NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parc Jamshidieh

Le parc Jamshidieh ou le jardin de pierre de Jamshidieh (en persan بوستان جمشیدیه) , est un parc public de la ville de Téhéran, capitale de l'Iran. Situation Le parc occupe une superficie d'environ 69 hectares dans le district de Niavaran, à la limite nord de la ville, au pied de la montagne Kolakchal. De forme triangulaire, il se situe le long d'une vallée orientée nord-sud et présente un dénivelé significatif de 1 820 m à 1 890 m en 500 m avec une pente de 14 %. Son entrée principale se situe le long de la rue Omidvar, au niveau d'un arrêt de bus et de taxis. Historique Créé comme le jardin privé de Jamshid Davallu Qajar, un prince Qajar et ingénieur, il est dédié à Farah Pahlavi, impératrice d'Iran. Ouvert au public en 1977, il est agrandi de 16 hectares par l'addition du jardin Ferdowsi en 1995. Usages Il est l'un des plus pittoresques et des plus beaux espaces verts de Téhéran. Il abrite une maison de la culture qui représente la diversité ethnique et l'héritage tribal de l'Iran, ainsi que de nombreux restaurants, maisons de thé traditionnelles, des aires de pique-niques et des chemins de randonnée qui s'étendent de la partie la plus basse du parc tout au long du chemin jusqu'au sommet de la montagne. Il comprend aussi un amphithéâtre à ciel ouvert. Galerie Portail de l’Iran et du monde iranien
Ekspertforsamlingen

Ekspertforsamlingen er en iransk forsamling, der har til opgave at udpege landets religiøse leder, følge hans virksomhed og fjerne ham, hvis han ikke kan udføre sine opgaver. Forsamlingen mødes et par gange om året. De 86 medlemmer vælges ved direkte valg for en periode på otte år. Seneste valg fandt sted i 1. marts 2024. Der kan kun vælges lærde (dvs. ayatollaher eller mullaher) til ekspertforsamlingen, og deres kandidaturer skal godkendes af Vogternes Råd. Eksterne ressourcer Magtstrukturen i Iran, BBC Arkiveret 7. juli 2006 hos Wayback Machine
Assemblée des experts

L’Assemblée des experts (en persan : مجلس خبرگان, Majles-e Khobregān) est une assemblée de la république islamique d'Iran composée de 88 membres religieux élus pour huit ans au suffrage universel direct, chargée de nommer, superviser et éventuellement démettre le guide suprême. Historique L'Assemblée des experts est créée par la Constitution iranienne de 1979 et élue pour la première fois en décembre 1982. Elle est renouvelée en 1990, 1998, le 15 décembre 2006, le 26 février 2016 et le 1er mars 2024. Le 3 mars 2026, au quatrième jour du conflit américano-israélo-iranien, des frappes israélo-américaines atteignent et endommagent sévèrement le bâtiment hébergeant l'Assemblée des experts, au moment des délibérations visant à élire un nouveau guide suprême après la mort de l'ayatollah Ali Khamenei le 28 février. Système électoral L'Assemblée des experts est composé de 88 sièges pourvus pour huit ans au suffrage universel direct majoritaire à un tour dans des circonscriptions de un ou plusieurs sièges. Les électeurs votent pour des candidats, obligatoirement membres du clergé religieux du chiisme duodécimain, en attribuant une voix à autant d'entre eux que de sièges à pourvoir dans la circonscription. Les candidats ayant réuni le plus de voix sont élus. Les candidatures sont préalablement soumises à une validation par le Conseil des gardiens de la Constitution, un pouvoir qu'il s'est lui même attribué et qu'il exerce selon plusieurs critères prédéfinis, dont la loyauté à la constitution de la république islamique et la « bonne réputation » des candidats. Ces critères vagues lui permettent en pratique d'exclure n'importe quel candidat de manière arbitraire. Fonctionnement L'Assemblée tient deux sessions ordinaires chaque année. Bien qu'officiellement établie dans la ville sainte de Qom, elle se réunit à Téhéran et à Mashhad. Les membres sont élus pour un mandat de huit ans. Seuls les religieux sont autorisés à postuler. Les candidatures sont examinées par le Conseil des gardiens. Présidents Composition actuelle Notes et références Voir aussi Articles connexes République islamique d'Iran Guide de la révolution Constitution iranienne Assemblée des experts pour la constitution Liens externes (en) L'Assemblée des experts dans la Constitution de la République islamique d'Iran Portail de l’Iran et du monde iranien Portail de la politique
Raad van Experts

De Raad van Experts (Perzisch: مجلس خبرگان رهبری) is een overlegorgaan binnen de grondwet van de Islamitische Republiek Iran. Deze raad bestaat uit 86 islamitische geleerden die om de acht jaar door de bevolking gekozen worden. Alvorens iemand zich kandidaat kan stellen voor de verkiezingen, moet hij of zij goedgekeurd worden door de Raad van Hoeders. De raad heeft als taak het kiezen, afzetten en controleren van de hoogste leider van Iran. De huidige raad is gekozen op 25 februari 2016. Van de 801 gegadigden werden slechts 161 als kandidaat toegelaten, waarbij alle zestien vrouwen afvielen. Ook een kleinzoon van ayatollah Khomeini werd afgewezen. Oud-president Rafsanjani werd in de raad herkozen, evenals de oerconservatieve voorzitter van de Raad van Hoeders ayatollah Ahmad Jannati. Ook president Hassan Rohani veroverde een plek in de Raad van Experts, die zich voorbereidt op de opvolging van de geestelijk leider Khamenei.
Zgromadzenie Ekspertów

Zgromadzenie Ekspertów (perskie: مجلس خبرگان رهبری, Majles-e-Khobregan lub Majles-e-Khebregan) – ciało kolegialne, którego zadaniem jest wybór, kontrola i odwoływanie najwyższego przywódcy. Zgromadzenie to 88-osobowa grupa (w obecnej kadencji) irańskich duchownych powoływana na ośmioletnią kadencję spośród irańskich duchownych prawników, od 1991 roku z wyłączeniem reformatorów i krytyków władzy. Zgromadzenie jest odpowiedzialne za wybór przywódcy duchowo-politycznego kraju i uprawnione do kontrowania jego działań, w praktyce nigdy szczególnie mocno mu się nie przeciwstawiło. Członkowie rady są wyłaniani w wyborach powszechnych w 30 okręgach wyborczych. Do zadań tego organu należy wybór najwyższego przywódcy (art. 107 i 111 konstytucji), kontrola zdolności przywódcy do sprawowania urzędu i odwoływanie go w przypadku niezdolności do sprawowania funkcji lub utraty niezbędnych ku temu kwalifikacji (art. 111 konstytucji). Po raz pierwszy to ciało powołano po rewolucji z 1979 roku z zadaniem napisania nowej konstytucji kraju. Wkrótce po jej przyjęciu zostało w grudniu 1979 roku rozwiązane. W obecnym kształcie powstało w 1982 roku na mocy art. 108 konstytucji i rozpoczęło pracę w 1983 roku. Kolejne wybory do Zgromadzenia odbywały się w latach 1991, 1999, 2007, 2016 roku i 2024 roku. W konstytucji z 1979 roku najwyższy przywódca mógł być wybrany nie tylko przez ekspertów, ale także przez społeczeństwo. Po poprawkach z 1989 roku możliwy jest wybór jedynie przez ekspertów. W ten sposób wybrany został drugi przywódca, Ali Chamenei. Obecne zgromadzenie jest szóstym Zgromadzeniem Ekspertów. Jego przewodniczącym jest od 21 maja 2024 Mohammad-Ali Movahedi Kermani. Przypisy Linki zewnętrzne Strona domowa Zgromadzenia Ekspertów
Assembleia dos Peritos

A Assembleia dos Peritos (em persa: Majlis-e Khobregan) é um órgão do sistema político do Irão, cujo principal poder é nomear o Líder Supremo do Irão (Faqih), supervisionar o seu comportamento e destitui-lo caso seja necessário. É um dos órgãos mais reservados do Irão. A Assembleia dos Peritos é composta por 88 membros eleitos por sufrágio universal para um mandato de oito anos. Todos os membros são clérigos e as candidaturas devem ser previamente aprovadas pelo Conselho dos Guardiães. As próximas eleições para a Assembleia dos Peritos estão agendadas para Outubro de 2022. A Assembleia reúne-se habitualmente cada seis meses. O órgão está oficialmente sediado na cidade santa de Qom, mas também reúne em Mashad e Teerão. Até ao momento a Assembleia só teve que eleger por duas vezes o Líder Supremo, optando por designar em Junho de 1988, Ali Khamenei e em Março de 2026, Mojtaba Khamenei. Na composição da Assembleia dominam os sectores conservadores do regime, entre os quais se encontra o seu presidente, Ali Meshkini. Referências
Expertrådet

Expertrådet (persiska: مجلس خبرگان رهبری, Majles-e-Khobregan) är ett konstitutionellt organ i Iran med uppdrag att övervaka och utse Irans högste ledare. Rådets ordförande är sedan 2011 den tidigare premiärministern Mohammad-Reza Mahdavi Kani. Sammansättning Expertrådet består av 86 skriftlärda (jurister och präster) som utses i allmänna val en gång var åttonde år. Vilka som får kandidera i dessa val bestäms av Väktarrådet. Rådet domineras av konservativa lojala till den högste ledaren, ayatollah Khamenei. Merparten av ledamöterna är personligen utsedda av honom till höga poster inom myndigheter eller organisationer. Befogenheter Expertrådet har som uppgift att välja Irans högste ledare vid föregångarens avgång eller död. I teorin har rådet befogenhet att avsätta den högste ledaren om denne bedöms brista i sitt ämbete. Utövande av rätten att utse ny högste ledare har skett en gång, vid Ruhollah Khomeinis död år 1989 då rådet omedelbart utsåg Ali Khamenei till efterträdare. Rådet sammanträder två gånger om året för att diskutera den högste ledarens politik. Dessa sammanträden är i regel inte offentliga. På grund av att de konservativa ständigt dominerar rådet riktas ingen allvarlig kritik mot den högste ledaren under sammanträdena. De uttalanden som citeras i iransk media är uteslutande beröm av den högste ledaren. Försök av reformister att väljas in till rådet under 1990-talet misslyckades då Väktarrådet hindrade de flesta från att kandidera. Se även Irans politik Källor
Рада експертів

Рада експертів з визначення кандидатури Лідера (перс. مجلس خبرگان رهبری, Majles-e Khobregan або Majles-e Khebregan-e Rahbari) — визначений в 107 та 108 статтях конституції Ірану а також окремим законом орган з призначення та нагляду за діяльністю Верховного лідера. Стаття 111 в Преамбулі Конституції Ірану дає Раді експертів право усувати з посади Лідера у випадку неспроможності виконувати покладені на нього обов'язки, або при втраті якостей, описаних в статтях 5 та 109, або якщо стане відомо, що він ними не володів від самого початку. В редакції закону від 8 листопада 1982 року термін повноважень депутатів ради становить 8 років. Загальна кількість депутатів залежить від кількості останів (провінцій) та кількості їхнього населення: від кожного остану з населенням менше 500 тис. чоловік обирається один депутат, для останів з населенням понад 500 тис. чоловік обирається додатковий депутат на кожні 500 тис. населення. Станом на 2012 рік, в раді експертів було 83 депутати. За законом, депутати мають бути релігійно-політичними діячами, що досягли звання муджтахіда. Право голосу мають громадяни Ірану, що досягли віку 15 років. Треті вибори до Ради відбулись в 1998 році. Література Манучихри, Аббас (2007). Политическая система Ирана. Iranica. Е. А. Морозова (trans.). СПб: Петербургское Востоковедение. с. 240. ISBN 5-85803-354-7. Див. також Державний устрій Ірану Посилання دبیرخانه مجلس خبرگان رهبری [Архівовано 5 червня 2009 у Wayback Machine.] Офіційний вебсайт Ради експертів [Архівовано 13 травня 2007 у Wayback Machine.]
Taq-e-Bustan

Taq-e-Bustan is een plaats in de bergen bij Kermanshah in Iran. Er is een beroemd reliëf in de bergen uit de tijd van sjah Khusro II (Chosroes II) 590-628. Het onderste deel stelt een ruiter voor, daarboven is de koning afgebeeld met aan de rechterzijde de god Ahura Mazda die de koning kroont en aan de andere kant de godin Anahita die de kroon en een kruik vasthoudt. In de 11e eeuw is de afbeelding de grondslag geworden voor de gedichten van Nizami. Zijn Khusrau en Shirin is een bijzonder populair onderwerp geworden van de Perzische literatuur. Anahita wordt daarin gezien als Shirin, de christelijke vrouw van Khusrau waarop Farhad (Ahura-Mazda) verliefd wordt. Farhin is een groot bouwmeester en beeldhouwer die zijn kunsten gebruikt om zijn geliefde te behagen. De verhalen zijn wel vergeleken met de Arthurlegenden met hun driehoeksverhouding tussen Koning Arthur, Guinevere en Lancelot. Er zijn prachtige verluchte handschriften van uit de 15e en 16e eeuw. Externe link (en) Taq-e Bostan, beschrijving bij Livius.org
Kloster Sankt Stephanos

Das Kloster Sankt Stephanos (armenisch Սուրբ Ստեփանոս վանք) ist ein armenisch-apostolisches Kloster und liegt in der iranischen Provinz Ost-Aserbaidschan, etwa 15 km nordwestlich der Stadt Dscholfa. Geschichte Das Kloster wurde im 9. Jahrhundert in einer tiefen Schlucht in der Nähe des Flusses Aras erbaut, der heute die Grenze zu Aserbaidschan darstellt. Während der Safawiden-Dynastie wurde es von Erdbeben mehrmals zerstört und wieder aufgebaut. Das Kloster ist seit 2008, zusammen mit dem Kloster Sankt Thaddäus und der Kapelle von Dsordsor, Bestandteil der UNESCO-Welterbestätte Armenische Klosteranlagen in Iran. Bau und Anlage Der Bau aus rotem und weißem Stein ist stark befestigt und besitzt eine spitze Faltkuppel. Das Portal ist mit stalaktitenartigen Verzierungen geschmückt und weist islamisch beeinflusste Kachelornamente aus dem 16. Jahrhundert auf (Matheson, 1980, S. 81). Weblinks Armenian Monastic Ensembles of Iran auf der Website des Welterbezentrums der UNESCO (englisch und französisch). Das Kloster auf Armenica.org auf Englisch Literatur Sylvia A. Matheson: Persien. Ein archäologischer Führer. Reclam, Stuttgart 1980, ISBN 3-15-010296-0, S. 80–83. Einzelnachweise
Saint Stepanos Monastery

The Saint Stepanos Monastery (Armenian: Սուրբ Ստեփանոս վանք, Surb Stepanos Vank; Persian: کلیسای سنت استپانوس, Kelisā-ye Sant Estepānus), also known in Armenian as Maghardavank (Մաղարդավանք), is an Armenian monastery located about 15 km northwest of the city of Julfa in the province of East Azarbaijan, northwestern Iran. It is situated in a deep canyon along the Araxes, on the Iranian side of the border between Iran and Nakhchivan. It was originally built in the ninth century, and was rebuilt during the Safavid era, after being damaged through wars and earthquakes. It is part of the Armenian Monastic Ensembles of Iran, which are inscribed on UNESCO's World Heritage List. History Saint Bartholomew the Apostle first founded a church at the site around AD 62, during the Parthian era. The first monastery was built in the seventh century, and was later expanded in the 10th century. The monastery was damaged during the wars between the Seljuks and the Byzantine Empire in the 11th and 12th centuries. Following the conquest of the region by the Mongols of Hulagu Khan, grandson of Genghis Khan, in the middle of the 13th century, a peace agreement was signed between the Armenian Church and the Ilkhanate, and the Christians maintained an equable situation. The monastery was restored in the second half of the 13th century, and was completely rebuilt under the leadership of Zachariah in 1330. By the 14th and 15th centuries, the Saint Stepanos Monastery was at the height of its cultural and intellectual influence, producing paintings and illuminated manuscripts in religion, history, and philosophy. In the early 15th century, the new Safavid dynasty protected the Armenians, but the region was at the center of the conflicts with the Ottomans, who invaded Western Armenia in 1513. The monastery gradually declined in the 16th century. Abbas the Great expelled the inhabitants of the region in 1604, and the monastery was abandoned. After 1650, the Safavids reoccupied the region and the abandoned monastery was restored in the latter part of the 17th century. At the beginning of the 18th century, the region came under the expansion of the Russian Empire. Yerevan was conquered by the Russians in 1827, and per the Treaty of Turkmenchay, the border between Iran and Russia was subsequently established on the Araxes. Consequently, part of the population was forcefully displaced to Russian Armenia. The Qajar rulers continued to protect the Armenians, and encouraged the rebuilding of the Saint Stepanos Monastery between 1819 and 1825. The monastery underwent several restorations in the 20th century. Gallery See also Saint Thaddeus Monastery Chapel of Dzordzor Chapel of Chupan References External links
Catedral de San Stepanous

La catedral de San Stepanous es una catedral armenia situada cerca de la ciudad de Jolfa, Azerbaiyán Oriental, noroeste de Irán. Fue construida en el siglo IX y reconstruida en la época safávida después de que varios terremotos la dañaran. Galería Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Catedral de San Stepanous. Iglesias históricas de Irán, en la Iran Chamber Society www.iranchamber.com http://www.netiran.com/?fn=artd(1818) Archivado el 28 de septiembre de 2007 en Wayback Machine. Hamid-Reza Hosseini, The Stepanous Paradise (Behesht-e Stepanous), in Persian, Jadid Online, 2008, [1].A slide show of Saint Stepanous Cathedral by Hamid-Reza Hosseini, Jadid Online, 2008: [2] (4 min 52 sec).
Samostan svetog Stjepana

Samostan svetog Stjepana (arm. Սուրբ Ստեփանոս վանք, Maghartavank) je stari samostan Armenske apostolske crkve koji se nalazi u planinskom području sjeverne iranske pokrajine Zapadni Azarbajdžan, oko 15 km sjeverozapadno od grada Džolfe. Smješten je u dubokom klancu rijeke Aras, s iranske strane na granici s Azerbajdžanom. Izgrađen je u 9. stoljeću i oštetilo ga je nekoliko potresa tijekom stoljeća, ali i ratovi Bizantskog Carstva sa Seldžucima od 11. – 12. stoljeća. Obnovljen je kada su Iranom vladali Ilhanidi, oko 1320. godine. Samostan je tada doživio sjajan kulturni i intelektualni vrhunac; u to vrijeme nastaju brojna umjetnička i književna djela, slike i iluminirani rukopisi, o temama vezanim uz religiju, povijest i filozofiju. Mnogo od ikonografske i književne izvorne produkcije Samostana svetog Stjepana danas se čuva u Erevanu (Armenija). U ranom 15. stoljeću, novi iranski vladari Safavidi potvrđuju svoju zaštitu armenskih kršćana obnovom njihovih samostana. Međutim, ovo područje postaje mjesto osmanskih osvajanja, koji kontroliraju središnju i zapadnu Armeniju od 1513. godine. Iranski šah Abas I. zbog strateških je razloga 1604. godine odlučio preseliti 250 – 300 tisuća Armenaca prema središtu Irana, zbog čega su samostani ostali zanemareni. Međutim, u kontekstu obnove vlasti protiv Turaka, Safavidi su 1650. godine poduzeli obnovu ovih samostana, i njihova vjerskog života. Tako je 1700. godine Samostan sv. Stjepana opisao francuski putopisac Jean-Baptiste Tavernier kao relikt armenske kulture. Samostan svetog Stjepana jedan je od tri armenska samostanska kompleksa u Iranu (druga dva su Samostan sv. Tadeja i kapela Dzordzor) koji su upisani na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2008. godine kao "svjedočanstvo jedinstvenih vrijednosti armenske arhitekture i tradicije ukrašavanja koje su preživjele skoro 2000 godina". Samostan svjedoči o međudjelovanju armenske arhitekture i umjetnosti s utjecajima iz drugih kultura: bizantskom, pravoslavnom, asirskom, iranskom i islamskom. Vanjske poveznice (hrv.) Armenski samostani u Iranu Arhivirana inačica izvorne stranice od 12. kolovoza 2011. (Wayback Machine) na iran.hr, Preuzeto 27. svibnja 2011. (engl.) Samostan sv. Tadeja na Armeniapedia.org Preuzeto 27. svibnja 2011. (perz.) Hamid-Rezā Hosseini, Sound of the Ancient Bell (Avā-ye Nāghus-e Kohan – آواى ناقوس کهن), Jadid Online, 31. rujan 2008.: [1] Kraća engleska verzija: Iran's World Heritage Monastery, Jadid Online, 25. prosinca 2008.: [2]Slide show (s podnaslovima na engleskom): [3] (5 min 41 sec)
Sint-Stefanuskerk (Iran)

De Sint-Stefanuskerk of Kelisa Darré Sham (Armeens: Սուրբ Ստեփանոս) is een Armeense kerk en klooster in het noordwesten van Iran. De kerk bevindt zich in een verder verlaten vallei in de buurt van de stad Marand. De uit de 9e eeuw stammende kerk is in een diepe kloof gebouwd, niet ver van de rivier de Aras. Volgens Sebuh Sarkisian van het Armeens-orthodoxe bisdom Teheran zouden enkele in de kerk gevonden beenderen van Johannes de Doper kunnen zijn. In 2008 werd de kerk, samen met de Qara Kelisa en de Kapel van Dzordzor, door UNESCO tot werelderfgoed verklaard. Zie ook Armeense kloosterensembles in Iran Externe links (en) Church of Saint Stephanos, beschrijving bij Iranchamber.com (en) Reisbeschrijving
Monaster św. Stefana (Iran)

Monaster św. Stefana – ormiański monaster położony 15 km na północny wschód od miasta Dżolfa w Iranie. Znajduje się na szczycie skarpy nad rzeką Araks, przy granicy z Armenią. Powstał w IX wieku, a odbudowany został za czasów panowania Safawidów po trzęsieniu ziemi. Przypisy
Mosteiro de Santo Estêvão

O Mosteiro de São Estêvão (em armênio: Սուրբ Ստեփանոս վանք; romaniz.: Surb Stepanos Vank; em persa: کلیسای سن استپانوس; romaniz.: Kelisā-ye San Estepānus), também conhecido em armênio como Maghardavank (Մաղարդավանք), é um mosteiro armênio situado próximo da cidade de Jolfa, no Azerbaijão Oriental, noroeste do Irã. Referências Ligações externas Hamid-Reza Hosseini, The Stepanous Paradise (Behesht-e Stepanous), in Persian, Jadid Online, 2008, [1].A slide show of Saint Stepanous Cathedral by Hamid-Reza Hosseini, Jadid Online, 2008: [2] (4 min 52 sec).
Монастырь Святого Стефана (Дарашамб)

Дарашамб (арм. Դարաշամբ), также монастырь Сурб-Степанос Нахавка (Святого Стефана Первомученика, арм. Սուրբ Ստեփանոս վանք) — армянский монастырь в исторической области Васпуракан, на севере Ирана, в остане Восточный Азербайджан, в 18 км к юго-западу от города Джульфа. Расположен в глубоком каньоне на правом берегу реки Аракс вблизи покинутого села Дарашамб. Включен в список мирового наследия ЮНЕСКО. История Монастырский комплекс Святого Стефана Первомученика был построен в IX веке. В эпоху Сефавидов, после нескольких землетрясений подвергся перестройке. Галерея Примечания Литература Дарашамб // Православная энциклопедия. — М., 2007. — Т. XIV : Даниил — Димитрий. — С. 191-192. — 39 000 экз. — ISBN 978-5-89572-024-0.
Sankt Stefans kloster, Jolfa

Sankt Stefans kloster (Maghartavank) är ett armenisk-apostoliskt kloster beläget i en djup kanjon längs floden Arax på den iranska sidan på gränsen mellan Azerbajdzjan och Iran, omkring 15 km nordväst om staden Jolfa i Östazarbaijan i den nordvästra delen av landet. Klostret är helgat åt den kristna diakonen och martyren Sankt Stefan. Historia Sankt Stefans kloster byggdes på 800-talet och återuppbyggdes under Safavidernas era efter att flera jordbävningar skadat den. Världsarv Klostret är sedan 2008 uppsatt på Unescos världsarvslista. Bilder Se även Sankt Stefans kloster, Sombor Orientaliskt ortodoxa kyrkor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sankt Stefans kloster, Jolfa. Många foton på forntida byggnadsverk UNESCO World Heritage Centre: Armenian Monastic Ensembles of Iran Historical Churches in Iran, at Iran Chamber Society www.iranchamber.com Hamid-Rezā Hosseini, The Stepanous Paradise (Behesht-e Stepanous - بهشت استپانوس), på persiska, Jadid Online, 2008-11-10, [1].Ett bildspel: [2] (4 min 52 sec).