NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Świątynia Karni Maty

Świątynia Karni Maty (hindi: करणी माता मंदिर, trb.: Karni Mata mandir, trl.: Karaṇī Mātā mandira) – świątynia hinduistyczna znajdująca się w miejscowości Deśnok (ang. Deshnoke) w stanie Radżastan w zachodnich Indiach. Świątynia słynie z żyjących tam około 20 000 szczurów śniadych, uznawanych za święte, skąd bierze się jej przydomek „Świątynia Szczurów”. Jej patronką jest Karni Mata, ascetka z XIV wieku . Świątynia Świątynia Karni Maty znajduje się w miejscowości Deśnok, 30 km od Bikaneru w Radżastanie. Została założona w XV wieku. Ma bogato zdobione srebrne wrota i marmurową fasadę. Nad dziedzińcem rozpięta jest siatka, która chroni szczury przed ptakami drapieżnymi. W świątyni znajduje się posąg bogini Karni Maty dzierżącej trójząb i otoczonej przez szczury, oraz wizerunki jej i sióstr i sióstr bogini Awadi Maty. Kult religijny Karni Mata była postacią historyczną – indyjską nauczycielką religijną, która urodziła się w 1387 roku naszej ery. Była ascetką, uznawaną za cudotwórczynię, dbała o poprawę życia biednych i doradzała władcom Bikaneru. Została uznana za wcielenie bogini Durgi. W świątyni dwa razy do roku, w miesiącach wajśakha (od połowy kwietnia do połowy maja) i karttika (od połowy października do połowy listopada), organizowane jest święto na jej cześć. Szczury w świątyni Według legendy Karni Mata, gdy zginął jej przybrany syn (istnieją też inne warianty: syn, krewny lub chłopiec z kasty Ćaranów), poprosiła boga Jamę, aby przywrócił go do życia. Bóg jednak nie mógł tego uczynić, gdyż chłopiec zdążył już reinkarnować jako szczur. Jama przyrzekł (lub Karni wymogła na nim przyrzeczenie), że Ćaranowie nie będą trafiać do jego zaświatów, ale będą wcielać się w szczury, aż powrócą do ludzkiej postaci. Z tego względu zwierzęta są otoczone opieką i kultem, jako wcielenia przodków. Istnieje też inna legenda, według której z armii toczącej bitwę w pobliżu Deśnok zbiegli żołnierze, którzy błagali o ochronę bogini. Dezercja była karana śmiercią. Karni Mata dała się ubłagać i pod warunkiem, że będą jej wiernie służyć, przemieniła uciekinierów w szczury. Obecnie święte szczury, zwane kabas, są otoczone kultem i opieką, a do świątyni pielgrzymują wierni. Wchodzący muszą poruszać się po terenie świątyni bez obuwia. Kapłani i pielgrzymi karmią gryzonie mlekiem i ziarnem, i ofiarowują prasadam; pokarm napoczęty przez szczura jest uznawany za pobłogosławiony. Nieliczne białe szczury obecne w świątyni są uznawane za wcielenia mistyków i sadhu, a ich ujrzenie ma przynosić szczęście. Jeżeli któryś ze szczurów zostanie przypadkiem zabity przez odwiedzającego, musi on ufundować posążek gryzonia ze srebra lub złota. Przypisy
Храм Карні Мата

Храм Карні Мата (гінді करणी माता मंदिर) — індуїстський храм, розташований в Індії на півночі штату Раджастан в містечку Дешнок за 32 км від Біканера. Він відомий за межами Індії як храм щурів. У тому вигляді, в якому він існує зараз, храм був побудований махараджею Біканера Гангою Сінгхом. У 1999 році на гроші Кунданала Верма, ювеліра з Хайдерабада, були добудовані величезні срібні ворота і мармуровий фасад храму. Вважається, що в храмі живе понад 20 000 щурів. Підлога храму спеціально підігрівається, щоб ночами в холодну пору року щури не замерзали. У спеціальній кухні всередині храму браміни постійно готують їжу для щурів. Карні Мата вважається втіленням богині Дурги і шанується не тільки в Раджастані, а й в Гуджараті, Мадх'я Прадеші, Пенджабі і Хар'яні. Кожного року під час святкування Наваратрі тисячі паломників приходять в Дешнок пішки. Легенда про Карні Мату Карні Мата — історичний персонаж. Вона народилася 2 жовтня 1387 року в селі недалеко від Джодхпура в родині поета з касти Чаран. При народженні їй було дано ім'я Нарі Бай. Карні Мата була, судячи з усього, однією з перших «живих богів» Індії. Майже всі храми, присвячені Карні Мата в Раджастані, були побудовані при її житті. У храмах Карні Мата немає її зображення, але присутній відбиток її стопи. За переказами, батьки віддали Нарі Бай заміж, але вона не жила з чоловіком і вмовила його взяти в дружини свою сестру. Карні Мата довго кочувала зі своїми послідовниками по землях Раджпутани. Врешті-решт вона зупинилася в Дешноку. У 1454 році пасинок Карні Мати, Лакшман, потонув у ставку, коли намагався набрати води. За легендою, Карні Мата звернулася до бога смерті Ями з проханням воскресити дитину. Яма довго не погоджувався, але зрештою піддався на умовляння і дав згоду на те, що всі передчасно померлі діти поетів і бардів (касти Чаран) після смерті не потраплятимуть до Ями, а отримуватимуть тимчасовий притулок у тілах щурів, щоб потім знову втілитися в людському тілі. З тієї пори щури шануються в Дешноку як священні носії дитячих душ. Карні Мата була «офіційним божеством» раджпутського клану Джодха, махараджів Джодхпура. Карні Мата благословляє Рао Джодха на завоювання Мандора і Аджмера. За переказами, Карні Мата таємничим чином зникла у віці 151 року під час стоянки каравану по дорозі з Джайсалмера в Біканер 21 березня 1538 року. Білі щури З усіх тисяч щурів в храмі є кілька білих щурів, які вважаються особливо святими. Вони, як вважають, є проявом самої Карні Мата і її чотирьох синів. Вважається, що вони володіють особливим благословенням і відвідувачі докладають активних зусиль, щоб виманити їх зі сховку, пропонуючи прасад — солодку святу їжу. Богослужіння Храм відкривається для відвідувачів о 04:00 годині. Священники виконують Мангла-Кі-Аарті і роздають бхог (спеціальну їжу) в богослужінні. Віруючі здійснюють приношення щурам, які розгулюють по храму у великій кількості і вважаються благословенними. Галерея Посилання Shri Manshapurna Karni Mata Mandir, Udaipur [Архівовано 28 липня 2016 у Wayback Machine.]
Mata Jaswant Kaur Memorial School, Badal

Mata Jaswant Kaur Memorial School, Badal, Punjab, India is a trust run school of the registered Chaudhary Devi Lal Memorial Trust. Opened in 2008, it is a free of cost institute located at Village Badal of Sri Muktsar Sahib District. The school's chairman is Parkash Singh Badal. The principal of the school is Mr. Pushpendra Kumar Rana. The school provides Balwatika(Nursery) to senior secondary education. External links Mata Jaswant Kaur Memorial Official Website at www.mjkms.in
Ferozepur Cantonment

Firozpur Cantonment è una suddivisione dell'India, classificata come cantonment board, di 57.418 abitanti, situata nel distretto di Firozpur, nello stato federato del Punjab. In base al numero di abitanti la città rientra nella classe II (da 50.000 a 99.999 persone). Geografia fisica La città è situata a 30° 56' 06 N e 74° 37' 26 E. Società Evoluzione demografica Al censimento del 2001 la popolazione di Firozpur Cantonment assommava a 57.418 persone, delle quali 34.393 maschi e 23.025 femmine. I bambini di età inferiore o uguale ai sei anni assommavano a 6.494, dei quali 3.555 maschi e 2.939 femmine. Infine, coloro che erano in grado di saper almeno leggere e scrivere erano 43.239, dei quali 27.571 maschi e 15.668 femmine. Note Collegamenti esterni Sito ufficiale, su cbfzr.org.
Firozpur Cantonment

Firozpur Cantonment is een kantonnement in het district Firozpur van de Indiase staat Punjab. Demografie Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 57.418 mensen in Firozpur Cantonment, waarvan 60% mannelijk en 40% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 75%.
Firozpur Cantt.

Firozpur Cantt. é uma cidade no distrito de Firozpur, no estado indiano de Punjab. Demografia Segundo o censo de 2001, Firozpur Cantt. tinha uma população de 57,418 habitantes. Os indivíduos do sexo masculino constituem 60% da população e os do sexo feminino 40%. Firozpur Cantt. tem uma taxa de literacia de 75%, superior à média nacional de 59.5%: a literacia no sexo masculino é de 80% e no sexo feminino é de 68%. Em Firozpur Cantt., 11% da população está abaixo dos 6 anos de idade. Referências
Nimoo Bazgo Hydroelectric Plant

The Nimoo Bazgo Power Project is a run-of-the-river power project on the Indus River situated at Alchi village, 75 kilometres (47 mi) from Leh in the Indian Union Territory of Ladakh. The project was conceived on 1 July 2001 and approved on 8 June 2005, and construction began on 23rd Sept, 2006. The project involved construction of a 57-high m (187 ft) concrete dam with five spillway blocks of 13 m (43 ft) each having ogee profile. The dam is 247.9m in length. It was officially completed and open in August 2014. The Nimoo Bazgo power plant was stated to utilise a rated net head of 34 m (112 ft) to generate 239.30 gigawatt-hours (861.5 terajoules) in a 90% dependable year. The project has three surface power units of 15 MW (20,000 hp) each with a total installed capacity of 45 megawatts (60,000 hp). Every unit has a 3.3 m (11 ft) diameter, each 63 m-long (207 ft) penstocks. Each operating unit is stated to have been designed for a discharge of 48.7 m3/s (1,720 cu ft/s) and also have transformer yard and switch yard. The project was connected to the northern grid through a 220 kV transmission line from Leh to Srinagar. The dam diverts water from the Indus river by a 372 m (1,220 ft) long diversion channel and involves a flooding of only 3.42 km2 (1.32 sq mi). Thus the power density is 13.16 megawatts per square kilometre (13.16 W/m2; 34.1 MW/sq mi). The project was developed by National Hydroelectric Power Corporation (NHPC) Ltd. Bharat Heavy Electricals Ltd. (BHEL) has executed the Electro-Mechanical works. History The project was conceived on 1 July 2001 and approved on 8 June 2005, and construction began on 23rd Sept, 2006. The project required the removal and cutting of tens of thousands of tonnes of rock, diversion of the river flow, construction of the dam, powerhouse and reservoir. The project required development of the mountain road network, as well as delivery of construction vehicles by aircraft to Leh. The project was complicated by the difficult terrain and sub-zero mountain temperatures at some 3,500m above sea level. All the three units of the project have been successfully commissioned. The project was inaugurated on 12 August 2014 by the Prime Minister of India Narendra Modi, in a ceremony attended by senior officials including Chief Minister of Jammu & Kashmir Omar Abdullah, National Security Adviser Ajit Kumar Doval and others. The project, along with the Chutak Hydroelectric Plant, was certified as compliant with the Indus Waters Treaty by the Indian Central Water Commission, with the project information passed over to Pakistan. Notes
Národní park Velký Himálaj

Národní park Velký Himálaj je národní park ve státě Himáčalpradéš v Indii. Park byl založen v roce 1984 a rozkládá se na ploše 1171 km2; nadmořská výška parku se pohybuje mezi 1500 a 6000 m. Národní park je místem výskytu mnoha rostlinných a více než 375 živočišných druhů, včetně přibližně 31 druhů savců, 181 druhů ptáků, 3 druhů plazů, 9 druhů obojživelníků, 11 druhů kroužkovců, 17 druhů měkkýšů a 127 druhů hmyzu. Jsou chráněny podle přísných pravidel zákona o ochraně volně žijících živočichů a rostlin z roku 1972, a proto není povolen žádný druh lovu. V červnu 2014 byl Národní park Velký Himálaj zařazen na seznam světového dědictví UNESCO podle kritéria x. Biogeografie Národní park Velký Himálaj se nachází na rozhraní dvou hlavních světových biogeografických oblastí: indomalajské oblasti na jihu a palearktické oblasti na severu. Vysokohorský ekosystém severozápadní části Himálaje má společné rostlinné prvky s přilehlou západoasijskou a středoasijskou oblastí. V důsledku výškového rozpětí 4 100 m se v parku vyskytují různorodé zóny s jejich reprezentativní flórou a faunou, jako jsou alpínské, glaciální, temperátní a subtropické lesy. Tyto biogeografické prvky jsou výsledkem geologického vývoje Himálaje, který dodnes pokračuje působením deskové tektoniky a kontinentálního driftu. Před více než 100 miliony let se indický subkontinent oddělil od Gondwany a posunul se na sever. Nakonec narazil do Laurasie a vytvořil pohoří Himálaj. Díky tomuto spojení Gondwany a asijské pevniny došlo k výměně rostlin a živočichů, což nakonec vedlo ke vzniku jedinečných biogeografických rysů v této oblasti. Biodiverzita Fauna V Národním parku Velký Himálaj žije více než 375 druhů živočichů. Dosud bylo zjištěno a zdokumentováno 31 druhů savců, 181 druhů ptáků, 3 druhy plazů, 9 druhů obojživelníků, 11 druhů kroužkovců, 17 druhů měkkýšů a 127 druhů hmyzu ze šesti řádů. V nadmořské výšce 3 500 m a více žijí zvířata, jako jsou nahur modrý, levhart sněžný, medvěd plavý, tahr himálajský a kabar. Flóra Díky širokému výškovému rozpětí se v národním parku vyskytuje také velká rozmanitost rostlin. Treking a turistika V posledních letech se národní park stal oblíbeným cílem trekingu a ekoturistiky. Povolení k trekům vydává kancelář. V parku je několik oblíbených trekových tras, od těch, které lze absolvovat za den či dva, až po ty, které mohou trvat týden až deset dní. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Great Himalayan National Park na anglické Wikipedii. Literatura PANDEY, Sanjeeva; GASTON, Tony. Great Himalayan National Park: The Struggle to Save the Western Himalayas. Nové Dillí: Niyogi Books, 2019. Související články Světové dědictví Seznam světového dědictví v Asii, A–I Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Národní park Velký Himálaj na Wikimedia Commons Oficiální webové stránky (anglicky)
Great-Himalayan-Nationalpark

Der Great-Himalayan-Nationalpark (deutsch: Großer Himalaya-Nationalpark; Hindi ग्रेट हिमालयन राष्ट्रीय उद्यान IAST Greṭa Himālayana rāṣṭrīya udyāna) ist ein bedeutendes Schutzgebiet im westlichen Himalaya im Norden Indiens, im Bundesstaat Himachal Pradesh, Distrikt Kullu. Geografie und Ausdehnung Der Nationalpark umfasst eine Fläche von etwa 905,4 km² (90.540 Hektar) und liegt in Höhenlagen von unter 2.000 Metern bis über 6.000 Meter über dem Meeresspiegel. Die Region zeichnet sich durch eine außergewöhnliche Vielfalt an Lebensräumen aus, darunter Flusswälder, temperierte, subalpine und alpine Zonen. Der Park bildet mit den angrenzenden Schutzgebieten, darunter der Pin-Valley-Nationalpark und das Rupi-Bhawa-Wildreservat, ein weitgehend ungestörtes Netzwerk von Schutzgebieten im Westlichen Himalaya. Geschichte Der Park wurde 1984 ausgewiesen und 1999 nach Abschluss der Umsiedlungs- und Entschädigungsverfahren offiziell als Nationalpark unter dem indischen Wildlife Protection Act von 1972 eingerichtet. Ökologische Bedeutung Der Great-Himalayan-Nationalpark ist Teil des Himalaya Biodiversity Hotspot und zeichnet sich durch eine außergewöhnliche Artenvielfalt aus. Im Park wurden bislang 31 Säugetierarten, 209 Vogelarten, 9 Amphibien-, 12 Reptilien- und 125 Insektenarten nachgewiesen. Zudem beherbergt er 805 Gefäßpflanzenarten, 192 Flechten und 37 Moose, darunter 12 Lebermoose. Zu den besonders schützenswerten Arten zählen der Schneeleopard, der Himalaya-Tahr, das Moschustier, der Schwarzkopftragopan und der Asiatische Schwarzbär. Die Flora und Fauna des Parks sind geprägt von zahlreichen endemischen und bedrohten Arten. Schutz und Management Der Park verfügt über eine Pufferzone („Ecozone“) von 26.560 Hektar entlang der Südwestgrenze, die gezielt zur Reduzierung menschlicher Einflüsse und als Lebensraum für die lokale Bevölkerung dient. Die Verwaltung setzt auf nachhaltige Schutzmaßnahmen, alternative Einkommensquellen für die Anwohner und eine strenge Regulierung des Tourismus. Zu den größten Herausforderungen zählen Siedlungsdruck, Wilderei, traditionelle Weidewirtschaft und Wasserkraftprojekte. UNESCO-Weltnaturerbe 2014 wurde der Great-Himalayan-Nationalpark als „Großer Himalaya-Nationalpark und Naturschutzgebiet“ in die Liste des UNESCO-Weltnaturerbes aufgenommen. Die Auszeichnung erfolgte insbesondere aufgrund seiner herausragenden Bedeutung für den Schutz der Biodiversität und der Integrität alpiner Ökosysteme im Westlichen Himalaya. Weblinks Offizielle Homepage des Great-Himalayan-Nationalpark (englisch) Eintrag bei der UNESCO (englisch) Einzelnachweise
Parc national du Grand Himalaya

Le parc national du Grand Himalaya (Great Himalayan National Park en anglais et महान हिमालयी राष्ट्रीय उद्यान en hindi) est situé dans l'État de l'Himachal Pradesh en Inde. Il est classé depuis 2014 comme site naturel du patrimoine mondial. Historique Créé en 1984, le parc devient un parc national en 1999. En 2010, deux sanctuaires de protection de la faune, les sanctuaires de Sainj et de Tirthan sont ajoutés au parc. Enfin, en 2014, il est ajouté à la liste du patrimoine mondial de l'UNSECO lors du comité de Doha. Biodiversité Le parc est situé dans une zone de transition biogéographique le long d'une zone de transition à deux axes, est-ouest et nord-sud, ce qui représente une grande diversité d'habitats et un rassemblement d'espèces unique. Il comporte un habitat contigu et non perturbé qui n'existe nulle part ailleurs dans le monde, en raison de son éloignement qui limite la pression humaine. 58% des espèces recensées sont endémiques à la zone. Le parc accueille de nombreuses espèces menacées, notamment d'oiseaux, et compte parmi les derniers spécimens sauvages de Morus serrata (en), une espèce de mûrier. Parmi les espèces menacées présentes on peut noter : Le Tragopan de Hastings La panthère des neiges Le porte-musc de l'Himalaya L'ours noir d'Asie L'ours Isabelle Le jharal Protection de la nature L'isolement du parc assure une première protection de la nature face à l'activité humaine. Il n'y a en effet pas de route qui permet d'y accéder, il faut randonner une journée pour y arriver. De plus le parc a été le premier d'Inde à mettre en place un système d'écodéveloppement afin d'associer la protection de la biodiversité au développement économique des populations locales. Des groupes de microcrédit gérés par les femmes ont notamment été créés, et des cueilleurs de plantes médicinales se sont reconvertis en guides. L'écotourisme s'est développé, le parc accueille désormais chaque année environ 1500 randonneurs dont 10 % d'étrangers. De plus, l'écozone qui entoure le parc accueille environ 50 000 touristes par an. Notes et références Liens externes (en) Fiche du parc sur le site UNEP-WCMC (en)Site officiel du parc national Portail de la conservation de la nature Portail de l’Inde Portail du patrimoine mondial
Nacionalni park Velikih Himalaja

Nacionalni park Velikih Himalaja (hindi: हिन्दी; engleski: Great Himalayan National Park, GHNP) je nacionalni park u pokrajini Kullu, indijske države Himachal Pradesh. Ima površinu od 1.171 km² i jedan je od najmlađih nacionalnih parkova Indije, osnovan tek 1984. god. Veliko Himalajsko gorje (1.500 do 6.000 metara nadmorske visine) prolazi duž istočne granice Himachal Pradesha, a presjeca ga rijeka Sutlej, istočna pritoka Inda. Neki od poznatih prijelaza u tom gorju su Kangla (5.248 m), Bara Lacha (4.512 m), Parang (5.548 m) i Pin Parbati (4.802 m). Velike Himalaje su poznate po visokim alpskim vrhovima, livadama i šumama u klancima, ali ponajviše jer od njegovih ledenjaka nastaju mnogi potoci koji opet tvore nekoliko rijeka, te su vode s ovog područja presudne za život milijuna korisnika koji žive nizvodno. Kako na ovom području obitava veliki broj biljnih vrsta, od šuma na udaru monsuna pri dnu do alpskih pašnjaka (tundra) na vrhovima Himalaja, uključujući 25 vrsta šuma, te brpjnog niskog raslinja i ugroženih vrsta. Od oko 375 životinjskih vrsta tu obitava 31 vrsta sisavaca, 181 vrsta ptica, 3 vrste reptila, 9 vrsta vodenjaka, 11 vrsta kolutićavaca, 17 vrsta mekušaca i 127 vrsta insekata. Nacionalni park Velikih Himalaja upisan je 2014. godine na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Aziji zbog „izvanredne važnosti za očuvanje bioraznolikosti”. Ostali projekti Izvori
Parco nazionale del Grande Himalaya

Il parco nazionale del Grande Himalaya (in inglese Great Himalayan National Park) è un'area protetta dell'India settentrionale situata nell'Himalaya occidentale. Comprende principalmente habitat di montagna e copre circa 754 chilometri quadrati. Insieme alle adiacenti aree protette del parco nazionale di Pin Valley (675 chilometri quadrati) e della riserva naturale di Rupi Bhawa (503 chilometri quadrati), l'area protetta comprende quasi tutti gli habitat dell'Himalaya occidentale, con climi che vanno dal tropicale all'alpino, fino a regioni di vera e propria steppa tibetana. Le regioni montuose più elevate ospitano leopardi delle nevi, orsi bruni, bharal, tahr dell'Himalaya e moschi. Ad altitudini leggermente inferiori, per lo più al di sotto dei 2000-3000 metri, vivono goral, sirau, muntjak, leopardi, orsi dal collare e macachi reso. Finora nel parco sono state registrate 31 specie di mammiferi e 181 specie di uccelli. Nel 2014 è stato riconosciuto patrimonio dell'umanità dall'UNESCO. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su parco nazionale di Great Himalayan Collegamenti esterni Great Himalayan National Park, su greathimalayannationalpark.com. Great Himalayan National Park Conservation Area, su whc.unesco.org.
Nationaal park Great Himalayan

Het Nationaal park Great Himalayan is sinds 1984 een nationaal park van India, gelegen in de staat Himachal Pradesh. Het park in de Westelijke Himalaya heeft een oppervlakte van 1.171 km² en ligt in hoogte tussen 1.500 en 6.000 m. Het park ligt aan de Kulluvallei in het Kullu district ten oosten en zuidoosten van Kullu. Tijdens de 38e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed in juni 2014 werd het park omwille van de uitzonderlijk mooie natuurlandschappen en de conservatie van de biologische diversiteit toegevoegd als natuurerfgoed aan de werelderfgoedlijst van UNESCO.
Park Narodowy Wielkich Himalajów

Park Narodowy Wielkich Himalajów (ang. Great Himalayan National Park – GHNP) – park narodowy o powierzchni administracyjnej 1171 km kwadratowych, położony w regionie miasta Kullu w stanie Himachal Pradesh, w zachodnich Himalajach. Habitat wielu gatunków flory i fauny, z czego 209 gatunków ptaków i 125 gatunków owadów. W 2014 roku pierwotny obszar parku został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Historia Park został powołany do życia w 1984 roku, a w 1999 został ustanowiony parkiem narodowym. Obejmował wówczas powierzchnię ok. 755 km kwadratowych. W 1994 roku przy zachodniej granicy parku ustanowiono 5–kilometrowy pas ochronny o powierzchni ok. 265 km kwadratowych, na którego terenie znalazło się 160 wiosek. Wokół trzech wiosek: Shagwar, Shakti i Marore utworzono rezerwat. Przy południowej granicy parku ustanowiony obszar chroniony o powierzchni 65 km kwadratowych, który nie jest zamieszkany. W 2010 roku do parku przyłączono tereny sanktuariów Sainj i Tirthan. W 2014 roku park administrował terenem o powierzchni 1171 km kwadratowych obejmujących park, obszary chronione i sanktuaria, tworząc Great Himalayan National Park Conservation Area (GHNPCA) W 2014 roku pierwotny obszar parku – ok. 755 km kwadratowe – został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Opis Park o powierzchni 90,540 ha obejmuje obszary zróżnicowane pod względem wysokości, od terenów wysokogórskich powyżej 6000 m n.p.m. po tereny poniżej 2000 m n.p.m., rozciągając obszar chroniony od łąk alpejskich po lasy monsunowe. Na terenie parku znajdują się lodowce zasilające rzeki Jiwa Nal, Sainj, Tirthan i Parvati wpadające do Bjasu dopływu Indusu. Park znajduje się na styku dwóch największych na świecie krain zoogeograficznych: krainy orientalnej i krainy palearktycznej. Habitat wielu gatunków flory i fauny, w tym gatunków endemicznych. Na terenie parku występuje 805 gatunków roślin naczyniowych, 192 gatunki porostów, 12 wątrobowców i 25 mchów. Prawie 60% występujących tu okrytonasiennych to endemity Himalajów zachodnich. W parku zanotowano występowanie 31 gatunków ssaków, 209 gatunków ptaków, 9 płazów, 12 gadów i 125 gatunków owadów. Galeria Przypisy