NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Мечеть Абу Дулаф

Мечеть Абу Дулаф (араб. جامع أبو دلف) — стародавня історична сунітська мечеть, розташована приблизно за 15 км на північ від Самарри, в провінції Салах-ед-Дін в Іраку. Мечеть була замовлена 10-м аббасидським халіфом Аль-Мутеваккілом у 859 році. Археологічна мечеть, разом із Великою мечеттю Самарри, являє собою унікальний приклад планування, потужності, будівництва та художнього мистецтва ісламської архітектури та мечетей Аббасидського халіфату, який вважається одним із найкращих. Завдяки своїм великим розмірам та унікальним спіралеподібним мінаретам ці мечеті демонструють гордість, політичну та релігійну силу, що відповідають силі та могутності халіфату того часу. Навіть після того, як халіфат покинув мечеть, вона залишилася частково збереженою, з деякими пошкодженнями, спричиненими головним чином обробкою землі. Мечеть розташована на території археологічного міста Самарра площею 15058 га, яке внесено до списку Всесвітньої спадщини ЮНЕСКО у 2007 році. Опис Мечеть має прямокутну форму та складається з відкритого сахну, оточеного коридорами, найбільшим з яких є коридор Кібли. Мечеть є однією з найбільших мечетей у світі, її площа становить 37500 квадратних метрів, сягаючи 157 м завширшки та 240 м завдовжки. Знаменитий спіральний мінарет, що нагадує відому Мальвію Великої мечеті Самарри, розташований на північній стороні. Кажуть, що унікальний дизайн мінарету натхненний подібною спорудою у Фірузабаді, тоді як інші вважають, що унікальний спіральний дизайн мінарету запозичений з архітектури месопотамських зикуратів (сучасний Ірак). Мінарет сягає 32 м і стоїть на квадратній основі. Мечеть також має додаткові аркади, додані до внутрішнього двору, що вказує на те, що інтер'єр мечеті не міг вмістити маси під час п'ятничних молитов. Мечеть Ібн Тулуна в Каїрі має подібну архітектуру до мечеті Абу Дулафа, а також інших мечетей у Самаррі того часу, якщо не меншу копію цієї мечеті. Примітки
Kurdish Textile and Cultural Museum

The Kurdish Textile and Cultural Museum is a museum devoted to textiles and other cultural works produced in Kurdistan, especially in Iraqi Kurdistan. It was established in 2004 and is located in a renovated mansion in the southeast quarter of the Citadel of Erbil in Iraq. The museum also works to preserve and pass down Kurdish culture and traditions, including traditional weaving methods. See also List of museums in Iraq History of the Kurds References External links Kurdish Textiles Museum in Erbil Citadel
Museo textil kurdo

El Museo textil kurdo es un museo dedicado a los textiles producidos en el Kurdistán iraquí una región autónoma en el norte del país asiático de Irak.​ Fue establecido en 2004 y se encuentra en una mansión reformada en un barrio al sureste de la ciudadela de Arbil. Véase también Museología Museografía Museo textil de Bután Referencias
Nimrud

Nimrud eller Nimrod er et ruinområde omkring 40 km syd for Mosul ved Tigris, hvor oldtidens Kalhu eller Kalah lå, som var en vigtig by i Assyrien. Byen var i en lang periode rigets hovedstad. Nimrud blev grundlagt i det 13. århundrede før Kristus og blev hovedstad for Assyrien i det 9. århundrede under kong Assurnasirpal 2., og ødelagt i 612 f.Kr.. Navn Stedet har sandsynligvis fået det navn det nu er kendt under efter den bibelske Nimrod, der var den konge, som Abraham havde en række kampe med. Det fortælles, at Abraham trodsede Nimrod, da han påstod, at han var den mægtigste gud. Abraham gik ind for monoteisme. Byen nævnes i Bibelen som Kalah. Under assyrisk tid kaldte man byen Kalasj/Kalhu. Hos Xenophon finder man navnet Larisa. Det er uklart, hvonår ruinene fik navnet Nimrud. Den første skriftlige anvendelse af dette navn stammer fra Carsten Niebuhr som befandt sig i Mosul i 1760'erne. Navnet har dog formentlig været benyttet af araberne før det. Niebuhr besøgte ruinbyen i 1766. Ødelæggelser i 2015 Den islamiske bevægelse ISIS ødelagde i 2015 store dele af området under henvisning til, at det stred mod islamisk tradition. Se også Assyriske paladsrelieffer Noter
Kalah

Kalah ili Kalhu (asirski: Kalhu; hebrejski: kalah) bio je značajan grad u središnjem dijelu Asirije, te njezina prijestolnica od vlasti Ašurnasirpala II. Smještaj Kalah je zauzimao strateški položaj s gospodarskog i vojnog stajališta.Grad se nalazi uz istočnu obalu Tigrisa, tek nešto sjevernije od mjesta gdje u njega utječe rijeka Gornji Zab. U vojnom smislu, to je značilo da je Kalah bio zaštićen sa svih strana, osim sa sjevera. U gospodarskom smislu, grad se nalazio u samom srcu središnje Asirije, područja izuzetno bogate poljoprivredne proizvodnje. Arheološka istraživanja U arapskom se nazivlju nije nikad zaboravio spomen na ovo mjesto, te je grad uvijek nosio ime Kalah. Zapadni su arheolozi tek u 19. stoljeću znanstveno mogli dokazati da je riječ o istoimenom gradu. U početku je bilo ponešto zabune, jer je engleski arheolog Austen Henry Layard bio uvjeren da vrši iskapanja u Ninivi, no ubrzo je ispravljen, a njegovi su bogati nalazi mogli biti promatrani u ispravnom kontekstu. Istraživanja su 1950-ih i 1960-ih nastavili irački i britanski timovi, a nalazi su smješteni kako u postavku londonskog British Museuma i muzeja u Mosulu. Ipak, i dalje su na samom nalazištu vidljivi brojni asirski kameni reljefi. Povijest Za razliku od ostala tri velika grada središnje Asirije (Ašur, Niniva, Arbela) u Kalahu ne postoje dokazi naseljenosti tijekom 3. i 2. tisućljeća pr. Kr. Grad postaje važno središte tek u 9. stoljeću pr. Kr., kad Ašurnasirpal II. (883. – 859. pr. Kr.) onamo premiješta svoju prijestolnicu. Ovaj je vladar zapravo u potpunosti preobrazio dotad nevažno selo u metropolu dostojnu naziva glavnog grada carstva. Glavno božanstvo Kalaha bio je Ninurta, bog rata, a Ašurnasirpal II. dao je u njegovu čast izgraditi ogroman hram i zigurat. Usto, izgradio je i veliku palaču, tzv. sjeverozapadnu palaču, kao svoje obitavalište, te snažne zidine za obranu grada. Ašurnasirpalove građevinske radove nastavili su i njegovi neposredni nasljednici, a Kalah je ostao upravno središte Asirije sve do 700. pr. Kr., kad središta postaju drugi gradovi i konačno Niniva. S padom Asirskog Carstva, krajem 7. stoljeća pr. Kr., i Kalah je napušten i otada ondje nije došlo do većeg naseljavanja. U Bibliji Kalah se samo jednom spominje u Bibliji, u Knjizi Postanka, gdje se pripovijeda kako je Nimrud započeo svoje kraljevanje u Babiloniji, te izgradio više gradova, a među njima i Ninivu i Kalah (usp. Post 10,11-12). Izvori Vanjske poveznice
Kalhu

Kalhu (Kalchoe, Kalcha of Kalach) of Nimrud (Nimroed) was de tweede hoofdstad van het Assyrische Rijk vanaf ca 850 v.Chr.. De stad wordt in Genesis 10:11-12 genoemd als Kalach en lag bij het huidige Nimrud, zo'n 40 km van Mosoel in Irak. In de jaren 1845-51 deed de Britse archeoloog Austen Henry Layard er opgravingen in de overtuiging dat hij de stad Ninive gevonden zou hebben. Ninive ligt echter wat verder noordelijk onder de heuvel van Kuyunjik. De opgravingen werden daarna voortgezet door Hormuzd Rassam. Kalhu was strategisch gelegen waar de Grote Zab in de Tigris uitmondt. Salmanasser I had er al in de 13e eeuw v.Chr. een stad gesticht maar deze was in verval geraakt. Assurnasirpal II (Aššur-nâsir-apli) 883 v.Chr.-859 v.Chr. bouwde er een nieuwe hoofdstad. De constructie werd pas voltooid onder zijn zoon Salmanasser III en het heugelijke feit gevierd met zo'n 70.000 gasten. De stad kreeg een rechthoekige ommuring van 8 km omtrek met indrukwekkende torens. Een natuurlijke verhoging erbinnen werd verder opgehoogd om als de basis van een ziqqurat te dienen die de acropolis van de nieuwe stad vormde. De stad was gewijd aan de oorlogsgod Ninurta. Layard vond er een aantal reliëfs met inscripties en een aantal kolossale gevleugelde stieren met mensenhoofden. Deze maakten zowel op zijn lokale werklieden als op het victoriaanse Engeland van zijn dagen bijzonder grote indruk. Men begon te beseffen dat Irak zeker zo'n interessant land voor opgravingen was als Egypte. Hoewel ook Kalhu de branden die een einde maakten aan alle Assyrische steden in 612 v.Chr. niet ontliep, was het paleis van Ashurnasirpal II het best bewaard van alle Assyrische paleizen. Het paleis had zelfs een vorm van airconditioning in de vorm van brede luchtkanalen die door de dikke muren liepen. Er zijn ook een aantal voorwerpen van grote schoonheid bewaard gebleven, bijvoorbeeld panelen van ivoor met goudinleg die als versiering van het meubilair bedoeld waren. In maart 2015 werden de archeologische resten van Kalhu door strijders van IS met bulldozers en explosieven vernield, omdat zij vonden dat het om afgoderij ging. In april zetten zij een filmpje op internet waarop te zien is dat de oude stad geheel wordt vernietigd. In de verslaggeving hierover door de media wordt veelal de huidige naam van de stad, Nimrud, gebruikt. Irina Bokova, Directeur-Generaal van UNESCO, heeft de vernietiging van de archeologische site in de sterkst mogelijke bewoordingen veroordeeld. In november 2016 werd IS door het Iraakse leger weer uit Nimrud verdreven. Het bleek echter dat er van de oude ruïnestad na de verwoestingen door IS vrijwel niets meer over was.
Ninrude

Ninrude (Nimrud; em árabe: كال) é um sítio arqueológico localizado em torno da cidade assíria de Calú, localizada a sul do rio Tigre, no norte da Mesopotâmia. Os arqueólogos deram o nome de Ninrude à cidade com base no rei bíblico Ninrode, um lendário herói e caçador mencionado nos livros do Gênesis, de Miqueias e no Primeiro Livro de Crônicas. A cidade foi chamada de Calá (Kalakh) na Bíblia. A cidade de Ninrude, localizado no atual norte do Iraque entre o rio Tigre e a cordilheira de Zagros, foi fundada ca. 1 300 a.C. e pertenceu ao Império Assírio, servindo-lhe de capital. Os seus frescos e outras peças de arte eram celebradas no mundo inteiro e surgem referidas em diversos textos sagrados e literários. A cidade abrangia uma área de 360 hectares, e suas ruínas se encontram a um quilômetro da aldeia moderna de Noomanea, na província de Nínive, no Iraque, 30 quilômetros a sudeste de Mossul. Em março de 2015 as ruínas da cidade foram devastadas por membros do grupo Estado Islâmico em mais um ato de intolerância e ignorância da organização. Irina Bokova, diretora-geral da UNESCO, condenou a destruição da antiga cidade, considerando-a um “crime de guerra” e um “ataque deliberado contra a história e cultura milenar do Iraque”. Em 13 de abril de 2015, os membros do Estado Islâmico divulgaram vídeo no qual é exibida a explosão das ruínas. Referências Bibliografia Thompson, John A. (2009). A Bíblia e a Arqueologia. São Paulo: Arte Editorial Parker, Barbara. Seals and Seal Impressions from the Nimrud Excavations, Iraq, vol. 24, nº 1, p. 26–40 1962 Parker, Barbara. Nimrud Tablets, 1956: Economic and Legal Texts from the Nabu Temple, Iraq, vol. 19, nº 2, p. 125–138, 1957 Rawlinson, Henry C. "On the Birs Nimrud, or the Great Temple of Borsippa", The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, vol. 18, p. 1–34, 1861 Wiseman, D. J. "The Nabu Temple Texts from Nimrud", Journal of Near Eastern Studies, vol. 27, nº 3, p. 248–250, 1968 Wiseman, D. J. Fragments of Historical Texts from Nimrud, Iraq, vol. 26, nº 2, p. 118–124, 1964 Ligações externas Nimrud/Calah - Ancient Near East (em inglês) Sítio de escavações - Centro Ricerche Archeologiche e Scavi di Torino (em italiano) Fotografias do sítio arqueológico no Instituto Oriental da Universidade de Chicago Imagens do sítio arqueológico da National Geographic "Treasure of Nimrud rediscovered", artigo do Wall Street Journal postado num fórum do site Ancient Sites The Secret of Nimrud - fotografias de Noreen Feeney
Nimrud

Nimrud este un oraș antic asirian situat la sud de Ninive pe râul Tigru, astăzi în provincia Ninawa din Irak. În antichitate, orașul a fost numit Kalḫu. Arabii au numit orașul Nimrud după Nimrod, personaj biblic și erou legendar (cf. Geneza 10:11-12, Mica 5:6 și 1Cronici 1:10). Orașul avea o suprafață de aproximativ 41 km2. Ruinele orașului se găsesc astăzi în Irak, la 30 km sud-est de Mosul. Ruinele se află în Districtul Al Hamdaniya, la cca. un kilometru de satul Noomanea. S-a sugerat că Nimrud este orașul biblic Calah sau Kalakh.
Nimrud

Nimrud eller Nimrod var ett ruinfält omkring 40 kilometer söder om Mosul vid Tigris på platsen för Kalhu, som var en av de gamla städerna i Assyrien och som nämns i bibeln som Calah. Platsen har fått sitt namn efter den bibliske Nimrod. Kalhu grundades av den assyriska kungen Salmanassar I på 1200-talet f.Kr. och utvecklades till en stor och viktig stad när Assurnasirpal II omkring 880 f.Kr. valde platsen som sin huvudstad. Utgrävningar som gjorts sedan mitten av 1800-talet har upptäckt Assurnasirpals II:s palats (884–859 f.Kr) fyllt med sagolika konstskatter samt Salmanassar III:s och Tiglat-Pileser III:s palats. Kalhu fortsatte att vara kunglig bostadsort även sedan först Dur-Sargon och sedan Nineve blev rikets politiska huvudstad. Staden förstördes år 612 f.Kr. när Assyrien föll till babylonierna och mederna. Nimrud är uppsatt på Iraks lista på förslag till världsarv. Nimrud sägs vara den kung som Abraham hade ett flertal duster med. Enligt berättelsen sägs det att Abraham trotsade Nimrud när han påstod att han var den mäktigaste guden. Abraham förespråkade monoteism. I mars 2015 rapporterades att Islamiska staten avsiktligt hade förstört området och jämnat staden med marken genom sprängningar och med användande av bulldozrar. Se även Nimrudlinsen Referenser Noter Övriga källor Julius Centerwall (16 juli 1913). ”Nimrud”. Nordisk familjebok. https://runeberg.org/nfbs/0574.html. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Nimrud.
Kirche unserer Lieben Frau (Mossul)

Die Kirche Unserer Lieben Frau von der Stunde (arabisch كنيسة السيدة الساعة; französisch Église Notre-Dame de l'Heure), auch als Lateinische Kirche (كنيسة اللاتين الموصل) bekannt, war eine historische römisch-katholische Kirche aus dem 19. Jahrhundert im Zentrum der nordirakischen Großstadt Mossul, die im Irakkrieg beschädigt und im April 2016 vom Islamischen Staat (IS) zerstört wurde. Die Kirche wurde in den 1870er Jahren vom Dominikanerorden errichtet und war für ihren Glockenturm bekannt, der von der französischen Ex-Kaiserin Eugenie von Montijo gestiftet worden war. Geschichte Nach dem Massaker von Damaskus 1860 im damaligen Osmanischen Reich, bei dem zwischen 4000 und 6000 Christen durch wütende anwohnende Muslime getötet wurden, sandte der französische Kaiser Napoleon III. eine Expeditionseinheit in die Region Levante, um den bedrohten östlichen Christen zu helfen. Ein Jahrzehnt später gründeten französische Dominikaner in Mossul einen Konvent und erbauten die der Jungfrau Maria geweihte Kirche. In den 1880er Jahren stiftete die Ex-Kaiserin Eugenie den Uhrturm, der erste auf irakischem (damals osmanischem) Boden. Im Hof der Kirche wurde eine Replik der Lourdesgrotte mit einer Statue der Madonna der Wunder errichtet, wo sich auch die Gläubigen trafen. 2006 wurde die Kirche Unserer Lieben Frau von der Stunde durch Kämpfe im Zuge des Dritten Golfkrieges ab 2003 teilweise in Mitleidenschaft gezogen. Im Sommer 2014 eroberte der terroristische Islamische Staat die Ninive-Ebene, die als das Zentrum der Christen im Irak gilt. Die meisten der 45 Kirchen in der Umgebung von Mossul wurden zerstört oder in Moscheen und Gefängnisse umgewandelt. Am 24. April 2016, dem 101. Jahrestag des Völkermords an den Armeniern, wurde die Kirche Unserer Lieben Frau von der Stunde vollständig zerstört. Antiquitäten, Kulturgüter und Kunstwerke wurden geplündert und gebrandschatzt, bevor der historische Glockenturm mit Sprengstoff in die Luft gejagt wurde. Als Grund wurde die historische Beziehung der Kirche zu Frankreich angegeben. Weblinks Einzelnachweise
Our Lady of the Hour Church

The Our Lady of the Hour Church (Église Notre-Dame de l'Heure ) also known as the name of the Latin Church, is a Catholic church in the centre of Mosul, in northern Iraq. Built in the 1870s by the Dominican Fathers, it was especially famous for its bell donated by the Empress Eugenia de Montijo, for which it was sometimes called the Clock Church. It was damaged in a 2006 bombing and completely restored in 2023. History In 1860, after the massacre of Damascus, during which were killed between 4,000 and 6,000 Christians, Napoleon III sent an expeditionary force to the Levant to help Eastern Christians. A decade later, the Dominicans created in Mosul the Convent of Our Lady of the Hour. In 1880, the Empress Eugenie donated her watch. That was when the first tower was installed on Iraqi soil. In the courtyard of the church it was built as a replica of the Lourdes grotto with a statue of Our Lady of Miracles, where the faithful come to pray. The Church has become an important cultural and academic centre, which hosted until the 2006 bombing a girls' school and the first printing press in Iraq. Strong relationships between members of different religions and cultures have also long celebrated there: the Church offered a space for encounter and dialogue between Christians, Yazidis, Sunni and Shia Muslims, as well as Arabs, Assyrians, and Kurds. In 2006, the Church was partially destroyed in a bombing during the Iraq War. In the summer of 2014, Christians in the Nineveh Plain fell into the hands of the Islamic State. Most of the forty-five churches were destroyed, converted into mosques or prisons. On April 24, 2016, it was reported that the Latin Church was destroyed by terrorists after looting antiquities and works of art. Later reports indicated the clock tower was actually still standing. The Church itself was used as a weapons warehouse and torture chamber by the jihadists. In 2020, UNESCO joined the collaborative efforts of the Dominican friars to rebuild the Church as a focus for cultural encounter. On 1 January 2024, the Church was reopened with a Mass celebrated by the Master of the Dominican Order, Fr Gerard Timoner. See also Roman Catholicism in Iraq Destruction of cultural heritage by ISIL References
Iglesia de Nuestra Señora de la Hora

La Iglesia de Nuestra Señora de la Hora​ también conocida como el nombre de la iglesia latina,​ es una iglesia católica en el centro de Mosul, en el norte de Irak. Construida en la década de 1870 por los padres dominicos, es sobre todo famosa por su campana donada por la emperatriz Eugenia de Montijo. Fue dañada durante la guerra de Irak y en abril de 2016 por el Estado Islámico. Historia En 1860, después de la matanza de Damasco, durante la cual fueron asesinados entre 4000 y 6000 cristianos, Napoleón III envió una fuerza expedicionaria al Levante para ayudar a los cristianos orientales. Una década más tarde, los padres dominicos crearon en Mosul el Convento de Nuestra Señora de la Hora. En 1880, la emperatriz Eugenia donó su reloj. Fue entonces cuando la primera torre fue instalada en suelo iraquí. En el patio de la iglesia fue construido como una réplica de la gruta de Lourdes con una estatua de la Virgen de los Milagros, donde los feligreses vienen a rezar. En 2006, la iglesia fue parcialmente destruida en un bombardeo durante la guerra de Irak. En el verano de 2014, los cristianos en la llanura de Nínive, cayeron en manos del Estado Islámico. La mayor parte de las cuarenta y cinco iglesias que había fueron destruidas, convertidas en mezquitas o en prisiones. El 24 de abril de 2016, cundió el bulo de que había sido destruida por los terroristas con explosivos,​ pero resulta que sigue en pie. En 2020, el edificio es objeto de un proyecto de restauración bajo los auspicios de la Unesco.​ Véase también Cristianismo en Oriente Medio Referencias
Église Notre-Dame-de-l'Heure de Mossoul

L'église Notre-Dame-de-l'Heure, également connue sous le nom d'église latine, est une église catholique située au centre de Mossoul, au nord de l'Irak. Construite dans les années 1870 par les pères dominicains, elle est principalement célèbre pour son clocher offert par l'impératrice Eugénie de Montijo. Elle a été endommagée lors de la guerre d'Irak. L'organisation État islamique a occupé le couvent des dominicains qui lui est attenant comme caserne, ce qui l'a protégé de la destruction. Elle est rouverte au culte en 2025. Historique Une église liée à la France En 1860, après le massacre de Damas, lors duquel 4 000 à 6 000 chrétiens sont assassinés, l'empereur Napoléon III envoie un corps expéditionnaire au Levant pour secourir les chrétiens d'Orient. Une dizaine d'années plus tard, les pères dominicains fondent à Mossoul le couvent Notre-Dame de l'Heure. L'église est édifiée sur les plans de l'architecte français Lucien Douillard entre 1866 et 1873, intégrant au clocher l'horloge offerte par l'impératrice Eugénie. C'est alors le premier clocher installé sur le sol irakien. Dans la cour de l'église est aussi construite une réplique de la grotte de Lourdes avec la statue de Notre-Dame-des-miracles, où viennent prier des paroissiens, mais aussi des musulmans et des Yézidis. Dommages et restauration En 2006, l'église est partiellement détruite dans un bombardement pendant la guerre d'Irak puis restaurée. Contrairement à des informations qui ont circulé dans la presse en France, l'église et le clocher sont alors toujours debout mais ils ont subi des dommages durant l'occupation des lieux par l'État islamique. Le 10 octobre 2019, l'UNESCO et les Émirats arabes unis signent un accord pour la réhabilitation de l'édifice. Les travaux commencent le 24 avril 2020, après que l'ordre des Dominicains a approuvé ce projet, qui fait partie d'une initiative de restauration de l'héritage culturel et religieux de Mossoul. En août 2021, le président français Emmanuel Macron visite l'église Notre-Dame-de-l'Heure, où il prononce une allocution reconnaissant l'importance de Mossoul, ville martyre pendant la seconde guerre civile irakienne, et appelle les Irakiens de toutes les communautés à travailler ensemble. Les cloches sont refondues en Normandie grâce à l'UNESCO. Après cinq ans de travaux, l'église est rouverte aux fidèles le 1er septembre 2025. Références Annexes Article connexe Destruction du patrimoine culturel par l'État islamique Lien externe « L’église latine Notre Dame de l’Heure des Dominicains de Mossoul », sur https://www.mesopotamiaheritage.org, avril 2018 (consulté le 24 mai 2022) Portail du catholicisme Portail des chrétiens d’Orient Portail de l’architecture chrétienne Portail du monachisme Portail de l’Irak Portail de l'ordre des Prêcheurs
Igreja Nossa Senhora da Hora

A Igreja Nossa Senhora da Hora (Église Notre-Dame de l'Heure) também conhecida como o nome da Igreja Latina, era uma igreja católica no centro de Mosul, no norte do Iraque. Construída na década de 1870 pelos Padres Dominicanos, era especialmente famosa pelo sino doado pela Imperatriz Eugénia de Montijo, pela qual era por vezes chamada de Igreja do Relógio. Ela foi danificada em um bombardeio de 2006. História Em 1860, após o massacre de Damasco, durante o qual foram mortos entre 4.000 e 6.000 cristãos, Napoleão III enviou uma força expedicionária ao Levante para ajudar os cristãos orientais. Uma década depois, os dominicanos criaram em Mosul o Convento de Nossa Senhora da Hora. Em 1880, a Imperatriz Eugenie doou seu relógio. Foi quando a primeira torre foi instalada em solo iraquiano. No pátio da igreja foi construída como réplica da Gruta de Lourdes com a estátua de Nossa Senhora dos Milagres, onde os fiéis vêm rezar. Em 2006, a igreja foi parcialmente destruída em um bombardeio durante a Guerra do Iraque. No verão de 2014, os cristãos na planície de Nínive caíram nas mãos do Estado Islâmico. A maioria das quarenta e cinco igrejas foram destruídas, convertidas em mesquitas ou prisões. Em 24 de abril de 2016, foi relatado que a Igreja Latina foi destruída por terroristas após saquear antiguidades e obras de arte. Relatórios posteriores indicaram que a torre do relógio ainda estava de pé. Em 2020, a UNESCO juntou-se aos esforços colaborativos dos frades dominicanos para reconstruir a Igreja como um foco de encontro cultural. Em 1 de janeiro de 2024, a Igreja foi reaberta com uma missa celebrada pelo Mestre da Ordem Dominicana, Frei Gerard Timoner. Referências