NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Marad

Marad, Marda (sum. már.daki lub marad.daki, akad. Marad) – starożytne miasto w południowej Mezopotamii, leżące ok. 50 km na południe od Kisz, mniej więcej w połowie drogi między Babilonem a Isin. Obecnie stanowisko archeologiczne Wana as-Sadoum (też Wana Sedoum) w północnowschodniej części muhafazy Al-Kadisijja w Iraku. Historia Miasto Marad nie występuje w Sumeryjskiej liście królów, ale pojawia się w hymnach świątynnych z okresu wczesnodynastycznego. W inskrypcjach królewskich wymienione jest po raz pierwszy w inskrypcji akadyjskiego króla Manisztusu (ok. 2269–2255 p.n.e.) wyrytej na Obelisku Manisztusu. W czasie panowania Naram-Sina (2254–2218 p.n.e.) jego syn Lipit-ili był ensim w Marad i wzniósł tam świątynię poświęconą Lugal-Marada – bogu opiekuńczemu tego miasta. Za rządów III dynastii z Ur (2113–2005 p.n.e.) miasto było stolicą jednej z prowincji. W XIX wieku p.n.e. powstało niewielkie amoryckie królestwo ze stolicą w Marad, którym rządzili tacy władcy, jak Sumu-ditan, Jamsi-El czy Sumu-Numhim. Miasto nie jest wspomniane w prologu do Kodeksu Hammurapiego, ale z jednej z formuł rocznych Hammurapiego (1792–1750 p.n.e.) wiemy, iż zostało ono przez niego zdobyte. W XVI–XII wieku p.n.e. Marad pozostawało pod rządami Kasytów, których władcy, jak Kadaszman-Enlil I (ok. 1374–1360 p.n.e.) czy Kadaszman-Turgu (ok. 1281–1264 p.n.e.), prowadzili w nim prace budowlane. Według Kroniki P za panowania kasyckiego króla Adad-szuma-usura (ok. 1216–1187 p.n.e.) Marad zdobyte i splądrowane być miało przez elamickiego króla Kiden-Hutrana w czasie jego najazdu na Babilonię. Kolejną informację o mieście znaleźć można w Asyryjskiej liście eponimów, która wspomina, iż w 770 roku p.n.e., za rządów asyryjskiego króla Aszur-dana III, miała miejsce wyprawa wojenna przeciw miastu Marad. Inny asyryjski król, Sennacheryb (704–681 p.n.e.), wymienia w swych rocznikach Marad pośród 33 twierdz chaldejskiego plemienia Bit-Dakkuri. Po upadku Asyrii miasto znalazło się w granicach państwa nowobabilońskiego (626–539 p.n.e.). Wiadomo, iż Nabuchodonozor II (604–562 p.n.e.) i Nabonid (556–539 p.n.e.) prowadzili tu prace budowlane przy świątyni boga Lugal-Marada. W Kronice Nabonida jest też wzmianka o tym, iż posągi boga Lugal-Marada i innych bogów z Marad przywożone były do Babilonu na obchody święta akitu, babilońskiego święta Nowego Roku. Głównym bogiem opiekuńczym miasta Marad był bóg Ninurta czczony w mieście pod przydomkiem Lugal-Marada (sum. dlugal.marad.daki, tłum. „Król miasta Marad”) w świątyni E-igikalama (sum. é.igi.kalam.ma, tłum. „Dom – oko kraju”). W Marad znajdował się również zigurat o nazwie E-gangadudu oraz E-giguna – świątynia bogini Isztar. Przypisy Bibliografia Edzard D.O., Marad, w: Reallexikon der Assyriologie, tom VII (Libanukšabaš - Medizin), Walter de Gruyter, Berlin – New York 1987–1990, s. 351-352. George A.R., House Most High. The Temples of Ancient Mesopotamia, Eisenbrauns, Winona Lake 1993. Glassner J.-J., Mesopotamian Chronicles, Society of Biblical Literature, Atlanta 2004.
Марад

Марад — древний город на юге Месопотамии, расположен в северо-восточной части современной мухафазы Кадисия, Ирак. Название города не встречается в списке царей Шумера, но упоминается в храмовых гимнах. В годы правления царя Нарам-Сина (2254—2218 до н. э.), его сын Липитили был энси в Мараде и построил храм Лугаль-Мараду, богу-защитнику города. Во времена третьей династии Ура (2113—2005 до н. э.) город был столицей одной из провинций. В XIX веке до н. э. являлся столицей небольшого аморейского царства. В XVI—XII веках до н. э. находился под властью касситов. Литература Trevor Bryce. The Routledge Handbook of the Peoples and Places of Ancient Western Asia. — Routledge, 2009. — P. 446—447.
Mardaman

Mardaman va ser una regió de Mesopotàmia al nord-est de Simurrum que apareix sotmesa a Sargon I, i que després es va revoltar contra Naram-Sin d'Accàdia al començament del seu regnat, l'any 2260 aC. Un poema accadi del segon mil·lenni explica que diferents ciutats de Mesopotàmia es van sublevar contra Naram-Sin. Les ciutats eren Kiš, Kutha, Kazallu, Marad, Umma, Nippur, Uruk, Sippar, els països de Magan, els regnes elamites (Warakshe -que les inscripcions anomenen Parahsum), Awan, Anshan, Xeriku (anomenat Sirihum), Mardaman i segurament també Zakhara (potser Apirak), el país de Simurrum, Namar, Apišal i Mari. Encara que el relat diu que totes les revoltes van ser simultànies és possible que no ho fossin, i que hi haguessin participat altres estats en el transcurs dels anys. Però Naram-Sin les va derrotar totes i va conservar l'imperi unit. Referències
Mardaman

Mardaman war eine bedeutende Stadt in Nordmesopotamien. Sie ist bislang nur aus Quellen bekannt, bestand bereits 2250 v. Chr. und existierte bis ca. 1200 v. Chr. Übersetzungen von Keilschrifttafeln lassen vermuten, dass sie am Fundort der Bassetki-Statue gelegen haben könnte. Durch altbabylonische Quellen um 1.800 v. Chr. ist bereits länger eine Stadt namens Mardaman bekannt, die mit der hier erwähnten Stadt identisch sein dürfte. Demnach war sie eine der Königsstädte, die von Šamši-Adad I. im Jahr 1786 v. Chr. erobert wurde und wenige Jahre später wieder zu einem selbständigen Königreich wurde. Von den Turukkäern wurde die Stadt dann um 1768 v. Chr. zerstört. Aus den Keilschrifttexten geht hervor, dass es dadurch nicht zu einem Ende kam, sondern die Stadt bis ca. 1200 v. Chr. weiter existierte. In älteren Quellen aus der Dritten Dynastie von Ur, ca. 2100–2000 v. Chr., ist die Stadt Mardaman bereits erwähnt. Demnach wurde sie bereits von Naram-Sin um 2250 v. Chr. zum ersten Mal zerstört. Fund bei Bassetki 2013 wurde bei Geländeforschungen im Rahmen des Tübinger Sonderforschungsbereichs „RessourcenKulturen“ (SFB 1070) eine Siedlung bei Dorf Bassetki entdeckt. Seit 2016 wurden hier vom Team des Instituts für die Kulturen des Alten Orients (IANES) der Universität Tübingen unter Peter Pfälzner und Hasan Qasim von der Antikendirektion in Dohuk Ausgrabungen durchgeführt. Sie legten eine große Stadt aus der Bronzezeit frei, die wohl 3000 v. Chr. gegründet worden war und für mehr als 1200 Jahre lang florierte. Ab circa 2700 v. Chr. hatte die Stadt eine Mauer, die den oberen Teil der Stadt vor Eindringlingen schützte. Die Stadt hatte ein ausgedehntes Straßennetz, mehrere Wohnviertel und ein palastartiges Gebäude. Im Sommer 2017 entdeckten Archäologen aus Tübingen am Osthang (Bereich C) 92 Keilschrifttafeln, die in einer Sammlung von Keramikkrügen versteckt waren. Zeitlich wurden sie um 1250 v. Chr. datiert und stammen somit aus der Periode des mittelassyrischen Reichs. Die Altorientalistin Betina Faist übersetzte die Texte und identifizierte die Stadt als Mardama. Aus den Texten ist ebenfalls erkennbar, dass es sich dabei um einen Statthaltersitz handelte. Weblinks Archäologie online Peter Pfälzner, Betina Faist: Eine Geschichte der Stadt Mardama(n), In: Jessica Baldwin, Jana Matuszak, Manuel Ceccarelli (Hg.), Altorientalische Studien zu Ehren von Konrad Volk, dubsar Band 17, S. 347–391, Münster 2020 ISBN 978-3-96327-102-1 [1] Einzelnachweise
Mardaman

Mardaman fue una antigua ciudad real al norte de Mesopotamia cuyas primeras atestiguaciones provienen de un poema acadio del II milenio a. C. donde aparece al mando de su rey Duhsusu junto a otras ciudades que se sumaron a una "Gran Revuelta" contra el rey acadio Naram-Sin (2260-2223 a. C.).​ La localización exacta de Mardaman era desconocida hasta que en mayo de 2018 se descifraron y publicaron las inscripciones de una colección de 92 tablillas cuneiformes asirias de alrededor de 1250 a. C. escondidas dentro de una vasija de arcilla descubiertas en el palacio del gobernador asirio Assur-nasir en el verano de 2017 por arqueólogos de la Universidad de Tubinga. Este descubrimiento se hizo en el pequeño pueblo iraquí de Bassetki, la antigua Mardaman, en la gobernación de Dohuk del Kurdistán autónomo iraquí.​ Otras inscripciones señalan que durante la Edad del Bronce Medio, la ciudad comisionó enviados a la corte del rey de Mari, Yahdun-Lim (1810–1794 a. C.), una de las ciudades en la región que había sido capturada por el rey asirio Shamshi-Adad I (1796–1775 a. C.), que había nombrado a su hijo Yasmah-Addu virrey asirio en Mari.​ Con Zimri-Lim (1774–1762 a. C.) en el trono de Mari, se ha encontrado una carta que nunca fue despachada que tenía por destinatario a Tish-Ulme, que posteriormente sería rey de Mardaman, por la que se solicitaba que entregasen la ciudad para poner un gobernante leal al rey de Mari. Hubo otras referencias en las que Mardaman fue conquistado varias veces.​ Referencias
Abboud Building

The Abboud building (Arabic: عمارة عبود), also known as al-Thukair building (Arabic: عمارة الذكير), is one of the most iconic buildings in Baghdad, Iraq, located at the entrance to Shorja on the side of al-Rashid Street near the Mirjan Mosque. It is distinguished by its modern design in its age and circular shape. History The building was commissioned by Abdullah Ihsan Kamel, who was a professor at the University of Baghdad. With the participation of Iraqi artist and architect Rifat Chadirji, the two designed and built the building which at that time became iconic for its unusual cylindrical form, and its bright white color. This was intentional to create a sense of "harmony" with its surroundings and evoke the values and evidence of the past with modernist interpretation. Gallery References
Gomaspan Dam

The Gomaspan Dam is a gravity dam currently being constructed on the Bastora River at Goma span gorge, near Gomespan, in Erbil Governorate, Kurdistan Region, Iraq. It is located about 30 km (19 mi) northeast of Erbil. The primary purpose of the dam is water supply for irrigation but it will support a small 2.4 MW hydroelectric power station. It is expected to irrigate 4,000 ha (9,900 acres). Construction on the 85 m (279 ft) tall roller-compacted concrete dam began in 2013 and completed in 2024. Gallery References External links
Посольство України в Іраку

Посольство України в Республіці Ірак — дипломатична місія України в Іраку, знаходиться в місті Багдад. Завдання посольства Основне завдання Посольства України в Багдаді представляти інтереси України, сприяти розвиткові політичних, економічних, культурних, наукових та інших зв'язків, а також захищати права та інтереси громадян і юридичних осіб України, які перебувають на території Іраку. Посольство сприяє розвиткові міждержавних відносин між Україною і Іраком на всіх рівнях, з метою забезпечення гармонійного розвитку взаємних відносин, а також співробітництва з питань, що становлять взаємний інтерес. Історія дипломатичних відносин Ірак визнав незалежність України 1 січня 1992 року. 16 грудня 1992 року було встановлено дипломатичні відносини між Україною та Іраком. У 2000 році Україна відкрила своє Посольство в Багдаді, яке очолював Тимчасовий Повірений у справах Валентин Новіков. На церемонії відкриття посольства України в Іраку були присутні перший віце-прем'єр Юрій Єхануров і іракський міністр фінансів Хікмет Мізхаб Ібрагім. Як заявив український віце-прем'єр, «відкриття українського посольства в Багдаді є дуже важливою подією в двосторонніх відносинах України та Іраку». Українське посольство знаходиться в районі Аль-Мансур на заході Багдаду. У січні 2003 року Посольство України призупинило свою роботу та було евакуйоване до Києва. На момент початку військових дій в Іраку всі цінні предмети, а також матеріали, що містять державну таємницю, і всі робочі матеріали посольства були вивезені в одну з сусідніх з Іраком країн. Після того, як війська коаліції зайняли Багдад, будівля українського посольства піддалася розграбуванню жителями бідняцький кварталів міста, як і багато інших іноземних установ, які були залишені без нагляду. У березні 2004 року було поновлено роботу Посольства України в Іраку, після закінчення бойових дій на території Іраку. Керівники дипломатичної місії Новіков Валентин Анатолійович (2000—2004) т.п. Олійник Анатолій Тимофійович (2004—2005) т.п. Дяченко Ігор Олександрович (2006—2007) посол Довганич Іван Іванович (2007—2008) т.п. Недопас Віктор Юрійович (2008—2009) т.п. Толкач Володимир Сергійович (2009—серпень 2010) т.п. Василенко Сергій Олександрович (серпень 2010 - травень 2011) т.п. Маринець Анатолій Петрович (травень 2011—2012) т.п. Маринець Анатолій Петрович (2012—2016) посол Кузаков Олександр Олександрович (2016—2017) т.п. Недопас Віктор Юрійович (2017—2021) посол Довганич Іван Іванович (з 2024) посол Див. також Українсько-іракські відносини Посольство Іраку в Україні Український дипломатичний корпус Список дипломатичних місій України Українська миротворча місія в Іраку Примітки Посилання Посольство України в Республіці Ірак Міністерство закордонних справ України Делегація Посольства України в Іраку відвідала зону відповідальності українських миротворців [Архівовано 9 жовтня 2016 у Wayback Machine.]
Al Sabaah

Al-Sabaah (in Arabic الصباح meaning The Morning), an Iraqi state-owned daily newspaper published by the Iraqi Media Network, covers political, economic and artistic news through its pages. As well as through a set of weekly supplements. Its headquarters is located in Baghdad. The first issue was published in May 2003 after the fall of Saddam Hussein's regime and it is currently edited by Ahmed Abdel Hussein. It is available digitally on the newspaper's website and in print, and the price of the printed issue is 500 Iraqi dinars. See also List of newspapers in Iraq Media of Iraq External links Al Sabaah Newspaper in Arabic
Llac Sawa

El llac Sawa (en àrab: بحيرة ساوة) és una conca endorreica situada a la governació iraquiana de Muthanna a prop del riu Eufrates, a uns 23 quilòmetres a l'oest de la ciutat d'Al-Samawa. Descripció El llac Sawa és una massa d'aigua única a l'Iraq que es caracteritza pels alts valors de salinitat, de fins a 35 g/L. Les anàlisis químiques i d'isòtops van revelar el seu origen meteòric i van confirmar una alimentació principal de l'aigua subterrània ascendent del fons del llac mitjançant juntes, esquerdes i sistemes de fissures. El llac té una forma allargada amb 4,47 km de llargada per 1,77 km d'amplada. El nivell de l'aigua a l'estany és més alt que el terreny adjacent entre 1 i 4 metres. A més, el nivell de l'aigua del llac també és més alt que el nivell de l'aigua del riu Eufrates entre 5 i 7 metres. Al voltant del llac hi ha formacions de guix, que en ocasions arriben als 6 metres d'alçada. Es formen a causa de l'evaporació de l'aigua salada i la sedimentació de la sal als marges poc profunds del llac. Clima El llac Sawa es caracteritza per un clima àrid. Les temperatures oscil·len estan entre els 27,6 i 44,6 °C. La precipitació mitjana anual és de 110 mm. Assecament del llac A l'Iraq, el Juliol de 2022 el llac Sawa es va assecar, per primera vegada, i només va quedar un petit reducte d'aigua. Una zona humida amb una biodiversitat rica i punt de referència recreatiu, d'una extensió d'uns 5 km de longitud i gairebé dos d'ample, es va convertir en un erm, un camp de terra amb gran concentració de sal. Queden a la llum hotels i instal·lacions turístiques abandonades que durant la dècada dels 90 eren un punt popular entre els nuvis i famílies que hi anaven a nedar o a fer pícnic. Causes de la desaparició El fet de ser una conca endorreica, sense sortida a cap mar ni a cap riu, fa que s'alimenti de les aigües superficials de la mateixa conca. La seva desaparició té dues causes: la sobreexplotació de l'aigua i els efectes del canvi climàtic. El govern iraquià ha comptabilitzat més de 1.000 pous il·legals per a l'agricultura, als quals cal afegir-hi les fàbriques de ciment i de sal properes que han drenat les aigües subterrànies que alimenten el llac. Aquesta és la part que depèn directament de l'acció humana. Aquesta no és una situació puntual, sinó que hi ha altres llacs del país que segueixen aquest mateix camí per la sobreexplotació d'aquest recurs. L'escalfament del planeta també es deixa sentir amb força en aquesta regió. De fet, s'estima que les pluges han disminuït un 30% respecte als valors normals, al mateix temps que han augmentat les temperatures, cosa que ha implicat un increment fort de l'evaporació. L'Iraq és un país afectat per la desertització i considerat un dels cinc més vulnerables al canvi climàtic. Referències Vegeu també Canvi climàtic a l'Iraq
Uzbek Mosque

The Uzbek Mosque (Arabic: جامع الأزبك), also known as the Mosque of al-Azbak and the al-Azbak Mosque or simply the Azbak Mosque, is a Sunni mosque located in the al-Rusafa district of Baghdad, in the Baghdad Governorate of Iraq. It is distinguished by its architecture and history that date from the 17th century. The mosque is also unique due to its association with the Uzbek people (whom the mosque gets its name from) who immigrated to and lived in Baghdad. Sheikh Jalal al-Hanafi was its imam and preacher in the late 1930s. History Irrigation, shrine and significance The mosque's construction dates from 1682 CE when the Emir of the Khanate of Bukhara, Abd al-Aziz Khan, built it at the tomb of his uncle, Quli Khan, who died in Baghdad on a trip to Hajj in 1650. Two years after his brother, Subhan Quli Khan, took the throne of the Khanate in 1680, Abd al-Aziz settled in the mosque to be with his uncle. During the rule of the Ottoman Sultan, Murad IV, many Uzbeks started to immigrate and settle in Baghdad and the mosque became known for being the center of gatherings of the Uzbek people living in the city at the time who were known to practice the profession of sharpening knives. The mosque saw a downfall during the reign of the Mamluk ruler Dawud Pasha in 1818 who renovated the mosque and gave it a small minaret which the mosque also became notable for. The mosque also has a madrasa for jurisdiction that was also established by Dawud Pasha. During the 20th century In 1917, the mosque was subjected to change when British soldiers removed the hospice when they entered Baghdad. The mosque was demolished at the time of leader Abd al-Karim Qasim in 1961 during expansion works of the old Ministry of Defense, and it was rebuilt in its current form. Shortly before it was demolished, teaching in the madrasa was abolished with the last teacher being Sheikh Salem bin Mustafa. The mosque later was a refuge for the leader. During the Ramadan Revolution in 1963 which overthrew Qasim's government, Qasim spent a night at the mosque before he was arrested and then executed. The mosque is managed by the Sunni Endowment Office and is located in al-Maidan square, near the Mosque-Madrasa of al-Ahmadiyya. Among the notables of the Uzbek Mosque were Sheikh Jalal al-Hanafi who was its imam and preacher in the late 1930s and the Islamic jurist and scholar Abd al-Karim Zaidan who used to give public lectures in this mosque. Description The current mosque looks different from before its rebuilding and no longer contains a small minaret. The mosque has two minarets, the old one which only the base remains and was notable for being the smallest minaret in Baghdad, and the new one which is a thin minaret on the roof of the mosque. Next to the minaret is a lofty dome. Gallery See also Islam in Iraq List of mosques in Baghdad References External links Media related to Azbak Mosque at Wikimedia Commons
Mezquita de Al-Khulafa

La mezquita de Al-Khulafa (en árabe: جامع الخلفاء, romanizado: Masjid Al Khulafa) es una histórica mezquita islámica suní situada en Bagdad, Irak. Historia La mezquita data del califato abasí y fue encargada por el decimoséptimo califa abasí, Al-Muktafi (r. 902-908), como mezquita del viernes para el extenso complejo palaciego erigido por él y su padre, Al Mutádid. Por ello, la mezquita suele llamarse también mezquita Al-Qasr (árabe: جامع القصر), que significa literalmente «mezquita del palacio» en árabe. Más tarde la mezquita fue apodada como Mezquita del Califa, lo que le dio el nombre actual de Al-Khulafa. La mezquita es uno de los hitos históricos de la ciudad de Bagdad. La mezquita se menciona en el registro de viajes de Ibn Battuta cuando visitó Bagdad en 1327.​ Arquitectura La parte más notable de la mezquita es su minarete de 34 metros, que todavía se conserva en su forma original y que data de la época abasí. El alminar es la única parte que queda de la construcción original. Está situado en la esquina sureste del sahn y construido en ladrillo y mortero. El alminar y sus cimientos están decorados con mocárabes, y el marco del alminar está grabado con inscripciones cúficas y patrones geométricos islámicos. Fue reformado en 1960,​ existe la preocupación de que se derrumbe debido a la falta de mantenimiento, supuestamente derivada de la división sectaria entre la mezquita de orientación suní y el gobierno de mayoría chií.​ Referencias
Мечеть аль-Халіфа (Багдад)

Мечеть аль-Халіфа (араб. جامع الخلفاء, кириліз.: Жамі аль-Халефі) — історична сунітська ісламська мечеть, розташована в Багдаді, Ірак. Мечеть датується епохою Аббасидів і її будівництво замовив сам 17-ий халіф Аббасидів аль-Муктафі (р.п. 902—908), як джуму-мечеть для обширного палацового комплексу, спорудженого ним та його батьком аль-Мутадідом. У зв'язку з цим, мечеть часто також називають мечеть Аль-Каср (араб. جامع القصر), що в перекладі з арабської означає "палацова мечеть". Пізніше мечеть охрестили мечетью халіфа, яка і дала нинішню назву мечеть Аль-Халіфа. Мечеть є однією з історичних визначних пам'яток міста Багдад. Про мечеть згадувалося у записах подорожей Ібн Баттути, коли він відвідував Багдад у 1327 році. Найцікавішою частиною мечеті є її 34-х метровий мінарет, який зберіг свій первісний вигляд, який він мав ще за часів Аббасидів. Мінарет — це єдина частина мечеті, що залишилася від початкової конструкції. Він розташований на південно-східному куті сана і побудований з цегли та зв'язуючого розчину. Мінарет та його фундамент прикрашені мукарнами, а на каркасі мінарету вигравірувано куфіцькі написи та ісламські геометричні візерунки. Мінарет був відреставрований у 1960 році. Проте сьогодні існує занепокоєння можливості його обвалу через відсутність технічного обслуговування, у зв'язку з викликаним релігійним розколом між мечеттю з одного боку сунітів, а з іншого — іракським урядом з шиїтською більшістю. Див. також Іслам в Іраці Список мечетей в Іраці Література