NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Goa Gajah

Goa Gajah oder „Elefantenhöhle“ ist eine archäologische Stätte und Heiligtum des balinesischen Hinduismus auf Bali. Die Höhle liegt etwa 6 Kilometer südöstlich des Stadtzentrums von Ubud. Goa Gajah stammt aus dem 11. Jahrhundert und ist eines der ältesten Denkmäler in Bali. Beschreibung Das Heiligtum geht auf das 11. Jahrhundert zurück. Die in den Fels gehauene Höhle, mit T-förmigem Grundriss, wurde ursprünglich von asketisch lebenden Mönchen als Einsiedelei genutzt. Über dem Eingang sitzt ein Dämonenkopf, durch dessen Schlund man die Höhle betritt. In einer Nische des linken Quergangs befindet sich eine Ganesha-Statue. Im rechten Teil steht auf einem Steinaltar ein dreifaches Linga, das die hinduistische Trimurti Brahma-Vishnu-Shiva symbolisiert. Südlich der Höhle ist ein 14 × 19,5 m großes Wasserbecken, das 1954 bei Ausgrabungen freigelegt wurde. An seinem Ostrand stehen sechs weibliche Statuen (bidadari) aus Tuffstein, aus deren Krügen Wasser in das Becken sprudelt. Die synkretische Anlage enthält buddhistische und hinduistische Elemente. Unterhalb von Goa Gajah befindet sich eine Höhle mit zwei buddhistischen Statuen und Relieffragmente mit buddhistischen Symbolen. Östlich der Höhle befindet sich der Tempel Pura Taman. Literatur Heimo Rau: Indonesien. Kohlhammer, Stuttgart 1982, S. 225–226, ISBN 3-17-007088-6. Ernst Sagemüller, I Gde Semadi Astra: The Temple of Bali. Talisman Indonesia, Jakarta 1999, S. 65–68, ISBN 979-15199-0-0. Stefan Blank, Peter Rump, Gunda Urban: Bali & Lombok. Reise Know-How Verlag, Bielefeld 2011, S. 405 Weblinks
Goa Gajah

Goa Gajah (Balinese: ᬕᭀᬯᬕᬚᬄ), lit. meaning "The Elephant Cave", is located in Gianyar on the island of Bali near Ubud, in Indonesia. Built in the 9th century, it served as a sanctuary. History Although the exact origins of the cave are uncertain, it is believed to have been built as a place for spiritual meditation. One folklore relates that it was created by the fingernail of the legendary giant Kebo Iwa. However, examining its style, the sanctuary was probably dated from the 11th century Bali Kingdom. The complex contains both Hindu and Buddhist imagery, as the cave contains lingam and yoni, symbols of Shiva, and the image of Ganesha, while by the river there are carved images of stupas and chattra, imagery of Buddhism. The cave was rediscovered by Dutch archaeologists in 1923, but the fountains and bathing pool were not discovered until 1954. Site description The temple is characterized by menacing faces that are carved into the stone – whose purpose is assumed to be the warding off of evil spirits. The primary figure was once thought to be an elephant, hence the nickname Elephant Cave. Other sources state that it is named after the stone statue of the Hindu God Ganesh (characterized by having the head of an elephant) located inside of the temple. The site is mentioned in the Javanese poem Desawarnana written in 1365. An extensive bathing place on the site was not excavated until the 1950s. The entrance of the cave is accessed only by walking down a long flight of stairs. The inside of the temple is small and usually has trails of white smoke from the incense burning. Visitors wearing shorts will be issued a sarong to tie around the waist before entering the courtyard. The complex also contains 7 statues of women (out of which 1 has been destroyed due to an earthquake) holding water pitchers that depict seven holy rivers of India: the Ganga River, Sarasvati River, Yamuna River, Godavari River, Sindhu River, Kaveri River, and Narmada River. World Heritage Status This site was added to the UNESCO World Heritage Tentative List on October 19, 1995, in the Cultural category, but was pulled out along with 11 other sites on 2015. Notes External links Central Bali travel guide from Wikivoyage Ubud.id Information & Tourist Attraction place References Elephant Cave - UNESCO World Heritage Centre Accessed 2009-03-06. Pringle, Robert (2004). Bali: Indonesia's Hindu Realm; A short history of. Short History of Asia Series. Allen & Unwin. ISBN 1-86508-863-3. Davison, J.; Nengah Enu; Bruce Granquist; Luca Invernizzi Tettoni (2003). Introduction to Balinese Architecture. Tuttle Publishing. ISBN 0-7946-0071-9.
Goa Gajah

Le temple de Goa Gajah, Cave de l'éléphant ou Grotte de l'éléphant, est un temple d'Indonésie situé sur l'île de Bali, à Bedulu, près d'Ubud. Construit au IXe siècle, il a peut-être d'abord été consacré au culte bouddhiste, avant d'être transformé en sanctuaire hindouiste. Description du site La façade de la grotte est une sculpture de diverses créatures et de démons menaçants. La gueule d'un monstre sert d'entrée à la grotte. Le couloir de 13 m de longueur mène à un carrefour en T. D'un côté on observe une statue (1 m de haut) de Ganesh, dieu de la sagesse, de l’intelligence, de l’éducation et de la prudence, le patron des écoles et des travailleurs du savoir ; de l'autre côté, trois statuettes représentent des lingams de Shiva. À proximité, des bains rectangulaires sont restés enfouis jusque dans les années 1950. Ils sont divisés en deux parties, chacune décorée de trois statues de femmes portant un vase au niveau du ventre, d'où sort l'eau qui les alimente. Ces bains dateraient du XIe siècle. Le site est mentionné dans le Nagarakertagama, poème épique javanais écrit en 1365. Statut au patrimoine mondial Ce site a été ajouté au patrimoine mondial de l'UNESCO le 19 octobre 1995, sur la liste indicative dans la catégorie culture. Galerie Références Pringle, Robert (2004). Bali: Indonesia's Hindu Realm; A short history of. Short History of Asia Series. Allen & Unwin. (ISBN 1-86508-863-3). Davison, J.; Nengah Enu, Bruce Granquist, Luca Invernizzi Tettoni (2003). Introduction to Balinese Architecture. Tuttle Publishing. (ISBN 0794600719). (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Goa Gajah » (voir la liste des auteurs). (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Goa Gajah » (voir la liste des auteurs). Portail de l’Indonésie Portail de l’hindouisme Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Goa Gajah

Il tempio di Goa Gajah noto anche come Caverna dell'Elefante si trova sull'isola di Bali a circa 2 kilometri a sud-est del municipio di Ubud, Reggenza di Gianyar, Indonesia, costruito intorno al IX secolo ed utilizzato come santuario. Venne riscoperto nel 1923 da archeologi olandesi ma le vasche per i bagni sacri vennero scoperte solo nel 1950 Le origini della caverna sono incerte, una leggenda del folklore locale narra che esso sia stato creato con i suoi artigli dal gigante mitologico di nome Kebo Iwa, uno degli undici ministri del sovrano Beda-Hulu, leggendario sovrano del regno di Bali; il nome probabilmente proviene dal vicino fiume Petanu che all'epoca era chiamato Fiume Elefante o si ipotizza che il nome possa derivare dall'immagine della statua che costituisce l'ingresso principale del sito, un demone che potrebbe essere stato scambiato per un elefante che, tuttavia, non rappresenta un animale tipico del luogo. Si ipotizza che questa testa gigantesca possa rappresentare l'effigie del dio ctonio Bhoma o della regina-strega Rangda. Esaminando lo stile architettonico del sito che mostra la compresenza di elementi propri del buddismo e dell'induismo, esso risalirebbe all'XI secolo ed è attribuibile al regno di Bali, in un'epoca in cui l'induismo era penetrato di recente sull'isola. L'ingresso conduce ad un ambiente a forma di T che si biforca verso le guance del volto del demone che contengono ognuna delle nicchie, in una di esse si trovano effigi di lingam e yoni, simboli maschili e femminili di Shiva; mentre nell'altra si trova una piccola statua raffigurante Ganesh. Un lungo corridoio, adornato da rilievi rappresentanti demoni di derivazione induista, conduce ai bagni rituali di forma rettangolare ed ornati da statue-fontana che rappresentano delle bidadari, ovvero spiriti femminili dellacqua e delle nuvole appartenenti alla mitologia induista. Questo tipo di vasche venivano usualmente costruite in luoghi sacri affinché i pellegrini ed i devoti potessero purificarsi prima di procedere con le loro offerte o con le loro preghiere. Nel poema in giavanese antico Nagarakretagama risalente al 1365, esso è descritto come uno dei dieci principali luoghi di culto buddisti a Bali. Note Bibliografia (EN) Pringle, Robert, Bali: Indonesia's Hindu Realm; A short history of, 2004, ISBN 1-86508-863-3. (EN) L. Ridout, L. Reader, Bali and Lombok, 2002, ISBN 978-1858289021. Voci correlate Induismo balinese Architettura dei templi indù Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Goa Gajah
Goa Gajah

Goa Gajah, ook wel Olifantengrot genoemd, is een tempelgrot die ligt ten oosten van Peliatan vlak bij Ubud, midden op het Indonesische eiland Bali. Het heiligdom dateert uit ten minste de 11e eeuw en is in 1922 ontdekt. Opvallend is de diversiteit aan hindoeïstische en boeddhistische elementen. De ingang van de grot bestaat uit een soort monsterlijk wezen met wijd open mond. De grot heeft een 13 meter lange gang die uitkomt op een T-splitsing. Aan het uiteinde van de linkergang staat een beeld (1 m hoog) van Ganesha met vier armen (de hindoegod met de olifantenkop). In de andere gang staan drie linga, die de manifestaties van Shiva voorstellen. Vlak voor de ingang staat een beeld van de boeddhistische godin Hariti. De vroegst bekende schriftelijke mededeling over het bestaan is van de hand van Louis Heyting, controleur in dienst van het Nederlands-Indisch koloniaal bestuur op Bali. Dat bericht werd opgenomen in het verslag van de Oudheidkundige dienst van 1923. Omdat de monsterkop boven ingang van de grot stuk was zag de ambtenaar die aan voor een olifant. Over het inwendige van de grot deed hij geen mededelingen. Op 13 juni 1925 beschreef de kunstenaar Wijnand Otto Jan Nieuwenkamp als eerste het inwendige van de grot. De Baliërs die in de omgeving leefden, schreef hij, durfden de grot niet te betreden. Nieuwenkamp vond er drie linga's en een beeld van Ganesha. De kop boven de ingang was zwaar beschadigd, een gedeelte met de neus was afgebroken en lag tussen de puinbrokken voor de grot. Het kon volgens de onderzoeker geen olifant zijn. Hij vond bij de grot een viertal waterspuiers en nog enkele andere beelden, daaruit trok Nieuwenkamp de conclusie dat er een ritueel bad geweest moest zijn. Langs de grot stroomt de rivier Petanu. In 1954 legde J.C. Krijgsman zeven water gietende vrouwenbeelden bloot, waarvan er een bij een aardbeving vernield was. Ze staan symbool voor de zeven heilige rivieren van India. Nieuwenkamp tekende het uit- en inwendige van de grot en nam deel aan het herstel van de monsterkop. In 1926 schreef hij een geïllustreerd verslag over zijn eerste bezoek aan de Goa Gajah in het tijdschrift Nederlandsch-Indië, Oud & Nieuw, aflevering 11, maart 1926. Later, op 21 februari 1937, tekende hij bij een hernieuwd bezoek de herstelde façade van de ingang.
Goa Gajah

Goa Gajah ou Caverna do Elefante é um templo hindu construído numa caverna natural situada na ilha do Bali, Indonésia, no kabupaten (regência) de Gianyar, em Bedulu, perto da cidade de Ubud. Construído no século IX, é provável que originalmente tenha sido um santuário budista, antes de ser convertido para o culto hinduísta. Descrição A fachada da entrada da gruta tem esculturas de diversas criaturas e demónios ameaçadores. A garganta de um dos monstros serve de entrada. Um corredor de treze metros de comprimento leva a um cruzamento em forma de T. Num dos lados há uma estátua com cerca de um metro de altura de Ganexa, o deus-elefante hindu da sabedoria, da inteligência, da educação e da prudência, padroeiro das escolas e dos profissionais ligados ao saber. No outro lado há três estatuetas que representam os lingans de Xiva.[carece de fontes?] Perto da caverna há tanques de banhos retangulares que estiveram cobertos de terra até aos anos 1950. Datam possivelmente do século XI e estão divididos em duas partes, cada uma delas decoradas com três estátuas de mulheres com um vaso ao nível do ventre, de onde sai a água que alimenta os banhos.[carece de fontes?] O local é mencionado no poema épicojavanês Nagarakretagama (ou Desawarnana), escrito em 1365.[carece de fontes?] Notas e referências
Гоа Гаджа

Гоа Гаджа или Слоновья пещера — святилище, расположенное на индонезийском острове Бали, недалеко от города Убуд. Оно было построено в IX веке. История Точное происхождение Слоновьей пещеры неизвестно. Предположительно это святилище было воздвигнуто как место для духовной медитации. В одном из преданий говорится о том, что оно было создано из ногтя мифического великана Кебо Ивы. Однако, архитектурный стиль святилища скорее свидетельствует об XI веке, как дате его постройки. Храмовый комплекс содержит как индуистские, так и буддийские элементы. Так в Слоновьей пещере есть лингам и йони, символы Шивы, и изображение Ганеши, а у реки располагаются резные изображения ступ и чаттр — буддистских символов. Слоновья пещера была обнаружена голландскими археологами в 1923 году, а фонтаны и бассейн для купания открыты лишь в 1954 году. Описание Для Слоновьей пещеры характерны изображения грозных лиц, высеченных в камне для защиты от злых духов. Раннее считалось, что главной фигурой святилища был слон, от которого и произошло его нынешнее название. По другим данным, оно связано с каменной статуи индуистского бога Ганеши, имеющего голову слона, располагавшейся внутри храма. Это место упоминается в яванской поэме «Нагаракертагама», написанной в 1365 году. Большое место для купания стало раскапываться лишь в 1950-х годах. Внутрь Слоновьей пещеры можно попасть, только спустившись по длинной лестнице. Внутреннее пространство святилища небольшое и, как правило, покрыто следами от белого дыма, исходящего от горящих благовоний. В Гоа Гадже также имеются семь женских статуй (из которых одна была разрушена во время землетрясения), держащих кувшины с водой, на которых изображены семь священных рек Индии: Ганг, Сарасвати, Джамна, Годавари, Инд, Кавери и Нармада. Статус объекта всемирного наследия 19 октября 1995 года Гоа Гаджа была добавлена в предварительный список объектов всемирного наследия ЮНЕСКО в категории «Культура», но был исключена оттуда вместе с 11 другими объектами в 2015 году. Примечания
Goa Gajah

Goa Gajah eller Elefantgrottan ligger på ön Bali nära Ubud i Indonesien och byggdes på 800-talet. Beskrivning Vid grottans ingång finns en relief med olika hotfulla varelser och demoner huggen direkt ur klipphällen. Den främsta figuren runt själva öppningen troddes från början vara en elefant, därav dess smeknamn Elefantgrottan. Platsen omnämns i det javanesiska poemet Desawarnana skrivet 1365. Ett omfattande badområde invid platsen blev först på 1950-talet arkeologiskt undersökt. Figurerna vid ingången verkar ha varit tänkta att skrämma bort onda andar. Världsarvsstatus Sedan 19 oktober 1995 är "Elefantgrottan" uppsatt på Indonesiens tentativa världsarvslista. Referenser Litteratur Pringle, Robert (2004). Bali: Indonesia's Hindu Realm; A short history of. Short History of Asia Series. = Allen & Unwin. ISBN 1-86508-863-3 Davison, J.; Nengah Enu, Bruce Granquist, Luca Invernizzi Tettoni (2003). Introduction to Balinese Architecture. Tuttle Publishing. ISBN 0-7946-0071-9 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Goa Gajah.
Sumberkima

Sumberkima Village (Indonesian: Desa Sumberkima) is a small settlement, located in west Buleleng Regency, in the north-west corner of Bali island, a Province of the Indonesian archipelago. Economy Sumberkima settlement’s economy is heavily reliant on hospitality business, employment and supply of primary produce to the multiple tourist resorts located along the coast in the area. Fishing, fish-farming, tobacco and rice cultivating is a prevailing agricultural sector. A new source of income was introduced in 2001 with the construction of Lt.Col. Wisnu Airfield. The airfield was planned to increase a flow of tourism to this remote area of Bali. The airfield and surrounding installations are also home to Bali International Flight Academy, training airline cadets for various airlines, including the national Garuda Airlines carrier. Culture and Religion Prevailing Hindu Balinese culture. Almost unspoiled by an overwhelming tourism sector in the south of Bali. Beautiful influence of Islamic migration from neighboring Java island. Multiple Balinese Hindu temples in the area, including a small public temple in the mountainous region of the village, accompanied by a large number of personal family shrines. Islamic influence in the region is indicated by a recently constructed mosque in the northern part of Sumberkima. Entertainment Several restaurants, PADI-approved diving centers, fishing/snorkeling trip shops are located along the main road. Several hotels and resorts, offering quiet accommodation for couples. Many offer Balinese dancers as a part of their holiday venue. Night-life, bars and clubs are available in the "Lovina" resort region, approx 45 km to the East of Sumberkima and Singaraja city. External links Bali International Flight Academy Jakarta Post Sumberkima Development Project
Palácio de Lahane

Der Palácio de Lahane (Lahane-Palast), auch Palácio das Nobres (deutsch Adelspalast), war früher die Residenz des portugiesischen Gouverneurs von Portugiesisch-Timor. Er steht im Suco Lahane Ocidental (Verwaltungsamt Vera Cruz, Gemeinde Dili), unterhalb des Foho Marabia. Übersicht Gouverneur Afonso de Castro (1859 bis 1861 und 1862 bis 1863) ließ sich 1860 einen Wohnsitz in Lahane erbauen, anderthalb Kilometer südlich des Stadtzentrums der Kolonialhauptstadt Dili in den Bergen, da das Tiefland an der Bucht als malariaverseucht galt. Gouverneur João Maria Pereira (1883–1885) plante dann eine offizielle Residenz, doch erst unter Alfredo de Lacerda Maia (1885–1887) wurde der Palácio de Lahane als Wohnsitz des Gouverneurs errichtet. Die Amtsräume befanden sich im Zentrum Dilis im Palácio das Repartições. Die Residenz ist heute ein einstöckiges, rosafarbenes Gebäude mit achteckigen Türmen an jeder der vier Ecken. Der Bau wurde restauriert, nachdem er in der letzten Gewaltwelle der indonesischen Besatzung, um das Unabhängigkeitsreferendum in Osttimor 1999, niedergebrannt worden war. Damals waren nur die Mauern stehen geblieben. Die Restaurierung wird aber teilweise kritisiert. Zwar ist die rosa Farbe nicht unästhetisch, aber die Originalfarbe war Grau. Außerdem wurden die Innenwände entfernt, um einen Festsaal für formelle Anlässe zu schaffen. Auf der Rückseite wurde eine Terrasse angeschlossen, und ein Keller wurde gebaut. Kritisiert wird auch der Fußweg, der in portugiesischen Stil gepflastert ist, denn zur kolonialen Zeit gab es einen solchen nicht. Der Symmetrie kommt der Bau des vierten Turms entgegen, der vom Eingang aus gesehen hinten links im Original fehlte. Die spitzen Dächer der Türme, die nach dem Zweiten Weltkrieg verschwunden waren, wurden wieder hergestellt, allerdings behielt man die Balustrade bei. Als im Februar 2013 der Präsidentenpalast durch Überflutungen mit Schlamm verunreinigt wurde, diente der Palácio de Lahane als vorübergehendes Büro des Staatspräsidenten. Weblinks Siehe auch Geschichte Osttimors Weblinks Bild des Palastes Der Palast nach der Zerstörung 1999 Einzelnachweise
Palacio de Lahane

El Palacio de Lahane (en portugués: Palácio de Lahane) es un edificio histórico en Timor Oriental. Alguna vez fue la residencia de los gobernadores portugueses del Timor portugués, entre ellos el gobernador Alfonso de Castro (1859 a 1861 y de 1862 a 1863).​ Se encuentra una milla al sur del centro de la capital colonial de Dili en las montañas. La residencia es ahora de una sola planta, de color rosa con torres octogonales en las esquinas. El edificio fue restaurado después de ser quemado en la ola de violencia por la ocupación de Indonesia con motivo del referéndum de independencia de Timor Oriental en 1999. En ese momento, solo las paredes quedaron en pie. Además, las paredes interiores se eliminaron para crear una sala de banquetes para ocasiones formales. El palacio es ahora un lugar notable para las ceremonias especiales.​ Véase también Palacio de Hulihee Palacio de Husuni Kubwa Palacio de Kampong Glam Palacio de Kubadabad Referencias
Palácio de Lahane

Palácio de Lahane (ou Palácio Nobre) é um edifício histórico de Timor-Leste situado na encosta sobranceira à cidade de Díli, a cerca de 2 km do seu centro. O edifício foi construído para servir de residência oficial aos governadores portugueses de Timor, tendo ao longo da sua história sofrido diversas alterações à sua arquitetura original, a última das quais resultado da sua destruição pelas forças indonésias aquando do referendo de 1999 que levou ao termo da ocupação de Timor-Leste pela Indonésia. Descrição Concebido para residência dos governadores de Timor Português, o edifício tem a suas raízes numa casa construída no local em 1860, no tempo do governador Afonso de Castro (1859 a 1861 e de 1862 a 1863). O imóvel original foi substituído em 1933 por uma nova residência, com estilo vagamente de chalet e com influências da art déco colonial, a qual, depois de múltiplas intervenções e restauros, deu origem ao actual edifício. Durante a ocupação japonesa (1942-1945) o governador português permaneceu com residência fixa no edifício. Após a invasão do território pela Indonésia em 1975, o edifício foi usado para fins cerimoniais como Gedung Negara (Edifício de Estado), tendo sofrido algumas pequenas alterações. A residência é presentemente composta pelo antigo edifício, de um só piso, com paredes exteriores cor-de-rosa com torres octogonais nas esquinas, e ainda, ligado a este, por um novo corpo integrado na encosta sob o terraço posterior. O edifício foi restaurado depois de ser queimado na onda de violência que se seguiu ao referendo de decidiu a independência de Timor-Leste em 1999. Desse incêndio apenas sobreviveram as paredes exteriores. O restauro foi financiado pelo Município de Lisboa, no contexto da cooperação enquadrada pela UCCLA (União das Cidades Capitais de Língua Portuguesa), mediante projeto do arquiteto João Laplaine Guimarães. Na reconstrução foram eliminadas as paredes interiores para criar uma sala de banquetes para ocasiões formais. Integrado na Presidência da República de Timor Leste, o palácio é utilizado para cerimónias solenes e alojamento de visitas oficiais. Sede temporária da Presidência da República Em fevereiro de 2013, o Palácio Presidencial Nicolau Lobato foi contaminado pelas inundações de lama e o Palácio de Lahane serviu como sede temporária do Presidente da República. Ver também Palácio das Cinzas Palácio Presidencial Nicolau Lobato Palácio Arquitectura Notas