NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château de Batavia

Le château de Batavia (Kasteel Batavia en néerlandais) était un fort situé à l'embouchure du fleuve Ciliwung à Jakarta, capitale de l'actuelle Indonésie. Il s'agissait du centre administratif de la Compagnie néerlandaise des Indes orientales en Asie. Il était aussi la résidence du gouverneur-général de la VOC qui siégeait au Conseil des Indes, le comité exécutif chargé des Indes orientales. Histoire Pieter Both, premier gouverneur général des Indes néerlandaises élu, commanda au capitaine Jacques L'Hermite d'acquérir un terrain d'environ 8 000 m2 sur les terres du prince Jayawikarta, seigneur de Jayakarta pour établir un poste de commerce. Il fut acheté pour une somme importante (1 200 real). Des bâtiments utilitaires y furent construits. Le gouverneur-général Jan Pieterszoon Coen fortifia l'ensemble avec un mur d'enceinte en pierre équipé de canons. Cet ensemble fut nommé Fort Jacatra. C'est en 1620 que commence la construction du château de Batavia à l'est de Fort Jacatra. La construction du bâtiment prit beaucoup de temps à cause du manque de matériaux. Les matériaux furent réclamés de manière répétée par le gouverneur-général et le Conseil dans une liste appelée Eijis qui fut envoyée aux Pays-Bas. Petit à petit, Fort Jacatra fut enserré dans le château de Batavia jusqu'à sa démolition complète entre 1627 et 1632. Au XVIIIe siècle, le château de Batavia décline en raison de maladies notamment dues à la mauvaise qualité de l'eau. Son démantèlement complet est engagé en 1809 par le gouverneur Herman Willem Daendels qui décide de déplacer le centre administratif au sud, dans le district de Weltevreden. Structure Le château de Batavia était de forme carrée. À chaque coin se trouvait un bastion nommé d'après une pierre précieuse : « Perle » au nord-ouest, « Diamant » au sud-ouest, « Saphir » au nord-est et « Rubis » au sud-est. L'intérieur du château se composait de bâtiments administratifs et d'une série de cours. À la fin du XVIIe siècle, le château était protégé par quinze canons et de cinq à six compagnies de soldats. Les portes principales étaient situées au nord et au sud. Au nord, la porte vers la mer (waterpoort) est décorée dans le style néo-classique et porte l'inscription anno 1630. Les ornements ont été importés des Pays-Bas. Au sud, la porte vers les terres (landpoort), bien que construite avant celle vers la mer, n'a reçu son décor néo-classique que plusieurs années plus tard. Notes et références Portail de l’histoire militaire Portail de Jakarta Portail des Pays-Bas
Pramuka Island

Pramuka is an island in the Thousand Islands archipelagic regency in Jakarta which serves as the islands' regency seat. Demographics Ethnic groups on the island are Betawi, Bugis, Bantenese, Javanese, Madura, and Minangkabau. Facilities on the island include a school, mosque, hospital, dock, and homestay for tourists. Transportation This island can be reached in two and half hours by motorboat from Muara Angke Jakarta, or faster by speedboat from Marina Ancol Jakarta. Boat rentals to other islands in the archipelago are also available. Conservation There is a hawksbill turtle (Erethmochelys imbricata) conservation on this island. The island coast is planted with mangroves to protect it. Notable native A notable native is the environmental activist Swietenia Puspa Lestari. References
Pulau Pramuka

Pulau Pramuka (también conocida como Lang Eiland, Long Island o Pulau Lang) es una isla que forma parte de la regencia de Yakarta conocida como islas Seribu en el mar de Java, Indonesia, cerca de las islas Pulau Sekati, Pulau Karya y Pulau Karangkeling.​ Características Pulau Pramuka es la capital de Mil Islas o Islas Seribu donde Panggang es la isla más poblada. La isla es un parque marítimo nacional.​ La zona donde se encuentra Pulau Pramuka está formada por un archipiélago donde se han construido varios complejos turísticos de lujo o se encuentran islas privadas, no obstante, Pulau Pramuka se encuentra abierta a los visitantes.​ Se le denomina “kampung” –pueblo– y está considerada como un punto de partdia para visitar las denominadas Miles de Islas y observar la vida cotidiana de la población nativa.​ En 1997, la isla de Pulau Pramuka sufrió unas graves inundaciones que tuvieron lugar en toda la región de Yakarta padeciendo grandes daños materiales y medioambientales. Por este motivo se volvieron a plantar nuevos arrecifes de coral para reparar los daños producidos en la zona.​ La isla se puede visitar pagando un tributo de entre 5 y 30 dólares y existen negocios como alquileres de barcos y un centro de buceo.​ Pulau Pramuka dispone de un jardín de mariposas y un espacio para la cría de las tortugas que se liberan en la época para su salida hacia el mar.​ Véase también Geografía de Indonesia. Archipiélago Gorong. Isla de Bangka. Referencias Enlaces externos Imágenes en Google sobre Pulau Pramuka. Imágenes en Flickr sobre Pulau Pramuka. Página oficial en Facebook. Vídeos sobre Pulau Pramuka en Youtube. Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Pulau Pramuka.
Universitas Multimedia Nusantara

Universitas Multimedia Nusantara (UMN) is een particuliere Indonesische universiteit. De universiteit werd in november 2006 opgericht op initiatief van de Kompas Gramedia Groep en maakte daarna een snelle groei door. Zij richt zich in het bijzonder op informatie- en communicatietechnologie (ICT). De universiteit telt vier faculteiten, namelijk communicatie, kunst en vormgeving, ICT en bedrijfseconomie. Aan het begin van het studiejaar 2009/2010 werd een nieuw gebouw in Tangerang in gebruik genomen.
Station Cimahi

Cimahi is een spoorwegstation in Cimahi in de Indonesische provincie West-Java. Bestemmingen Lokal Bandung Raya naar Padalarang en Cicalengka Simandra naar Purwakarta en Cibatu Ciremai Express naar Bandung en Semarang Tawang Harina naar Bandung en Surabaya Pasar Turi Serayu naar Purwokerto en Pasar Senen Argo Parahyangan naar Gambir en Bandung
Merdeka Building

Merdeka Building (Indonesian: Gedung Merdeka) is an Art Deco building in Jalan Asia-Afrika, Bandung, Indonesia. Today it serves as a museum displaying collections and photographs of the Asian–African Conference, the first Non-Aligned Movement event, which was held there in 1955. Architecture The present building was designed in 1926 in Art Deco style by Van Galen and C.P. Wolff Schoemaker, both professors at Technische Hogeschool (today ITB) and famous architects of that time; a further extension was designed in 1940 in Streamline Moderne style by Albert Aalbers. The 7500 m² building had Italian marble floors, some saloon and rooms in cikenhout wooden finishing, and was adorned with crystal lamps on the ceilings. History The first building on the site at the intersection of Braga Street and Jalan Asia-Africa was constructed in 1895 for the Sociëteit Concordia. In 1926 it was rebuilt by Wolff Schoemacher, Albert Aalbers and Van Gallen. The Sociëteit Concordia was the dance hall, entertainment and social gathering venue for rich people in Bandung and its vicinity. That included plantation owners or employees, officers, officials, and wealthy businessman. During weekends, the building was filled with people enjoying art performances, social dances and dinner. During the Japanese occupation of the Dutch East Indies, the building was renamed Dai Toa Kaikan and served as cultural centre. After the Indonesian proclamation of Independence on 17 August 1945, the building was used as headquarters of Indonesian independence fighters against Japanese troops. After the recognition of Indonesian Independence by The Netherlands in 1949, and the formation of federal government of Negara Pasundan, Concordia building was once again used as public gathering hall, for art performances, parties, dances, and gala dinner. In 1954, the government of Indonesia appointed Bandung as the host of Asian–African Conference, the Concordia building chosen as the venue of this International conference. At that time Concordia was the largest and grandest hall in Bandung, with strategic location near Savoy Homann Hotel and Preanger Hotel in the city centre. In early 1955, the building was renovated to meet international conference requirements by Ir. R. Srigati Santoso, and renamed Gedung Merdeka (independence building). The building also served as Indonesian House of Representatives (DPR) convention building. In 1965 the Gedung Merdeka was the venue for the Asian-African Islamic Conference. In 1971 all of the House of Representatives meetings and activities were moved to Jakarta. In March 1980 the building hosted the 25th anniversary of the Asian-African Conference, and the Asian-African Conference Museum was inaugurated by president Soeharto. References External links Museum of the Asian-African Conference (Official site) 6.92114°S 107.60922°E﻿ / -6.92114; 107.60922
Gedung Merdeka

Gedung Merdeka (vrijheidsgebouw), voorheen Sociëteit Concordia, is een gebouw in de Javaanse stad Bandung. Het is gebouwd in 1895 in neoclassicistische stijl. Het gebouw is in 1921 herbouwd in art-deco-stijl door de architect Charles P. Wolff Schoemaker, die onder andere ook Villa Isola ontwierp. In 1940 is het gebouw door architect Albert Aalbers gerenoveerd. In de koloniale tijd was in dit Sociëteit Concordia en was het doel: ..de bevordering van gezellig verkeer. Het gebouw dankt zijn huidige naam aan Soekarno, die op 7 april 1955 de naam veranderde voorafgaand aan de Azië-Afrika conferentie die hier van 18 tot 24 april 1955 werd gehouden. In de jaren daarna (1956-1959) werden de zittingen van de Konstituante in het gebouw gehouden. Momenteel is in Gedung Merdeka het Azië-Afrika Conferentie museum gevestigd. Bronnen en referenties
Medan Merdeka

Medan Merdeka (Náměstí svobody) je náměstí v centru indonéského hlavního města Jakarty. S rozlohou okolo jednoho čtverečního kilometru patří k největším veřejným prostranstvím na světě. Náměstí vzniklo počátkem 19. století za guvernéra Hermana Willema Daendelse, v období nizozemské nadvlády neslo název Koningsplein (Královo náměstí). Stávající podoba náměstí vznikla v letech 1961 až 1976, kdy byl v jeho středu vybudován Národní památník (Monas), zakončený 132 m vysokým obeliskem. V jeho okolí se nacházejí další sochy a hudební fontána. Náměstí je převážně porostlé trávníkem a je využíváno k rekreaci, konají se zde také různá shromáždění. V jihovýchodním rohu se nachází výběh jelenů. Na počátku 21. století bylo náměstí uzavřeno pro automobilovou dopravu a obehnáno plotem, u něhož mají vojenské kontroly zamezit vstupu nežádoucích osob. Nachází se zde palác nezávislosti, který je oficiálním sídlem indonéské hlavy státu. Dalšími významnými budovami po obvodu náměstí jsou Indonéské národní muzeum, mešita Istiqlal, katedrála Nanebevzetí Panny Marie, generální ředitelství státní ropné společnosti Pertamina, sídlo indonéského rozhlasu, ústavní soud, generální štáb, velvyslanectví USA a různá ministerstva. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Medan Merdeka na Wikimedia Commons
Plaza Merdeka

La plaza Merdeka (en indonesio: Medan Merdeka; literalmente "plaza de la Independencia") es una gran plaza situada en el centro de Yakarta, Indonesia. Mide un kilómetro cuadrado de superficie, si se incluyen los campos de los alrededores dentro de la plaza Merdeka, por lo se le considera por algunas fuentes como la segunda plaza más grande del mundo. En su centro se encuentra el Monumento nacional, a menudo llamado Monas (Monumen Nasional).​ La plaza pavimentada rodea el monumento a menudo sede de eventos nacionales como desfiles militares y de carrozas, así como manifestaciones cívicas. La plaza es un destino popular para la gente de Yakarta por el deporte y la recreación, especialmente los fines de semana.​ Véase también Plazas urbanas por tamaño Espacio urbano Plaza Merdeka (Kuala Lumpur) Plaza Mayor Referencias
Place Merdeka

La place Merdeka (Medan Merdeka en indonésien, c'est-à-dire « place de l'Indépendance » ou « place de la Liberté ») est une place publique située à Jakarta, capitale de l'Indonésie. Avec 1 km2 de superficie, elle est considérée comme étant la deuxième plus grande place urbaine du monde, après la place Xinghai à Dalian en Chine. Au centre, trône le Monumen Nasional qui symbolise la lutte pour l'indépendance du pays. Sur le côté sud se trouve l'hôtel de ville de Jakarta, sur le côté est la gare de Gambir, tandis qu'à l'angle nord-est se dresse la mosquée Istiqlal, la plus grande d'Asie du Sud-Est. La place mesure près de 950 m du nord au sud et de 700 à 900 m d'est en ouest. Histoire À l'époque coloniale, la place s'appelait Koningsplein (« Place Royale »). Son aménagement débuta au XVIIIe siècle durant la colonisation néerlandaise, au moment du déplacement de l'administration de Batavia jusqu'à Weltevreden (l'actuel quartier de Gambir dans le centre de Jakarta). Portail de Jakarta
Piazza Indipendenza (Giacarta)

Piazza dell'indipendenza (Medan Merdeka o Lapangan Merdeka) è una piazza situata nel centro di Giacarta, in Indonesia. Con i suoi 100 ettari di superficie, è considerata la seconda più grande piazza urbana al mondo. Inaugurata (con la forma attuale) nel 1976 è oggi circondata da edifici governativi e ministeri e ospita il monumento nazionale dell'Indonesia, un obelisco alto 137 metri. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Piazza Indipendenza
Praça da Independência (Jacarta)

A praça da Independência (em indonésio: Medan Merdeka, literalmente "praça da Independência") é uma enorme praça situada no centro de Jacarta, capital da Indonésia. Tem 1 km2 de área (o que a torna numa das maiores praças do mundo), incluindo os campos dos arredores dentro da praça da Independência. No seu centro está o monumento nacional, chamado Monas (Monumen Nasional). A praça é pavimentada e sede de eventos nacionais como desfiles militares e manifestações cívicas. A praça é um destino popular para os habitantes de Jacarta, para desporto e lazer, especialmente aos fins de semana. Na praça fica o Palácio da Independência, a residência oficial do presidente da Indonésia, e também a Mesquita Istiqlal, uma das mais importantes do país. Referências
Морська піхота Індонезії

Корпус морської піхоти (індонез. Korps Marinir, раніше — Korps Komando Operasi) — є складовою частиною військово-морських сил (TNI-AL), за чисельністю відповідає військовому корпусу, як морська піхота та основний амфібійний компонент збройних сил Індонезії. Корпусом морської піхоти командує двозірковий генерал морської піхоти. Станом на серпень 2018 має в своєму складі три дивізії, якими командують однозіркові генерали морської піхоти: Pasukan Marinir I / PASMAR I (Сили МП I) базується в Сідоарджо. Pasukan Marinir II / PASMAR II (Сили МП II) базується в Джакарта. Pasukan Marinir III / PASMAR III (Сили МП III) базується в Соронзі. Початково корпус морської піхоти формувався, як сили спеціальних операцій ВМС Індонезії (TNI-AL), тоді носив назву Korps Komando Operasi (KKO, досл. «Корпус спеціальних операцій»). Корпус морської піхоти активно залучався до різних конфронтацій і конфліктів в Індонезії. В складі корпусу морської піхоти також є підрозділ морських спеціальних операцій, відомий як Detasemen Jala Mangkara або DENJAKA (Jala Mangkara Detachment), створений 1 грудня 1984 на основі особового складу підрозділу KOPASKA (бойових плавців спеціальних сил флоту) та підрозділу Тайфіб (амфібійного розвідувального батальйону морської піхоти). Історія Структура Командування Оснащення Танки Бронетранспортери БМП Див. також Військово-морські сили Індонезії Примітки Посилання Indonesian Marine Corps official website [Архівовано 17 жовтня 2018 у Wayback Machine.] Indonesian Marine Corps parade [Архівовано 2 січня 2020 у Wayback Machine.]
Camera dei rappresentanti del popolo

La Camera dei rappresentanti del popolo (in indonesiano: Dewan Perwakilan Rakyat - DPR), o Consiglio rappresentativo del popolo, è una delle due camere che compongono l'Assemblea consultiva del popolo (Majelis Permusyawaratan Rakyat - MPR) dell'Indonesia. Composizione Essa è composta da 580 membri (eletti con sistema proporzionale e liste di partito; con sbarramento del 2,5%), che restano in carica per un quinquennio. Sono previste quattro sessioni annuali per un periodo che copre i tre mesi. Funzioni Spetta alla Camera dei rappresentanti il potere di legiferare, di determinare il bilancio e di verificare l’applicazione delle leggi da parte del governo. L’iniziativa legislativa spetta ai membri della Camera dei rappresentanti del popolo (almeno 10), nonché al Governo. Il procedimento legislativo prevede una prima lettura in Commissione, senza votazioni, e una seconda lettura in aula per l’approvazione. La legge, una volta approvata, è promulgata dal Presidente della Repubblica. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Camera dei rappresentanti del popolo Collegamenti esterni (ID, EN) Sito ufficiale, su dpr.go.id.
Volksvertegenwoordigingsraad

De Volksvertegenwoordigingsraad van de Republiek Indonesië (Indonesisch: Dewan Perwakilan Rakyat Republik Indonesia, afgekort DPR-RI), vaak kortweg DPR, is het lagerhuis van het parlement van Indonesië. Samen met het hogerhuis, de Regiovertegenwoordigingsraad (DPD-RI), vormt het het Raadgevend Volkscongres (MPR-RI), de legislatuur die eens per jaar in verenigde vergadering bijeen komt. De DPR bestaat (sinds 2019) uit 575 leden die eens per vijf jaar worden gekozen. Geschiedenis De geschiedenis van de DPR gaat terug tot de oprichting van de Volksraad van Nederlands-Indië in 1916. Na de onafhankelijkheidsverklaring van Indonesië op 17 augustus 1945 werd er op 29 augustus een tijdelijk parlement ingesteld door president Soekarno: het Centraal Indonesisch Nationaal Comité (KNIP). Na de soevereiniteitsoverdracht door Nederland aan de Verenigde Staten van Indonesië (VSI) in 1949 was er een Volksvertegenwoordigingsraad van de VSI (DPR-RIS). Bij de samenvoeging van de federale VSI en de verschillende deelstaten (waaronder de Republiek Indonesië) werd een Tijdelijke Volksvertegenwoordigingsraad (Dewan Perwakilan Rakyat Sementara) samengesteld bestaande uit de 150 leden van de DPR-RIS, 32 senatoren van de VSI, 13 leden van de Hoge Adviesraad van de Republiek Indonesië en 46 overgebleven leden van het werkcomité van de KNIP. Nadat in september 1955 de eerste parlementsverkiezingen plaatsvonden werd op 26 maart 1956 voor het eerst een gekozen Volksvertegenwoordigingsraad geïnstalleerd. Structuur De Volksvertegenwoordigingsraad heeft een voorzitter (ketua) en vier vicevoorzitters (wakil ketua). De voorzitter en vicevoorzitters zijn afkomstig van de vijf grootste partijen in het parlement op volgorde van groot naar klein. De eerste voorzitter van de DPR, van 1950 tot 1959, was Sartono. De huidige voorzitter, sinds oktober 2019, is Puan Maharani, een dochter van oud-president Megawati Soekarnoputri. Behalve via de plenaire vergaderingen vindt een groot deel van de werkzaamheden van de DPR plaats via de elf 'commissies' (Komisi DPR; vergelijkbaar met de Vaste Kamercommissies in Nederland). De elf commissies staan bekend onder een nummer, en hebben verantwoordelijkheid over de volgende onderwerpen: Commissie I: Defensie, inlichtingen, buitenlandse zaken en informatie Commissie II: Binnenlandse zaken, staatssecretariaat en verkiezingen Commissie III: Justitie, veiligheid en mensenrechten Commissie IV: Landbouw, voedsel, maritieme zaken en bosbeheer Commissie V: Infrastructuur en ontwikkeling Commissie VI: Industrie, investeringen en mededinging Commissie VII: Energie, onderzoek, technologie en milieu Commissie VIII: Godsdienst en sociale zaken Commissie IX: Gezondheid en arbeid Commissie X: Onderwijs, sport en geschiedenis Commissie XI: Financiën en bankwezen
Onrust (eiland)

Pulau Onrust (Pulau Kapal of Scheepseiland, oude spelling: Poelo Kapal) is een Indonesisch eiland in de Javazee voor de kust van Jakarta. De oppervlakte is drie en een halve vierkante kilometer. Het maakt deel uit van de eilandengroep Kepulauan Seribu die een van de zes gemeenten van het hoofdstedelijk district Jakarta vormt. VOC-tijd (1619-1799) Ten tijde van de VOC was er een stadje gevestigd met woningen, pakhuizen, scheepstimmerwerven en het tuighuis, waar VOC-schepen werden hersteld en soms ook nieuw gebouwd. Het VOC-personeel zat er feitelijk gevangen; het mocht maar twee keer per jaar van het eiland af. Nederlandse koloniale staat (1800-1942) In 1800 werden alle gebouwen op het eiland door een Engels eskader onder Ball verwoest, maar in 1823 tot 1825 vestigde Van der Capellen er een marine-etablissement. In 1856 kwam er een drijvend droogdok. Nadat aan het eind van de 19e eeuw de haven van Tanjung Priok was opengesteld verloor Onrust zijn functie en werd het geheel verlaten. In 1911 werd Onrust, met het nabijgelegen eilandje Kuiper, ingericht als quarantainestation, onder meer voor moslims, die terugkeerden van de hadj naar Mekka. Op Onrust werden 35 barakken gebouwd, die ook wel werden gebruikt als interneringskamp. De muiters van Hr. Ms. De Zeven Provinciën, onder wie Maud Boshart, werden er in 1933 geïnterneerd. Tweede Wereldoorlog en nasleep Na de Duitse aanval op Nederland op 10 mei 1940 werd in Indië het codebericht "Batavia seint Berlijn" rondgestuurd. Hierop werden enkele duizenden Duitsers, Hongaren, Tsjechen, Italianen, Nederlanders met een Duitse achternaam, en Indische NSB'ers opgepakt en in Ngawai en op Onrust opgesloten. Een van de gevangenen op Onrust, de Duitse jood Robert Frühstuck, werd doodgeschoten toen hij te dicht bij het prikkeldraad kwam. (Het bevel om zich te verwijderen had hij niet gehoord omdat hij doof was.) Nadat Nederland op 8 december 1941 Japan de oorlog had verklaard, werd een klein deel van de gevangenen op Onrust en Ngawai overgebracht naar Kamp Jodensavanne in Suriname. Volgens een hardnekkig gerucht werden gedurende de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog Nederlandse soldaten die aan een dodelijke geslachtsziekte leden naar Onrust gebracht om daar te sterven. Ze zouden vervolgens zijn afgemeld als 'gesneuveld'. Journalist Dick Schaap, die een boek schreef over het eiland heeft dit verhaal niet bevestigd kunnen krijgen. Na de soevereiniteitsoverdracht aan Indonesië in 1949 Op 23 januari 1950 pleegde Raymond Westerling met 400 manschappen van zijn Angkatan Perang Ratu Adil (APRA), het Legioen van de Rechtvaardige Vorst, en soldaten van de deelstaat Pasundan een mislukte staatsgreep. De meeste APRA-militairen kwamen in handen van de nog op Java aanwezige Nederlandse troepen. De Nederlandse militaire autoriteiten besloten de soldaten als deserteurs te berechten. Zo bleven zij uit handen van Indonesische overheid. De mannen werden gedetineerd op Onrust. Chris Soumokil, de president van de Republiek der Zuid-Molukken, werd op 12 april 1966, na de staatsgreep door generaal Soeharto, naar dit eiland gebracht en daar geëxecuteerd. Afbeeldingen
Station Solo Balapan

Station Solo Balapan is een spoorwegstation in Solo in de Indonesische provincie Midden-Java. Bestemmingen Eksekutif klasse: Argo Lawu naar Station Gambir Argo Dwipangga naar Station Gambir Argo Wilis naar Station Surabaya Gubeng en Station Bandung Turangga naar Station Bandung en Station Surabaya Gubeng Bima naar Station Gambir en Station Surabaya Gubeng Gajayana naar Station Jakarta Kota en Station Malang Eksekutif en bisnis klasse: Sancaka naar Station Yogyakarta en Station Surabaya Gubeng Lodaya naar Station Bandung Malabar Ekspres naar Station Bandung en Station Malang Bisnis klasse: Senja Utama Solo naar Station Pasar Senen Mutiara Selatan naar Station Bandung en Station Surabaya Gubeng Prambanan Ekspres naar Station Yogyakarta/Kutoarjo Pandanwangi naar Station Semarang Poncol Banyu Biru naar Station Semarang Tawang en Station Yogyakarta