Tempel van Anahita (Kangavar)

De tempel van Anahita (Perzisch: پرستشگاه‌ آناهیتا) in Kangavar is een van twee archeologische vindplaatsen in Iran waarvan wordt aangenomen dat ze zijn gewijd aan de oude Iraanse godin Anahita. De grootste en bekendste van de twee bevindt zich in Kangāvar in de provincie Kermanshah. De andere ligt in Bishapur. De overblijfselen in Kangavar tonen Perzische architectonische ontwerpen, zoals de enorme afmetingen van de plint, aan elke zijde iets meer dan 200 meter, de megalithische funderingen die doen denken aan Achaemenidische stenen platforms, en de twee zijdelingse trappen die het massieve stenen platform beklimmen en die doen denken aan Achaemenidische tradities, met name die van het Apadana-paleis in Persepolis. Meningsverschil over de identificatie Onder geleerden bestaat onenigheid over de juiste identiteit van de belangrijkste structuur op de locatie. De Encyclopædia Iranica concludeert in dit verband: Totdat er gedetailleerdere opgravingen zijn uitgevoerd, kunnen er geen definitieve conclusies worden getrokken over de functie van het Kangava-platform. Opgravingen begonnen in 1968, toen de grote structuur met zijn grote Ionische zuilen op een hoog stenen platform al in verband werd gebracht met een opmerking van Isidorus van Charax, die verwijst naar een "tempel van Artemis" (Parthische Stations 6). Verwijzingen naar Artemis in Iran worden over het algemeen geïnterpreteerd als verwijzingen naar Anahita, en zo werd Isidorus' "tempel van Artemis" opgevat als een verwijzing naar een tempel van Anahita. Daarom werd algemeen aangenomen dat de locatie een "zuilentempel gewijd aan Anahita" was. Karim Pirnia, een van de voorstanders van deze theorie, was van mening dat de constructie tot de Parthische stijl behoort, en in het Sasanidische tijdperk werd gerenoveerd. Warwick Ball beschouwde de structuur als "een van de grootste werken van de Parthische architectuur", die een "Oost-Romeinse tempelvorm" heeft, waarbij de architectonische nadruk ligt op de temenos. Net als Arthur Upham Pope (1965, 1971) was Ball (2001) het er mee eens dat de tempel architectonisch deed denken aan Achaemenidische tradities. Deze en een aantal andere geleerden bleven de locatie zien als mogelijk toegeschreven aan de godin Anahita. In 1981 stelde een rapport van een archeoloog van de site, Massoud Azarnoush, echter dat de constructie niet de noodzakelijke kenmerken had om het als een tempel te kunnen identificeren. Ali Akbar Sarfaraz, voormalig hoofd van het archeologieteam van de Universiteit van Teheran, deelde deze mening. De theorie binnen deze groep is dat de ruïne een laat-Sasanidisch paleis betreft. Ten slotte beweerde een derde groep dat de site oorspronkelijk in het Achaemenidische tijdperk is gebouwd en verschillende bouwfasen heeft doorlopen. Tot deze groep behoort de archeoloog Seifollah Kambakhshfard. Meningen over de bouwdatum Oorspronkelijk werd 200 v.Chr. voorgesteld als de bouwdatum van de site. Onder de Parthen kan elke waarneembare westerse invloed net zo goed een overblijfsel uit de Hellenistische periode zijn, en daarom werd het monument in Kangāvar ooit als vroeg-Parthisch gedateerd, terwijl recent onderzoek heeft aangetoond dat het uit de late Sasanidische tijd stamt. Warwick Ball stelt echter: Eerdere studies gaven de voorkeur aan een datering in de Seleucidische periode, terwijl sommigen een Achaemenidische datering voor het platform suggereerden. Een datering in de Parthische periode wordt sindsdien over het algemeen meer geprefereerd op stilistische gronden, maar recente opgravingen hebben bewijs gevonden voor grootschalige Sassanidische bouwwerken. Het temenos met zuilen verschilt echter in bijna elk opzicht van de Sassanidische architectuur. Waarschijnlijk heeft de tempel verschillende grote verbouwingsperioden ondergaan, waarbij de tempel met zuilengalerij mogelijk dateert uit de 2e eeuw na Christus, en het heiligdom binnenin ingrijpend werd verbouwd door de Sassanidische periode.