Ekbatana

Ekbatana (Oudperzisch: Hagmatāna of Haŋmatāna, letterlijk "de plaats van samenkomst" volgens de inscriptie van Darius de Grote in Bisotun) was de hoofdstad van het Medische rijk en de eerste hoofdstad in de Iraanse geschiedenis. Later werd het de zomerhoofdstad van de Achaemenidische en Parthische rijken. Het was ook een belangrijke stad tijdens de Seleucidische en Sasanidische rijken. Ekbatana lag in het Zagrosgebergte, ten oosten van Centraal-Mesopotamië, op de Hagmatana-heuvel (Tappe-ye Hagmatāna). Door de strategische ligging en de rijkdom aan grondstoffen was het waarschijnlijk al vóór het 1e millennium v.Chr. een gewilde plek. Het wordt geïdentificeerd met de huidige stad Hamadan. Geschiedenis Rijk van de Meden (678-550 v.Chr.) Volgens Herodotus werd Ekbatana in 678 v.Chr. door Deioces, de eerste heerser van de Meden, gekozen als hoofdstad. Herodotus zegt dat de stad zeven muren had. Deioces wilde een paleis bouwen dat de waardigheid van een koning waardig was. Nadat hij Ekbatana als hoofdstad had gekozen, besloot Deioces een enorm en sterk paleis te bouwen in de vorm van zeven in elkaar geneste kastelen. Herodotus zegt dat elk van deze kastelen de kleur van een planeet had. Het koninklijk paleis en de schatkamer bevonden zich in het zevende kasteel. De buitenomtrek van de kasteelmuur was bijna net zo groot als de stadsmuur van Athene. Het koninklijk paleis, dat in het laatste binnenfort werd gebouwd, had honderden kamers. Mensen bouwden hun huizen ook buiten deze forten, naast het paleis. Sommige archeologen hebben de bouw ervan ook toegeschreven aan Phraortes, de tweede koning van de Meden. Andere oude overleveringen schrijven de oorsprong van Ekbatana toe aan de legendarische Semiramis of Jamshid. Ekbatana werd ook genoemd door andere Griekse historici zoals Polybios, Ctesias, Justinus en Xenophon. De Assyriërs lijken Ekbatana niet te vermelden en het is waarschijnlijk dat ze nooit ten oosten van de Alvand zijn doorgedrongen, ondanks twee eeuwen betrokkenheid in de Medische gebieden van het centrale Zagrosgebergte. Achaemenidische Rijk (550-330 v.Chr.) In 550 v.Chr. versloeg Cyrus de Grote Astyages, veroverde hij Ekbatana en stichtte hij het Achaemenidische Rijk. Hoewel Ekbatana zijn vroegere belang verloor, lag het aan de koninklijke weg die Persepolis met Sardis verbond, en aan de voet van de berg Alvand. Daarom vestigden zich ook de Achaemenidische heersers daar. De stad werd de zomerhoofdstad en een schatkamer van de Achaemeniden. Zoals in verschillende bronnen wordt vermeld, werd de stad ook gebruikt als koninklijk archief. In de oudheid stond Ekbatana bekend om zijn rijkdom en prachtvolle architectuur. In 330 v.Chr., toen Darius III tegenover Alexander stond, lag Ekbatana in puin, maar Darius III gaf opdracht tot de bouw van honderden schuilplaatsen midden in de stad voor schatten en bezittingen. Enkele weken voordat Darius III in juli 330 v.Chr. tijdens een staatsgreep werd gedood, werd Ekbatana door Alexander veroverd en Persepolis verwoest. Deze gebeurtenissen markeerden het einde van het Achaemenidische Rijk. Seleucidische Rijk (312-63 v.Chr.) In 330 v.Chr. veroverde Alexander de Grote de schatkamer van Ekbatana en plunderde hij alle gouden en zilveren versieringen van het paleis. Ekbatana was de plaats waar de Macedonische generaal Parmenion in opdracht van Alexander werd vermoord. Later, in 305 v.Chr., werd de stad geregeerd door Seleucus I. De Slag bij Ekbatana werd in 129 v.Chr. uitgevochten tussen de Seleuciden onder leiding van Antiochus VII Sidetes en de Parthen onder leiding van Phraates II. Het markeerde de laatste poging van de Seleuciden om hun macht in Oost-Iran tegen de Parthen te heroveren. Na hun nederlaag werd het grondgebied van de Seleuciden beperkt tot het gebied van het huidige Syrië. Parthisch Rijk (247 v.Chr. - 224 n.Chr.) Ekbatana werd later de zomerhoofdstad van de Parthen en hun belangrijkste munt, waar drachmen, tetradrachmen en diverse bronzen munten werden geslagen. De rijkdom en het belang van de stad in de klassieke oudheid worden toegeschreven aan haar ligging, een cruciaal kruispunt dat haar tot een halteplaats maakte op de belangrijkste oost-westverbinding, de zogenaamde Koninklijke Weg. De streek stond bekend om haar paarden en graan (Polybios, 5.44.1). Grafiet, goud, platina, antimoon, ijzer en diverse andere mineralen werden er gevonden. De klassieke bronnen vermelden oliebronnen en -vlammen, maar er is geen bewijs van de exploitatie van deze grondstoffen. In 130 v.Chr. verbleef Antiochus VII, met de bedoeling de Seleucidische macht in Iran te herstellen, voor een korte periode in Ekbatana, net als Tigranes de Grote, die daar het volgende jaar verbleef om Mithridates II aan te vallen. Sasanidische Rijk (224-651 n.Chr.) Ekbatana bleef trouw aan de Parthen tot 226 n.Chr., toen Ardashir I Artabanus IV versloeg en Ekbatana vanuit het noorden veroverde, naast Atropatene. Er bestaat tegenstrijdig bewijs over de vraag of Ekbatana al dan niet als zomerhoofdstad voor de Sasaniden werd gebruikt. Volgens Ibn al-Faqih werden er gebouwen opgericht tussen Ctesiphon (de Sassanidische hoofdstad) en de berg Alvand, maar niet daarbuiten. Vernietiging Na de slag bij Nahavand in 642 n.Chr. viel Ekbatana in handen van de moslims, en rond 1220 werd de stad volledig verwoest door de Mongoolse invasie. Ekbatana werd in 1386 geplunderd door Timoer Lenk, en de bevolking werd afgeslacht. Historische beschrijvingen Herodotus De Grieken dachten dat Ekbatana de hoofdstad van het Medische rijk was en schreven de stichting ervan toe aan Deiokes (de Daiukku van de spijkerschriftinscripties). Er wordt beweerd dat hij zijn paleis in Ekbatana omringde met zeven concentrische muren van verschillende kleuren. Er zijn aanwijzingen dat de muren van dit complex een oude ziggurat zouden kunnen zijn, een type tempeltoren met meerdere verdiepingen die veel voorkwam in het oude West-Azië. In de 5e eeuw v.Chr. schreef Herodotus over Ekbatana: De Meden bouwden de stad die nu Ekbatana heet. De muren zijn enorm groot en sterk en rijzen in cirkels binnen elkaar op. De plattegrond is zo ontworpen dat elke muur hoger is dan de muur ernaast, met kantelen. De aard van het terrein, een lichte heuvel, bevordert deze indeling enigszins, maar het is vooral een kunstzinnige vondst. Er zijn zeven cirkels, met het koninklijk paleis en de schatkamers binnen de laatste. De omtrek van de buitenmuur is vrijwel gelijk aan die van Athene. Op deze muur zijn de kantelen wit, op de volgende zwart, op de derde scharlakenrood, op de vierde blauw en op de vijfde oranje; al deze kleuren zijn met verf aangebracht. De laatste twee hebben hun kantelen respectievelijk met zilver en goud bedekt. Al deze vestingwerken liet Deioces voor zichzelf en zijn paleis bouwen. De beschrijving van Herodotus wordt gedeeltelijk bevestigd door stenen reliëfs uit het Nieuw-Assyrische Rijk, die Medische citadellen afbeelden omringd door concentrische muren. Andere bronnen getuigen van het historische belang van Ekbatana op basis van de termen die oude auteurs gebruikten om de stad te beschrijven, zoals Caput Mediae (hoofdstad van Medië), de Koninklijke Zetel en de Grote Stad. Er wordt gezegd dat Alexander de Grote de schatten die hij uit Persepolis en Pasargadae had meegenomen, hier deponeerde en dat een van de laatste daden van zijn leven een bezoek aan de stad was. De citadel van Ekbatana wordt ook in de Bijbel genoemd in Ezra 6:2, in de tijd van Darius I, als onderdeel van de nationale archieven. Nabonidus De Kroniek van Nabonidus, een oude Babylonische tekst uit de 5e eeuw v.Chr., beschrijft hoe Astyages, de laatste koning van de Meden, werd afgezet en hoe Cyrus Ekbatana veroverde. Koning Astyages riep zijn troepen bijeen en trok op tegen Cyrus, koning van Anshan [ d.w.z. Persis ], om hem in de strijd te ontmoeten. Het leger van Astyages kwam in opstand tegen hem en leverde hem in boeien uit aan Cyrus. Cyrus trok op tegen het land Ekbatana; hij nam de koninklijke residentie in bezit; zilver, goud en andere waardevolle goederen uit het land Ekbatana nam hij als buit mee en bracht ze naar Anshan. Polybios van Megalopolis In de 2e eeuw v.Chr. schrijft Polybios over Ekbatana. Hij vermeldt dat de rijkdom en pracht van de gebouwen de stad onderscheiden van alle andere steden. De stad heeft geen muren, maar een kunstmatige citadel met indrukwekkende vestingwerken. Daaronder bevindt zich het paleis, dat ongeveer zeven verdiepingen hoog is en waarvan de pracht de rijkdom van de stichters aantoont. In zijn tijd was er geen enkel deel van het houtwerk onbedekt. Er waren met zilver of goud beklede balken, compartimenten in het plafond en zuilen in de portieken en zuilengalerijen, en overal in het gebouw werden zilveren tegels gebruikt. Tijdens de invasie door Alexander werden de meeste edelmetalen geroofd, terwijl de rest werd geroofd tijdens de regeringen van Antiochus en Seleucus. Antiochus ontdekte echter dat de zuilen van de tempel van Aene nog steeds verguld waren en dat er verschillende zilveren tegels rond de tempel waren opgestapeld, samen met enkele gouden bakstenen (Polybios, 10.27). Archeologie Hamadan wordt gekenmerkt door drie heuvels: Mosalla (gebedsplaats), Tell Hagmatana (Tappa-ye Hagmatana), en Sang-e Sir. De rivier de Alusjerd, stromend van noord naar zuid, verdeelt de stad in tweeën. De top van de Moṣallā, een 80 m hoge rotsheuvel in het zuidoostelijke deel, bevat stenen en bakstenen overblijfselen van een rechthoekige citadel met torens. Men vermoedt dat het de Medische citadel was, en niet ouder dan het Parthische tijdperk. Tell Hagmatana, ook wel Tepe Hegmataneh genoemd, was vermoedelijk de oude citadel van Ekbatana. Hij heeft een omtrek van 1,4 km en een oppervlakte van ongeveer 40 hectare. Dit komt overeen met een verslag van Polybios, hoewel de oude Griekse en Romeinse verslagen de rijkdom, pracht en extravagantie van Ekbatana waarschijnlijk overdreven. Relatief weinig vondsten kunnen tot nu toe met zekerheid in de middeleeuwen gedateerd worden. Er is een kleine, open ruimte met vier hoekkolommen die een koepelvormig plafond ondersteunen, vergelijkbaar met een bouwwerk uit de Medische periode van Tepe Nush-i Jan, geïnterpreteerd als een Zoroastrische vuurtempel. Opgravingen hebben een massieve verdedigingsmuur van leemstenen aan het licht gebracht, die op basis van een vergelijking met Tepe Nush-i Jan en Godin Tepe gedateerd werd in de Medische periode. Er zijn ook twee zuilbasementen uit de Achaemenidische periode en enkele leemstenen bouwwerken waarvan men denkt dat ze uit de Medische of Achaemenidische periode stammen. Een zwaar beschadigd stenen leeuwenbeeld is van omstreden datering: het kan Achaemenidisch of Parthisch zijn. Talrijke bouwwerken uit de Parthische tijd getuigen van Ekbatana's status als zomerhoofdstad voor de Parthische heersers. In 2006 leverden opgravingen in een beperkt gebied van de Hagmatana-heuvel niets vroegers op dan de Parthische periode, maar dit sluit niet uit dat er elders binnen het 35 hectare grote gebied oudere archeologische lagen aanwezig zijn. Ekbatana werd voor het eerst opgegraven in 1913 door Charles Fossey. Fossey ontdekte tijdens de zes weken durende opgraving van Mosalla fragmenten van zuilvoeten versierd met arabesken en inscripties, geglazuurde bakstenen en faiencetegels. Op basis van zijn toevallige ontdekkingen lijkt het erop dat de 30 meter hoge Tell Hagmatana de locatie was van de Medische citadel en de koninklijke bouwwerken van de Achaemeniden. Tijdens de drie maanden durende opgraving van het oostelijke gedeelte werd een gebeeldhouwd hoofd van een vorst gevonden. Opgravingen zijn beperkt gebleven doordat de moderne stad het grootste deel van de oude site bedekt. In 1969 begon het Ministerie van Cultuur en Kunst met de aankoop van grond op de tell ter ondersteuning van archeologie, hoewel de opgravingen daar pas in 1983 begonnen. In 1974 voerde het Iraanse Centrum voor Archeologisch Onderzoek wel enkele opgravingen uit op de Parthische begraafplaats ten zuidoosten van Hamedan. Tegen 2007 waren er twaalf opgravingsseizoenen geweest. Het werk op de tell is nog steeds gaande. Identificatie Historici en archeologen zijn ervan overtuigd dat de identificatie van Ekbatana met Hamadān zeker is. Eerder had het gebrek aan significante archeologische overblijfselen uit de Medische en Achaemenidische periodes aanleiding gegeven tot suggesties voor andere locaties voor Ekbatana. Hagmatana/Ekbatana wordt in Assyrische bronnen niet vermeld. Sommige geleerden menen dat dit kan worden verklaard door het Ekbatana/Hagmatana dat in latere Griekse en Achaemenidische bronnen wordt genoemd, te identificeren met de stad Sagbita/Sagbat dat vaak wordt genoemd in Assyrische teksten, aangezien de Indo-Iraanse klank /s/ in veel Iraanse talen een /h/ werd. De door Assyrische bronnen genoemde Sagbita bevond zich in de nabijheid van de steden Kishesim (Kar-Nergal) en Harhar (Kar-Sharrukin). Ook werd voorgesteld dat de afwezigheid van enige vermelding van Ekbatana in Assyrische bronnen kon worden verklaard door de mogelijkheid dat Assyrië nooit zo ver oostelijk als het Alvandgebergte betrokken is geraakt, maar alleen in het westelijke Zagrosgebergte. Henry Rawlinson probeerde aan te tonen dat er een tweede en oudere Ekbatana in Media Atropatene bestond op de plek van het moderne Takht-e Soleyman. De spijkerschriftteksten suggereren echter dat er slechts één stad met die naam was, en dat Takht-e Soleyman het Gazaca van de klassieke geografie is. Er was ook de stelling dat Ekbatana de huidige stad Tabriz was, een van de historische hoofdsteden van Iran en de huidige hoofdstad van de provincie Oost-Azerbeidzjan. De stad, die voorheen Tauris heette, werd voorgesteld door John-Thomas Minadoi, die stelde dat zijn identificatie van de stad gebaseerd was op gegevens verzameld van moderne en oude geografen, recente reisverslagen en lokale informanten. Deze theorie werd ook gepromoot door andere historici, zoals William Jones en de belangrijkste Franse oriëntalisten. Ekbatana was de vermeende hoofdstad van Astyages (Istuvegü), die werd ingenomen door de Perzische keizer Cyrus de Grote in het zesde jaar van de regering van Nabonidus (550/549 v.Chr.). Ekbatana-museum Het Ekbatana-museum werd geopend in 1994. Het museumgebouw, gelegen ten oosten van de Ekbatana-heuvel, was vroeger een kleuterschool, maar is verbouwd en gerenoveerd om er een tijdelijk museum van te maken. Met een oppervlakte van meer dan 600 m² wordt een aanzienlijk deel van de vondsten uit Ekbatana tegenwoordig in dit museum bewaard, terwijl andere zich in het Nationaal Museum van Iran en het Reza Abbasi-museum bevinden. Werelderfgoed Het cultuurerfgoed van de archeologische vindplaatsen werd in 2024 tijdens de 46e sessie van de UNESCO Commissie voor het Werelderfgoed bijgeschreven op de werelderfgoedlijst als "Hegmataneh". De motivatietekst vermeldt: "De archeologische overblijfselen van het oude Hegmataneh bevinden zich in het noordwesten van Iran. Hegmataneh is bijna drie millennia onafgebroken bewoond en levert belangrijk en zeldzaam bewijs van de Medes-beschaving in de 7e en 6e eeuw voor Christus en diende later als zomerhoofdstad van Achaemenidische, Seleuciden, Parthen en Sassanidische heersers." Zie ook Nush-i Jan, een van de belangrijkste en oudste vuurtempels ter wereld, vlakbij Ekbatana