NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rembang Regency

Rembang Regency (Indonesian: Kabupaten Rembang) is a regency (Indonesian: kabupaten) on the extreme northeast coast of Central Java Province, on the island of Java (bordering on the Java Sea) in Indonesia. The regency covers an area of 1,036.70 km2 on Java, and it had a population of 591,359 at the 2010 Census and 645,333 at the 2020 Census; the official estimate as of mid 2025 was 670,095 (of whom 336,601 were males and 333,494 were females). Its administrative capital is the town of Rembang. Geography It is a lowland, with a maximum elevation of about 70 metres (230 ft) above sea level. The Solo River flows through its inland section. The regency is crossed by the North Coast Road, an inter-province main road on the island. Borders Rembang Regency is bordered by: North : Java Sea East : Tuban Regency in East Java Province South : Blora Regency West : Pati Regency Administrative districts The regency is divided into fourteen districts (kecamatan), tabulated below with their areas and their populations at the 2010 Census and the 2020 Census, together with the official estimates as of mid 2025. The table also includes the locations of the district administrative centres, the number of administrative villages in each district (totaling 287 rural desa and 7 urban kelurahan - the latter all in Rembang town District), and its post-code. Note: (a) Rembang (town) District comprises 7 urban kelurahan (Gegunung Kulon, Kutoharjo, Leteh, Magersari, Pacar, Sidowayah and Tanjungsari) and 27 rural desa. Climate Rembang has a tropical monsoon climate (Am) with moderate to little rainfall from May to October and heavy rainfall from November to April. Lasem During the colonial Dutch East Indies period, the area was known as Lasem. The Han family of Lasem was a prominent Chinese immigrant family of colonial government bureaucrats and landlords in the area. References External links Media related to Rembang Regency at Wikimedia Commons (in Indonesian) Official website
Kabupaten de Rembang

Le kabupaten de Rembang, en indonésien Kabupaten Rembang, est un kabupaten d'Indonésie situé dans la province de Java central. Histoire L'apothicaire portugais Tomé Pires est le premier Européen à mentionner le nom de Rembang, vers 1515. Il signale notamment le rôle de ce port dans le commerce du riz et du bois. Rembang est également un centre international de construction navale. Ainsi, en 1671, on y construit deux bateaux, l'un pour le chef pirate chinois Koxinga (Zheng Chenggong), l'autre pour des armateurs japonais. En 1743, Rembang et les forêts de teck alentour passent sous le contrôle des Hollandais de la VOC (Compagnie néerlandaise des Indes orientales). En 1750, la VOC transfère à Rembang la garnison qu'elle entretenait dans la ville de Lasem. L'année suivante, Rembang est élevée au rang de kadipaten, supplantant Lasem. Vers 1850, Rembang devient, comme sa voisine Lasem, un centre de contrebande de l'opium. Culture et tourisme La Grande Mosquée de Rembang a été construite en 1814 sous l'administration de l' adipati Tjondroningrat. Bien qu'elle ait subi 6 restaurations, elle a gardé son élégante architecture javanaise originale. La tombe de Raden Ayu Kartini, une aristocrate qui militait pour une éducation moderne des femmes javanaises, se trouve à Rembang. Elle est un lieu de pèlerinage et de recueillement. Archéologie Le site de Plawangan, dans le district de Kragan, se trouve à 35 km à l'est de la ville de Rembang en direction de Surabaya. On y a trouvé des squelettes humains, dont certains logés dans une position assise à l'intérieur d'urnes, des parures, des objets en métal. Les mégalithes de Terjan se trouvent également dans le district de Kragan, à environ 45 km de Rembang. Situés au sommet d'une colline plantée d'arbres, ils ont la forme de têtes d'animaux. Bibliographie Lombard, D., Paul Piollet, C. Salmon, « Gresik : Une culture révolue ? Le Pasisir javanais de Gresik à Rembang », Archipel, Année 1996, Volume 51, Numéro 51, pp. 95-112 Portail de l’Indonésie
Rembang (regentschap)

Rembang is een regentschap (kabupaten) in de Indonesische provincie Midden-Java op Java. Het regentschap telt 645.333 inwoners (volkstelling 2020). Hoofdstad is de gelijknamige stad Rembang. Het regentschap wordt begrensd door de Javazee in het noorden, het regentschap Tuban in de provincie Oost-Java in het oosten, het regentschap Blora in het zuiden, het regentschap Pati in het westen. Onderdistricten Het regentschap bestaat uit veertien onderdistricten (de zogenaamde kecamatans). In deze onderdistricten liggen 294 plaatsen die een administratieve eenheid zijn, 7 met een stedelijke karakter (kelurahans) en 287 met een landelijke karakter (desa's)
Semarang (Regierungsbezirk)

Semarang ist ein indonesischer Regierungsbezirk (Kabupaten) in der Provinz Jawa Tengah, im Zentrum der Insel Java. Ende 2025 leben hier über eine Million Menschen. Hauptstadt und Regierungssitz des Verwaltungsbezirks ist die Stadt Ungaran. Ungaran liegt etwa 16 km Luftlinie südlich der Provinzhauptstadt Semarang. Geografie Der Regierungsbezirk erstreckt sich zwischen 7°3′57″ und 7°30′ s. Br. sowie zwischen 110°14′54.75″ und 110°39′3″ ö. L. Er grenzt im Südwesten an den Regierungsbezirk Magelang, im Westen an Temanggung, im Nordwesten an Kendal, im Norden an die Stadt Semarang, im Nordosten an die Regierungsbezirke Demak und Grobogan sowie im Süden und Osten an Boyolali. Die autonome Stadt Salatiga hingegen bildet eine Enklave innerhalb des Regierungsbezirk und ist verwaltungstechnisch von ihm getrennt. Verwaltungsgliederung Administrativ unterteilt sich Semarang in 19 Distrikte (Kecamatan), mit 235 Dörfern (davon haben 27 als Kelurahan urbanen Charakter) mit 6.750 RT (Rukun Tetangga) und 1.605 RW (Rukun Warga). Der Regierungsbezirk wird zusammen mit den Städten Semarang und Salatiga sowie den Kabupaten Demak, Kendal und dem Westteil von Grobogan zur Großstadtregion (Semarang Metropolitan Area Kedungsepur) gerechnet (Mitte 2023 6,20 Mio. Einw. auf 4591 km²). Demographie Zur Volkszählung im September 2020 lebten im Kabupaten Semarang 1.053.094 Menschen, davon 528.030 Frauen (5014 %) und 525.064 Männer. Gegenüber dem letzten Census (2010) sank der Frauenanteil um 0,63 Prozent. 70,38 % (741.206) gehörten 2020 zur erwerbsfähigen Bevölkerung; 22,16 % waren Kinder (bis 14 Jahre) und 7,45 % waren im Rentenalter (ab 65 Jahren). Mitte 2022 waren von der Gesamtbevölkerung 40,10 % ledig; 52,73 % verheiratet; 2,10 % geschieden und 5,06 % verwitwet. Bevölkerungsentwicklung (Zensus) Bevölkerungsentwicklung des Kabupaten Semarang von 1971 bis 2020 Ergebnisse der Volkszählungen Nr. 3 bis 8 – Sensus Penduduk (SP) Ergebnisse von drei intercensalen Bevölkerungsübersichten (1995, 2005, 2015) – Survei Penduduk Antar Sensus (SUPAS) Bevölkerungsentwicklung Aktueller Bevölkerungsstand (Ende 2025) Aktuelle Religionsverteilung Weblinks mannigfaltige Publikationen im PDF-Format auf der Statistikseite des Kabupaten Semarang (indonesisch/englisch) Profil Kondisi Geografis Kabupaten Semarang (mit Karte) (indonesisch) Einzelnachweise
Kabupaten de Semarang

Le kabupaten de Semarang, en indonésien Kabupaten Semarang, est un département de la province indonésienne de Java central. Son chef-lieu est Ungaran. Le kabupaten est distinct de la ville de Semarang. En son sein se trouve la kota de Salatiga, également distincte administrativement. Géographie Le kabupaten est bordé : Au nord, par la ville de Semarang, À l'est, par les kabupaten de Demak, Grobogan et Boyolali, Au sud, par celui de Boyolali et À l'ouest, par ceux de Magelang, Temanggung et Kendal. La partie occidentale du kabupaten est montagneuse, avec comme points culminants le volcan Ungaran (2 050 mètres) à la frontière avec le kabupaten de Kendal à l'ouest, et le Merbabu (3 141 mètres) au sud-ouest. Histoire En 1906, sous l'administration du bupati Raden Mas Soeboyono, le gouvernement colonial des Indes néerlandaises crée la gemente (municipalité) de Semarang, détachée du kabupaten et placée sous l'autorité d'un burgenmester. Dans les années 1970, le chef-lieu du kabupaten est de facto réinstallé à Ungaran. En 1983, Ungaran devient officiellement chef-lieu. Tourisme Musée du chemin de fer d'Ambarawa Le fort Willem II La grotte mariale de Kerep Archéologie Les Gedong Songo Le Candi Klero Les bupati des époques de Demak, Mataram et coloniale Pandan Arang II, également connu sous le nom de Raden Kaji Kasepuhan (1547-1553) Raden Ketib, également connu sous les noms de Pangeran (prince) Kanoman et Pandan Arang III (1553-1586) Mas Tumenggung Tambi (1657-1659) Mas Tumenggung Wongsorejo (1659 - 1666) Mas Tumenggung Prawiroprojo (1966-1670) Mas Tumenggung Alap-alap (1670-1674) Kyai Mertonoyo, également connu sous les noms de Kyai Tumenggung Yudonegoro et Kyai Adipati Suromenggolo (1674 -1701) Raden Martoyudo atau Raden Su...grat (1743-1751) R. Marmowijoyo ou Sumowijoyo ou Sumonegoro ou Surohadmienggolo (1751-1773) R. Surohadimenggolo IV (1773-?) 1777 - 1791 Sura Adimenggala IV 1791 - 1809 Sura Adimenggala V Raden Adipati Surohadimenggolo V ou Kanjeng Terboyo (?) Raden Tumenggung Surohadiningrat (?-1841) Putro Surohadimenggolo (1841-1855) Mas Ngabehi Reksonegoro (1855-1860) Raden Tumenggung P. Suryokusurno (1860-1887) R. T. P. Reksodirjo (1887-1891) R. M. T. A. Purbaningrat (1891-?) R. Cokrodipuro (?-1897) Raden Mas Soebiyono (1897-1927) R. M. Amin Suyitno (1927-1942) Raden Mas Aria Adipati Sukarman Mertohadinegoro (1942-1945) Source Site du gouvernement du Kabupaten de Semarang Portail de l’Indonésie
Semarang (regentschap)

Het regentschap Semarang, is een regentschap (Indonesisch: kabupaten) in het noorden van de Indonesische provincie Midden-Java. De hoofdplaats van dit regentschap is Ungaran. Dit regentschap grenst in het noorden aan de stadsgemeente Semarang ; aan het regentschap Demak en Grobogan in het oosten; regentschap Boyolali in het zuidoosten; en de regentschappen Magelang, Temanggung, en Kendal in het westen. Geschiedenis De geschiedenis van het regentschap Semarang is onlosmakelijk verbonden met de stad Semarang. Volgens overlevering werd Semarang gesticht door Raden Kadji Kasepoehan (ook bekend onder de naam Ki Pandan Arang II) op 2 mei 1547 en bevestigd door Sultan Hadiwijaya. De stad staat bekend om zijn grote Chinese bevolkingsgroep. De naam van de stad is ontstaan uit een samentrekking van de woorden asem (tamarinde) en arang (zelden). Tijdens het bewind van de Bupati of regent Raden Mas Soebojono, in 1906, werd door het Nederlands-Indische regering besloten om Semarang te splitsen in een gemeente en een regentschap. De gemeente Semarang, werd dan geleid door een burgemeester terwijl het regentschap door een regent of bupati werd geleid. Het regentschap werd daarna formeel opgericht in 1950 door de wet artikel 13 in het kader van de creatie van regentschappen in Indonesië. Tijdens het bewind van bupati Iswarto (1969-1979), werd de hoofdplaats van het regentschap Semarang de facto verhuisd naar Ungaran. Daarvoor was het bestuurscentrum te vinden in de stad Semarang. Daarna werd op 20 december 1983 formeel vastgelegd dat de hoofdplaats van het regentschap Semarang het onderdistrict (kecamatan) Ungaran moet zijn. Onderdistricten Semarang is onderverdeeld in 19 onderdistricten (kecamatan). Deze zijn verder verdeeld in 208 desa en 27 kelurahan (dorpen). Ambarawa Bancak Bandungan Banyubiru Bawen Bergas Bringin Getasan Jambu Kaliwungu Pabelan Pringapus Sumowono Suruh Susukan Tengaran Tuntang Ungaran Barat Ungaran Timur
Kabupaten Semarang

Kabupaten Semarang är ett kabupaten i Indonesien. Det ligger i provinsen Jawa Tengah, i den västra delen av landet, 400 km öster om huvudstaden Jakarta. Antalet invånare är 995 703. Arean är 1 447 kvadratkilometer. Det gränsar till staden Semarang som inte ingår i Kabupaten Semarang, Terrängen i Kabupaten Semarang är varierad. Kabupaten Semarang delas in i: Tuntang Bawe Kommentarer Källor
Kraton Ngayogyakarta Hadiningrat

Le Kraton Ngayogyakarta Hadiningrat (en indonésien, Keraton Ngayogyakarta Hadiningra ; en javanais, ꦏꦿꦠꦺꦴꦤ꧀ꦔꦪꦺꦴꦒꦾꦏꦂꦠꦲꦢꦶꦤꦶꦔꦿꦠ꧀) est un kraton, palais royal, situé à Yogyakarta en Indonésie. Il est le siège du sultan de Yogyakarta. Le 18 septembre 2023, il est inscrit au patrimoine mondial lors de la 45ème session du Comité du patrimoine mondial qui s'est tenue à Riyad, sous un ensemble plus vaste appelé « L’axe cosmologique de Yogyakarta et ses monuments historiques emblématiques ». Voir aussi articles connexes Taman Sari, site de l'ancien jardin royal du sultanat de Yogyakarta Liste de palais en Indonésie (en) Liens externes (id) Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Ressource relative à l'audiovisuel : IMDb Notes et références Portail de l’Indonésie Portail de la monarchie
Kraton Ngayogyakarta Hadiningrat

De Kraton Ngayogyakarta Hadiningrat is een paleis in de Indonesische stad Yogyakarta. Het complex bestaat uit meerdere paviljoens. Het paleis werd in 1785 gebouwd in opdracht van sultan Hamengkubuwono I, nadat hij het verdrag van Giyanti had getekend waarin de vrede tussen verschillende Javaanse vorsten en de Vereenigde Oostindische Compagnie werd geregeld en was een reactie op de bouw door de Nederlanders van fort Vredeburg. Rondom het paleis bevond zich een dubbele vierkante ommuring van 2-4 meter breed in rode baksteen en een slotgracht. Er waren oorspronkelijk vijf poorten met ophaalbruggen. In 1809 werden de bastions vergroot om een aanval van Nederlandse troepen te kunnen voorkomen. Het paleis werd tijdens de Britse tijd in 1812 door troepen van Thomas Stamford Raffles aangevallen waarbij een kruithuis in het noordoostelijke bastion ontplofte en op 20 juni 1812 toegang verkregen werd. Vier bastions, en een deel van de noordoostelijke en zuidelijke verdedigingsmuur zijn nog aanwezig. Het noordoostelijk bastion dat in 1812 was opgeblazen, is in 2020 herbouwd. De meeste gebouwen die in het huidige paleis te vinden zijn, zijn gebouwd in opdracht van sultan Hamengkubuwono VIII. Binnen de omwalling ligt ook het waterpaleis Taman Sari.
Keraton (Yogyakarta)

Keraton lub Kraton – pałac sułtański zbudowany w latach 1755–1795 w Yogyakarcie, podczas panowania sułtana Hamengkubuwono I. Kompleks pałacowy składa się z komnat ceremonialnych, sali tronowej, meczetu, pawilonów dla gości. Znajdują się tu również koszary, odlewnie uzbrojenia i amunicji oraz dwa place defilad. Do dyspozycji rodziny królewskiej jest również rozległy ogród. Cały kompleks jest otoczony murem. Bibliografia Praca zbiorowa: Podróże Marzeń – Indonezja. Wyd. I. Warszawa: Mediaprofit sp. z o.o., 2007, s. 142–143. ISBN 978-83-60174-66-1.
Максим (компания)

«Максим» — международная компания, развивающая сервис заказа такси, доставки еды и других услуг через мобильные приложения и по телефону. История Образована в 2003 году в Шадринске предпринимателями Максимом Белоноговым и Олегом Шлепановым на паритетной основе. Идея открыть службу такси возникла после того, как в 2002 году распространение сотовой связи уничтожило пейджинговую фирму партнёров, открытую по франшизе «Мобил Телеком». От фирмы остался телефонный номер и операторы. Для заказа такси пользователи звонили по многоканальному телефону, оператор записывал заявку в тетрадь и по рации передавал таксисту. С 2003 по 2009 год были открыты подразделения в четырёх городах, в 2010-м — в семнадцати, затем ежегодно запускались по несколько десятков населенных пунктов. В 2017 году компания начала продавать франшизу. К 2019 году география работы, с учетом франшизы, составила 450 городов в России и шестнадцати странах, в том числе в Казахстане, Грузии, Малайзии, Индонезии, Украине. В 2007 году появилось первое приложение для водителей такси на Java. В том же году — приложение для пассажиров. В 2019 году Аналитический центр при Правительстве РФ оценил долю «Максима» в 9 % рынка легального такси в России, включив в первую тройку агрегаторов. В январе 2022 года сервис заказа такси «Максим» преодолел рубеж в 1000 городов мира. Тысячным населенным пунктом в географии работы компании стал город-миллионник Канпур в Индии. На начало 2022 года сервис охватывал 17 стран в Азии (Индонезия, Малайзия, Индия, Филиппины), Латинской Америке (Колумбия, Аргентина, Перу, Бразилия, Мексика), Юго-Восточной Европе (Болгария), а также страны постсоветского пространства (Азербайджан, Беларусь, Армения, Казахстан, Таджикистан, Украина, Грузия). Отношения с конкурентами В 2016 году Максим Белоногов и Олег Шлепанов получили предложение продать бизнес израильскому сервису Gett. Позже поступали предложения от «Яндекса», Uber и Mail.Ru Group. Предприниматели отказались от сделок, поскольку предложения оказались непривлекательными. Санкции В 2017 году сервис был запущен в Иране. Весной 2018-го приложение «Максим» для заказа такси некоторое время было недоступно в App Store из-за санкций США против Ирана. В январе 2019 года примерно на месяц из магазина было удалено приложение для водителей Taxsee Driver. Для урегулирования конфликта компания привлекла американского юриста из Казани. После всех процедур приложения были возвращены. В настоящее время[какое?] в Иране под брендом «Максим» работает самостоятельная иранская компания. Примечания
Museum Wahanarata

Museum Wahanarata (voorheen Museum Kareta Karaton, Nederlands: Koetsenmuseum) is een in 1985 geopend museum met een collectie koetsen in de Indonesische stad Yogyakarta. Huisvesting Het museum is gehuisvest in het voormalige koetshuis van het kraton van Yogyakarta. Op 18 juli 2023 werd het museum door sultan Hamengkubuwono X heropend na een renovatie. Hierbij zijn de voormalige stallen bij het museum zijn betrokken ten behoeve van multimediale tentoonstellingen en een restauratieruimte. Collectie De collectie bestaat uit 21 historische statiekoetsen die gebruikt zijn door de sultan en zijn gevolg. De collectie omvat onder meer de Gouden koets en de Kanjeng Nyai Jimat, een door de VOC geschonken koets.
Tien Kok Sie Temple

Tien Kok Sie Temple is a Chinese temple in Surakarta, Central Java, Indonesia. Tien Kok Sie Temple is used by practitioners of three religions: Confucianism, Buddhism, and Taoism, though it is currently visited mostly by Buddhists. It is one of the oldest temples in Central Java. History When the palace of the Surakarta Sunanate was moved from Kartasura to Surakarta in 1745, the Tien Kok Sie Temple also moved. Construction of the temple in the location where it stands today, to the south of Pasar Gede Hardjonagoro, began in 1745, carried out by the Chinese residents in the Pasar Gede area. The temple was built at an intersection, which according to Chinese belief required a temple to cleanse the area of negative energy. Its establishment also led to a further influx of Chinese residents to the area. The ownership status of the temple's land is not clear because it stands on ground owned by the Surakarta Sunanate, though the Sunanate originally granted the land to the temple. The temple's name was changed from Vihara Alokiteswara to Tien Kok Sie Temple as a result of Abdurrahman Wahid's presidency. The name was changed to follow the policy regarding the establishment of Confucianism as an official religion in Indonesia. Since 2007, the temple has also had a hand in the annual Grebeg Sudiro celebrations, which are a melding of Chinese and Javanese traditional practices. On May 3, 2013, the Indonesian Ministry of Primary and Secondary Education recorded Tien Kok Sie Temple as an Indonesian cultural heritage site. The temple remains in its historic condition without changes to its original architecture. Architecture The temple's architecture is Chinese in nature, with carved ornamentation on its windows and doors. There are, however, certain Javanese elements incorporated into the structure of the building, making the temple an example of the adoption of Chinese culture into Surakarta through religious and trade routes. References
Great Mosque of Garut

The Great Mosque of Garut is a historical congregational mosque in the city of Garut, Garut Regency, West Java, Indonesia. The mosque is one of the oldest mosques in the region, first constructed on September 15, 1813 by the Dutch colonial representatives in the Priangan. The mosque was renovated three times in 1949, 1979, and 1998 into a traditional Javanese Islamic architectural style with sloped roofs. Description Initial construction The regional capital of the Garut area was moved from Balubur Limbangan to the current area, and the Dutch colonial government initiated four infrastructure development plans, among which was the construction of the mosque. The Dutch constructed the pavilion building (the Babancong), the residence of the regent, the office of the regent assistant (the present-day Bakorwil building), as well as the prison building in the vicinity of the mosque. The construction of the mosque was initiated by the Regent Wira Tanu Datar VII who held power until 1815, and succeeded by Musa Suria Kertalegawa who came to power in 1829. By the time, the mosque became a center of activities for the local religious community. Renovation The initial construction was intended for five-times daily prayers, but as the development continued, and the popularization of pesantren (Islamic boarding school) culture, the mosque began to hold Friday Prayers, Eid prayers and other congregational religious activities. To accommodate this, the mosque was renovated in 1949, with a fresh outer look based on the Javanese Mataram Islamic architecture. The characteristics of the renovated style were the three-level roofs soaring upward. The mosque was renovated again in 1979 and a dome was installed. The third renovation was initiated on November 10, 1994, and completed on August 25, 1998. For the third renovation, the current governor of West Java Ridwan Kamil, who back then was an assistant professor of the Bandung Institute of Technology, was involved as an architect. Ridwan Kamil was assigned to deploy a satellite technology to determine the direction of Qibla. It was an assignment he directly received from his lecturer and was one of his first mosque projects. The third renovation has also widened the courtyard which is being used today for bazaar during Islamic events and the regional government's official ceremonies. Religious education Since Ramadan in 1983, the mosque has been holding pesantren kilat or an Islamic boarding school program for a limited duration of time. The mosque has been a popular place for children's basic religious education such as Qur'anic recitation. It also opened a program for university students. Gallery References
Ministerio de Utilización del Aparato Estatal y Reforma Burocrática

El Ministerio de Utilización del Aparato Estatal y Reforma Burocrática (en indonesio: Kementerian Pendayagunaan Aparatur Negara dan Reformasi Birokrasi) es un ministerio de Estado encargado de la administración pública en Indonesia. Entre sus funciones consisten en mantener informado al Presidente de Indonesia de los asuntos internos del Estado.​ Organización El ministerio está organizado en 7 unidades y 5 comités de expertos.​ Secretaría General Dirección General de Reforma Burocrática, Rendición de Cuentas y Supervisión de los Funcionarios Dirección General de Institución y Gobernanza Dirección General de Recursos Humanos Dirección General del Servicio Público Inspectorado Agencia de Investigación y Desarrollo de Recursos Humanos Comité Especial del Ministro de Derecho Comité Especial del Ministro de Políticas Públicas Comité Especial del Ministro en Comunicación Estratégica y Relaciones Institucionales Comité Especial del Ministro de Gobernación y Autonomía Regional Comité Especial del Ministro sobre Cultural Laboral Burocrática Referencias