chicken Rock, мэн. Carrick ny Kirkey) — самый южный остров, находящийся под управлением острова Мэн. Единственной его достопримечательностью является маяк, высотой 44 метра (144 фута), который был разработан инженерами Дэвидом и Томасом Стивенсонами и построен в 1874 году, а официальным днём начала его работы считается 1 января 1875 года. Название Чикен, возможно, произошло от морской птицы, часто посещающей это место — качурка, или Mother Carey’s Chickens. История 13 ноября 1866 года Министерство торговли предложило рассмотреть вопрос об освещении канала Св. Георгия. Это было связано с тем, что маяк на острове Каф-оф-Мэн часто был окутан туманом, и из-за этого издалека нельзя было увидеть скалу Чикен-Рок, представлявшую большую опасность для мореплавателей. В 1868 году было принято решение о строительстве маяка. Маяк был построен в 1874 году и официально открыт 1 января 1875 года. В 1961 году маяк был автоматизирован. Ссылки Chicken Rock . nlb.org.uk. Дата обращения: 7 июня 2013. Архивировано из оригинала 3 ноября 2012 года.
Chicken Rock

Chicken Rock (manx: Carrick ny Kirkey) är en ö eller snarare en klippa som tillhör Rushen, Isle of Man. Den är Isle of Mans sydligaste ö. På Chicken Rock finns en 44 meter hög fyr som två ingenjörer, David och Thomas Stevenson, designade då det konstaterats att fyren på Calf of Man inte var tillräckligt effektiv att varna fartyg. Chicken Rocks fyr byggdes i granit och togs i bruk den 1 januari 1875. Se även Calf of Man St Mary's Isle St Patrick's Isle Källor Fritt översatt ifrån engelska Wikipedia.
Чікен-Рок

Чікен-Рок (англ. Chicken Rock, менс. Carrick ny Kirkey) — найпівденніший острів, що знаходиться під управлінням острова Мен. Єдиною його пам'яткою є маяк, висотою 44 метри (144 фути), який був розроблений інженерами Девідом і Томасом Стівенсонами і побудований в 1874 році, а офіційним днем початку його роботи вважається 1 січня 1875 року. Назва Чікен, можливо, походить від морської птиці, часто відвідує це місце — качурка, або Mother Carey's Chickens. Історія 13 листопада 1866 року Міністерство торгівлі запропонувало розглянути питання про освітлення каналу Св. Георгія. Це було пов'язано з тим, що маяк на острові Каф-оф-Мен часто був оповитий туманом, і із-за цього здалеку можна було побачити скелю Чікен-Рок, що представляла велику небезпеку для мореплавців. У 1868 році було прийнято рішення про будівництво маяка. Маяк був побудований в 1874 році і офіційно відкритий 1 січня 1875 року. У 1961 році маяк був автоматизований. Посилання Chicken Rock. nlb.org.uk. Архів оригіналу за 3 листопада 2012. Процитовано 7 червня 2013.
Kitterland

Kitterland (Manx: Famman Kitterland) is an islet in the Calf Sound between the Isle of Man and the Calf of Man in the Irish Sea. Kitterland is currently owned by the Manx National Trust and has a wealth of bird and marine wildlife. Kitterland is uninhabited and is in the parish of Rushen. It is called Famman Kitterland in Manx, which roughly translates as "Tail of the Rocky Isle." Its area is less than 4 hectares (9.9 acres). Background Legend says that the islet was named after the Norwegian Baron Kitter who supposedly ruled the Isle of Man. After killing all the deer, bison and elk on the mainland, he sailed to the Calf of Man to hunt there. While on the Calf his castle at Barrule was accidentally set on fire. Seeing his house in flames across the water he rushed back, but his boat foundered and he drowned. The islet was named after this accident. According to a Manx legend, Baron Kitter's hunting wiped out all the animals of the Calf, and the people of Mann were afraid he would begin hunting their own beasts. So, they asked the wisest witches of the island to help them. One day while Baron Kitter was on the isle of Calf, his cook Eaoch of the Loud Voice fell asleep. The witch Ada put a spell on the pot so that it boiled over, setting the castle on fire. Kitter's friends, who had stayed on the Calf, decided that Eaoch had plotted with the witch to kill off the Norwegians and had him brought before the Norwegian-born King Olaf I Godredsson, who sentenced him to death. Norwegian custom allowed him to choose the manner of his own death, so Eaoch said he wished to have his head laid across the king's legs and cut off with the king's own sword, which was named Macabuin. It was made by Loan Maclibuin the Dark Smith of Trondheim, and could cut the through hardest granite just by touching it. The Norwegians begged the king to refuse, but he would not break his word and gave orders to proceed. However, the witch Ada was there, and told them to lay nine times nine toads' skins, cuirn tree twigs and adders' eggs across the king's legs. When the sword was laid gently on Eaoch's neck, it instantly cut it off and cut through the adders' eggs and the cuirn tree twigs as well - only the toads' skins saved the king's legs. External links The legend of Baron Kitter Information on Kitterland at Britlink Notes
Kitterland

Kitterland​​ (en manés: Famman Kitterland) es un islote en el pasaje conocido como Calf Sound entre la Isla de Man​​ y la isla Calf of Man en el Mar de Irlanda. Kitterland es actualmente propiedad de la Fundación Nacional de Man y tiene una gran cantidad de aves y fauna marina. Su territorio está deshabitado y se encuentra organizado como parte de la parroquia de Rushen. Su nombre local Famman Kitterland se traduce aproximadamente como "la cola del islote rocoso". Su superficie es de menos de 4 hectáreas (9,9 acres). Véase también Dependencia de la Corona británica Geografía de Europa Referencias Enlaces externos Foto de la Isla
Kitterland

Kitterland (manx Famman Kitterland) – wysepka na Morzu Irlandzkim w archipelagu Wysp Brytyjskich, leżąca na obszarze cieśniny Calf Sound pomiędzy Wyspą Man a wyspą Calf of Man. Wyspa jest niezamieszkana. Kitterland jest siedliskiem sporej kolonii fok, okazyjnie można zauważyć nawet do 30 osobników.
Cloven Stones

Die Cloven Stones (deutsch „gespaltene Steine“) sind eine Megalithanlage, die wie Cashtal yn Ard und das nahe King Orry’s Grave Ähnlichkeiten mit schottischen Clyde Tombs aufweisen. Sie befinden sich in Baldrine bei Douglas auf der Isle of Man. Die unter Schutz stehenden Cloven Stones bestehen aus einigen großen aufrecht stehenden und einige kleineren Steinen. Der Rest der Anlage liegt unter dem Hügel, der den Vorgarten eines Hauses bildet. Natürlich gespaltene Steine gleichen Namens finden sich bei Walkerburn und Mungrisdale und an anderen Stellen in England und Schottland. Literatur J. G. Scott: The Clyde Cairns of Scotland. In: Glyn Daniel, Poul Kjærum (Hrsg.): Megalithic graves and ritual. Papers presented at the III Atlantic Colloquium, Moesgård 1969. Gyldendalske Boghandel, Kopenhagen 1973, ISBN 87-00-08861-7, S. 117–128. Jörg Lindenbeck: Untersuchungen zu spätneolithischen und frühbronzezeitlichen Grabformen in Südwest-Schottland. In: Archäologische Informationen. Bd. 11, Nr. 2, 1988, S. 228–232. Weblinks Beschreibung engl. Bilder Megalithic Portal
Cloven Stones

De Cloven Stones (De Gespleten Stenen), ook Cloven Stones Chambered Tomb en The Cloven Stones Burial Cairn, is een vroeg neolithisch ganggraf gelegen in Baldrine in de parish Lonan op het eiland Man. Geschiedenis De Cloven Stones dateert uit het neolithicum. In 1808 groeven een aantal mijnwerkers in de graftombe en ontdekten menselijke botten, die helaas verloren zijn gegaan. Vuurstenen werktuigen werden in de buurt van de tombe gevonden. Het ganggraf is nooit archeologisch onderzocht. Beschrijving Het ganggraf bevindt zich in de privétuin van een huis aan de Lower Packhorse Lane in Baldrine. Er staan twee grote rechtopstaande stenen, waarvan een gespleten is (vandaar de moderne naam van deze plek), die deel waren van het voorhof van de grafheuvel. Deze stenen zijn 1,8 en 1,7 meter hoog. Hierachter lag een korte doorgang naar een rechthoekige kamer van circa twee meter in het vierkant, die door de overgebleven stenen nog herkenbaar is. Onder de grond - en in de heuvel - zitten vermoedelijk nog een aantal stenen van het ganggraf. Het ganggraf ligt op de as van noordnoordoost-zuidzuidwest met een kamer van 2,4 meter breed en 4,2 meter lang vanaf het voorhof. Men vermoedt dat het originele plan bestond uit twee kamers voorzien van een dak: een kleinere achterste kamer waar later een voorste kamer tegenaan werd gebouwd waar weer het voorhof voor werd gemaakt. Over de hele structuur bevond zich een heuvel van stenen. Folklore Er bestaan een aantal verhalen rond dit neolitische graf. Een vertelt dat de stenen het graf zijn van een Welshe prins die het eiland Man binnenviel maar werd gedood in de eerste schermutseling met de eilanders. Hij werd begraven op de plek waar hij neerviel. Een tweede verhaal vertelt dat voor de achttiende eeuw de eigenaar van het land waarop de stenen stonden deze door werkers wilde laten weghalen. Maar toen hij op de plek met de stenen kwam, keek hij om en zag zijn huis in brand staan. Hij haastte zich naar huis maar daar bleek alles normaal te zijn. Toen hij echter naar de stenen keek, leek het alsof deze in brand stonden. Hij zag het als een waarschuwing voor hem en liet de stenen staan. Daarom zijn ze er vandaag de dag nog. Sommigen zeggen dat de illusie van de brandende stenen veroorzaakt was door de feeën die zo hun huis probeerden te beschermen. Beheer De Cloven Stones is privé-eigendom en kan alleen van de weg bekeken worden. Het monument heeft een beschermde status.
Mull Hill

Die einmalige Anordnung von sechs (teilweise erhaltenen) ringförmig angelegten Kammergräbern liegt unweit des Dorfes Cregneash, bei Port Erin, auf dem Mull Hill (schottisch-gälisch Meayll Hill) im äußersten Süden der Isle of Man. Der Platz trägt auch die Bezeichnungen „The Graveyard of Broken Slates“, „the Meayll“, oder „Meayll Circle“. Die Bezeichnung Meayll Circle führte dazu, dass Laien den Platz als Steinkreis ansehen. Es ist aber eine etwa 20,0 m weite Anordnung von Megalithanlagen, (sh. Weblink) deren mittig auf die Kammern treffenden Zugänge nach außen weisen. Die Kammern sind bogenförmig an die Kreisform des Monuments angepasst. In der Nähe liegt das neolithische Cronk Karran. In gewisser Weise ähnlich, aber nicht so groß und präzise gebaut wie Mull Hill sind die waliser Anlage Cerrig y Gof bei Newport Pembrokeshire und Cairnderry, ein Kammergrab (englisch chambered tomb) des Bargrennan-Typs in der Grafschaft Dumfries and Galloway in Schottland. Literatur Stephen Burrow: The Neolithic Culture of the Isle of Man: A Study of the Sites and Pottery (British Archaeological Reports (BAR) British) Archaeopress 1998, ISBN 0-86054-872-4 Manx National Heritage: The Ancient & Historic Monuments of the Isle of Man Reprinted 1994 Manx National Heritage: Prehistoric Sites in the Isle of Man Re-Printed 1995 Weblinks (Beschreibung + Skizzen der Anlage)
Mull Hill

Meayll Hill (Manx: Cronk Meayll; also called The Mull) is a small hill in the exclave of Rushen parish at the southern end of the Isle of Man, just outside the village of Cregneash. It is the site of a chambered cairn called Meayll Circle or Mull Circle. Near the summit of the hill also lie the remains of a World War II Chain Home Low RDF station. Meayll Hill Stone Circle is a unique archaeological monument. It consists of twelve burial chambers placed in a ring, with six entrance passages each leading into a pair of chambers. Sherds of ornate pottery, charred bones, flint tools and white quartz pebbles have been found in the burial chambers. It was built around 3500 BC; it is a site of legends, with diverse stories about haunting. The word Meayll means "bald" in Manx Gaelic. Meayll Circle References Bibliography Citations External links 360 Panoramas of Meayll Circle
Mull Hill

Le Mull Hill (aussi dénommé Meayll Hill ou The Mull) est une petite colline située à l'extrémité méridionale de l'île de Man, à proximité du village de Cregneash (en), et dont la vue s'étend sur la petite ville côtière de Port Erin, sur la péninsule de Meayll. Toponymie Le mot mull signifie « chauve » en mannois. Cromlech La colline abrite un cromlech (cercle de pierres) de 18 mètres de diamètre, daté du Néolithique et appelé le cercle de Mull ou le cercle de Meayll. Celui-ci fut mis au jour en 1911 et complètement dégagé en 1971. Références Voir aussi Bibliographie (en) The Neolithic Culture of the Isle of Man: A Study of the Sites and Pottery (British Archaeological Reports (BAR) British), Stephen Burrow, Archaeopress, Paperback, janvier 1998 (ISBN 0860548724) Articles connexes Liste des sommets de l'île de Man Préhistoire de l'île de Man Liens externes Photographies du cercle de Meayll (en) Description du cercle de Meayll Portail de l’île de Man Portail de la montagne Portail du mégalithisme
Mull Hill

Mull Hill lub Meayll Hill (manx Cronk Meayll) – wzgórze znajdujące się w południowo-zachodniej części Wyspy Man, w pobliżu wsi Cregneash. U szczytu wzgórza znajduje się kompleks grobowy pochodzący z przełomu neolitu i epoki brązu. Składa się on z 6 grobów korytarzowych rozlokowanych na obwodzie okręgu o średnicy ok. 18 m, po trzy z prawej i po trzy z lewej strony, z przerwami/wejściami od strony północno-zachodniej i południowo-wschodniej. T-kształtne groby usytuowane są wejściami na zewnątrz kręgu. Całość pierwotnie przykryta była pierwotnie nieistniejącym już dzisiaj nasypem kamiennym. Badania archeologiczne na stanowisku przeprowadzono w latach 1863, 1893, 1911 i 1971. W ich trakcie odkryto w komorach grobowych pochówki ciałopalne, a także ostrza kamienne, paciorki i kamyki morskie. Przypisy
Малл-Хилл

Малл-Хилл (англ. Mull Hill, мэн. Cronk Meayll) — холм на острове Мэн. Холм расположен рядом с деревней Крегниш. На вершине холма расположен доисторический каменный круг-кромлех. Кромлех Малл-Хилл, также известный, как Мийл-Сёркл (англ. Meayll Circle) имеет восемнадцать метров в диаметре. Он относится к позднему или раннему бронзовому веку. В круге находятся шесть двойных погребальных камер. Раскопки кромлеха проводились в 1911 и 1971 годах. Ссылки Малл-Хилл на сайте Isle of Man Guide
Mull Hill

Mull Hill, kallas också för Meayll Hill eller The Mull är en kulle på den södra delen av Isle of Man just utanför den lilla staden Cregneash. Kullen som är 169 meter hög är platsen för ett gravmonument ifrån den yngre stenåldern (Neolitikum) som kallas för Mullcirkeln eller Meayllcirkeln. Ordet Mull på manx betyder kal eller naken. Se även Cregneash Snaefell Södra Barrule Källor Fritt översatt ifrån engelska Wikipedia.
Rushen Abbey

Rushen Abbey ist eine ehemalige Zisterzienserkloster auf der Isle of Man, einem Kronbesitz (crown dependency) in der Irischen See. Das Kloster liegt im Dorf Ballasalla, rund 3 km vom Castle Rushen. Geschichte Das von König Olaf I. von Man wohl an der Stelle einer älteren Kirche oder eines älteren Klosters gestiftete und im Jahr 1134 errichtete Kloster wurde im Jahr 1147 als Tochter von Furness Abbey in den Zisterzienserorden aufgenommen. Mit dem Kloster Savigny im französischen Département Manche, dessen Kongregation es angehörte, gehörte es zur Filiation der Primarabtei Clairvaux. Das Kirchenschiff kann vor einer Neuweihe 1257 umgebaut worden sein. 1316 wurde das Kloster durch irische Piraten erheblich in Mitleidenschaft gezogen und erhielt anschließend einen Verteidigungsturm über dem nördlichen Querhaus. Im Jahr 1540 endete die Abtei, die an den Earl of Derby verliehen wurde. Seit 1998 steht das Kloster im Eigentum von Manx National Heritage. Das Centre for Manx Sudies der Universität Liverpool führt in Rushen wie zuvor die Fakultät für Archäologie der Universität York Ausgrabungen durch. Anlage und Bauten Von der Anlage sind noch der Turm, der Durchgang südlich des Südquerhauses (möglicherweise die Sakristei) und Mauern im Südosten vorhanden. Die übrigen Gebäude sind neueren Datums. Literatur New, Antony: A guide to the abbeys of England and Wales, Constable and Company, London, 1985, S. 324 f., ISBN 0-09-463520-X, mit Planskizze; Rushen Abbey: Investigating and Presenting the Islands Most Important Medieval Religious Site, Manx National Heritage, 2000, ISBN 0-901106-42-9. Rushen Abbey, Ballasalla, Isle of Man: First archaeological report (Centre for Manx Studies Research Report), 1999, ISBN 1-899338-06-3. Weblinks Seite des Centre for Manx Studies über die Abtei Information von Manx National Heritage
Rushen Abbey

Rushen Abbey is a former abbey on the Isle of Man, located in Ballasalla. Originally home for monks of the Savignac order, it soon came under Cistercian control and remained so until its dissolution. The abbey is located two miles (three kilometres) from Castle Rushen, the politically most important site on the island in medieval times. Both these sites are on the Awin Rosien, a river now called the Silver Burn. History The abbey was founded in 1134, under Óláfr Guðrøðarson's control. He granted the land to Savignac monks from Furness Abbey. In 1147 the abbey came under Cistercian rule following the merging of the Savignac and Cistercian orders. The abbey church dedicated to St Mary was completed in 1257. The abbey was dissolved in the 16th century. In 1853 the Isle of Man Government bought Rushen Abbey with the intention of turning it into a lunatic asylum, but it was never used for such a purpose, and in 1864 an Act was passed revoking the sale. In the early 1900s, the abbey ruins became a popular tourist destination, famous for the strawberries and cream served in its gardens. After falling into disrepair after World War II, the abbey was acquired by Manx National Heritage in May 1998, and restorations have now been made. Soon afterwards, excavations began, and archaeologists discovered more about the monks' way of life and practices. The abbey is now a heritage centre (part of the "Story of Mann") with a building containing artefacts and telling the history of Rushen Abbey and the surrounding area. The remains of the original abbey have been restored and walkways constructed to allow visitors to get a close look. Between April and October the abbey is open to the public and an admission fee is payable. Before accessing the abbey gardens, visitors must walk through a museum that explains the role of the abbey. There is interactive, audio and video material available. At the end of the exhibition, there is an area designed for children, allowing them to build an arch and discover the monastery's history in a way that is more appealing to them. The centre is advertised to children with the phrase "Monky business". The Chronicle of Mann was compiled at Rushen Abbey, as were many other important documents relating to the island. The abbey is significant in this respect, as it would have been the centre of knowledge and literacy on the island. Monks' Bridge Monks from Rushen Abbey would sometimes have farms in the north of the island. A packhorse bridge was built in around 1350 to allow the monks to cross the nearby Silverburn River. Known today as The Monks' Bridge (or The Crossag), it is one of few surviving packhorse bridges in the British Isles. Burials Olaf the Black Magnús Óláfsson Rǫgnvaldr Óláfsson References External links Rushen Abbey Deprecated link archived 23 December 2012 at archive.today Centre for Manx Studies page about the abbey Rushen Abbey Information from Manx National Heritage Information about Rushen Abbey Archived 22 December 2008 at the Wayback Machine
Abbaye de Rushen

L'abbaye de Rushen (Rushen Abbey en anglais) est une abbaye cistercienne située sur la rive droite de la Silverburn, près de Ballasalla (paroisse de Malew), sur l'île de Man. Elle fut fondée au XIIe siècle puis dissoute au XVIe siècle. Au début du XXe siècle, les ruines devinrent une destination touristique prisée, particulièrement appréciée pour les fraises et la crème servies dans ses jardins. En mai 1998, elle devint la propriété de la Manx National Heritage qui put engager des travaux de restauration. Histoire Fondation La naissance de l'abbaye de Rushen remonte à 1134 lorsque le roi de l'île de Man Olaf Ier, fils de Godred Crovan, demande son avis à l'abbé Ivo de Furness (comté de Cumbria) au sujet de l'élection d'un évêque sur le diocèse de Man et des Îles (futur diocèse de Sodor et Man) et lui propose une terre sur laquelle il pourra s'installer avec sa communauté monastique. Selon d'autres historiens, c'est l'abbé de Furness qui demande à Olaf l'autorisation d'évangéliser l'île et celui-ci, en retour, offre des terres aux moines. Les Chroniques de Man relatent qu'en l'an 1134, « le roi Olaf offrit à Ivo, abbé de Furness, une part de ses terres sur Man pour construire une abbaye au lieu qu'on appelle Rushen. » Pour l'ordre monastique, l'objectif est de créer une annexe à l'abbaye de Furness. Olaf, lui, voit dans son offre généreuse un avantage politique certain car il est assuré d'être considéré de la sorte comme un souverain protecteur du christianisme. C'est sans doute la même raison qui pousse son fils, Godred II, dès son accession au trône en 1154, à confirmer l'accord qui autorise les moines de Furness à désigner l'évêque du diocèse de Sodor et Man. Le fils de Godred, Ragnald IV, devenu roi, confirmera à nouveau le don de terres en 1188, tout comme une bulle d'Eugène III en 1152, une autre d'Urbain III en 1186, et enfin une dernière de Célestin III en 1194. Le cartulaire de Furness révèle que l'offre de Godred est au départ destinée à l'abbaye de Rievaulx (Yorkshire du Nord), accord qui ne se fait pas, pour une raison non précisée. À la fondation de l'abbaye de Rushen, en 1134, l'abbaye de Furness appartient à l'ordre de Savigny mais, treize ans plus tard, en 1147, elle devient cistercienne. Rushen connaîtra fort logiquement le même changement. Construction Les premiers éléments de l'abbaye sont probablement construits en bois, la pierre étant employée ultérieurement. Les moines étaient sans doute employés comme main-d'œuvre au cours de ces chantiers, le travail représentant une partie de leur vie monacale. Le matériau principal ayant servi à la construction de l'ensemble des bâtiments de l'abbaye de Rushen est la pierre calcaire. Le grès jaune de Grande-Bretagne est aussi très utilisé dans l'ajout d'éléments décoratifs, tels que des bords de fenêtres ou de portes. Annexes Notes et références Liens externes (en) Site gouvernemental consacré à l'abbaye de Rushen (en) Site consacré à l'abbaye de Rushen. Portail de l’île de Man Portail du catholicisme Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne