NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Enggano

Enggano (indonesisch Pulau Enggano) ist eine rund 100 km vor der westlichen Küste Sumatras gelegene indonesische Insel im Indischen Ozean. Geografie Enggano ist 35 km lang, 16 km breit und 397 km² groß; sie erreicht mit dem Hügel Koho Buwabuwa eine Höhe von 281 m. Die vergleichsweise isoliert liegende Insel gehört zur Provinz Bengkulu. Die drei größten Siedlungen sind Barhau, Kabuwe und Kayaapu. Vor der südlichen Küste liegen die kleinen Inseln Satu, Marbau, Bangkai und Dua. Weiter im Norden, ebenfalls vor der Westküste Sumatras, liegen die Insel Mega und die Mentawai-Inseln. Schiffe gehen zur Hafenstadt Bengkulu auf Sumatra. Bevölkerung Die ungefähr 1600 Einwohner sprechen eine eigene Sprache, die ebenfalls Enggano genannt wird (ISO 639-3: eno). Sie gehört zu den austronesischen Sprachen, enthält aber sehr ungewöhnliche Elemente. Geschichte Vor 70 Millionen Jahren schoben sich indische und asiatische Kontinentalplatten aufeinander, das Himalaya-Gebirge hob sich ebenso wie das Barisangebirge auf Sumatra. Dabei entstand vor der Küste Sumatras ein tiefer Graben im Meer und in Folge die Insel Enggano. Die Insel wurde zum ersten Mal 1596 von dem niederländischen Seefahrer Cornelis de Houtman erwähnt, der aber nicht landete. Nach weiteren niederländischen Schiffen bis 1645 landete 1771 der englische Kapitän Charles Miller. Er erwähnt, dass die Insel dicht besiedelt sei und die Einwohner in hohen, bienenkorbförmigen Pfahlbauten leben. Im Jahr 1866 wurden 6420 Einwohner gezählt, bis 1884 war deren Zahl auf 870 zurückgegangen, was mit eingeschleppten Infektionskrankheiten, internen Fehden und absichtsvoller Kinderlosigkeit erklärt wird. Der italienische Forscher Elio Modigliani besuchte Enggano 1891 und beschrieb die Einwohner und ihre Kultur. Gegenwart Am 6. März 2007 wurde die Insel von einem Erdbeben erschüttert, das etliche Häuser zerstörte. Die Insel genießt heute einen gewissen Ruf unter Sporttauchern. Sie verfügt über lange, weiße Strände und malerische Korallenriffe. Erreichbar ist sie mit Schiffen von der Küstenstadt Bintuhan aus. Fauna Auf Enggano sind der Salvadori-Brillenvogel, der Engganobeo, die Enggano-Zwergohreule und die Engganodrossel endemisch. Literatur Hans Kähler: Texte von der Insel Enggano. Berichte über eine untergehende Kultur (= Veröffentlichungen des Seminars für indonesische und Südseesprachen der Universität Hamburg. Band 9, ZDB-ID 1018530-6). D. Reimer, Berlin 1975. Hans Kähler: Enggano – deutsches Wörterbuch (= Veröffentlichungen des Seminars für indonesische und Südseesprachen der Universität Hamburg. Band 14). Aus dem Nachlass herausgegeben und mit einem Deutsch–Enggano–Wörterverzeichnis versehen von Hans Schmidt. D. Reimer, Berlin u. a. 1975, ISBN 3-496-00178-X. Albert G. van Zonneveld: Traditionele wapens van Enggano. Een verdwenen cultuur van de Indonesische archipel. Sunfield, Leiden 2012, ISBN 978-90-819274-0-6. Weblinks Einzelnachweise
Enggano

Enggano o Engaño es una isla de la Sonda, en la barrera sudoeste de la isla de Sumatra y a unos 100 km de ésta, en el océano Índico. Mide unos 35 km de este a oeste y unos 16 km de norte a sur; mide unos 402 km² y su punto más elevado es de 281 m. Políticamente pertenece a la provincia indonesia de Bengkulu. Los mayores núcleos urbanos de la isla son Barhau, Kabuwe y Kayaapu. En la isla se habla tradicionalmente el enganés, una lengua de la que no se conocen bien sus afinidades.
Enggano

Enggano est une île d'Indonésie située dans l'océan Indien, à une centaine de kilomètres au large de la côte sud-ouest de l'île de Sumatra. C'est une île frontalière d'Indonésie. Administration Enggano est un district (kecamatan) du Bengkulu du Nord (en) dans la province de Bengkulu. Enggano est divisé en six villages (desa), du nord au sud : Banjarsari (nl) (803 habitants) Meok (nl) (530 habitants) Apoho (nl) (214 habitants) Malakoni (nl) (255 habitants) Kaana (nl) (532 habitants) Kayaapu (en) (357 habitants) Apoho est le village le moins peuplé du district d'Enggano, mais il en est le chef-lieu. Géographie Enggano est à environ 156 km de Bengkulu, la capitale provinciale. L'île fait environ 35 km de long d'est en ouest et 16 km de large du nord au sud. Sa superficie est de 400,62 km2. Son élévation moyenne de 100 m. L'île est couverte de collines boisées qui culminent à 281 m. Population et société Langue La langue enggano constitue à elle seule un rameau de la branche malayo-polynésienne des langues austronésiennes. Elle ne comptait plus qu'environ 1 500 locuteurs en 2000. Cultes La majorité (55,3%) des habitants d'Enggano sont musulmans, le reste (44,7%) de la population est chrétienne. Il existe une mosquée et une église dans chaque village de l'île, ce qui fait 12 lieux de culte au total. Faune L'île abrite un rapace endémique, le Petit-duc d'Enggano, ainsi qu'une sous-espèce endémique de serpent, Coelognathus subradiatus enganensis. Le Zostérops d'Enggano est un passereau endémique d'Enggano et des îles voisines. Transport On se rend à Enggano en bateau depuis le port de Bengkulu. Galerie Références Lien externe Portail de l’Indonésie Portail des îles Portail de l’océan Indien
Enggano (eiland)

Het eiland Enggano ligt ongeveer 100 km ten zuidwesten van het Indonesische eiland Sumatra. Het eiland is ongeveer 35 km lang van oost naar west en ongeveer 16 km breed van noord naar zuid en heeft een oppervlakte van 402,6 km². Bestuurlijk valt het onder het onderdistrict Benkulu Utara. Het eiland Enggano heeft de status van Afgelegen eiland. Bij presidentieel decreet van 2005 werd een lijst vastgesteld (Daftar pulau terluar) van 92 afgelegen en geïsoleerde eilanden (waarvan er 26 worden bewoond). Geschiedenis Toen 70 miljoen jaar geleden het Continentaal plat waarop Indonesië ligt gescheiden werd van het vasteland van het continent Azië, ontstond tussen het grote eiland Sumatra en de eilanden aan de westkust een diep zeebekken, terwijl op Sumatra gebergtevorming plaatsvond. De eerste Europeaan die melding van het eiland maakte was de Nederlandse zeevaarder Cornelis de Houtman. Hij landde overigens niet op het eiland. In 1771 rapporteerde de Britse kapitein Charles Miller over de bewoners van het eiland. Tussen 1866 en 1870 vond een opmerkelijke daling in het aantal inwoners plaats, waarschijnlijk als gevolg van een infectieziekte of door interne twisten. In 1891 verscheen een studie over de inwoners en hun cultuur door de Italiaanse onderzoeker Elio Modigliani. Sinds 2000 Het eiland is bekend als centrum van de duiksport en er zijn lange witte zandstranden en schilderachtige koraalriffen. Het eiland beschikt over een endemische flora en fauna, voorbeelden daarvan zijn de engganobrilvogel (Zosterops simplex salvadorii) en de engganorat (Rattus enganus). Op 6 maart 2008 werd het eiland getroffen door een hevige aardbeving. Fauna Op Enggano is endemisch een ondersoort van de zwartnekmonarch (Hypothymis azurea, ssp. richmondi), een zangvogel uit de familie Monarchidae (monarchen). Bron Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Enggano op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Enggano

Enggano – wyspa w Indonezji na Oceanie Indyjskim w prowincji Bengkulu. Leży koło południowo-zachodniego wybrzeża Sumatry w odległości ok. 120 km; jest najbardziej wysuniętą na południe z łańcucha wysepek ciągnącego się wzdłuż Sumatry. Powierzchnia 402,6 km²; wysokość do 281 m n.p.m.; porośnięta lasem równikowym; wskutek izolacji od innych lądów zachowało się tu wiele endemicznych gatunków zwierząt, głównie ptaków (np. sowa Otus enganensis). Na wyspie żyje około 1500 mieszkańców (grupa etniczna Enggano), którzy zachowali dawne obyczaje i kulturę (zwłaszcza tańce, które są atrakcją turystyczną). 4 czerwca 2000 r. nawiedzona przez silne trzęsienie ziemi (7,9 w skali Richtera), epicentrum w odległości 10 km od wyspy, zniszczone zostały wszystkie domy. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne z Google Maps Enggano Island. [w:] Indonesia-Tourism.com [on-line]. [dostęp 2019-02-20]. (ang.).
Энгано (остров)

Энга́но (индон. Enggano) — остров в Индийском океане, около юго-западного побережья острова Суматра. Принадлежит Индонезии. География Площадь 443 км². Расположен приблизительно в 125 км к юго-западу от берега Суматры, длина с востока на запад — 35 км, с севера на юг — 16 км. Высота до 281 м. Местность холмистая, покрыта лесами. Климат жаркий и влажный. На острове обитает эндемичный вид сов - совка Энггано (Otus enganensis Riley, 1927). Административная принадлежность и население Входит в состав провинции Бенкулу. Крупнейший населённый пункт — деревня Каяапу. По оценочным данным на 2023 год, остров населяют около 4500 человек. Коренные жители — энгганцы — составляют около трети местного населения. Экономика Сельское хозяйство (плантации кокосов), производство древесины и копры. Источники «Enggano Island». Encyclopædia Britannica from Encyclopædia Britannica 2007 Ultimate Reference Suite (2007).
Pulau Enggano

Pulau Enggano är en ö i Indonesien. Ön, inklusive några enstaka mindre öar utanför kusten, utgör ett underdistrikt (kecamatan) i distriktet Bengkulu Utara, som tillhör provinsen Bengkulu. Folkmängden uppgick till cirka 2 700 invånare vid folkräkningen 2010. Administrativ indelning Det underdistrikt som omfattar ön är indelat i sex desa (ungefär "byar"): Apoho Banjar Sari Kaana Kahyapu Malakoni Meok Geografi Terrängen på Pulau Enggano är platt. Öns högsta punkt är 252 meter över havet. Den sträcker sig 25,9 kilometer i nord-sydlig riktning, och 33,5 kilometer i öst-västlig riktning. Befolkningen bor i huvudsak längs den norra kusten, där bebyggelsen och mindre samhällen radar upp sig längs öns huvudväg som går från färjeläget i Kahyapu i öster till Banjar Sari i nordväst. Ön har en flygplats. Klimat Tropiskt regnskogsklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är 22 °C. Den varmaste månaden är juni, då medeltemperaturen är 24 °C, och den kallaste är november, med 20 °C. Genomsnittlig årsnederbörd är 5 639 millimeter. Den regnigaste månaden är november, med i genomsnitt 748 mm nederbörd, och den torraste är mars, med 220 mm nederbörd. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pulau Enggano.
Енгано (острів)

Енґано (індонез. Pulau Enggano) — острів в Індійському океані, біля південно-західного узбережжя острова Суматра. Належить Індонезії. Географія Площа 443 км². Розташований приблизно за 125 км на південний захід від берега Суматри, довжина зі сходу на захід — 35 км, з півночі на південь — 16 км. Найбільша висота: 281 м над рівнем моря. Місцевість горбиста, вкрита лісами. Клімат жаркий та вологий. На острові живе ендемічний вид сов — сплюшка енганська (Otus enganensis Riley, 1927). Населення Входить до складу провінції Бенгукулу. Найбільший населений пункт — Каяапу. Населення 1420 осіб (1989), переважно енганці. Економіка Сільське господарство (плантації кокосів), виробництво деревини та копри. Джерела Enggano Island. Encyclopædia Britannica Примітки
Flughafen Palembang

Der internationale Flughafen Sultan Mahmud Badaruddin II (indonesisch Bandara Internasional Sultan Mahmud Badaruddin II, IATA-Code: PLM, ICAO-Code: WIPP) ist der internationale Flughafen von Palembang, der Hauptstadt der Provinz Sumatra Selatan. Er liegt ungefähr 15 km nordwestlich des Stadtzentrums von Palembang. Im Jahr 2006 wurden 1,48 Mio. Passagiere bewegt. Angeflogen werden die internationalen Ziele Kuala Lumpur in Malaysia sowie Singapur und die indonesischen Ziele Jakarta (auf Java), Jambi (auf Sumatra), Batam (Riau-Inseln) und Pangkalpinang (auf Bangka). Der Name des Flughafens bezieht sich auf Sultan Mahmud Badaruddin II (1767–1862), den letzten Sultan von Palembang. Zwischenfälle Am 6. Oktober 1937 stürzte eine Douglas DC-3-194B der niederländischen KLM Royal Dutch Airlines (Luftfahrzeugkennzeichen PH-ALS) unmittelbar nach dem Start vom Flughafen Palembang ab. Eine Pleuelstange im Triebwerk Nr. 1 (links) war gebrochen und hatte einen Brand ausgelöst. Der Kapitän unterbrach die Treibstoffzufuhr, aber das Flugzeug konnte mit einem Triebwerk nicht mehr an Höhe gewinnen. Es schlug auf dem Boden auf. Von den 12 Insassen kamen 4 ums Leben, drei Besatzungsmitglieder und ein Passagier. Am 27. Februar 1962 wurde eine Convair CV-240-23 der indonesischen Garuda (PK-GCB) am Flughafen Palembang irreparabel beschädigt. Nähere Einzelheiten sind derzeit nicht verfügbar. Über Personenschäden ist nichts bekannt. Am 1. Januar 1966 kollidierten eine Douglas DC-3/C-47A-80-DL (PK-GDE) und eine Douglas DC-3/C-47A-25-DK (PK-GDU), beide durch Garuda Indonesia betrieben, während des Anflugs auf den Flughafen Palembang in der Luft. Beide Flugzeuge stürzten in einen Sumpf. Alle insgesamt 34 Insassen der beiden Maschinen kamen ums Leben, jeweils vier Besatzungsmitglieder und 13 Passagiere. Am 24. September 1975 streifte eine aus Jakarta kommende Fokker F28-1000 der Garuda Indonesia (PK-GVC), die gerade eine Platzrunde für den Landeanflug auf den Flughafen Palembang flog, bei Nebel mit Sichtweiten von 50 Metern einen Kokosnussbaum und stürzte vier Kilometer abseits des Flughafens ab. Es befanden sich 61 Personen an Bord. Die vierköpfige Besatzung und 21 der 57 Passagiere kamen ums Leben. Zudem wurde ein Mensch am Boden getötet (siehe auch Garuda-Indonesia-Flug 150). Siehe auch Liste der Verkehrsflughäfen Weblinks Homepage des Flughafens (indonesisch und englisch) FlughafenInfo WIPP bei World Aero Data (englisch) FlughafenInfo PLM bei Great Circle Mapper (englisch) Flughafendaten Palembang-Mahmud Badaruddin II Airport im Aviation Safety Network (englisch) Einzelnachweise
Aéroport international Sultan-Mahmud-Badaruddin-II

L'aéroport Sultan Mahmud Badaruddin II (en indonésien : Bandar Udara Internasional Sultan Mahmud Badaruddin II) (code IATA : PLM • code OACI : WIPP) est un aéroport international desservant la ville de Palembang, dans le sud de Sumatra. L'aéroport porte le nom du dernier Sultan de Palembang, Mahmud Badaruddin II. Avec plus de 3 millions de passagers en 2013, c'est le 11e aéroport le plus fréquenté d'Indonésie. L'aéroport est relié par un métro léger au centre-ville et au complexe sportif de Jakabaring dans le sud de Palembang. Histoire Dès la fin de 1938, Palembang était desservie par un aéroport civil à Talang Betutu. L'aéroport fut reconstruit par l'armée Japonaise durant l'occupation en 1942-1943. Le 15 juillet 1963, l'aéroport devient à la fois un aéroport civil et une base militaire. Le 3 avril 1985, l'aéroport prend le nom de Sultan Mahmud Badaruddin II. Depuis le 1er avril 1991, l'aéroport est officiellement géré par Angkasa Pura II. Quand la province de Sumatra du Sud fut désignée ville d'accueil du PON XVI en 2004, le gouvernement pensa à élargir la capacité de l'aéroport afin d'en faire un aéroport international. Le nouveau terminal fut complété et inauguré le 27 septembre 2005. Situation Compagnies et destinations Édité le 11/02/2020 Statistiques Accidents et incidents Le 24 septembre 1975, le Vol 150 de Garuda Indonesia s'écrase à l'approche de l'aéroport. L'accident, attribué aux mauvaises conditions climatiques et au brouillard, cause la mort de 25 des 61 passagers en plus d'une personne au sol. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Sultan Mahmud Badaruddin II International Airport » (voir la liste des auteurs). Notes références Liens externes Site Officiel Site de PT Angkasa Pura II Portail de l’aéronautique Portail de l’Indonésie
Internationale luchthaven Sultan Mahmud Badaruddin II

International Airport Sultan Mahmud Badaruddin II (Indonesisch: Bandar Udara Internasional Sultan Mahmud Badaruddin II) (IATA: PLM, ICAO: WIPP) is de luchthaven voor alle internationale en nationale vluchten van en naar de grootste stad van zuidelijk Sumatra: Palembang (tevens hoofdstad van de provincie Zuid-Sumatra). Geschiedenis De luchthaven is in 1985 vernoemd naar de zevende leider van het sultanaat Palembang die met aanvankelijk succes streed tegen de koloniale machten en in 1984 tot nationale held is uitgeroepen. Met de organisatie door Palembang van de Pekan Olahraga Nasional in 2004 werd besloten het vliegveld uit te breiden en ook geschikt te maken voor internationaal luchtverkeer. Uiteindelijk werden buitenlandse vluchten mogelijk na opening van de nieuwe terminal op 27 september 2005. Vluchten Het grootste deel van de vluchten heeft binnenlandse bestemmingen op Java en bij andere steden op Sumatra. Internationale vluchten gaan naar Singapore en Kuala Lumpur in Maleisië. Transport naar de stad Momenteel is er nog geen openbaar vervoer naar de stad en zijn toeristen dus op taxi's aangewezen. Vanaf juni 2018 zal snel openbaar vervoer gerealiseerd worden door de lightrail-verbinding Palembang LRT. Externe links Website luchthaven in het Engels Website luchthaven in het Indonesich Statische gegevens World Aero Data.
Port lotniczy Palembang

Port lotniczy Palembang (IATA: PLM, ICAO: WIPP) – międzynarodowy port lotniczy położony w Palembang, na wyspie Sumatra, w Indonezji. Linie lotnicze i połączenia AirAsia (Kuala Lumpur, Johor Bahru) Indonesia AirAsia (Dżakarta) Batavia Air (Dżakarta) Garuda Indonesia (Dżakarta, Dżudda [sezon hadżdżu]) Linus Airways (Dżakarta, Batam) Lion Air (Dżakarta) Malaysia Airlines Firefly (Kuala Lumpur-Subang) [od lata 2009] Merpati Nusantara Airlines (Batam) Singapore Airlines SilkAir (Singapur) Sriwijaya Air (Dżakarta, Pangkalpinang) Wings Air (Dżakarta)
Aeroportul Internațional Sultan Mahmud Badaruddin II

Aeroportul Internațional Sultan Mahmud Badaruddin II (IATA: PLM, ICAO: WIPP) este un aeroport din Palembang, Sumatera Selatan⁠(d), Indonezia ce deservește zona Palembang. Aeroportul a fost tranzitat în 2018 de 5.126.298 de pasageri. A fost deschis în 2005. Situat la o altitudine de 37 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Este operat de InJourney Airports⁠(d). Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Sultan Mahmud Badaruddin II Airport

Sultan Mahmud Badaruddin II Airport är en flygplats i Indonesien. Den ligger i provinsen Sumatera Selatan, i den västra delen av landet, 400 km nordväst om huvudstaden Jakarta. Sultan Mahmud Badaruddin II Airport ligger 14 meter över havet. Terrängen runt Sultan Mahmud Badaruddin II Airport är mycket platt. Runt Sultan Mahmud Badaruddin II Airport är det mycket tätbefolkat, med 2 028 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Palembang, 5,5 km öster om Sultan Mahmud Badaruddin II Airport. Runt Sultan Mahmud Badaruddin II Airport är det i huvudsak tätbebyggt. Kommentarer Källor
Jam Gadang

Jam Gadang (Minangkabau: "Gran Reloj") es una torre reloj de cerca de la plaza del mercado principal de la ciudad de Bukittinggi, Sumatra Occidental. Se construyó durante el periodo colonial como regalo de la reina Guillermina de Holanda.​ Estaba coronada por un gallo y cambió a un estilo parecido a un jinja durante la ocupación japonesa. En la actualidad, su tejado tiene un estilo que recuerda al de una casa minangkabau.Tuvo que reconstruirse tras un terremoto el 6 de marzo de 2007. La torre tiene cuatro relojes hechos en Recklinghausen. Durante el ramadán, sirve para la adhan y el iftar. Referencias y enlaces externos
Parque nacional de Bukit Tigapuluh

El Parque nacional de Bukit Tigapuluh (también llamado Bukit Tiga Puluh y Bukit Tigapulah) - Las treinta colinas - es un parque nacional indonesio de 143.223 hectáreas en Sumatra oriental, forado principalmente por bosque tropical de tierras bajas, en gran medida en la provincia de Riau, con una porción menor -33.000 hectáreas- en la provincia de Jambi. Es famosa por ser uno de los últimos refugios de especies en peligro como el orangután de Sumatra, el tigre de Sumatra, el elefante de Sumatra, el rinoceronte de Sumatra y el tapir malayo, así como muchas especies de aves en peligro. Forma parte del punto caliente de biodiversidad Complejo Tesso Nilo. El parque está habitado por pueblos indígenas, las tribus orang rimba y talang mamak. La presencia del cuón de Sumatra ha sido confirmada en el parque nacional. El parque se encuentra en peligro por la tala ilegal y las plantaciones de aceite de palma, con dos tercios del parque talados.​ Referencias Enlaces externos Saving Bukit Tigapuluh video (7:09 min) by Google Earth Outreach Sumatran Tiger Trust: Bukit Tigapuluh NP
Parc national de Bukit Tigapuluh

Le parc national de Bukit Tigapuluh (parc national des trente collines en indonésien est un parc national d'Indonésie situé dans les provinces de Jambi et de Riau, sur l'île de Sumatra. Sa superficie est de 143 143 hectares. Il est constitué de plaines couvertes de forêt humide. Il comporte également des zones de marécage et des hautes terres. Le parc est habité par la communauté coutumière des Talang Mamak. Faune Le parc abrite des espèces menacées comme le tigre de Sumatra (Panthera tigris sumatraensis), le tapir (Tapirus indicus), des primates comme le siamang (Symphalangus syndactylus), l' ungko ou gibbon agile (de l'espèce Hylobates), et des oiseaux comme les Bucerotidae et l' Argusianus argus. Flore On y trouve des espèces menacées comme la Rafflesia hasseltii et la Rafflesia arnoldi ainsi qu'une espèce d'Amorphophallus. Liens externes Ressource relative à la géographie : World Database on Protected Areas Portail de la conservation de la nature Portail de l’Indonésie
Parc Nacional de Batang Gadis

El parc Nacional de Batang Gadis és un àrea protegida de la província de Sumatra Septentrional, Indonèsia. S'estén per 1.080 km² de 300 a 2.145 metres d'altitud. Rep el nom del riu Batang Gadis que flueix a través del parc. S'han trobat al parc rastres del tigre de Sumatra, espècie en perill, i d'altres amenaçades, com el gat daurat asiàtic, el gat de Bengala i la pantera nebulosa. La protecció de Batang Gadis com a parc nacional és part d'un pla per crear el corredor de conservació de la biodiversitat en el nord de Sumatra, que estaria connectat, a través d'una sèrie de boscos i àrees protegides, amb el parc nacional de Gunung Leuser al nord de l'illa. Flora i fauna Hi ha 47 espècies de mamífers, 247 d'aus, 240 de plantes vasculars i 1.500 de microorganismes presents al parc. Entre la fauna que es pot trobar al parc està: tigre de Sumatra, tapir asiàtic, Hystrix brachyura, gat daurat asiàtic, gat de Bengala, muntjac rogenc comú, gòral, tràgul de Java, binturong, ós malai, sambar, Ichthyophis glutinosus, Megophrys nasuta, etc. Hi ha 13 espècies d'aus endèmiques del parc, incloent el faisà de Salvadori i la pita de Schneider. Prenent una mostra d'una àrea de 200 metres quadrats, els investigadors van trobar 242 plantes vasculars o al voltant d'un 1 % de la flora total d'Indonèsia. El 2008 es va calcular que la població de tigres de Sumatra era de al voltant de 30 a 100 individus. El 2013 el seu número es va estimar que era entre 23-76, o el 20% del total de la població. Conservació i amenaces Parts del bosc dins del parc nacional van ser protegides pel govern colonial neerlandès el 1921. La proposta d'un parc nacional, realitzada pel govern local, data de 2003. El parc nacional de Batang Gadis va ser declarat el 2004. La vida salvatge al parc es veu amenaçada per la caça furtiva, i per una companyia minera australiana que té una concessió de 200.000 hectàrees que se superposa al parc nacional. Referències