NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Гірсу

Гірсу (Girsu) (клиноподібний:?; шумерське: Ĝirsu; аккадське: ?), нині Телло (Tell Telloh) в Іраку, давнє шумерське місто, розташоване за 25 км на північний захід від Лагашу, між Тигром і Євфратом. Через початкову букву, транскрипція Ĝirsu зазвичай записувалася як Ngirsu (також: G̃irsu, Girsu, Jirsu). Історія У найдавніший період (5300-4800 до н. е.) територія Гірсу можливо був вже заселеною, але істотні рівні діяльності почалися у Ранній династичний період Шумеру (2900-2335 до н. е.). В часи Гудеа, впродовж Третьої династії Лагашу, Гірсу став столицею Лагашського царства і продовжував бути його релігійним центром після того, як політична влада перемістилася до міста Лагаш. Протягом Третьої династії Уру Гірсу був головним адміністративним центром імперії. Після послаблення Ура, значення Гірсу понизилося, але він залишався заселеним принаймні до 200 до н. е. Археологія В іракському місті Телло було екстенсивно розкопане перше шумерське місто, котрим стало древнє Гірсу. Спочатку розкопки велися під керівництвом французького віце-консула в Басрі Ернеста де Серцеса (Ернест de Sarzec) у 1877-1900. Завершено його наступником Гастоном Кросом (Gaston Cros), 1903–1909 роки. Розкопки продовжувалися під Abbé Henri de Genouillac в 1929–1931 і під André Parrot в 1931–1933. У Гірсу знайдено кам'яний барельєф із зображенням Ур-Нанше, царя Лагашу, що побожно несе корзину з глиною на голові, для побудови нового храму і фрагменти Стели шулік (стерв'ятників), де зображено військову перемогу внука Ур-Нанше Еаннатума. Стела отримала назву від тієї її частини, яка зображує частини тіл ворога, які терзають стерв'ятники. Місце розкопок потерпало від примітивних методів і стандартів проведення археологічних досліджень, а також від нелегальних розкопок. Але і в таких умовах там було знайдено близько 50 000 табличок з клиноподібними написами. Галерея Примітки Посилання Tello (Girsu) (thebritishmuseum.ac.uk) Images of Girsu [Архівовано 29 серпня 2008 у Wayback Machine.] - Oriental Institute of the University of Chicago Stele of the Vultures at the Louvre [Архівовано 17 травня 2011 у Wayback Machine.] Література Harriet Crawford, The Construction Inférieure at Tello. A Reassessment, Iraq, vol. 49, pp. 71–76, 1987 Benjamin R. Foster, The Sargonic Victory Stele from Telloh, Iraq, Vol. 47, pp. 15-30, 1985 Claudia E. Suter, A Shulgi Statuette from Tello, Journal of Cuneiform Studies, vol. 43/45, pp. 63–70, (1991–1993)
Salah Al Din Stadium

Salah Al Din Stadium (Arabic: ملعب صلاح الدين) is a football specific stadium in Tikrit, Iraq, that is currently under construction. Once completed, it will be used mostly for football matches and will host the home matches of Salahaddin FC as a replacement for their venue Tikrit Stadium. The stadium will have a capacity of 30,000 spectators and will cost approximately $90 million USD funded entirely by Iraqi government. Design and facilities The design of the facility combines modernity and simplicity. The main stadium has a capacity of 30,000 seats and is specifically assigned to the practice of football. It does not contain an athletic track in order to provide a special visual experience for the spectators in the stadium, who are located as close to the field as possible. In parallel, the sports complex includes 2 training grounds (of 2000 and 500 seats respectively), which are equipped with running tracks. A 75-room hotel is being built within the stadium's perimeter. The entire project is expected to cover an area of 15 hectares. Transportation and access The stadium is situated on the outskirts of the city of Tikrit on the right side of the Mosul-Baghdad highway. See also List of football stadiums in Iraq References
Kishurra

Kishurra fou una ciutat estat sumèria de Mesopotàmia, a la vora del riu Purattum, a l'Eufrates mitjà, a mig camí entre Uruk i Nippur, i just 7km al nord de Shuruppak. El seu nom voldria dir "lloc del límit" o "Punt de Frontera". La seva deïtat principal fou Ninurta i després Ishara. Correspon a la moderna Tell Abu Hatab, a la governació d'al-Qadisiyya, a l'Iraq. Els arqueòlegs alemanys (el primer Robert Koldewey el 1902) han trobat nombroses tauletes a l'excavació de Tell Abu Hatab. Kisurra fou fundada vers el 2700 aC, al II període dinàstic. A Kisurra el canal d'Isnnitum s'unia a l'Eufrates. El rei Itur-Šamaš, vers el 2138 aC, va construir la porta d'Hadi-El i la muralla. Vers el 2113 aC va perdre la seva independència a mans d'Ur. Vers el 2048 aC el rei de Kisurra fou enderrocat per Bur-Sin d'Ur. Urnammu d'Ur va enderrocar a Ibbi-Šamaš el 2013 aC. Després la ciutat va deixar de jugar cap paper rellevant i va subsistir com a centre comercial i de transport a través d'Acàdia i després de l'imperi de Babilònia, declinant en temps d'Hammurabi com mostren les excavacions i les tauletes cuneïformes (vers 1800 aC). En aquell temps (segle xviii aC) és quan s'esmenta com a ciutat independent per darrera vegada. Reis Itur-Šamaš, vers 2138 aC Manabaltiel vers 2123 aC Šarrasyurrm vers 2108 aC Ubaya vers 2093 aC Zikrum vers 2078 aC Ibbi-Šamaš vers 2030-2013 aC Notes Bibliografia Anne Goddeeris, Tablets from Kisurra in the collections of The British Museum, Harrasowitz, 2009, ISBN 978-3-447-06064-6 Anne Goddeeris, The Economic Basis of the Local Palace of Kisurra, Zeitschrift für Assyrologie und vorderasiatische Archäologie, vol. 97, nº 1, pàgs. 47-85, 2007 Burkhart Kienast, Die altbabylonischen Briefe und Urkunden aus Kisurra, Steiner, 1978, ISBN 3515025928 E. J. Banks, Impressions from the Excavations by the Germans at Fara and Abu Hatab, Biblical World, vol. 24, pp. 138–146, 1904 Enllaços externs http://www.klinopis.cz/utf/utf/obtexttype.php?origin=Kisura&type=document Arxivat 2011-07-18 a Wayback Machine. Noms dels anys a Kisurra al CDLI
Kisurra

Kisurra (ook bekend als Tell Abu Hatab of Abfu Hatab) was een oude Sumerische stad, gesticht rond 2700 v.Chr. tijdens de Vroege Dynastie II periode. De stad was gelegen op de westoever van de Eufraat rivier, ten noorden van Shuruppak. De belangrijkste godheid van Kisurra was Ninurta. Het voornaamste culturele centrum van Mesopotamië voor Ishara was in Kisurra, ook al werd zij in een groot gebied door Syriërs, Kananieten en Hettieten vereerd. De zuidelijke punt van het Isinnitum kanaal voegde zich bij Kisurra bij de Eufraat. Duitse archeologen hebben vele tabletten in spijkerschrift gevonden in de Tell Abu Hatab. De stad bleef een centrum van handel en transport gedurende de Akkadische periode en een gedeelte van het Babylonische rijk, totdat de teksten in spijkerschrift en opgravingen een neergang aangeven ten tijde van Hammurabi (ca. 1800 v.Chr.). Speelbal en onafhankelijkheid In de tijd van Isin en Larsa was de stad een belangrijke twistappel in de strijd tussen de vorsten van Isin en Larsa en soms ook Uruk. De stad wisselde vele malen van bezetter. Sumuel van Larsa werd waarschijnlijk niet minder dan vier keer koning van Kisurra. Tussen al deze vreemde overheersers wisten ook nog een aantal lokale vorsten zich min of meer onafhankelijk te maken. Het was nooit voor lang. Rond 1850 maakte Enlil-bani van Isin voorgoed een einde aan de 'onafhankelijke' koningen van Kisurra.
Kisurra

Kisurra – w II tys. p.n.e. miasto w centralnej Babilonii; obecnie stanowisko archeologiczne Abu Hatab w Iraku. Przypisy Bibliografia Hammurabi, Kodeks Hammurabiego, MarekM. Stępień (tłum.), Warszawa: Wydawnictwo ALFA, 2000, s. 155, ISBN 83-7179-192-5, OCLC 69561864 .
Кисурра

Кисурра (ныне Телль Абу Хатаб, мухафаза Кадисия, Ирак) — древний шумерский телль (горный город), расположенный на западном берегу Евфрата, в 7 км к северу от Шуруппака. История Кисурра была основана около 2700 года до н.э., во время шумерского раннединастического периода II. Южный конец канала Изиннитум снова впадал в Евфрат в Кисурре. Город оставался центром торговли и транспорта через Аккадскую и часть Вавилонской империй, пока клинописные тексты и раскопки не показали упадок во времена Хаммурапи (около 1800 года до н.э.). Археология Немецкие археологи, начиная с Роберта Колдевея в 1902 году, нашли множество клинописных табличек из Телль Абу Хатаб. См. также Города древнего Ближнего Востока Примечания Литература Anne Goddeeris, Tablets from Kisurra in the collections of The British Museum, Harrasowitz, 2009, ISBN 978-3-447-06064-6 Anne Goddeeris, The Economic Basis of the Local Palace of Kisurra, Zeitschrift für Assyriologie und vorderasiatische Archäologie, vol. 97, issue 1, pp. 47–85, 2007 Burkhart Kienast, Die altbabylonischen Briefe und Urkunden aus Kisurra, Steiner, 1978, ISBN 3-515-02592-8 E. J. Banks, Impressions from the Excavations by the Germans at Fara and Abu Hatab, Biblical World, vol. 24, pp. 138–146, 1904 Witold Tyborowski, New Tablets from Kisurra and the Chronology of Central Babylonia in the Early Old Babylonian Period, Zeitschrift für Assyriologie und Vorderasiatische Archäologie, vol. 102, iss. 2, pp. 245–269, 2012, ISSN 0084-5299 Ссылки Old Babylonian text Corpus at Freiburger Altorientalische studies - in german Kisurra related Year Names at CDLI
Hotel Palestina

L'Hotel Palestina, sovint anomenat simplement Palestina, és un complex de 18 pisos situat a la plaça Firdos, a l'altre costat de l'hotel Sheraton Ishtar a Bagdad, Iraq. L'edifici fou construït el 1982 per la cadena hotelera de luxe francesa Le Méridien amb el nom original d'Hotel Méridien Palestina. Després de la Guerra del Golf i de les sancions per part de les Nacions Unides, el grup Le Méridien va desvincular-se de l'hotel, caient aquest sota propietat local, anomenant-se des d'aleshores Hotel Palestina. Durant la Guerra del Golf, així com durant la Guerra d'Iraq, l'hotel es va convertir en un dels centres principals de reunió dels mitjans de comunicació internacionals i contractistes. Durant la Guerra de l'Iraq, concretament el 8 d'abril del 2003, un tanc estatunidenc M1 Abrams va disparar un projectil contra l'hotel, provocant la mort del periodista ucrainès Taras Protsyuk de l'agència Reuters i del periodista espanyol de Telecinco José Couso. El 27 de maig del 2003, el Comitè per a la Protecció dels Periodistes (CPJ) va publicar l'informe d'investigació realitzat indicant el tanc que va bombardejar l'Hotel Palestina el 8 d'abril. Després d'entrevistar a diversos reporters que es trobaven al lloc dels fets, el CPJ va determinar que els fets suggerien que l'atac als periodistes, encara que no deliberat, hauria pogut evitar-se. El CPJ va determinar que els soldats del tanc van pensar que estaven essent atacats per la milícia iraquiana quan van decidir disparar contra l'hotel. El jutge Santiago Pedraz va acusar tres soldats estatunidencs pels assassinats: el sergent Shawn Gibson, el capità Philip Wolford i el tinent coronel Philip DeCamp. Els tres homes van ser acusats d'homicidi i d'haver comès un delicte contra la comunitat internacional. Al trobar-se fora de l'anomenada Zona Verda, els atacs per part dels insurgents són notables. El 24 d'octubre del 2005, un vehicle d'obra va ser utilitzat com a camió bomba, detonant al costat de l'hotel després de trencar el mur. L'explosió va destruir el vestíbul i les estances de diversos periodistes. Referències Artículo en BBC News: Deadly blasts rock Baghdad hotels (en inglés) Blog homenaje a José Couso y Taras Protsyuk
Hotel Palestina (Bagdád)

Hotel Palestina (arabsky فندق فلسطين‎) je název pro hotel, který se nachází v hlavním městě Iráku, v Bagdádu. Hotel stojí na břehu řeky Tigris na Náměstí Firdaus. V jeho blzkosti ještě stojí budova hotelu Ištar. Osmnáctipatrový hotel je nápadnou výškovou budovou vystupující z okolní nižší. Jedná se o jeden monolitický blok, který je orientován kolmo k ose řeky Tigris. Má 18 pater, jeho západní i východní fasády jsou rozčleněny. Nápadné jsou dekorativní mříže na balkonech. Na střeše má terasu a bar. Celkem se zde nacházejí tři bary a 405 pokojů. Areál hotelu zahrnuje i další objekty, jako např. bazén apod. Bývá proto někdy popisován jako turistický resort. Historie Potřeba zbudování moderního hotelu vyvstala v 70. letech v souvislosti s prudkou modernizací Iráku díky prostředkům z ropy a odpovídajícímu nárůstu zahraničních turistů, kteří hledali odpovídající zázemí. Hotel byl postaven v roce 1982. Podle smlouvy jej nechala vybudovat irácká vláda, provozovat jej ale měla francouzská skupina Meridien Hotels jako Palestine Meridien Hotel. Spolupráce nicméně netrvala dlouho, neboť francouzská společnost musela následně po uvalení sankcí OSN na Irák v roce 1990 zemi opustit. Hotel tak převzal irácký stát a název změnil na současný. V roce 1991 při válce v Zálivu a následné válce v Iráku v roce 2003 byl oblíbený pro západní novináře, kteří informovali o probíhajícím konfliktu. Nebyl nicméně jediným hotelem, který využívali pracovníci médií. Hotel Palestina se ale stal často terčem různých bombových útoků rozličných teroristických skupin. V dubnu 2003 vypálil americký tank střelu na budovu hotelu, která zabila dva novináře španělské stanice Telecinco. Další tři novináři byli zraněni. Událost vyšetřoval Výbor na ochranu novinářů. Po válce v Iráku nebyl hotel zařazen do zelené zóny, protože se nacházel na druhé straně řeky. Byl proto i přes zvýšená bezpečnostní opatření (zřízení kontrolních stanovišť a betonových bariér) vystaven řadě útoků, např. v říjnu 2005 do něj najelo auto naplněné výbušninami, v roce 2010 byl spolu s několika dalšími bagdádskými hotely terčem sebevraždených atentátníků. Hotel byl z hospodářského hlediska v roce 2017 v černých číslech a vykazoval zisk. V 3. dekádě 21. století prošel renovací. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Palestine Hotel na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hotel Palestina na Wikimedia Commons
Palestine Hotel

Das Palestine Hotel ist ein 18 Stockwerke hohes Hotel in der irakischen Hauptstadt Bagdad. Das Gebäude wurde 1982 von der französischen Hotelkette Le Méridien als 4-Sterne-Unterkunft errichtet. Es liegt unmittelbar am Firdaus-Platz („Paradiesplatz“), auf dem bis 2003 eine Statue des Diktators Saddam Hussein stand. Nach dem Embargo infolge des Ersten Golfkrieges trennte sich Le Méridien von seinem Bagdader Hotel. Es wurde von einem örtlichen Hotelier übernommen und erhielt seinen heutigen Namen Palestine. Im Dritten Irakkrieg 2003 war das Hotel Wohn- und Arbeitsstätte ausländischer Journalisten. So arbeiteten auch die deutschen Reporter Antonia Rados und Ulrich Tilgner im Palestine. Am 8. April 2003 hatte ein amerikanischer Panzer auf das Hotel geschossen und dabei sowohl einen Kameramann der Nachrichtenagentur Reuters, als auch einen Journalisten des spanischen Fernsehens getötet. Drei weitere Journalisten wurden verletzt. Angeblich hatten die Soldaten die Kameraobjektive auf den Hotelbalkonen für Artilleriegeschütze gehalten. Laut Komitee zum Schutz von Journalisten war den US-Kommandeuren hingegen bekannt, dass es von ausländischen Journalisten belegt war und nicht beschossen werden solle. Am 24. Oktober 2005 detonierte neben dem Hotel eine Bombe, die in einem Zementlastwagen deponiert war. Die Empfangshalle des Hotels wurde dabei zerstört. Literatur Ulrich Tilgner: Der inszenierte Krieg. Täuschung und Wahrheit beim Sturz Saddam Husseins. Rowohlt, Berlin 2003, ISBN 3-87134-492-3, S. 115 ff. Einzelnachweise
Hotel Palestina

El Hotel Palestina, a menudo llamado simplemente Palestina, es un complejo de 18 pisos ubicado en la plaza Firdos, al otro lado del hotel Sheraton Ishtar en Bagdad, Irak. Historia El edificio fue construido en 1982 por la cadena hotelera de lujo francesa Le Méridien bajo el nombre original de Hotel Méridien Palestina. Tras la Guerra del Golfo y las sanciones por parte de las Naciones Unidas, llevaron al grupo Le Méridien a desvincularse del hotel, cayendo bajo la propiedad local y pasó a denominarse Hotel Palestina. Durante la Guerra del Golfo, así como la Invasión de Irak en 2003, el hotel fue uno de los principales centros de reunión de los medios de comunicación internacionales y contratistas. Durante la invasión de Irak, el 8 de abril de 2003, un tanque estadounidense M1 Abrams disparó un proyectil contra el hotel, que se encontraba lleno de reporteros de prensa internacional pues estaban alojados allí, matando a dos camarógrafos: al ucraniano Taras Protsyuk (de la agencia Reuters) y al español José Couso (de la cadena de televisión Telecinco). El 27 de mayo de 2003, el Comité para la Protección de los Periodistas (CPJ) publicó un informe de la investigación realizada sobre el bombardeo del Hotel Palestina el 8 de abril de 2003. Después de entrevistar a varios reporteros que se encontraban en el lugar de los hechos, el CPJ determinó que los hechos sugieren que el "ataque a los periodistas, aunque no deliberado, fue evitable". El CPJ determinó que los soldados del tanque pensaron que estaban siendo atacados por la milicia iraquí cuando decidieron disparar al hotel.​ El juez Santiago Pedraz acusó a tres soldados estadounidenses por los asesinatos: el sargento Shawn Gibson, el capitán Philip Wolford y el teniente coronel Philip DeCamp. Los tres hombres fueron acusados de homicidio y la comisión de un delito contra la comunidad internacional. Al estar situado fuera de la denominada Zona Verde (Bagdad), los ataques por parte de los insurgentes son notables. El 24 de octubre de 2005, una mezcladora de cemento usada como camión bomba, detonó al lado del hotel después de romper la muralla defensiva. La explosión que ocasionó destruyó el vestíbulo y las estancias de varios periodistas. Referencias Bibliografía Artículo en BBC News: Deadly blasts rock Baghdad hotels (en inglés) Blog homenaje a José Couso y Taras Protsyuk
Ibrahim Ahmad (pisarz)

Ibrahim Ahmad kurd. Ibrahîm Ehmed, ئیبراهیم ئه‌حمه‌د, (ur. 1914 w As-Sulajmanijja, zm. 2000) – kurdyjski pisarz, tłumacz i polityk. W latach 1930–1970 aktywny działacz wielu kurdyjskich organizacji, m.in. członek Demokratycznej Partii Kurdystanu, w której pełnił rolę sekretarza generalnego w 1953. Życiorys W 1939 roku, razem z Aladdinem Soujadim, założył kurdyjski periodyk literacki Gelawêj, którego był redaktorem naczelnym do 1949 roku. Na łamach owego czasopisma ukazało się wiele wierszy, opowiadań, artykułów i tłumaczeń (w większości z języka angielskiego) Ahmada. Duża część z nich potem zaginęła, ze względu na zakaz publikowania twórczości pisarza w Iraku. W 1949 roku iracki sąd, kierowany przez rządzący reżim, skazał Ahmada na dwa lata pobytu w bagdadzkim więzieniu oraz dwuletni areszt na terenie Kirkuk. W międzyczasie pisarz był redaktorem podziemnej gazety partyjnej KDP, która w latach 1949-1956 była wydawana pod nazwą Rizgarî, a następnie zmieniła nazwę na Xebat. Kiedy w 1964 roku doszło do rozłamu w szeregach KDP pomiędzy dwa obozy, po jednej stronie Mustafy Barzaniego, a po drugiej Dżalala Talabaniego, Ahmed stanął po stronie obozu Talabaniego i wyemigrował razem z nim do Iranu. Tam dalej prowadził gazetę partyjną wydawaną przez zwolenników Talabaniego, skrzydło Barzaniego wydawało swoją wersję. Taki stan rzeczy trwał aż do 1970 roku, kiedy to doszło oficjalnie do ponownego połączenia obu skłóconych obozów. Wtedy również Ahmad wycofał się z życia politycznego. W 1975 pisarz wyemigrował do Wielkiej Brytanii, która udzieliła mu azylu politycznego. Twórczość Opowiadania Yadgarî Lawan (1933) Kwêrewerî (1959) Bawik û Kur (1979) Pirsey Şehîd (1980) Powieści Awat û Nahumêdî (1933, niepublikowane) Jiyan û Xebat (1961, niepublikowane) Herzekarî û Hejarî (1972, niepublikowane) Janî Gel (1972) Dirk û Gul (1991) Przypisy
Dukan-Talsperre

Die Dukan-Talsperre (kurdisch: Bendava Dûkan, arabisch سد دوكان, DMG Sadd Dūkān; auch Dukan-See) ist die größte Talsperre in der Autonomen Region Kurdistan. Sie liegt an der Uferstadt Dukan in der Provinz as-Sulaimaniya, etwa 55 Kilometer nördlich der Provinzhauptstadt Silêmanî. Staudamm Die Konstruktion des Dukan-Staudamms wurde 1954 begonnen und 1959 fertiggestellt. Den Entwurf für den Bau des Staudamms lieferte die britische Firma Binnie and Partners. Zur Stromherstellung wurden fünf Turbinen mit jeweils einem 80 Megawatt-Generator installiert. Der Staudamm hat eine große strategische Bedeutung für die Provinz Silêmanî, da er neben dem Darbandichan-Damm der einzige Staudamm dort ist. Er ist für die Wasser- und Stromversorgung in der gesamten Provinz verantwortlich. Stausee Der Dukan-See hat ein Speichervolumen von 6,87 Milliarden Kubikmeter, bei einer Wasseroberfläche von 270 Quadratkilometer. Er dient zur Wasserversorgung der Bevölkerung, aber auch zum Fischen und als Touristenattraktion. Im Jahr 2013 planten Emaar Properties und die kurdische Faruk Group ein 2-Milliarden-Dollar schweres Projekt, um das Gebiet am See zu einem Resort umzubauen. Siehe auch Liste der größten Talsperren der Erde Liste der größten Stauseen der Erde Liste der größten Wasserkraftwerke der Erde Liste von Talsperren der Welt Weblinks Scinexx.de: Ein dreieckiger See in der Wüste 14. Januar 2019. Einzelnachweise
Barrage de Dokan

Le barrage de Dokan (aussi orthographié barrage de Dukan) est un barrage à usage multiple du nord de l'Irak. Il est situé dans le gouvernorat d'As-Sulaymaniya, dans le Kurdistan irakien. Il barre le Petit Zab et forme le lac Dukan. Le barrage a été construit entre 1954 et 1959 mais sa centrale hydroélectrique n'est devenue pleinement opérationnelle qu'en 1979. L'ouvrage mesure 360 m de long et 116,5 m de haut et la centrale électrique a une puissance maximale de 400 MW. Historique du projet Le barrage Dokan a été construit entre 1954 et 1959 dans un but multiple d'irrigation, de rétention d'eau et d'hydroélectricité. La conception du barrage a été menée par la compagnie britannique Binnie & Partners. La construction a été réalisée par l'entreprise française Dumez. Avant la mise en eau du lac Dukan, des fouilles archéologiques ont été entreprises. Une campagne de fouilles dans ce qui était alors la plaine de Ranya a mis au jour près de 40 sites archéologiques présentant des traces d'occupation humaine remontant au VIe millénaire avant notre ère. Cinq de ces sites ont été plus précisément fouillés : Tell Bazmusian, ed-Dem, Kamarian, Qarashina et Tell Shemshara. Les fouilles à Tell Bazmusian ont révélé un temple datant du IIe millénaire avant notre ère. Un village du début du VIe millénaire a été mis au jour sur le site de Tell Shemshara. Un lot de tablettes d'argile du IIe millénaire avant notre ère y a été découvert. La station électrique a été conçue en 1973 par la compagnie soviétique Hydroproject et est devenue pleinement opérationnelle en 1979. Du fait d'un manque de maintenance et de réparation, la centrale a été sous utilisée et nécessite maintenant d'être remplacée. En 2007, la Banque mondiale a décidé de financer un projet s'élevant à 40 millions de dollars afin de remplacer le barrage Dokan ainsi que le barrage de Derbendikhan se trouvant également dans la région. Les réparations du barrage étaient estimées à 8 millions de dollars et devaient s'achever fin 2012. Caractéristiques du barrage Le barrage de Dokan est un barrage en arc de 360 m de long et 116,5 m de haut. À sa base, il est large de 32,5 m et de 6,2 m à son sommet. Le débit maximum relâché s'élève à 4 300 m3/s. Le lac Dukan formé par la construction du barrage a une superficie de 270 km2. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Dukan Dam » (voir la liste des auteurs). Portail du bâtiment et des travaux publics Portail de l’eau Portail de l’Irak Portail des énergies renouvelables Portail des barrages
Diga di Dukan

La diga di Dukan (in curdo Bendava Dûkan‎) è una diga ad arco che si trova sul Piccolo Zab a 220 km a monte dalla sua confluenza col Tigri. Il sito è adiacente alla città di Dukan nel nord del Governatorato di al-Sulaymaniyya nel Kurdistan iracheno. La diga fu costruita tra il 1954 e il 1959. La centrale idroelettrica utilizza cinque turbine Francis da 80 MW Nei pressi delle sue rive è presente il sito archeologico di Qalatga Darband. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su diga di Dukan Collegamenti esterni (EN) Dukān Dam, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.