NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Makasar

Makasar (Makassar; w latach 1970–1999 Ujung Pandang) – miasto w Indonezji, na południowo-zachodnim wybrzeżu wyspy Celebes. Jest ośrodkiem administracyjnym prowincji Celebes Południowy. Historia Już w XIV wieku był to ważny port, znany Chińczykom. W 1512 roku dotarli tu Portugalczycy, którzy wkrótce opanowali i zasiedlili to miejsce. W 1607 r. powstała tu faktoria holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Holendrzy zdobyli miasto w 1667 roku. W roku 1848 Makasar stał się wolnym portem. W latach 1946–1949 był stolicą postholenderskiej Indonezji Wschodniej. Od 1949 r. należy do Indonezji. Stał się siedzibą rzymskokatolickiej archidiecezji Makassar. Wcześniej miasto nosiło nazwę Ujung Pandang lub Ujungpandang. Gospodarka Makasar jest jednym z głównych portów morskich kraju (eksport kopry, kawy, rotangu, drewna, kauczuku) i miast kraju, liczy 1,3 mln mieszkańców (2003). W mieście zlokalizowany jest przemysł stoczniowy, spożywczy, włókienniczy, metalowy. Rozwinięte jest rzemiosło artystyczne (wyroby ze srebra). Makasar jest ważnym węzłem komunikacyjnym. Ma międzynarodowy port lotniczy i uniwersytet (Universitas Hasanuddin, zał. w 1956 roku). Zabytki i osobliwości W mieście znajduje się wielki meczet oraz mauzoleum księcia jawajskiego Diponegoro. Pamiątką kolonialną jest pięciokątny Fort Rotterdam (obecnie muzeum, szkoła artystyczna i bursa). Kultura Joseph Conrad umieścił w mieście niektóre epizody swoich powieści – Wyrzutka oraz Freji z siedmiu wysp. Miasta partnerskie Qingdao, Chińska Republika Ludowa Hakodate, Japonia Wellington, Nowa Zelandia Aden, Jemen Makasan, Tajlandia Lismore, Australia Ludzie związani z Makasarem Zobacz też Makasarczycy język makasarski język malajski makasarski Przypisy
Macáçar

Macáçar ou Macaçar (em indonésio: Makassar) é a capital da província de Celebes do Sul, na Indonésia, e a maior cidade da ilha de Celebes. Situada na costa sudoeste da ilha, em frente ao estreito de Macáçar, a cidade conta com uma população de cerca de 1,25 milhão de habitantes, numa área de 175,77 km². Chamou-se Ujung Pandang entre 1971 e 1999. Histórico Foi possessão portuguesa entre 1512 e 1665. Após a chegada dos holandeses, ali foi constituído uma importante comunidade lusitana, também chamada de bandel, que recebeu o nome de Borrobos. Por volta de 1660 foi líder dessa comunidade (que também tinha habitantes macaçares e de outras nacionalidades), o que hoje equivaleria a um bairro, o português Francisco Vieira de Figueiredo. Viviam em Borrobos cerca de seis mil portugueses e, embora fosse vontade de Vieira retornar a sua cidade de Ourém e contasse com apoio da Corte, os Vice-Reis da Índia não o permitiram, para que ali defendesse os interesses da comunidade lusitana. Os holandeses, contudo, puseram-lhe a cabeça a prêmio e finalmente exigiram dos governadores das Celébes a completa expulsão dos portugueses; estes migraram, então, para as vizinhas ilhas de Solor e Timor. Bibliografia Os Portugueses e o Sultanato de Macaçar no Século XVII. Maria do Carmo Mira Borges, Câmara Municipal de Cascais, 2003. Referências Ver também Império Português
Макасар

Макасар (инд. Kota Makassar) главни је град провинције Јужни Сулавеси и највећи град индонезијског острва Сулавеси. Овај лучки град се налази на југозападној обали острва уз Макасарски пролаз. Од 16. века Макасар је био доминантни трговачки центар источне Индонезије. Холанђани су заузели овај град 1667. Од 1971. до 1999. име града је било Уџунг Панданг по преколонијалној тврђави. Површина града је 175,77 км². Ту је 2010. живело око 1,33 милиона људи. Спољашње везе Званични веб-сајт Географија Клима Историја Становништво Привреда Саобраћај
Makassar

Makassar (buginesiska-makassariska: ᨀᨚᨈ ᨆᨀᨔᨑ, även stavat Makasar) är en hamnstad vid Makassarsundet på sydvästra Sulawesi i Indonesien. Den är administrativ huvudort för provinsen Sulawesi Selatan och har cirka 1,5 miljoner invånare. Mellan 1971 och 1999 kallades staden för Ujung Pandang efter en förkolonial handelsplats i staden. Båda namnen på staden brukar användas. Terrängen i Kecamatan Makkassar är mycket platt. Historia På 1500-talet var Makassar den dominerande handelsplatsen i östra Indonesien och blev snart den största östaden i Sydostasien. De makassaresiska kungarna förde en strikt policy om fri handel och menade att alla besökare hade rätt att göra affärer i staden. De gick därmed mot det Holländska Ostindiska Kompaniet som ville ha monopol i staden. Andra toleranta regler som kungarna hade var bland annat att trots att islam blev den dominerande tron i regionen så var även kristna välkomna att göra affärer. Med dessa attraktioner var Makassar dels ett huvudsäte för malajer som arbetade på Moluckerna och dels en värdefull bas för långväga europeiska och arabiska handelsmän. Makassars betydelse minskade då holländarna blev starkare i regionen och kunde införa det monopol över handeln som de önskade. Holländarna allierade sig med den bugiske prinsen Arung Palakka 1667 och invaderade och erövrade Makassar vilket medförde att stadens ställning som handelscentrum kraftigt försvagades. Ekonomi Staden är södra Sulawesis huvudhamn med regelbundna inhemska och internationella fartyg. Den är känd i landet som en viktig hamn som drar till sig pinisibåtar, vilket är segelbåtar som är bland de sista som används för långväga handelstransporter. Under kolonialtiden var staden känd för att ha gett namnet åt makassaroljan som exporterades i stora kvantiteter. Makassar är även ett stort fiskecentrum på Sulawesi och en av de största näringarna är trepangindustrin. Administrativ indelning Kommunen Kota Makassar är indelad i 15 kecamatan som i sin tur är indelade i 153 kelurahan. Kecamatan: Biringkanaya, Bontoala, Kepulauan Sangkarrang, Makassar, Mamajang, Manggala, Mariso, Panakkukang, Rappocini, Tallo, Tamalanrea, Tamalate, Ujung Pandang, Ujung Tanah och Wajo. Litterära källor Reid, Anthony. 1999. Charting the shape of early modern Southeast Asia. Chiang Mai: Silkworm Books. ISBN 974-7551-06-3. pp. 100-154. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Makassar.
Pare-Pare

Pare-Pare est une ville d'Indonésie dans la province de Sulawesi du Sud dans l'île de Sulawesi. Elle est située à environ 155 km au nord de Makassar, la capitale provinciale. La ville a le statut de kota. C'est une ville portuaire et l'un des principaux foyers de population de l'ethnie Bugis. Elle compterait 113 615 habitants, selon une estimation de 2004. Histoire Transport Un Chemin de fer transsulawesien devant relier la ville à Makassar est en construction. Personnalités B. J. Habibie, troisième président de l'Indonésie, est né dans cette ville. Références Portail de l’Indonésie
Pare-Pare

Pare-Pare è una città dell'Indonesia nella provincia del Sulawesi Meridionale. Gode dello statuto di municipalità (kota). Jusuf Habibie, terzo Presidente dell'Indonesia, nacque a Pare-Pare. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pare-Pare Collegamenti esterni Sito ufficiale, su pareparekota.go.id.
Parepare

Parepare is een havenstad in de provincie Zuid-Celebes (Sulawesi Selatan) op het eiland Celebes. De stad bevindt zich aan de zuidwestkust van het eiland, ongeveer 155 km ten noorden van de provinciale hoofdstad Makassar. Kamp Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren er zeven Japanse burger-interneringskampen op Zuid-Celebes: vier voor mannen en jongens (Makassar, Parepare, Bodjo en Bolong) en drie kampen voor vrouwen en meisjes (Makassar, Malino en Kampili). Kamp Parapare lag aan de westkust, ongeveer 150 km ten Noorden van Makassar. Het kamp was in een militaire kazerne, die van 29 september 1942 tot 22 oktober 1944 voor dit doel werd gebruikt. De kampleiding bestond uit G J de Ceuninck van Capelle (stadspolitie), pastoor Schneiders en Ds A Bikker (1898-1977), die sinds 1928 als zendelingpredikant onder de Mamasa Toraja's werkte. Om het kamp was een hoge schutting. Onder de 650 kampbewoners waren ongeveer 200 ambtenaren, 200 missionarissen en 50 Britten en Amerikanen die op Kersteiland waren opgepakt nadat Japan het eiland had gebombardeerd. Op 19 en 21 oktober 1944 werd het kamp door Amerikaanse vliegtuigen gebombardeerd, waarbij resp. 5 en 8 doden vielen. Daarna werden de geïnterneerden overgebracht naar een ongeveer 8 km zuidelijker gelegen noodkamp aan de Bodjorivier. Ongeveer 25 geïnterneerden overleden daar ten gevolge van dysenterie. Op 3 mei 1945 werden de overlevenden naar Bolong gebracht. Daar woonden ze in huisjes van bamboe met daken van atap (palmbladeren). Ds Bikker had ook hier de leiding. Er overleden nog 25 mensen, zodat er op 23 augustus nog 587 mannen en jongens in leven waren. Geboren in Parepare Jusuf Habibie (1936-2019), president van Indonesië (1998-1999) Externe link (id) Website van de gemeente Parepare
Parepare

Parepare – miasto w Indonezji w prowincji Celebes Południowy; 114 tys. mieszkańców (2005). Port nad cieśniną Makasarską, planowana budowa wielkiej rafinerii ropy naftowej o wydajności 300 tys. baryłek dziennie. Ośrodek turystyczny na trasie między Makasar a Toraja, znany z oryginalnej kuchni (gł. owoce morza). Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne z Google Maps
Parepare

Parepare, ou Pare-Pare, é uma cidade (kota) de Celebes Meridional, Indonésia, localizada na costa sudoeste de Celebes, a cerca de 155 km ao norte da capital da província de Macáçar. É uma cidade portuária, e um dos principais centros populacionais do povo buginês. A cidade possui uma população de 129.542 habitantes, de acordo com o censo de 2010. Jusuf Habibie, o terceiro presidente da Indonésia, nasceu em Parepare. História No início do desenvolvimento desse planalto, a cidade era apenas um bosque de arbustos com muitos buracos em terrenos levemente inclinados, que cresceram de maneira irregular, variando do norte (Cappa Edge) até a rota sul da cidade. À medida que o tempo passou, esses arbustos tornaram-se a cidade de Parepare. No início, havia reinos sobre Parepare, o reino de Suppa no século XIV e o reino de Bacukiki no século XV. As palavras Parepare vinham da frase do rei de Gowa, “Bajiki Ni Pare”, que significa “(Portas nesta região) é boa”. Desde então, o nome “Parepare” se refere à cidade portuária. Parepare finalmente foi visitada pelos malaios que vieram para o comércio na região de Suppa. Vendo a posição estratégica como um porto protegido por um promontório na parte da frente e visitado pelo povo, os holandeses haviam conquistado esse lugar pela primeira vez e tornou-o em uma cidade importante no território da parte central da Celebes Meridional. Na época das Índias Orientais Holandesas, em Parepare, havia um Assistente Residente e um Controlur ou Gezag Hebber como Chefe de Governo, sendo conhecido na região por "Afdeling Parepare", que inclui os seguinte nomes: Onder Afdeling Barru, Onder Afdeling Sidenreng Rappang, Onder Afdeling Enrekang, Onder Afdeling Pinrang e Onder Afdeling Parepare. Em cada região, domicilia a Onder Afdeling Controlur ou a Gezag Hebber. Ao lado dos oficiais do governo das Índias Orientais Holandesas, a estrutura do governo delas também era auxiliada pelos oficiais do governo dos Reis do povo buginês, nomeadamente Arung Barru em Barru, Addatuang Sidenreng em Sidenreng Rappang, Sporting Enrekang em Enrekang, Addatung Sawitto em Pinrang, enquanto em Parepare, havia Arung Mallusetasi. Essa estrutura de governo permaneceu até a eclosão da Segunda Guerra Mundial, quando o governo das Índias Orientais Holandesas foi destituído por volta do ano de 1942. A cidade foi oficialmente estabelecida em 17 de fevereiro de 1960. Administração A Parepare (cidade) é dividida em quatro distritos (Kecamatan), tabulados abaixo com a população de acordo com o censo de 2010. Lista de prefeitos Aqui está uma lista de prefeitos de Parepare desde 1960: Andi Mannaungi (1960–1965) Andi Mappangara (1965–1968) Andi Mallarangeng (1969–1972) Abdullah Adjaib (1972–1973) Parawansa (1973–1977) Joesoef Madjid (1977–1983) Andi Samad Thahir (1983–1988) Mirdin Kasim (1988–1993) Syamsul Alam Bulu (1993–1998) Basrah Hafid (1998–2003) Zain Katoe (2003–2010) Sjamsu Alam (2010–2013) Taufan Pawe (2013–2023) Cidade gêmea Tawau, Malásia. Ver também Jusuf Habibie Referências Ligações externas Site oficial Local News Website Pondok Pesantren Al-Badar Parepare Provider Jaringan Internet RT/RW
Парепаре

Парепаре — город на юго-западе острова Сулавеси, Индонезия. Расположен на территории провинции Южный Сулавеси. Население — 129 262 чел. (по данным 2011 года). В Паре-Паре родился Бухаруддин Юсуф Хабиби — индонезийский политик, президент Индонезии в 1998—1999 гг. География и климат Город расположен на берегу Макасарского пролива, на юго-западе острова Сулавеси. История В XIV веке на острове Сулавеси сыном правителя королевства Суппа было основано королевство Сореанг. В XV столетии возникло ещё одно государство — Бачукики. Однажды, направляясь с дружественным визитом из Бачукики в Сореанг, король Гова XI, остановившись на территории современного города, отметил, что здесь имеется удобная гавань (на местном языке — Паре). На этом месте был построен город, который и получил название Kota Parepare, то есть, «город у гавани». В Паре-Паре стали селиться выходцы из разных регионов, особенно много было малайцев. В XVII веке Паре-Паре был захвачен голландцами, которых привлекли как стратегическое положение этого важного морского порта, так и обилие пряностей на Сулавеси и окрестных островах. Город стал опорным пунктом в борьбе Нидерландов за расширение своих владений в северном и восточном направлении. Нидерланды владели Паре-Паре до 1942 года, когда вся Индонезия была захвачена японскими войсками. После изгнания японцев в 1945 году Индонезия провозгласила свою независимость, и Паре-Паре вошёл в её состав. В 1959 году Паре-Паре стал муниципалитетом, со следующего года у него появился свой мэр. Население По данным на 2011 год, численность населения Паре-Паре составляла 129 262 человека. Распределение по районам города: Сореанг — 43 469, Бачукики Барат — 39 085, Уджунг — 32 231, Бачукики — 14 477. На 100 женщин в среднем приходится 97 мужчин. Примечания Ссылки
Парепаре

Парепаре — індонезійське місто у південно-західній частині острова Сулавесі. Географія Місто розташовано на березі Макасарської протоки. Клімат Місто знаходиться у зоні, котра характеризується вологим тропічним кліматом. Найтепліший місяць — березень із середньою температурою 27.3 °C (81.1 °F). Найхолодніший місяць — липень, із середньою температурою 25.7 °С (78.3 °F). Історія У XIV столітті на острові Сулавесі син правителя королівства Суппа заснував власне королівство Сореанг. У XV столітті виникла ще одна держава — Бачукікі. Одного разу, прямуючи із дружнім візитом з Бачукікі до Сореангу, король Гова XI, зупинившись на території сучасного міста Паре-Паре, відзначив, що там є зручна гавань (місцевою мовою — Паре). На тому місці було збудовано місто, що отримало назву Kota Parepare, тобто, «місто біля гавані». У Паре-Паре почали оселятись вихідці з різних регіонів, особливо багато було малайців. У XVII столітті Паре-Паре був захоплений голландцями, яких привабили як стратегічне положення того важливого морського порту, так і розмай прянощів на Сулавесі й навколишніх островах. Місто стало опорним пунктом у боротьбі Нідерландів за розширення своїх володінь у північному та східному напрямках. Нідерланди володіли Паре-Паре до 1942 року, коли вся Індонезія була захоплена японськими військами. Після вигнання японців 1945 року Індонезія проголосила свою незалежність, і Паре-Паре увійшов до її складу. 1959 року Паре-Паре став муніципалітетом, від наступного року у нього з'явився свій мер. Демографія Динаміка чисельності населення за роками Відомі уродженці Бухаруддин Юсуф Хабібі — президент Індонезії у 1998—1999 роках Примітки
Islas Togian

Las islas Togian (o Togean) (en indonesio, Pulau Togian) son un grupo de islas de Indonesia oriental, localizadas en el golfo de Tomini, frente a la costa de la parte central de la isla de Célebes. El grupo se compone de 56 islas, siendo las mayores Anau, Batudaka, Bolilanga, Bomba, Kabalutan, Kadidiri, Katupat, Malenge, Milo, Una-Una, Taoleh, Wakai, Walae Bahi y Walea Kodi. Administrativamente, el archipiélago es parte de la provincia de Gorontalo. Geografía Estas islas volcánicas están cubiertas por un frondoso bosque tropical y rodeadas por las antiguas formaciones de arrecifes de coral, que sirven de hábitat y áreas de reproducción de la tortuga carey, tortuga verde y el dugongo. El macaco de Tongian se encuentra en los bosques de las islas. El gavilán búho togiano (Ninox burhani ), descubierto en 1999, es endémica de las islas. El ojiblanco de Togian (Zosterops somadikartai), otra especie de ave endémica, fue descrita en 2008. En octubre de 2004, el archipiélago ha sido declarado parque nacional. Hay también varias especies de tortugas marinas y dugongos, babirusas, cálao de la cresta, loros y una especie de macaco. La población de las islas Togian está compuesta de Bobongko, Togian, Suluan y bajau, cuyas lenguas pertenecen a la rama de las lenguas malayo-polinesias de las lenguas austronesias. Hay 37 pueblos en las islas, siendo los más importantes los puertos de Katupat, Malenge y Dolong. Transporte Hay tres puntos de embarque posibles hacia las islas Togian: Gorontalo. El KM Puspita, un transbordador de madera de 150 toneladas y 8 cabinas, más una gran cubierta, enlaza con Wakai 2 veces por semana. Se llega a Gorontalo desde Manado, capital de la provincia, volando bien sea con Merpati o con Trigana Air. Luwuk. A esta localidad de la provincia de Célebes Central, se llega desde Makassar, la capital de la provincia de Célebes Meridional, via Batavia Air y Merpati. Ampana. Este puerto, ubicado también en Célebes Central, es el que mejor conecta con las principales islas Togian. Se llega a Ampana, ya sea desde Luwuk, ya sea desde Palu, capital de la provincia de Célebes Central, en avión desde Makassar. Bibliografía Prévot, Franck, Ibou Min’ et les tortues de Bolilanga, Editions Thierry Magnier, 2009, ISBN 978-2-84420-748-7 Prévot, Franck, Les tortues de Bolilanga, Editions Thierry Magnier, 2009, ISBN 978-2-84420-749-4 Enlaces externos (en inglés) Informative and rare 2006 trip report
Îles Togian

Les îles Togian, en indonésien Kepulauan Togian, sont un archipel d'Indonésie situé dans le golfe de Tomini et entouré par Célèbes en direction du nord, de l'ouest et du sud. Géographie Les îles Togian sont composées de 56 îles dont les plus grandes sont Anau, Bolilanga, Bomba, Kabalutan, Kadidiri, Katupat, Malenge, Milo, Una-Una, Taoleh, Wakai, Walae Bahi et Walea Kodi. Elles sont baignées par le golfe de Tomini, un golfe de l'océan Pacifique délimité au nord, à l'est et au sud par Sulawesi. Seule Una-Una est d'origine volcanique, les autres étant continentales. Couvertes de forêt tropicale où l'on rencontre le macaque, le babiroussa, le Calao à cimier et des perroquets, elles sont entourées par des récifs coralliens. Les eaux qui les baignent sont peuplées de tortues marines et de dugongs. Histoire Le village de Benteng (« forteresse ») dans le centre de l'île était autrefois le centre d'un royaume. Démographie La population autochtone des îles Togian est composée de différents groupes ethniques, Bobongko, Togian, Suluan et Bajau, dont les langues appartiennent toutes à la branche malayo-polynésienne des langues austronésiennes. Comme ailleurs en Indonésie, on y trouve également des migrants. Dans les îles Togian, ils sont gorontalo et minahasa originaires du nord de Célèbes, poso du centre et bugis du sud, ainsi que chinois. Transport Les îles Togian sont accessibles depuis Gorontalo via un ferry deux fois par semaine, depuis Luwuk ou depuis Ampana qui est relié à de nombreuses îles de l'archipel. Le ferry doit subir une maintenance annuelle de deux à quatre semaines (juin 2011) et il est alors nécessaire d'affréter un speed boat pour une traversée d'environ 4 heures jusqu'à Gorontalo. Parc national Notes Voir aussi Bibliographie Prévot, Franck, Ibou Min’ et les tortues de Bolilanga, Editions Thierry Magnier, 2009, (ISBN 978-2-84420-748-7) Prévot, Franck, Les tortues de Bolilanga, Editions Thierry Magnier, 2009, (ISBN 978-2-84420-749-4) Liens externes Portail de l’Indonésie Portail des îles Portail de la conservation de la nature
Isole Togian

Le isole Togian (o Togean) sono un arcipelago comprendente 56 isole e isolette situato nel golfo di Tomini, al largo delle coste del Sulawesi Centrale (Indonesia). Le tre isole maggiori sono Batudaka, Togian e Talatakoh. Sulle isole vi sono in tutto 37 villaggi. Geografia Di origine vulcanica, queste isole sono ricoperte da foresta pluviale e circondate da barriere coralline, che forniscono habitat e siti di riproduzione per tartarughe embricate, tartarughe verdi e dugonghi. Le foreste ospitano macachi di Tonkean e due specie endemiche di uccelli, il gufastore delle Togian (Ninox burhani), scoperto nel 1999, e l'occhialino delle Togian (Zosterops somadikartai), scoperto nel 2008. Il Parco Nazionale Nel 2004, il Governo indonesiano ha dichiarato parte delle isole Togian parco nazionale: il parco comprende 292.000 ettari di area marina (tra cui 132.000 ettari di barriera corallina, la più estesa dell'Indonesia), 70.000 ettari di suolo terrestre e 10.659 ettari di foreste e formazioni di mangrovie. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulle Isole Togian
Togian-eilanden

De Togian- of Togean-eilanden (Indonesisch: Pulau Togian) zijn een archipel in de Golf van Tomini, Indonesië. De eilandengroep bestaat uit 56 verschillende eilanden die alle gelegen zijn aan de kust van Midden-Sulawesi. Het merendeel van de 36 dorpen in het gebied bevinden zich op de grootste eilanden Batudaka, Togian en Talatakoh. In de Nederlandse koloniale tijd werden deze eilanden de Schildpad-eilanden genoemd. De eilanden zijn gevormd door vulkanische activiteit. De archipel bestaat voor een groot deel uit regenwoud en wordt omgeven door een groot koraalrif. Voornaamste dieren in dit rif zijn de karetschildpad, de soepschildpad en de doejong. De Indonesische overheid verklaarde in 2004 een deel van de eilanden tot nationaal park. Dit gebied omvat bijna driehonderdduizend hectare aan zee, zeventigduizend hectare land en bijna elfduizend hectare aan regenwoud. Eveneens een deel van het grootste koraalrif van Indonesië maakt deel uit van dit park.
Wyspy Togian

Wyspy Togian (indonez. Kepulauan Togian) – archipelag w Indonezji na Morzu Moluckim w zatoce Tomini; wchodzi w skład prowincji Celebes Środkowy. Główne wyspy: Batudaka, Togian, Una Una, w większości otoczone rafami koralowymi. Powierzchnia nizinna, porośnięta lasem równikowym, jedynie na wyspie Unauna większe wzniesienie (402 m n.p.m.). Uprawa ryżu, palmy kokosowej; rybołówstwo; turystyka (gł. nurkowanie). Główne miasto: Kaloilo (na wyspie Una Una). Mieszkańcy wysp posługują się różnymi językami, w tym pamona (w dialekcie zwanym togian, większościowy język archipelagu), bobongko i bajau. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne z Google Maps
Ilhas Toguião

Toguião (Togian) são um arquipélago de 56 ilhas vulcânicas situado no meio do golfo de Tomini, quase rodeado pela ilha Celebes, na Indonésia. As principais são Anau, Bolilanga, Bomba, Cabalutã, Cadidiri, Catupate, Malengue, Milo, Una-Una, Taolé, Wakai, Ualae Bai e Ualea Codi. AS ilhas são densamente florestadas e rodeadas por recifes de coral. A espécie de mocho Ninox burhani, descoberta em 1999, é endémica destas ilhas. A população das Toguião é constituída pelas etnias Bobonco, Toguião, Suluã e Bajau. Há 37 localidades nas ilhas. Administrativamente, as ilhas fazem parte da província de Gorontalo. Referências