NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aéroport international de Souleimaniye

L'aéroport international de Souleimaniye (code IATA : ISU • code OACI : ORSU) est un aéroport situé à 15 kilomètres de la ville de Souleimaniye, situé dans la région Kurde en Irak. L'aéroport dispose d'installations pour les passagers et pour le fret, dont trois terminaux de passagers (départs, arrivées et VIP). La construction de l'aéroport a débuté en novembre 2003, et fut inauguré en juillet 2005. Situation Compagnies aériennes et destinations Édité le 23/04/2019 Voir aussi Aéroport international de Duhok (en) Aéroport international d'Erbil Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Sulaimaniyah International Airport » (voir la liste des auteurs). Notes Références Liens externes Aéroport international de Sulaimaniyah World Aero DataDAFIF. Information sur l'aéroport ISU sur Great Circle Mapper. Source: DAFIF (effective Oct. 2006). (en) Historique des accidents pour ISU sur Aviation Safety NetworkAviation Safety Network Portail de l’aéronautique Portail de l’Irak Portail du Kurdistan
Szulejmánijjai nemzetközi repülőtér

A Szulejmánijjai nemzetközi repülőtér (فڕۆکەخانەی نێودەوڵەتی سلێمانی) (IATA: ISU, ICAO: ORSU) Irak egyik nemzetközi repülőtere, amely Szulejmánijja közelében található. Éves utasforgalma 574 654 (2015) fő. Futópályák A repülőtér futópályái: Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Légitársaságok és úticélok Jegyzetek További információk Hivatalos oldal Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től
Internationale Luchthaven Suleimaniya

Internationale Luchthaven Suleimaniya is een luchthaven 15 kilometer vanaf de stad Suleimaniya, een stad in Iraaks-Koerdistan. Het vliegveld ligt in het westen van de stad, het werd op 21 juli 2006 geopend. Bestemmingen Iraqi Airways - Bagdad, Amman, Damascus, Caïro, Basra, Düsseldorf Royal Jordanian Airlines - Amman Azmar Air - Istanboel, Dubai Zozk Airline - München Res Nu - Stockholm Atrosh Air - Stockholm Zie ook Internationale Luchthaven Erbil Externe links Officiële site
Port lotniczy Sulajmanijja

Port lotniczy Sulajmanijja (IATA: ISU, ICAO: ORSU) – międzynarodowy port lotniczy położony w Sulajmanijji, w północnym Iraku. Linie lotnicze i połączenia Iraqi Airways (Amman, Bagdad, Basra, Bejrut, Kair, Damaszek, Arbela, Nadżaf) Atlasjet (Stambuł-Atatürka) Azmar Airlines (Dubaj, Stambuł-Atatürka) Eastok Avia (Stambuł-Atatürka) Flying Carpet (Bejrut) Hamburg International (Frankfurt nad Menem,Monachium) MCA Arilines (Sztokholm-Arlanda) Royal Jordanian (Amman)
Aeroportul Internațional Sulaimaniyah

Aeroportul Internațional Sulaimaniyah (IATA: ISU, ICAO: ORSU) este un aeroport din Sulaymaniyya, Irak ce deservește zona As Sulaymaniyah. Aeroportul a fost tranzitat în 2015 de 574.654 de pasageri. A fost deschis în 21 iulie 2006. Situat la o altitudine de 760 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Este operat de Kurdistanul Irakian. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Сулеймания (аэропорт)

Международный аэропорт Сулеймания (араб. مطار سلێمانی دولي‎) (ИАТА: ISU, ИКАО: ORSU) — международный аэропорт на востоке Ирака (Курдистан), обслуживающий город Сулеймания. Является одним из молодых в стране и Ближнем Востоке. Строительство аэропорта началось в ноябре 2003 года, а для выполнения перевозок был открыт 20 июля 2005 года. Технические характеристики Аэропорт располагает одной искусственной взлётно-посадочной полосой из армобетона. Её длина составляет 3500 метров, ширина — 45 метров. Курсо-глиссадная система посадки и навигации: ILS/DME и VOR. «Сулеймания» имеет три терминала: прибытия, отправления и для VIP-персон. Они рассчитаны обслуживать 1,5 млн. пассажиров в год. Есть возможность увеличить пассажиропоток до 3 миллионов. Авиакомпании и направления В аэропорту «Сулеймания» осуществляют международные и внутренние рейсы в 16 различных городов 11 авиакомпаний: См. также Список аэропортов Ирака Примечания Ссылки Официальный сайт аэропорта (араб.) (англ.)
Sulaymaniyyas internationella flygplats

Sulaymaniyyas internationella flygplats (IATA: ISU, ICAO: ORSU, kurdiska Balafirgeha Navneteweyî ya Silêmaniyê, engelska Sulaimaniyah International Airport, arabiska ) är en flygplats cirka 15 kilometer utanför staden Sulaymaniyya, i irakiska Kurdistan i Irak. Flygplatsen har tre terminaler för avgångar, ankommande flyg och en VIP-avdelning. Byggandet av flygplatsen började i november 2003, och öppnades juli 2005. Flygbolag och destinationer Se även Duhoks internationella flygplats Erbils internationella flygplats Referenser
Abu-Hanifa-Moschee

Die Abu-Hanifa-Moschee (arabisch جامع أبو حنيفة, DMG Ǧāmiʿ Abū Ḥanīfa) ist die bekannteste sunnitische Moschee in Bagdad. Sie wurde von den Osmanen während ihrer über vierhundert Jahre dauernden Herrschaft im Irak in der Nähe von Abu Hanifas Grab gebaut, einem der Begründer der Hanafitischen Rechtsschule. Sie wird auch „Moschee des Größten Imam“ (arabisch جامع الإمام الأعظم, DMG Ǧāmiʿ al-Imām al-Aʿẓam) genannt, al-Imām al-Aʿẓam steht für der größte Imâm, wie Abu Hanifa von seinen Anhängern genannt wird. Die Moschee steht im Adamiya-Stadtteil Bagdads (Nord-Bagdad). Die Abu-Hanifa-Moschee gilt als ein sehr wichtiger Ort für sunnitische Muslime, speziell für Hanafiten, wozu auch die Einwohner des Stadtteiles Adamiya gehören. In der Vergangenheit waren die Moschee und der Stadtteil immer wieder ein Schauplatz von Kämpfen zwischen irakischen Rebellen und US-Truppen. Am 19. November 2004 führten die US-Truppen und die irakischen Sicherheitskräfte einen Angriff auf die Abu-Hanifa-Moschee während eines Gebetes durch, bei dem vier Iraker getötet wurden. Der Angriff kam eine Woche nachdem ein Religionsgelehrter in der Moschee dazu aufgefordert hatte, die US-Truppen und die irakische Regierung zu bekämpfen. Viele sunnitische Iraker kritisierten die Operation, da die Moschee besonders heilig sei und eine der wichtigsten Personen des sunnitischen Islams dort begraben liegt. Als weitere Reaktion riefen Religionsgelehrte dazu auf, die anstehenden Wahlen zu boykottieren. Am 23. November 2006 feuerten Terroristen zehn Mörsergranaten auf die sunnitische Abu-Hanifa-Moschee, dabei wurde mindestens eine Person getötet und sieben verletzt. Weblinks Quellen
Mosquée Abou Hanîfa

La mosquée Abou Hanîfa (arabe : مسجد أبي حنيفة, masjid abī ḥanīfah), appelée également Imam al-Adham, c'est-à-dire « le plus grand imam »), est une des plus importantes mosquées sunnites de Bagdad, en Irak. Elle se trouve dans le quartier sunnite de al-Aʿdhamiyah (ألأعظمية en arabe) de Bagdad, au nord-est de la ville.elle a été construite en 700 après.JC Elle est construite non loin de la tombe d’Abou Hanîfa, fondateur de l’école hanafite de fiqh (jurisprudence). Les troupes américaines l'endommagent le 11 avril 2003 : sa tour à horloge est touchée par une roquette. Références Portail de l'islam Portail de l’Irak Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Moschea di Abu Hanifa

La moschea di Abū Ḥanīfa o, meglio, moschea Abū Ḥanīfa (in arabo مسجد أبي حنيفة‎?, Masjid Abī Ḥanīfa), chiamata anche "dell'Imam al-aʿẓam", cioè del sommo Imam) è una delle più importanti moschee sunnite di Baghdad (Iraq).Si trova nel distretto nord-orientale della capitale, che dall'epiteto del grande giurista prende il suo nome di al-Aʿẓamiyya (in arabo ألأعظمية‎?). Storia Essa fu edificata in età abbaside sul luogo di sepoltura di Abū Ḥanīfa, fondatore del madhhab hanafita di fiqh (giurisprudenza) e teologia. Durante il governo buwayhide del califfato abbaside, fu costruita nel 985–986 una moschea di media grandezza nei pressi della tomba di Abū Ḥanīfa, per ordine di Samsam al-Dawla. Dopo l'invasione di Baghdad da parte dei Safavidi nel 1508, la Moschea Abū Ḥanīfa e una madrasa annessa furono distrutte, a causa del contrasto settario tra sunniti e sciiti. Gli Ottomani invasero Baghdad nel 1534 e sostituirono il governo sciita safavide col sunnismo. Il sultano ottomano Solimano il Magnifico, dopo l'invasione dell'Iraq, visitò Najaf e Karbala. Poi si recò sul posto dell'antica moschea di Abū Ḥanīfa e ordinò di restaurarla, anche per l'orientamento giurisprudenziale hanafita, tipico della dinastia.Furono tuttavia aggiunte nuove strutture, come un minareto, un'ampia aula, un ḥammām e numerose botteghe. Fu anche ricostruita la cupola, con grande dispiego di fondi. Fu altresì eretta una fortificazione a pianta quadrata vicino alla moschea e una Torre dell'orologio. La fortezza fu dotata di 150 soldati con equipaggiamento diversificato. La moschea oggi Le truppe statunitensi d'invasione hanno danneggiato l'11 aprile 2003 la torre dell'orologio con un missile. Note Voci correlate Abū Ḥanīfa al-Nuʿmān Al-A'zamiyya Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su moschea di Abu Hanifa
Meczet Abu Hanify

Meczet Abu Hanify (arab. ‏مسجد أبو حنيفة‎) – meczet z miejscem pochówku Abu Hanify; uczonego sunnickiego, eponimicznego twórcy hanafickiej szkoły prawa, w Bagdadzie w Iraku. Sanktuarium wyrosło bezpośrednio w miejscu pochówku teologa. Meczet jest celem sunnickich pielgrzymek. Początki meczetu sięgają XI wieku, kiedy to sułtan Wielkich Seldżuków, Alp Arslan bin Chaghri, rozkazał zbudować budowlę razem z biblioteką w miejscu pochówku Abu Hanify. Następnie meczet ulegał stopniowej przebudowie, włącznie z okresem zniszczenia podczas wojen persko-tureckich, aby ostatecznie uzyskać teraźniejszy kształt architektoniczny w 1948 roku. W dniu 10 kwietnia 2003 roku, podczas bitwy o Bagdad, rozegrała się czterogodzinna walka pomiędzy wojskami amerykańskimi a siłami irackimi, które zostały rozmieszczone wewnątrz meczetu. W wyniku starć części kopuły, wieża zegarowa oraz korytarze zostały zniszczone. Sunnici w ciągu roku zdołali odbudować zniszczone części meczetu. Przypisy
Centrální bagdádská věznice

Centrální bagdádská věznice, dříve známá jako vězení Abú Ghrajb ve stejnojmenném městě, jež se nachází 32 km západně od Bagdádu. Sloužila k věznění a popravování politických vězňů již za diktátora Saddáma Husajna. Světově známým se toto vězení stalo, když média informovala o mučení a ponižování iráckých vězňů, z nichž někteří používali statusu válečného zajatce, příslušníky armády USA. Věznice byla vybudována v 60. letech 20. století s britskou pomocí na území 280 akrů se 24 strážními věžemi. Oblast o rozloze malého města byla rozdělena do 5 samostatných částí oddělených zdí pro různé kategorie vězňů. Každý vězeňský blok obsahoval jídelnu, islámskou modlitebnu, vycházkový prostor a základní hygienické příslušenství. Cely byly často zaplněny 40 lidmi v místnostech o rozměrech 4 × 4 metry. Manadel al-Džamadi Manadel al-Džamadi byl irácký vězeň v Centrální bagdádské věznici, jenž byl v roce 2003 umučen při výslechu. Dozorci ho bili a pověsili z okna za ruce v poloze zvané „estrapáda“. Byl podezřelý, že 27. října 2003 provedl bombový útok na kanceláře Červeného kříže v Bagdádu, což se ovšem nepodařilo dokázat. Ve vězení byl držen jako tajný vězeň, o jeho smrti by se pravděpodobně nikdo nedozvěděl, ale někteří dozorci (Sabrina Harman, Charles Graner) porušili disciplínu a fotografovali se s jeho mrtvolou. Fotografie se potom dostaly do médií. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Centrální bagdádská věznice na Wikimedia Commons
Więzienie Abu Ghurajb

Więzienie Abu Ghurajb (arab. ‏سجن أبو غريب‎) – więzienie w Abu Ghurajb w środkowym Iraku, położone blisko Bagdadu, miejsce tortur więźniów irackich przez żołnierzy amerykańskich w 2003 roku. Historia Więzienie zostało wybudowane w latach 60. XX w. ok. 32 km na zachód od Bagdadu. Teren więzienia zajmuje ponad 280 akrów (110 ha). Podczas rządów Saddama Husajna pełnił funkcję zakładu karnego, w którym przetrzymywano zarówno więźniów kryminalnych jak i politycznych. Liczba uwięzionych w Abu Ghurajb w okresie rządów Husajna nie jest znana. Więźniowie polityczni byli poddawani torturom i często wykonywano tu wyroki śmierci. W październiku 2002 roku Husajn ogłosił amnestię i wszyscy więźniowie Abu Ghurajb zostali uwolnieni. Więzienie zostało splądrowane w 2003 roku. Po rozpoczęciu II wojny w Zatoce Perskiej ośrodek przeszedł w ręce United States Army, został odremontowany i przekształcony w miejsce przetrzymywania ludzi podejrzanych o bycie rebeliantami lub terrorystami. Jak się później okazało, zdecydowaną większość przetrzymywanych stanowiły osoby cywilne. Komendantem ośrodka była generał Janis Karpinski. W kwietniu 2004 roku media opublikowały zdjęcia, zrobione przez żołnierzy amerykańskich – strażników w Abu Ghurajb – przedstawiające rozebranych i upokarzanych więźniów, często w towarzystwie uśmiechających się żołnierzy amerykańskich. W maju 2004 roku amerykański dziennikarz Seymour Hersh w tygodniku The New Yorker ujawnił rozliczne przypadki torturowania więźniów przez amerykańskich żołnierzy, powołując się na tajny raport generała Antonia Taguby. Do tortur należało m.in.: pobicia (w tym śmiertelne), skakanie po ranach postrzałowych, oblewanie kwasem fosforowym, okładanie rannych metalową pałką, uderzanie więźniem o mur, rażenie prądem, szczucie psami, tzw. „pająk” – związywanie razem (sześciu) stojących więźniów przy pomocy sznura, za narządy płciowe i popychanie jednego z nich, wiązanie kończyn i penisów drutem, a następnie przeciąganie po podłodze, wahadło, wkładanie przedmiotów w odbytnicę, gwałty (również na niepełnoletnich), oddawanie moczu na więźniów, poniżanie seksualne, straszenie śmiercią, zmuszanie do leżenia na sobie i stania wielu godzin w tej samej pozycji z workiem na głowie itd. Aby skruszyć niektórych więźniów, torturowano członków ich rodzin, w tym niepełnoletnie dzieci. W wyniku skandalu, jaki wybuchł po ujawnieniu tych informacji, kilku wojskowych skazano na kary pozbawienia wolności, m.in. Lynndie England i Charles Graner. Ówczesnej komendantce więzienia generał Janis Karpinski obniżono w 2005 roku stopień wojskowy do pułkownika. Według generała Taguby, na sprawę tortur w Abu Ghurajb nie należy patrzeć jak na samowolne działania kilku żołnierzy. Zebrane przez niego dowody wskazują jednoznacznie na udział agentów CIA, wywiadu wojskowego oraz wysokich rangą urzędników Pentagonu. We wrześniu 2006 więzienie przekazano władzom irackim. W lutym 2009 roku więzienie ponownie otwarto jako Centralny Zakład Karny Bagdadu, który zamknięto w 2014 roku. Przypisy Linki zewnętrzne ARTICLE 15-6 INVESTIGATION OF THE 800th MILITARY POLICE BRIGADE (Taguba Report). news.findlaw.com. [dostęp 2017-02-27]. (ang.).
Abu Ghurayb-fängelset

Abu Ghurayb-fängelset (Abu Ghraib enligt engelsk transkribering), numera Bagdads centralfängelse, ligger i staden Abu Ghurayb i Irak, cirka 30 km väster om huvudstaden Bagdad. Under Saddam Husseins diktatur fram till USA:s invasion av Irak användes fängelset som en förhörscentral, beryktat för tortyr och avrättningar. Under USA:s ockupation av Irak Under ockupationen av Irak blev fängelset internationellt känt, när flera fotografier publicerades som visade amerikansk tortyr av irakiska fångar. Dessa fotografier dök upp i mediavärlden den 29 april 2004 och blev mycket besvärande för den amerikanska regeringen och militären. Utredningar inleddes som så småningom resulterade i att några militära fångvaktare, bland annat Lynndie England och Charles Graner, dömdes till fängelse. I februari 2009 öppnades fängelset åter efter att ha varit stängt under flera år. Referenser Externa länkar Bilder av torterade fångar The Abu Ghraib files Abu Ghraib var toppen av ett isberg
Jemdet Nasr

Jemdet Nasr (àrab: جمدة نصر, Jamdat Naṣr) és un jaciment arqueològic de l'Iraq, a la governació de Babil, al nord-est de Babilònia i de Kiš i a l'est de Kutha. En aquest període (període Jemdet Nasr) apareixen les primeres narracions escrites. El lloc és típic de l'inici de l'edat del bronze a la baixa Mesopotàmia i enllaça amb el nivell arqueològic d'Uruk III considerat ja d'aquest període. També en aquest període es comencen a utilitzar els segells cilíndrics; nombrosos petits establiments sumeris es van desenvolupar cap a ciutats més o menys grans. Arqueologia Fou explorat per primer cop el 1926 i 1928 per un equip britànic dirigit per Stephen Herbert Langdon i després per Henry Field. Els objectes descoberts van ser dividits entre el Museu "Ashmolean", la Universitat d'Oxford i d'altra part el Museu de l'Iraq a Bagdad, que va rebre els objectes epigràfics i molta de la ceràmica, la qual va acabar més tard al Museu Field de Chicago. L'excavació fou pobrament documentada i les troballes mal analitzades i publicades. Ara s'està intentant de manera retrospectiva cobrir les llacunes i els erros sobre la base dels objectes, la major part dels quals es conserven Les excavacions es van reprendre el 1988 i 1989 per Roger J. Matthews i altres i es va descobrir un gran edifici que tenia un arxiu de texts protocuneïformes amb segells cilínndrics i les seves impressions. La ceràmica, policromada, fou important per determinar el nivell del període Jemdet Nasr a diversos llocs. Es considera que l'escriptura protocuneïforme va sorgir durant la segona meitat del quart mil·lenni aC, per tant l'enclavament arqueològic de Jemdet Nasr es va datar en aquesta època. L'arqueòleg R. J. Matthews, a la llum de les darreres trobades, considera però que l'antiguitat d'aquest lloc és un segle menor i que el període s'estendria abans del 3000 aC (s'havia situat en un marge entre 3100 i 2900 aC). El període Jemdet Nasr va succeir al període d'Uruk i fou contemporani amb el nivell 5 de Nínive al nord, i amb el protoelamita a l'est. Representa el període final abans que s'iniciés el període dinàstic de Sumèria. Referències Bibliografia Robert K. Englund, "The Proto-Cuneiform Texts from Jemdet Nasr 1", Mann Verlag, Gebrueder, 1991, ISBN 3-7861-1646-6 Roger Matthews, "Secrets of the Dark Mound: Jemdet Nasr 1926-1928", Iraq Archaeological Reports 6, Aris & Phillips Ltd., 2002, ISBN 0-85668-735-9 Stephen Herbert Langdon, "Pictographic inscriptions from Jemdet Nasr excavated by the Oxford and Field Museum Expedition", Oxford editions of cuneiform inscriptions, vol. 7, Oxford University Press, 1928 Henry Field, "The Track of Man: Adventures of an Anthropologist", Doubleday, 1953 Susan Pollock, "Ancient Mesopotamia. The Eden that never was", Case Studies in Early Societies, Cambridge: Cambridge University Press, 1999, ISBN 978-0-521-57568-3 Enllaços externs Jemdet Nasr tablets a CDLI Arxivat 2009-06-28 a Wayback Machine.
Dschemdet Nasr

Dschemdet Nasr (auch Ǧemdet Nasr, Djemdet Nasr, arabisch جمدة نصر, DMG Ǧamdat Naṣr) ist ein archäologischer Fundplatz in Mesopotamien, 40 km südöstlich von Babylon und Kisch gelegen. Die für Dschemdet Nasr charakteristische polychrome (bunte) Keramik, die aus der Zeit um 3100/3000 bis etwa 2900/2800 v. Chr. datiert, gab der Dschemdet-Nasr-Zeit, einer Entwicklungsstufe der mesopotamischen Kultur, die sich der Uruk-Zeit anschließt und die Fundschichten Uruk IV bis III umfasst, den Namen. Diese Keramik zeichnet sich durch scharf abgesetzte Kanten und weit nach außen gezogene Gefäßränder aus. Ihre geometrische Bemalung ist rot, schwarz und gelblich. Die in Dschemdet Nasr gefundenen Tontafeln entsprechen denen, die man in Eanna, dem Kultzentrum für Inanna in der sumerischen Stadt Uruk in der Schicht IIIb gefunden hat. Sie weisen die archaische Schriftform auf. Der Gott Enlil wird auf diesen Schrifttafeln zum ersten Mal erwähnt. Literatur Roger Matthews: Secrets of the dark mound. Jemdet Nasr 1926-1928 (= Iraq Archaeological Reports. Band 6). British School of Archaeology in Iraq, Warminster 2002, ISBN 978-0-85668-735-8. Anmerkungen
Jemdet Nasr

Jemdet Nasr is een archeologische vindplaats in het moderne Irak. De naam wordt ook gebruikt voor de vroege bronstijdcultuur van zuidelijk Mesopotamië, de Jemdet Nasr-periode, die tot bloei kwam aan het begin van het 3e millennium v.Chr. De locatie van Jemdet Nasr is in eerste instantie in 1926 en 1928 verkend door een team van Britse en Amerikaanse archeologen onder leiding van Stephen Langdon. Opgravingen op de tell werden in 1988 hervat door de British School of Archaeology in Iraq onder leiding van Roger J. Matthews. De onderzoekers ontdekten een groot gebouw met een archief van teksten in proto-spijkerschrift met zegelafdrukken, alsook rolzegels. Het gevonden aardewerk, polychroom beschilderd, is van groot belang voor de bepaling van de laag van de Jemdet Nasr-periode op andere locaties. Zie ook Soemer Uruk Externe link (en) Jemdet Nasr: a place and a period, British Academy, in het Internet Archive
Dżamdat Nasr

Dżamdat Nasr – miasto w Iraku, leżące 75 kilometrów na południe od Bagdadu. Znajdują się w nim ruiny starożytnego miasta, które naukowcy najczęściej identyfikują jako Kidnun. Odkryto w nim ruiny dużej budowli na planie prostokąta (świątynia lub pałac) oraz pozostałości osiedla z okresu predynastycznego (poprzedzającego okres wczesnych dynastii sumeryjskich) Nazwą Dżamdat Nasr określa się ostatnią fazę (około 3100–2900 p.n.e.) epoki predynastycznej w Mezopotamii (wczesna epoka brązu). Najbardziej charakterystyczną cechą kultury Dżamdat Nasr jest ceramika malowana na czarno i czerwono we wzory geometryczne (zwana ceramiką Dżamdat Nasr). Pojawiły się też wtedy reliefowe naczynia kamienne oraz naczynia metalowe i rzeźby figuralne (głowa z Uruk). Stosowano już wtedy dość powszechnie tak charakterystyczne dla Mezopotamii rzeźbione pieczęcie cylindryczne. Odkryto również pochodzące z tego okresu tabliczki z sumeryjskim pismem obrazkowym, będące głównie tekstami ekonomicznymi. Suchy klimat, który nastał pod koniec czwartego tysiąclecia p.n.e. wymusił na mieszkańcach południowej Mezopotamii masowe stosowanie irygacji. Spowodowało to wzrost liczby ludności oraz zwiększenie specjalizacji w rzemiośle (zastosowanie irygacji dawało lepsze plony, co zwalniało część społeczeństwa z pracy na roli). Wzrost produkcji zaowocował zwiększonym dobrobytem i niespotykanym wcześniej rozwojem handlu lądowego i morskiego. Przybyło w tym czasie miast, a ich charakterystycznym elementem stała się świątynia umieszczana na sztucznym wzniesieniu (pierwowzór ziguratu). Opanowanie produkcji brązu umożliwiło wytwarzanie nowych broni, co pociągnęło za sobą rozwój fortyfikacji wokół miast i niektórych wsi. Kultura Dżamdat Nasr była bezpośrednim poprzednikiem cywilizacji sumeryjskiej. Okres ten jest uznawany za koniec prehistorii i początek historii.