NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Barrage de Sardar Sarovar

Le barrage de Sardar Sarovar est un barrage dans le Gujarat en Inde sur la Narmadâ. Il est associé à une centrale hydroélectrique de 1 450 MW. Objectif C'est la pièce maîtresse d'un projet devant irriguer 21 000 kilomètres carrés avec 75 000 kilomètres de canaux. Ce projet doit aussi apporter de l'eau potable à 40 millions de personnes, et produire de l'électricité avec une capacité de 1 450 MW. Conséquence Au moins 100 000 personnes devraient être déplacées à cause du barrage, et 140 000 personnes supplémentaires à cause des canaux[réf. nécessaire]. La Narmada Control Authority estime le chiffre des familles déplacées à 40 700. Histoire En 1985, la Banque mondiale a donné son accord pour un prêt de 450 millions de dollars US pour ce projet. En juin 1991, la Banque mondiale a nommé Bradford Morse, ex-secrétaire général adjoint des Nations unies et pendant dix ans (1976-1986), chef du Programme de Développement des Nations unies, pour organiser une étude indépendante sur les mesures prises pour compenser les effets humains et environnementaux du projet Sardar Sarovar. Thomas R. Berger, qui a dirigé l'étude sur le pipeline de la vallée du Mackenzie (1974-1977) et la commission d'étude sur l'Alaska (1983-1985) a accepté d'être directeur-adjoint de cette étude. En 1993, la Banque mondiale se retire du financement du projet. L'écrivaine Arundhati Roy s'est ralliée à la cause des opposants aux travaux, menés par Medha Patkar et qui ont formé le Narmada Bachao Andolan (le mouvement Sauvez la Narmada). Cependant, la cour suprême indienne a déclaré en 1999 que le projet devait être terminé et a débouté le Narmada Bachao Andolan. En 1995, la cour suprême indienne a contraint le projet initialement prévu pour une hauteur de 138 mètres à n'avoir qu' une hauteur de 80,3 mètres, avant que cette même cour suprême n'augmente plusieurs fois ce seuil, à 88 mètres en 1999, puis 93 mètres, avant que cette hauteur atteigne la hauteur initialement prévue dans les années 2010. En 2006, le barrage atteint une hauteur de 121,92 mètres. Source Cet article est partiellement ou en totalité issu de l'article intitulé « Narmadâ » (voir la liste des auteurs). Annexes Liens externes Présentation du projet Aspects critiques Articles connexes Barrage d'Indirasagar Canal de Narmada Medha Patkar Portail des énergies renouvelables Portail du bâtiment et des travaux publics Portail de l’Inde Portail des lacs et cours d'eau Portail des barrages
Narmada Dam Project

Narmada Dam Project – projekt rozwojowy finansowany przez Bank Światowy, związany z budową systemu tam i kanałów na rzece Narmada w zachodnich Indiach, a następnie budowę sieci nawadniającej, by na obszarze ponad 18 000 kilometrów kwadratowych, na terenach Kaććh i Saurashtra narażonych na susze ulepszyć system irygacyjny i pozyskiwać prąd z hydroelektrowni. Pomysł zrodził się już w latach 1940 jako inicjatywa pierwszego premiera Indii, Jawaharlala Nehru. Jednak dopiero w 1979 został włączony do planów rozwoju regionu. Największą z 30 wielkich wznoszonych tam jest Sardar Sarovar Project. Jej wysokość planuje się na 136,5 metra. Projekt wywołał falę protestów ze strony obrońców praw człowieka, środowiska naturalnego i krytyków polityki rozwojowej takich jak antropolog Thayer Scudder czy Lori Udall. Budowa tamy wzbudziła również zainteresowanie mediów. W wyniku tych wydarzeń wielu głównych donatorów Banku Światowego takich jak Anglia, Szwecja, Niemcy, Japonia, Francja, Włochy, Kanada znacząco ograniczyły swoje wsparcie. Finlandia swój wkład zmniejszyła o 30%. Ostatecznie również Kongres USA zdecydował się na obcięcie funduszy i pod tą presją stwierdzono potrzebę wprowadzenia niezależnej kontroli projektów prowadzonych przez Bank Światowy. Konsekwencje ekonomiczne, społeczne i środowiskowe Wśród najważniejszych konsekwencji projektu są: Polepszenie dostępu do wody pitnej dla około 25 milionów mieszkańców indyjskiego regionu Gujarat; Irygację i polepszenie nawodnienia prawie 18 tysięcy kilometrów kwadratowych powierzchni; Zapewnienie ochrony przeciwpowodziowej dla ponad 400 tysięcy osób (obszar 210 wsi i miasta Bharuch); Zwięszeknie ilości produkowanej energii; Prawie milion nowych miejsc pracy związanych z realizacją i obsługą infrastrukturalną projektu; Pośrednie oddziaływanie projektu na tworzenie nowych miejsc pracy, oraz rosnącą dynamikę rozwoju gospodarczego regionu. Konsekwencją realizacji projektu stało się przesiedlenie prawie 360 tysięcy osób (około 40 tysięcy rodzin). Środowiskowe konsekwencje inwestycji, oraz towarzyszące jej przesiedlenia ludności, stały się przyczyną długotrwałych protestów i batalii prawnych. W pochodzącym z 2000 roku orzeczeniu Indyjski Sąd Najwyższy uznał ostatecznie realizację projektu za zasadną. Zgodnie ze wspomnianym orzeczeniem, korzyści ekonomiczne związane z realizacją projektu zdecydowanie kompensują jego negatywne następstwa społeczne i środowiskowe (stosunek beneficjentów inwestycji do osób odczuwających negatywne konsekwencje jego realizacji jest większy niż 100:1). Bibliografia Red. William F. Fisher, M. E. Sharpe, Toward Sustainable Development. Struggling over India's Narmada River, Armong, New York, London England, 1995. Arundhati Roy, Algebra bezgranicznej sprawiedliwości, Zysk i S-ka, Poznań 2005. Bogumił Termiński, Przesiedlenia inwestycyjne: Nowa kategoria migracji przymusowych, Oficyna Wydawnicza Łośgraf, Warszawa, 2012. Linki zewnętrzne http://www.sardarsarovardam.org/
ГЕС-ГАЕС Сардар-Саровар

ГЕС-ГАЕС Сардар-Саровар — гідроелектростанція на заході Індії у штаті Гуджарат. Знаходячись після ГЕС Махешвар, становить нижній ступінь у каскаді на річці Нармада, яка тече у широтному напрямку між горами Віндх'я на півночі і Сатпура на півдні та впадає у Камбейську затоку Аравійського моря (можливо відзначити, що в сукупності регіон Віндх'я/Нармада/Сатпура відділяє Індо-Гангську рівнину від плоскогір'я Декану). У межах проекту річку перекрили бетонною гравітаційною греблею висотою 163 метри та довжиною 1210 метрів, яка потребувала 6,82 млн м3 матеріалу. Вона утримує водосховище з площею поверхні 349 км2 та об'ємом 9,5 млрд м3 (корисний об'єм 5,8 млрд м3), в якому припустиме коливання рівня поверхні в операційному режимі між позначками 111 та 140 метрів НРМ. Під греблею облаштували заглиблений у скелю машинний зал, обладнаний шістьма оборотними турбінами типу Френсіс по 200 МВт, які працюють при напорі у 224 метри. Для забезпечення роботи станції в гідроакумулюючому режимі за пару сотень метрів нижче від головної греблі річку перекрили невисокою допоміжною спорудою, котра створює нижній резервуар. При роботі в режимі ГЕС відпрацьована вода відводиться у річку через відвідний тунель довжиною 0,3 км та відкритий канал довжиною 1,2 км. Крім того, при виході у прокладений по правобережжю іригаційний канал облаштували ще один машинний зал, обладнаний п'ятьма турбінами типу Каплан потужністю по 50 МВт, які працюють при напорі у 36 метрів. Примітки
Radhanagari-Wildreservat

i3i6 Das Radhanagari Wildlife Sanctuary (Marathi राधानगरी अभयारण्य Rādhānagarī Abhayāraṇya) ist ein Wildreservat im indischen Bundesstaat Maharashtra, liegt im District Satara und wurde 1958 gegründet. Es gehört zum Küstengebirge Westghats und ist damit Teil des UNESCO-Weltnaturerbes. Von der International Union for Conservation of Nature and Natural Resources wurde das Gebiet in die Kategorie IV eingestuft. Es ist der älteste Nationalpark von Maharashtra. Im Jahre 1985 wurde das Gebiet um einige Waldflächen wesentlich erweitert. Außer zahlreichen schützenswerten Tier- und Pflanzenarten hat der Nationalpark auch eine religiöse, kulturelle und archäologische Bedeutung. Hier sind rund 50 kleine Tempel zu finden, die aus der Zeit der Shatavahana-Dynastie vor etwa 2000 Jahren stammen. Flora Hier findet sich der immergrüne tropische Regenwald, der für den nördlichen Teil der indischen Westküste kennzeichnend ist. Es gibt 425 registrierte Pflanzenarten. Besonders verbreitet sind Kletterpflanzen wie Acacia concinna und Entada rheedii, aber auch Heil- und Gewürzpflanzen wie Carissa carandas oder der Currybaum sind hier zu finden. Bambus ist hier nicht häufig anzutreffen. Auch von den Einheimischen als heilig betrachtete Baumgruppen sind unter Schutz gestellt worden. Fauna Das Wildreservat beherbergt 47 Säugetierarten, 59 Reptilien, 264 Vogelarten and 66 Schmetterlinge. Die 20 verschiedenen Amphibien können hauptsächlich während der Regenzeit beobachtet werden. Besonders bekannt ist der hier lebende Gaur, der aufgrund der englischen Bezeichnung auch als indischer Bison bezeichnet wird. Einzelnachweise
Bombay House

Bombay House is a historic privately owned building in the city of Mumbai, India that serves as the head office of the Tata Group. Situated near Hutatma Chowk, it was completed in 1924 and has been the Tata Group's headquarters ever since. The building is a four-story colonial structure built with Malad stone and was designed by Scottish architect George Wittet who designed over 40 buildings for the group and later became the head of Tata Engineering and Locomotive Company Limited, now Tata Motors. The building houses the office of chairman and all top directors of Tata Sons, the holding company. Core companies of the group-Tata Motors, Tata Steel, Tata Chemicals, Tata Power, Tata Industries, and Trent Limited operate out of the Bombay House. History A plot of ground measuring 2,365 yd2 (1,977 m2) was put up by the Bombay Municipality for sale in Bombay (now Mumbai) and then purchased by the Tata Group. It was observed that the various Tata concerns could not be accommodated in Navsari buildings and Navsari Chambers which they had been occupying since 1904. The Tata Group is perhaps the only Indian corporate to name its headquarters after a city where it started its journey. Bombay House, the global corporate HQ of the group. At that time, the group ran four businesses-textiles, hotels, steel and power-under the leadership of Sir Dorabji Tata, the elder son of group founder Jamsetji Tata. It was from this Edwardian building that Dorabji Tata diversified the portfolio into insurance, soaps, detergents and cooking oil. And it is in this building where the first Indian airline was conceptualised (1932) and where the largest global acquisition (Corus, for US$13 billion in 2007) by an Indian group was made. The four-storey Bombay House is owned by The Associated Building Company, part of the Tata Group. The task of this company is largely to manage the building. It earns rent from the companies that have offices within the premises which houses about 400 people. The interiors of Bombay House have remained almost unchanged for many decades. After Ratan Tata occupied the corner office in 1991, he retained the set-up of the office left by his predecessor, J. R. D. Tata, for several years. Later, the furniture, including his table, armchair and office stationery, was shifted to Pune where a replica of JRD's office has been set up on the first floor of Tata Central Archives Building. Additions at Bombay House include a visitor's lobby at the entrance on the ground floor. On 9 February 2011, a major fire broke out in the Bombay House, causing three deaths and one injury. The basement, where the fire took place, had housed the office of Tata Sports Club which has now shifted out of the building. References
Bombay House

La Bombay House est un édifice historique de Mumbai servant de siège social au groupe Tata depuis 1924. Situé près de la fontaine Flora (en), l'édifice est composé d'une structure coloniale de quatre étages construite à partir de pierre provenant de Malad (en). Il a été conçu par l'architecte George Wittet (en). Incendie Le 9 février 2011, un incendie majeur affecte la Bombay House, causant trois morts et un blessé. Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture indienne Tata Group Liens externes (en) Bombay House : Tata headquarters sur Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Bombay
Будинок Бомбея

Будинок Бомбея — історична будівля у Форті, Мумбаї. На даний час — головний офіс корпорації Tata Group. Чотирьохповерхова будівля, спроєктована архітектором Джорджом Вітетом, який пізніше став головою Tata Engineering Company Limited, зараз Tata Motors. Примітки
Korochi

Korochi is a census town near Ichalkaranji in Kolhapur district Maharashtra. Demographics As of 2001 India census, Korochi had a population of 28,136. Males constitute 53% of the population and females 47%. Korochi has an average literacy rate of 69%, higher than the national average of 59.5%: male literacy is 76%, and female literacy is 60%. In Korochi, 14% of the population is under 6 years of age. Education The most popular Marathi or English medium school in Korochi is Ratna Deep High school & jr. college kabnur The town boasts of few Marathi Medium schools and one English Medium CBSE School called New Generation Innovative School, which also follows the Day Boarding pattern, by Mrs. Vijaya Mohan. References Speciality Most of the people here depends on 'Construction Worker' as it has more population are illiterates. And also depend on, 'Powerloom' is nearer to the Manchester city Ichalkaranji. It has transformed from village to suburb of Ichalkaranji City. Ichalkaranji City Border is just 1-2 km from Korochi. It has co-operative banks branch, Insurance Office, Post Office, Schools, Colleges and all necessary infrastructure to boast as suburb of Ichalkaranji. It is developing fast and will be part of Ichalkaranji City in much time Major Areas 1. Sanyukta Colony 2. Lokmanya Nagar 3. Korochi Gaobhag 4. Bhairavnath Shikshan Samuh Korochi ( BSS) 4. Chavare Mala 5. Dhangar Mal 6. Vivekanand Nagar 7. Chavanwadi 8. shivnager 9. Sai Colony 10. Siddarth Nagar 11. Pawale mala 12. Shivaji nagar 13. Kolsa karkhana 14. Ratnparvati Vasahat Edited By Rajkumar Jaypal Magdum
Korochi

Korochi es una ciudad censal situada en el distrito de Kolhapur en el estado de Maharashtra (India). Su población es de 20420 habitantes (2011). Se encuentra a 23 km de Kolhapur. Demografía Según el censo de 2011 la población de Korochi era de 20420 habitantes, de los cuales 10699 eran hombres y 9721 eran mujeres.​ Korochi tiene una tasa media de alfabetización del 85,60%, superior a la media estatal del 82,34%: la alfabetización masculina es del 92,05%, y la alfabetización femenina del 78,51%. Referencias
Korochi

Korochi è una suddivisione dell'India, classificata come census town, di 18.136 abitanti, situata nel distretto di Kolhapur, nello stato federato del Maharashtra. In base al numero di abitanti la città rientra nella classe IV (da 10.000 a 19.999 persone). Geografia fisica La città è situata a 16° 43' 48 N e 74° 26' 18 E. Società Evoluzione demografica Al censimento del 2001 la popolazione di Korochi assommava a 18.136 persone, delle quali 9.647 maschi e 8.489 femmine. I bambini di età inferiore o uguale ai sei anni assommavano a 2.472, dei quali 1.336 maschi e 1.136 femmine. Infine, coloro che erano in grado di saper almeno leggere e scrivere erano 12.460, dei quali 7.371 maschi e 5.089 femmine. Note
Korochi

Korochi é uma vila no distrito de Kolhapur, no estado indiano de Maharashtra. Demografia Segundo o censo de 2001, Korochi tinha uma população de 18 136 habitantes. Os indivíduos do sexo masculino constituem 53% da população e os do sexo feminino 47%. Korochi tem uma taxa de literacia de 69%, superior à média nacional de 59.5%: a literacia no sexo masculino é de 76% e no sexo feminino é de 60%. Em Korochi, 14% da população está abaixo dos seis anos de idade. Referências
Vijapur

Vijapur is a city and a municipality in the Mehsana district in the Indian state of Gujarat. Heritage and religious significance 1.Vijapur heritage sahi Eidgah mosque years 1602, Vijapur 2.Vijapur is the birthplace of Jain monk Buddhisagar Suri. Buddhisagarsuri (1874–1925) was an ascetic, philosopher and author of the early 20th century. He wrote more than one hundred books. He was born in nearby Manipura village. His birth name was Patel. He achieved enlightenment at an early age. He established the Mahudi Jain temple of Ghantakarna Mahavir. He lived in Vijapur and died in Vikram Samvat in 1981 (1925 AD). He was cremated in Vijapur. His samadhi is located behind the government guest home at Vijapur.There is a large jain temple(Sfuling Parshwanath) made under the guidance of jain monk Acharya Shri Subodh Sagar suri who followed the foot steps of Shri Buddhisagar Suri.The premise is also called as Shri Buddhi Sagar Samadhi mandir trust. 2. Vijapur is birthplace of famous poet chinu Modi. Demographics As of 2001 India census, Vijapur had a population of 25558. Males constitute 52% and females 48%. Vijapur has an average literacy rate of 68%, higher than the national average of 59.5%: male literacy is 75% and female literacy is 60%. In Vijapur, 12% of the population is under 6. Notable people shahi Eidgah mosque Chinu Modi References
Vijapur

Vijapur est une ville et une municipalité dans le district de Mehsana dans l'État du Gujarat en Inde. Démographie Au recensement de 2001, Vijapur avait une population de 25 558 personnes. Les hommes étaient 52%, les femmes 48%. Le taux d'alphabétisme était de 68%, supérieur à la moyenne nationale de 59,5% : 75% pour les hommes et 60% pour les femmes. 12% de la population avait moins de 6 ans. Personnalités Vijapur est le lieu de naissance de l'ascète jaïn Buddhisagarsuri (en) (1874–1925). Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Vijapur » (voir la liste des auteurs). Portail de l’Inde
Vijapur

Vijapur è una suddivisione dell'India, classificata come municipality, di 24.805 abitanti, situata nel distretto di Mehsana, nello stato federato del Gujarat. In base al numero di abitanti la città rientra nella classe III (da 20.000 a 49.999 persone). Geografia fisica La città è situata a 23° 36' 03 N e 72° 46' 18 E. Società Evoluzione demografica Al censimento del 2001 la popolazione di Vijapur assommava a 24.805 persone, delle quali 12.876 maschi e 11.929 femmine. I bambini di età inferiore o uguale ai sei anni assommavano a 2.972, dei quali 1.628 maschi e 1.344 femmine. Infine, coloro che erano in grado di saper almeno leggere e scrivere erano 16.745, dei quali 9.601 maschi e 7.144 femmine. Note
Vijapur

Vijapur é uma cidade e um município no distrito de Mahesana, no estado indiano de Gujarat. Geografia Vijapur está localizada a 23° 34′ N, 72° 45′ L. Tem uma altitude média de 116 metros (380 pés). Demografia Segundo o censo de 2001, Vijapur tinha uma população de 24 805 habitantes. Os indivíduos do sexo masculino constituem 52% da população e os do sexo feminino 48%. Vijapur tem uma taxa de literacia de 68%, superior à média nacional de 59,5%: a literacia no sexo masculino é de 75% e no sexo feminino é de 60%. Em Vijapur, 12% da população está abaixo dos 6 anos de idade. Referências
Vijāpur

Vijāpur är en ort i Indien. Den ligger i distriktet Mahesāna och delstaten Gujarat, i den västra delen av landet, 700 km sydväst om huvudstaden New Delhi. Vijāpur ligger 126 meter över havet och antalet invånare är 24 297. Terrängen runt Vijāpur är platt. Runt Vijāpur är det tätbefolkat, med 442 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Mānsa, 17,8 km sydväst om Vijāpur. Trakten runt Vijāpur består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor
Balaram Palace

Balaram Palace is a palace situated on the bank of Balaram River in Chitrasani village of Banaskantha district of Gujarat, India. It is now converted into hotel. History The palace was built from 1922 to 1936 by Sir Tale Muhammad Khan, 29th Nawab of Palanpur State. It was a hunting retreat of Nawab. Architecture The palace is built in neo-classical and baroque style. It is spread over an area of 13 acres (5.3 ha). See also Palanpur State Balaram Ambaji Wildlife Sanctuary References External links Balaram Palace website
Villa Shodhan

La villa Shodhan est une villa située à Ahmedabad (Kharawala Road) en Inde, dessinée par l'architecte Le Corbusier et construite entre 1951 et 1954. Description La villa se caractérise par une façade pare-soleil très cadrée. Son orientation en diagonale permet aux visiteurs qui l'approchent d'en découvrir une vue de trois quarts. Le Corbusier dira qu'il a donné à Shodhan « un palais, une maison fonctionnelle ». Les rectangles des façades nord-ouest et sud-ouest sont encore accentués par l'installation de brise-soleil pour la protection contre l'éblouissement. Un autre dispositif vient protéger la maison du soleil, c'est le toit-parasol. La brise traverse la maison, la connectant à son environnement. Cette solution « bioclimatique » privilégie avec sa grande profondeur l'apparition de multiples zones d'ombre, qui parsèment toute la maison. Les intentions de l'architecte franco-suisse étant par ces élément d'apporter à la maison « l'ombre en été, le soleil en hiver, l’air circulant et frais, à toute saison ». La maison est une application du plan libre et est basée sur le principe de la maison « Dom-Ino ». Les fonctions des pièces sont indépendantes de sa structure, sans séparations intérieures, de façon à laisser pénétrer la lumière comme élément architectural dans certains espaces. Ce plan rappelle celui de la villa Savoye des années 1930 à Poissy, notamment par la présence d'une rampe qui dessert les espaces, mis à la mode tropicale ici. Le coffrage du béton est brut, il est fait à partir de bois « tout-venant », sauf sous le toit-parasol ou sur le plafond des chambres où l'on a la présence d’appareillage. Histoire La maison est dessinée à l'origine pour Surottam Hutheesing (en), secrétaire de l'association des patrons des filatures. Ses intentions étaient alors montrer sa position sociale et économique, un bâtiment pour refléter son importance dans la société. Il revend ensuite les plans à Shyamubhai Shodhan, possesseur d'un autre terrain et désireux quant à lui de commencer les travaux immédiatement. Cela n’altère en rien le projet étant donné que Le Corbusier ne s'était pas basé sur des vues précises pour établir son projet mais des éléments tels que le soleil et les vents dominants, constants par régions de l'Inde. Notes et références Voir aussi Liens externes Photos de la maison sur le site de la Fondation Le Corbusier Photos sur le site Archnet Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Inde Portail du XXe siècle
Villa Shodan

Villa Shodan är ett bostadshus i Ahmedabad, Indien. Villan stod färdig 1956 och ritades av arkitekten Le Corbusier i samband med att denne fått uppdraget att rita ett museum, ett fackföreningshus och en annan villa i samma stad. Den beställdes av en rik industrimagnat, som sålde ritningarna till en välbärgad familj innan huset stod klart. Villan är fyra våningar hög med en kvadratisk form och har en komplex rumsgeometri, där de olika rummen ibland spänner över flera våningar och förbinds med trappor och ramper. I en angränsande byggnad finns bostäder för tjänstefolket. Klimatet på platsen krävde avskärmning från solen och luftgenomdrag, vilket löstes med djupa fönstersprång, skuggande kolonnader och andra avskärmningar. Därtill finns flera takterrasser och verandor att använda under dygnets svalare timmar. Arkitekturen är snarare organiskt brutalistisk än Le Corbusiers tidigare så funktionalistiska stil och bär även spår av inhemsk, indisk arkitektur. Huset präglas av asymmetrier, oregelbundna element och strukturer i rå betong. Proportioner och mått är i enlighet med Le Corbusiers eget Modulorsystem. Referenser Colin Davies, Key Houses of the Twentieth Century, s 130-131, Laurence King Publishing 2006, ISBN 1-85669-463-1
Phoenix Marketcity (Mumbai)

Phoenix Marketcity is situated in Kurla, Mumbai. It is developed by The Phoenix Mills Co. Ltd., and has a total retail space area of 1.14 million square feet. It houses 311 stores with domestic and foreign brands, including PVR Cinemas, which has 14 movie screens, and 70 restaurants. Its sister mall in Mumbai is High Street Phoenix, located in Lower Parel. The nearest railway stations are Kurla railway station and Vidyavihar railway station. The nearest bus stop is Kamani. Gallery See also High Street Phoenix Phoenix Marketcity (Bangalore) Phoenix Marketcity (Chennai) Phoenix Marketcity (Pune) List of shopping malls in India References External links