NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Iran Combine Manufacturing Company

Iran Combine Manufacturing Company (ICM) est le plus grand fabricant de moissonneuses-batteuses du Moyen-Orient, situé à Arak. ICM a été créé en 1969 sous licence de l'américain John Deere. Histoire Iran Combine Manufacturing Co. a été créé et enregistré en 1969 sous le nom de « Jansaz (Ltd) » et a démarré la production de machines agricoles d’une capacité de vingt mille tonnes par an. En 1970, la société a été vendue à un consortium dirigé par la société américaine John Deere, qui a finalement pris le nom de « Iran John Deere ». Cependant, en 1982, la propriété de la société a été transformée en une action commune. Opérations En 2008, le directeur général d'Iran Combine Manufacturing a déclaré que la Chine avait annoncé sa volonté de créer une coentreprise dans l'entreprise. Les produits ICM sont exportés en Chine depuis 1984 et, depuis lors, son réseau de distribution s’est étendu au Kazakhstan, au Tadjikistan, au Pakistan, en Afghanistan, en Irak, en Ouzbékistan, au Zimbabwe, en Espagne et au Venezuela. Références Portail des entreprises Portail de l’Iran et du monde iranien Portail de l'agriculture et de l'agronomie
Iran Electronics Industries

Iran Electronics Industries (persisch صنایع الکترونیک ایران; kurz: IEI) ist ein iranisches Elektronik-Unternehmen, das der Hauptzulieferer für die iranische Rüstungsindustrie für Elektronikkomponenten ist. Der Hauptsitz ist in der iranischen Hauptstadt Teheran. Geschichte Iran Electronics Industries (IEI) wurde 1972 gegründet und ist mit insgesamt sechs Tochtergesellschaften, über hundert verschiedenen Arten von Elektronikprodukten und 3200 Mitarbeitern das größte Elektronikkonglomerat im Iran. Die IEI ist eine hundertprozentige Tochtergesellschaft des Ministeriums für Verteidigung und Logistik und eine Schwesterorganisation der Aerospace Industries Organization, Defense Industries Organization und der Iranian Aviation Industries Organization. Im militärischen Bereich deckt das IEI ein breites Spektrum ab, darunter die Bereiche Optik, Elektrooptik, Lasertechnik, elektronische Kriegsführung, Radar- und Raketentechnik. Des Weiteren werden taktische UHF-, UKW-, und HF-Kommunikationssysteme, Nachtsichtgeräte sowie elektronische Feldtelefone hergestellt. Insgesamt ist IEI der wichtigste Zulieferer elektronischer Komponenten für die iranische Rüstungsindustrie. Für den zivilen Bereich sollen zudem Medizintechnikprodukte und Unterhaltungselektronik hergestellt werden. Im November 1999 wurde eine Fertigungslinie für opto-elektronische Bauelemente eingeweiht. Das Tochterunternehmen Iran Communication Industries (ICI) steht seit 2010 wegen seiner Technologieprodukte, die für das iranische Atom- und Raketenprogramm relevant sind, auf der Sanktionsliste der EU gegen den Iran. Tochtergesellschaften Shiraz Electronics Industries (SEI) Iran Communication Industries (ICI) Information Systems of Iran (ISI) Electronic Components Industries (ECI) Isfahan Optics Industries (IOI) Iran Electronic Research Center (IERC) Information System of Iran (ISIRAN) Iran Space Industries Group (ISIG) Weblinks Offizielle Homepage (englisch) Beschreibung auf GlobalSecurity.org (englisch) Einzelnachweise
Industries iraniennes de l'électronique

Les industries iraniennes de l'électronique, ou Industries électroniques intégrées – en persan : صنایع الکترونیک ایران (Sana-ey Electronik-e Iran) ; et persan : صاایران) sont une compagnie publique constituant une des branches de l'Organisation des industries de défense de l'Iran. Elle intervient dans le milieu de l'électronique, de l'optique, des communications, des ordinateurs et semi-conducteurs. Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Iran Electronics Industries » (voir la liste des auteurs). Références Bibliographie Article connexe Industrie de la défense de l'Iran Portail de l'industrie Portail des armes Portail de l’histoire militaire Portail de l’Iran et du monde iranien
Gonbad-e Qabus (věž)

Věž Gonbad-e Qabus (persky گنبد کاووس), v transkripci též Gonbad-e Kavus nebo Gonbad-e Ghābus, je mauzoleum Qabuse (Kavuse), panovníka zijáridské dynastie, která vládla v oblasti dnešních severoíránských provincií Mázandarán a Golestán v 10. a 11. století. Mauzoleum se nachází na území stejnojmenného města v íránské provincii Golestán. Věž Gonbad-e Qabus je chráněna podle zákona o ochraně národního dědictví a byla zapsána v roce 1975 na seznam íránských národních památek pod číslem 1097. V roce 2012 byla stavba zařazena na seznam Světového dědictví UNESCO. Historie Mauzoleum v podobě 53 metrů vysoké věže bylo vybudováno v letech 1006–1007 pro panovníka a básníka Qabuse ibn Wushmagir (Kavus ibn Vušmgir, plným jménem Abol-Hasan Qābūs ibn Wušmagīr ibn Ziyar Sams al-maʿālī , přezdívaný Chams al-Ma`âlî neboli Slunce jeho excelence), který vládl v severovýchodní oblasti středověkého Íránu v letech 977–981 a 997–1012. Kavus ibn Vušmgir byl podle soudobých zpráv krvežíznivým tyranem, avšak zároveň byl také podporovatelem věd a umění a jejich představitelů – na jeho dvoře působil například i filosof a polyhistor Ibn Síná (Avicenna). Kavus přikázal vybudovat mauzoleum ještě za svého života, a to během muslimského lunárního roku 397 (27. září 1006–16. září 1007), respektive perského slunečního roku 375 (15. března 1006–14. března 1007). Věž je jediným zachovaným pozůstatkem někdejší zijáridské metropole Gurganu (v anglické transkripci též jako Jorjan), středověkého perského centra věd a umění, zničeného během mongolských nájezdů ve 14. a 15. století. Město Gonbad-e Qabus (nyní oficiálně Gonbad-e Kāvus) bylo pojmenováno podle památného mauzolea a je mnohem mladší, než zmíněná věž – jeho hlavní ekonomický a stavební rozvoj spadá až do 20. století za panování šáhů z dynastie Pahlaví. Popis stavby Archeologická lokalita, které dominuje Kavusova věž, se nachází v západní části města Gonbad-e Qabus na soutoku řeky Gorganrud a jejího levostranného přítoku. Věž je postavena z neglazovaných pálených cihel světle žluté barvy, která ve slunečním svitu vzbuzuje dojem, že stavba je ze zlata. Mauzoleum je hodnotným příkladem islámské architektury, která svým inovativním charakterem ovlivnila budování sakrálních staveb v širším regionu Střední Asie. Stavba má podobu mírně se zužujícího válce o průměru 17–15,5 metrů, zakončené kuželovitou špicí rovněž z pálených cihel. Vnitřní průřez stavby je kruhový o průměru 9,67 metrů u základny, zatímco vnější půdorys je polygonální, neboť válec věže je po obvodu doplněn deseti opěrnými sloupy. Věž, která stojí na 10 metrů vysokém uměle navršeném pahorku, je viditelná ze vzdálenosti až 30 kilometrů. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Gonbad-e Qabus na Wikimedia Commons
Gonbad-e Qābus

La torre Gonbad-e Qabus es un monumento situado en la ciudad de Gonbad-e Qabus, Irán, y un Patrimonio de la Humanidad de Unesco desde 2012.​ La torre se encuentra en la parte central de la ciudad y alcanza una altura de 72 metros (236 pies)​ (incluyendo la altura de la plataforma) lo que la convierte en la torre hecha únicamente de ladrillos más alta del mundo.​ La torre de ladrillo es un enorme edificio decagonal con techo cónico. El interior contiene ejemplos tempranos del estilo decorativo mocárabe. La torre fue construida en 1006 por orden del ziyárida Amir Shams ol-Ma'āli Qabus ibn Wushmgir (شمس المعالي قابوس بن وشمگير). Está ubicada 3 km al norte de la antigua ciudad de Jorjan, donde reinó la dinastía ziyárida. La torre tiene más de 1000 años de antigüedad. Una inscripción cúfica al pie de la torre dice en árabe: هذا القصر العالي – لامير شمس المعالي – الامير قابوس ابن وشمگير – امر به بنائه في حياته – سنه سبع و تسعين – و ثلثمائه قمريه و سنه خمس و سبعين و ثلثمائه شمسيه "Este palacio alto para el príncipe Shams ul-Ma'ali, que Amir Qabus ibn Wushmgir ordenó construir durante su vida, en el año 397 el Hegira lunar, y el año 375 el Hegira solar" Fue registrado como Patrimonio de la Humanidad en el aniversario 1000 de la torre. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Gonbad-e Qābus. La torre Gonbad-e Qābus en Unesco.org
Gonbad-e Qabous (tour)

La tour de Gonbad-e Qabous (en persan : برج گنبد قابوس) est un monument funéraire de la ville de Gonbad-e Qabous, en Iran. Nom On peut le trouver transcrit en écriture latine de différentes façons : Gonbad-e Qabus, Gonbad-e Qābus, Gonbad-e Kāvus, Gonbad-e Ghābus ou Gonbad-i Ghāboos. Caractéristiques La tour est érigée au sommet d'une petite colline en forme de dôme de 15 m de hauteur, dans le centre de Gonbad-e Qabous, ville de la province iranienne du Golestan. Elle occupe l'emplacement central du principal parc de la ville. L'édifice est construit en briques cuites non vernissées ; avec une hauteur totale de 53 m, il s'agit d'une des plus hautes tours entièrement en briques du monde. Le plan de la tour est décagonal, en forme d'étoile à 10 branches de 17 m de diamètre au sol, et 15,5 m sous le toit. Elle est surmontée d'un toit conique, également en briques. Au total, la tour seule mesure 53 m de haut. Les murs de la tour font 3 m d'épaisseur. Son intérieur est vide, et comporte des éléments d'architecture muqarnas. Le bas de la tour comporte une inscription koufique en arabe : Historique La tour est construite en 1006 sur commande du sultan lettré ziyaride Amir Shams ul-Ma'ali, Qabus ibn Wushmgir. Bien que l'inscription qui figure à sa base ne mentionne pas explicitement qu'elle servit de tombe au sultan, une légende prétend que son corps fut exposé dans un cercueil de verre suspendu au plafond de la tour. À sa construction, la tour est située à 3 km au nord de l'ancienne cité de Djordjan, capitale de la dynastie ziyaride. Elle devient le prototype des tours funéraires d'Iran et d'Asie centrale. Elle est également la seule trace subsistante de Djordjan, détruite lors des invasions mongoles aux XIVe et XVe siècles ; la ville actuelle qui porte son nom s'est développée autour de la tour au début du XXe siècle. En 2012, alors qu'elle a dépassé un millénaire, la tour est inscrite au patrimoine mondial par l'UNESCO. Littérature Selon le voyageur et écrivain britannique Robert Byron, il s'agit d'une photographie de la tour qui motiva son voyage en Perse ; en la visitant, il en conserve une haute opinion, écrivant dans The Road to Oxiana que « la Gumbad-i-Kambus s'élève parmi les grands édifices du monde ». Articles connexes Liste du patrimoine mondial en Asie et Océanie Gonbad-e Qabous mausolée d'Avicenne Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Liste du patrimoine mondial Portail de l’Iran et du monde iranien Portail du patrimoine mondial
Torre di Gonbad-e Kavus

La torre di Gonbad-e Kavus (in persiano گنبد قابوس‎) è un monumento funerario della città di Gonbad-e Kavus (Gonbad-e Qābūs), in Iran. Il nome Il nome persiano dell'edificio è برج گنبد قابوس‎ (borj gonbad-e Kāvus). Può essere trovato trascritto nella scrittura latina in diversi modi: Gonbad-e Qābūs, Gonbad-e Kāvus, Gonbad-e Ghābus o Gonbad-i Ghāboos. Caratteristiche La torre è stata eretta in cima a una collina a forma di cupola alta 15 m nel centro di Gonbad-e Kavus, una città nella provincia iraniana del Golestan. Occupa la posizione centrale del parco principale della città. L'edificio è costruito con mattoni cotti non smaltati; con un'altezza totale di 53 m, è una delle torri in mattoni più alte del mondo. Il piano della torre è decagonale, a forma di stella con 10 punte di 17 m di diametro sul terreno e 15,5 m sotto il tetto. È sormontato da un tetto conico, anch'esso in mattoni. In totale, la torre da sola è alta 53 metri. Le pareti della torre hanno uno spessore di 3 m. Il suo interno è vuoto e presenta elementi di architettura muqarnas. La base della torre ha un'iscrizione cufica in arabo: Storia La torre è stata costruita nel 1006 per ordine del sultano studioso ziyaride Amīr Shamsu l-Ma'ali, Qābūs ibn Wushmgir. Sebbene l'iscrizione alla sua base non menzioni esplicitamente che servì da tomba al Sultano, una leggenda sostiene che il suo corpo fu esposto in una bara di vetro sospesa al soffitto della torre. Alla sua costruzione, la torre si trova a 3 km a nord dell'antica città di Gorgan, capitale della dinastia Ziyaride. Diventa il prototipo delle torri funerarie di Iran e Asia centrale. È anche l'unica traccia sopravvissuta di Gorgan, distrutta durante le invasioni mongole nei secoli XIV e XV; la città attuale che porta il suo nome crebbe intorno alla torre all'inizio del XX secolo. Nel 2012, quando era passato più di un millennio, la torre è stata dichiarata Patrimonio dell'umanità dall'UNESCO. Letteratura Il viaggiatore e scrittore britannico Robert Byron, visitandolo, esprime un'alta opinione di questo monumento, scrivendo ne La via per l'Oxiana: Note Voci correlate Storia dell'Iran Architettura iraniana Persia e Iran Sovrani della Persia Letteratura persiana Scià Altri progetti Wikiquote contiene citazioni di o su Torre di Gonbad-e Kavus Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre di Gonbad-e Kavus Collegamenti esterni (EN) Gonbad-e Qābūs, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Torre di Gonbad-e Kavus, in Encyclopædia Iranica, Ehsan Yarshater Center, Columbia University. Torre di Gonbad-e Kavus, su archINFORM.
Grobowiec w Gonbad-e Kawus

Grobowiec w Gonbad-e Kawus – grobowiec w kształcie wieży wpisany w 2012 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Znajduje się w północno-wschodnim Iranie, w pobliżu ruin starożytnego miasta Dżordżan. Grobowiec ma 53 m wysokości. Został zbudowany w 1006 roku dla Ghabusa ibn Woszmgira, władcy z dynastii Zijarydów. Wieża jest jedynym pozostałym dowodem na istnienie starożytnego miasta Dżordżan, dawnego centrum sztuki i nauki, które zostało zniszczone podczas najazdów Mongołów w XIV i XV wieku. Jest szczególnym i innowacyjnym na ówczesne czasy przykładem islamskiej architektury, który wpłynął na budownictwo sakralne w Iranie, Anatolii oraz Azji Środkowej. Wieża została zbudowana z nieszkliwionych wypalanych cegieł w formie skomplikowanych form geometrycznych, które mają kształt zwężającego się cylindra o średnicy 17–15,5 m. Pokryta jest ceglanym dachem w formie stożka. Budowla ta jest dowodem rozwoju matematyki i nauki w świecie muzułmańskim na przełomie pierwszego i drugiego tysiąclecia naszej ery. Na wieży znajdują się dwa napisy zapisane pismem kufickim upamiętniające władcę Ghabusa ibn Woszmgira, który ufundował tę budowlę. Grobowiec dzięki swojemu położeniu na nizinach jest widoczny z dużej odległości. Obecnie wieża dominuje nad miastem Gonbad-e Kawus, które powstało na początku XX wieku. Wieża od 1930 roku jest chroniona zgodnie z ustawą o Ochronie Dziedzictwa Narodowego. W 1975 roku budowla została wpisana na listę zabytków Iranu krajowych pod numerem 1097. Przepisy dotyczące tej budowli przewidują, że wszelkie działania bez zezwolenia są zabronione i szkodliwe. Wszystkie prace restauracyjne czy badania archeologiczne muszą zostać zatwierdzone przez Irańskie Dziedzictwo Kulturowe, Rzemieślnicze i Organizacji Turystyki (ICHHTO). Grobowiec i jego okolice są wspólnie zarządzane przez ICHHTO oraz miasto Gonbad-e Kawus. Przypisy
Gonbad-e Qābus (torre)

A Torre Gonbad-e Qabus é um monumento na cidade de Gonbad-e Qabus, Irã. A torre, localizada na parte central da cidade tem 72 metros de altura (incluindo sua plataforma). Foi construída em 1006 d.C., de tijolos e é um enorme decágono com um teto cônico, o que gera uma proporção áurea Phi, igual a 1.618. Feita a mando do Ziyarid Amir Shams ol-Ma'āli Qabus ibn Wushmgir (شمس المعالي قابوس بن وشمگير). O seu interior contem os mais antigos exemplos do estilo decorativo Mugarna. A torre foi construída com um design arquitetônico e científico de um jeito que, de um círculo externo pode-se ouvir o eco de outro círculo. Possui uma inscrição em árabe na sua parte traseira: هذا القصر العالي – لامير شمس المعالي – الامير قابوس ابن وشمگير – امر به بنائه في حياته – سنه سبع و تسعين – و ثلثمائه قمريه و سنه خمس و سبعين و ثلثمائه شمسيه "Este alto palácio para o Príncipe Shams ul-Ma'ali, construído por Amir Qabus ibn Wushmgir durante sua vida, no ano lunar de 397 e no ano solar de 375" UNESCO A UNESCO inscreveu Gonbad-e Qabus como Patrimônio Mundial por "ser a única evidência remanescente de Jorjan, um antigo centro de artes e ciências que foi destruído pelos mongóis. É um exemplo tecnologicamente inovador da arquitetura islâmica que influenciou as construções sacras do Irã, Anatólia e Ásia Central" Referências
Гомбеде-Кавус (башня)

Гомбеде-Кавус (Гумбат-Кабус, перс. برج گنبد قابوس‎) — монумент в центральной части одноимённого города Гомбеде-Кавус, Иран, включён во всемирное наследие ЮНЕСКО в 2012 году (К 1000-летию башни). Описание Башня была построена в 1006 году по приказу амира Горгана из династии Зияридов — Шамса ал-Маали Кабуса ибн Вушмагира (شمس المعالي قابوس بن وشمگير). Расположена в 3 км к северу от старинного города Горган, который когда-то был столицей Зияридов, и является единственным сооружением, которая осталась от того города после его разрушения в XIV—XV веках. Сейчас башня расположена в центральном парке современного города Гомбеде-Кавус. Построена из обожжённого кирпича. Имеет высоту 72 метра (включая высокую платформу) и стоит на искусственном холме высотой 15 метров. По форме башня является огромным десятиугольным сооружением с конической крышей, которую формирует золотое сечение, равное 1,618. Башня сужается к верху, имея диаметр 17 метров (снизу) и 15,5 метра (под крышей). Внутренний диаметр башни составляет ~ 10 метров. Она имеет единственный вход с востока, 10 стен трёхметровой толщины и построена таким образом, что при входе в башню человек слышит собственное эхо. Внутреннее убранство содержит одно из самых ранних образцов декоративного стиля мукарны. Снизу башни куфическим письмом есть надпись на арабском языке:بسمله — هذا القصر العالى — للامير شمس المعالى — الامير بن الامير — الامير قابوس بن وشمكير — امر به بنائه فى حياته — سنة سبع وتسعين — وثلثمائة قمرية — وسنة خمس وسبعين — وثلثمائة شمسية «Именем Аллаха [милостивого, милосердного] этот высокий дворец принадлежит Шамси ал-Маали, эмиру и сыну эмира, эмиру Кабусу ибн Вушмгир. Он приказал построить в течение его жизни, в году 397-м месячной хиджры, и году 375-м солнечной хиджры» И хотя надпись четко не указывает на то, что башня была построена как место захоронения правителя — Зиярида, по устным рассказам тело султана было положено в стеклянный саркофаг, который был подвешен по центру башни на высоте 45 метров. На восточной стороне крыши есть маленькое окно, через которое лучи утреннего солнца могли падать на саркофаг. Это все указывает на зороастрийские верования, согласно которым при захоронении умершего было важно, чтобы тело не имело контакта с землей, а на четвертый день после смерти тело могло осветить Солнце, в лучах которого душа поднималась на небо. Примечания Ссылки Iran Ready to Restore its Famous Brick Dome Статья на Looklex Архивная копия от 28 декабря 2018 на Wayback Machine Статья на ArchNet
Gonbad-e Qabus

Gonbad-e Qabus (persiska: گنبد قابوس) är ett gravmonument i staden Gonbad-e Kavus, Iran. Tornet står på en kupolformad, 15 meter hög, kulle i stadens stora park mitt i centrum. Tornet är 53 meter högt(ca 70 meter inklusive grunden och kullen)). Tornet är långtifrån det högsta tegeltornet i världen, däremot är det det högsta tornet som helt byggt i tegel. Tegelstenstornet är en enorm dekagonal (tiohörnig) byggnad med ett konformat tak, som bildar det gyllene snittet (φ) som är cirka 1,618. Interiören har de tidigaste exemplen på Mugarnas dekorativa stilarter. Dekagonen har en 3 meter tjock vägg, indelad i 10 sidor och har en diameter på 17 meter. Tornet byggdes på ett sådant vetenskapligt och arkitekturmässigt sätt att står man framför tornet inom en extern cirkel, kan man höra sitt eget eko. Tornet byggdes år 1006 på order av den Ziyaridiska emiren Shams ol-Ma'āli Qabus ibn Wushmgir (شمس المعالي قابوس بن وشمگير). Det ligger 3 km norr om den forntida staden Jorjan, varifrån den Ziyaridiska dynastin härskade. En kufisk inskription längst ner i tornet säger på arabiska: "Detta höga palats för prins Shams ul-Ma'ali, beordrade Emir Qabus ibn Wushmgir att bygga under hans liv, månåret 397 Hegira och solåret 375 Hegira" Även om inskriptionen inte uttryckligen refererar till ryktet att det byggdes som grav för Ziyaridprinsen, tror man att sultanens kropp placerades i en glaskista som hängde från tornets tak. Den 30 juni 2012 blev tornet ett världsarv.. Galleri Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Gonbad-e Qabus.﻿
Ґонбат-е-Кабус (вежа)

Вежа Ґонбат-е-Кабус — це монумент в центральній частині міста Ґонбат-е-Кабус, Іран, віком понад тисячу років, включений до Світової спадщини ЮНЕСКО 2012 року. Опис Вежу було збудовано 1006 року за наказом правителя династії Зіяридів — еміра Шамса ал-Маалі Кабуса ібн Вушмгіра (شمس المعالي قابوس بن وشمگير). Вона розташована за 3 км на північ від старовинного міста Ґорґан, яке колись було столицею Зіяридів, та є єдиною спорудою, яка залишилась від того міста після його зруйнування у 14-15 ст. Нині вежа розташована в центральному парку сучасного міста Ґонбат-е-Кабус. Збудована з обпаленої цегли, вежа має висоту 72 метри (включно з висотою платформи) та стоїть на штучному пагорбі висотою 15 метрів. За формою вежа є величезною десятикутною спорудою з конічним дахом, який формує золотий переріз, що дорівнює 1,618. Вежа звужується до верху, маючи діаметр 17 м (знизу) та 15,5 м (під дахом). Внутрішній діаметр вежі становить ~10 метрів. Вона має єдиний вхід зі сходу, 10 стін триметрової товщини та збудована таким чином, що при вході у вежу людина чує власну луну. Внутрішнє убрання містить одні з найбільш ранніх зразків декоративного стилю мукарна. Знизу вежі куфічним письмом є напис арабською: بسمله – هذا القصر العالى – للامير شمس المعالى – الامير بن الامير – الامير قابوس بن وشمكير – امر به بنائه فى حياته – سنة سبع وتسعين – وثلثمائة قمرية – وسنة خمس وسبعين – وثلثمائة شمسية «Іменем Аллаха [милостивого, милосердного] цей високий палац належить Шамсі ал-Маалі, еміру та сину еміра, еміру Кабусу ібн Вушмгір. Він наказав збудувати протягом його життя, у році 397-му місячної гіджри, та році 375-му сонячної гіджри» І хоча напис чітко не вказує на те, що вежа була збудована як місце поховання правителя-Зіярида, за усними оповідями тіло султана було покладено у скляний саркофаг, що був підвішений по центру вежі на висоті 45 метрів. На східному боці даху є маленьке вікно, через яке промені ранішнього сонця могли падати на саркофаг. Це все вказує на зороастричні вірування, за якими при похованні померлого було важливо, щоб тіло не мало контакту з землею, а на четвертий день після смерті, тіло мало освітити Сонце, по променях якого душа піднімалася на небо. До 1000-річчя вежі її було включено до Світової спадщини ЮНЕСКО. Примітки Див. також Список об'єктів Світової спадщини ЮНЕСКО в Ірані Посилання Iran Ready to Restore its Famous Brick Dome [Архівовано 22 травня 2011 у Wayback Machine.] стаття на Looklex [Архівовано 28 грудня 2018 у Wayback Machine.] стаття на ArchNet