NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Akshardham

Akshardham (hindi: अक्षरधाम मंदिर) – hinduistyczny kompleks świątynny na wschodnim brzegu rzeki Jamuny w Nowym Delhi w Indiach. Został otwarty 6 listopada 2005 roku. Nawiązuje do tradycyjnej hinduskiej architektury. Jest zaliczany do największych hinduistycznych świątyń na świecie. Świątynia, której pełna nazwa "Swaminarayan Akshardham" nawiązuje do wiecznej siedziby Swaminarajana, twórcy nurtu Swaminarayan zaliczanego do wisznuizmu. Budowę świątyni nakazał przywódca największej organizacji tego nurtu BAPS Pramukh Swami Maharaj; kamień węgielny położono 8 listopada 2000 r., a budowę zakończono 6 listopada 2005 r. Budowla powstała z różowego wapienia i białego marmuru. Świątynia ma prawie 43 m wysokości, 96,32 m szerokości, 108,5 m długości oraz 20 kopuł i wieżyczek. Wewnątrz znajdują się 234 misternie rzeźbione kolumny, 9 kopuł bogato ozdobionych rzeźbami w stylu świątyń dżinijskich i ponad 20 tysięcy rzeźb figuralnych. Głównym posągiem kultowym jest pozłacane murti Swaminarajana wysokości 3,35 m, siedzące na tronie z zielonego marmuru. Ponadto znajdują się tu posągi bóstw: Rama-Sita, Kryszna-Radha, Narajana-Lakszmi i Śiwa-Parwati. Podest świątyni o długości ponad 326 m ozdabiają wielkie rzeźby 148 słoni. Zewnętrzna ściana świątyni (mandovar) pokryta jest misternymi rzeźbieniami, w tym ponad 200 figurami świętych hinduistycznych. Świątynię z trzech stron otacza święte jezioro, zwane Narajan Sarowar. Jezioro okrąża kryty, dwupiętrowy krużganek (parikrama) o długości 2,2 km. Obok znajduje się niewielki Abhishek Murti ze złotą figurą Swaminarajana jako dziecka. Akshardham jest też centrum kulturalnym. Na terenie kompleksu świątynnego o powierzchni prawie 405 tysięcy m² znajdują się: Hala Wartości (Sahadżanand Darszan), w której mieszczą się realistyczne figury naturalnej wielkości, przedstawiające sceny z życia Swaminarajana Wystawa Rejsu Łodzią (Sanskruti Wihar), podczas przejażdżki łodzią zwiedzający oglądają sceny figuralne (ponad 800 postaci), obrazujące ważne wydarzenia z 10 tysięcy lat indyjskiej historii Sala Kinowa (Nilkanth Darszan) udostępnia na gigantycznym ekranie projekcje filmu o dzieciństwie Swaminarajana Ogród Kultury o powierzchni prawie 90 tysięcy m², zdobią rzeźby bóstw i 65 posągów postaci historycznych oraz 900 tysięcy roślin z 250 gatunków. Fontanna Muzyczna (Jagnapurusz Kund) o wymiarach ponad 91 m na 91 m nad którą wznosi się ogromny posąg Swaminarajana, jest miejscem pokazów światło-dźwięk, ukazujących m.in. balet i ruchome projekcje postaci bóstw. Lotosowa Arena (Jogihridaj Kamal), forum w kształcie lotosu, gdzie znajdują się cytaty z dzieł wybitych twórców Jadalnia Premvati, oferuje dania kuchni wegetariańskiej Sklep z pamiątkami (Akszar Haat) Do świątyni prowadzi Brama Pobożności (Bhakti Dwar), pokryta 208 figurami bóstw i dwie Bramy Pawie (Mayur Dwar). Obok świątyni znajduje się stacja "Akshardham" delhijskiego metra. Zobacz też Akshardham w Gandhinagar Akshardham w Robbinsville Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Akshardham (ang.)
Templo de Akshardham

O Templo de Akshardham (Swaminarayan Akshardham) ou simplesmente Akshardham está situado em Nova Deli, Índia, sendo o maior templo hindu do mundo. Planejado pelo sadhu Shastri Narayanswarupdas, foi construído com a ajuda de 3.000 voluntários e 7.000 artesãos. Akshardham, uma das maiores atrações da Índia, atrai cerca de 70% dos turistas que visitam Nova Deli. Foi oficialmente inaugurado em 6 de novembro de 2005. Referências Ligações externas
Акшардхам

Акшардха́м (гудж. દિલ્હી અક્ષરધામ, Деванагари: दिल्ली अक्षरधाम) — индуистский храмовый комплекс в г. Дели. Вошёл в Книгу Рекордов Гиннеса как самый грандиозный индуистский храм в мире. Открытие храма состоялось в 2005 году. Его строительство велось в течение 5 лет с участием 7 тысяч мастеров из Раджастхана, Ориссы и Бенгалии. Строительство обошлось в 500 млн долларов США, собранных за счёт добровольных пожертвований. Высота храма составляет 42 м, ширина и длина 94 и 106 метров. Он украшен 234 колоннами, 9 куполами, 20 четырёхгранными шихкарами и более 20 тыс. фигур. По периметру здания располагаются фигуры 148 слонов. В центре расположена трёхметровая статуя Нилкантха Варми, почитаемого как воплощение Сваминараяна. См. также Достопримечательности Дели Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Акшардхам akshardham.com — официальный сайт Акшардхама
Акшардгам (Делі)

Акшардгам (деванагарі दिल्ली अक्षरधाम, ґуджараті દિલ્હી અક્ષરધામ) — індуїстський храмовий комплекс в Делі, Індія. Комплекс являє собою різноманітні стилі індійської архітектури, традицій та мистецтва. Керував проектуванням і будівництвом Шастрі Нараянсварупдас (також відомий як Прамукх Свамі Махарадж), духовний лідер руху Бочасанвасі Шрі Акшар Пурушоттам Свамінараян Санстха, 3 тис. добровольців якого допомагали 7 тис. робочим та митців у будівництві комплексу. Храмовий комплекс був офіційно відкритий 6 листопада 2005 року. Зараз його відвідує більшість гостей Делі. Він розташований неподалік від берега Ямуни (між ними розташований парк), поруч із селищем Ігор Співдружності 2010 року. Храми в центрі комплексу збудовані в стилях Васту-Шастра і Панчаратра-Шастра. Багато будівель витесані цілком з каменю. Крім храмів тут містяться виставки з історії Індії, життя Свамінараяна, кінотеатр IMAX, музичний фонтан та великий парк. Посилання
Кутуб Минар

Кутуб Минар, изписван също като Кутб Минар и Кутаб Минар, е минаре и „кула на победата“, която е част от комплекса Кутуб, обект на световното наследство на ЮНЕСКО в района на Мехраули в Ню Делхи, Индия. Височината му е 72,5 метра, което го прави най-високото минаре в света, изградено от тухли. Кулата се стеснява и има диаметър при основата 14,3 метра, намалявайки до 2,7 метра в горната част в близост до върха. Има вита стълба от 379 стъпала. Най-близкият му съперник е 62-метреното изцяло тухлено минаре в Афганистан, от около 1190 г., около десетилетие преди вероятния старт на кулата в Делхи. Повърхностите и на двете са украсени с надписи и геометрични фигури. в Делхи е с изпъкнала сталактитова форма, но като цяло минаретата заяпчват да се използват бавно в Индия и често са отделени от главната джамия. Парсо-арабски и нагари в различни секции на Кутуб Минар разкриват историята на неговото изграждане, както и по-късните възстановявания и ремонти от Фироз Шах Туглук (1351–88) и Сикандар Лоди (1489–1517). Има пет суперпоставени етажа. Най-ниските три се състоят от набраздени цилиндрични шахти или колони от бледочервен пясъчник, разделени от фланци и от етажни балкони, носени върху мукарнаски конзоли. Четвъртипт етаж е от мрамор и е сравнително обикновен. Петият е от мрамор и пясъчник. Фланците са тъмночервен пясъчник навсякъде и са гравирани с текстове и декоративни елементи. Цялата кула съдържа вита стълба от 379 стъпала. В подножието се намира джамията Куват ул Ислям. Минарът е наклонен малко над 65 сантиметра от вертикалата, което се счита за безопасно. Кутуб Минар е вдъхновение и прототип за много построени минарета и кули. Преди 1976 г. на широката общественост е разрешен достъп до първия етаж на минарето през вътрешното стълбище. Достъпът до върха е спрян след 2000 г. поради самоубийства. На 4 декември 1981 г. осветлението на стълбището спира да работи. Между 400 и 500 посетители се впускат към изхода. 47 са убити, има и ранени. Повечето от тях са ученици. Оттогава кулата е затворена за обществеността. След този инцидент правилата за влизане са много строги. Източници
Qutab Minar

El Qutab Minar és el minaret de maons més alt del món i un destacat exemple de l'art islàmic. És també el monument islàmic més antic de Delhi. Situat dins el complex Qutb de la ciutat índia de Delhi, té una altura total de 72,5 metres. El seu diàmetre a la base és de 14,3 metres, mentre que al punt més alt és de 2,7 metres. 379 graons permeten la seva ascensió. El Qutab Minar és considerat Patrimoni de la Humanitat per la UNESCO des de l'any 1993. Inspirat pel minaret de Jam de l'Afganistan i amb el desig de sobrepassar-lo, Qutb-ad-Din Àybak, el primer governant musulmà de Delhi, va iniciar la construcció del Qutab Minar el 1193, però només va poder completar la seva base. El seu successor, Iltutmix, va afegir tres pisos més. L'obra no va ser completada fins al 1368 per Firuz Shah Tughluq. L'evolució dels estils arquitectònics entre Aybak i Tughluq són evidents al minaret, el qual està construït amb gres vermell, coberta amb elaborades talles i versicles de l'Alcorà. El Qutab Minar es va construir sobre les ruïnes de Lal Kot, la ciutadella vermella de l'antiga ciutat de Dhillika. Actualment encara s'especula sobre l'autèntic propòsit que va portar a la construcció d'aquest monument. És clar que es pretenia utilitzar-lo com a minaret de la mesquita de Quwwat-ul-Islam, junt a la qual estava construït. Es creu també que la construcció podria haver estat una torre de la victòria o una torre de defensa. Referències
Kutub Minár

Kutub Minár (urdsky قطب منار‎) je nejvyšší minaret v Indii (vysoký 72,8 m, průměr u základny činí 14,3 m, u vrcholu pak pouhých 2,75 m). Nachází se v indickém Dillí, je součástí komplexu Kutub a jednou z památek města; rovněž byl zapsán i na seznam světového dědictví UNESCO. Minaret byl budován mezi lety 1193 (postaveny pouze základy) a 1368 během vlády několika králů. Na jeho výstavbu se použil materiál i ze zničených hindustických svatyň. Jako materiál byl použit rudý pískovec. Minaret obklopuje mnoho dalších budov, které jsou dochovanou ukázkou indické architektury 12. století. Původně byla plánována ještě druhá věž, která by byla ještě vyšší než Kutub Minár sám, její výstavba však skončila poté, co bylo vystavěno prvních 12 metrů. Zajímavost Dne 8. prosince 1946 spáchala sebevraždu skokem z vrcholu minaretu maďarsko-česká herečka Eugenie Grosup, od roku 1942 mahárání Tara Devi z Kapúrthaly, šestá manželka maharádži Džagatdžíta Singha Sáhiba Bahádúra. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kutub Minar na Wikimedia Commons O minaretu (anglicky)
Qutab Minar

El Minarete de Qutab es el alminar de ladrillos más alto del mundo y un destacado ejemplo del arte islámico, siendo el monumento islámico más antiguo de Delhi. Situado dentro del complejo Qutb en la ciudad india de Delhi, tiene una altura total de 72,5 metros. Su diámetro en la base es de 14,3 metros mientras que en su punto más alto es de 2,7 metros. El Minarete de Qutab está considerado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco desde el año 1993. Descripción Inspirado por el minarete de Jam en Afganistán y con el deseo de sobrepasarlo, Qutb-ud-din Aybak, el primer gobernante musulmán de Delhi, inició la construcción del Qutab Minar en el año 1192, pero solo pudo completar su base. Su sucesor, Iltusmish, añadió tres pisos más. La obra fue completada en 1368 por Firuz Shah Tughlaq. La evolución de los estilos arquitectónicos entre Aybak y Tughluq son evidentes en el minarete. El minarete está construido con arenisca roja, cubierta con elaboradas tallas y versículos del Corán. El Qutab Minar se construyó sobre las ruinas de Lal Kot, la ciudadela roja de la antigua ciudad de Dhillika. En la actualidad, aún se sigue especulando sobre el auténtico propósito que llevó a la construcción de este monumento. Está claro que se pretendía utilizarlo como minarete de la mezquita de Quwwat-ul-Islam junto a la que estaba construido. Se cree también que la construcción podría haber sido una torre de la victoria o una torre de defensa. Aún pueden observarse columnas originarias del antiguo templo hinduista sobre el que se asienta parte del complejo. Los capiteles de dichas columnas exhiben esculturas de dioses hinduistas cuyas rostros se muestran destruidos a golpes. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Qutab Minar. Qutab Minar, la torre de piedra más alta de la India - Thewotme blog de viajes
Qutb Minar

Il Quṭb Minār (Minareto di Quṭb) è il più alto minareto in mattoni del mondo ed è situato nella città di Delhi, nel Distretto sud (Mehrauli). L'edificio è alto 72,5 metri, il diametro è di 14,3 metri alla base, mentre misura 2,75 metri alla sommità. È composto da cinque piani che si affacciano in altrettante balconate. È il più famoso dei monumenti che compongono il Complesso di Qutb, che nel 1993 è stato inserito nell'elenco dei Patrimoni dell'umanità dell'UNESCO. Storia La costruzione del minareto è stata commissionata, alla fine del XII secolo, dal generale mamelucco afghano Quṭb al-Dīn Aybak, primo Sultano mamelucco di Delhi, da cui prende il nome. La costruzione fu interrotta al primo piano dopo la morte del Sultano. I successivi tre piani vennero continuati dal suo successore Iltutmish, chiamato anche Altamash. Venne ultimata nel 1230. Nel 1326 Il Quṭb Minār venne colpito da un fulmine. Muḥammad b. Ṭughlāq effettuò le necessarie riparazioni per i danni causati. A seguito di un altro fulmine, nel 1368, il minareto fu nuovamente danneggiato. In seguito l'ultimo piano venne sostituito con gli attuali due piani da Firuz Shah Tughlaq. Nel 1503, dopo un ulteriore danneggiamento da parte di un fulmine, i due piani superiori sono stati riparati ed ampliati da Sikandar Lōdī (o Lōdhī). A causa di un terremoto, all'inizio del XIX secolo, la cupola che sovrastava la struttura cadde e venne sostituita da una nello stile del tardo Moghul. La differenza di stile era così forte che nel 1848 fu rimossa e ora giace a sud-est del minareto stesso. Bibliografia Ali Javid; ʿAlī Jāvīd; Tabassum Javeed. World Heritage Monuments and Related Edifices in India. New York City, Algora Publishing, 2008. John Irwin. Islam and the Cosmic Pillar. In: Marianne Yaldiz, Wibke Lobo (ed.). Investigating Indian Art. Proceedings of a Symposium on the Development of Early Buddhist and Hindu Iconography held at the Museum of Indian Art Berlin in May 1986. Staatliche Museen Preußischer Kulturbesitz, Berlino, 1987, pp. 133–145 Ebba Koch. "The Copies of the Quṭb Mīnār", in: Iran, Vol. 29, 1991, pp. 95–107 Andrew Petersen. Dictionary of Islamic architecture, London/New York, Routledge, 1996, p. 242f Voci correlate Turismo a Delhi Complesso di Qutb Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Qutb Minar Collegamenti esterni Sito ufficiale, su delhitourism.gov.in. (EN) Quṭb Mīnār, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Qutb Minar, su Structurae.
Qutb Minar

Qutb Minar, Qutab Minar of Qutub Minar is een van de beste voorbeelden van de islamitische architectuur in India. De toren bevindt zich in de stad Delhi en is daar een van de belangrijkste toeristische trekpleisters. De toren is 72,5 m hoog en de hoogste stenen toren van India. De bouw van de toren begon in 1193 onder Qutb-ud-din Aybak, de eerste islamitische heerser over Delhi. De toren werd uiteindelijk pas in 1368 voltooid. De verschillen in architectonische stijl zijn duidelijk te zien. Door UNESCO werden de toren en de erbij behorende monumenten in 1993 tot werelderfgoed verklaard.
Kutb Minar

Kutb Minar – minaret w Delhi, wzniesiony w XIII w. z czerwonego piaskowca, o wysokości 73 m, średnicy 3 m u szczytu i 14 m u podstawy. Na całej wysokości zdobiony żłobieniami. Został wzniesiony jako część pierwszego meczetu w Indiach – Kuwwat-al-Islam. Jego budowę zainicjował muzułmański zdobywca miasta Kutb ud-Din Ajbak (od 1206 pierwszy sułtan Delhi) pod koniec XII w., którą ukończono dopiero w 1503, za rządów dynastii Lodi. Poza swą funkcją religijną pełnił także rolę wieży strażniczej i był swego rodzaju pomnikiem zwycięstwa. Zyskał sobie sławę miejsca ulubionego przez samobójców. W sąsiedniej strefie archeologicznej znajdują się grobowce, portal Ala'i Darwaza (1331), dwa meczety, przy czym Kuwwat-al-Islam, to najstarszy meczet w Indiach północnych, zbudowany z materiałów pochodzących z około dwudziestu świątyń hinduistycznych. Od 1993 minaret wraz z sąsiednimi zabytkami znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Przypisy
Qutb Minar

Qutb Minar também chamado Qutab Minar ou Qutub Minar, é o minarete de tijolo mais alto do mundo, e um importante exemplo de arquitectura indo-islâmica. Fica em Déli, Índia. Foi declarado Património Mundial da Unesco em 1993. Mede 72,5 metros de altura. O diâmetro da base mede 14,3 metros enquanto que o diâmetro do chão do topo mede 2,75 metros. Referências
Qutab Minar

Qutab Minar är en minaret i den indiska huvudstaden Delhi, och tillika det högsta tornet byggt av sten i hela Indien. Tornets höjd är 72,5 meter och dess diameter är 14,3 meter. Sultanen Qutb al-Din Aibeg påbörjade bygget 1199. Minareten ligger i anslutning till en moské i kvarteret Qutab, vid Aurobindo Marg, nära Mehrauli, 14 km söder om Connaught Place i Delhi. I området finns en rad historiska platser, bl.a. moskén Quwwat ul-Islam, en av landets äldsta moskéer, gravarna efter sultanerna Iltutmish och Alauddin Khalji och det ej färdigbyggda 25 meter höga tornet Alai Minar, ett försök av Alauddin Khalji att bygga ett dubbelt så högt torn som Quatab Minar. Bygget av Qutab Minar avslutades av sultanen Firuz Shah, som avled 1388. År 1993 sattes minareten upp på Unescos världsarvslista. Källor
Sulabh International Museum of Toilets

The Sulabh International Museum of Toilets in Delhi is run by the Sulabh International, dedicated to the global history of sanitation and toilets. According to Time magazine, the museum is one of the weirdest museums among the "10 museums around the world that are anything but mundane". It was established in 1992 by Dr. Bindeshwar Pathak, a social activist, founder of Sulabh Sanitation and Social Reform Movement, recipient of national and international awards including the Stockholm Water Prize in 2009. His objective in establishing this museum was to highlight the need to address the problems of the sanitation sector in the country, considering the efforts made in various parts of the world in this field since the third millennium BCE. Features Established in 1992, the museum has exhibits from 50 countries. Sanitation artifacts, spanning from 3000 BC through the end of the 20th Century, are arranged chronologically: "Ancient, Medieval and Modern." The museum's exhibits bring out the development of toilet-related technology of the entire gamut of human history. Over time, they highlight social habits, etiquette specific to the existing sanitary situation, and their legal framework. The items on display include privies, chamber pots, decorated Victorian toilet seats, toilet furniture, bidets and water closets in vogue since from 1145 AD to the present. Display boards have poetry related to toilets and their use. Some of the interesting and amusing objects and information charts on display are: a reproduction of a commode in the form of treasure chest of the British medieval period; a reproduction of the supposed toilet of King Louis XIV which is reported to have been used by the king to defecate while holding court; a toilet camouflaged in the form of a bookcase; information on the technology transfer from Russia to NASA to convert urine into potable water, a deal of $19 million; display boards with comics, jokes and cartoons related to humour on toilets; toilet pots made of gold and silver used by the Roman emperors; information about flush pot designed in 1596 by Sir John Harington during Queen Elizabeth I's regime; the sewerage system that existed during the Harappan Civilization; and historical information from the Lothal archeological site on the development of toilets during the Indus Valley civilization. See also Haewoojae Toilet History Museum References Further reading Tibballs, Geoff (October 2016). The World's 100 Weirdest Museums: From the Moist Towelette Museum in Michigan to the Museum of Broken Relationships in Zagreb (E boo).
Delhi Golf Club

De Delhi Golf Club is de derde golfclub die in New Delhi werd aangelegd. De andere twee bestaan niet meer, dus nu is het de oudste golfclub van New Delhi. De oprichting Toen de regeringszetel in 1912 van Calcutta overging naar Delhi, werd New Delhi belangrijker en was er behoefte aan een derde en meer imposante golfbaan. Sir Edwin Landseer Lutyens koos voor een terrein waar nog steeds oude tempels staan. Met een paar olifanten trok Sir Edwin naar de graftempel van Humayun om vandaaruit het terrein te verkennen. Hij was het eens met zijn eigen keuze. Lodhi Golf Club De Lodhi Golf Club werd opgericht. maar al gauw bleek dat er te weinig water was. Een overeenkomst met Publieke Werken werd getekend zodat die voor het onderhoud verantwoordelijk werden. 's Zomers trokken veel mensen de stad uit, zodat er nier veel gespeeld werd. In de oorlog veranderde veel. Militairen mochten van de baan gebruikmaken, en dat gebeurde veel. Na de oorlog en na de afscheiding van Pakistan in 1947 had de club nog maar 80 leden. De gemeente stelde een ultimatum: binnen een jaar moesten er 120 leden zijn anders zouden zij de club sluiten. Delhi Golf Club In 1951 werd de Delhi Golf Club opgericht. Een huurcontract van 30 jaar werd afgesloten met de gemeente. De baan werd vernieuwd en omheind, en een oase werd geschapen in de steeds sneller groeide stad. De Aga Khan IV speelde er regelmatig. De baan Het is een zeer dicht bebost terrein waarin de golfbaan is aangelegd. Zoals beschreven heeft hij tot net na de oorlog goede en slechte periodes gekend, maar sinds de heropening van de baan in 1951 is de baan in goede staat. De eerste negen holes hebben een par van 38 omdat er slechts één par 3 is en er drie par-5 holes zijn. In 1997 werd de baan gerenoveerd door Peter Thomson, die daarvoor al driemaal het Indian Open gewonnen had. Hij liet ook een korte 9 holesbaan aanleggen. Tegenwoordig is er nog een 18 holesbaan, alleen bestemd voor de leden. Toernooien Indian Open In 1964 was de club gastheer van de eerste editie van het Indian Open, en daarna weer in 1966, 1968, 1971-1973, 1975, 1979, 1981, 1983, 1985, 1987, 1989, 1991, 1993, 1995, 2002-2008. De tussenliggende jaren werd meestal op de Royal Calcutta Golf Club gespeeld. Sinds het toernooi in 2008 deel ging uitmaken van de Europese PGA Tour, wisselen de banen. Het baanrecord staat op naam van Graham Marsh, die tijdens het Open in 1971 tijdens de eerste en tweede ronde 66 scoorde. Panasonic Open Het Panasonic Open wordt sinds 2011 op deze golfclub gespeeld. Het toernooi maakt deel uit van de Asian Tour. Externe links Officiële website
Ajmal Khan Park

Ajmal Khan Park is an urban park in the central part of the Karol Bagh of New Delhi, India. Spread over five acres, it was initially opened in 1921, named Hakim Ajmal Khan (1868–1927), noted freedom fighter and Unani medicine physician. It is adjacent to Tibbia College built by Hakim Ajmal Khan. The park has a statue of Ajmal Khan at the centre of the park, besides a musical fountain run by Delhi Tourism and Transportation Development Corporation. It has been a popular venue to numerous political rallies, holding a crowd of over 20,000 people. References
Udhampur (Distrikt)

Der Distrikt Udhampur (Urdu ضلع ادھم پور) ist ein Distrikt im indischen Unionsterritorium Jammu und Kashmir. Sitz der Distriktverwaltung ist die gleichnamige Stadt Udhampur. Der Distrikt Udhampur erstreckt sich über den südlichen Randbereich des Pir Panjal nördlich der Stadt Jammu und umfasst einen Teil der vorgelagerten Siwalikketten. Der Fluss Chanab durchschneidet das Gebirge im nordwestlichen Teil des Distrikts. Der südöstliche Teil des Distrikts wird vom Tawi durchflossen. Der Distrikt hat eine Fläche von 2380 km² und 554.985 Einwohner (Zensus 2011). 2001 lag die Einwohnerzahl noch bei 459.486. Die Bevölkerungsdichte liegt bei 233 Einwohnern pro Quadratkilometer. Der Distrikt ist in 4 Tehsils gegliedert: Chenani, Majalta, Ramnagar und Udhampur. Weblinks Einzelnachweise
Distrito de Udhampur

Udhampur es un distrito de la India situado en el territorio de Jammu y Cachemira. Tiene una población estimada, según los datos del censo de 2011, de 557 689 habitantes.​ Comprende una superficie de 2380 km².​ Luego de la división de la India y la formación de Pakistán, el distrito ha sido objeto de disputa entre ambos países, lo que ha resultado en la instalación de bases militares en la zona.​ Referencias Enlaces externos Sitio web oficial.