NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bhind (distrikt)

Bhind är ett distrikt i Indien. Det ligger i delstaten Madhya Pradesh, i den centrala delen av landet, 280 km sydost om huvudstaden New Delhi. Antalet invånare är 1 703 005. Följande samhällen finns i Bhind: Bhind Gohad Lahār Mau Daboh Gormi Mahgawān Mihona Alampur Umri Källor
Бхінд (округ)

|Густота = 320 |Площа = 4459 |Часовий пояс = +5:30 |Сайт = https://web.archive.org/web/20181128185531/http://www.bhind.mp.gov.in/ Бхінд (англ. Bhind) — округ в індійському штаті Мадх'я-Прадеш. Входить в Дивізіон Чамбал . Утворений в 1948 році і є одним із шести початкових округів штату. Адміністративний центр — місто Бхінд. Площа округу — 4459 км². За даними всеіндійського перепису 2001 року населення округу становило 1 428 559 чоловік. Рівень грамотності дорослого населення становив 70,5 %, що вище середньоіндійського рівня (59,5 %). Частка міського населення становила 23,7 %.
Chaudhary Charan Singh Post Graduate College

Chaudhary Charan Singh Post Graduate College or Chaudhary Charan Singh Degree College is a government aided private college at Heonra, a village adjacent to Saifai in Etawah, Uttar Pradesh, India. It was established as Chaudhary Charan Singh Degree College by Mulayam Singh Yadav in 1983. It is affiliated to Chhatrapati Shahu Ji Maharaj University (formerly Kanpur University) and offers under-graduate and post-graduate courses in science, arts, commerce, agriculture, computer application, management, education, library & information science and physical education. Management The college is run by the Shiksha Prasar Samiti society, presided by Shivpal Singh Yadav. AICTE and NCTE Approval This college is All India Council for Technical Education (AICTE) approved to run Bachelor of Computer Application (BCA) and Bachelor of Business Administration (BBA) degrees. This college is also National Council for Teacher Education (NCTE) approved to run Bachelor of Education (B.Ed.), Master of Education (M.Ed.) and Bachelor of Physical Education (B.P.Ed.) degrees. Krishak Chatravriti Yojna In 2023, this college became a part of Mukhyamantri Krishak Chatravriti Yojna. By Mukhyamantri Krishak Chatravriti Yojna now Agriculture degree students of this college can get a per month scholarship of ₹3,000. Law College Chaudhary Charan Singh College of Law is a law college in CCS PG College campus, established in 2012. It offers under-graduate course in law i.e. 3 year LL.B. It is affiliated to Chhatrapati Shahu Ji Maharaj University and The Bar Council of India for 120 students every year in 3 year LL.B. from 2012. Notable alumni Arvind Pratap, former MLC Jaswinder Bhalla References External links Official website
Kamla Nehru Prani Sangrahalay

Kamla Nehru Prani Sangrahalaya or Indore Zoo is a zoological garden located in Navlakha, Indore is managed by Indore Municipal Corporation. Indore zoo is the only zoo to deploy online booking (https://knpsi.in), animal-health app, and touchless entry system that is tightly integrated with e-Nagarpalika, making it the most advanced zoo of India. This is the largest zoological garden of the state and one of the oldest zoological parks of Madhya Pradesh spread over an area of 210335 sq m. Kamla Nehru Prani Sangrahlaya is one of the recognized zoos out of total 180 recognized zoos in India. The zoo has different varieties of animals and birds which have been brought from different parts of world. The zoo's attempts to breed White tigers, Royal Bengal tigers, Gharial, Himalayan bear and white peacock have been successful. Indore zoo is also a center for reproduction, protection and exhibition of animals, plants and their habitats. History In 1974 the Indore zoo was established in Navlakha area in only 17 acres land, later on in the year 1999 adjoining 32 acres land of Quadibag was "Acquired" by the zoo so present area of Indore zoo is 51 acres. The total area of Indore zoo is full of greenery where different variety of trees and other plants gives natural feeling of forest to the wild animals. Fauna At present, Indore Zoo contains a variety of reptiles, mammals and birds. Herbivores mammal includes Indian elephant, hippopotamus, blackbuck, nilgai, spotted deer, sambar deer, and chinkara. Carnivorans at the zoo include the Bengal tiger, Asiatic lion, Indian leopard, striped hyena, jungle cat, Indian wolf, golden jackal, Asian palm civet, raccoon, sloth bear and the Bengal fox. Other species of mammals include the squirrel monkey, Hanuman langur, Rhesus macaque, hedgehog, and the Indian crested porcupine. Indore Zoo has a variety of birds like peacock, white peacock, sarus crane, Lady Amherst's pheasant, Egyptian vulture, various species of lovebird, larger ratites like the emu and South African ostrich, barn owl, turkey, duck, helmeted guineafowl, rosy pelican, various species of parakeet, painted stork, black swan and mute swan. Indore Zoo also houses mugger and gharial crocodiles which are native to Indian Subcontinent. Snake House To boost the number of visitors, Indore Zoo has opened Snake House in November 2019. The idea behind constructing a separate snake house was to provide visitors an opportunity to see and differentiate among various species of snakes under one roof. Presently there are variety of snakes. Venomous snakes include the member of "big four" (Indian Krait, Russell's Viper, Saw-scaled Viper and Indian Cobra) with Banded Krait, Bamboo Pit viper and Common vine snake. Non-venomous snakes include Asian rat snake, checkered keelback and banded racer. Red sand boas, Indian rock pythons, Burmese and reticulated pythons are some of the species of larger, constricting snakes at Indore Zoo. India's First Smart Zoo In 2020, Indore Zoo became the first smart zoo of India, featuring touchless entry systems, automated audit reports and governance transparency. References
Melghat

Melghat fou una antiga comarca del Berar inicialment part del districte d'Ellichpur i després del districte d'Amraoti (des de 1905), avui a Maharashtra, formada per una àrea de 4.224 km²; el 1901 tenia 36.670 habitants en gran part korkus (uns 25.000) del grup kol. Va formar una taluka amb 330 pobles i cap ciutat, amb capital al sanatori de Chikalda. Altres llocs importants eren els forts de Gawilgarh i Narnala. El poble més important era Darni amb menys de 800 habitants, seguit de Dewa i Bairagarh La major part de la comarca la formaven les muntanyes de Gawilgarh, part de la serralada de Satpura. El 1974 es va crear la Melghat Tiger Reserve, una de les primeres que es va crear dins el projecte Tiger, ocupant el nord del districte d'Amravati a Maharashtra entre el riu Tapti i les muntanyes Gawilgarh amb el cim principal a Vairat de 1.178 metres. La Reserva està regada per cinc rius: Khandu, Khapra, Sipna, Gadga i Dolar, afluents del Tapti. Els altiplans de Makhala, Chikhaldara, Chiladari, Patulda i Gugamal són les zones principals en mig de les muntanyes. El 1985 es va crear com a zona de protecció de la reserva, el Melghat Tiger Sanctuary amb una superfície de 1.597,23 km², del qual el 1987 es va segregar el Parc Nacional de Gugamal amb una superfície de 361,28 km3. El 1994 el Melghat Tiger Sanctuary es va dividir en el Melghat Tiger Sanctuary de 788,28 km² i el Melghat Wildlife Sanctuary amb la resta. La superfície total de la reserva és de 1676,93 km². Bibliografia Hunter, Sir William Wilson. The Imperial Gazetteer of India (en anglès). Londres: Trübner & co., 1885. Wilson Hunter, Sir William; Sutherland Cotton, James; Sir Richard Burn, Sir William Stevenson Meyer. Great Britain India Office. The Imperial Gazetteer of India (en anglès). Oxford: Clarendon Press, 1908. Melghat wildlife sanctuary Arxivat 2009-03-19 a Wayback Machine.
Melghat

Melghat was among the first nine tiger reserves of India to be notified in 1973 under Project Tiger. It is located in the northern part of Amravati District of Maharashtra. Melghat Wildlife Sanctuary was declared as in 1985. The total area of the reserve is 2,768 square kilometres. Geography The Melghat area was declared a tiger reserve in 1974. Meghat Tiger Reserve is administratively divided into Sipna, Gugamal and Akot Wildlife Division. The total area of the reserve is around 2,768 km2 (1,069 sq mi). At the northern extreme of the Amravati district of Maharashtra, on the border of Madhya Pradesh, lies the Melghat in the South-western Satpura mountain ranges. Melghat means 'meeting of the ghats', which describes the area as a large tract of unending hills and ravines scarred by jagged cliffs and steep climbs. The Tapti River flows through the northern part of Melghat Tiger Reserve and forms the boundary of the reserve together with the Gawilghur ridge of the Satpura Range. The forest is tropical dry deciduous in nature, dominated by teak (Tectona grandis). The reserve is a catchment area for five major rivers: the Khandu, Khapra, Sipna, Gadga and Dolar. These all rivers are tributaries of the river Tapti. Fauna The fauna in Melghat includes several large animal species, such as Bengal tiger, Indian leopard, sloth bear, dhole, striped hyena, indian wolf, Indian jackal, sambar, gaur, barking deer, nilgai, chital, chausingha, honey badger, flying squirrel, wild boar, langur, rhesus monkey, indian porcupine, indian pangolin, mouse deer, python, smooth-coated otter and black-naped hare. Population There are 61 villages in the reserve, all outside the core area. 22 are in the buffer zone and 39 in the Multiple Use Area (MUA). Human population in the buffer zone and MUA is 11024 and 15642, respectively, as per 1994 census. The inhabitants are mainly tribal, largely of the Korku tribe (80 per cent) and others like Gond, Nihal, Balai, Gaolan, Gawali, Halbi, Wanjari, and Maratha. All inhabitants depend on the forest for bona fide domestic needs of firewood, timber, fodder, and non-timber forest products like fruit, flowers, gum and medicinal plants. Their main source of income is from labor and rainy season agriculture. They augment their income by collecting non-timber forest products like mahuali, flowers, seeds, charoli, gumcula, dhawada, tendu-leaves, and musali (a medicinal plant). See also Wan Wildlife Sanctuary References External links Official website Detailed map
Tigra-Talsperre

Beim Bruch der Tigra-Talsperre (Tighra, Tighara, Hindi तिघरा जलाशय Tighrā jalāśay) am Fluss Shank bei Gwalior im Distrikt Gwalior im indischen Bundesstaat Madhya Pradesh gab es am 4. August 1917 eine Katastrophe, bei der rund 1.000 Menschen ums Leben kamen. Die Tigra-Staumauer war 1917 als Gewichtsstaumauer aus Mauerwerk mit Kalkmörtel auf einem geschichteten Sandstein-Felsuntergrund gebaut worden. Sie war etwa 60 cm tief im Felsuntergrund gegründet und rund 25 m hoch. Die genaue Höhe wird unterschiedlich mit 24 m, 24,7 oder 25,9 m angegeben. Die Mauer war 1,34 km lang und der Stausee enthielt 124 Millionen m³ Wasser. Am Bau war der in Indien sehr bekannte und bedeutende Wasserbauingenieur M. Visvesvaraya maßgebend beteiligt. Bei der ersten Füllung des Stausees brach die Staumauer während eines Hochwassers, als sie überflutet wurde. Die Staumauer wurde auf ganzer Länge 80 cm hoch überströmt. Es wurde später berechnet, dass eine Wassermenge von 8500 m³/s abgeflossen sein muss. Dadurch wurde die Staumauer auf einer Länge von 400 m als Ganzes bis zu 14 Meter weit verschoben. Zwei Teilstücke der gebrochenen Staumauer sollen bis heute als Ruinen stehen geblieben sein. Die Talsperre wurde 1929 mit konstruktiven Veränderungen wieder aufgebaut, unter anderem mit größeren Überlauföffnungen. 1970 gab es noch einmal einen Versagensfall. Siehe auch Liste von Stauanlagenunfällen Literatur Gopal K. Bhargava, Shankarlal C. Bhatt: Land and people of Indian states and union territories. 15. Madhya Pradesh, Kalpaz Publications 2006, ISBN 81-7835-371-7, S. 361. Khadg Singh Valdiya: Geology, Environment and Society. Universities Press, 2004, ISBN 81-7371-505-X, S. 178. Weblinks Gwalior Attractions Water Demand Management Strategies and Implementation Plan for Gwalior (PDF-Datei; 4,2 MB) Visionmap: Water
Tigra Dam

Tigra Dam (also spelled "Tig Dam") creates a freshwater reservoir on the Sank River, about 23 km from Gwalior, Madhya Pradesh, India It plays a crucial role in supplying water to the city and is an important tourism spot of Gwalior. The dam is 24 metres high at its crest, and 1341 m long. The reservoir has a capacity of 4.8 million cubic metres and the spillway structure can pass up to 1274 cubic metres per second. History A dam constructed on this site in 1915 failed on the afternoon of 19 August 1917, due to infiltration into its sandstone foundations. About 1000 people were killed downstream. A subsequent structure failed in 1970. Tigra Dam has been constructed on Sank River in 1916. This dam has been constructed in the vicinity of eleven villages. The villagers depend on this dam for their irrigation, drinking and domestic purpose. Moreover, the dam also provides the water required for the drinking purpose in the Gwalior City. After the construction of the dam the area became a suitable habitat for several birds and this area was declared Ghatigaon Wildlife Sanctuary in 1981. Rebuilt in 1927, the dam is a popular tourist spot, particularly during the months of monsoon when the water level is highest. The plateau in the vicinity is an important catchment area for the reservoir. Water sports, including boating, remains in high demand. References External links [1] Water Demand Management Strategies and Implementation Plan for Gwalior http://travel.sulekha.com/gwalior-attractions.htm Archived 25 December 2015 at the Wayback Machine
Gválijarská pevnost

Gválijarská pevnost (hindsky ग्वालियर का क़िला, urdsky گوالیار قلعہ‎, anglicky Gwalior Fort) je historická pevnost v indickém státě Madhjapradéš, nedaleko města Gválijar. Historie pevnosti sahá do 6. století. Pevnost se nachází 3 km severně od středu města, na vrcholku Gopačar v nadmořské výšce 300 m n. m. Zabírá téměř celou horní část vrcholku, je 2 km dlouhá a v nejširší oblasti až 1 km široká. Dochovalo se zde šest paláců, šest chrámů a řada památek z 11. i 15. století. U zdí se nachází také velké sochy do pískovcové skály, jejíž výška činí 18 metrů. Z pevnosti se také nabízí výhled na samotné město Gválijar. Historie Pevnost byla zbudována pro kontrolu okolní oblasti a ochranu obchodních cest. V době své největší slávy zde bylo dislokováno až 15 000 vojáků. Po vpádu Tamerlána do Indie v roce 1399 a rozvratu muslimských států v oblasti získal pevnost vojenský vůdce Man Singh Tomar, který zde nechal zbudovat několik paláců. Dva z nich, které se do současné doby dochovaly, Gudžari Mahal a Man Mandir, jsou v současné době ikonickými pro celou pevnost. První z uvedených paláců rozkázal Tomar postavit pro svoji ženu, královnu Mrígnjání. V současné době v něm sídlí archeologické muzeum. Druhý uvedený palác byl zbudován v letech 1486 až 1517. Během období expanze Mughalské říše obsadil pevnost císař Bábur. Ten byl do jisté míry nadšen architekturou paláce Man Mandir, nechal proto najmout řemeslníky, kteří se na ornamentálních prvcích paláců gvalijárské pevnosti podíleli a nechal je vytvářet nové stavby. Tím se místní styl inkorporoval do mughalské architektury. Císař Šáhdžahán nařídil výstavbu nových objektů v pevnosti, využíval je ale velmi zřídka a pevnost mu sloužila spíše jako vězení. Na začátku 18. století jej ovládala dynastie Gohar. O pevnost byly sváděny těžké boje během velkého indického povstání v roce 1857. V současné době je objekt vlastněný státem, je veřejnosti přístupný a slouží jako turistická atrakce. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Гвалиор (крепость) na ruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Gválijarská pevnost na Wikimedia Commons
Fortaleza de Gwalior

La fortaleza de Gwalior es una fortificación cerca de Gwalior, Madhya Pradesh, India. Con murallas de 11 metros, ocupa una área de 3 km²​ sobre un peñón de arenisca y basalto de 2.4 km de largo​ y una anchura media de unos 275 m​ en la cordillera de Vindhya, en el centro geográfico del país. La mayor parte del complejo se construye a partir del siglo VIII y su configuración actual se debe principalmente al rajá Man Singh Tomar. La fortaleza contiene varios templos y palacios, entre los cuales destacan dos, ambos construidos por orden de Man Singh Tomar: la ciudadela, Man Mandir, construida entre 1486 y 1517,​ y el Gurjari Mahal, a menor altura, aunque dentro del complejo fortificado. Tenía una guarnición de hasta 15 000 hombres.​ Historia La primera referencia de una fortaleza sobre el peñón es del año 525.​ Tras la Rebelión de 1857 de los cipayos al servicio de la Compañía Británica de las Indias Orientales, la raní de Jhansi, Lakshmibai, considerada por sir Hugh Rose —el futuro comandante en jefe del Ejército Indio Británico— la «mejor y más valiente de los líderes rebeldes» capturó la fortaleza en mayo-junio de 1858. Murió el 17​ o el 19 de junio de 1858​ tras la captura de la fortaleza por los británicos. Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Fortaleza de Gwalior.
Fort de Gwalior

Le fort de Gwalior (hindi : ग्वालियर क़िला) est une forteresse située dans la ville de Gwalior, dans l'État du Madhya Pradesh, en Inde. Histoire Le fort a une histoire ancienne, dont l'existence est connue depuis le VIe siècle. En 1023, le souverain Mahmoud de Ghazni a attaqué le fort, mais a échoué. Après 1196, il a été assiégé par les troupes de Qutb al-Din Aibak, ce qui a duré jusqu'en 1211. En 1231, il a été occupé par Shams al-Din Iltutmish. En 1398, le fondateur de la dynastie Tomara a pris le contrôle du fort, le retirant de la domination du sultanat de Delhi. Le fort de Gwalior abrite de nombreuses statues jaïnes, datant du XVe siècle. Environ 1 500 statues ont été créées principalement durant le règne de Dūngar Singh et de son fils Kīrtī Singh (1440-1473). Ces statues ont été consacrées par le poète de la cour jaïne Raidhū. En 1519, le fort a été occupé par le souverain de la dynastie Lodi, Ibrahim Lodi. Entre 1553 et 1556, il était sous le contrôle du général hindou Hemu de la dynastie Suri. En 1576, il a été conquis par l'empereur Akbar du Moghol et est devenu sous le contrôle de l'empire. En 1740, il est tombé sous le contrôle de la tribu Jat, puis est passé sous le contrôle de Madhav Rao Scindia de la maison Scindia. En 1858, le fort est devenu l'un des bastions de la résistance sous la direction de Lakshmî Bâî, une figure emblématique de la Révolte des cipayes. Elle a été tuée en combattant les forces britanniques le 18 juin, et le fort est tombé le 20 juin. Références Voir aussi Articles connexes Gwalior Liens externes Fort de Gwalior sur Commons Guide de Gwalior sur Wikivoyage Portail de l’Inde Portail des châteaux
Fort Gwalior

Fort Gwalior – starożytny fort położony w Gwalijar w stanie Madhya Pradesh, Indie. Dokładna data jego budowy nie jest znana. Istniał co najmniej w X wieku, a według inskrypcji znalezionych wewnątrz budowli mógł zostać zbudowany nawet na początku VI wieku, a według innych źródeł w V wieku. Fort ponad 20 razy zmieniał właścicieli i był wielokrotnie oblegany, w tym 3 razy przez wojska Imperium Brytyjskiego. Jego fortyfikacje były kilkakrotnie odbudowywane i obecnie można zobaczyć umocnienia pochodzące z od X wieku do XVII wieku. Na terenie twierdzy odkryto najstarszą, datowaną na V wiek, inskrypcje zawierająca zapis arytmetycznego zera. Historia Historia fortu sięga prawdopodobnie nawet V wieku. Stara nazwa wzgórza, na którym znajduje się fort, zapisana w starożytnych inskrypcjach sanskryckich, to Gopagiri. Fort był zajmowany przez Guptów, Hunów, Pratiharów, Radźputów, Pasztunów, Mogołowie i Anglicy. Architektura Fort posiada trzy główne wejścia, z których za najbardziej interesujący uważany jest kompleks bram północno-wschodnich. Prowadzi do niego kręta droga, kiedyś blokowana przez siedem bram, z których pięć przetrwało do dziś. Alamgiri – zbudowana w 1660 i nazwana na cześć cesarza Mogołów Aurangzeba. Badalgarh lub Hindola – wzniesiona pod koniec XV wieku, stanowi doskonały przykład architektury hinduskiej. Bhairon lub Bansor – zbudowana przez Bhairon Pala z klanu Kachhwaha, nie przetrwała do dziś. Ganesa – wzniesiona w połowie XV wieku w prostym stylu hinduskim. Lakshman – zbudowana w 970, później naprawiana, niektóre kamienie zostały odwrócone do góry nogami. Hathi – najpiękniejsza z bram, nazwana tak ze względu na posąg słonia (hathi) stojący kiedyś przy bramie. Hawa – nieistniejąca brama, której nazwę można przetłumaczyć jako Brama Wiatru. Zabytki Na terenie fortu znajdują się m.in.: Pałac Raja Man Singha – najbardziej znany i interesujący przykład wczesnego hinduskiego pałacu w Indiach, zbudowany w latach 1486–1516, w czasie panowania maharadży Man Singh Tomar. Wschodnia ściana pałacu, długa na 91 i wysoka na 24 metrów, jest ozdobiona mozaikami z konwencjonalnymi figurami ludzi, zwierząt i drzew. Wnętrze pałacu składa się z dwóch otwartych dziedzińców otoczonych pomieszczeniami z bogatymi zdobieniami. Uważany za najpiękniejszy zachowany zabytek świeckiej architektury Radżputów. Świątynie Sas Bahu – dwie świątynie Wisznu zbudowane na wzgórzu, ukończone w 1093. Teli-ka-Mandir – świątynia o wysokości 28 metrów, datowana na VIII wiek, poświęcona Śiwie. Przypisy
Гвалиор (крепость)

Гвалиорский форт (хинди ग्वालियर का क़िला, санскр. ग्वालियर् दुर्गम्) — крепость у города Гвалиор, штат Мадхья-Прадеш. Сооружение современный вид приобрело в XIV—XV вв, но сама крепость известна ещё с VI—VIII веков. Построен форт на холме, сложенным из охристого песчаника и базальта. Высота над окружающей местностью — около 90 м., высшая точка возвышенности — более 100 м. Кроме того, в этой местности находилось пересечение торговых путей, а расположение на вершине увеличивало обзор и облегчало оборону. Издавна это был центр Малвы. В 1399 году, когда атаки Тамерлана усилили политическую нестабильность территории, крепость перешла в руки военачальника Томара, который построил несколько дворцов. В 1519 году форт Гвалиор захватила династия Лоди. В начале XVIII веке крепостью руководила Гохадская династия. Позже крепость вплоть до 1948 года входила в Гвалиорское княжество. В настоящее время комплекс принадлежит штату. Интересно, что именно крепость дала имя построенному позже городу Гвалиор. Само же название происходит от имени отшельника Гвалипа, одно время жившего здесь. Сегодня Гвалиорская крепость остаётся одним из крупнейших комплексов строений в Индии: его длина около 2 км., ширина в некоторых местах достигает 1 км. До настоящего времени сохранились шесть дворцов, шесть храмов, мечеть, восемь бассейнов и редчайшие памятники индийского зодчества XI века. У стен крепости в XV веке были высечены в толще скалы гигантские джайнские статуи, достигающие высоты 18 м. Так же посетителей привлекает панорамный вид на город и окружающую местность. Примечания
ГЕС Срінагар

ГЕС Срінагар — гідроелектростанція на півночі Індії у штаті Уттаракханд. Знаходячись після ГЕС Вішнугад-Піпакоті, становить нижній ступінь каскаду на річці Алакнанда, лівій твірній Гангу. В межах проекту річку перекрили бетонною гравітаційною греблею висотою від тальвегу 66 метрів (від підошви фундаменту 90 метрів) та довжиною 248 метрів, яка утримує водосховище з припустимим коливанням рівня між позначками 603 та 605,5 метра НРМ. Зі сховища через два прокладені у правобережному масиві тунелі довжиною по 1,1 км ресурс потрапляє у відкритий басейн для видалення осаду. Звідси прямує канал довжиною 3,9 км, перекритий на завершенні водозабірною спорудою, нижче за яку розташована наземна будівля машинного залу. Основне обладнання станції становлять чотири турбіни типу Френсіс потужністю по 82,5 МВт, які використовують напір у 66 метрів та забезпечують виробництво 1514 млн кВт-год електроенергії на рік. Відпрацьована вода повертається у річку по відвідному каналу довжиною 0,2 км. Видача продукції відбувається по ЛЕП, розрахованій на роботу під напругою 400 кВ. Примітки