Darreh Shahr (oude stad)

De oude stad van Darreh Shahr, ook bekend als Madaktu en Seymareh, is een 200 hectare groot ruïnegebied naast de huidige stad Darreh Shahr in de provincie Ilam in het zuidwesten van Iran. De ruïnes behoren tot een stad uit het late Sassanidische tijdperk (224-651 n.Chr.) waarvan men vermoedt dat deze gebouwd was op de resten van de Elamitische hoofdstad Madaktu. Historische teksten en recente vondsten tonen aan dat de stad ongeveer 5000 huizen telde, met moderne aspecten zoals een waterdistributiesysteem via aardewerken leidingen en ondergrondse riolering. De stad werd na een zware aardbeving rond 950 n.Chr. verwoest en verlaten. Geschiedenis In de Oudheid heersten de Elamieten over het Zagrosgebergte van Lorestan en bouwden er verschillende bouwwerken. Darreh Shahr was de eerste Elamitische stad die door de Assyriërs werd aangevallen en verwoest, waarbij de bevolking werd afgeslacht. In de Seymareh-vallei zijn nog steeds overblijfselen van Sassanidische monumenten te vinden, wat erop wijst dat Darreh Shahr in het Sassanidische en Parthische tijdperk een bloeiende stad was. Uit het Sassanidische tijdperk zijn overblijfselen te vinden van kruisen, bogen, plafonds, koepelvormige plafonds, steegjes en doorgangen met kenmerken van de stadsontwikkeling uit die tijd. Alle gebouwen van Darreh Shahr waren opgetrokken uit bewerkte stenen en gips. De overvloed aan gips in de Seymareh-vallei en de eenvoud waarmee het te bewerken was, leidden ertoe dat het in de Sassanidische architectuur veel werd gebruikt. Archeologische opgravingen in de jaren 1990 brachten een aanzienlijk aantal stucwerk-oppervlakken en -fragmenten aan het licht die qua diversiteit, verfijning en esthetiek uniek en ongeëvenaard zijn. De stucwerkpatronen zijn divers en rijk aan gedetailleerde versieringen. De vormen zijn geometrisch met plantmotieven. De stucwerken hebben geometrische vormen (driehoekig, rond, vierkant en rechthoekig) en de oppervlakken zijn glad. Alle stukken hebben een achtergrond en een rand. De randvormen bestaan uit Griekse kettingen, touwachtige texturen, opeenvolgende zevens, omgekeerde patronen en opeenvolgende S-vormen. De patronen in het midden omvatten lelies en bloemen met 6 of 8 blaadjes en een centrale cirkel, granaatappels, palmbladeren en bloemclusters. De munten die in dit gebied zijn gevonden, stammen uit de tijd van Khusro II en zijn opvolgers. Ten zuiden van Darreh Shahr, aan het begin van een gelijknamige kloof aan de rand van de Kabir Kuh, bevindt zich een oude brug genaamd Gavmishan met drie bogen die in 2008 zijn gerestaureerd. De bogen overspannen een afstand van 5,5 meter. In 2000 startte een team van archeologen een 50-daags opgravingsproject. Het doel van de opgravingen was om nog onbekende kenmerken en historische achtergronden aan het licht te brengen. De opgegraven overblijfselen van een stadsstructuur, waaronder woonwijken, gangen, stallen, een marktplein, een openbaar badhuis en een modern rioleringssysteem, trokken de aandacht van Iraanse en buitenlandse archeologen. In 2006 werden in Darreh Shahr elf zeldzame objecten uit 2.800 v.Chr. illegaal opgegraven. Het ging onder meer om metalen voorwerpen zoals pijlen met versieringen, metalen voorwerpen met afbeeldingen van wilde geiten, een gouden beker en een uniek en kostbaar zilveren masker, waarvan werd aangenomen dat het uit het 1e millennium v.Chr. stamt. De collectie werd in april van dat jaar in Teheran in beslag genomen en overgedragen aan de afdeling Cultureel Erfgoed van de politie. In 2007 vormde de voortzetting van landbouwactiviteiten in de omgeving van de nationale erfgoedlocatie Darreh Shahr een bedreiging voor de historische stad. Monumentenstatus Darreh Shahr werd in 1931 als zesde cultureel erfgoed opgenomen in de nationale erfgoedlijst van Iran. Het gebied van dit nationale erfgoed is echter door landbouwactiviteiten in de regio teruggebracht van 200 to 60 ha. Tot nu toe hebben landbouwactiviteiten een grote hoeveelheid historisch bewijsmateriaal beschadigd en geleid tot de vernietiging van een groot aantal historische gebouwen. Momenteel beschikken de landbouwers die de gronden in bezit hebben niet over eigendomsbewijzen. Omdat er de afgelopen decennia geen toezicht op deze gronden is geweest, is een groot deel van dit gebied in gebruik genomen en bewerkt door lokale boeren.