NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cathédrale Saint-Carthage de Lismore (Irlande)

La cathédrale Saint-Carthage de Lismore est une cathédrale anglicane irlandaise. Elle a été consacrée au XVIIe siècle à saint Carthage (ou Mochuda). Elle a été à sa construction le siège du diocèse de Waterford et Lismore, placé sous l’égide de l’archidiocèse de Cashel en 1833, fusionné avec celui-ci 5 ans plus tard pour devenir l’évêché de Cashel and Waterford, fusionné avec le diocèse d’Ossory, Ferns et Leighlin à son tour en 1977 pour donner l’actuel diocèse de Cashel et Ossory. Des architectes comme Sir William Robinson, Sir Richard Morrison, ou George et James Pain ont été au cours du temps impliqués dans les travaux sur cette cathédrale. Histoire La cathédrale médiévale tombe en ruine lors d’un incendie, au XVIIe siècle ; le chœur est à nouveau couvert par Richard Boyle, 1er Earl de Cork. La cathédrale est à nouveau détruite en 1630. La reconstruction commence en 1663, sur les plans de l’architecte William Robinson (en). La toiture est réhabilitée au XVIIIe siècle. Galerie Source Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org (en) Site de la cathédrale Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Irlande Portail de l'anglicanisme
Stangmore Park

Der Stangmore Park, das Stadion des Dungannon Swifts FC, liegt in Dungannon, Nordirland. Die Spielstätte wurde 1975 zusammen mit einem neuen Vereinsgebäude des Dungannon Swifts FC gebaut. An jeder Seite des Spielfeldes befinden sich einige der 3.000 Plätze, die das Stadion bietet. Sie sind teilweise überdacht. Die Haupttribüne, welche sich an einer Längsseite befindet, besteht aus 270 Sitzgelegenheiten und ist vollständig überdacht. Hinter jedem Tor gibt es eine Toilettenanlage. Eine Flutlichtanlage ist ebenfalls installiert. Das Stadion wird oft wegen seines guten Rasenzustandes gelobt. Weblinks Bilder und Berichte (englisch) Quellen Vereinsseite Dungannon Swifts FC (englisch) Fussballtempel.net
Stangmore Park

Stangmore Park is a football stadium in Dungannon, County Tyrone, Northern Ireland. It is the home ground of Dungannon Swifts, and holds around 2,000 spectators, 300 of whom can be seated. History Stangmore Park was opened in 1975 after a temporary wooden social club was built after Dungannon Swifts had bought the land from a local company. In 1982, the wooden social club was removed and replaced with a clubhouse. In 2006, Stangmore Park was attacked by vandals. Eight crates of beer had been stolen from the ground. The police reported that half of the bottles in the crates had littered the pitch with glass being stuck in the goals and the centre of the pitch. This also led to the postponement of a semi-final of the Bob Radcliffe Cup. Stangmore Park has often been used as a nominated home ground for teams promoted into the IFA Premiership if their own grounds fail to meet Irish Football Association criteria. In 2012, Ballinamallard United originally nominated Stangmore Park as their home ground after being promoted from the IFA Championship if construction at their Ferney Park ground could not be completed in time for the start of the season. In 2013, Warrenpoint Town also nominated Stangmore Park as their home ground for the first few months of the 2013–14 season as their own home ground, Milltown, was not up to Premiership standard after the IFA refused permission for them to move to The Showgrounds, Newry. During this period, the ground was brought up to Premiership standard. Warrenpoint's final home game at the ground was a 2–1 win over Coleraine on 30 November 2013, after which they moved back to Milltown. Usage Stangmore Park is usually used to host Dungannon's home matches. In 2011, it was due to host the Northern Ireland national under-16 football team's match against Poland however the match was moved to Seaview, Belfast due to a waterlogged pitch at Stangmore Park. Although Stangmore Park is primarily used for football, it has also hosted kickboxing. References
Stangmore Park

Stangmore Park – stadion piłkarski w Dungannon w Irlandii Północnej, na którym swoje mecze rozgrywa zespół Dungannon Swifts F.C. Obiekt oddano do użytku w 1975 roku. Jego pojemność wynosi 3 tysiące miejsc. Stadion posiada cztery trybuny: Main Stand Home End Moy Roe End Covered Side Terrace Przypisy
Стангмо Парк

«Стангмо Парк» — футбольний стадіон у Данганноні, графство Тайрон, Північна Ірландія. Це домашній стадіон команди «Данганнон Свіфтс», який вміщує близько 2000 глядачів, 300 з яких сидячі місця. Історія «Стангмо Парк» був відкритий в 1975 році після того, як компанія Dungannon Swifts викупила землю у місцевої компанії та побудувала тимчасовий дерев'яний клуб. У 1982 році дерев'яний клуб був демонтований і замінений клубним будинком. У 2006 році стадіон «Стангмо Парк» піддався нападу вандалів. З землі було викрадено вісім ящиків пива. Поліція повідомила, що половина пляшок з ящиків розкидалася по полю, а скло застрягло в воротах і в центрі поля. Це також призвело до перенесення півфіналу Кубка Боба Редкліффа. Стадіон «Стангмо Парк» часто використовувався як домашній стадіон для команд, які підвищилися до Прем'єр-ліги IFA, якщо їхні власні стадіони не відповідали критеріям Ірландської футбольної асоціації. У 2012 році клуб «Баллінамаллард Юнайтед» спочатку призначив стадіон «Стангмо Парк» своїм домашнім стадіоном після підвищення з чемпіоншипу, якщо будівництво стадіону «Ферні Парк» не буде завершено вчасно до початку сезону. У 2013 році «Ворренпойнт Таун» також призначив стадіон «Стангмо Парк» своїм домашнім стадіоном на перші кілька місяців сезону 2013–14, оскільки їхній власний домашній стадіон, «Міллтаун», не відповідав стандартам Прем'єр-ліги після того, як IFA відмовила їм у дозволі переїхати на стадіон «Шоуграундс» у Ньюрі. Протягом цього періоду стадіон був приведений у відповідність до стандартів Прем'єр-ліги. Остання домашня гра «Ворренпойнта» на цьому стадіоні закінчилася перемогою 2:1 над «Колрейном» 30 листопада 2013 року, після чого вони повернулися до «Міллтауна». Використання Стадіон «Стангмо Парк» зазвичай використовується для проведення домашніх матчів клубу «Данганнон». У 2011 році тут мав відбутися матч збірної Північної Ірландії з футболу до 16 років проти Польщі, однак через затоплене поле стадіону «Стангмо Парк» матч було перенесено до Белфаста, на стадіон Сівью. Хоча стадіон «Стангмо Парк» в основному використовується для футболу, тут також проводилися змагання з кікбоксингу. Примітки
Catedral de Sant Finbarr

La Catedral de Sant Finbarr (En irlandès: Ardeaglais Naomh Fionnbarra; en anglès: Saint Finbarre's cathedral) és una catedral de l'Església d'Irlanda situada a la ciutat de Cork, a Irlanda. L'emplaçament de la catedral ha estat lloc de culte des del segle VII. Les tres cuculles de la catedral són una de les senyes d'identitat més representatives del comtat de Cork. S'hi troba el bisbat de Cork, Cloyne i New Ross. Història Edat mitjana Hi va haver una catedral situada a l'actual emplaçament abans de la seva reconstrucció al segle xviii i encara hi ha vestigis de la seva existència. Va ser feta malbé pel foc durant el setge a Cork el 1689/90. Quan es va demolir el seu campanar el 1865, es va descobrir un canó de quasi onze quilograms i que actualment penja d'una cadena al deambulatori. La catedral del segle xviii Després de la seva demolició, el 1735 es va construir una edificació petita en el seu lloc per encàrrec del bisbe Peter Browne, i que després es demoliria novament el 1865 per construir el que és l'actual catedral. Tanmateix, la porta gran principal va quedar intacta. La catedral en l'actualitat L'arquitecte William Burges va iniciar la planificació dels treballs de reconstrucció de l'actual catedral neogòtica el 1862. La construcció va començar el 1865 i, encara que sense acabar, es va consagrar l'any 1870. Es va completar el 1879 amb la finalització de les torres i les seves cuculles. A més a més, Burges va donar un àngel de coure i pa d'or, posat damunt del pinacle de la catedral. Existeix una superstició local que compta que si algun dia cau l'àngel de la teulada, significaria la fi del món. Enllaços externs Pàgina web oficial Característiques del seu orgue Fotografia Ruta turística de l'emplaçament de Sant Finbarr Arxivat 2007-10-10 a Wayback Machine.
Katedrála svatého Finbara

Katedrála svatého Finbara (Ardeaglais Naomh Fionnbarra, Saint Fin Barre's Cathedral) je novogotická katedrála v Corku v Irsku. Zasvěcena je svatému Finbarovi z Corku, patronovi města, který žil v šestém a sedmém století. Katedrála slouží Irské církvi, anglikánské církvi působící v Irsku. Je jednou ze tří katedrál sjednocené diecéze Corku, Rossu a Cloyne. Katedrála stojí na jižním břehu řeky Lee v prostoru, který byl křesťany využíván už od sedmého století a kde podle tradice Finbar z Corku založil klášter. Stavba začala v roce 1863, přičemž na jejím začátku byla demolice starší katedrály postavené v třicátých letech osmnáctého století. Základní kámen byl položen v roce 1865 a katedrála byla dokončena v roce 1879. Návrh katedrály byl prvním významným dílem později proslulého architekta Williama Burgese. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Saint Fin Barre's Cathedral na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu katedrála svatého Finbara na Wikimedia Commons
Catedral de San Finbar

La Catedral de San Finbar o Catedral de San Fin Barre (en irlandés: Ardeaglais Naomh Fionnbarra; en inglés: Saint Finbarre's Cathedral) es una catedral de la Iglesia de Irlanda situada en la ciudad de Cork, en Irlanda. El emplazamiento de la catedral ha sido lugar de culto desde el siglo VII. Los tres chapiteles de la catedral son una de las señas de identidad más representativas del condado de Cork. En ella se encuentra el obispado de Cork, Cloyne y New Ross. Historia Medievo Hubo una catedral situada en el actual emplazamiento antes de su reconstrucción en el siglo XVIII y aún hay vestigios de su existencia. Fue dañada y prendida fuego durante el asedio a Cork en 1689/1690. Cuando se demolió su campanario en 1865, se descubrió un cañón de casi once kilogramos y que actualmente pende de una cadena en el deambulatorio. La Catedral del siglo XVIII Después de su demolición, en 1735 se construyó una edificación pequeña en su lugar por encargo del obispo Peter Browne, y que luego se demolería de nuevo en 1865 para construir lo que es la actual catedral. Sin embargo, el portón principal se dejó intacto. La Catedral en la actualidad El arquitecto William Burges inició planificación de los trabajos de reconstrucción de la actual catedral neogótica en 1862. La contruction comenzó en 1865 y, aún sin terminar, se consagró en 1870. Se completó en 1879 con la finalización de las torres y su chapiteles. Además, Burges donó un ángel de cobre y papel de oro, puesto sobre el pináculo del santuario. Existe una superstición local que cuenta que si algún día cae el ángel del tejado, significaría el fin del mundo. Véase también San Finbar Cork Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de San Finbar. Sitio web oficial Características de su órgano Foto satélite Ruta turística del emplazamiento de San Finbar
Cattedrale di San Finbar

La cattedrale di San Finbar o San Finbarre (in irlandese Ardeaglais Naomh Fionnbarra; in inglese Saint Finbarre's Cathedral o Saint Fin Barre's Cathedral) è un edificio di culto cristiano anglicano di Cork, nella Repubblica d'Irlanda, ed è la cattedrale sede della diocesi Cork, Cloyne e Ross gestita dalla Church of Ireland. Deve il nome al patrono di Cork, San Finbar, ed è attualmente gestita dal vescovo Paul Colton. Storia e descrizione L'edificio è stato costruito sulle fondamenta di una precedente cattedrale: i lavori iniziarono nel 1862 e terminarono nel 1879 sotto la direzione dell'architetto William Burges, che la impreziosì al termine dei lavori con un angelo dorato (che tiene una tromba per mano) posto sul pinnacolo acquistato a proprie spese. Una leggenda narra che questi unirà lo squillo delle proprie trombe a quello degli altri angeli che annunciano la fine del mondo. Nei primi anni del nuovo millennio, a quello stesso angelo furono sottratte le due trombe da alcuni ignoti (non è precisato se tre o quattro), il vescovo allora fece un pubblico appello chiedendo che venissero restituite. Qualche notte più tardi le trombe comparirono ma anche questo gesto restò anonimo. Per commemorare questo fatto, Anthony Ruby immortalò la scena dipingendo un quadro che ora è custodito nel salotto del vescovo. Note Voci correlate Cattedrali in Irlanda Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di San Finbar Collegamenti esterni Sito ufficiale, su cathedral.cork.anglican.org. (EN) Saint Fin Barre, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Cattedrale di San Finbar, su Structurae. (EN) St. Fin Barre's Cathedral, Cork, su Discogs, Zink Media.
Saint Fin Barre's Cathedral

Saint Fin Barre's Cathedral (Iers: Ardeaglais Naomh Fionnbarra) is de kathedraal van de Church of Ireland in de Ierse stad Cork. De kerk werd voltooid in 1879 en was de eerste grote opdracht voor de Britse victoriaanse architect William Burges. De kathedraal verving een middeleeuwse kathedraal die dan weer op de plek stond van een eerder kerkje.
Katedra św. Findbara w Corku

Katedra św. Findbara (irl. Ardeaglais Naomh Fionnbarra) – katedra w Corku, należąca do protestanckiego Kościoła Irlandii. Siedziba biskupstwa Cork, Cloyne i Ross. Historia Teren, na którym stoi katedra, był miejscem kultu już od VII wieku, kiedy to Święty Findbar zbudował tam klasztor. Założona przez niego szkoła, była jedną z najważniejszych przyklasztornych szkół w Irlandii aż do X wieku. Średniowieczna katedra została mocno uszkodzona w czasie oblężenia Corku na przełomie 1689 i 1690 roku, kiedy została ostrzelana przez artylerię z pobliskiego Elizabeth Fort. W 1735 biskup Peter Browne postawił niewielki klasycystyczny budynek, który został rozebrany w 1865. Katedrę w obecnym kształcie zaprojektował architekt William Burges. Prace nad projektem rozpoczął w 1862 roku. Kamień węgielny położył biskup John Gregg w 1865. Świątynię konsekrowano w 1870, jednak budowę ukończono dopiero w 1879. Główna wieża ma 73 metry wysokości. Linki zewnętrzne Oficjalna strona katedry (ang.) Strona diecezji Cork, Cloyne i Ross (ang.)
Собор Святого Финбарра

Собор Святого Финбарра (ирл. Ardeaglais Naomh Fionnbarra) — кафедральный собор Церкви Ирландии, расположенный в городе Корк. История На месте собора ещё с VII века находились культовые сооружения. Средневековое здание собора было разрушено в 1690 году во время войны между Вильгельмом III и Яковом II. На его месте в 1735 году была возведена небольшая церковь в неоклассическом стиле рядом с сохранившейся старой колокольней. В 1865 году сооружения были демонтированы и началось строительство нового собора в неоготическом стиле, посвящённого святому покровителю города Святому Финбарру. В настоящее время собор является резиденцией епископа Коркского, Клойнского и Росскарберийского Дублинской митрополии. Примечания Литература Farmer, David. The Oxford Dictionary of Saints. — rev. 5th. — Oxford : Oxford University Press, 2011. — ISBN 978-0-1995-9660-7. — doi:10.1093/acref/9780199596607.001.0001. Ссылки Собор Святого Финбарра в Корке
Собор Святого Фінбара

Собор Святого Фінбара (ірл. Ardeaglais Naomh Fionnbarra) — кафедральний собор Церкви Ірландії, розташований в місті Корк. На місці собору ще з VII століття перебували культові споруди. Середньовічну будівлю собору було зруйновано в 1690 році під час війни між Вільгельмом III і Яковом II. На його місці в 1735 році була зведена невелика церква в неокласичному стилі поруч зі збереженою старою дзвіницею. У 1865 році споруди були демонтовані і почалося будівництво нового собору в неоготичному стилі, присвяченого святому покровителю міста Святому Фінбару. Нині собор є резиденцією єпископа Коркського, Клойнського і Роскарберійського Дублінської митрополії.
Steinkreis von Bocan

Der Steinkreis von Bocan (auch Steinkreis von Glackadrumman genannt) liegt nahe der Grenze der Townlands Bocan und Glackadrumman auf der Halbinsel Inishowen 1,5 km von Culdaff im County Donegal, in Irland. Beschreibung und Geschichte Heute stehen noch sieben Menhire dieser Megalithanlage aufrecht auf der Anhöhe. Sie stehen in zwei Gruppen, so dass ein Ring mit einem Durchmesser von über 20 m, der aus 25 bis 29 Steinen bestand, rekonstruiert werden kann. Manche Berechnungen gehen von 30 Steinen aus. Untersuchungen haben gezeigt, dass die Steinkreise dieser Region fast immer aus einer ungeraden Steinzahl bestanden, ausgehend von der Mindestzahl fünf. 1816 sollen noch 12 Steine gestanden haben. Im Zentrum sollen 1816 Reste von Brandgräbern und Keramik entdeckt worden sein. 1928 untersuchte Boyle Somerville die Ausrichtung des Steinkreises. Ausgangspunkt seiner Vermessung war ein 1,5 m hoher durch Schälchenmarkierungen gekennzeichneter Stein im Südosten. Die künstliche Anlage dieser Schälchen (entstehen auch durch Verwitterung) konnte allerdings wegen der starken Verwitterung nicht eindeutig nachgewiesen werden. Eine Verbindungslinie von diesem großen Stein zu einem 1,9 m hohen gegenüberliegenden Menhir weist in ihrer Verlängerung auf eine Stelle auf dem rund 7 km entfernten Farragan Hill, die den Sonnenuntergang während der Sommersonnenwende markiert. Der Kreis entstand während der irischen Bronzezeit zwischen 3000 und 1500 v. Chr. Die Gegend ist mit anderen Überresten der Vorzeit übersät. Der Temple of Deen liegt in unmittelbarer Nähe, das Kloster von Cloncha und der Komplex von Carrowmore (irisch An Cheathrú Mhór) liegen in direkter Sichtlinie im Südwesten. Siehe auch Steinkreise in Ulster Literatur Aubrey Burl: The Stone Circles of Britain, Ireland and Brittany. Yale University Press, New Haven & London 2000, 2. Auflage, ISBN 0300083475. S. 230 f. Brian Lacey: Review Article: The Irish archaeological studies of Boyle Somerville, 1909-1936 In: The Journal of the Royal Society of Antiquaries of Ireland, Bd. 138 (2008), Hrsg.: Royal Society of Antiquaries of Ireland S. 147–158 Einzelnachweise Weblinks Inishowen Heritage: Bocan Stone Circle, Culdaff (Memento vom 6. Mai 2016 im Internet Archive; englisch) Euro-NWC: Bocan Stone Circle (Memento vom 22. Januar 2013 im Webarchiv archive.today; englisch) Megalithicireland: Bocan Stone Circle aka Glackadrumman (englisch) Megaliths in S. Ireland: Bocan - Stone Circle (englisch) Foto: Ancient circles: Bocan (Memento vom 13. Oktober 2016 im Internet Archive)
Bocan Stone Circle

The Bocan Stone Circle is a stone circle situated near the village of Culdaff in the north of Inishowen, a peninsula on the north coast of County Donegal in Ulster, the northern province in Ireland. Description The stone circle is located on Bocan Hill, just outside the village of Culdaff on the Inishowen peninsula. It is situated in a heather-covered field. The stone circle has a diameter of about 18.3 metres. Only seven of the stones are currently standing, the others are fallen or broken. There were originally around 30 stones, some up to 2 metres tall. Two tall stones seem to mark an entrance. Opposite this entrance are two smaller stones, and it has been suggested that the stone circle is aligned on an east-west axis between Slieve Snaght and Jura, Scotland, which is visible on a clear day. In 1816, it was reported that "graves" with "earthen urns" had been uncovered in the circle. References
Steinkreis von Templebryan North

Der Steinkreis von Templebryan North (auch Druid’sTempel genannt) liegt nördlich von Clonakilty im Townland Templebryan North (irisch Teampall Brianaid Thuaidh) im County Cork in Irland. Beschreibung Es ist ein Kreisrest von dem nur noch vier Steine stehen, während im Nordwesten ein umgefallener liegt. Ein 0,7 m hoher Quarzblock, der „Cloch Gréine“ (dt. Sonnenstein) steht in der Nähe der Kreismitte, was eine für die Region typische Variante darstellt. Ursprüngliche soll der Kreis mindestens neun Steine und einen Durchmesser von etwa 9,5 m gehabt haben. Dies wird durch einen Bericht von 1743 gestützt. Die stehenden Steine haben Höhen von 1,4 m bis 2,2 m und horizontale Oberseiten. Ein axialer Stein, ein Ausreißer (englisch outlier) im Südwesten hat eine besonders flache Oberseite. Der Kreis wird als eine der seltenen irischen Versionen des Recumbent Stone Circles angesehen. Vom Portal, das man der Kreisart zuordnet, hat nur der östliche 2,2 m hohe Stein überlebt. Kennzeichen multipler oder axialer Kreise (ASC) Sie sind symmetrisch und so arrangiert, dass der so genannte „axiale Stein“ direkt gegenüber zwei Steinen steht, die normalerweise die höchsten im Kreis sind und den Zugang markieren. Typisch, aber nicht durchgängig ist, dass sich die Höhe der Steine im Kreis sich in Richtung auf den axialen Stein reduziert. Er steht konstant im Südwesten. An einigen Kreisen wurde Leichenbrand in kleinen ungekennzeichneten Gruben entdeckt, so bei Drombeg in Westcork. In der Nähe Etwa 300 m nordwestlich liegt eine Einhegung mit Gräbern, dem Rest eines Oratoriums, ein oder zwei Souterrains, einer Quelle (Tobernakilla) und einem Bullaun. Der etwa 3,3 m hohe, sehr schlanke Oghamstein von Templebryan North liegt ebenfalls in dieser Einhegung. Literatur Jürgen E. Walkowitz: Das Megalithsyndrom. Europäische Kultplätze der Steinzeit (= Beiträge zur Ur- und Frühgeschichte Mitteleuropas. Bd. 36). Beier & Beran, Langenweißbach 2003, ISBN 3-930036-70-3. Weblinks Beschreibung und Bild (englisch) (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012) Bild (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012) Beschreibung mit Oghamstein und Bullaun und Bildern (englisch) (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012)
Templebryan Stone Circle

Templebryan Stone Circle (also known as The Druid's Temple) is a stone circle, located 2.5 km (1.6 mi) north of Clonakilty, County Cork, Ireland. Grid ref: W386 438. Close by lies an Early Christian site. Today there are only four upright stones of the original nine. It is probable that many more upright stones were on this site. Nearby are the remains of a small, ruined church beside another upright stone with a bullaun. See also List of megalithic monuments in Cork References External links Megalithics - Templebryan Recumbent Stone Circle - Co. Cork Megalithomania - Templebryan Stone Circle