NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ištarine dveri

Ištarine dveri (asirski: ܕܵܪܘܲܐܙܲܐ ܕܥܵܐܫܬܲܪ translit: Darwaza D'Ishtar, arapski:بوابة عشتار) su osma kapija za unutrašnji grad Babilona, izrađena oko 575. pr. Kr. po naređenju kralja Nabukodonosora II. Grad je bio opasan dvostrukim zidom s osam velikih vrata od kojih su svaka bila posvećena jednom bogu, Ištarina su bila na sjevernoj strani grada, uz Baalov hram. Bile su posvećene babilonskoj božici Ištar (sumerska Inanna), božici neba i zemlje, plodnosti, majčinstva, erotike, rata i mira. Dveri su sagrađene od plavo emajliranih opeka i redova od 575 bareljefa mušḫuššu (zmajevi ka simboli boga Marduka) i turova (bikovi kao simboli boga Adada). Krov i vrata dveri su napravljeni od cedrovine prema natpisu posvećenja. Kroz vrata je prolazio „Procesijski put” obilježen zidovima s naslikanim lavovima (simboli božice Ištar, oko 120 njih). Kroz njega su svake Nove godine vođeni kipovi božanstava. Kapija se isprva, zajedno s babilonskim zidinama, smatrala jednim od sedam svjetskih čuda, sve dok je nije zamijenio Svjetionik u Aleksandriji. Rekonstrukcija Ištarinih dveri i procesijskog puta je napravljena u muzeju Pergama u Berlinu od materijala koje je iskopao Robert Koldewey. Iskopavanje je izvršeno u periodu 1902. – 1914. i tada je iskopano 15 m temelja. Rad na rekonstrukciji je dovršen 1930-ih i uključuje plaketu s natpisom. Visoka je 14 metara i široka 30 metara. Manju reprodukciju Ištarinih dveri je u Iraku dao sagraditi Saddam Husein kao ulaz u nikada dovršeni muzej Babilona. Izvori Vanjske poveznice Video of Pergamon Museum's Ishtar Gate Pictures of lion & dragon, Röhsska museum, Gothenburg
Istár-kapu

Az Istár-kapu Babilon egyik városkapuja volt és a felvonulási úttal együtt végleges formájában II. Nabú-kudurri-uszur babiloni király uralkodása idején (Kr. e. 605–562) épült fel. Babilon Babilónia fővárosa volt, az Eufrátesz partján feküdt, a mai Irak központi területén. Az Istár-kapu 1930 óta a berlini Elő-ázsiai Múzeumban található, amely a Berlini Állami Múzeumok része és helyileg a Pergamon Múzeum déli épületszárnyának alagsorában és földszintjén található. II. Nabú-kudurri-uszur idejében Babilonban geometrikus Marduk-szentély épült, a zikkurat (Bábel tornya) lépcsőzetesen emelkedett a magasba, itt voltak a híres függőkertek és a káprázatos királyi palota. Az erődített városfalon nyíló északi kaputól, az Istár-kaputól vezetett a felvonulási útvonal a szent kerület felé, melynek belső falait bikákkal és a babilóniai mitológia fő istenségének egyik alakjával, a mushussu oroszlánhoz hasonló domborműveivel díszített színes kerámiatégla borítja. Bár összesen öt városkapu létezett (az Istár-kapu mellett, még a Marduk-kapu, a Zababa-kapu, az Urasch-kapu és egy ismeretlen nevű a déli városfalban) az Istár-kapu volt a legmonumentálisabb és legdíszesebb. Források Liane Jakob-Rost, Evelyn Klengel-Brandt, Joachim Marzahn, Ralf-B. Wartke: Das Vorderasiatische Museum. Verlag Philipp von Zabern, 1992. ISBN 3-8053-1325-X Beate Salje (Szerk.):Vorderasiatisches Museum. Verlag Philipp von Zabern, 2001. ISBN 3-8053-2778-1 Lutz Martin: Das Ischtar-Tor von Babylon. In: Vorderasiatisches Museum Berlin. Geschichte und Geschichten zum hundertjährigen Bestehen. Berlin 2000, 23–24. oldal Rácz Róbert: Berlin, Budapest 2005, ISBN 963-86520-2-0 További információk https://utazas-nyaralas.info/berlin/berlin-muzeumsziget.html https://www.origo.hu/tudomany/20180428-ideiglenes-kiallitason-lesz-lathato-a-berlini-pergamon-muzeum-fo-attrakcioja.html Vorderasiatisches Museum, Staatliche Museen zu Berlin Archiválva 2010. augusztus 17-i dátummal a Wayback Machine-ben
Isjtarpoort

De Isjtarpoort of de Poort van Isjtar (ook Ištarpoort/Ishtarpoort of Poort van Ištar/Ishtar) was een van de stadspoorten van de stad Babylon. Deze poort werd rond 575 v.Chr. gebouwd in opdracht van koning Nebukadnezar II. De poort bestond uit twee poorten, een voor- en achterpoort waarvan de achterste en hoogste zo'n 15 meter hoog was. De poort is gewijd aan de Mesopotamische godin Ishtar en bedekt met een mozaïek van geglazuurde tegels. Het voorste, lagere deel van de poort is met origineel materiaal gereconstrueerd in het Pergamonmuseum in Berlijn. Andere delen van het originele mozaïek zijn te bezichtigen in onder andere het Archeologisch museum van Istanbul. De Isjtarpoort was de achtste poort van Babylon en stond aan de noordzijde van de stad. Deze stond aan het begin van een rechte ommuurde processieweg die eindigde bij een ziggoerat. Koning Nebukadnezar II regeerde op het hoogtepunt van de macht van het Nieuw-Babylonische Rijk, breidde zijn land ver uit en veroverde in 587 v.Chr. het Koninkrijk Juda en Jeruzalem. Hij liet zijn hoofdstad verfraaien en de Isjtarpoort was een van de prestigeprojecten. Kenmerken De Isjtarpoort was gewijd aan de Assyrische godin Isjtar, een vruchtbaarheidsgodin, maar ook de godin van liefde, oorlog en seks. Dit wordt benadrukt door de vele afgebeelde madeliefjes. De poort is gedecoreerd met geglazuurde tegels. De veelal blauwe tegels moesten op lapis lazuli lijken. In andere kleuren, zoals goudkleurig en bruin zijn mythologische dieren uitgebeeld zoals de Sirruš (een soort draak), de oeros (een uitgestorven rundersoort) en leeuwen. Deze symboliseren de goden Marduk, Hadad en Ishtar. De afbeeldingen worden omrand door bloemen die mogelijk naar de vruchtbaarheid verwijzen. De deuren van de poort waren vermoedelijk gemaakt van cederhout. De processieweg, waar de Isjtarpoort het begin van vormde, was aan beide zijden geflankeerd door muren die eveneens deels bedekt waren met dezelfde soort tegels. Op de poort staat een inscriptie van zestig regels waarin de symbolische betekenis van de poort wordt uitgelegd. Opgraving De Duitse archeoloog Robert Koldewey deed in de periode 1902 tot 1914 opgravingswerk naar de poort. Door zijn werk is een deel van de poort en de processieweg verscheept naar Berlijn waar het in het Pergamonmuseum weer werd opgebouwd. In 1987 werd een replica van de poort opgeleverd als toegang tot een nooit afgebouwd museum, dicht bij de originele plek.
Brama Isztar

Brama Isztar – brama miejska w Babilonie, wzniesiona za panowania króla Nabuchodonozora II i poświęcona bogini Isztar. Była ona północną bramą miasta, otwierającą tzw. drogę procesyjną, która ciągnęła się aż do E-sagili – świątyni boga Marduka. Obiekt tworzyły w zasadzie dwie bramy połączone przejściem, czyli był to tzw. obiekt bramny, składający się z czterech wież na planie kwadratu, zwieńczonych krenelażem, który zresztą był również na murach łączących wieże. Taka konstrukcja miała swoje konkretne, obronne cele i wynikała m.in. z techniki obrony przejścia umieszczonego w dwóch rzędach murów obronnych, w których odrębne bramy połączono dla skuteczniejszej obrony przed napastnikami. Poza tym pozwalało to lepiej kontrolować przybyszów przechodzących przez bramę. Brama Isztar oblicowana była glazurowaną cegłą w kolorze niebieskim. Na tym tle, widoczne jako dekoracja, rozmieszczone były wyobrażenia 575 zwierząt, które symbolizowały poszczególne bóstwa: węże-smoki – Marduka, byki – Adada i lwy – Isztar. Te reliefowe wyobrażenia zwierząt, które były wymodelowanymi cegłami glazurowanymi, miały określone barwy (żółte, zielone, białe i czerwone) i obramowane były pasami rozetek, które ciągnęły się także na dole murów oraz zdobiły sklepione przejścia. Same drzwi bramy i sklepienie były wykonane z drzewa cedrowego. Najstarsza część bramy, znajdująca się na samym dole, i która z czasem została zakryta przez podnoszący się poziom drogi, wykonana była ze zwykłej cegły palonej. Wskazuje to na etapy budowy bramy: najpierw cegła palona, później cegła emaliowana, a następnie cegła emaliowana reliefowa. Forma architektoniczna Bramy Isztar jednoznacznie nawiązuje do tradycji budowlanych Mezopotamii i nie była niczym wyjątkowym w technice obronnej przejść miejskich czy pałacowych (np. podobną konstrukcję miała brama Nergala w Niniwie). Natomiast charakterystyczną cechą Bramy Isztar jest ogromna paleta barw, jakie były zastosowane w jej dekoracji. Obecnie zrekonstruowana Brama Isztar znajduje się w Muzeum Pergamońskim w Berlinie, natomiast w Iraku, na terenie Babilonu, wykonano jej replikę. Przypisy Linki zewnętrzne Brama Isztar (YouTube) Remont na Wyspie Muzeów w Berlinie. Brama Isztar i Ołtarz Zeusa na lata zamknięte Berlin - Muzeum Pergamońskie z przepiękną Bramą Isztar National Geographic - Pióropusze i techno, czyli muzea w Berlinie, które trzeba zobaczyć
Porta de Istar

A Porta de Istar foi a oitava porta da cidade mesopotâmica da Babilônia. Foi construída por volta de 575 a.C. por ordem do rei Nabucodonosor II no lado norte da cidade. Dedicado à deusa acádia Istar, a porta foi construída em fileiras de azulejos azuis brilhantes mesclados com faixas de baixo-relevo ilustrando dragões e auroques. O teto e as portas foram feitos em cedro, de acordo com a placa dedicatória. Através do portal corria o caminho procissional lineado por paredes cobertas por leões em tijolos envidraçados (aproximadamente 120 deles). Estátuas de divindades eram conduzidas através do portal durante as procissões uma vez por ano durante a celebração do Ano Novo. Originalmente o portal foi considerado uma das Sete Maravilhas do Mundo Antigo, sendo substituído pelo Farol de Alexandria algumas centenas de anos mais tarde. A reconstrução da Porta de Istar e da via procissional foi feita no Museu do Antigo Oriente Próximo, uma seção do Museu de Pérgamo em Berlim, utilizando o material escavado por Robert Koldewey, tendo sido finalizada em 1930. Inclui também a placa de inscrição. Possui uma altura de 14 metros e extensão de 30 metros. A escavação se deu entre 1902-1914, durante esse tempo foram descobertos 15 metros até a fundação do portal. Antes da Guerra do Iraque, o governo requisitou a devolução de parte dos utensílios, o que foi negado. Partes do portal e leões da via processional se encontram espalhados por diversos museus ao redor do mundo. Apenas dois museus adquiriram dragões enquanto leões estão em alguns poucos museus. O Museu Arqueológico de Istambul possui leões, dragões e bois. O Instituto de Arte de Detroit abriga um dragão; o Museu do Louvre, o Museu de Arqueologia e Antropologia da Universidade da Pensilvânia em Filadélfia, o Museu Metropolitano de Arte em Nova Iorque, o Instituto Oriental em Chicago, o Rhode Island School of Design Museum, o Museu Röhsska em Gotemburgo, Suécia, e o Museu de Belas Artes em Boston possuem cada um, leões. A reprodução da Porta de Istar foi construída no Iraque como entrada de um museu, mas nunca foi concluída. Ver também Museu do Antigo Oriente Próximo Potnia Theron Referências Bibliografia Champlin, Darrell Steven (1991). «Abede-Nego». Enciclopédia de Bíblia, Teologia e Filosofia Vol. 1 - A/C. São Paulo: Hagnos Ligações externas «Video da Porta de Ishtar no Museu de Pergamon». www.andycarvin.com
Ishtarporten

Ishtarporten i Babylonien var entrén till den antika storstaden Babylon. Porten, en av åtta befästa stadsportar i Babylon, och processionsvägen byggdes av Nebukadnessar II, kung av det nybabyloniska riket 604–562 f.Kr. Babylon var Babyloniens huvudstad och låg vid Eufrat i dagens Irak. Ishtarporten befinner sig i dag restaurerad till beskådan i museet för Främre Orienten i Pergamonmuseet i Berlin sedan 1930. Porten stod i slutet av en muromgärdad processionsväg som ursprungligen var mellan 20 och 24 meter bred, en längd om omkring 250 meter och belagd med sten och tegelsten. Denna väg användes på våren varje år för nyårsfestligheterna. Murarna liksom även porten i sig var klädda med huvudsakligen blå mosaik (bränt tegel) med inslag av djur gjorda av glaserat tegel i gula och bruna färger. Porten och Processionsvägen har rekonstruerats av de originalstenar som återfanns vid utgrävningarna i Babylon 1899–1914. Till och med hela fundamentet till porten har transporterats till Berlin. Ishtarportens väggar är utsmyckade med bilder av lejon, tjurar och drakar vilka symboliserade Babylons gudomar. Lejonen är symboler för gudinnan Ishtar, himlens härskarinna, kärlekens gudinna och krigsmaktens beskyddarinna. Den ormliknande draken framställer Marduk (också kallad Bel) stadens och fruktbarhetens gud som skänkte evigt liv. De vilda tjurarna symboliserar väderguden Adad. Totalt 575 djur täckte utsidan av Ishtarporten och ytterligare 120 vita och gula lejon täckte murarna längs processionsvägen fram till porten. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ishtarporten.
Der

Der (moderna Tell Aqar (àrab: تل عقار, Tall ʿAqqār), prop d'al-Badra, a la governació de Wasit a l'Iraq) fou una ciutat estat de Mesopotàmia a Sumer, però a l'est del riu Tigris a la frontera amb el Regne d'Elam. Sota domini amorrita se l'esmenta com Durum. La deïtat local era Ishtaran, representada a la terra pel seu delegat el deu serp Nirah. Les tauletes de Mari esmenten la ciutat com "Dir d'Isharan" i als seus habitants com dirites. Història Der estava ocupada almenys des del primer període dinàstic, però les notícies sobre la ciutat són molt minses. Cap al 2020 aC pertanyia a Ur però se'n va independitzar en aquestes dates. Durant el regnat de Xulgi, de la Tercera dinastia d'Ur, dos anys porten noms amb relació a Der: l'11è any del rei és anomenat "any en què Ishtaran de Der fou portat al seu temple"; el 21è any rebé el nom de "any en què Der fou destruïda". Després de la dinastia d'Ur el poder va passar als amorrites. Cap al 2000 aC trobem governant la ciutat a Ninudsha i més tard (cap al 1940 aC) a Anummuttabil que hauria conquerit temporalment Eshnuna. El 1970 aC va caure en poder de la ciutat d'Isin, i cap al 1900 aC de Larsa. Rim-Sin I de Larsa hauria destruït Der en el seu 20è any de regnat. Cap al 1880 aC el rei de Babilònia Sumuabum va ser expulsat i enviat a l'exili a Der per Manana, rei de Kiš. Vers el 1765 aC la ciutat va ser conquerida per Babilònia. En una inscripció el rei Ammiditana de Babilònia és esmentat destruint la ciutat emmurallada de Der, al seu 37è any de regnat, i es diu que la ciutat havia estat construïda per Damiq-ilishu de la dinastia del País de la Mar. Sargon II d'Assíria va atacar Elam i fou derrotat pels elamites (Humban-Nikash I) i babilonis (Marduk-apla-iddin II) prop de Der, potser l'any 720 aC Reis Ninudsha Anummuttabil Iashubiakhad (vassall cap al 1790 aC) Warasa (esmentat a les tauletes de Mari) Arqueologia Der no ha estat excavada, però a la comarca s'han trobat diversos objectes que confirmen el nom del lloc. El lloc ha estat severament damnat per l'aigua durant segles i no es va considerar interessant la seva excavació. Vegeu també Ciutats de l'antic Orient Mitjà. Malqum. Notes Bibliografia P. Michalowski, Durum and Uruk during the Ur III Period, Mesopotamia, vol. 12, pp. 83 –96, 1977 Enllaços externs Stela del Museu Britànic que esmenta Der
Der

Der (auch Dêr, Dêru oder Diri) war eine historische Stadt im östlichen Mesopotamien, die zeitweilig Sitz eines selbstständigen Königtums war. Sie konnte noch nicht lokalisiert werden, lag aber sicher in der nordwestlichen Grenzregion Elams. Sie wird in vielen Quellen von etwa 2300 v. Chr. bis zur Seleukidenzeit (4. bis 1. Jahrhundert v. Chr.) erwähnt. Sargon von Akkad (2340–2284 v. Chr.) besetzte die Stadt auf Grund von Omina, sein Sohn Rimuš (2284–2275 v. Chr.) nahm den Priesterkönig von Der gefangen und zerstörte die Stadt. Nachdem sie ca. 2005 v. Chr. von der Dritten Dynastie von Ur unabhängig geworden war, regierte wieder ein autonomer König. Der wird später sehr häufig als Grenzstadt Elams erwähnt. So benutzte Nebukadnezar I. von Babylon (1125–1104 v. Chr.) die Festung Der als Sprungbrett für seinen Feldzug gegen Elam. Die Seltenheit der Erwähnungen von Eroberungen Ders durch assyrische Herrscher zeigt, wie stark diese Stadt zwischen Assyrern und Elamitern umkämpft war. Auch die berühmte Schlacht von 720 v. Chr. zwischen Humbanigash I. von Elam und Marduk-Apla-Iddina II. von Babylon auf der einen sowie Sargon II. von Assyrien auf der anderen Seite fand hier statt. Der war An geweiht und fand weithin als kultisches Zentrum Beachtung. Literatur Erich Ebeling, Bruno Meissner u. a. (Hrsg.): Reallexikon der Assyriologie (und vorderasiatischen Archäologie). Berlin, Leipzig 1932–2005 (bisher 10 Bde.) Michael Roaf: Mesopotamien. Bechtermünz Verlag, Augsburg 1998. Weblinks
Der (Sumer)

Der (Sumerian: 𒌷𒂦𒀭𒆠 uruBAD3.ANki; Akkadian: 𒌷𒂦𒀭𒆠 uruBAD3.ANki or 𒌷𒁲𒂊𒊒(𒆠) urude-e-ru(ki)) was a Sumerian city-state at the site of modern Tell Aqar near al-Badra in Iraq's Wasit Governorate. It was east of the Tigris River on the border between Sumer and Elam. At one time it was thought that it might have been ancient Durum (Sumerian: uruBAD3ki) but more recent scholarship has rebutted that. The principal god of Der was Ištaran. In the 1st millennium BC, he was also referred to as Anu rabû ("Great Anu") in Akkadian. The name of his temple at Der was Edimgalkalama. History Early Bronze Der was occupied from the Early Dynastic period through Neo-Assyrian times. The local deity of the city was named Ishtaran, represented on Earth by his minister, the snake god Nirah. Ur III period In the late 3rd millennium, during the reign of Sulgi of the Third Dynasty of Ur, Der was mentioned twice. The Sulgi year name 11 was named "Year Ishtaran of Der was brought into his temple", and year 21 was named "Year Der was destroyed". During the time of Amar-Sin, when the king launched a long military campaign against Huhnuri, prince Shu-Sin, crown prince, left his post in Der to return and hold Ur. Middle Bronze In the second millennium, Der was mentioned in a tablet discovered at Mari sent by Yarim-Lim I of Yamhad; the tablet includes a reminder to Yasub-Yahad king of Der about the military help given to him for fifteen years by Yarim-Lim, followed by a declaration of war against the city in retaliation for what Yarim-Lim described as evil deeds committed by Yasub-Yahad. Rim-Sin I of Larsa reported destroying Der in his 20th year. Ammi-Ditana of Babylon also recorded destroying the city wall of Der in his 37th year, that he said had been built earlier by Damqi-ilishu of the Sealand Dynasty. In an inscription little known early Old Babylonian period ruler of Der, Ilum-muttabbil, claimed defeating the armies of Anshan, Elam, and Simaski, in alliance with Marhaši. Iron Age In 720 BC the Assyrian king Sargon II moved against Elam, but the Assyrian host was defeated near Der by the combined army of king Humban-Nikash I of Elam and king Marduk-apla-iddina II of Babylon. Following the Persian conquest of Babylon in 539 BC, the Cyrus Cylinder mentions repatriating the people and restoring the sanctuary of the god of Der, among other cities. Archaeology While it appears that no excavation has occurred at Der, several notable objects have been discovered nearby, including a kudurru (discovered in Sippar) which confirmed the name of the site. The site itself has been heavily damaged by water over the centuries and was considered not worth excavating. List of rulers The following list should not be considered complete: See also List of cities of the ancient Near East Tell Notes Further reading P. Michalowski, Durum and Uruk during the Ur III Period, Mesopotamia, vol. 12, pp. 83 –96, 1977 External links Stela at British Museum mentioning Der
Der

Der fue una ciudad-estado sumeria situada cerca de Badra, en la provincia Wasit de Irak. Estaba al este del río Tigris. Su nombre posiblemente fue Durum.​ Historia La deidad local de la ciudad era Ishtaran. Durante el reinado de Shulgi, de la Tercera Dinastía de Ur, Der aparece mencionado dos veces. Rim-Sin I de Larsa declaró haber destruido Der. En el 720 a. C. el rey asirio Sargon II avanzó contra Elam, pero fue derrotado cerca de Der por los ejércitos del rey Humban-NIkash I de Elam y el rey Marduk-apal-iddina II de Babilonia.​ Arqueología Aunque no se ha excavado Der, se han encontrado algunos objetos relevantes cerca, como un kudurru descubierto en Sippar y que confirma el nombre del sitio.​ La localización de Der fue muy dañada por las aguas durante mucho tiempo y no se consideró que mereciera la pena excavarla.​ Referencias Enlaces externos Estela en el Museo Británico que menciona Der.
Der (Mésopotamie)

Der (en sumérien: ALUDi-e-ir) était une cité-état correspondant au site moderne de Tell-Agar, près de Badra dans le gouvernorat de Wasit en Irak. La cité se situait sur la rive orientale du Tigre, à la frontière de Sumer et de l'Élam. Son nom ancien était peut-être Durum. Histoire Le site de Der fut occupée depuis les premières dynasties archaïques jusqu'à la période néo-assyrienne. La divinité locale était appelée Ishtaran, représentée sur terre par son ministre, le dieu-serpent Nirah. Au IIIe millénaire av. J.-C., durant le règne de Shulgi de la troisième dynastie d'Ur, Der est mentionnée deux fois : la onzième année de Shulgi fut appelée l'année ou Ishtaran de Der fut conduite en son temple et sa vingt-et-unième année fut appelée l'année où Der fut détruite. Au IIe millénaire av. J.-C., dans une tablette découverte à Mari, envoyée par Yarim-Lim, roi d'Yamkhad (Alep), celui ci-rappelle l'aide militaire qu'il avait accordée pour quinze ans à Yasub-Yayad, roi de Der, et la guerre qu'il lui avait déclarée suite, selon lui, à de mauvais procédés à son encontre. Rîm-Sîn, roi de Larsa déclare avoir détruit Der dans la vingtième année de son règne. Ammi-ditana, roi de Babylone dit avoir détruit les remparts de Der dans la trente-septième année de son règne. En 720 av. J.-C., le roi d'Assyrie Sargon II, en guerre contre l'Élam, fut défait près de Der par les armées alliées de Humban-Nikash I d'Élam et de Merodach-Baladan II de Babylone. Archéologie Le site de Der n'a jamais été fouillé. Toutefois, des objets découverts dans les parages, dont un kudurru trouvé à Sippar, attestent du nom et de la localisation de la cité. Le site lui-même a été très endommagé par les eaux au cours des temps et on considère qu'il ne mérite pas d'être fouillé. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Der (Sumer) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Histoire de la Mésopotamie Liste des villes du Proche-Orient ancien Lectures suggérées (en) P. Michalowski, « Durum and Uruk during the Ur III Period », Mesopotamia, vol. 13,‎ 1977, pp. 83-96. Liens externes (en) « Stèle du British Museum citant le nom de Der ». Portail de l’Irak Portail de l'Antiquité Portail de la Mésopotamie Portail de l’histoire Portail de l’archéologie
Dér (Mezopotámia)

Dér (Dēru vagy Diri), mai neve Tell Agar) a Tigristől keletre eső ókori település volt a Szúzát Esnunnával összekötő kereskedelmi útvonal mentén. Sokat szerepel a forrásokban, bár politikai jelentősége csak az óbabiloni kor kezdetén volt, mint Emutbal ország fővárosának. Területét még nem ásták fel, ezért keveset tudunk történelméről, és az irodalmi művekből sejthetően talán nem szokványos pantheonjáról. Nevét még az újasszír korban is ősi sumer szójelekkel írták: BAD3.AN, ammi szó szerint „isteni erőd” jelentésű. Története Az Akkád Birodalom idején a későbbi hagyomány szerint Sarrukín birodalmához csatolta. Azonban ez valószínűleg inkább II. Sarrukín asszír király i. e. 720-as hadjáratának, és a város mellett vívott asszír–elámi csatának emléke. Sulgi a III. uri dinasztia uralkodója idején katonai kormányzó (sagin) irányította. Az óbabiloni korban az Emutbalnak nevezett térség fővárosa volt. Az Asszír Birodalom idején tartományi székváros volt. i. e. 623-ban lázadt fel és szakadt el Asszíriától. Vallási élete Istarnak ajánlott város volt. Jegyzetek