Nationaal park Aketajawe-Lolobata

Nationaal park Aketajawe-Lolobata is een nationaal park in Indonesië. Het lig in het noorden van het eiland Halmahera in de provincie Noord-Molukken. Het is onderdeel van de biodiversiteitshotspot Wallacea. Flora en fauna De vegetatie van het nationale park bestaat voornamelijk uit laagland- en bergregenwoud. Het bos wordt gekenmerkt door een hoge mate van biodiversiteit, waaronder Agathis-soorten, Calophyllum inophyllum, Octomeles sumatrana, Koordersiodendron pinnatum, Pometia pinnata, Intsia bijuga, Canarium mehenbethene gaerta en Palaquium obtusifolium. Van de 51 zoogdiersoorten die in de Noord-Molukken voorkomen, komen er 28 voor op het eiland Halmahera, waarvan er zeven endemisch zijn voor deze regio en één, de Phalanger ornatus, endemisch is voor het eiland. Van de 243 vogelsoorten in Noord-Molukken zijn er 211 geregistreerd op het eiland Halmahera, waarvan er 24 endemisch zijn, waaronder azuurscharrelaar, grijskopjufferduif, grote pitta, halmaherahavik, halmahera-ijsvogel, halmahera-ral, halmaherarupsvogel, halmaherawielewaal, Molukse kraai, Noord-Molukse ijsvogel, Wallace' paradijsvogel, witte kaketoe en zwart boshoen. Reptielen en amfibieën in het park zijn onder andere de Callulops dubia, Caphixalus montanus en Hydrosaurus werneri. Andere endemische dieren op Halmahera zijn onder andere twee sprinkhanensoorten, drie libellensoorten, één vlindersoort en twintig soorten landslakken. Important Bird Area Het gebied is aangewezen als Important Bird Area door BirdLife International vanwege het belang voor significante populaties van de azuurscharrelaar, brilmuskaatduif, bruinkapbrilvogel, buruhoningvogel, goliathspoorkoekoek, grijskopjufferduif, grote pitta, halmaherahavik, halmahera-ijsvogel, halmaherajufferduif, halmaheralederkop, halmaheramonarch, halmaheraparadijskraai, halmaherarupsvogel, halmaherawielewaal, helmmonarch, Molukse fluiter, Molukse kraai, molukse muskaatduif, Molukse rupsvogel, morotailederkop, Noord-Molukse ijsvogel, roodbuiktriller, Wallace' paradijsvogel, zilveroorhoningeter en zwart boshoen. Menselijke bewoning Het park is de thuisbasis van een semi-nomadische gemeenschap die bekend staat als het Togutil-volk of Tobelo Dalam (Bos-Tobelo). Ze spreken dezelfde taal als de kustdorpen van het Tobelo-volk. Hun aantal wordt geschat op ongeveer 2000. Naar schatting 300 tot 500 van hen leven in volledige afzondering in het bos, waar ze in hun levensonderhoud voorzien. Bescherming en bedreigingen In 1981 stelde het Nationaal Behoudsplan voor om vier beschermde gebieden aan te wijzen: Aketajawe, Lolobata, Saketa en Gunung Gamkonora. Het Indonesische Biodiversiteitsactieplan van 1993 adviseerde om één geïntegreerd beschermd gebied aan te wijzen. Uit onderzoek door BirdLife International in 1994-1996 bleek dat Aketajawe-Lolobata een Important Bird Area is. In 1995 werden de gebieden Aketajawe en Lolobata voorgesteld als nationaal park. In 1999 werd een groot bosgebied van 7.264.707 hectare aangemerkt als staatsbosgebied, waaronder de bosgroepen Aketajawe en Lolobata. In 2004 werd een nationaal park uitgeroepen met een totale oppervlakte van 167.300 ha, dat bestaat uit de beschermde bosgroep Aketajawe (77.100 ha) in de districten Centraal-Halmahera en Kota Tidore Kepulauan, en de bosgroep Lolobata (90.200 ha) in het district Oost-Halmahera. Illegale houtkap en mijnbouw vormen een bedreiging voor het nationale park. Tussen 1990 en 2003 is het bosareaal in Noord-Maluku afgenomen van 86% tot iets minder dan 70%, waarbij een groot deel van deze afname plaatsvond in de laaglanden (onder 400 m). Als gevolg hiervan werden soorten met een groot deel van hun verspreidingsgebied op lage hoogten het zwaarst getroffen.