NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aeroportul Zanjan

Aeroportul Zanjan (IATA: JWN, ICAO: OITZ) este un aeroport din Zanjan, Central District⁠(d), Zanjan County⁠(d), Provincia Zanjan, Iran ce deservește zona Zanjan. Situat la o altitudine de 1.640 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Zanjan (flygplats)

Zanjan är en flygplats i Iran. Den ligger i den nordvästra delen av landet, 300 km väster om huvudstaden Teheran. Zanjan ligger 1 640 meter över havet. Terrängen runt Zanjan är platt åt sydväst, men åt nordost är den kuperad. Runt Zanjan är det ganska glesbefolkat, med 47 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Zanjan, 15,4 km sydost om Zanjan. Trakten runt Zanjan består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor
Greek Orthodox Church of Saint Mary, Tehran

The Greek Orthodox Church of Saint Mary (Greek: Ελληνορθόδοξος ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου; Persian: کلیسای ارتدوکس یونانی سنت مری تهران), also known as the Greek Orthodox Church of the Annunciation of the Mother of God, is located in Tehran, Iran. Inaugurated in 1951, it was founded to serve the once-vibrant Greek community of Tehran, which by the 1960s and 1970s, prior to the 1979 Iranian Revolution, numbered 3,000 people. When founded, the church was located at the intersection of the Roosevelt and Takht-e Jamshid streets. These streets were renamed Taleghani and Mofatteh respectively, after the Iranian Revolution. References Sources Venetis, Evangelos (2018). "GREEKS IN MODERN IRAN". In Yarshater, Ehsan (ed.). Encyclopædia Iranica (Online ed.). Encyclopædia Iranica Foundation.
Благовещенская церковь (Тегеран)

Греческая православная церковь Благовещения Богородицы (греч. Ελληνορθόδοξος ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου), также известная как Греческая православная церковь Святой Марии (перс. کلیسای ارتدوکس یونانی سنت مری‎), расположена в Тегеране, Иран. Открытая в 1951 году, она была основана для обслуживания некогда активной греческой общины Тегерана, которая к 1960-м и 1970-м годам, до Исламской революции (1979), насчитывала 3000 человек. В момент основания церковь располагалась на пересечении улиц Рузвельта и Тахте-Джамшида. Эти улицы были переименованы в Талегани и Мофаттех соответственно после Исламской революции. Примечания Источники Venetis, Evangelos (2018). GREEKS IN MODERN IRAN. Encyclopaedia Iranica.
28th Infantry Division of Kordestan

28th Infantry Division of Kordestan (Persian: لشکر 28 پیاده کردستان), based in Sanandaj, Kordestan Province, is a division of Ground Forces of Islamic Republic of Iran Army. The division was established in 1300 SH (1921-22 AD). Reports from the British side during the Anglo-Soviet invasion of Iran indicate that the 5th Kurdistan Division of the Imperial Iranian Army was headquartered in Sennah (Sanandaj) in what is now Kurdistan Province in October 1940. The division participated in several operations of the Iran–Iraq War. It suffered losses of over 3,500 people and 800 prisoners. References
ГЕС Мулла-Садра

ГЕС Мулла-Садра — гідроелектростанція на півдні Ірану. Використовує ресурс із річки Кор, яка завершується у безстічному озері Бахтеґан. У межах проєкту річку перекрили земляною греблею висотою 72 метри, довжиною 630 метрів та шириною від 10 (по гребеню) до 320 (по основі) метрів, яка потребувала 2,6 млн м3 матеріалу. Вона утримує водосховище з об'ємом 440 млн м3, з яких «мертвий» об'єм становить 29 млн м3. Зі сховища під лівобережним масивом прокладено дериваційний тунель довжиною 3,3 км із діаметром 4,5 м, який на завершальному етапі сполучений з вирівнювальним резервуаром шахтного типу та напірним водоводом. Машинний зал обладнали двома турбінами типу Френсіс потужністю по 50 МВт, які використовують напір від 200 до 230 метрів та повинні виробляти 180 млн кВт·год електроенергії на рік. Видача продукції відбувається по ЛЕП, розрахованій на роботу під напругою 132 кВ. Примітки
Ali Gholi Agha Mosque

The Ali Gholi Agha Mosque (Persian: مسجد علی‌قلی‌آقا, romanized: Masjid-i Ali Quli Aqa; Arabic: مسجد علي قلي أغا) is a Shi'ite mosque in Esfahan, in the province of Isfahan, Iran. Completed in 1122 AH (1710/1711 CE), the mosque was built in the Safavid style by Ali Gholi Agha, who also built the Ali Gholi Agha hammam. The mosque was added to the Iran National Heritage List on 13 December 1934, administered by the Cultural Heritage, Handicrafts and Tourism Organization of Iran. See also Shia Islam in Iran List of mosques in Iran List of historical structures in Isfahan References External links Media related to Ali Qoli Agha Mosque at Wikimedia Commons
Estadi Azadi

L'Estadi Azadi (persa: ورزشگاه آزادی Varzešgâh-è Âzâdi) és un estadi esportiu de la ciutat de Teheran, a l'Iran. Va ser inaugurat el 17 d'octubre de 1971 amb el nom Estadi Aryamehr (persa: ورزشگاه آریامهر Varzešgâh-è Âryâmehr) (1971–1979). En aquest estadi hi juguen els clubs Esteghlal i Persepolis. Té una capacitat per a 78.116 espectadors des de l'any 2016. Anteriorment havia tingut capacitat per a 84.412 espectadors, (2012–2016) 95.225 (2003–2012) i 100.000 (1971–2003). El seu rècord d'espectadors fou de 128.000 en un partit de classificació per la Copa del Món de 1998 entre Austràlia i l'Iran. Va ser la seu dels Jocs Asiàtics de 1974. Referències
Estadio Azadi

El Estadio Azadi​ (en persa استاديوم آزادی) es el estadio más grande de Irán. Se localiza en la zona oeste de Teherán, la capital del país. Desde 2016 tiene una capacidad de 78 116 espectadores​ (aunque de 1973 a 2003 fue de más de cien mil) y fue construido para hospedar los Juegos Asiáticos de 1974. El estadio es parte del Complejo Deportivo Azadi, y está rodeado por un río, campos de entrenamiento de fútbol, instalaciones de natación y canchas techadas de voleibol y fútbol sala, entre muchas otras instalaciones. En este estadio es donde se juegan la mayoría de los partidos oficiales de la selección de fútbol de Irán y los partidos importantes de la Copa del Golfo Pérsico (o Liga Premier de Irán). El estadio es compartido por los dos clubes más populares del país, que son el Esteghlal FC y el Persépolis FC.​ Historia El estadio anteriormente fue llamado Estadio Aryamehr en honor al antiguo Sha de Irán, pero después de la Revolución iraní se cambió a Azadi (que significa "libertad").​ El estadio es fácilmente accesible para la mayoría de los habitantes de la ciudad; aunque anteriormente a las mujeres se les tenía prohibido el ingreso debido a las leyes islámicas,​ el presidente de Irán Mahmud Ahmadineyad les otorgó en 2006 el derecho de ingresar a este y los demás recintos deportivos del país.​ En 2002 se instalaron 35 000 asientos en el nivel inferior del estadio —donde hasta entonces sólo había habido gradas—, el pasto de la cancha fue replantado y se instaló debajo de la misma un sistema de calefacción subterráneo. La administración del estadio también planea instalar asientos en la parte superior del inmueble. Las remodelaciones fueron completadas en 2003, reduciendo la capacidad del estadio a 90 000 espectadores (una reducción del 10%). En 2004 una pantalla gigante fue añadida, reemplazando al tablero original. Esta pantalla, con una superficie total de alrededor de 300 m² y área de pantalla de 104 m² —siendo sus dimensiones 20 x 7.5 m— es una de las más grandes del mundo. A pesar de que su cupo fue disminuido, se han vuelto a registrar entradas de más de 100 000 espectadores en el Estadio Azadi en algunas ocasiones, como sucedió en el partido de calificación a la Copa Mundial de Fútbol de 2006 entre Irán y Japón en marzo de 2005. Al término de aquel partido, que los locales ganaron 2:1, al menos cinco personas murieron y más de cuarenta resultaron heridas.​​ La causa de la tragedia fue una avalancha de gente que tuvo lugar al término del encuentro, provocada posiblemente por el sobrecupo que había en el estadio, mismo que causó que las víctimas fueran pisoteadas por la gente que salía del recinto.​ Referencias Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Irán Anexo:Estadios de fútbol en Asia y Oceanía Anexo:Estadios de fútbol con mayor capacidad del mundo Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Estadio Azadi.
Stade Azadi

Le stade Azadi (en persan : استاديوم آزادی, Stadium Āzādi) est un stade iranien, se situant à l'ouest de Téhéran, d'accès facile pour les habitants de la capitale. Il s'agit du plus grand stade du pays ayant une capacité de 78 116 places pour accueillir les compétitions sportives (football) et de 75 000 places pour les concerts. Il fut construit en 1974 à l'occasion des Jeux Panasiatiques de 1974. Le stade fait partie du complexe sportif Azadi qui comprend aussi un stade couvert de 12 000 places. L'Équipe d'Iran de football y évolue ainsi que deux clubs iraniens : le Persépolis Téhéran Football Club et l'Esteghlal Téhéran. Le stade accueille également les matchs à risque du championnat d'Iran de football. Le Stadium-e Azadi est aussi le nom du quartier où se situe le complexe sportif. Histoire La conception est confiée à l'architecte Abdol Aziz Farman-Farmaian. C’est l’entreprise Bouygues qui est chargée du chantier de l'ensemble olympique en 1974 en raison de son expérience dans les chantiers sportifs — le Parc des Princes en 1968. Il est destiné à remplacer le stade Amdjadiyeh (en) (renommé en Shahid Shiroudi), dont la construction remonte à la fin des années 1930. À l'origine, le stade s'appele le stade Aryamehr en hommage à Mohammad Reza Pahlavi qui avait créé ce titre. Après la révolution iranienne, le stade est renommé Stade Azadi. En 2002, le stade bénéficie d'une rénovation avec l'installation d'une nouvelle pelouse, d'un écran géant, l'ajout de places assises dans les tribunes inférieures et un nouveau système de chauffage, puis en 2003 des sièges furent ajoutés aux tribunes supérieures. La capacité du stade est alors réduite : l'installation de places assises la ramène de près de 100 000 places à un peu plus de 78 000. L'histoire du stade a connu un moment tragique en 2019 avec l'immolation par le feu de Sahar Hudayary à la suite de sa condamnation à six mois de prison par un tribunal révolutionnaire islamique pour avoir voulu pénétrer dans le stade. Le complexe est partiellement détruit le 5 mars 2026 par une frappe israélienne qui a touché le stade couvert de 12 000 places. Événements Jeux asiatiques de 1974 Coupe d'Asie des nations de football 1976 Championnat d'Asie de l'Ouest de football 2004 Championnat d'Asie de l'Ouest de football 2008 Galerie Références Voir aussi Article connexe Quartiers de Téhéran Lien externe (fa) Site officiel du complexe sportif Azadi Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de l’athlétisme Portail de l’Iran et du monde iranien Portail de Téhéran
Stadion Azadi

Stadion Azadi (perz. ورزشگاه آزادی; dosl. Stadion slobode) je višenamjenski stadion u iranskom gradu Teheranu koji prima 100.000 gledatelja što ga čini četvrtim najvećim nogometnim stadionom svijeta. Izgrađen je 1971. godine, a projektirao ga je iranski arhitekt Abdolaziz Farmanfarmaijan. Najviše se koristi za nogometne utakmice, a njime se služe Iranska nogometna reprezentacija i klubovi Persepolis i Esteglal. Vanjske poveznice (perz.)(engl.) Službene stranice Sportskog kompleksa Azadi Ostali projekti
Azadistadion

Het Vrijheidsstadion (Perzisch:ورزشگاه آزادی (= Azadistadion)), is het nationale stadion van Iran en stond vanaf de opening in 1971 tot 1979 bekend als het Aryamehrstadion. Het bevindt zich in het westen van de hoofdstad Teheran. Het is het grootste stadion van het land met een maximale capaciteit van 78.116 toeschouwers. Het is onderdeel van het grotere Azadi sportcomplex met onder andere een roeibaan, trainingsvelden, een zwembad en een indoorstadion. Twee voetbalteams uit Teheran hebben hun thuisbasis in dit complex: Persepolis FC en Esteghlal FC. Geschiedenis Het Azadi-stadion werd ontworpen door het gerenommeerde Amerikaanse architectenbureau Skidmore, Owings & Merrill (SOM), met ondersteuning van de Iraanse architect Abdol-Aziz Mirza Farmanfarmaian van het bureau AFFA. Het werd gebouwd door Arme Construction Company volgens internationale criteria voor de Aziatische Spelen van 1974. Het verving daarmee het Amjadieh-stadion als de nieuwe thuisbasis van het Iraanse nationale voetbalteam. Bij de opening in 1971 lag de capaciteit aanzienlijk hoger dan de huidige 78.000, doordat later alle staanplaatsen zijn vervangen door zitplaatsen. Het stadion werd gebouwd als onderdeel van een veel groter complex met talloze olympische sportaccommodaties voor verschillende sporten, waarmee men de basis hoopte te leggen voor het ambitieuze plan om de Olympische Zomerspelen van 1984 naar Teheran te halen. In augustus 1975 dienden de Iraanse sjah, de burgemeester van Teheran en het Iraans Olympische Comité een formele brief in bij het Internationaal Olympisch Comité, waarin zij hun voornemen kenbaar maakten. Het stadion vormde een speerpunt van het bod. Door de politieke onrust eind jaren zeventig trok Teheran zich terug, waarna Los Angeles de enige overgebleven kandidaat was. Na druk van de FIFA mochten in 2019 voor het eerst in 40 jaar vrouwen legaal in het stadion komen.
Stadion Azadi

Stadion Azadi – jest stadionem narodowym Iranu, mieszczącym się w stolicy państwa, Teheranie. Powstał on w 1971 roku. Na stadionie swoje mecze rozgrywają drużyny Persepolis Teheran, Esteghlal Teheran, reprezentacja Iranu w piłce nożnej, a także drużyny żeńskiej piłki nożnej. Stadion przeszedł renowacje w latach 2002–2003; przed renowacją na stadionie mogło zasiąść około 120 000 widzów. Od 2016 roku pojemność obiektu wynosi 78 116 widzów. Początkowo stadion nosił nazwę Aryamehr Stadium na cześć ostatniego szachinszacha Iranu Mohammada Reza Pahlawiego, jednak nazwę zmieniono na obecną w 1979 roku po irańskiej rewolucji islamskiej. Przypisy
Estádio Azadi

O Estádio Azadi (em persa: استاديوم آزادی), anteriormente denominado Estádio Aryamehr (em persa: ورزشگاه آریامهر), é um estádio multiuso localizado em Teerã, capital do Irã. Construído com a finalidade de ser sede dos Jogos Asiáticos de 1974, foi oficialmente inaugurado em 17 de outubro de 1971, sendo até hoje o maior estádio em capacidade do país. Originalmente com capacidade para 100 000 espectadores, já foi considerado o 5.º maior estádio do mundo. Entretanto, sucessivas reformas onde arquibancadas de concreto foram dando lugar às cadeiras numeradas, acabaram por reduzir a capacidade do estádio que, atualmente, é de 78 116 pessoas. O estádio é a principal casa onde a Seleção Iraniana de Futebol manda suas partidas amistosas e oficiais por competições continentais entre seleções de futebol da Ásia. Além disso, os tradicionais clubes Persepolis e Esteghlal também mandam ali jogos oficiais válidos por competições nacionais e continentais. Referências
Azadi

Azadi är en fotbollsarena i Teheran och är nationalarenan och Persepolis Teherans och Esteghlals (tidigare Taj) hemmaarena. Den har plats för 100 000 åskådare, men kan ta upp till 120 000 åskådare efter enklare omplacering av platserna. Dock vill myndigheterna av säkerhetskäl inte släppa in fler än 85 000 åskådare per match. Azadi stadium är idag den 11 största arenan i världen(en). Azadi byggdes under 1970-talet av Shahen av Iran och hette ursprungligen "Stadiume Aryamehr", som efter den islamiska revolutionen ändrade namn till "Stadiume Azadi". I folkmun heter den också Stadiume Sadhezar nafare, vilket betyder Stadium med 100 000 åskådare.
Sangtarashan cave

Sangtarashan cave (Persian: غار سنگ‌تراشان, also known as Sangshekanan cave and Sangeshkan cave) is a man-made cave located in Jahrom, southern Iran. With several corridors, columns and openings, Sangtarashan is the largest hand-made cave in the world. The cave dates back to 150 years ago and is regarded as the largest artificial cave in the world. The cave lies to the south of Jahrom. Although commonly referred to as a "cave," it is actually an artificial excavation, meaning it does not meet the geological criteria of a natural cave. References "Sangtarashan cave in Fars". Asr Iran. Retrieved 25 March 2020. "The largest handmade cave of the world is not in Iran National Heritage List". Mehr news. 29 August 2010. Retrieved 25 March 2020. "Jahrom Sangtarashan cave, The largest handmade cave of the world". nextholiday.ir. Retrieved 25 March 2020. "Sangtarashan cave". safarzon.com. Retrieved 25 March 2020. "Sangtarashan cave". gashtool.com. Retrieved 25 March 2020. "Jahrom Sangtarashan, The largest handmade cave of the world". magiran.com. Retrieved 25 March 2020. "Sangtarashan cave, Fars". Nameh news. Retrieved 25 March 2020. "Sangtarashan cave". kojaro.com. Retrieved 25 March 2020. "Sangtarashan cave". tripyar.com. Retrieved 25 March 2020. "Jahrom, a city in east of Empire of Ardashir". mehromah.ir. Retrieved 25 March 2020. "Sangtarashan cave, Fars". Hamshahri online. 30 December 2011. Retrieved 25 March 2020. "Sangshekan, The largest handmade cave of the world in Jahrom". Tasnim news. Retrieved 25 March 2020. "Sangtarashan cave". Persia digest. Retrieved 25 March 2020. "Jahrom". Iran tourism and touring organization. Retrieved 25 March 2020.
Musa Bay

Musa Bay is a bay in the northwest end of the Persian Gulf. It is located in the Bandar-e Emam Khomeyni District, Mahshahr County, Khuzestan. Musa is said to have been a famous captain after whom this bay was named. Geography Musa Bay is 20-50m deep, reaching 73m in some places. The lands around this bay are muddy with a height of 2-4m above sea level. The width of its opening is 37-40 km and its length from the opening to Bandar-e Emam Khomeyni is 90 km and to Bandar-e Mahshahr is 120 km. Other small creeks branch off from Musa bay, mostly off the western side, and from south to north, they are Selech creek, Melh creek, Qanaqa creek, Marymos creek, and Duraq creek in the northwest. Ghazlan creek is located between Qabre Nakhoda Island and the eastern shore of the main land. At the mouth of the bay, there are three islands, Buneh island, Dara Island, and Qabre Nakhoda Island, and there are many uninhabited small islands in the bay. Ecosystem The largest distribution of silver pomfret in the Persian Gulf is in Musa bay region and Qeshm Island. Spotted kingfishers are among the birds of the bay, and whales, dolphins, and friales are among the aquatic animals. A large amount of untreated wastewater from petrochemical industries enters Musa bay, threatening the ecosystems and tourism of the bay. Musa bay is home to animal species including humpback dolphins and sea birds such as flamingos, spoonbills, western reef herons, crab-plovers, greater crested terns, bridled terns, small crabs, mudskippers and all kinds of fish. In Musa bay, there are pristine islands under the management of the Department of Environment and beautiful coastal landscapes. Every year during Nowruz, a cruise ship visits Musa bay. Economy About 60 buoys have been deployed to mark the passage of cargo ships and oil tankers, carrying up to 100,000 tons, passing through Musa Bay to enter Imam Khomeini Port. More than 1,816 people of Musa bay bay live from subsistence fishing. Bandar-e Emam Khomeyni and Bandar-e Mahshahr and Mahshahr Petrochemical Special Economic Zone are located in the north of the bay. Events On November 16, 2006, an American destroyer approached the territorial waters of Abu Musa, retreating after being warned by the Iranian Navy. On 2/6/2014, an American ship entered the waters of Iran in order to seize a Panamanian oil tanker near Musa bay. Gallery References
Zaljev Musa

Zaljev Musa (farsi: خور موسی) nalazi se na sjeverozapadnom kraju Perzijskog zaljeva. Nalazi se u pokrajini Huzestan. Musa je navodno bio poznati kapetan po kojem je ovaj zaljev dobio ime. Geografija Zaljev Musa je dubok 20-50 m, a na nekim mjestima doseže 73 m. Teren oko ove uvale je muljevit na nadmorskoj visini od 2-4 m. Širina njegovog otvora je 37-40 km, a duljina od otvora do Bandar-e Homeinija je 90 km, a do Bandar-e Mahshahra 120 km. Ostali mali potočići granaju se iz zaljeva Musa, uglavnom sa zapadne strane, a od juga prema sjeveru, to su potoci Selech, Melh, Qanaqa, Marymos i Duraq na sjeverozapadu. Potok Ghazlan nalazi se između otoka Qabre Nakhoda i istočne obale Perzijskog zaljeva. Na ušću zaljeva nalaze se tri otoka, Buneh, Dara i Qabre Nakhoda, a u zaljevu ima mnogo nenaseljenih malih otoka. Ekosustav Najveća rasprostranjenost srebrnih pomfreta u Perzijskom zaljevu nalazi se u regiji zaljeva Musa i na otoku Kešm. Među pticama zaljeva su pjegavi vodomari, a među vodenim životinjama kitovi, dupini i friales. Nažalost, velika količina nepročišćenih otpadnih voda iz petrokemijske industrije ulazi u zaljev Musa, ugrožavajući ekosustave i turizam zaljeva. Zaljev Musa je dom životinjskim vrstama, uključujući grbave dupine i morske ptice kao što su flamingosi, žličarke, čaplje s grebena, rakovi plovci, velike kukmaste čigre, uzde čigre, mali rakovi, Oxudercinae i sve vrste riba. U zaljevu Musa nalaze se netaknuti otoci pod upravom Ministarstva zaštite okoliša i prekrasni obalni krajolici. Svake godine tijekom Novruza, brod za krstarenje posjećuje zaljev Musa. Gospodarstvo Oko 60 plutača postavljeno je za obilježavanje prolaza teretnih brodova i naftnih tankera, nosivosti do 100.000 tona, koji prolaze kroz zaljev Musa kako bi ušli u luku Imam Khomeini. Više od 1816 ljudi u zaljevu Musa Bay živi od ribolova. Bandar-e Homeini i Bandar-e Mahshahr i petrokemijska posebna gospodarska zona Mahshahr nalaze se na sjeveru zaljeva. Događaji Dana 16. studenog 2006., američki razarač približio se teritorijalnim vodama Abu Musa,[Abu Musa je otok daleko od zaljeva Musa. Zabuna?] povlačeći se nakon upozorenja iranske mornarice. Dana 6.2.2014., američki brod je ušao u vode Irana kako bi zarobio panamski naftni tanker u blizini zaljeva Musa. Galerija Izvori
ТЕС Шахід-Монтазере-Гаем

ТЕС Шахід-Монтазере-Гаем — теплова електростанція в Ірані в районі Кереджу (північно-західні околиці Тегерану). У 1971—1973 роках ввели в дію чотири конденсаційні блоки з паровими турбінами потужністю по 156,3 МВт. У 1992-му запустили шість встановлених на роботу у відкритому циклі газових турбін потужністю по 116,3 МВт. У 1999—2000 роках їх доповнили котлами-утилізаторами та трьома паровими турбінами потужністю по 100 МВт, що дозволило створити три парогазові блоки потужністю по 332,5 МВт, у кожному з яких дві газові турбіни живлять через відповідну кількість котлів-утилізаторів одну парову турбіну. Конденсаційні блоки звели з розрахунку на споживання нафти та природного газу, тоді як парогазові боки розраховані на природний газ (блакитне паливо надходить до столичного регіону по трубопроводу Саве – Тегеран). Видача продукції відбувається під напругою 230кВ. Примітки