NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Imam Alimoskee

De Imam Alimoskee, ook bekend als de Meshed Ali of Imam Alimausoleum, is een moskee in de Iraakse stad Najaf. De moskee is een heilige plek voor moslims, vooral sjiieten. De meesten geloven dat imam Ali, de schoonzoon en neef van de profeet Mohammed, er begraven ligt. Geschiedenis De moskee werd voor het eerst gebouwd door Azoud ad Dowleh in 977 over de graftombe van Ali. Nadat hij verwoest werd door brand, werd hij door de Seltsjoek Malik Sjah I in 1086 herbouwd. Kort na 1500 werd hij opnieuw herbouwd, ditmaal door de Safawiedische sjah Ismail I. In 1801 of 1802 werd het heiligdom door Saoedi's uit Arabië onder leiding van Abdoel Aziz bin Mohammed bin Saoed aangevallen en geplunderd. In de buurt van de moskee bevindt zich de Wadi-us-Salaam, de Vallei van Vrede, die met zo'n 600 hectare en zo'n vijf miljoen graven waarschijnlijk de grootste begraafplaats ter wereld is. Tijdens de opstand na de Eerste Golfoorlog in maart 1991, beschadigde de Republikeinse Garde van Saddam Hoessein de moskee, waar tegenstanders zich schuilhielden. Irakoorlog Sinds de Irakoorlog begon in 2003 zijn er meer aanvallen op de moskee geweest. Op 10 april 2003 werd de sjiietenleider Sayed Abdul Majid al-Khoei, de zoon van grootayatollah Abu al Qasim al-Khoei, vermoord in de buurt van de moskee. Al-Khoei was teruggekeerd uit ballingschap in het Verenigd Koninkrijk om steun te werven voor de Amerikaanse bezetting. Op 29 augustus 2003 explodeerde een autobom, vlak nadat het gebed op vrijdag afgelopen was. Tussen de 85 en 125 werden gedood, inclusief de invloedrijke Ayatollah Sayed Mohammed Baqir al-Hakim, de sjiitische leider van de Hoogste Raad voor de Islamitische Revolutie in Irak. Waarschijnlijk zat de Jordaniër Abu Musab al-Zarqawi namens al Qaida achter de aanslag. In augustus 2004 belegerde het Amerikaanse leger, gesteund door Iraakse soldaten, de moskee. De moskee werd toen bezet door het Mahdi-leger van volgelingen van Moqtada al-Sadr, een invloedrijk geestelijk leider die fel tegen de Amerikaanse inmenging gekeerd is. Op 26 augustus kwam de grootayatollah Ali al-Sistani aan in Najaf om een vrede tussen de Amerikanen en radicale sjiieten te bewerkstelligen. Op 6 april 2006 ontplofte nabij de moskee een bom waarbij 13 personen gedood werden. Op 18 juli 2006 ontplofte eveneens in de buurt van de moskee een autobom waarbij 53 personen om het leven kwamen. Op 10 augustus 2006 ontplofte opnieuw een bom. Ditmaal kwamen ten minste 33 personen om en raakten meer dan 90 mensen gewond.
Meczet Imama Alego

Meczet imama Alego (arab. ‏حرم الإمام علي‎) – meczet z miejscem pochówku Alego – brata stryjecznego, przybranego syna, a następnie zięcia Mahometa, jak i pierwszego imama szyitów, w mieście An-Nadżaf w Iraku. Sanktuarium wzniesione zostało bezpośrednio w miejscu pochówku Alego. W islamie szyickim, An-Nadżaf jest uznawane za jedno z najświętszych miejsc zaraz po Mekkce i Medynie. Co roku miliony pielgrzymów odwiedzają sanktuarium. Według wierzeń wielu muzułmanów, oprócz Alego w meczecie pochowani zostali także prorocy Adam i Noe. W niedalekiej odległości od meczetu znajduje się największy na świecie cmentarz, zwany wadi al-salam (pl. dolina pokoju). W 1991 roku podczas powstania przeciwko Saddamowi Husajnowi, meczet został celowo ostrzelany przez siły rządowe, jego odbudowę zakończono w 1993 roku. W 2003, w zamachu bombowym na meczet śmierć poniósł ajatollah Muhammad Bakir al-Hakim i ponad 85 wiernych. Al-Ka’ida w Iraku przyznała się do zamachu, jej członek odpowiedzialny za cały plan został powieszony w 2007. Przypisy
Moscheea Imamului Ali

Moscheea Imamului Ali sau Masjid Ali este o moschee din orașul Najaf, Irak. Moscheea este considerată de către musulmanii șiiți ca fiind a patra cea mai importantă moschee din lume, după marile moschei de la Mecca, Medina și Ierusalim. Importanța acestei moschei se datorează faptului că aici se află mormântul califului Ali, vărul și ginerele lui Mahomed. Conform tradiției șiite, alături de rămășițele lui Ali se află îngropați Adam și Noe. Istorie În anul 977, Adud al-Dawla, membru al dinastiei Buyde, decide să construiască o moschee peste mormântul califului Ali, mort în anul 661. Moscheea a fost reconstruită în anul 1086, de către sultanul selgiucid, Malik Shah, după ce fusese distrusă de un incendiu. În anul 1500, moscheea a fost extinsă de către șahul Ismail I, fondatorul dinastiei Safevide. În timpul protestelor din martie 1991, ca urmare a războiului din Golful Persic, președintele Saddam Hussein și gărzile sale au intrat în moschee unde au ucis toți liderii opoziției șiite. După aceea, moscheea a fost închisă timp de doi ani pentru reparați. În prezent, moscheea a fost renovată de către Mohammed Burhanuddin, liderul spiritual al musulmanilor șiiți din Irak. Importanță religioasă Ca loc de înmormântare al celui de-al patrulea calif al islamului, califul Ali, moscheea este un important loc de pelerinaj pentru șiiții ce îl consideră pe Ali ca fiind primul imam, de unde și numele moscheii. În fiecare an se estimează un număr de aproape 120 de milioane de musulmani ce vin să viziteze moscheea. Împreună cu moscheile din Mecca, Medina, Karbala și Ierusalim, moscheea imamului Ali face parte din cele cinci locuri sfinte ale șiismului. Note
Мечеть имама Али

Мечеть Имама Али (араб. حرم الإمام علي‎), также известна как Могила Али — мечеть, расположенная в Эн-Наджафе, Ирак. По шиитской традиции мечеть является местом погребения Адама и Ноя. История Мечеть была сначала построена иранским правителем Азуд ад-Доуле и была открыта около 977 года над местом погребения Али. Сгорела и была снова построена в 1086 году, перестроена в 1358 году и в XVI — первой половине XVII века. Во время восстания в марте 1991 года гвардейцы Саддама Хусейна сильно повредили Мечеть Имама Али, когда штурмовали шиитских оппозиционеров, укрывшихся в ней. Впоследствии она была закрыта в течение двух лет, официально для ремонта. Около мечети произошло несколько террористических актов за время проведения операции в Ираке. На мечети присутствует стих на тюркском, сделанный по указанию Надир-шаха в первой половине XVIII века. Примечания
Imam Alis helgedom

Imam Alis helgedom (arabiska: حَرَم ٱلْإِمَام عَلِيّ, Ḥaram al-ʾImām ʿAlī), även känd som Imam Alis moské, är en helgedom och moské i Najaf i Irak som byggts runt den fjärde kalifen och förste shiaimamen Ali ibn Abi Talibs grav. Den byggdes år 786 av abbasidkalifen Harun al-Rashid. Galleri Referenser
Мечеть імама Алі

Мечеть Імама Алі (араб. حرم الإمام علي), також відома як Могила Алі — мечеть, розташована в Ен-Наджафі, Ірак. За традицією шиїта мечеть є місцем поховання Адама та Ноя. Історія Мечеть спочатку побудована іранським правителем Азуд ад-Доулі і відкрита близько 977 над місцем поховання Алі ібн Абу Таліба. Згоріла і знову побудована в 1086, перебудована в 1358 і в XVI - першій половині XVII століття. Під час повстання в березні 1991 гвардійці Саддама Хусейна сильно пошкодили Мечеть Імама Алі, коли штурмували опозиціонерів-шиїтів, які в ній сховалися. Згодом її було закрито протягом двох років, офіційно для ремонту. Біля мечеті відбулося кілька терористичних актів під час війни в Іраку. На мечеті присутній вірш тюркською, зроблений за вказівкою Надір-шаха в першій половині XVIII століття. Примітки
Girsu

Girsu (𒄈𒋢𒆠) fou una ciutat estat de Mesopotàmia actual tell Telloh a la governació de Dhi Qar a l'Iraq. estava a 25 km al nord-oest de Lagash. Degut al valor inicial nasal ŋ, la transcripció de Ĝirsu és sovint Ngirsu, però apareix també com G̃irsu, Girsu, Jirsu.. Estava probablement habitada ja en el període d'Ubaid (5300-4800 aC), però no es detecten signes d'activitat rellevant fins al primer període dinàstic (2900-2335 aC). En temps de Gudea de Lagash, en la segona dinastia de Lagash, Girsu va esdevenir la capital d'aquest estat i va romandre després com el seu centre religiós quan el poder polític es va traslladar a Lagash. A la tercera dinastia d'Ur (Ur III) fou centre administratiu de l'imperi, però a la caiguda d'Ur va declinar, i posteriorment va passar a Babilònia; va romandre habitada fins vers el 200 aC. Fou la primera de les ciutats sumèries excavades, primer sota el cònsol francès a Bàssora Ernest de Sarzec, de 1877 a 1900, seguit pel seu successor Gaston Cros de 1903 a 1909. És un jaciment arqueològic força ric, del qual s'han extret més de 50.000 tauletes amb signes d'escriptura cuneïforme. S'hi han trobat fragments de l'estela dels Voltors. Els sistemes d'excavació no foren apropiats i alguns materials es van deteriorar; a més s'hi van fer excavacions il·legals. Referències Harriet Crawford, The Construction Inférieure at Tello. A Reassessment, Iraq, vol. 49, pp. 71–76, 1987 Benjamin R. Foster, The Sargonic Victory Stele from Telloh, Iraq, Vol. 47, pp. 15–30, 1985 Claudia E. Suter, A Shulgi Statuette from Tello, Journal of Cuneiform Studies, vol. 43/45, pp. 63–70, (1991–1993) Enllaços externs Tello (Girsu) Arxivat 2012-03-15 a Wayback Machine. Imatges de Girsu Arxivat 2008-08-29 a Wayback Machine. "Stele of the Vultures" al Louvre Arxivat 2011-05-17 a Wayback Machine.
Girsu

Girsu, heute Tall Lawh, Tello(h), war eine sumerische Stadt. Sie lag etwa 28 Kilometer nordwestlich von Lagaš im Gouvernement Dhi Qar im Süden des Irak. Geschichte Die Stadt Girsu war wohl schon im 4. Jahrtausend v. Chr. besiedelt. Schon in der Späturuk- und der Dschemdet-Nasr-Zeit erlangte die Stadt regionale, teils überregionale Bedeutung. In frühdynastischer Zeit, nachdem sich die Städte aus dem Herrschaftsbereich Urs gelöst hatten, etwa in der Zeit von 2700 v. Chr. bis 2500 v. Chr., bildete sich ein Flächenstaat aus den drei größeren Städten Girsu, Nina und dem namengebenden Lagaš heraus. Girsu war dabei die Residenz der Ensis von Lagasch und mindestens in spätsumerischer Zeit auch religiöses Zentrum des Staates. Nach der neusumerischen Zeit war Girsu praktisch bedeutungslos, aber noch fast 2000 Jahre bis ins 2. Jahrhundert v. Chr. besiedelt. Archäologie Die ersten Grabungen wurden 1877 bis 1900 in 11 Kampagnen von Gustave Ch. Ernest Chocquin de Sarzec durchgeführt. Er fand die bis heute bedeutendste Gruppe von Gudea-Statuen im Hügel A („Palais“) im Palast des Adad-nadin-ahhe aus dem 2. Jahrhundert v. Chr. Es ist vermutlich die Fundstelle des ursprünglichen Aufstellungsortes, die Bildnisse dürften aber in antiker Zeit von der älteren in eine jüngere Schicht gekommen sein. Durch Raubgräber gelangten in derselben Zeit eine größere Zahl Keilschrifttafeln in den Kunsthandel. Ab 1903 mit Unterbrechungen bis 1909 setzte Gaston Cros die Grabungen fort. Nachdem 1924 Berichte über Raubgräber bekannt wurden, die Statuen des Gudea und des Reichs- und Stadtgottes Ningirsu gefunden hatten, wurden die Ausgrabungen fortgeführt. Es gruben Léon Heuzey, 1929 bis 1931 Henri de Genouillac und nachfolgend bis 1933 André Parrot. Es wurden Reste einer Zikkurat und des Eninnu-Tempels freigelegt (manchmal wird dieser Komplex auch als Palast des Gudea bezeichnet und die Verbindung zum Eninnu bezweifelt). Ein Großteil der vielen Einzelfunde – viele aus der Zeit von Mesalim, Ur-Nansche, Eannatum und aus neusumerischer Zeit (Gudea) – befindet sich heute im Pariser Louvre. Von besonderer Bedeutung sind auch über 50.000 gefundene Verwaltungsurkunden in sumerischer Keilschrift aus der Ur-III-Zeit und die gefundenen Rundskulpturen sowie die bekannte Geierstatue. Literatur Helmut Uhlig: Die Sumerer. Ein Volk am Anfang der Geschichte. Lübbe, Bergisch Gladbach 1992. (3. Aufl. 2002). ISBN 3-404-64117-5. Hans J. Nissen: Geschichte Altvorderasiens. Oldenbourg, München 1999. Oldenbourg Grundriss der Geschichte, Bd. 25. ISBN 3-486-56373-4. Gebhard Selz: Summerer und Akkader. Geschichte, Gesellschaft, Kultur. C.H.Beck Wissen, München 2005. ISBN 3-406-50874-X. Einzelnachweise
Ningírszu (település)

Ningírszu (sumer 𒊩𒌆𒄊𒋢𒆠 nin-gir2-suki) a kora ókori Sumer egyik jelentős települése. Neve eredetileg csak Girszu (𒄈𒋢𒆠 pontosabban Ĝirsu, azaz Ngirszu) volt, amelynek jelentése általában „tönkölybúza”. Írásban ezért megkülönböztették tőle a NIN logogrammával, így lett Ningirszu, amely névalak megegyezik a lagasi Ningírszu isten nevével. A település Lagastól 28 kilométerre fekszik, a mai Tell Lawh (vagy Tello[h]) nevű domb alatt. Ningírszu legkorábbi rétegeinek feltárását talajvíz akadályozza, ezért csak valószínűsíthető, hogy az Ubaid-kultúra idején, az i. e. 5. évezredben, de legkésőbb a Dzsemdet Naszr-kultúra (i. e. 4. évezred) idején már lakott volt. Igazi jelentőségét Gudea korától kapta, amikor Lagas államának fővárosává lett. A politikai élet és a vallási központ ide települt. Gudea nagyszabású templomépítési és restaurációs programot hajtott végre itt. Az uri hatalom bukásával jelentéktelenné vált, de még az i. e. 2. században is lakott volt. A városban jelentős sumer nyelvű agyagtábla- és más feliratos leletek kerültek elő, többek között a keselyűsztélé. Összesen mintegy 50 000 ékírásos dokumentum ismert. További információk British Museum Chicago Egyetem Archiválva 2010. június 10-i dátummal a Wayback Machine-ben Louvre: Keselyűsztélé Archiválva 2011. május 17-i dátummal a Wayback Machine-ben
Girsu

Girsu was een belangrijke stad in het oude Sumer. Al wat tegenwoordig rest van de stad is de heuvel van Tello. De stad lag aan een tak van de Purattu zo'n 25 km boven Lagash (al-Hiba). De stad werd al vroeg aan opgraving onderworpen. De Franse viceconsul in Basra Ernest de Sarzec zond al vanaf 1877 prachtige vondsten naar het Louvre, die de beschaving van Sumer aantoonden. Bij die opgravingen werd echter veel vernield en werd de aarde verstoord. Later werden er door Franse expedities opgravingen verricht van 1903-'09, 1929-'31 en onder A. Parrot in 1931-'33. Er is daarna flink geplunderd. Er wordt aangenomen dat er zo'n 35.000 tot 45.000 kleitabletten uit Girsu op de zwarte markt verschenen zijn, tegen de ongeveer 4.000 die de Fransen verzameld hebben. Gudea van Lagash liet er veel bouwen, onder andere een tempel voor Ningirsu, de stadsgod. De inschriften op de tempel verhalen van de aanvoer van cederhout voor de bouw van de tempel en van edelstenen uit het verre Magan en Meluhha. Girsu was de noordelijkste stad van het Zee-Land en lag op de grens van de halfwoestijn en de moerassen van het zuiden. De stad was enige tijd de hoofdstad van de staat Lagash, maar meestentijds was Girsu onderhorig aan de stad Lagash. De godin Bau, die de schutsvrouwe van Lagash was werd beschouwd als de echtgenote van Ningirsu. Lugalzagezi van Umma wist de stad te veroveren en daarmee twee eeuwen vernedering van zijn eigen stad Umma te wreken.
Girsu

Girsu (sum. ĝir2-suki) – starożytne miasto założone przez Sumerów w południowej Mezopotamii, ok. 20 km na północ od Lagasz, jedno z trzech (obok Lagasz i Siraran) głównych ośrodków Lagasz. Pełniło najprawdopodobniej funkcję ośrodka politycznego w okresie starosumeryjskim i stolicy za panowania Gudei. Po przeniesieniu stolicy do Lagasz, zachowało rolę centrum religijnego; znajdowały się tu świątynie Ningirsu – patrona miasta i bogini Bau. Obecnie stanowisko archeologiczne Tall Luh (lub też Tello/Telloh) na terytorium Iraku. Położenie Girsu leży w południowej Mezopotamii, na lewym brzegu kanału Shaṭṭ al-Gharrāf, w połowie drogi pomiędzy Tygrysem a Eufratem, ok. 20 km na północ od Lagasz i ok. 300 km na południowy wschód od Bagdadu. Historia Girsu zamieszkane było już prawdopodobnie w okresie Ubajd (V tys. p.n.e.), większy napływ mieszkańców nastąpił jednak dopiero w okresie starosumeryjskim (2900–2350 p.n.e.). W III tys. p.n.e. było sprzymierzone z dwoma sąsiednimi miastami: Siraran i Lagasz. W okresie starosumeryjskim pełniło najprawdopodobniej funkcję ośrodka politycznego i było stolicą Lagasz w pierwszym okresie etapu ED III (ok. 2600–2300/2250 p.n.e.). Po przeniesieniu stolicy do Lagasz, zachowało rolę centrum religijnego; znajdowały się tu świątynie Ningirsu i bogini Bau. Patronem miasta był bóg wojny i polowań Ningirsu, którego świątynię odnowił Gudea. Według opisu Gudei, świątynia została ozdobiona drewnem cedrowym, złotem i cennymi kamieniami. Straciło swoje znaczenie po upadku III dynastii z Ur. Prace archeologiczne Girsu było pierwszym sumeryjskim miastem, które doczekało się obszernych wykopalisk archeologicznych. Pierwszym badaczem tych ziem był Ernest Choquin de Sarzec (1837–1901), francuski konsul w Basrze, który prowadził wykopaliska w latach 1877–1900 podczas jedenastu ekspedycji, kolejne prace prowadzono w latach 1903–1909 – pod kierownictwem Gastona Crosa (1861–1915), w latach 1929–1931 przez Henriego de Genouillaca (1881–1940) i w 1931–1933 przez André Parrota (1901–1980). W toku francuskich prac (1877–1933) odkryto m.in. archiwa tabliczek zapisanych pismem klinowym, liczne pieczęci cylindryczne, stelę sępów z dwustronnym przedstawieniem figuralnym i opisem zwycięstwa sumeryjskiego władcy Lagasz – Eanatuma nad sąsiednim miastem-państwem Umma oraz posągi Gudei. W Girsu znaleziono w sumie 30 tys. tabliczek z pismem klinowym, przy czym stanowisko zostało splądrowane zanim poinformowano francuskich archeologów. Obecnie stanowisko archeologiczne Tall Luh (lub też Tello/Telloh) na terytorium Iraku. Uwagi Przypisy Literatura A. Parrot: Tello: vingt campagnes de fouilles 1877–1933. Paris: A. Michel, 1948.
Guirsu

Guirsu (em sumério: 𒄈𒋢𒆠; romaniz.: Ĝirsu, Gir2-suki) era uma cidade da antiga Suméria, situado a cerca de 25 km (16 mi) a noroeste de Lagas, no local da moderna Tel Teló, Dicar, Iraque. História Guirsu foi possivelmente habitado no período de al-Ubaide (5300–4800 a.C.), mas níveis significativos de atividade começaram no período dinástico inicial (2900–2335 a.C.). Na época de Gudea, durante a Segunda dinastia de Lagas, Guirsu se tornou a capital do reino de Lagas e continuou a ser seu centro religioso depois que o poder político mudou para a cidade de Lagas. Durante o período da Terceira dinastia de Ur, Guirsu foi um importante centro administrativo do império. Após a queda de Ur, Guirsu perdeu importância, mas permaneceu habitada até aproximadamente 200 a.C.. Arqueologia Teló foi o primeiro sítio sumério a ser extensivamente escavado, inicialmente sob o vice-cônsul francês em Basra, Ernest de Sarzec, de 1877 a 1900, seguido por seu sucessor Gaston Cros de 1903-1909. As escavações continuaram sob Abbé Henri de Genouillac em 1929-1931 e sob André Parrot em 1931-1933. Foi em Guirsu que os fragmentos da Estela dos Abutres foram encontrados. O local tem sofrido com padrões de escavação ruins e também com escavações ilegais. Cerca de 50 000 comprimidos cuneiformes foram recuperados do local. As escavações em Teló foram retomadas como parte de um programa de treinamento para arqueólogos iraquianos organizado pelas Escolas Americanas de Pesquisa Oriental. Uma placa de base e vários cones de construção inscritos foram encontrados. Em março de 2020, os arqueólogos anunciaram a descoberta de uma área de culto de 5.000 anos cheia com mais de 300 xícaras de cerâmica cerimoniais quebradas, tigelas, potes de sacrifícios de animais e procissões rituais dedicadas a Ninguirsu. Um dos restos mortais era uma estatueta de bronze em forma de pato com olhos feitos de casca de árvore, que se acredita ser dedicada a Nanse. Um peso do Vale do Indo também foi encontrado. Galeria Artefatos do período de al-Ubaide (4700–4200 a.C.) Artefatos do período de Uruque (4000–3100 a.C.) Artefatos dinásticos em Guirsu (segundo milênio a.C.) Ver também Cilindros de Gudea Ninguirsu Notas e referências Notas Referências Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês cujo título é «Girsu».
Гирсу

Гирсу (шумер. Ĝirsu, клинопис. ĝir2-su{ki}, совр. Tell Tello) — древний шумерский город, расположенный в современном Ираке. История Гирсу располагался в южной Месопотамии, на полпути между Тигром и Евфратом. В III тысячелетии до н. э. город состоял в союзе с двумя близко расположенными городами, связанными водным путём: Нина-Сирарой (соврем. Зургхул) и Лагашем (совр. Аль-Хиба), который доминировал в союзе. Богом-покровителем Гирсу был Нингирсу («Господин Гирсу»), чей храм был с пышностью перестроен правителем города Лагаш, Гудеа. Точное расположение храма не определено, но его причудливая конструкция — с использованием кедра, золота и драгоценных камней — была детально описана Гудеа в сохранившейся праздничной надписи. Археологические исследования Гирсу был первым объектом, в котором были найдены следы шумерской цивилизации. Вдобавок к этому, Гирсу стал первым местом, которое тщательно исследовали археологи. До того, места раскопок постоянно подвергалось рейдам любителей сокровищ: курганы столетиями грабили мародеры, которые затем продавали ценные артефакты на черном рынке. Французская экспедиция, под началом археолога Эрнеста де Сарсека, началась в 1877 году и продолжалась в общей сложности 20 сезонов. Помимо 40 000 глиняных табличек были найдены два поразительных образца скульптурного искусства. Первый из них — каменный барельеф, изображающий Ур-Нанше, правителя Лагаша, набожно несущего корзину на голове, полную глины для изготовления кирпичей для постройки нового храма. Второй — «Стела коршунов», изображающая военный триумф внука Ур-Нанше Эаннатума; стела получила своё название от той своей части, которая изображает головы и конечности вражеских солдат, уносимые голодными коршунами. В 2023 г. международная команда археологов обнаружила остатки дворца царей. Была применена технология дистанционного зондирования, что помогло выявить обширный комплекс нетронутых архитектурных остатков, которые находились под поверхностью. Примечания
Girsu

Girsu ali Ngirsu (sumersko 𒄈𒋢𒆠, latinizirano: ĝir2-suki), sodobni Tell Tello ali Telloh v iraškem governoratu Dhi Qar, je bil antično sumersko mesto, ki je stalo 28 km severno od Lagaša. Zgodovina Girsu je bil morda naseljen že v ubaidskem obdobju (5300-4800 pr. n. št.). Zelo dejaven je postal v zgodnjem dinastičnem obdobju (2900-2335 pr. n. št). Med vladanjem kralja Gudee iz Druge lagaške dinastije je postal prestolnica Lagaškega kraljestva in ostal versko središče še potem, ko se je središče politične moči preselilo v Lagaš. V obdobju Tretje urske dinastije je bil glavno upravno središče cesarstva. Po padcu Ura je njegov pomen upadel, vendar je ostal naseljen približno do leta 200 pr. n. št.. Arheologija Tell Telloh je bil prvo obširno raziskano sumersko mesto. Prva izkopavanja so potekala od leta 1877 do 1900 pod vodstvom Ernesta de Sarzeca, francoskega podkonzula v Basri. Izkopavanja od leta 1903 do 1909 je vodil njegov naslednik Gaston Cros. Raziskave sta nadaljevala Abbé Henri de Genouillac (1929–1931) in André Parrot (1931–1933). Med najpomembnejše najdbe v Girsuju spada Stela jastrebov. Najdišče je utrpelo veliko škode zaradi nizkih standardov izkopavanja in ilegalnih izkopavanj. V Girsuju so do sedaj odkrili približno 50.000 klinopisnih tablic. Sklici Viri
Girsu

Girsu var huvudstad i den sumeriska stadsstaten Lagash. Staden låg cirka 25 kilometer från Lagash. Furstarna av den så kallade andra dynastin av Lagash styrde härifrån. Till dessa furstar hör Gudea som lämnat efter sig otaliga statyer och långa inskrifter. Stadens huvudgud hette Ningirsu, vilket helt enkelt betyder "Girsus herre". Girsu var tillsammans med grannstaden Lagash en viktig stadsstat.