NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zabalam

Zabalam, también Zabala (transliterado del cuneiforme 𒍝𒈽𒀕𒆠 zabalamki, moderna Tell Ibzeikh) era una ciudad de la antigua Sumeria en lo que hoy es la gobernación de Di Car en Irak. Zabala estaba situada en el cruce de los antiguos canales de Iturungal y Ninagina, no lejos de Umma. La deidad patrona de la ciudad era la Inanna de Zabala. Historia Las primeras menciones de Zabalam se encuentran en impresiones de sellos del período Jemdet Nasr (3100­-2900 a. C.) que incluyen una lista de antiguos sitios: Ur, Nippur, Larsa, Uruk, Kes o Zabalam.​ El registro histórico más antiguo, está en una inscripción de cuenco, indicando que Zabalam estaba bajo el control de Lugalzagesi de Lagash. En el período sargónico, Rimush de Acad relata que Zabalam intentó rebelarse contra el control del Imperio acadio:​ Shar-kali-sharri y Naram-Sin relataron haber construido un templo a la diosa Inanna en Zabalam.​ Son documentos de Girsu con una fórmula establecida de fecha acadia: "En el año en que Naram-Sin puso los cimientos del templo de Enlil en Nippur y del templo de Inanna en Zabalam".​ Después de la caída de Acad, Zabalam entró en la esfera de influencia de la ciudad-estado de Isin según puede apreciarse por los nombres de los años de varios gobernantes, incluidos Itar-pisa y Ur-Ninurta. Posteriormente, la ciudad estuvo sometida a Abisare de Larsa, cuyo nombre del año informó sobre la construcción del canal 'favorito de Inanna de Zabalam'.​ Durante el período Ur III, Zabalam fue controlada por el gobernador de Ur en Umma, que era la capital de la provincia de Umma.​ Los textos cuneiformes afirman que Hammurabi construyó el templo Ezi-Kalam-ma de Zabalan dedicado a la diosa Inanna.​ El templo de Inanna en Zabalam es el tema del himno 26 en los himnos del templo de Enheduanna. Arqueología A principios de la década de 1900, se produjo una gran cantidad de excavaciones ilegales en Zabalam. Un ejemplo de escritura de la época de Hammurabi se eliminó de Zabalam durante este período.​ Esta actividad alcanzó un nuevo auge en la década de 1990, momento en el que la Organización Estatal de Antigüedades y Patrimonio de Irak parece haber autorizado una excavación oficial, la primera en el yacimiento. No está claro que los resultados se hayan publicado en algún momento. Un nuevo brote de saqueos arqueológicos en Zabalam estalló después de la guerra de Irak de 2003. Véase también Anexo:Ciudades del Antiguo Oriente Próximo Referencias
Zabala (città antica)

Zabala (o Zabalam, odierna Tell Ibzeikh) fu una città degli antichi Sumeri, situata in quello che ora è il governatorato di Dhi Qar in Iraq. Zabala si trovava sulla confluenza degli antichi canali Iturungal e Ninagina. Il dio protettore della città era Inanna di Zabala. Storia Le prime attestazioni di Zabala si trovano nella documentazione del periodo Jemdet Nasr, tra cui una lista delle antiche città: Ur, Nippur, Larsa, Uruk, Kes e Zabalam. La più antica registrazione storica, l'iscrizione su una ciotola, indica che Zabala si trovava sotto il controllo di Lugalzagesi di Lagash. Nel periodo sargonico, Shar-Kali-Sharri e Naram-Sin parlano di un tempio dedicato alla dea Inanna a Zabala, mentre Rimush di Akkad afferma che Zabala tentò una rivolta nei confronti dell'impero accadico. Dopo la caduta degli Accadi, Zabala entrò nella sfera di influenza della città-stato di Isin, come citato nella cronologia di numerosi re, tra cui Itar-pisa e Ur-Ninurta. La città fu in seguito sottomessa ad Abisare di Larsa, nei cui registri si parla della costruzione del canale "Preferito di Inanna di Zabalam". Durante il periodo della terza dinastia di Ur, Zabala fu controllata dal governatore di Ur a Umma, che era la capitale della provincia di Umma. I testi in scrittura cuneiforme affermano che Hammurabi costruì il tempio di Zabala chiamato Ezi-Kalam-ma, dedicandolo alla dea Innana. Il tempio di Inanna a Zabalam è l'oggetto dell'inno 26 di Enkheduanna. Archeologia All'inizio del 1900 si svolsero numerosi scavi illegali a Zabala. Questa attività raggiunse l'apice negli anni novanta, periodo in cui l'Organizzazione Statale Irachena delle Antichità sembra avere autorizzato uno scavo ufficiale, il primo del sito archeologico. Non è chiaro se i suoi risultati siano mai stati pubblicati. Un'ulteriore opera di saccheggio si è avuta dopo la guerra irachena del 2003. Note Bibliografia (EN) Andrew George, House Most High: The Temples of Ancient Mesopotamia, collana Mesopotamian Civilizations, Eisenbrauns, 1993, ISBN 0-931464-80-3. B. Alster, Geštinanna as Singer and the Chorus of Uruk and Zabalam: UET 6/1 22, JCS, vol. 37, pp. 219-28, 1985 Voci correlate Città del Vicino Oriente antico Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Zabala
Zabala (Sumer)

Zabala(m) (geschreven als 𒍝𒈽𒀕𒆠 zabalamki, modern: Tell Ibzeikh) was een stad in het oude Sumer en is een archeologische vindplaats in Irak. Zabala was een bijzonder oude stad. In Jemdet Nasr zijn een dertiental zegelafdrukken gevonden die bestaan uit een reeks symbolen die de steden Ur, Larsa, Nippur, Uruk, Kesh, Zabala en Urum voorstellen. De zegelafdrukken zijn in de context van aardewerk uit de Vroeg-dynastieke Periode ED I (ca. 2900-2750 v.Chr.) gevonden en laten vermoeden dat er al in die tijd een soort federatie van steden bestond waartoe ook Zabala behoorde. De stad wordt al in een inscriptie van Entemena, ensi van Lagash, genoemd. De godin van de stad was Inanna en de naam van de stad wordt soms ook geschreven als INANNA.ABKI. Onder het Akkadische Rijk beweert Naram-Sin er in zijn eerste regeringsjaar (ca. 2255 v.Chr.) de tempel van Inanna herbouwd te hebben. In de tijd van Isin en Larsa na de val van Ur was de stad aanvankelijk deel van het rijk van Isin, waarschijnlijk nog in de tijd van Lipit-Ishtar, maar daarna nam Larsa het over en Abisare zegt dat hij er in zijn tweede regeringsjaar (1904) in de streek van de stad Nār-Imgur-dInanna-Zabalamki een kanaal gegraven heeft. Dit kanaal was van groot strategisch belang voor Larsa. Ook de latere Larsa-koning Warad-Sin zegt bouwwerk aan de Inanna-tempel verricht te hebben. Er zijn inscripties van Hammurabi in de (een?) plaatselijke tempel gevonden. Of het om dezelfde tempel gaat is echter niet duidelijk. Deze koning van Babylon vond de stad belangrijk genoeg om haar in de aanhef van zijn wetten te vermelden.
Ramadi-Stauwehr

Das Ramadi-Stauwehr (arabisch سدة الرمادي, DMG Sadd ar-Ramādī) liegt zwei Kilometer westlich der irakischen Stadt Ramadi am Euphrat. Es dient dem Hochwasserschutz der flussabwärts liegenden Gebiete und Orte, indem die Hochwasserwelle über einen Kanal in den etwa 12 Kilometer südlich liegenden al-Habbaniyya-See geleitet werden kann. Große Wassermengen können über einen weiteren Kanal vom al-Habbaniyya-See in den Razzaza-See abfließen. Das Stauwehr hat selbst keinerlei Stauvolumen. Durch die inzwischen in den türkischen und syrischen Abschnitten des Euphrats gebauten Talsperren hat es seine Bedeutung weitgehend verloren. Das von 1952 bis 1956 nach den Plänen des britischen Ingenieurbüros Coode & Partners von dem französischen Unternehmen Hersent erstellte Bauwerk besteht aus zwei Teilen: Der Euphrat kann von einem 209 m langen geradlinigen Stauwehr gesperrt werden, das 26 jeweils 6 m breite, manuell oder elektrisch zu bedienende Hubtore hat sowie eine Schleuse für die heute ebenfalls nicht mehr existierende Schifffahrt. Der zum al-Habbaniyya-See führende Kanal wird durch ein ähnliches, 192 m langes Stauwehr mit 25 Toren gesperrt, das keine Schleuse hat. Beide Stauwehre dienen gleichzeitig als zweispurige Straßenbrücke. Der sogenannte Islamische Staat soll das Stauwehr nach der Eroberung im Mai 2015 benutzt haben, den Ortschaften unter der Kontrolle der irakischen Regierung die Wasserversorgung zu sperren. Ende Dezember 2015 wurden Ramadi und das Stauwehr von der irakischen Armee zurückerobert. Einzelnachweise Weblinks
Ramadi Barrage

Ramadi Barrage is a two-section diversion dam on the Euphrates River adjacent (west) of Ramadi, Iraq. The main purpose of the northern barrage is to slow or stop water if needed, allowing it to be diverted through the southern barrage into a canal. The canal feeds water into Lake Habbaniyah to the southeast. The intent was to use water stored by the Ramadi Barrage and the Samarra Barrage for irrigation. However, evaporation on Lakes Habbaniyah and Tharthar led to reduced storage and high salinity, conditions unsuitable for irrigation. References
Embalse de Ramadi

En Ramadi (Gobernación de al-Anbar, Irak) hay dos azudes de derivación, uno en cada brazo del río Éufrates. Cada azud está dotado de compuertas, cuya apertura o cierre permite derivar más o menos caudales hacia el lago Habbaniyah, situado al sur de Ramadi. Sin embargo, aunque el objetivo era usar esta agua para el regadío, la intensa evaporación que se produce en la región ha hecho que el agua se salinice hasta extremos imposibles de utilizar. En la margen sudoccidental del lago Habbaniya las aguas han adquirido un color rojo intenso. El proyecto es equivalente al del embalse de Samarra en el río Tigris, desviando el agua hacia el lago Tharthar, pero los problemas son los mismos. En diciembre de 2015, las fuerzas iraquíes recuperaron el embalse de Ramadi, que estaba en manos del Estado Islámico.​ Referencias Enlaces externos The Tigris and Euphrates Rivers United Nations Dams, Barrages and Regulators in Iraq
Barrage de Ramadi

Le barrage de Ramadi est un barrage irakien, situé sur un bras de l'Euphrate. à Ramadi, en Irak. La raison principale de ce barrage est de ralentir ou d’arrêter l'eau coulant vers le canal d'alimentation du lac Habbaniyah au sud-est. Il sert également de liaison routière. Notes et références Liens externes www.ac-rouen.fr/pedagogie/equipes/trinome/geopolitiqueeau.htm Portail du bâtiment et des travaux publics Portail de l’Irak Portail des barrages Portail des lacs et cours d'eau
Diga di Ramadi

La diga di Ramadi è una diga dell'Iraq sul fiume Eufrate. Serve per il controllo del flusso delle acque in caso di inondazioni sul fiume Eufrate, mandando parte delle acque al lago Habbaniyah attraverso un canale. Si sperava che l'acqua cumulata da questa diga e dalla sua diga gemella, la diga di Samarra potessero essere utilizzate per l'irrigazione durante i mesi estivi, ma la forte evaporazione, insieme con la dissoluzione dei sali nel suolo della depressione hanno diminuito la qualità dell'acqua e reso impossibile l'irrigazione. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su diga di Ramadi
Ramadibarrage

De Ramadibarrage is een dam in de Eufraat ten westen van Ramadi in het gouvernement Al-Anbar in Irak. De dam kwam gereed in 1955 en bestaat uit 2 barrages. De belangrijkste functie van de noordelijke barrage is om de watertoevoer te stoppen of te vertragen, zodat het water via de zuidelijke barrage in een kanaal geleid kan worden. Het kanaal leidt het water in zuidoostelijke richting naar het Habbaniyameer. Het was oorspronkelijk de bedoeling om het water dat werd afgevoerd via de Ramadibarrage en de Samarrabarrage te gebruiken voor irrigatie. De hoge verdamping in het Habbaniyameer en het Thartharmeer leidden tot verzilting en een verminderde wateropslag, waardoor irrigatie niet mogelijk is.
Ramadi Dam

Ramadi Dam är en dammbyggnad i Irak. Den ligger i distriktet Ramadi District och provinsen Al-Anbar, i den centrala delen av landet, 110 km väster om huvudstaden Bagdad. Ramadi Dam ligger 53 meter över havet. Terrängen runt Ramadi Dam är mycket platt. Runt Ramadi Dam är det glesbefolkat, med 11 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Al-Ramadi, 3,9 km öster om Ramadi Dam. Trakten runt Ramadi Dam är ofruktbar med lite eller ingen växtlighet. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ramadi Dam.
Cutah

Cuta o Cutah (hebreo "Kûth y Kûthâh", de significado incierto; acadio "Kutû"), hoy en día Tell Ibrahîm, era una ciudad babilónica, a unos 24 km al noreste de la capital, Babilonia. En ella se hallaba el templo de E-meslam, centro de adoración del dios Nergal. Desempeñó un papel insignificante en la historia de Babilonia. Los habitantes de Cuta están entre los que Sargón II (722-705 a. C.) trasladó y estableció en las ciudades de Samaria, luego de su destrucción.​ Los nuevos pobladores de Samaria, a los que después se llamó samaritanos, siguieron adorando a su dios Nergal en su nuevo asentamiento. Cuta es una de las pocas ciudades babilónicas mencionadas en la Biblia y los judíos, después del exilio, llamaron cuteos a los samaritanos. El sitio de la ciudad, hoy Tell Ibrahîm, fue parcialmente excavado por Hormuzd Rassam en 1880. Véase también Dumuzi Enki y Ninmah Atrahasis Shamash Sansón Nefilim Reyes antediluvianos Referencias Biblia Enlaces Biblia En línea
Kutha

Kutha (ou Cutha) est une ancienne ville de la Babylonie, dont les ruines se trouvent sur l'actuel site de Tell Ibrahim, à une trentaine de kilomètres au nord-est de Babylone. La ville de Kutha est attestée dans les textes de la fin du IIIe millénaire av. J.-C., dans une inscription de Naram-Sîn d'Akkad (v. 2254-2218 av. J.-C.) et des tablettes administratives de l'époque d'Ur III (v. 2112-2004 av. J.-C.) indiquant que cette ville abritait le siège d'un gouverneur. Elle est peu attestée au millénaire suivant, et semble prendre plus d'importance au Ier millénaire av. J.-C., figurant régulièrement dans les récits des campagnes militaires des rois assyriens en Babylonie entre le IXe siècle av. J.-C. et le VIIe siècle av. J.-C. Elle reste une cité importante sous les souverains Perses Achéménides, et est encore mentionnée à l'époque des Séleucides (IIIe siècle av. J.-C.). Kutha est surtout évoquée dans les textes en sa qualité de cité tutélaire du dieu mésopotamien des Enfers, Nergal. On y trouve son grand temple, l'E-meslam, ce qui signifie en sumérien « Maison, guerrier des Enfers » (é-mes-lam ou é-mèš-lam), qui bénéficie régulièrement des faveurs des souverains. Références Bibliographie (de) D. O. Edzard et M. Gallery, « Kutha », dans Reallexicon der Assyriologie und Vorderasiatischen Archäologie, vol. VI, Berlin, De Gruyter, 1980-1983, p. 384-387 Portail du Proche-Orient ancien Portail de l’archéologie Portail de la Mésopotamie
Kúta

Kúta, Qútú, Kutha, vagy Cutha (sumer nyelven Gudua), mai nevén Tell Ibrahim, egy ősi város volt Irakban, Bábil Kormányzóságban, a Felső-Eufrátesz keleti ágának jobb partján, Babilonban Nippurtól északkeletre. Története Kúta ókori város volt Babiloniában, a gutiak (qutúk) törzsének fővárosa. Alapítása az akkád kor második felére tehető és jelentős szerepet játszott az akkád dinasztia megdöntésében. Ettől kezdve egy évszázadon át Kúta uralkodói vették át a hegemóni szerepkört a Folyamközben, a város nevéről nevezték az országot gu5-ti-imki, és a népet guti néven. Az ország saját neve valószínűleg Kardu vagy Kurdu volt. Kúta történelme kevéssé ismert, mert a sumerek a qutú hegemóniát felszámolva (az uruki Utu-héngál) szinte mindent elpusztítottak, ami rájuk emlékeztetett. Kúta a gutiak főistenének, Nergalnak legfőbb kultuszhelye. Kúta legközelebbi említése Hammurapi 32. uralkodási évéből származik, amikor Esnunna, Subartu és Gutium (Kúta) Babilon-ellenes koalíciójáról tudósítanak az évkönyvek. A várost a Bibliából ismert: a Királyok Könyve írta le, mely szerint Izrael törzseinek egyik fő élelmezési pontja volt. Lakóit II. Sarrukín (i. e. 721-705) asszír király a palesztinai Szamarrába hurcolta. Az iszlám hagyomány szerint ebben a városban vetették tűzre Ábrahámot. E legenda magyarázza meg a hely mai nevét: Tell Ibrahim. A Kutha-csatorna két partján fekvő középkori várost több arab utazó is leírta, s nagyobbnak tartották Babilonnál is. Kúta városában Nergalnak, az alvilág királyának kultusza élt, és itt e helyi istenségnek, némely hagyomány szerint kakas alakú Negralnak temploma is volt. A templomot, melynek története szorosan összefügg Kúta történetével Rassam tárta fel. A város gyakran volt az Emoreusok ostroma alatt. Fontos kereskedelmi központ volt, ahol a kereskedelem mellett a csempészet is virágzott. Egyik fő kereskedelmi cikk volt itt az obszidián, lapis lazuli, carnelian és egyéb nemesfémek és kövek, melyeket aztán Umma, Uruk, és más városokba küldtek el feldolgozásra. Kapcsolódó szócikkek Gutik Guti uralkodók listája Jegyzetek Források Czellár Katalin (1979). Irak. Budapest: Panoráma zsebkönyvek. ISBN 963-243-101-4. A Pallas nagy lexikona A. Leo Oppenheim: Az ókori Mezopotámia. 2. kiad. Budapest: Gondolat. 1982. ISBN 963 281 151 8
Kutha

Kutha (ma anche Kutu o Kuta) è il nome dato a due luoghi, uno reale, l'altro mitico. La Kutha reale (nelle vicinanze della moderna Tell Habil Ibraham) fu un'antica città sumera nella terra di Akkad sulla riva destra del ramo orientale dell'alto Eufrate, a nord di Nippur. La città si trovò spesso sotto l'assedio dei Gutei o degli Amorrei o a volte di entrambe le popolazioni. La città era sede di commerci, soprattutto da parte di contrabbandieri. Fra i principali prodotti di commercio vi era l'ossidiana, il lapislazzulo, la corniola e altre pietre e metalli preziosi che provenivano principalmente da nordest (moderno Iran ed Afghanistan). Queste gemme venivano poi spedite a valle per la lavorazione da parte di gioiellieri della città di Umma, Uruk e altre. La sua popolazione attorno al 2700 a.C. contava meno di 5000 abitanti. Kutha era la città del culto di Nergal, il re degli inferi. La Kutha mitologica è il nome dato alla capitale degli inferi, Irkalla. Controversie L'autore del moderno libro occulto denominato il Simon Necronomicon sostiene che il nome Cthulhu usato nelle opere di H.P. Lovecraft derivi dal nome di questa città. Nel libro viene esposta la teoria che Cthulhu sia in realtà Kuthalu, il cui significato sarebbe "l'uomo di Kutha" o "uomo degli inferi" e sarebbe quindi un dio dei morti, o più precisamente Nergal. Questo ha dato nuovo vigore all'ipotesi che i romanzi di Lovecraft riguardanti il mito di Cthulhu siano basati sulla mitologia sumera. In realtà non ci sono prove per sostenere questa teoria e Chris Siren, autore della FAQ sulla mitologia sumerica, dichiara che la parola "LU" con significato di "uomo" viene usata soltanto come un prefisso e non suffisso (cosicché il nome, se fosse esistito veramente, sarebbe stato Lukutha e non Kuthalu ), riferendosi quindi specificamente a uomini mortali e non a dei. Voci correlate Sumeri Howard Phillips Lovecraft Collegamenti esterni (EN) Cuthah, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Кута (древний город)

Кута, Кува (шум. Gudua) — город в Вавилонии, называемый в 4 кн. Царств (17) как одно из мест, где были поселены 10 племён Израиля и где они почитали местного бога Нергала. Развалины города были открыты Ормузом Рассамом в 5 часах к северо-востоку от Вавилона, на холме Телль-Ибраим; можно даже узнать место храма Нергала и его жены. И в ассирийских гимнах Нергал упоминается как властелин Кута. Множество жителей Куты были переселены в Самарию после завоевания её ассирийским царём Саргоном II. Имя кутийцев у сирян и в талмуде равнозначаще с самаритянами. Примечания Литература Trevor Bryce. The Routledge Handbook of the Peoples and Places of Ancient Western Asia. — Routledge, 2009. — P. 174. Ссылки Под проклятием горы Гаризим
Kuta, Mezopotamija

Kuta (sumersko Gudua, zdaj Tell Ibrahim) je arheološko najdišče v iraškem guvernatu Babil. Arheološke raziskave so odkrile ostanke iz novobabilonskega obdobja. Mesto je pogosto omenjeno v zgodovinskih virih. Zgodovina arheoloških raziskav Arheološko najdišče je prvi raziskoval George Rawlinson, ki je na zidaku novobabilonskega kralja Nebukadnezarja odkril omembo mesta Kuta. Najdišče sta obiskala tudi George Smith in Edgar James Banks. Leta 1881 je Kuto štiri tedne raziskoval Hormuzd Rassam, ki je odkril samo nekaj popisanih skled in glinastih tablic. Geografija Kuta leži na desnem bregu vzhodnega kraka Gornjega Evfrata severno od Nipurja in približno 40 km severovzhodno od Babilona. Sestavljata jo dva naseljena tela – griča, značilna za ta del Mezopotamije. Večji od njiju ima obliko polmeseca in je dolg 1210 m. Manjši stoji zahodno od njega. Med njima je suho korito nekdanjega kanala Šat-el-Nil. Kuta v pisnih virih V Tanaku je Kuta omenjena kot eno od petih sirskih in mezopotamskih mest, iz katerih je asirski kralj Sargon II. preselil prebivalce v Samarijo, od koder je izgnal Izraelce (2 Kralji 17:24-30). V istem odlomku je tudi pripoved, da prišleki niso poznali lokalne vere in niso častili pravega boga, zato je bog nadnje poslal leve. Sargon II. jim je na njihovo prošnjo poslal enega od izgnanih izraelskih duhovnikov, da jih je podučil o pravi veri. Rezultat priselitve je bila mešanica ljudstev in religij, kasneje znane kot Samarijani (hebrejsko Šomronim). Kuta je tudi ime prestolnice sumerskega podzemnega sveta Irkalla. V asirskih napisih je Kuta omenjena na Obelisku Šalmaneserja III. Šulgi, kralj Ura III, je v Kuti zgradil Nergalov tempelj, ki je bil v času Nebukadnezarja II. v ruševinah, zato ga je kralj obnovil. Podatek se ujema z zapisom iz Biblije, ki pravi, so prebivalci Kute častili Nergala. Jožef Flavij je imel Kuto za reko in pokrajino v Perziji, Neubauer pa, da je dežela blizu Kurdistana. Akadska Legenda o kralju Kute, fragmentiran prepis s kraljeve stele, je dejansko del kutejske legende o Naram-Sinu in se ne sme brati kot zgodovinska resnica. Kopijo slednje so odkrili tudi v knjižnici klinopisov v Sultantepeju severno od Harrana v Turčiji. Sumu-la-El, kralj iz Prve babilonske dinastije, je v Kuti obnovil mestno obzidje. Kasneje je mesto v 39. letu svoje vladavine osvojil babilonski kralj Hamurabi. Ibn Sa'd v svoji knjigi Kitab Tabaqat Al-Kubra piše, da je bil Karbana, Abrahamov stari oče po materini strani, eden od tistih, ki so odkrili reko Kuta. Sklici
Кута

Кута, Кува (шум. Gudua) — місто в Вавилонії, згадується у 4 кн. Царств ( 17) як одне з місць, де були поселені 10 племен Ізраїлю і де вони поклонялися місцевому богу Нерґалу. Руїни міста були відкриті Ормузом Рассамом на північний схід від Вавилона, на пагорбі Телль-Ібраїм; можна навіть дізнатися місце храму Нерґала та його дружини. І в ассирійських гімнах Нерґал згадується як володар Кути. Безліч жителів Кути були переселені в Самарію після завоювання її ассирійським царем Саргоном II. Ім'я «кутяни» у сирійців і в талмуді рівнозначне із самаритянами. Примітки Посилання Під прокляттям гори Гарізім [Архівовано 7 травня 2021 у Wayback Machine.] Література Trevor Bryce. The Routledge Handbook of the Peoples and Places of Ancient Western Asia. — Routledge, 2009. — P. 174.