NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stade de Solitude

Solitude est un stade de football situé à Belfast en Irlande du Nord. C’est le terrain habituel du club de Cliftonville FC. Le stade contient actuellement 5182 places et a été construit en 1890. Le stade a été plusieurs fois rénové au début du XXIe siècle. En 2002, une nouvelle tribune a été construite pour abriter les supporters visiteurs et en 2008 une nouvelle tribune a été construite derrière les buts situés côté est. Histoire Ouvert en 1890, Solitude est le plus ancien stade de football en Irlande. Il est aussi le stade dans lequel a été sifflé et réussi le tout premier pénalty lors d’une rencontre internationale. Solitude a été le terrain de nombreuses finales de coupe d’Irlande et de matches internationaux. Pendant les années 1890 et au début du XXe siècle, Solitude était le terrain officiel de l’équipe d'Irlande de football en remplacement de l'Ulster Cricket Ground de Ballynafeigh. Le stade a accueilli onze matchs internationaux dans les années 1890. Le 3 mars 1894, après treize tentatives infructueuses, l’équipe d’Irlande réussit à ne pas perdre son match contre l’équipe d'Angleterre de football et à arracher le match nul 2-2 après avoir été mené 2-0. Les deux buts irlandais ont été marqués par Olphert Stanfield et William Kennedy Gibson. Dans les premières années du XXe siècle, le stade continua à accueillir des matchs internationaux, mais il est petit à petit remplacé par Windsor Park à Belfast et Dalymount Park à Dublin. Main Stand A Solitude, la tribune principale, Main Stand, est située sur le côté ouest du terrain. Il est occupé par les supporters de Cliftonville lors de tous les matchs de leur équipe à domicile. La tribune a été construite dans les années 1950 et est composée de deux étages. La partie basse est composée de places debout alors que la partie haute comprend un mélange de sièges individuels et de bancs pour une capacité de 1000 places environ. The Cage The cage est la partie la plus célèbre du stade. Cette tribune est très emblématique de l’histoire du club. L’ancienne tribune a été démolie et une nouvelle avec 1417 places assises a été inaugurée le 27 octobre 2008. De nouveaux équipements, vestiaires, etc., ont été construits sous la tribune. The Away End Cette tribune aussi appelée "The Bowling Green End" est située sur le côté nord du terrain. Elle a pour objectif principal d’accueillir les supporters adverses. La tribune, auparavant une simple terrasse, a été reconstruite en 2001 et est composée maintenant de 860 places toutes assises. Cette tribune est rarement pleine, à l’exception des matchs contre les clubs de Glentoran FC et Linfield FC. The Whitehouse La quatrième tribune du stade contient les principaux vestiaires et la table de marque officielle. Toutefois ces attributions devraient être transférées dans The Cage. Notes et références Liens externes Ground Hopper's tour of Solitude Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de l’Irlande du Nord
Solitude (stadio)

Solitude è uno stadio calcistico britannico che si trova a Belfast, in Irlanda del Nord. È l'impianto interno del Cliftonville costruito nel 1890, ha una capienza ufficialmente permessa di circa 2 000 posti sui 6 000 di cui è capace. L'impianto ha subito varie ristrutturazioni. Nel 2002 fu costruita una tribuna da adibire come settore ospiti e nel 2008 ne è stata costruita un'altra dietro la porta collocata sul lato orientale del campo. Storia Aperto nel 1890, lo stadio fu il primo al mondo in cui si batté un calcio di rigore. Inizialmente consisteva in due campi da gioco di cui uno è stato venduto e su cui sono state costruite delle case. È anche il più antico impianto calcistico nell'isola Irlandese. Solitude ha ospitato molte finali di coppa e svariati match internazionali. Dal 1890 al 1910 è stato anche il terreno di casa della Nazionale di calcio dell'Irlanda (IFA). Su questo campo la nazionale irlandese riuscì, per la prima volta, ad evitare una sconfitta contro l'Inghilterra. Il match finì 2-2 con i padroni di casa capaci di recuperare due goal di svantaggio. Tribune Main Stand La Main Stand (foto nel template) è la tribuna principale dello stadio, quella in cui si riunisce la maggior parte della tifoseria casalinga. Costruita a partire dal 1950. Presenta due settori. Quello superiore è caratterizzato dalla presenza di seggiolini e panchine, quello inferiore delle gradinate. Cage End stand È senza dubbio la parte più famosa dello stadio, quella a cui sono legati i migliori ricordi dei tifosi, specialmente quelli anziani. La vecchia struttura (foto in alto) è stata demolita per far posto ad una più moderna (foto sotto), aperta il 27 ottobre 2008 e dotata di vari servizi tra cui spogliatoi all'avanguardia. Settore ospiti Conosciuto anche come "Bowling Green End" è il settore destinato agli ospiti che, nonostante sia tra i migliori della provincia dell'Ulster, non è quasi mai pieno, se non quando arrivano i supporters del Glentoran Football Club o del Linfield Football Club, le più importanti franchige nord-irlandesi. Whitehouse La Whitehouse è un'altra famosa attrattiva dello stadio, sulla falsariga del Cottage di Craven Cottage, stadio di casa del Fulham Football Club. Presenta degli spogliatoi, anche se ormai sono stati rimpiazzati da quelli della Cage End stand. Per la White House si prospetta un futuro da museo. Note Voci correlate Stadi irlandesi Semple Stadium St. Tiernach's Park Belfast Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Solitude Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su cliftonvillefc.net.
Solitude (stadion)

Het Solitude is een multifunctioneel stadion in Belfast, de hoofdstad van Noord-Ierland. Het ligt in de wijk Cliftonville. In het stadion is plaats voor 5.442 toeschouwers. Naam De naam Solitude betekent eenzaamheid in het Nederlands. Het land waar het stadion staat werd vroeger zo genoemd en toen het land werd gekocht door zakenman John Brown en hij daar een huis bouwde noemde hij dit huis naar het land, Solitude. Opening Het stadion werd geopend op 20 augustus 1890. Bij de officiële opening werd een atletiekevenement georganiseerd. Nadat de Ierse doelman William McCrum de strafschop had bedacht werd in dit stadion de eerste strafschop in een officiële wedstrijd genomen. In 1891 werd er bij dit stadion verlichting geplaatst, het eerste stadion in Ierland waarbij dit het geval was. Gebruik Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub Cliftonville FC maakt gebruik van dit stadion. Ook het Ierse voetbalelftal speelde hier een aantal interlands. Zo werd op 3 maart 1894 tegen Engeland gespeeld voor het British Home Championship. De thuisclub speelt ook af en toe een internationale wedstrijd in de stadion. Het zijn dan wedstrijden in de Champions League of Europa League. Renovaties Er zijn verschillende renovaties geweest. Zo is de hoofdtribune een aantal keer vervangen. De eerste keer in november 1893, nadat een deel van de tribune door storm vernietigd was. In 1949 werd de hoofdtribune door een brand verwoest, waarna een nieuwe werd gebouwd. In 1970 en 1995 werd er nieuwe stoelen geplaatst. In 2001 werd een nieuwe west-tribune gebouwd. Deze kreeg de naam "The Bowling Green". In 2008 kwam daar een oost-tribune bij, met de naam "Cage". In 2009 werd er nieuwe verlichting geplaatst en in 2010 kwam er kunstgras te liggen. Afbeeldingen
Solitude (stadion)

Solitude – stadion piłkarski w Belfaście, na którym swoje mecze rozgrywa zespół Cliftonville F.C. Na Solitude po raz pierwszy w historii meczów międzypaństwowych podyktowano rzut karny. Jest najstarszym stadionem w Irlandii Północnej. Na obiekcie znajdują się trzy trybuny: Main Stand Cage End Stand Bowling Green End (dla kibiców drużyny gości) Przypisy
Solitude

Solitude är en flerevenemangsarena som är belägen i Belfast i Nordirland. Den används för närvarande främst för fotbollsmatcher och är hemmaplan för Cliftonville FC. Arenan tar 6 224 åskådare och invigdes år 1890. Externa länkar (engelska) Cliftonville FC:s webbplats (engelska) Ground Hopper
Camlough

Camlough es una localidad situada en el distrito de Newry, Mourne y Down, en Irlanda del Norte (Reino Unido). Según el censo de 2021, tiene una población de 1048 habitantes.​ Está ubicada al sureste de Irlanda del Norte, a poca distancia de la costa del mar de Irlanda (océano Atlántico) y de la frontera con la República de Irlanda, concretamente con el condado de Louth. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Camlough.
Camlough

Camlough är en ort i Storbritannien. Den ligger i riksdelen Nordirland, i den västra delen av landet, 500 km nordväst om huvudstaden London. Camlough ligger 146 meter över havet och antalet invånare är 1 081. Terrängen runt Camlough är platt norrut, men söderut är den kuperad. Närmaste större samhälle är Newry, 5,3 km öster om Camlough. Trakten runt Camlough består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor
Dowth

Dowth és un dels tres complexos que formen Brú na Bóinne a les ribes del riu Boyne, al comtat de Meath, Irlanda. És datat del 2500 - 2000 aC. El túmul més gran és d'una gran mida, similar al de Newgrange. És d'uns 85 metres (280 peus) de diàmetre i 15 metres (50 peus) d'alt, i està envoltat de voreres de grans pedres, algunes de les quals estan decorades. El jaciment es troba en mal estat de conservació, la qual cosa fa que, a data del 2007, estigui tancat al públic. Referències Vegeu també Brú na Bóinne. Newgrange. Knowth. Enllaços externs Wakeman's handbook of Irish antiquities (1903). Meath Tourism Information on Dowth, Newgrange and Knowth Arxivat 2007-10-12 a Wayback Machine.. Dowth Information and Images.
Dowth

Dowth (irl. Dubhadh) – neolityczny grób korytarzowy w Irlandii, położony w sąsiedztwie podobnych obiektów Newgrange i Knowth, należący wraz z nimi do kompleksu Brú na Bóinne. Dowth jest najmniej znanym, chociaż prawdopodobnie najstarszym z trzech wielkich grobowców kompleksu i jedynym, na którego terenie nie przeprowadzono współcześnie systematycznych wykopalisk. Opis Wzgórze grobowca Dowth ma około 85 m średnicy i 15 m wysokości i jest mocno zniekształcone – prowadzone w XIX wieku wykopaliska oraz eksploatacja kamienia pozostawiły w jego centrum "krater". Podnóże pagórka otoczone było kręgiem złożonym z około 115 wielkich kamieni, około połowa z nich zachowała się do naszych czasów. W bezpośrednim sąsiedztwie głównego wzgórza znajduje się kilka mniejszych grobów. Główny grobowiec ma dwa wejścia, oba zlokalizowane po zachodniej stronie. Korytarze są wyraźnie krótsze, niż w pozostałych dwóch obiektach. Od wejścia południowego korytarz o długości 3,3 m prowadzi do okrągłej komory z jedną niszą, po prawej stronie. Od wejścia północnego korytarz długości 8,2 m prowadzi do komory o kształcie krzyża, podobnej do istniejących w dwóch pozostałych grobach. Wyróżnia się ona jednak tym, że jedna z nisz prowadzi do kolejnej komory o kształcie litery L. W północnej komorze zachowały się wielkie kamienne misy na podłodze i oryginalny sufit. W komorze południowej sufit kamienny uległ zawaleniu i został zastąpiony przez współczesny, betonowy. Południowa komora Dowth jest zorientowana na zachód słońca w dniu przesilenia zimowego. W dniu tym (a praktycznie, ze względu na małą długość korytarza, przez cały grudzień i styczeń) promienie zachodzącego słońca oświetlają jej wnętrze. Obecnie wejścia do obydwu korytarzy są niepozorne, jednak znaleziony w ich okolicy biały kwarc (pochodzący z położonych o kilkadziesiąt kilometrów na południe gór Wicklow) sugeruje, że były one obudowane podobnie jak wejście do Newgrange. Podobnie jak grobowiec w Knowth, Dowth pozostało centrum ludzkiej aktywności także po upadku kultury, która je stworzyła. Brak jest dokładnej dokumentacji XIX-wiecznych wykopalisk, wiadomo jednak, że odnaleziono w ich trakcie kości ludzkie i zwierzęce pochodzące z pierwszego tysiąclecia przed Chrystusem, a także obiekty z czasów wczesnochrześcijańskich. We wczesnym średniowieczu od północnego wejścia wykopano dodatkowy korytarz, służący prawdopodobnie do przechowywania żywności lub jako kryjówka na wypadek napadu. Świadczy to o istnieniu w tym okresie ludzkiej osady wokół pagórka. W przeciwieństwie do Newgrange i Knowth, które są ogrodzone i dostępne do zwiedzania wyłącznie w grupach i z przewodnikiem, Dowth jest z zewnątrz swobodnie dostępny. Można do niego dojechać boczną drogą, jadąc z Droghedy w kierunku Slane i skręcając na południe od głównej drogi. Zwiedzanie wnętrza nie jest możliwe, oba wejścia są zabezpieczone kratami. Linki zewnętrzne Dowth Information and Images (ang.)
Даут

Даут (англ. Dowth, ирл. Dubhadh) — один из археологических памятников-гробниц, входящих в состав археологического комплекса Бру-на-Бойн на реке Бойн в графстве Мит, Ирландия. По своему размеру Даут приближается к такой крупной гробнице, как Ньюгрейндж. Курган построен в тот же период более 5000 лет назад. Был подвергнут очень непрофессиональным раскопкам в 1847 году, обнаружены две проходные гробницы, но курган был сильно поврежден в процессе. Проходные гробницы гораздо менее впечатляющи, чем Ньюгрейндж или Ноут, с более короткими проходами и более низкими крышами. Обе находятся на западной стороне кургана, они называются Даут-Север и Даут-Юг. Северный проход имеет длину 14 метров; камера имеет крестообразную форму с пристройкой в углублении справа, крыша камеры изогнута и имеет высоту 3 метра. Южный проход Даута имеет длину всего 3,5 метра с простой круглой камерой и единственным углублением справа; первоначальная крыша давно обрушилась и была заменена бетонной крышей. Проход Даут-Юг имеет ориентацию на лучи солнца: закат солнца зимнего солнцестояния освещает проход и камеру около 3 часов дня в дни зимнего солнцестояния. Ньюгрейндж, Ноут и Даут расположены к северу от реки Бойн, однако доступ к Ньюгрейнджу и Ноуту осуществляется через Центр для посетителей, расположенный на южном берегу реки, к кургану Даут нет публичного доступа к двум проходным камерам. Энн-Мари Морони наблюдает за зимними закатами в Дауте с 1997 года. С начала октября до конца февраля солнце посылает свои лучи с юго-запада в камеру. По мере того как солнце постепенно опускается в небе к зимнему солнцестоянию, луч сначала проходит по камню подоконника, затем входит в камеру и, наконец, светит прямо на камни в задней части камеры. Символы солнца на бордюрном камне в Дауте похожи на символы на заднем камне Лафкру (Loch Craobh). Семь символов солнца, предположительно могут иметь астрономическое или календарное назначение. В связи с археологическими раскопками, с 2007 года гробница закрыта для публичного посещения. Примечания
Dowth

Dowth (iriska: Dubhadh) är en neolitisk megalitgrav av typen Passage Tomb, vilket på svenska ofta översätts med begreppet gånggrift. Den ligger i Boynedalen, Meath county, Republiken Irland och är troligen den äldsta av de tre stora megalitgravarna i området. De andra två är Newgrange och Knowth. Dowth är betydligt mindre utvecklad som en turistattraktion än de två andra, delvis på grund av att kammaren är mycket lägre och delvis därför att dekorationerna är färre, men främst för att den inte är utgrävd i modern tid. Dowth grävdes ut 1847 men fynden var så få att man antog att den hade blivit plundrad långt tidigare. Den omgivande jordhögen som täcker hela megalitgraven, är omkring 90 meter i diameter och 15 meter hög, men i likhet med Newgrange är den sannolikt påbyggd långt senare. Den är omgivet av kantställda stenblock som tillhör den ursprungliga konstruktionen, av vilka några är dekorerade. Förekomster av kvarts har påträffats utanför kanstenarna, vilket indikerar att ingången till kammaren en gång var täckt av glittrande vita stenar, påminnande om Newgrange. Tre stenkantade gångar går in i gravhögen från väster. Den långa gången korsas av 3 låga små tröskelstenar och slutar längst in i en korsformad kammare. Flera av de markfasta och uppresta stenarna eller ortostaterna i gången och kammaren är dekorerade med spiraler, sparrar, spetsrutor och cirklar med strålar. På golvet står en stor ensam stenkista. Den högra sidokammaren leder vidare till en annan lång rektangulär kammare med en L-formad förlängning som har tröskel vid ingången. Denna del av konstruktionen kan vara den äldsta, men att den senare blev en del av sidorummet. Dess golv är täckt med en 2,4 meter lång stenplatta som innehåller en oval nedsänkning. Fram tills helt nyligen kunde man ta sig fram till denna innersta rum med en stege i en järnbur och vidare in genom en klättring över lösa stenar. I dag är dock möjligheten att besöka kammaren begränsad och alla föremål befinner sig bakom skyddsgaller. En kantsten med skålformade märken, en spiral och ett blomsterliknande märke markerar ingången till den andra mindre kammaren. Den megalitgrav som har ett modernt betongtak, har ett par få dekorerade stenar och en stor massiv nisch på höger sida. Vid ingången till gången av sidorummet finns en sekundär konstruktion i form av en tidig medeltida souterrain. 1993 sattes de förhistoriska lämningarna vid Boyne: Newgrange, Knowth och Dowth upp på Unescos världsarvslista. Externa länkar UNESCO World Heritage Centre - Archaeological Ensemble of the Bend of the Boyne Knowth Megalithic Passage Tomb Mythical Ireland - Knowth
Saint Macdaras Island

Saint Macdaras Island (iriska: Cruach na Cara) är en ö i republiken Irland. Den ligger i grevskapet County Galway och provinsen Connacht, i den västra delen av landet, 240 km väster om huvudstaden Dublin. Arean är 0,43 kvadratkilometer. Terrängen på Saint Macdaras Island är platt. Öns högsta punkt är 26 meter över havet. Den sträcker sig 0,6 kilometer i nord-sydlig riktning, och 0,8 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor
Cercle megalític de Drombeg

El Cercle Megalític de Drombeg (també anomenat L'altar del Druida) està localitzat a l'oest de Rosscarbery prop de Glandore, al comtat de Cork, a Irlanda. És un cercle compost per disset menhirs amb nou metres de diàmetre amb una datació d'aproximadament l'any 150 aC. El cercle posseeix un parell de pedres de dos metres posades de forma horitzontal en direcció sud-oest orientat de tal forma que el solstici d'hivern els raigs del sol donen a l'altar. El jaciment va ser excavat i restaurat l'any 1958. Durant aquest procés es va trobar un atuell al centre del cercle contenint les restes incinerades d'un jove adolescent. Estudis de mostres del jaciment amb carboni indiquen activitat en el lloc entre el 945 - 830 aC. Una mica més enllà, a uns catorze metres, es troben les restes d'un habitatge i un fogó enfonsat de l'edat del ferro. Galeria Referències Noonan, Damien (2001). "Castles & Ancient Monuments of Ireland", Arum Press. ISBN 1 8541 0752 6 Enllaços externs Fitxa en megalithicireland.com
Steinkreis von Drombeg

Der Steinkreis von Drombeg (englisch The Druid’s Altar genannt) ist ein Steinkreis der Cork-Kerry-Serie. Er befindet sich im Townland Drombeg (irisch An Drom Beag) 2,4 km östlich von Glandore in der Civil parish Kilfaughnabeg (irisch Cill Fachna Bheag), Baronie Carbery East (irisch Cairbrigh Thoir) im County Cork in Irland. Drombeg ist heute einer der meistbesuchten Plätze der Megalithkultur in Irland und einer der besterhaltenen Steinkreise. Das Gelände ist frei zugänglich und mit Hinweistafeln versehen. Der Steinkreis mit einem Durchmesser von mehr als neun Metern besteht aus 17 eng beieinander stehenden Steinen, von denen einer flach liegt (recumbent stone). Er wird manchmal als „Opfertisch“ bezeichnet. Untersuchungen von Boyle Somerville (1863–1936) im Jahre 1923 ergaben, dass die Verlängerung der Achse zwischen den beiden, als portal stones bezeichneten, fast zwei Meter hohen Menhiren im Nordosten über den liegenden Stein auf einen nahe gelegenen Hügel im Südwesten weist. Dies orientiert die Anlage in Richtung der Wintersonnenwende. Die Anlage wurde in den Jahren 1957 und 1958 von Edward M. Fahy wissenschaftlich ausgegraben und restauriert. Während dieser Arbeiten wurden ungefähr in der Mitte des Kreises ein Topf mit den von einem dicken Tuch umhüllten verbrannten Knochen eines Jugendlichen gefunden. Die Radiokohlenstoffdatierung ergab, dass er zu Beginn des ersten vorchristlichen Jahrtausends lebte. Etwa 40 m westlich des Kreises befinden sich die Reste zweier, mit Mauern verbundener Rundhütten, die wahrscheinlich im 5. Jahrhundert n. Chr. genutzt wurden. Die größere hatte ein Holzdach und die kleinere hatte eine Küche mit einer Räucheranlage auf der östlichen Seite. Ein Pfad führte von dort zu einem ausgegrabenen Kochplatz (Burnt Mound) mit Feuerstelle, Brunnen und einem Trog, in dem Wasser erhitzt worden sein soll. Literatur Seán Ó Nualláin: Stone Circles in Ireland. Country House, Dublin, 1995, ISBN 0946172455 Anthony F. Aveni (Hrsg.): World Archaoastronomy. Cambridge University Press, Cambridge, 1989, S. 470–482 Aubrey Burl: A Guide to the Stone Circles of Britain, Ireland and Brittany. Yale University Press, New Haven, 1995, S. 218–219 Clive N. L. Ruggles: Astronomy in Prehistoric Britain and Ireland. Yale University Press, New Haven, 1999, S. 100–101 Einzelnachweise Weblinks The Megalithic Portal: Drombeg (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012) Luftbild Steinkreis und Burnt mound (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012) Megalithic Ireland: Bilder des Steinkreises (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012) Megalithomania: Skizze und Bilder von Drombeg (Memento vom 14. Mai 2008 im Internet Archive) (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012) Panoramaaufnahme von Drombeg Bilder
Drombeg stone circle

Drombeg stone circle (also known as The Druid's Altar) is a small axial stone circle located 2.4 km (1.5 mi) east of Glandore, County Cork, Ireland. Although not an especially significant example, Drombeg is one of the most visited megalithic sites in Ireland, and is protected under the National Monuments Act. It was excavated in 1958, when the cremated remains of an adolescent were found in a pot in the circle's centre. Features The stone circle originally consisted of seventeen closely spaced stones of which 13 survive. The stones are made from local sandstone. The circle spans 9.3 metres (31 ft) in diameter. As an axial or "Cork–Kerry" stone circle, it contains two taller entrance stones placed opposite a recumbent axial stone. Its axis is orientated south west towards the setting sun. The most westerly stone (1.9m long) is the long recumbent and has two egg shaped cup-marks, one with a ring around it. An axial stone circle, also known as a "Cork–Kerry type" stone circle, it is flanked by a pair of 1.8m high axial portal stones, which mark the entrance to the stone circle, and face the recumbent altar stone. This arrangement creates a south-west axis, and orients the monument in the direction of the setting sun during the midwinter solstice. Terence Meaden suggests that a petroglyph, on the northern side of one stone, is of an erect phallus with two testicles, about 200 millimetres (7.9 in) long. While a further carving, 280 millimetres (11 in) and 160 millimetres (6.3 in) wide on the upper surface of one of the recumbent stones and previously identified as an "axe-like outline", is vulvar in nature. Both carvings are prehistoric. Near the stone circle, approximately 40m to the west, are two round stone-walled prehistoric huts and a fulacht fiadh. Evidence suggests the fulacht fiadh was in use until approximately the 5th century AD. Of the two huts, the largest had a timber roof supported by timber posts. The smaller hut contains the remains of a cooking spot on its eastern side. A causeway leads from the huts to the fulacht fiadh, which has a hearth, well and a water trough. Excavations Following a number of surveys in the early 1900s, the site was excavated and restored in 1957. Radiocarbon dating of samples taken from the site suggest that it was active c. 1100–800 BC. An inverted pot, found in the centre of the circle, contained the cremated remains of a young adolescent wrapped with thick cloth. The pot was found close to the centre of the circle and was found alongside smashed sherds and a collection of sweepings from a pyre. Gallery References Notes Sources External links Megalithic Ireland - Photographs of Drombeg Megalithomania - Site plan and photographs of Drombeg