NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac Czterdziestu Kolumn

Pałac Czterdziestu Kolumn (pers. چهل ستون, Czehel Sotun) – zespół pałacowo-ogrodowy w Isfahanie, zbudowany w połowie XVII wieku za panowania Abbasa II. Nazwa pochodzi od odbijających się w wodzie lustrzanej sadzawki 20 kolumn głównego pawilonu. W Pałacu Czterdziestu Kolumn safawidzcy władcy przyjmowali zagranicznych posłów, po 1668 roku pałac był też siedzibą szaha Sulejmana. Historia Uważa się, że kompleks pałacowy pochodzi z 1614. Odkryta w 1949 inskrypcja stanowi jednak, że obiekt został ukończony w 1647 pod czujnym okiem Abbasa II. Obecny wygląd pałacu jest wynikiem przebudowy w XVIII wieku po pożarze, który dotknął budowlę w 1706. 16-metrowe kolumny, dawniej malowane i pozłacane, przewieszano płótnem, spryskiwanym wodą różaną, aby nawonić powietrze ogrodu. Ściany głównego pawilonu pokryte były ornamentami z lustrzanego szkła sprowadzanego z Wenecji. Obecnie w pałacu mieści się muzeum, w którym wystawione są safawidzkie zabytki ceramiczne i metalurgiczne oraz tekstylia. Zachowały się tu też malowidła z XVII i XVIII wieku. Prace na odsłonięciem obrazów były sponsorowane przez Istituto Italiano per il Medio ed Estremo Oriente z Rzymu. Kompozycje przedstawiają krajobraz, kwitnące drzewa, ptaki i jelenia, jak również dworskie sceny biesiadne. W 2011 obiekt wpisano wraz z kilkoma innymi ogrodami perskimi w Iranie na listę światowego dziedzictwa kulturalnego UNESCO. W marcu 2026 pałac został poważnie uszkodzony w wyniku izraelskich ataków w czasie wojny Izraela i USA z Iranem. Przypisy Bibliografia Patricia Baker, Hilary Smith, Iran, 4th edition, Bradt Travel Guides Ltd., 2014, ISBN 978-1-84162-402-0, s. 128–129.
Чехель-сотун

Чехель-сотун (перс. چهل ستون — «Дворец сорока колонн») — дворец персидского шаха Аббаса II в городе Исфахан (Иран), выдающееся сооружение персидской архитектуры XVII века. В составе объекта Персидские сады входит в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. Павильон был построен Аббасом II в 1647 году в качестве места для отдыха. Французский путешественник XVII века Жан-Батист Тавернье в своих записках неоднократно упоминает проходившие здесь торжественные приёмы. В 1707 году дворец пережил пожар, в 1870 году был реконструирован. В настоящее время здесь располагается экспозиция археологического музея, представляющая старинные изделия из керамики и ковры. Дворец площадью 58 х 37 метров расположен в центре тенистого сада, величина которого первоначально составляла 7 гектаров. Элегантный главный фасад дворца представляет собой галерею, крыша которой опирается на 20 тонких восьмиугольных колонн (3 ряда по 6 колонн в каждом и ещё две колонны, поддерживающие свод). Колонны эти высотой 13 метров вырезаны из цельных кедровых стволов. Четыре центральные колонны покоятся на каменных базах с резным изображением львов. При восстановлении после пожара 1707 года колонны были украшены зеркальной мозаикой. Перед дворцом расположен большой прямоугольный пруд. Двадцать колонн, отражённые, и как бы удвоенные, в зеркале пруда, и дали дворцу его поэтическое название. Залы дворца украшены фресками с изображением событий из истории династии Сефевидов, в которых прослеживается европейское и индийское влияние. Небольшие фрески любовно-эротического содержания в эпоху Каджаров были закрашены известью, что позволило им дойти до наших дней в отличном состоянии. Центральную часть дворца занимает Зал приёмов Аббаса II. Его стены и потолок щедро украшены лепниной и расписаны орнаментом в синих, алых, изумрудно-зелёных и золотых тонах — всего на украшение интерьеров дворца было израсходовано несколько килограммов золота. В своё время дворец также украшали керамические панно на темы исторических событий, однако они были рассеяны по всему миру; многие из них ныне хранятся в европейских музеях. Галерея Примечания Литература I. Luschey-Schmeisser, Čehel Sotūn, Encyclopædia Iranica, 1990. N. Wilber, Persian Gardens and Garden Pavilions, Tokio, 1962. K. Würfel, Isfahan, Zurich, 1974. A. U. Pope, Persian Architecture, Londres, 1965.
Čehel Sotun

Čehel Sotun (perzijščina كاخ چهل ستون, kāḫ-e čehel sotūn, Palača štirideset stebrov je palača v okrožju palač Daulalatkana sredi velikega vrtnega kompleksa v bližini palače Ālī Qāpū in je bila dokončana pod Abasom II. Gradnja Palača štirideset stebrov je eden najboljših primerov safavidske arhitekture. Tloris je pravokoten, simetričen in jasen ter meri 37 × 58 m. Skozi stebrni portik (tālār) z 18 vitkimi lesenimi stebri in majhnim bazenom na sredini pridemo do skoraj kvadratne prestolne dvorane z vodnim bazenom, ki ga obdajajo sosednje dvorane in skozi ivan naprej v prečno kupolasto dvorano. Dvajset stebrov iz cipresovega lesa verande odseva v bazenu. Arhitekturo Čehel Sotuna je mogoče primerjati z arhitekturo sasanidskih palač. Prehod, ki vodi do prestolne sobe, ustreza sasanidskemu ivanu. Vrtne palače so razširjene v islamskem svetu med Andaluzijo (Alhambra) in Indijo (Fatehpur Sikri). Poleg palače Hašt Behešt iz leta 1669 je Čehel Sotun ena redkih, ki je še vedno obdana s svojimi vrtovi. Na vrtu so ribniki in kanali. Oprema V notranjosti so okrašene zrcalne ploščice, štukature in dvorana z ogledali. Številne freske v dvorani za občinstvo prikazujejo življenje na safavidskem dvoru in zgodovinske dogodke, kot so bitka pri Taher Abadu pri Mervu leta 1510, sprejem mogulskega vladarja Humajuna leta 1544, srečanje med Šahom Abasom II. in Naderjem Mohammadom Kanom, vladarjem Turkestana 1658 na severovzhodni steni , pogostitev v čast buharskega emirja leta 1611 in sprejem uzbekistanskega kralja leta 1646. Nadaljnje freske prikazujejo zmago Nadira Šaha proti indijski vojski v bitki pri Karnalu leta 1739 in bitko pri Čaldiranu proti Osmanu Selimu I. leta 1514. Oboje je bilo dodano pod Kadžari. Med restavriranjem so bile pod upodobitvijo Čaldiranske bitke najdene sledi starejše slike. Pod freskami so manjše upodobitve, ki se slogovno približajo perzijskim miniaturam. Potem ko so jih pod Kadžari prekrili s pariškim ometom, so jih kasneje umetniško obnovili. Raziskovalec Jean Chardin je leta 1666 obiskal Isfahan in opisal dvorano za občinstvo s freskami, ki prikazujejo tri kraljeve sprejeme in bitko. Zato se večinoma domneva, da so bile slike narejene približno dvajset let po tem, ko je bila stavba dokončana leta 1647. Zgodovina Stavba je bila od leta 1958 v uporabi kot arheološki in etnološki muzej. Po desetih letih zaprtja so ga ponovno odprli leta 1988. V sobah palače so številni umetniški predmeti, vključno s preprogami, porcelanom in kovanci. Galerija Sklici Viri Zunanje povezave »Chehel Sotoun«. Encyclopædia Iranica. More Pictures, Tishineh
Чехель Сотун

Чехель Сотун (перс. چهل ستون, — Палац сорока колон) — палац перського шаха Аббаса II в місті Ісфаган, Іран, визначна архітектурна споруда XVII століття. У складі об'єкта Перські сади входить до списку Всесвітньої спадщини ЮНЕСКО. Історія Палац був побудований Аббасом II в 1647 році як резиденція для відпочинку. Французький мандрівник XVII століття Жан-Батист Таверньє в своїх записах неодноразово згадує урочисті прийоми у Палаці сорока колон. У 1707 році будівля пережила пожежу, в 1870 році була відреставрована. В теперішній час в палаці розташовується експозиція археологічного музею, в якій представлені старовинні вироби з кераміки і килими. Архітектура Палац площею 58 × 37 метрів розташований в центрі тінистого саду, величина якого спочатку становила 7 гектарів. Елегантний головний фасад палацу являє собою галерею, дах якої спирається на 20 тонких восьмикутних колон (3 ряди по 6 колон і ще дві колони, що підтримують склепіння). Ці колони заввишки 13 метрів вирізані з цільних кедрових стовбурів. Чотири центральні колони, що оточують невеликий басейн, встановлені на різьблених кам'яних левах. При відновленні після пожежі 1707 колони були прикрашені дзеркальною мозаїкою. Перед палацом розташований великий прямокутний ставок. Двадцять колон, відображені (ніби подвоєні) у дзеркальній поверхні ставка, дали палацу його поетичну назву. Інтер'єри В центральній частині палацу Чехель Сотун розташована Зала прийомів Аббаса II. Стіни і стелю зали щедро прикрашені ліпниною і розписані орнаментом у синіх, червоних, смарагдово-зелених і золотих тонах. Золоті фарби розписів добуті використанням справжнього золота, якого на оздоблення інтер'єрів було витрачено кілька кілограмів. Зали Палацу сорока колон прикрашені фресками із зображенням подій з історії династії Сефевідів. У них простежується європейський та індійський вплив. Невеликі фрески любовно-еротичного змісту за часів династії Каджарів були зафарбовані вапном, завдяки чому вони дійшли до теперішнього часу у відмінному стані. Певний час прикрасою палацу були також керамічні панно на теми історичних подій, однак нині ці панно розпорошені по всьому світу, багато з них зберігаються в музеях Європи. Галерея Література Стаття «Chehel Sotoun» в енциклопедії Encyclopædia Iranica. N. Wilber, Persian Gardens and Garden Pavilions, Tokio, 1962. K. Würfel, Isfahan, Zurich, 1974. A. U. Pope, Persian Architecture, Londres, 1965. Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Чехель Сотун
Kurit-Talsperre

Die Kurit-Talsperre (Bend-e-Kurit, auch: Korit) ist eine alte Talsperre im Iran, die um 1350 erbaut wurde. Die Bogenstaumauer aus Mauerwerk steht bei der Oase Tabas in der Provinz Süd-Chorasan, südlich von Maschhad und 620 km südöstlich von Teheran. Sie wurde während der Ilchane-Mongolenherrschaft neben einigen weiteren Staumauern erbaut. Sie war mit ihren 58 bis 64 m Höhe bis etwa 1904, also etwa 550 Jahre lang, die höchste der Erde. Um 1850 wurde sie noch einmal um 4 bis 5 m auf 65 m erhöht. Sie hat eine Länge von 27 bis 28 Metern. Der Mauerfuß wurde 1865 mit Ziegelsteinen ausgebessert. Der Stausee ist heute völlig verlandet, die Mauer teilweise gebrochen und nicht mehr nutzbar. Literatur Henri Goblot: Du nouveau sur les barrages iraniens de l'époque mongole (première moitié du XIVe siècle). In: Arts et manufactures. Nr. 239, April 1973, ISSN 0004-3990, S. 14–20 Henri Goblot: Kebar en Iran, sans doute le plus ancien des barrages-voûtes (1300 environ). In: Arts et manufactures. Nr. 154, Juni 1965, S. 43–49. Fritz Hartung, Gholam R. Kuros: Historische Talsperren im Iran. In: Günther Garbrecht (Bearbeiter): Historische Talsperren. Band 1. Herausgegeben von: Deutscher Verband für Wasserwirtschaft und Kulturbau e.V. – DVWK. Wittwer, Stuttgart 1987, ISBN 3-87919-145-X, S. 221–274, hier S. 266, Abb. S. 241. Niklaus J. Schnitter: Die Entwicklungsgeschichte der Bogenstaumauer. In: Günther Garbrecht (Bearbeiter): Historische Talsperren. Band 1. Herausgegeben von: Deutscher Verband für Wasserwirtschaft und Kulturbau e.V. – DVWK. Wittwer, Stuttgart 1987, ISBN 3-87919-145-X, S. 75–95, hier S. 79. Hans Straub: Die Geschichte der Bauingenieurkunst. Ein Überblick von der Antike bis in die Neuzeit. 4., überarbeitete und erweiterte Auflage. Birkhäuser, Basel u. a. 1992, ISBN 3-7643-2441-4, S. 372. Siehe auch Liste von Talsperren der Welt Weblinks Kurit-Talsperre. In: Structurae in dieser norwegischen Präsentation (NTNU) findet man auf S. 8 ein Bild der Kurit-Staumauer (Memento vom 14. Juli 2011 im Internet Archive) (PDF-Datei; 7,74 MB)
Kurit Dam

The Kurit Dam (Persian: سد کریت or سد کوریت) is a decommissioned arch-gravity dam at the edge of Iran's Dasht-e Kavir. It is located 56 km away from Tabas, Iran, near the eponymous village of Kurit. With a height of 64 metres (210 ft) above its foundation, the Kurit Dam was the tallest dam in the world from its creation in the 14th century until the early 20th century. Dam The dam was originally 60 m tall but 4 m of height was added in 1850. The dam also contained a water outlet system considered sophisticated for its time. The dam was originally built via limestone masonry with lime, and the addition in 1850 was built via bricks and stone. Currently, the dam does not impound a reservoir, as another dam was built in 2005, and a large segment of its lower downstream face has fallen off. Behind the dam, where the reservoir existed, is now full of silt with the exception of directly behind the upstream face which has been excavated. History Kurit Dam belongs to the post-Islamic historical periods and is located in the village of Kurit, Tabas city, Iran. This dam was constructed of irregular and regular stone material as well as bricks and was employed by the locals for about seven centuries. See also List of dams and reservoirs in Iran References
Abú Músá

Abú Músá je ostrov v Perském zálivu. Má rozlohu 12,8 km² a žije na něm okolo 5000 obyvatel, převážně Peršanů. Nejvyšší bod ostrova má nadmořskou výšku 110 m. Podnebí je horké a vlhké, obyvatelé se živí převážně rybolovem.Abu Musa je nejjižnější íránský ostrov v Perském zálivu a nejblíže rovníku. Abú Músá spolu se sousedními ostrůvky Velký a Malý Tunb má značný strategický význam, protože kontroluje cestu tankerů k ropným polím. Ostrov je pod kontrolou Íránu, který jej spravuje jako součást provincie Hormozgán, ale nárok na něj si činí také Spojené arabské emiráty. Ostrov je pojmenován podle sahábího Abú Músy Ašárího, v perštině má název Gap-sabzu (Velký zelený ostrov). Původně byl součástí perské říše, od roku 1906 patřil emirátu Šardžá, který byl pod britskou ochranou. Íránci ostrov vojensky obsadili v roce 1971. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Abú Músá na Wikimedia Commons
Abu Musa

La isla de Abu Musa (en persa, ابوموسی - Abū Mūsā) es una isla administrada por Irán y reclamada por los ​ ​ ​ ​ en la parte oriental del golfo Pérsico. Tiene una superficie de 12 km². Para Irán forma parte de la provincia de Hormozgan y para los pertenece al. Geográficamente es parte de un archipiélago de seis islas cerca de la entrada al estrecho de Ormuz.​ La isla ha sido parte de Irán desde la antigüedad hasta principios del siglo XX,​ cuando el Reino Unido anexionó la isla, administrándola junto con otras islas controladas por los británicos en el golfo Pérsico, incluyendo lo que hoy son los EAU. A finales de los años 1960, el Reino Unido transfirió la administración de la isla al emirato de Sarja, uno de los siete emiratos que más tarde formarían los EAU. Después de que Gran Bretaña anunciara en 1968 que dejaría su hegemonía en el golfo Pérsico, Irán se movió para volver a vincular la isla políticamente al continente. En noviembre de 1971, EAU e Irán llegaron al acuerdo de dar soberanía al primero pero permitieron al segundo estacionar tropas en la isla. En 1980, los EAU llevó la reclamación a las Naciones Unidas.​ El mismo año, Sadam Huseín intentó justificar la guerra Irán-Irak reclamando que uno de los objetivos era "liberar" Abu Musa, así como Tumb Mayor y Menor. En 1992, Irán incrementó su control expulsando a los trabajadores extranjeros que operaban en la escuela financiada por los EAU, clínica médica y estación generadora de energía.​ Los apenas 500 habitantes de Abu Musa la llaman "Gap-sabzu" (en persa, گپ‌سبزو), que significa "el gran lugar verde". En antiguos mapas, la isla también aparece como Bumuf o Bum-i Musa, palabra persa que significa "la tierra de Musa/Moisés." Referencias Para saber más Schofield, Richard (2003). Unfinished Business: Irán, the Uae, Abu Musa and the Tunbs. Londres: Royal Institute of International Affairs. ISBN 0-905031-90-3. Enlaces externos History, description, map of Abu Musa and nearby islands History of Abu Musa and The Tunbs UAE Interact Abu Musa News Abu Musa's military garrison Archivado el 31 de marzo de 2021 en Wayback Machine. Dispute between Irán and Sharjah Maritime Boundaries in the Persian Gulf: the case of Tunb and Abu Musa Islands Report of the International symposium on Modern Boundaries of Irán - Problems and practices of Iranian boundaries Archivado el 27 de agosto de 2019 en Wayback Machine., Pirouz Mojtahed-Zadeh, 10/15/02
Abou-Moussa

Abou-Moussa (en persan : ابوموسی), Abu Moussa ou Gap-Sabzou (en persan : گپ‌سبزو, « le grand lieu vert ») est une île de 12 km2 située du côté est du golfe Persique. L'île fait partie d'un archipel de six îles situé à l'entrée du détroit d'Ormuz. L'île compte environ 5274 habitants. Cette île est l’île iranienne la plus méridionale du golfe Persique et la plus proche de l’équateur. Sur de vieilles cartes, l'île est appelée Bumuf ou Bum-i Musa (en persan : بوم موسی) (« le pays de Moussa/Moïse »). L'Iran contrôle l'île ainsi que les Petite et Grande Tunb, toutes les trois intégrées à la province du Hormozgan. L'île est à environ 70 km environ de Dubaï. Histoire L'île d'Abu-Moussa est rattachée à l'émirat de Charjah (États de la Trêve) durant la période du protectorat britannique, de 1892 à 1971. En 1968, quand le Royaume-Uni déclare qu'il abandonne sa souveraineté dans le golfe Persique, l'Iran annexe l'île à son territoire. Selon l'Iran, la revendication sur la propriété sur les îles remonterait aux Empires parthes et sassanides. Le 30 novembre 1971, deux jours avant la transformation des États de la Trêve en Émirats arabes unis (EAU), Abou-Moussa est occupée par l'Iran. Cela a pour conséquence la rupture des relations diplomatiques entre les deux pays. Elles seront rétablies le 8 octobre 1973, après le déclenchement de la quatrième guerre arabo-israélienne. En novembre 1971, l'émirat de Charjah et l’Iran signent un mémorandum d’entente stipulant qu’aucune des parties ne renonce à sa revendication ni ne reconnaît la revendication de l’autre sur l’île. Ils acceptent néanmoins la présence de troupes iraniennes sur l’île, tandis que l’émirat de Charjah est autorisé à maintenir un poste de police sur une petite partie de celle-ci. Les ressources pétrolières de l’île doivent être partagées entre les deux pays. En 1980, les EAU portent le problème devant les Nations unies[réf. nécessaire]. En 1992, l'Iran accroît son contrôle de l'île en expulsant les travailleurs étrangers qui s'occupaient de l'école soutenue par les EAU, de la clinique et de la centrale fournissant de l'énergie. L'Iran considère que l'île a été occupée par le Royaume-Uni et se réfère à l'accord entre l'Iran et l'émirat de Charjah de 1971. En 1992, l'Iran expulse les Émiratis vivant sur l'île et en prend le plein contrôle, y installant des militaires. Population En 2012, l'île comptait 2 131 habitants, ce qui en fait la plus petite en population de l'Iran. La ville d'Abou Moussa a 1 953 habitants (2012), en hausse de 248 habitants par rapport à 2006. Transports L'île possède un aéroport, l'aéroport d'Abu Moussa (en). Références Annexes Articles connexes Liste des îles d'Iran Bibliographie (en) Richard Schofield, Unfinished Business: Iran, the Uae, Abu Musa and the Tunbs, Londres, Royal Institute of International Affairs, 2003 (ISBN 0-905031-90-3) Liens externes (en) Garnison militaire d'Abu Moussa Portail de l’Iran et du monde iranien Portail des îles Portail de l’océan Indien
Abu Musa

Abu Musa (Perzisch ابوموسی - Abū Mūsā) is een eiland van 12 km² in het oosten van de Perzische Golf. Het eiland maakt deel uit van een archipel van zes eilanden bij de ingang van de Straat van Hormuz. Het eiland is op dit moment bestuurlijk onderdeel van Iran en maakt deel uit van de provincie Hormozgan. Er ligt echter ook een claim van de op het eiland en de archipel. Het Abu Musa-eiland is het meest zuidelijke Iraanse eiland en het dichtst bij de evenaar. Inwoners De circa 2000 bewoners van Abu Musa noemen het eiland "Gap-sabzu", wat groene plek betekent. Op historische kaarten wordt het eiland ook wel Bumuf of Bum-i Musa genoemd; Perzisch voor "het land van Mozes" (Musa). In 2010 heeft het eiland ongeveer 2038 inwoners, waarmee het eiland de gemeente van Iran met het minste inwonertal is. De stad Abu Musa heeft 1868 inwoners in 2010. Zie ook Territoriale geschillen in de Perzische Golf
Abu Musa

Abu Musa – wyspa w Zatoce Perskiej. Populacja to ok. 2 tysięcy ludzi. Abu Musa to najbardziej wysunięta na południe irańska wyspa w Zatoce Perskiej, położona najbliżej równika. Przynależność polityczna Wyspa położona jest na Zatoce Perskiej, pomiędzy Iranem i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. Oba kraje toczą o wyspę spór, który zaczął się w 1971 roku. Wówczas, po wycofaniu się Brytyjczyków z protektoratu nad arabskimi emiratami, władza emirów przejściowo osłabła. Ówczesny szach Iranu wykorzystał osłabienie sąsiada i wysłał na wyspę siły zbrojne. Między krajami wybuchł spór, który został rozstrzygnięty w ten sposób, że właścicielem wyspy pozostał emirat Szardża, a Iran zachował prawo do utrzymywania na niej garnizonu. W 2012 roku spór wybuchł na nowo, gdy ZEA stwierdziły, że Iran naruszył warunki porozumienia poprzez zwiększenie ilości żołnierzy i budowę nowej infrastruktury, m.in. lotniska. Geografia Wyspa położona jest na Zatoce Perskiej, zamieszkuje ją ok. 2000 osób. W pobliżu wyspy rozciąga się duże pole naftowe Mubarek. Przypisy
Abu Muça (ilha)

Abu Muça (em persa: ابوموسی, em árabe: أبو موسى) é uma ilha com 12,8 km2 de área, localizada na parte oriental do golfo Pérsico, perto da entrada para o estreito de Ormuz. Devido À profundidade do mar, os grandes petroleiros têm de passar entre Abu Muça e as Grande e Pequena Tunb, o que torna estas ilhas estratégicas na navegação no golfo Pérsico. A ilha é administrada pelo Irão como parte da província de Hormozgan, mas é reivindicada pelos Emirados Árabes Unidos como território do emirado de Sharjah. Abu Muça é a ilha iraniana mais meridional do Golfo Pérsico e a mais próxima do equador. Referências
Abu Musa

Abu Musa (persiska: ابوموسی) är en ö i södra Iran, i Persiska viken på gränsen till Förenade arabemiraten. Den ligger i provinsen Hormozgan och delprovinsen (shahrestan) Abu Musa. Omkring 2 000 människor bor på ön, som har en yta på 12 kvadratkilometer. På ön ligger Abu Musas flygplats och delprovinsens huvudort med samma namn, Abu Musa. Just norr om Abu Musa går Persiska vikens farleder mot Hormuzsundet. Ön administreras av Iran, men även Förenade arabemiraten gör sedan 1971 anspråk på den. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Abu Musa.﻿
Iranische Atomenergieorganisation

Die Iranische Atomenergieorganisation (englisch Atomic Energy Organization of Iran, AEOI) ist die für alle kerntechnischen Anlagen des Iran verantwortliche Behörde mit Hauptsitz im Teheraner Stadtteil Amir Abad. Gegründet wurde sie 1974, Akbar Etemad war der erste Leiter. Leiter Etemad trat 1978 nach Vorwürfen von Misswirtschaft und Unterschlagung zurück und wurde durch den vorherigen Vizepräsidenten Ahmad Sofudehnia ersetzt. Mitte der 1990er-Jahre wurde die AEOI von Resa Amrollahi geleitet. 1997 wurde Gholam Reza Aghazadeh, bis dahin Minister für Erdöl, zu Amrollahis Nachfolger ernannt. Im Juni 2009 trat Aghazadeh überraschend zurück. Sein Nachfolger wurde Javad Rahiqi. Javad Rahiqi ist als einzige Person in der Resolution 1929 des UN-Sicherheitsrates namentlich erwähnt und unterliegt der Reisebeschränkung. Nach Rahiqi war Ali Akbar Salehi, im Kabinett Ahmadineschad II Minister für Atomenergie, bis zum 26. Mai 2011 Präsident der Iranischen Atomenergieorganisation, die anschließend kurzzeitig von Mohammad Ahmadian kommissarisch geleitet wurde. Ahmadian ist heute als Vizechef unter Fereidun Abbassi für die Organisation tätig. Am 15. August 2013 wurde Salehi von Präsident Rohani erneut zum Leiter der iranischen Atomenergiebehörde ernannt. Er amtierte bis 2021, sein Nachfolger wurde Mohammad Eslami. Siehe auch Iranisches Atomprogramm Weblinks Offizielle Website (persisch) Organisation und Struktur (englisch; PDF-Datei; 71 kB) Einzelnachweise