NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sonobudoyo Museum

The Sonobudoyo Museum (Javanese: ꦩꦸꦱꦶꦪꦸꦩ꧀ꦱꦤꦧꦸꦢꦪ, romanized: Musiyum Sanabudaya) is a Javanese history and culture museum and library in Yogyakarta, Indonesia. The museum contains the most complete collection of Javanese artifacts, after the National Museum in Jakarta. In addition to ceramics of the Neolithic era and bronze sculptures from the 8th century, the museum also includes collections of wayang (shadow puppets), various ancient weapons (such as keris), and Javanese masks. The Sonobudoyo Museum consists of two units, with Unit I located at Jalan Trikora No. 6 Yogyakarta, and Unit II located at Ndalem Condrokiranan, Wijilan, to the east of main (northern) alun-alun in the city. The museum also features nightly wayang and gamelan performances on weekdays, primarily for foreign and domestic tourists. History The Java Instituut was a foundation established in 1919 in Surakarta for the study of the cultures of Java, Madura, Bali, and Lombok. In 1924, the Java Instituut held a congress in Surakarta to establish a museum with collections from the regions of Java, Madura, Bali, and Lombok. On November 6, 1935, the Sonobudoyo Museum was inaugurated and opened to the public, with the word sono meaning "place" and budoyo meaning "culture" in Javanese. In 1939, in order to support and complement the business of the Java Instituut, the Kunstambacht School or Sekolah Kerajinan Seni Ukir (Carving Arts and Crafts School) was opened. Towards the end of 1974, the Sonobudoyo Museum was handed over to the Ministry of Education and Culture and became directly responsible to the Directorate General in 2000. The Sonobudoyo Museum joined the Provincial Office of Culture and Tourism of Yogyakarta in 2001. See also List of libraries in Indonesia Notes Further reading Behrend, T.E. ed., Katalog Induk Naskah-naskah Nusantara. Jilid I, Museum Sonobudoyo, Yogyakarta. Jakarta: Penerbit Djambatan. xx, 802 pp. [Union Catalogue of Indonesian Manuscripts. Volume I, The Sonobudoyo Museum]. Behrend, T.E. 'Report on the Proyek Mikrofilm Museum Sonobudoyo'. Caraka 14:15-26. External links Official museum website (in Indonesian) Official museum website (in English)
Museum Sonobudoyo

Museum Sonobudoyo is een museum in de Indonesische stad Yogyakarta. Het museum werd opgericht om de cultuur van Java, Bali en Madura tentoon te stellen op initiatief van het Java-Instituut. Het museum werd door sultan Hamengkoeboewono VIII geopend als Museum Sono Boedojo op 6 november 1935. In 1937 werd besloten tot de oprichting van een aan het museum verbonden kunstambachtschool voor zilversmeden en houtsnijwerk om het Javaanse ambacht te bevorderen. Op 1 maart 1941 werd de school samen met een uitbreiding van het museum door sultan Hamengkoeboewono IX feestelijk geopend. De collectie omvat na het Nationaal Museum van Indonesië de grootste collectie Javaans erfgoed. De collectie bestaat onder meer uit wayangpoppen, Javaanse maskers, batik, wapens, keramiek uit het neolithicum en bronzen beelden uit de 8e eeuw. Een groot deel is bijeengebracht door het Java-Instituut. Een deel van de collectie isa fkomstig uit de verzameling van Gertrudes Johannes Resink. Doordat het instituut zich ook bezighield met de cultuur van Bali en Lombok is ook een zaal gewijd aan Bali. Huisvesting Het museum werd gevestigd aan de Alun-alun van de stad waartoe het Java-Instituut in 1933 het voormalige daar gevestigde politiekantoor aankocht. Het museumgebouw werd ontworpen door architect Thomas Karsten en is in 1986 en 2000 verder uitgebreid. In 1986 is het gebouw aan de oostzijde met een verdieping verhoogd en werd de kantoorruimte en leeszaal vervangen voor een auditoriumgebouw van twee verdiepingen. In 2000 werd een nieuwe bibliotheek gebouwd door de Nederlandse architect B. Vastriani. Het museum heeft sinds 2010 een provinciale (210/KEP/2010) en nationale culturele erfgoedstatus (via Permenbudpar No. PM.89/PW.007/MKP/2011). Galerij Externe link Officiële website
Музей Сонобудойо

Музей Сонобудойо (индон. Museum Sonobudoyo) — музей яванского искусства, представляет собой источник культуры и истории острова Ява (площадь 7 867 м²), Индонезия. Планировка музея, соблюдая традиционную яванскую архитектуру, была разработана голландским архитектором Керстен. Музей встретил первых посетителей в ноябре 1935 года. Коллекция Музей Сонобудойо является вторым музеем в Индонезии, после Национального музея в Джакарте, по количеству коллекций культурных артефактов. В музее хранится неолитическая керамика, статуэтки и бронзовые изделия с 8-го, 9-го и 10-го века, коллекция древних бронзовых колоколов, различные виды масок (вайанг) для кукольного спектакля театра теней, гамелан, древняя коллекция оружия, ткацкие станки и даже коллекция балийской культуры. На март 2006 года количество экспонатов составляло 43 235 единиц. Кроме того музей славится библиотекой, помещение площадью 668 м2, содержащая книги и рукописи по индонезийской культуре. В вечернее время, с 20:00 до 23:00, для туристов в помещении музея устраивают представление индонезийский театр теней «ваянг-кулит», в которых участвуют марионетки, сделанные вручную из кожи, а сюжетом служат мифические истории из Рамаяны. Примечания Ссылки Сайт музея (индон.) Sonobudoyo Museum (англ.) Виртуальный музей (англ.)
Trunojoyo Airport

Trunojoyo Airport (Indonesian: Bandara Trunojoyo) (IATA: SUP, ICAO: WART) is an airport near Sumenep, a city in the Madura Island of East Java, Indonesia. It is named after the Madurese nobleman Trunajaya, who led a rebellion in the 17th century against Mataram Sultanate and Dutch forces. The airport is the only airport on the island of Madura. It currently only serves regional flights to Bawean and Pagerungan in the Sapeken Islands, operated by Susi Air. Previously, there were flights to Surabaya operated by Citilink and Wings Air, but these services were discontinued in 2022 due to low demand. This airport also serves as a base for several flight schools, including Merpati Pilot School, Akademi Penerbang Indonesia Banyuwangi, Nusa Flying International, Aviatera, Global Aviation, and Bali International Flight Academy. History Trunojoyo Airport was originally built in 1979. At that time, its runway was only 850 meters long and 23 meters wide. In January 1976, a Merpati Nusantara Airlines aircraft successfully landed at Trunojoyo Airport, marking the first-ever aircraft to land in Madura. Furthermore, in 1979, for the first time in Sumenep’s history, 17 Hajj pilgrims departed from this airport to Juanda International Airport in Surabaya before continuing their journey to Jeddah. Unfortunately, due to a shortage of aviation personnel and inadequate supporting facilities, the airport was only operational for a brief period. From 1980 to 2010, it remained largely dormant, with minimal activity except for occasional visits by large propeller aircraft carrying government officials. Initially, Trunojoyo Airport was managed by the Sumenep Regency Government. In 2009, it was transferred to the Ministry of Transportation. Since then, Trunojoyo Airport has offered pioneering flight services and training flights. In 2010, the airport began a development project, extending the runway from 850 meters to 1,600 meters and widening it from 23 meters to 30 meters. The expansion was completed in 2016, enabling the airport to accommodate larger aircraft such as the ATR-72. Commercial flights resumed in 2015 after nearly 35 years of inactivity. To boost capacity, a new, larger terminal was built in 2018 and completed in 2022. The terminal was officially inaugurated by President Joko Widodo on 20 April 2022. Facilities The airport features a terminal building covering 3,600 square meters, with a capacity to accommodate 129,000 passengers annually. The airport has a runway measuring 1,600 meters by 30 meters, capable of accommodating aircraft such as the ATR-72. Airlines and destinations References External links Official website
Aeroportul Trunojoyo

Aeroportul Trunojoyo (IATA: SUP, ICAO: WRST) este un aeroport din Provincia Java de Est, Indonezia ce deservește zona Sumenep⁠(d)​. Situat la o altitudine de 4 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Trunojoyo Airport

Trunojoyo Airport är en flygplats i Indonesien. Den ligger i provinsen Jawa Timur, i den västra delen av landet, 800 km öster om huvudstaden Jakarta. Trunojoyo Airport ligger 4 meter över havet. Den ligger på ön Madura. Terrängen runt Trunojoyo Airport är platt. Havet är nära Trunojoyo Airport åt sydost. Runt Trunojoyo Airport är det mycket tätbefolkat, med 2 181 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Sumenep, 2,7 km väster om Trunojoyo Airport. Omgivningarna runt Trunojoyo Airport är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Kommentarer Källor
Borobudur

Borobudur er et buddhistisk kloster tilknyttet mahayanatraditionen og er det største buddhistiske monument i verden. Det ligger i det centrale Java i Indonesien, 40 km nordvest for Yogyakarta. Det blev bygget mellem 750 og 850 af Sailendra-dynastiets javanesiske herskere. Navnet kan komme fra sanskrit, Vihara Buddha Ur, som kan oversættes til buddhistempelet på bjerget. Anlægget er et af Indonesiens førende turistmål. Den britiske guvernør Sir Stamford Raffles tog i 1812 initiativ til at redde ruinbyen fra at forfalde. Tempelanlægget blev i 1991 indskrevet på UNESCOs liste over Verdensarven. Links Borobudur
Borobudur

Borobudur (Świątynia-wzgórze) – buddyjska świątynia w pobliżu miasta Magelang na Jawie, na obszarze porośniętej dżunglą równiny Kedu, powstała pomiędzy 750 a 850 r. n.e., kiedy na Jawie panowała zhinduizowana dynastia Śailendrów. Świątynia buddyjska została wzniesiona na bazie mniejszego zamierzenia architektonicznego poświęconego Śiwie. Borobudur jest jednym z największych obiektów kultu buddyzmu na świecie. W 1991 roku kompleks świątynny Borobudur został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Nazwa Pochodzenie nazwy Borobudur nie jest do końca znane. Możliwe, że jej nazwa została przejęta od nazwy pobliskiej wsi, wzgórza lub też nazwy sanktuarium jednej z buddyjskich sekt. Historia Żadne źródła pisane nie podają daty ani celu powstania budowli, nie mówią też nic o jej zleceniodawcy. Analiza kształtów liter inskrypcji umieszczonych nad płaskorzeźbami jej pierwszego, zakrytego poziomu wskazuje na ich pochodzenie z ok. roku 800. W tym okresie Środkową Jawą władała dynastia Śailendrów, która pozostawiła po sobie liczne świątynie śiwaistyczne i buddyjskie. Borobudur stracił na znaczeniu w XI wieku. Dla świata budowlę odkrył w 1814 roku jeden z oficerów brytyjskich w okresie brytyjskiego panowania na Jawie (1811–1814). Wicegubernator tej wyspy i późniejszy założyciel Singapuru Thomas Stamford Raffles zorganizował wówczas pierwsze prace konserwatorskie i wykopaliskowe. Kompleksową odbudowę prowadzili Holendrzy z Theodoorem van Erpem na czele w latach 1907–1911. Nie naprawiono wtedy krzywych murów, co doprowadziło do osuwania się ich pod wpływem tropikalnych deszczów. W 1991 roku kompleks świątynny Borobudur został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Konstrukcja Piramidalna konstrukcja świątyni odzwierciedla buddyjską wizję świata. Ma budowę tarasową, na pięciu czworobocznych tarasach dolnych znajdują się reliefy przedstawiające sceny z życia Buddy i dżataki. Na trzech górnych tarasach kolistych mieszczą się 72 dagoby, zaś w każdej z nich (poza jedną) znajduje się figura Buddy. Całość wieńczy większa od innych dagoba. Bok najniższego tarasu ma 111 metrów długości, całość zaś wysokość 35 m. Budowla nie posiada pomieszczeń wewnętrznych, przeznaczona jest do rytualnej pielgrzymki, na trasie której rozmieszczone są płaskorzeźby przedstawiające sceny z życia Buddy o łącznej długości około 6 km . Jest to ponad 2000 reliefów, wykonanych z szarego trachitu. Jeden z pomników Buddy w pozie medytacyjnej jest uważany za przynoszący szczęście. Lokalni przewodnicy mówią, że jeśli kobieta dotknie pięty Buddy a mężczyzna jego palca, będzie im towarzyszyć szczęście. Przypisy Bibliografia Roland Göök: Cuda świata. Wyd. III. Warszawa: Muza, 1994. ISBN 978-83-7079-266-4. R. Soekmono: Chandi Borobudur: a Monument of Mankind. The Unseco Press, 1976. ISBN 92-3-101292-4. (ang.). Henri Stierlin: Skarby dawnych cywilizacji. Warszawa: Wydawnictwo G+J RBA, 2005, seria: Zabytki z lotu ptaka. ISBN 978-83-60006-04-7. Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 27, seria: Encyklopedia Mini. ISBN 978-83-85001-89-8.
Боробудур

Боробуду́р (індонез. Candi Borobudur, яван. ꦕꦤ꧀ꦝꦶꦧꦫꦧꦸꦝꦸꦂ, трансліт. Candhi Barabudhur) — буддійський храмовий комплекс (чанді) на острові Ява, визначний пам'ятник індонезійської архітектури та скульптури другої половини VIII ст.— першої половини IX ст. Ймовірно побудований між 760 — 830 роками. Монументальна будова, заввишки 35 м, в нижній частині складається з галерей, що утворюють шестиступінчасту квадратну в плані піраміду з основою 111×111 м. На трьох верхніх круглих терасах, навколо великої центральної ступи (дагоби), розміщені 72 маленькі ступи. Сходи посередині кожного боку піраміди ведуть на вершину. План будови — мандала. Мури нижніх терас прикрашені різьбленими барельєфами на теми буддійських легенд. Ці барельєфи відзначаються реалістичністю народних побутових сцен. Загальний огляд Боробудур зведений як величезна ступа, виготовлена у формі мандали. Фундамент ступи - квадратний, зі стороною 118 м. У ступи є вісім ярусів: п'ять нижніх - квадратні, і три верхні - круглі. Форма мандали представляє схему світобудови відповідно до буддійських уявлень (див. Абхідхарма). На верхньому ярусі розташовано 72 малі ступи навколо великої центральної. Кожна ступа у вигляді дзвона. Всередині ступ містяться 504 статуї Будди та 1460 барельєфів на релігійні сюжети. Досі Боробудур є місцем паломництва та молитов. Прочани проходять сім разів за годинниковою стрілкою на кожному рівні. Дотик до кожного Будди зі ступів на верхньому ярусі, згідно з повір'ями, приносить щастя. Конструкція Весь об'єм усієї споруди становить приблизно 55 000 м³. Ступа споруджена з 2000000 кам'яних блоків. Досі вчені не можуть визначити точну дату та тривалість будівництва цього храму, — припускають, що храм було зведено у VII—IX ст. Див. також Ангкор-Ват Прамбанан Список об'єктів Світової спадщини ЮНЕСКО в Індонезії Примітки Література Українська радянська енциклопедія : у 12 т. / гол. ред. М. П. Бажан ; редкол.: О. К. Антонов та ін. — 2-ге вид. — К. : Головна редакція УРЕ, 1974–1985. Все о чудесах света. Атлас-справочник. Сн.-Петербург, «Кристалл», 2007. — С. 126—127. — ISBN 978-5-9603-0081-0. (рос.) Посилання Borobudur [Архівовано 23 жовтня 2014 у Wayback Machine.](англ.) Борободур: крізь попіл і тисячоліття [Архівовано 29 листопада 2018 у Wayback Machine.]
Blenduk Church

The Protestant Church in Western Indonesia Immanuel Semarang (Indonesian: Gereja Protestan Indonesia Barat Immanuel Semarang), better known as Blenduk Church (Gereja Blenduk), is a Protestant church in Semarang, Central Java, Indonesia. Built in 1753, it is the oldest church in the province. Architecture and layout Blenduk Church, at 32 Letjen Suprapto Street in the old town of Semarang, Central Java, is located in a small courtyard between former office buildings. The Jiwasraya building is located to the south, across the street, while the Kerta Niaga offices are to its west. The octagonal church, built on a stone foundation and with single-layer brick walls, has its ground floor at street level. It is topped by a large, copper-skinned dome, from which it gets its common name; the Javanese word mblenduk means dome. The dome is supported by 32 steel beams, 8 large and 24 small. Two towers, square at the base and slowly rounding until topped with a small dome, are located on either side of the main entrance, while a cornice consisting of horizontal lines runs around the building; Roman-style porticoes covered in saddle-shaped roofs are located on its eastern, southern and western faces. Blenduk also features etched and stained glass windows, as well as wood-panel double doors at the south-facing entrance. The wooden pews inside Blenduk have rattan seats, while the pulpit is completely made of wood and located on an octagonal platform made of teak. A nonfunctional Baroque pipe organ from the 1700s is also located inside. The floor is covered in black, yellow, and white tiles. In the northern part of the interior is a spiral staircase, etched with name of its manufacturer, Pletterij den haag (Rolling Mill, The Hague), which leads to the second floor. History Blenduk was established in 1753; the initial building had a joglo-style. Although meant for Protestants, Catholics also used it until the first Catholic church in the city, in Gedangan, was built. The church was later rebuilt in 1787. Another re-imagining, spearheaded by H.P.A. de Wilde and W. Westmas, began work in 1894. During this renovation, the dome and two towers were added. Another series of renovations began in the early 2000s. As of 2004, the church has 200 families in its congregation and holds regular Sunday services; it is also a tourist attraction. In 2003 the church celebrated its 250th year. Awards In February 2009, Blenduk received an award for Best Maintained Old Place of Worship from the Central Java branch of the Architects' Society of Indonesia. Gallery See also List of church buildings in Indonesia References Footnotes Bibliography External links Media related to Blenduk Church at Wikimedia Commons
Iglesia de Blenduk

La Iglesia de Blenduk (en indonesio: Gereja Blenduk, también llamada Iglesia Protestante Emmanuel de Indonesia Occidental; Indonesia Gereja Protestan Barat Immanuel), es un templo cristiano protestante en Semarang, Java Central, Indonesia. Construida en 1753, es la iglesia más antigua de la provincia. La iglesia es octogonal, construida sobre una base de piedra y paredes de ladrillo de una sola capa, tiene su planta baja a nivel de calle Está coronado por una gran cúpula de cobriza, de la que toma su nombre común.​ la palabra javanesa «mblenduk» significa cúpula. Blenduk se estableció en 1753, el edificio inicial tenía un estilo de Joglo. Aunque era dedicada para los protestantes, los católicos también la utilizaban hasta que la primera iglesia católica en la ciudad fue construida.​ Referencias
Kyrkan i Blenduk

Kyrkan i Blenduk (Indonesiska: Gereja Blenduk) är en protestantisk kyrkobyggnad som ligger i Semarang i Jawa Tengah. Kyrkan är uppförd 1753 och därmed den äldsta i provinsen. Kyrkobyggnaden Sedan uppförandet 1753 har kyrkan omdanats flera gånger. 1787 ändrades kyrkans arkitektur och sju år senare gjordes ytterligare renoveringar. Åren 1894-1895 gjordes en stor ombyggnad av H.P.A. de Wilde och W. Westmaas då kupolen och två torn tillkom. Kupolen på Peterskyrkan i Rom var förebild till den kopparklädda kupol som då uppfördes. Blenduk betyder kupol på javanesiska vilket har gett kyrkan dess namn. Kyrkans stil har förblivit samma sedan dess. Under 2000-talet har en serie renoveringar genomförts och år 2003 firades kyrkans 250-årsjubileum. Kyrkan har åttkantig planform med huvudentré i söder. Huvudentrén har dubbeldörrar med träpanel. I kyrkan finns färgade blyinfattade glasfönster. En orgel i barockstil är för närvarande sönder. Bildgalleri Referenser direktori-wisata.com The Jakarta Post: 'Blenduk' church in Semarang celebrating its 250th year, 9 januari 2012 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Kyrkan i Blenduk.
Kompas (dziennik)

Kompas – indonezyjski dziennik, będący jedną z głównych gazet codziennych w tym kraju. Został założony w 1965 roku. Według publikacji Media, Culture and Politics in Indonesia jest to najbardziej prestiżowa gazeta na rynku indonezyjskim. Powstała w 1965 roku z inicjatywy dziennikarzy chińskich i jawajskich. Początkowo wydania gazety sprzedawały się w nakładzie wynoszącym zaledwie 5 tys. egzemplarzy. Przez pierwsze miesiące „Kompas” ukazywał się raz w tygodniu, następnie cztery razy tygodniowo. Po dwóch latach, w 1967 roku, stał się pełnoprawnym dziennikiem o zasięgu ogólnokrajowym. Nakład sięgnął wówczas 30 650 egzemplarzy. W 1969 roku gazeta uzyskała status lidera na rynku prasy w Indonezji. W 1970 roku wydawnictwo otworzyło pierwszą księgarnię. W roku 1973 wydana została pierwsza własna książka: Karmila autorstwa Margi T, która w obszernych fragmentach drukowana była na łamach „Kompasu”. Współcześnie Kompas jest najpopularniejszym dziennikiem w kraju i tworzy część koncernu mediowego Kompas Gramedia, wydającego także książki oraz inne pisma i gazety regionalne. W 1995 roku założono pokrewny serwis informacyjny – Kompas Online. Pierwotnie funkcjonował jako kompas.co.id, natomiast w 1996 roku witrynę uruchomiono pod nową domeną kompas.com. W maju 2018 r. portal Kompas.com był ósmą stroną WWW w kraju pod względem popularności (według danych Alexa Internet). Według danych z 2013 roku dzienny nakład pisma wynosi 530 tys. egzemplarzy. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona dziennika (indonez.) Oficjalna strona serwisu Kompas.com (indonez.) Małgorzata Dwornik. Kompas. Historia największego dziennika Indonezji. „reporterzy.info”, 2021-02-01. ISSN 2544-5839. [dostęp 2021-07-12]. (pol.).
SHIA railway station

SHIA Station or Soekarno–Hatta International Airport Station (BST) (Indonesian: Stasiun Bandara Soekarno–Hatta) is a railway station within the Soekarno–Hatta International Airport complex in Tangerang, Banten, Indonesia, serving the Soekarno–Hatta Airport Commuter Line and inter-terminal airport skytrain. It is located between the airport's Terminal 1 to the south and Terminal 2 to the north. This station serves airport passengers going to Batu Ceper Station, Duri Station, BNI City Station, to Manggarai Station. The station began serving passengers on 26 December 2017 and was inaugurated on 2 January 2018. Building and layout SHIA station is nestled in an integrated building, which can accommodate about 3500 passengers. The station has two platforms, both equipped with full-height platform screen doors. There are a passenger lobby, four escalators and two elevators placed across the terminal building. The station is equipped with facilities such as ticket counters (only Debit or Credit Card is acceptable), public spaces, electronic gates, waiting rooms, commercial rooms, restrooms, prayer rooms, the rail administrator room, and a skytrain station. The station yard can accommodate four trains of 10 carriages. The ground floor of the building is fully used for the Soekarno-Hatta Airport rail link station. The airport skytrain station is located on the upper level. The ARS emplacement has four lines, with lines 2 and 3 are straight tracks. Services Passenger services Airport rail link Airport skytrain Airport Skytrain to Terminal 1, 2, and 3. Supporting transportation Buses Incidents On 5 February 2018, This station was temporarily closed considering that there was a landslide around the airport which caused the airport rail link to temporarily stop operating. The airport rail link service was restored three days later on 8 February 2018. Gallery See also Soekarno–Hatta International Airport KRL Commuterline References External links Media related to Soekarno-Hatta International Airport Station at Wikimedia Commons