Tepe Gawra

Tepe Gawra (ook: Tepe Gaura) is een oude Mesopotamische nederzetting 24 km ten noordoosten van Mosul in het noordwesten van Irak, bewoond tussen 5000 en 1500 v.Chr. Het ligt ongeveer anderhalve kilometer van Nineveh en 3 kilometer ten oosten van Khorsabad. Het bevat overblijfselen uit de Halaf-periode, de Obeid-periode en de Uruk-periode (4000-3100 v.Chr.). Tepe Gawra bevat materiaal dat betrekking heeft op de overgangsperiode tussen de Halaf- en Obeid-periode, ca. 5500-5000 v.Chr. Een gelijktijdige neolithische vindplaats nabij is Tell Arpachiyah. Bij Yarim Tepe, ongeveer 70 km ten westen van Gawra, zijn de bovenste lagen van de Halaf-afzettingen analoog aan de Arpachiyah-lagen TT-6 tot TT-8 en de Tepe Gawra-lagen XVIII-XX. Archeologie De site van Tepe Gawra is 120 meter in diameter en 22 meter hoog. Een korte verkennende opgraving werd in 1849 uitgevoerd door Austen Layard, die verklaarde dat op zijn aanwijzing diepe sleuven in de zijkanten werden geopend, maar slechts fragmenten van aardewerk werden ontdekt. De site werd formeel opgegraven in 1927 en tussen 1932 en 1938 door archeologen van een gezamenlijke expeditie van de Universiteit van Pennsylvania en de American Schools of Oriental Research. Na een proefopgraving van 15 dagen in 1927, waarbij een proefsleuf werd geopend op de zuidoostelijke helling van de hoofdheuvel, werden de seizoenen van 1932, 1933 en 1936 geleid door Ephraim Speiser. In de resterende seizoenen werd het team geleid door Charles Bache. Tegelijkertijd onderzochten deze wetenschappers de verwante nabijgelegen site Tell Billa, ongeveer 8 km ten zuidwesten van Gawra. Er werden begrafenissen gevonden in graven en tombes. De graven bestonden uit inhumaties en urnbegravingen, en varieerden van gestampte aarde, leemstenen tot stenen. De grafgiften omvatten ivoren kammen en goudfolie. Hoewel het meeste werk zich concentreerde op de hoofdheuvel, werden er twee diepe proefboringen uitgevoerd op de aangrenzende vlakte, waarbij scherven van vroeg Halaf-aardewerk en eenvoudige constructies werden gevonden. Kleine vondsten omvatten duizenden kralen, voornamelijk van steen en schelp, en een aantal werktuigen van steen en obsidiaan. Deze omvatten messen, scheermesjes, 100 vuurstenen pijlpunten, knotskoppen en een groot aantal slingerstenen. Ook werd een van de vroegst bekende destillatieapparaten gevonden (gedateerd ca. 3500 v.Chr.), 46 centimeter hoog. Hoewel er geen epigrafie op de vindplaats werd aangetroffen, werden er wel zo'n 700 zegels en zegelafdrukken gevonden. Hieronder vielen 5 stempelzegels uit de Halafperiode en 34 uit de Obeidperiode. Deze zegels waren van het geometrische en het diermotief-type. Stempelzegels werden gevonden tot en met niveau VII en niet later. Rolzegels werden gevonden in niveau VII en VI. De opgravers hebben de stratigrafie als volgt gedefinieerd: Niveau XX - Halafcultuur (ca. 5500-4900 v.Chr.). De bouwwerken omvatten een tholos van leemstenen met een diameter van 5 meter. Niveaus XIX-XVII, XVI-XV, XIII en XII - Obeid (ca. 4900-4000 v.Chr.). Niveau XIX - Grote residentie met een binnenplaats en minstens 20 kamers. Niveau XIII - Drie grote tempels die gedeeltelijk boven op eerdere tempels zijn gebouwd. De noordelijke tempel mat 12,25 meter bij 8,65 meter. Niveau XII - De site werd door een brand hevig verwoest. Er zijn lichamen op straat gevonden. Niveaus XIIa-VIII - Gawra-periode (ca. 4000-2900 v.Chr.). Gelijktijdig met de Uruk-periode en de Jemdet Nasr-periode. Niveau XIa - Groot rond fort. Niveau VIIIc - Vier grote gebouwen die door de opgravers als tempels werden beschouwd. Later onderzoek wijst uit dat sommige een administratieve functie hadden. Niveaus VII-IV - Vroegdynastieke, Akkadische, Neo-Sumerische en Isin-Larsa-periodes (ca. 2900-1800 v.Chr.). In 2001 analyseerde Mitchell Rothman opnieuw de gegevens van eerdere opgravingen waarbij geen precieze stratigrafische technieken waren gebruikt. Hij verduidelijkte de stratigrafie van de vindplaats aanzienlijk. Een team van de Universiteit van Toronto onder leiding van Khaled Abu Jayyab begon met het onderzoeken van de vraag of er al dan niet een benedenstad op de site aanwezig was. In oktober 2021 werd tijdens een eerste bezoek aan de site een dichte verspreiding van aardewerkfragmenten uit de late kopertijd aangetroffen op de vlakte rond de heuvel. Satellietbeelden, zowel oudere (CORONA) als moderne (Landsat) beelden, werden vervolgens geanalyseerd. Hieruit bleken twee kleinere tells, één ten noorden van de hoofdheuvel en één ten oosten ervan, gescheiden door droge beekbedden. De noordelijke tell stond al vermeld op de topografische kaart van de opgravingen uit de jaren 1930. Met behulp van een drone werd een digitaal hoogteprofiel en een 3D-model gemaakt. In 2022 werd een systematisch oppervlakteonderzoek van de site uitgevoerd, waarbij aardewerkfragmenten en stenen werktuigen werden verzameld. Bij de opgravingen in de jaren 30 werd minstens de bovenste 7 meter van de hoofdheuvel volledig verwijderd, evenals de helft van de heuvel vanaf niveau X tot en met niveau IV. Het uitgegraven materiaal was langs de zijkant van de heuvel gestort. Moderne olijfgaarden, die zo'n 30 jaar geleden zijn aangeplant, hebben de site aanzienlijk beschadigd, vooral de benedenstad. De terroristische groep ISIS groef uitgebreide tunnels in de hoofdheuvel, waardoor er een risico bestaat op instorting. Het belangrijkste resultaat van het onderzoek was dat er aan het einde van het 3e millennium v.Chr. een benedenstad van 24 hectare op de site bestond. Bewoningsgeschiedenis Opgravingen in Tepe Gawra brachten 16 lagen aan het licht, waaruit blijkt dat de site bewoond was van ongeveer 5000 tot 1500 v.Chr., met slechts enkele korte onderbrekingen in de bewoning, hoewel er geen onbewerkte grond werd bereikt. In die periode stroomden er een aantal door bronnen gevoede beekjes door of vlakbij de site, die nu allemaal droog staan als gevolg van moderne pompen en diepe putten in het gebied die de olijfgaarden rondom de heuvel van water voorzien. De site omvat de vroegst bekende tempel die versierd is met pilasters en nissen. De Gawra-periode (3500-2900 v.Chr.), gelijktijdig met de Uruk-periode en de Jemdet Nasr-periode, is naar de site vernoemd. De vroegste tempel werd gedateerd op de LC2-periode (late kopertijd), ongeveer 4200 v.Chr. De site maakte deel uit van de Uruk-expansie, toen de stad Uruk haar handelsnetwerk uitbreidde naar Syrië, Iran en Noord-Mesopotamië (Tepe Gawra, Grai Resh, Nineveh en Tell al-Hawa). Vroegste gebruik van goud Volgens Daniel Potts komt het vroegste bewijs voor het gebruik van goud of elektrum in West-Azië uit Ur en Tepe Gawra. Op deze sites zijn enkele kleine voorwerpen gevonden, zoals draad en kralen. In Tepe Gawra werd het gebruik van goud en elektrum voortgezet tot in de vroeg-dynastieke periode, beginnend rond 2900 v.Chr. In de graven van niveau XI werden onder andere rozetten van goudfolie met centra van gekleurde steen, gezet in bitumen gevonden. Verschillende objecten uit de lagen 12 tot en met 8 (midden 4e tot begin 3e millennium) in Tepe Gawra waren gemaakt van arseenhoudend koper, wat vrij vroeg is voor Mesopotamië. Soortgelijke voorwerpen zijn ook gevonden in Shuruppak, die eveneens dateren uit de Jemdet Nasr-periode. Op de vindplaats werd een enkele tinbronzen speld gevonden, op niveau VII.