NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Prison de Mountjoy

La Prison de Mountjoy (anglais : Mountjoy Prison, Mountjoy Gaol, irlandais : Príosún Mhuinseo) est une prison située dans la localité de Dublin en Irlande, ouverte en 1850 et toujours en activité. Détenus notables En 1937, l'écrivain Antonin Artaud sera brièvement incarcéré dans l'établissement lors de son séjour en Irlande. Notes et références Liens externes Portail de la prison Portail de Dublin
Więzienie Mountjoy

Więzienie Mountjoy (ang. Mountjoy Prison, irl. Príosún Mhuinseo) – zakład karny typu zamkniętego, o średnim rygorze bezpieczeństwa, położony przy North Circular Road w dzielnicy Phibsborough w Dublinie, zarządzany przez Irish Prison Service. Od momentu otwarcia w 1850 roku placówka pełni funkcję głównego ośrodka recepcyjnego dla mężczyzn skazanych lub tymczasowo aresztowanych przez sądy w aglomeracji dublińskiej. Historia Więzienie zostało zaprojektowane przez kapitana Joshuę Jebba z Korpusu Inżynierów Królewskich i zostało oddane do użytku w 1850 roku, w okresie brytyjskiego panowania nad Irlandią. Architekt wzorował się na londyńskim więzieniu HMP Pentonville, wykorzystując system celkowy. Konstrukcja opiera się na centralnym punkcie dozoru, z którego promieniście rozchodzą się cztery główne skrzydła mieszkalne. Taki układ architektoniczny miał umożliwić strażnikom pełną kontrolę nad korytarzami przy minimalnym przemieszczaniu się personelu. Początkowo Mountjoy służyło jako punkt etapowy dla skazańców przed deportacją do kolonii karnej w Australii, gdzie pierwsze miesiące kary spędzali w ścisłej izolacji. System ten, mający zapewnić moralną i religijną poprawę, w praktyce doprowadzał więźniów do wyczerpania intelektualnego i niepoczytalności, co potwierdziło się w 1854 roku, gdy grupa wysłana z izolatek bezpośrednio do Australii okazała się niezdolna do pracy i samodzielnego życia w kolonii. Mountjoy odegrało znaczącą rolę w irlandzkim procesie niepodległościowym na początku XX wieku. W murach więzienia osadzano wielu działaczy republikańskich i politycznych. Podczas wojny o niepodległość i późniejszej irlandzkiej wojny domowej dochodziło tu do strajków głodowych oraz ucieczek. W 1919 roku dwudziestu więźniów związanych z Sinn Féin zdołało zbiec przy użyciu drabin sznurowych. Placówka była również głównym miejscem wykonywania kary śmierci w Irlandii. W latach 1901–1954 wewnątrz więzienia stracono 46 osób: 45 mężczyzn i 1 kobietę. Ostatnia egzekucja przez powieszenie odbyła się 20 kwietnia 1954 roku. 31 października 1973 roku doszło do najbardziej znaczącego incydentu powojennej historii więzienia, którym była ucieczka trzech liderów Prowizorycznej Irlandzkiej Armii Republikańskiej (PIRA). Ucieczkę przeprowadzono przy użyciu uprowadzonego śmigłowca, który wylądował na więziennym dziedzińcu w trakcie spaceru osadzonych. Wydarzenie to ujawniło uchybienia w ówczesnych procedurach bezpieczeństwa i stało się tematem irlandzkiej pieśni rebelianckiej „The Helicopter Song”. Pod koniec XX wieku więzienie borykało się z problemem ciągłego przeludnienia oraz przestarzałymi warunkami sanitarnymi. Do początku XXI wieku w wielu sekcjach wciąż stosowano procedurę „slop-out”, czyli ręcznego opróżniania wiader z nieczystościami z cel pozbawionych bieżącej wody. Sytuacja ta uległa zmianie po 2010 roku, kiedy rozpoczęto program renowacji. Przypisy
Mount Jerome Cemetery

Der Mount Jerome Cemetery (irisch Reilig Chnocán Iaróm) ist ein Friedhof in Dublin, Irland. Er wurde im Jahre 1836 für Protestanten der Stadt angelegt. Seit 1920 wurden auch Katholiken hier beigesetzt. Die neogotische Kirche am Friedhof wurde 1845 von William Atkins entworfen. Bekannte Personen Auf dem Friedhof sind über 300.000 Personen beigesetzt, darunter bekannte Schriftsteller, Künstler und Kaufleute. Einige bekannte auf dem Friedhof beigesetzte Persönlichkeiten sind: Henry Bewley (1804–1876), Unternehmer Edward Bunting (1773–1843), Musiker Peter Caffrey (1949–2008), Schauspieler (Ballykissangel) Martin Cahill (1949–1994), „Der General“, der bekannteste Gangster Dublins, von der IRA getötet James Campbell, 1. Baron Glenavy (1851–1931), Politiker, Lord Chancellor of Ireland William Carleton (1794–1869), Schriftsteller Thomas Davis, Dichter und Patriot Thomas Grubb (1800–1878), Optiker Benjamin Guinness (1798–1868), Bierbrauer und Philanthrop, und weitere Mitglieder der Familie William Rowan Hamilton (1805–1865), Mathematiker John Kells Ingram, irischer Dichter, Nationalökonom, Historiker, Patriot Thomas Caulfield Irwin (1823–1892), Dichter, Schriftsteller John Hewitt Jellett (1817–1888), Provost von Trinity College Eleanor Knott (1886–1975), Keltologin und Lexikografin George Petrie (1790–1866), Archäologe, Musiker und Maler Joseph Sheridan Le Fanu (1814–1873), Schriftsteller, seine Frau Susanna und sein Schwiegervater Máirtín Ó Cadhain (1906–1970), Schriftsteller Walter Osborne (1859–1903), Maler Frank Purcell (1893/1894–1960), Gewerkschafter und Politiker Sarah Purser (1848–1943), Malerin und Kunstförderin George Russell (1867–1935), Dichter, Herausgeber, Maler, Journalist John Millington Synge (1871–1909), Schriftsteller William Wilde (1815–1876) und Jane Francesca Elgee (1821–1896), Eltern von Oscar Wilde Jack Butler Yeats (1871–1957), Maler Einzelnachweise Weblinks Mount Jerome Cemetery & Crematorium (englisch) Der Friedhof bei Archiseek (englisch) Beschreibung bei goireland.about.com (englisch)
Mount Jerome

Mount Jerome è un cimitero che si trova a Harolds Cross lato sud della città di Dublino, Irlanda. Storia Fondato nal 1836 come cimitero protestante, dal 1920 ospita anche sepolture cattoliche. Persone di rilievo ivi sepolte John Kells Ingram (1823-1907), scrittore William Rowan Hamilton (1805-1865), matematico John Millington Synge (1871-1909), scrittore Jack Butler Yeats (1871-1957), artista Arthur Guinness, imprenditore Joseph Sheridan Le Fanu (1814-1873), scrittore William Wilde e Jane Francesca Elgee, i genitori di Oscar Wilde James Fitzgerald (1899-1971), pittore statunitense Thomas Davis, scrittore George Russell (1867-1935) scrittore George Petrie (1790-1886) archeologo e artista Sarah Purser (1848-1943), artista Walter Osborne (1859-1903), artista Thomas Caulfield Irwin (1823-1892), scrittore James Campbell, I barone Glenavy (1851-1931), Lord Chancellor of Ireland John Hewitt Jellett (1817-1888), Provost of Trinity College Thomas Drummond (1797-1840), Under-Secretary for Ireland Edward Bunting (1773-1843) William Carleton (1794-1869), scrittore Benjamin Guinness (1798-1868) Martin Cahill (1949-1994), gangster Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Mount Jerome Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su mountjerome.ie.
Кладбище на горе Джером

Кладбище и крематорий на горе Джером или Кладбище Монт-Жером (ирландский: Reilig Chnocán Iaróm) — территория, специально предназначенная для погребения умерших или их праха после кремации расположенная в Гарольд-Кросс на южной стороне ирландской столицы города Дублина. История С момента своего основания в 1836 году в нём было захоронено более 300 тысяч человек. Первоначально это было исключительно протестантское кладбище, но с 1920-х годов здесь также хоронили католиков. Название кладбища происходит от поместья, основанного здесь преподобным Стивеном Джеромом, который в 1639 году был викарием прихода Святого Кевина. В то время Гарольд-Кросс был частью прихода Святого Кевина. Во второй половине XVII века земля перешла в собственность графа Мита, который, в свою очередь, сдавал участки в аренду известным дублинским семьям. В 1834 году, после неудавшейся попытки создать кладбище в Феникс-парке, Генеральная кладбищенская компания Дублина купила собственность на горе Джером «для создания общего кладбища в окрестностях города Дублина». Первое официальное захоронение состоялось 19 сентября 1836 года; погребенными были младенцы-близнецы Мэтью Поллока. Кладбище изначально занимало 26 акров, но к 1874 году его территория выросла до 48 акров. В 1984 году, из-за дороговизны земли, количество захоронений стало падать и кладбище начало приходить в упадок, поэтому в 2000 году на кладбище Маунт-Джером был открыт собственный крематорий. См. также Похороненные на Монт-Жером (англ.). Ссылки Archiseek page on Mount Jerome Cemetery [goireland.about.com/od/parksandgardens/gr/mount_jerome.htm goireland.about.com page describing Mount Jerome Cemetery] Article by Brian Showers on locating the burial place of the Le Fanu family.
Temple Bar

Temple Bar és una zona del centre de Dublín, que limita al nord amb el riu Liffey, al sud amb la Dame Street, a l'est amb el pont O'Connell i a l'oest amb la catedral de Christchurch. Es promociona com el "barri cultural" de Dublín i, com a centre de la vida nocturna del centre de Dublín, és una destinació turística. Temple Bar es troba al districte postal de Dublín 2. Referències
Temple Bar (Dublin)

For alternative betydninger, se Temple Bar. (Se også artikler, som begynder med Temple Bar) Temple Bar er et område i hjertet af Dublin beliggende på sydsiden af floden Liffey. Temple Bar har bevaret en del af sit middelalderlige præg med mange snævre gader og stræder, og det betegnes ofte som Dublins kulturelle kvarter. Her finder man en række etablissementer, der tiltrækker turister, men der er også en del boliger, idet omkring 5.000 mennesker lever i området. Historie Temple Bar afgrænses mod nord af Liffey, Dame Street mod syd, Westmoreland Street mod øst og Fishamble Street mod vest. Området har sandsynligvis fået navn efter familien Temple, der boede der i det 17. århundrede. Sir William Temple, der var rektor på Trinity College i 1609, havde hus der. Temple Bar optræder første gang i historien på et kort fra 1673. I det 18. århundrede var området mondænt, hvilket blandt andet ses af, at Händels Messias blev uropført her 13. april 1742. Senere i århundredet blev den nationalliberale, revolutionære gruppe Society of United Irishmen stiftet her i Temple Bar. I det 19. århundrede mistede området imidlertid sin tiltrækningskraft, og i begyndelsen af det 20. århundrede var Temple Bar et slumområde. Dette blev dog samtidig områdets redning på lang sigt, idet spekulanter gik uden om Temple Bar, da de i midten af 1960'erne renoverede større områder i Dublin. På den måde undgik kvarteret at få sin gamle arkitektur hærget. I 1980'erne stod Temple Bar alligevel for tur til at blive revet ned for blandt andet at skaffe plads til en stor busterminal. Imidlertid tog planerne herfor lang tid, og imens blev huse og butikker udlejet for lave priser, hvilket tiltrak kunstnere og småhandlende, og efterhånden måtte man indse, at det var en bedre udvikling end udsigten til busterminalen; planen om denne blev derpå taget af bordet, og byen satsede i stedet på at renovere de bestående bygninger for at tilgodese den efterhånden etablerede udvikling, der førte til renommeet som byens kulturelle område. Nutiden Det bevarede Temple Bar rummer nu en række kulturelle institutioner, herunder Irish Film Institute, Irish Film Archive, det nationale fotoinstitut, et børnekulturcenter, en række kunstgallerier og The Gaiety School of Acting, men også finansielle institutioner som den irske børs og nationalbanken. Om aftenen forvandles kvarteret til et forlystelsesområde med en lang række restauranter, pubber og natklubber. Pubberne tæller bl.a. Palace Bar, Temple Bar Pub, Oliver St.John Gogarty's (opkaldt efter Oliver St John Gogarty) og Auld Dubliner. Der er også steder, der har været kendt som samlingspunkt for unge mennesker tilhørende emo- og goth-subkulturen. Eksterne henvisninger
Temple Bar

Temple Bar (en gaélico: Barra an Teampaill) es una zona del centro de Dublín, en la que se concentra la vida nocturna de la capital de Irlanda. Limita al norte con el río Liffey, al sur con la Dame Street, al este con el puente O'Connell y al oeste con la catedral de Christchurch. La leyenda urbana dice que el barrio toma el nombre del pub homónimo, aunque en realidad fue el pub quien tomó el nombre del barrio. Hoy en día, disfruta de la mayor parte de la actividad cultural de la capital. Realmente su nombre se debe a que en gaélico barr significa camino o paso, por lo que podía traducirse como Camino de Temple. En Temple Bar, se concentran visitantes de todo el mundo, existen multitud de locales comerciales variopintos, como el primer restaurante motero de Irlanda, el conocido como Thunder Road Café. También se conoce como la calle que nunca descansa, pero gracias a las leyes después de las 3:30 de la mañana no queda nada más abierto en Temple Bar. Es la zona por excelencia de Dublín donde se encuentran los pubs irlandeses, esto da lugar a que miles de turistas recorran sus calles de piedra en busca de una buena pinta de cerveza. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Temple Bar.
Temple Bar (Dublin)

Temple Bar (Barra an Teampaill en irlandais) est un quartier du centre historique de Dublin. Ce quartier doit son nom à William Temple (1628-1699), recteur de Trinity College. C'est un quartier aujourd'hui touristique, connu en particulier pour sa vie nocturne. Il est formé de petites rues, souvent piétonnes, où abondent les restaurants, bars et petites boutiques. On peut notamment y trouver des artistes musiciens soit dans la rue ou dans des bars. Histoire À l'époque médiévale, le quartier s'appelait St. Andrews Parish et constituait un faubourg situé à l'extérieur des murs de la ville. La zone est tombée en désuétude à partir du 14e siècle, car elle était exposée aux attaques des Irlandais. Le terrain a été réaménagé au XVIIe siècle pour créer des jardins pour les maisons de riches familles anglaises. À cette époque, la rive de la Liffey s'étendait plus à l'intérieur des terres qu'aujourd'hui, le long de la ligne formée par Essex Street, Temple Bar et Fleet Street. Les terrains marécageux situés du côté de la rivière ont été progressivement clos et assainis, ce qui a permis de construire des maisons sur ce qui avait été le rivage ; mais les terrains assainis n'ont pas été endigués, de sorte que les arrière-cours des maisons s'étendaient jusqu'au bord de l'eau. Ce n'est qu'en 1812 que ces arrière-cours furent remplacées par le Wellington Quay. Les façades des maisons constituaient alors une nouvelle rue. La première mention de Temple Bar comme nom de cette rue figure sur la carte de Dublin de Bernard de Gomme datant de 1673, qui montre les terrains récupérés et les nouveaux bâtiments. Les autres noms de rue donnés à proximité sont Dammas Street (aujourd'hui Dame Street) et Dirty Lane (aujourd'hui Temple Lane South). On attribue généralement le nom de la rue connue sous le nom de Temple Bar à la famille Temple, dont le géniteur, Sir William Temple, y a construit une maison et des jardins au début des années 1600. Temple se rend en Irlande en 1599 avec le corps expéditionnaire du comte d'Essex, dont il est alors le secrétaire (il était auparavant secrétaire de Sir Philip Sydney jusqu'à ce que ce dernier soit tué au combat). Après la décapitation d'Essex pour trahison en 1601, Temple « se retira de la vie publique », mais il fut ensuite sollicité pour devenir prévôt du Trinity College, poste qu'il occupa de 1609 à sa mort en 1627, à l'âge de 72 ans. Le fils de William Temple, John, devint Master of the Rolls en Irlande (un poste judiciaire de haut niveau) et est l'auteur d'un célèbre pamphlet exhortant la population irlandaise à un soulèvement en 1641. Le fils de John, William Temple, devint un célèbre homme d'état anglais. A temple Bar À l'intersection entre Essex St E et le North West Corner de Meeting House Square se trouve le Rory Gallagher Corner en hommage à Rory Gallagher. Notes et références Liens externes Portail de Dublin
Temple Bar

A Temple Bar a Liffey folyótól délre eső belvárosi településrész Dublinban, a város legforgalmasabb idegenforgalmi-, szórakozónegyede. A terület ismertetése A terület a dublini Westmoreland Streettől nyugatra terül el, a Liffey folyó és a Dame Street között. A középkorban a Poddle-patak mocsaras ártere volt, az Ágoston-rendi szerzetesek tulajdonában. Miután VIII. Henrik feloszlatta a szerzetesrendeket, William Temple vásárolta meg a használhatatlannak tartott földeket és itt építette ki Dublin üzleti központját. A tulajdonosról elnevezett terület dokkjaival, nyüzsgő kis szállítóhajóival, színes üzleteivel telt élete akkor indult hanyatlásnak, amikor a 18. század második felében felépített Vámház környékén a városnak a tengerhez közelebb új kereskedelmi központja épült ki.
Temple Bar

Temple Bar (in irlandese Barra an Teampaill) è un quartiere del centro di Dublino, ritrovo di molti artisti di strada, ristrutturato e rinnovato a partire dagli anni novanta e adibito ad attrazione turistica. Nel quartiere, centro della vita notturna della capitale irlandese, vi sono numerosi pub e club. Locali Tra i più importanti locali di questa zona ci sono il Temple Bar, che prende il nome dal quartiere, l'Hard Rock Cafe e la Porterhouse. Si suppone che questa via prenda il nome dalla famiglia Temple, che viveva in quest'area nel XVII secolo. Sir William Temple, rettore del Trinity College nel 1609, si fece costruire la casa in quest'area, non lontano da The Bar, nome di una passeggiata pedonale lungo il fiume Liffey. Diverse attività culturali hanno luogo nei dintorni, promosse dal Temple Bar Cultural Trust, e l'area di Temple Bar vede anche la presenza dell'Irish Film Institute e di altri centri culturali come il Project. Meeting House Square Il Meeting House Square È una piazzetta di dimensioni modeste in cui si esibiscono artisti di strada. In estate vengono organizzate delle rassegne cinematografiche. Su un lato della piazza sorge l'edificio che ospita il National Photographic Archive (archivio fotografico nazionale). Galleria d'immagini Note Bibliografia AA.VV., Irlanda, Milano, Touring Club Editore, 2001, ISBN 8836521584. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Temple Bar
Temple Bar (Dublin)

Temple Bar (Iers-Gaelisch: Barra an Teampaill) is een straat en buurt in het centrum van de Ierse hoofdstad Dublin, die bekendstaat om zijn culturele activiteiten en uitgaansleven. De buurt ligt aan de zuidoever van de Liffey en heeft, in tegenstelling tot het merendeel van Dublin, zijn middeleeuwse stratenpatroon behouden. Ook zijn de straatjes nog steeds met klinkers geplaveid. Temple Bar ligt tussen Westmoreland Street in het oosten, Dame Street in het zuiden, en Fishamble Street in het westen. Er wonen ongeveer 3000 mensen in de buurt. Daarnaast zijn er ettelijke, op toeristen gerichte, pubs en discotheken, naast culturele instellingen als het Ierse Filminstituut en verschillende galeries en tentoonstellingsruimten. De naam Temple Bar is óf afgeleid van de familie Temple, omdat Sir William Temple, rector van Trinity College hier een huis had, óf afgeleid van de Londense Temple Bar, het westelijkste punt van de City of London. Hoe het ook zij, de buurt werd voor het eerst genoemd op een kaart uit 1673. Temple Bar beleefde onder andere de eerste uitvoering van de Messiah van Händel, in 1742. Nog altijd wordt de Messiah jaarlijks op dezelfde datum en op dezelfde locatie uitgevoerd. Ook de eerste vergadering van de Ierse revolutionaire beweging Society of United Irishmen, in 1791, vond hier plaats. Nadat de buurt in de 19e en 20e eeuw in verval was geraakt, werden er in de jaren tachtig door Córas Iompair Éireann plannen gemaakt om de buurt af te breken en er een busstation te bouwen. Hierop volgde veel protest uit de samenleving en als gevolg daarvan werd in 1991 de Temple Bar Properties-onderneming opgericht door de Ierse overheid. Deze onderneming zonder winstoogmerk had als doel de buurt op te knappen en Temple Bar tot cultureel hart van Dublin te laten worden. Inmiddels heeft de wijk twee gezichten: overdag fungeert hij als cultureel centrum, 's avonds is het vooral wat wel genoemd wordt 'de langste toog van Ierland', wat soms gepaard gaat met de nodige overlast. De gemeente heeft maatregelen getroffen om dit laatste tegen te gaan. De wijk herbergt een groot aantal culturele instituten, zoals het Irish Photography Centre (waaronder het Dublin Institute of Photography, de National Photographic Archives en de Gallery of Photography), het Ark Children's Cultural Centre, het Irish Film Institute, waaronder het Ierse filmarchief valt, het Temple Bar Music Centre, het Arthouse Multimedia Centre, de Temple Bar Gallery and Studio, het Project Arts Centre en de Gaiety School of Acting. Er zijn twee nieuwe pleinen opgezet: Meetinghouse Square en Temple Bar Square. Meetinghouse Square wordt in de zomer onder meer gebruikt voor filmvoorstellingen in de open lucht. Sinds de zomer van 2004 bevindt zich hier ook het Speaker's Square project, vergelijkbaar met de Speakers' Corner in Londen. Op Meetinghouse Square wordt op zaterdag de Temple Bar Food Market gehouden. Ook Cow's Lane kent een zaterdagmarkt, die zich vooral richt op mode en design. Temple Bar Square heeft op zaterdag en zondag een boekenmarkt.
Темпл-Бар (Дублин)

Темпл-Бар (англ. Temple Bar, ирл. Barra an Teampaill) — один из старейших районов Дублина, на территории которого располагается множество пабов и магазинов. Из-за алкоголя в квартале ночью есть проблемы с тишиной и порядком. В Средние века район назывался приходом Св. Андрея (St Andrews Parish). Он опустел в XIV веке и вновь начал развиваться в XVII, когда и появилось современное название. В 1991 году правительством была создана некоммерческая компания для надзора за этим культурным кварталом Дублина. В Темпл-Баре расположен принадлежащий группе U2 отель The Clarence Hotel, одно из самых старых зданий театра в Европе (Smock Alley Theatre), самый маленький театр в Ирландии (The New Theatre), один из характерных театров викторианской эпохи (The Olympia), и один из самых известных в стране современных культурных центров (Project Arts Centre). Примечания
Temple Bar, Dublin

Temple Bar (iriska: Barra an Teampaill) är ett område i Dublin på Irland söder om floden Liffey. Till skillnad från närliggande områden har Temple Bar en medeltidskänsla över sig med gatstensbelagda gator. Temple Bar är ett av Dublins allra mest populära stråk med många pubar och ett livligt nattliv.
Ringfort

Un ringfort o ring fort​ («fuerte circular») es un asentamiento circular fortificado construido entre 400 d. C. y 900 d. C. Aunque los renforts son típicos de Irlanda, con alrededor de 40 000 localizados, también existen construcciones parecidas en Gales del Sur y Cornualles, aunque es posible no hay una relación directa de estas últimas con los renforts.​ En Irlanda son también conocidos como ráth, caiseal, cathair y dún según diversas fuentes irlandesas. Mientras un ráth (anglicado en rath) estaba hecho de tierra, un caiseal (noroeste de Irlanda, anglicado en cashel) y cathair (suroeste de Irlanda) estaba hecho de piedra. Un dun era una construcción más elaborada, siendo el asentamiento de un gobernante. Véase también Castro (fortificación) Referencias
Круглый форт

Не путать с башней мартелло Дун, или «круглый форт», или «каменный форт» (англ. ringfort, stone fort; гэльск. и ирл. dun, уэльск. din — «гора-крепость») — тип жилого укрепления у кельтских народов времён Раннего средневековья (2-я половина I тысячелетия н. э.) на землях Ирландии, Шотландии, Уэльса, Бретани. В настоящее время известны десятки тысяч мест, где существовали подобные сооружения. Укрепление имело круглую в плане форму диаметром 20-60 метров и иногда строилось на срезанной вершине холма (в отличие от «фортов-холмов»); в основе оно состояло из кольцевой стены (вала земляной, каменной (сухой укладки) или смешанной конструкции), иногда с плетнем. При наличии более лёгких грунтов вал обводился рвом. Валы могли образовывать 2 и 3 обвода. Жильё и хозяйственные сооружения размещались внутри оборонительного обвода. Существовали такие сооружения, которые были предназначены исключительно для хозяйственных нужд — например, для металлургического производства. Примечания Библиография Ireland Mid-West Field Monuments Glossary. — [1]. Ringforts // Online Archaeological Data [Archaeology standing committee, Heritage Council]. — [2]. The Burren ringfort or Stone Fort. — [3] Эварт Окшотт. Рыцарь и его замок. Средневековые крепости и осадные сооружения / Пер. с англ. с англ. А. Н. Анваера[Ewart Oakeshott. Knight and his castle.]. Knight and his castle.]. — М.: ЗАО Центрполиграф, 2007. — 206 с. ISBN 978-5-9524-2934-5 .