NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Замок Короля Джона (Лаут)

Замок Короля Джона (англ. King John's Castle, Carlingford Castle, ірл. Caisleán Chairlinn) — замок Карлінгфорд, замок Харлінн — один із замків Ірландії, розташований в Карлінгфорді, графство Лаут, біля затоки Карлінгфорд, на берегах озера Карлінгфорд-Лох. Нині цей замок є пам'яткою історії та архітектури Ірландії національного значення. Нині замок лежить в руїнах. Історія замку Короля Джона Замок був побудований наприкінці ХІІ століття після агло-норманського завоювання Ірландії феодалом Х'ю де Лейсі — лордом Міт. Замок отримав свою назву після того, як король Джон Безземельний — король Англії, лорд Ірландії ніби то за три дні перебудував замок в 1210 році під час свого походу в Ірландію, коли він вдерся в Ольстер, щоб відібрати владу в непокірного Х'ю де Лейсі — І графа Ольстер. Місцева легенда стверджує, що саме в цьому замку король Джон Безземельний в 1215 році підписав документ Магна Карта — Хартію вольностей, що заклала основу структури англійської держави та парламентаризму. Є дані про те, що замок будував Ральф Пеппер в 1204 році. У 1261 році було добудоване східне крило замку. У 1326 році володарем замку став Джеффрі ле Блаунд. У 1388 році каштеляном замку став Едмон Лаундрес. У 1400 році каштеляном замку став Стівен Гернон. У 1596 році під час Дев'ятирічної війни за незалежність Ірландії замок спробував взяти штурмом Генрі Мак Шейн О'Ніл — борець за свободу Ірландії. Але невдало. Під час повстання за незалежність Ірландії 1640—1652 років замок контролювала Ірландська конфедерація. Замок кілька разів переходив з рук в руки і був ареною боїв. У 1642 році замок захопив сер Генрі Тічборн — ІІІ баронет Тічборн, англійський протестант, прибічник парламенту. У 1649 році замок захопив Муроу О'Браєн — І граф Інчікін, ватажок ірландських католиків. У 1650 році замок захопив Чарльз Кут — І граф Мауррат. Під час так званих Вільямітських (Якобітських) війн між католиками і протестантами в 1689 році замок захопили католики — прихильники скинутого короля Якова ІІ. Замок використовувався як шпиталь Вільямом Фрідріхом Шомбергом — І герцогом Шомбергом перед битвою на річці Бойн, що закінчилась катастрофою для Ірландії. Особливості архітектури Замок Короля Джона — це фортеця D-подібного типу. Товщина стін до 6 футів. На західному крилі були ворота, захищені баштою, була квадратна флангова башта. Стіни мають глибокі амбразури з вузькими бійницями. На східному крилі є великий прямокутний зал, що мав два поверхи та підземелля. Джерела Hardy, Philip Dixon (1 January 1832). «The Dublin Penny Journal». J.S. Folds. — via Google Books. O'Dwyer, Francis. «Irish American Post». Pepper, George (1 January 1829). «The Irish Shield and Monthly Milesian». s.n. — via Google Books. «Castles.nl — Carlingford Castle». «Castle works progress — Independent.ie». Grose, Francis (1 January 1795). «The antiquities of Ireland». Printed for S. Hooper — via Google Books. «1200 — King John's Castle, Carlingford, Co. Louth — Architecture of Louth — Archiseek — Irish Architecture». 6 January 2010.
Església d'Irlanda

L'Església d'Irlanda (en irlandès Eaglais na hÉireann) és una província autònoma de la Comunió Anglicana. L'església opera en totes les parts d'Irlanda, tant a la República d'Irlanda com a Irlanda del Nord i és el segon major grup religiós de l'illa després de l'Església Catòlica Romana. Igual que altres esglésies anglicanes ha conservat elements de la pre-Reforma i a la pràctica és episcopal en política, alhora que rebutja el poder papal així com la incorporació de moltes de les reformes teològiques i litúrgiques del luteranisme. Introducció Quan l'Església d'Anglaterra va trencar la comunió amb l'Església Catòlica Romana, tots menys dos dels bisbes de l'Església a Irlanda, van seguir l'Església d'Anglaterra, canvi que no es va produir en el clergat de base o encara menys en els laics. El nou òrgan es va convertir en l'església oficial de l'estat i va assumir la possessió de béns majoria de les esglésies (i així es va mantenir una gran mostra de l'arquitectura religiosa i altres articles, encara que alguns van ser destruïts). La gran majoria de la població es va mantenir fermament catòlica tot i els avantatges polítics i econòmics de la integració a l'església de l'estat. Malgrat la seva minoria numèrica, però, l'Església d'Irlanda es va mantenir com l'església oficial de l'estat fins que va ser secularitzada l'1 de gener de 1871 pel govern liberal de William Ewart Gladstone. Avui l'Església d'Irlanda, després de l'Església Catòlica Romana, és la segona congregació més gran d'Irlanda. A Irlanda del Nord, ocupa el tercer lloc, després de l'Església Catòlica Romana i l'Església Presbiteriana d'Irlanda. Notes i referències
Irská církev

Irská církev (anglicky: Church of Ireland, irsky: Eaglais na hÉireann, ulster-skotským dialektem: Kirk o Airlann) je anglikánská církev a druhá největší církev v Irsku. Před ní je už jen římskokatolická církev. V teologických a liturgických otázkách vyznává církev anglikánství, ale sama sebe identifikuje jako reformní i katolickou v tom, že se vidí jako pokračovatelku nepřetržité tradice, sahající až k počátkům křesťanství v Irsku. Stejně jako v jiných církvích anglikánského společenství, jednotlivé farnosti užívají různé přístupy k rituálnosti a formálnosti, což se jinak nazývá i příslušnost k vysoké (více formálních prvků, rituálů, blíže ke katolicismu) či nízké (méně formální, blíže k protestantství) církvi. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Church of Ireland na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Irská církev na Wikimedia Commons
Irska Crkva

Irska Crkva (irski: Eaglais na hÉireann) je naziv samostalne Crkve unutar Anglikanske zajednice. U Republici Irskoj je najbrojnija među protestantskim Crkvama, te prva po brojnosti nakon Katoličke Crkve, koja okuplja daleko najveći broj vjernika, dok u Sjevernoj Irskoj prevladava prezbiterijanska varijanta protestantizma. Prema tradiciji, ova Crkva vuče porijeklo od svetog Patrika. Članica je Zajednice iz Porvooa. Povezani članci Katedrala sv. Patrika u Dublinu Anglikanstvo Engleska crkva
Chiesa d'Irlanda

La Chiesa d'Irlanda (in inglese Church of Ireland, in irlandese Eaglais na hÉireann) è la provincia autonoma della Comunione anglicana che opera in Irlanda (sia nell'Irlanda del Nord sia nella Repubblica d'Irlanda). Storia Nacque nel XVI secolo a seguito della rottura della chiesa inglese con il papato, andando a costituire la costola irlandese della neonata Chiesa Anglicana. Benché nell'isola la maggioranza della popolazione fosse rimasta fedele alla Chiesa Cattolica Romana, la Chiesa d'Irlanda fu religione di Stato fino al 1871, quando questa prerogativa fu cancellata dal governo liberale di William Gladstone. Per questo motivo la Chiesa riformata ha ereditato la maggior parte degli edifici e oggetti sacri medievali della storia d'Irlanda, come ad esempio le due antiche cattedrali di Dublino, ovvero la Cattedrale di Cristo e la Cattedrale di San Patrizio. Oggi la Chiesa d'Irlanda è, dopo la cattolica, la seconda maggiore tradizione religiosa dell'isola (la terza in Irlanda del Nord dopo presbiterianesimo e cattolicesimo). Diocesi La chiesa anglicana d'Irlanda si suddivide oggi in due province ecclesiastiche e in undici diocesi. Fino all'Ottocento c'erano più di trenta diocesi divise in quattro province ecclesiastiche. Il Parlamento britannico, con l'Atto temporale della Chiesa irlandese, nel 1833 dispose la riduzione delle diocesi irlandesi da 22 a 12. Le ultime diocesi ad essere fuse sono state nel 2022 le diocesi di Tuam (Provincia di Armagh) e di Limerick (Provincia di Dublino), col pensionamento dei rispettivi vescovi, ad opera del Sinodo generale della Chiesa d'Irlanda del 2019. La nuova diocesi è stata assegnata alla Provincia di Dublino. Dal 2013 la diocesi di Meath e Kildare ha un vescovo donna, Pat Storey, la prima della Chiesa d'Irlanda. È la diocesi irlandese che ha storicamente il più basso tasso di fedeli partecipanti alle funzioni religiose, insieme a quella di Tuam, Limerick e Killaloe. Provincia ecclesiastica di Armagh Arcidiocesi di Armagh Diocesi di Clogher Diocesi di Derry e Raphoe Diocesi di Down e Dromore Diocesi di Connor Diocesi di Kilmore, Elphin e Ardagh Provincia ecclesiastica di Dublino Arcidiocesi di Dublino e Glendalough Diocesi di Meath e Kildare Diocesi unite di Cashel, Waterford e Lismore, con Ossory, Ferns e Leighlin Diocesi di Cork, Cloyne e Ross Diocesi di Tuam, Limerick e Killaloe Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Chiesa d'Irlanda Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su ireland.anglican.org. (EN) Church of Ireland, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Mappa delle diocesi anglicane irlandesi (JPG), su ireland.anglican.org.
Church of Ireland

De Church of Ireland (Iers: Eaglais na hÉireann) is de Anglicaanse Kerk in Ierland. De kerk kent een uitgebreide diocesane organisatie, die zowel de Republiek als Ulster omvat. In de Republiek is het altijd de kerk geweest van een kleine minderheid, in Ulster heeft de kerk wel iets meer aanhang, maar staat daar in de schaduw van de calvinistische gemeenten die de van oorsprong vooral Schotse kolonisten in de 16e eeuw vanuit Schotland hebben meegenomen. Over het algemeen is de Church of Ireland "laagkerkelijk" (sober qua eredienst, protestantse theologie), maar er zijn ook "hoogkerkelijke" (liturgische eredienst, katholieke theologie) parochies. Als voormalige staatskerk is de Church of Ireland goed bedeeld met historische kerkgebouwen. In veel dorpen en steden zijn de historische kerkgebouwen eigendom van de kerk. In Dublin zijn bijvoorbeeld de twee middeleeuwse kathedralen, Christ Church Cathedral en Saint Patrick's Cathedral in handen van de Church of Ireland. Aartsbisdommen en bisdommen De Church of Ireland werd gesticht in 1536 toen het Ierse parlement Hendrik VIII tot hoofd van de kerk in Ierland benoemde. Hendrik was toen nog geen koning van Ierland. De Church nam op deze wijze de bestaande organisatie van de rooms-katholieke kerk over. In de praktijk bleef Ierland echter in overgrote meerderheid rooms-katholiek. Het aantal bisdommen is mede daardoor in de loop der tijd aanzienlijk afgenomen. Van de oorspronkelijke vier aartsbisdommen zijn er nog twee overgebleven. Vanwege de fusies hebben vrijwel alle bisdommen meer dan één kathedraal. Provincie Armagh Aartsbisdom Armagh, kathedraal: St. Patricks Cathedral in Armagh Bisdom Clogher, kathedraal: St. Macartan's in Clogher en St. Macartan's in Enniskillen Bisdom Connor, kathedraal: Christ Church in Lisburn en St. Anne's in Belfast Bisdom Derry & Raphoe, kathedraal: St. Columb's in Londonderry en St. Eunan's in Raphoe Bisdom Down & Dromore, kathedraal: Holy Trinity in Downpatrick en Christ the Redeemer in Dromore Bisdom Kilmore, Elphin & Ardagh, kathedraal: St. Fethlimidh's in Kilmore en St. John the Baptist in Sligo Bisdom Tuam, Killala & Achonry, kathedraal: St. Mary's in Tuam, St. Patrick's in Killala Provincie Dublin Aartsbisdom Dublin & Glendalough, kathedraal: Christ Church in Dublin. Bisdom Cashel & Ossry, kathedraal: in Cashel, Waterford, Lismore, Kilkenny, Ferns en Old Leighlin Bisdom Cork, Cloyne & Ross, kathedraal: St. Finbarr's in Cork, St. Fachtna's in Rosscarbery en St. Coleman's in Cloyne Bisdom Limerick & Killaloe, kathedraal: St. Mary's in Limerick, St. Flana's in Killaloe en St. Brendan's in Clonfert Bisdom Meath & Kildare, kathedraal: St. Patrick's in Trim en St. Bridget's in Kildare Zie ook Book of Common Prayer Jonathan Swift Verwijzingen
Kościół Irlandii

Church of Ireland (irl. Eaglais na hÉireann), czyli „Kościół Irlandii” – autonomiczna prowincja Kościoła Anglikańskiego. Działa w Irlandii oraz w Irlandii Północnej. Podobnie jak inne kościoły anglikańskie uważa się zarówno za katolicki, jak i kościół reformowany. Kościół jest członkiem Wspólnoty Porvoo, grupującej dwanaście Kościołów anglikańskich i luterańskich. Pomimo liczebnej mniejszości Kościół Irlandii był oficjalnym Kościołem w Irlandii do 1 stycznia 1871, kiedy to nastąpiło rozłączenie kościoła od państwa. Na czele rządu stał wtedy William Ewart Gladstone. Dziś Kościół Irlandii jest drugim co do wielkości kościołem w Irlandii po Kościele rzymskokatolickim. Zarządzany jest przez Synod Generalny złożony z kleru i świeckich, podzielony na dwanaście diecezji. Kieruje nim arcybiskup diecezji Armagh, obecnie jest nim Alan Harper. Innym arcybiskupem jest John Neill, arcybiskup Dublina. Wierni Kościoła Irlandii Kościół Irlandii doświadczył dużego spadku wiernych w XX wieku, zarówno w Irlandii Północnej (gdzie mieszka 75% jego członków), jak i w Irlandii. Struktura Kościół Irlandii, jak i inne Kościoły anglikańskie, posiada ustrój episkopalny. Kościół utrzymuje tradycyjną strukturę przedreformacyjną, system geograficznego rozłożenia parafii zorganizowanych w diecezje. Diecezji jest dwanaście i każda ma nad sobą biskupa. Arcybiskup Dublina jest przywódcą pięciu biskupów z południa, a arcybiskup Armagh przewodniczy siedmiu biskupom z północy. Przypisy Linki zewnętrzne Church of Ireland website (ang.) IRISH ANGLE: Church of Ireland news. irishangle.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-04)]. (ang.)
Biserica Irlandei

Biserica Irlandei (în engleză Church of Ireland) este o biserică creștină protestantă din Irlanda și o provincie autonomă a Bisericii Anglicane. Este organizată pe toată insula Irlanda și este a doua biserică creștină de pe insulă ca număr de credincioși, după Biserica Romano-Catolică. La recensământul din 2022 din Republica Irlanda 2,5 % din locuitori s-au declarat anglicani, iar la recensământul din 2021 din Irlanda de Nord 11,55 % din locuitori s-au declarat anglicani. La fel ca și alte biserici anglicane, ea a păstrat elemente ale practicii dinainte de Reformă, în special politica sa episcopală, respingând în același timp primatul papal. În chestiuni teologice și liturgice, ea încorporează multe principii ale Reformei, în special cele ale Reformei engleze, dar se autoidentifică ca fiind atât reformată, cât și catolică, în sensul că se consideră moștenitoarea unei tradiții continue care datează de la întemeierea creștinismului în Irlanda. Ca și în cazul altor membri ai comuniunii anglicane globale, parohiile individuale acceptă abordări diferite ale accentului pus pe ritual și pe formalitate, denumite variat Biserica Înaltă și Biserica Joasă.
Queen's University Belfast

Queen's University Belfast (irlandès: Ollscoil na Banríona; abreujat Queen's o QUB) és una universitat pública de Belfast (Irlanda del Nord). La universitat va rebre la seva carta constitutiva el 1845 com a part de la Queen's University of Ireland i va obrir quatre anys més tard. Ofereix aproximadament 300 programes acadèmics de grau en diversos nivells i és membre del Russell Group, de l'Associació d'Universitats de la Commonwealth i de l'Associació d'Universitats Europees. Història La Queen's University Belfast té les seves arrels a la Belfast Academical Institution, fundada el 1810 i que roman com a Royal Belfast Academical Institution. L'actual universitat va ser anomenada inicialment com a Queen's College de Belfast quan es va associar amb el Queen's College de Cork i el Queen's College de Galway, fundats simultàniament el 30 de desembre de 1845 com a part de la Queen's University of Ireland, fundada per a fomentar l'educació superior per a catòlics i presbiterians, com a contrapart del Trinity College de Dublín, aleshores una institució gairebé exclusivament anglicana. El Queen's College de Belfast va obrir les portes el 1849. El seu edifici principal, l'edifici Lanyon, va ser dissenyat per l'arquitecte anglès Charles Lanyon. En la seva inauguració, tenia 23 professors i 195 estudiants. La Llei d'Universitats Irlandeses de 1908 va dissoldre la Royal University of Ireland, que havia substituït la Queen's University of Ireland el 1879, i va crear dues universitats separades: l'actual Universitat Nacional d'Irlanda i la Queen's University of Belfast.El novembre de 2025 es va anunciar que el Dundalk Institute of Technology es convertiria en un col·legi constituent de la Queen's University Belfast a partir del setembre de 2026, dotant així a Queen's per primera vegada d'un campus a la República d'Irlanda. El juny de 2010, la universitat va anunciar la fundacio d'un centre de recerca internacional Ansin de 7,5 milions de lliures amb Seagate Technology. A més del campus principal a la perifèria sud del centre de la ciutat de Belfast, la universitat té dos col·legis universitaris associats, St Mary's i Stranmillis, situats a l'oest i al sud-oest de la ciutat respectivament. Aquests col·legis ofereixen formació per a aquells que desitgen seguir carreres docents i una gamma de cursos de grau centrats en les arts liberals. A partir del setembre de 2026, el Dundalk Institute of Technology també es va convertir en un col·legi universitari de Queen's. Tot i que la universitat es refereix a la seva seu principal com a campus, els edificis de la universitat estan repartits per diversos carrers del sud de Belfast com ara University Road, University Square, University Street, Malone Road i Stranmillis Road, amb altres edificis situats més lluny, al Titanic Quarter i a Portaferry. Referències
Queen's University Belfast

Queen's University Belfast je veřejná výzkumná univerzita v severoirském městě Belfast, ve Spojeném království. Má kořeny v Belfastské akademické instituci, která byla založena v roce 1810. Roku 1845 získala královninu chartu (s cílem umožnit vyšší vzdělání katolíků a presbyteriánů, neboť starší Trinity College v Dublinu byla tehdy téměř výhradně anglikánskou institucí). Tehdy byla součástí zastřešující Queen's University of Ireland, která byla rozpuštěna roku 1879. Roku 1908 získala Queen's University Belfast status univerzity. Je členem Russel Group a Asociace evropských univerzit. Univerzita byla jednou z pouhých osmi univerzit ve Spojeném království, které měly parlamentní křeslo v Dolní sněmovně, než bylo toto zastoupení v roce 1950 zrušeno. Univerzita byla také zastoupena v parlamentu Severního Irska v letech 1920 až 1968. V roce 2023 na univerzitě studovalo asi 25 tisíc studentů. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Queen's University Belfast na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Královská univerzita v Belfastu na Wikimedia Commons
Queen’s University Belfast

Die Queen’s University Belfast (irisch Ollscoil na Banríona, Béal Feirste) wurde als Queen’s College, Belfast gegründet. Ihre Wurzeln reichen bis auf das Jahr 1810 zurück. Die Hochschule hat ein technisches Profil und verfügt über einen umfangreichen Technologietransferdienst. Am St. Mary's College werden auch Lehrer ausgebildet. Die Universität ist ein Mitglied der Top Industrial Managers for Europe Network, Utrecht Network, Russell-Gruppe. Die Universität war eine der wenigen Universitäten, die bis 1950 einen eigenen Sitz im House of Commons hatte. Darüber hinaus war sie bis 1968 mit vier Sitzen im nordirischen Parlament vertreten. Sie ist Mitglied der Association of Commonwealth Universities. Zahlen zu den Studierenden und den Mitarbeitern Von den 24.915 Studenten des Studienjahres 2019/2020 waren 14.330 weiblich (57,5 %) und 10.585 männlich (42,5 %). 19.115 aus Nordirland, 1.385 Studierende waren aus England, 125 aus Schottland, 70 aus Wales, 1.060 aus der EU und 3.145 aus dem Nicht-EU-Ausland. 18.310 der Studierenden strebten 2019/2020 ihren ersten Studienabschluss an, sie waren also undergraduates. 6.605 arbeiteten auf einen weiteren Abschluss hin, sie waren postgraduates. Davon arbeiteten 1.785 in der Forschung. Insgesamt hatte die Universität 4.365 Mitarbeiter, davon 2.055 akademische. Siehe auch Liste der modernen Universitäten in Europa (1801–1945) Weblinks Queen’s University Belfast Einzelnachweise
Universidad de la Reina de Belfast

La Universidad de Queen's en Belfast (en inglés: Queen's University Belfast; en irlandés: Ollscoil na Ríona, Béal Feirste) es una universidad situada en Belfast, Irlanda del Norte, en el Reino Unido.​ Se fundó como Queen’s College, Belfast y sus inicios se remontan al 1845.​ Hacia el año 2020, la universidad contaba con 24 915 estudiantes.​ La Universidad de la Reina de Belfast es miembro de Top Industrial Managers for Europe, Red de Utrecht, Grupo Russell. Alumnos y profesores ilustres Sus antiguos alumnos ilustres incluyen la antigua presidente de Irlanda Mary McAleese, el poeta, el Premio Nobel, Seamus Heaney y el político David Trimble. También está el primer ministro de Irlanda del Norte Brian Faulkner y el prominente miembro de Sinn Féin Eoin MacNeill. Otros antiguos alumnos incluyen al poeta Paul Muldoon; los actores Liam Neeson, Simon Callow y Stephen Rea; el novelista Brian McGilloway. En enero de 2020, la Universidad anunció que la ex secretaria de Estado, ex primera dama y exsenadora de los Estados Unidos, Hillary Clinton, tomaría posesión del cargo de rectora de la institución. Referencias Enlaces externos Queen’s University Belfast.
Queen's University Belfast

La Queen's University Belfast o QUB è un'università pubblica britannica che si trova a Belfast, capitale dell'Irlanda del Nord. È spesso indicato semplicemente come Queen. L'università fu istituita nel 1845 e inaugurata nel 1849 come College of Belfast, ma ha radici che risalgono al 1810. Questa università è membro del Russell Group, della Associazione delle Università del Commonwealth, e della European University Association. L'offerta universitaria ha vari livelli ed una gamma di titoli universitari molto ampia, con oltre 300 corsi di laurea disponibili. L'attuale presidente dell'università è Ian Greer, e il cancelliere è l'ex Segretario di Stato degli Stati Uniti d'America, Hillary Clinton. Storia Queen's University di Belfast ha le sue radici nell'Accademia di Belfast, che è stata fondata nel 1810. L'università attuale è stata chiamata prima "Queen's College di Belfast" nel 1845, quando è stato associata alla contemporanea fondazione del Queen College di Cork e del Queen College di Galway come parte del Queen's University of Ireland - fondata per promuovere l'istruzione superiore per i cattolici e i presbiteriani, come una controparte al Trinity College, Dublin frequentato dagli anglicani. Queen's College of Belfast è stato inaugurato nel 1849 il suo principale edificio , il Palazzo Lanyon, è stato progettato dall'architetto inglese, Sir Charles Lanyon. Alla sua apertura, aveva 23 professori e 343 studenti. Alcuni dei primi studenti del Queen 's University di Belfast hanno dovuto sostenere degli esami all'Università di Londra. La legge sulle università irlandesi del 1908 ha sciolto il Royal University of Ireland, che aveva sostituito le Università della regina d'Irlanda del 1879, e ha creato due università separate: la corrente "National University of Ireland" e la Queen's University Belfast. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Queen's University Belfast Collegamenti esterni Sito ufficiale, su qub.ac.uk. (EN) Queen’s University, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Opere di Queen's University Belfast / Queen's University Belfast (altra versione), su MLOL, Horizons Unlimited. Queen's University Belfast, su ISIL.