NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
All India Institute of Medical Sciences, Gorakhpur

All India Institute of Medical Sciences, Gorakhpur, better known as AIIMS Gorakhpur, is a public medical university located in the Gorakhpur, Uttar Pradesh. It is one of the 20 operational AIIMS in India. It is one of the four "Phase-IV" All India Institutes of Medical Sciences (AIIMS) announced in July 2014. History In July 2014, in the budget speech for 2014–15, the Minister of Finance Arun Jaitley announced a budget of ₹500 crore (equivalent to ₹799 crore or US$83 million in 2023) for setting up four new AIIMS, in Andhra Pradesh, West Bengal, the Vidarbha region of Maharashtra and the Purvanchal region in Uttar Pradesh, the so-called "Phase-IV" institutes. Prime Minister Narendra Modi laid the foundation stone of AIIMS Gorakhpur on 22 July 2016. An outpatient department (OPD) started on 24 February 2019 and the first batch of 50 MBBS students started later that year, making it one of six AIIMSs to become operational in 2019. Surekha Kishor was appointed director in March 2020. Academics It started operation of an outpatient department (OPD) in February 2019 and started MBBS courses later that year, making it one of the six AIIMSs to become operational in 2019. Controversy The executive director of AIIMS Gorakhpur, Dr. Surekha Kishore, was alleged to have forced medical students to show her their private messages and files on their mobile phones. It was also alleged she directed guards of the institutes to confine students in their rooms. She was removed on 4 January, 2024, on financial irregularities and nepotism charges. OPD As of August 2025, the outpatient department (OPD) at AIIMS Gorakhpur reported a daily patient attendance ranging between 4,000 and 5,000, reflecting a significant rise in healthcare utilization at the institute. References External links Official website AIIMS: Investigation has been started into the suspicious role of guards in sending patients to private hospitals.
Lakh Bahosi Sanctuary

Lakh Bahosi Sanctuary is a bird sanctuary spread over two jheels (shallow lakes) near the villages of Lakh and Bahosi (abt 4 km apart) in Kannauj district, Uttar Pradesh, India. It is about 40 km from Kannauj. Primarily a bird sanctuary, species from 49 genera (of the 97 inhabiting India) can be seen at the sanctuary. It is one of the largest bird sanctuary in India, covering 80 km2 (31 sq mi) including also a stretch of the Upper Ganges canal. (Lat/Long: 26°54'47.50"N 79°39'19.20") Birds migrate and come here in the months of November to march Getting there Lakh-Bahosi is 5 km from Indergarh Police Station. It is about 35 km from Kannauj, bus stand on the Grand Trunk Road (NH91) - the road turns right at the canal just past Tirwa (10 km distant from tirwa)(abt 15 km from Kannauj). It is about 90 km from Kanpur and 125 km and 3 hours drive from Kanpur Airport. Attraction Spread over 3 km2 (1.2 sq mi) beside the Bahosi Lake, the sanctuary is home to various migratory birds from November to March. Jackal, blue bull, mongoose, fishing cat and monkeys may also be spotted here. A separate lake at nearby Lakh village hosts some similar species, though the relative ecology is somewhat different. The best time to visit is December to February. External links bumpy trail bicycling to lakh-bahosi (feb 27-28 2010) World Database on Protected Areas
Lakhimpur Kheri Airport

Lakhimpur Kheri Airport (engelska: Paliya Airport) är en flygplats i Indien. Den ligger i distriktet Kheri och delstaten Uttar Pradesh, i den norra delen av landet, 300 km öster om huvudstaden New Delhi. Lakhimpur Kheri Airport ligger 158 meter över havet. Terrängen runt Lakhimpur Kheri Airport är platt. Runt Lakhimpur Kheri Airport är det tätbefolkat, med 276 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Paliā Kalān, 3,9 km söder om Lakhimpur Kheri Airport. Trakten runt Lakhimpur Kheri Airport består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor
Lakshmi Temple, Khajuraho

Lakshmi Temple (Devanagari: लक्ष्मी मंदिर) is a Hindu temple in Khajuraho, Chhatarpur district, Madhya Pradesh, India dedicated to the goddess Lakshmi. The temple is part of the Khajuraho Group of Monuments, a World Heritage Site in India. Location The temple is located in the Western Group of Temple Complex Khajuraho. Inside the temple complex, it is located north to Varaha Temple and opposite Lakshaman Temple. Khajuraho is a small village in Chattarpur District of Madhya Pradesh, India. Architecture Temple structure rests on square shaped modest (chabutara). It has small sanctum. The side and back walls do not have any sculptures. References External links M.P. Tourism Website, Official Website of Madhya Pradesh State Tourism Corporation, Khajuraho Archaeological Survey of India, Bhopal Division, Index Page for Khajuraho - Chhatarpur
Temple de Lakshmi

Le temple de Lakshmi (en sanskrit : लक्ष्मी मंदिर) est un temple hindouiste situé à Khajurâho dans l'état du Madhya Pradesh, en Inde. Il est dédié à la déesse Lakshmi épouse de Vishnou. L'édifice fait partie du groupe situé à l'Ouest du site du patrimoine mondial de l'UNESCO au titre de l'Ensemble monumental de Khajuraho. À l'intérieur de ce complexe de temples, celui de Lakshmi est situé au nord du temple de Varaha. Histoire Les temples de Lakshmi et de Varaha ont été construits vers 900-925. Description De taille modeste, le temple est de forme carrée (chabutara) et les murs latéraux et arrière n'ont pas de sculptures. Notes et références Bibliographie M.P. Tourism Website, Official Website of Madhya Pradesh State Tourism Corporation, Khajuraho Archaeological Survey of India, Bhopal Division, Index Page for Khajuraho - Chhatarpur Liens externes Portail de l’hindouisme Portail de l’archéologie Portail de l’Inde
Національна академія адміністрації імені Лала Бахадура Шастрі

Національна академія адміністрації імені Лала Бахадура Шастрі (англ. Lal Bahadur Shastri National Academy of Administration, LBSNAA) — дослідницький та вищий навчальний заклад в галузі публічної політики та державного управління в Індії, розташований в передгір'ях Гімалаїв у місті Масурі, штат Уттаракханд; керується союзним урядом Індії. LBSNAA діє в будівлі колишнього готелю «Чарлевіль», придбаного урядом в 1959 році. Пізніше до неї було додано територію клубу «Хеппі Волей», придбану для утворення спортивного комплексу навчального закладу. Спочатку академія називалася «Національною академією адміністрації», але пізніше вона була перейменована га честь прем'єр-міністра Лала Бахадура Шастрі скоро після його смерті. Більшість вищих державних посад в Індії ще з часів Ост-Індської компанії вимагають проходження складних іспитів, що проводяться Союзною комісією державної служби (Union Public Service Commission). В академії студенти навчаються чотири місяці до проходження цих іспитів. Після цього навчання продовжують лише майбутні службовці Адміністративної Служби продовжують навчання, а решта студентів переходить до інших навчальних закладів. Крім того, з 2007 року в академії провояться курси підвищення кваліфікації для сужбовців Індійської Адміністративної Служби, проходження яких обов'язкове через 8 та 15 років роботи. Крім того, тут проводяться багато різних короткотермінових навчальних програм для працівників різноманітних адміністративних установ. Також в академії проводяться дослідження в галузі державного управління у співпраці з багатьма іншими індійсьми установами.
Temple de Kandariya Mahadeva

Le Temple de Kandariya Mahadeva (Devanagari: कंदरिया महादेव) est le plus grand et le plus décoré de l'ensemble de temples hindouistes de Khajurâho dans l'état du Madhya Pradesh en Inde. Il est considéré comme l'un des meilleurs exemples des temples de l'époque médiévale en Inde. Khajurâho était autrefois la capitale religieuse de la dynastie des Chandela. C'est aujourd'hui l'une des destinations touristiques en Inde les plus célèbres. Le temple de Kandariya Mahadeva fait partie du groupe occidental de temples. Il tire son nom de Kandara (=grotte) et Mahadeva (=grand dieu), un autre nom de Shiva. Daté officiellement de 1029, il aurait été construit par le roi Vidyadhara vers l'an 1050 selon certaines légendes, bien que d'autres légendes locales le fassent remonter à 1000 ans av. J.-C. L'ASI (Service archéologique d'Inde) protège le temple. L'ensemble monumental des temples de Khajurâho est inscrit sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO. Caractéristiques Le temple mesure 20 m de large et 30,5 m de haut, sans compter la plateforme (adhisthana) sur laquelle il est construit . La tour principale ou shikhara représente le mont Kailash, la demeure de Shiva dans l'Himalaya. Elle est entourée de 84 shikharas secondaires (Urushringa) qui renforcent l'impression de hauteur. Au sommet du shikhara se trouve l'amalaka un grand disque de pierre typique cette architecture. Comme beaucoup d'autres temples de Khajuraho, son entrée est orientée à l'est et il présente une succession de salles (mandapas) de plus en plus hautes jusqu'au shikhara principal. Mais par la taille du temple, cette succession de salles est la plus complète : ardha mandapa (porche d'entrée), mandapa, maha mandapa (grande salle), antarala (vestibule), shikhara (situé au-dessus du garbha-griha, le saint des saints) . Le maha mandapa et le shikhara sont également construit sur des axes latéraux matérialisés par des transepts (mais sans lien symbolique avec une forme de croix). Ces transepts se terminent pas une large baie ouverte sur l'extérieur, apportant lumière et fraîcheur à l'intérieur du temple . La taille du temple a aussi permis de loger à l'intérieur un espace de circumambulation (pradakshina) qui permet aux fidèles de tourner autour du cœur du sanctuaire . À l'intérieur du sanctuaire se trouve un lingam en marbre représentant Shiva . Ses autres caractéristiques sont les salles à colonnes avec des balcons, un porche d'entrée, et le sanctuaire (garbha-griha). L'extérieur du temple est décoré de 646 statues dont un bon nombre érotiques et certaines très osées. L'intérieur du temple compte 226 statues . À l'origine, le temple était Panchayatana, c'est-à-dire avec un temple principal entouré de 4 temples secondaires, mais ils ont été détruits. Voir aussi Architecture des temples hindouistes Khajurâho Notes Liens externes L'architecture des temples de Khajuraho. Site avec des photos du temple. Portail de l’hindouisme Portail de l’archéologie Portail de l’Inde
Tempio Kaṇḍāriyā Mahādeva

Il Tempio Kaṇḍāriyā Mahādeva (in alfabeto Devanagari: कंडारिया महादेव मंदिर, in Alfabeto internazionale per la traslitterazione del sanscrito-IAST: Kaṇḍāriyā Mahādeva Mandir) è il più grande e ornato tempio indù tempio facente parte del gruppo dei templi medievali trovati a Khajuraho in Madhya Pradesh. È considerato uno dei migliori esempi di templi conservatisi dal periodo medievale in India. Khajuraho era la capitale religiosa dei Rajputs Chandela ed oggi è una delle più popolari destinazioni del turismo in India. Il tempio di Mahadeva Kandariya è il più grande del gruppo occidentale dei templi ed è stato fatto costruito dal re Dhangadeva all'incirca intorno al 1030-50 (Asian Art, 2014), senza dubbio uno dei maggiori prodotti dai re Chandela. Il tempio fu costruito basandosi su credenze indù risalenti al 1000 a.C.; la guglia principale o sikhara sorge a 31 metri a rappresentare il Monte Kailash, la dimora di montagna himalayana del dio Shiva ed è circondata da 84 guglie in miniatura (o Urushringas). All'interno del santuario si trova un linga in marmo rappresentante il Signore degli asceti. Il Survey of India protegge il tempio, che fa parte del sito di Khajuraho patrimonio mondiale dell'UNESCO. Caratteristiche Il tempio prende il nome da Kandara-grotta e Mahadeva, un altro nome per Shiva. Come molti altri templi nel complesso di Khajuraho, ha una serie lineare di gradini d'accesso di fronte alle direzioni est-ovest; altre caratteristiche sono le sale colonnate con balcone, un portico d'ingresso, e il sancta sanctorum. I lati del tempio sono decorati con oltre 646 statue. Nella parte superiore della shikhara vi è il "amalaka", un motivo ad anello circolare comune nell'architettura templare del nord indiano. Le sculture erotiche non coprono l'intero tempio ma solo la parte esterna in quanto tra le 226 statue che arricchiscono l'interno non se ne trovano. Il tempio comprende alcune delle più energiche rappresentazioni dell'erotismo che si possono vedere a Khajuraho. Sculture erotiche del tempio Note Bibliografia Articolo sui templi indù dell'India, di George Michell e Snehal Singh. pdf file sui templi di Khajuraho (PDF), su idejeh.hu. Surface, Space and Intention: The Parthenon and the Kandariya Mahadeva. Gregory D. Alles. History of Religions, Vol. 28, No.1, August 1988, pp. 1–36. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tempio Kaṇḍāriyā Mahādeva Collegamenti esterni Website con immagini del Kandariya Mahadeva temple., su columbia.edu. L'architettura dei templi di Khajuraho, su personal.carthage.edu. URL consultato il 10 giugno 2015 (archiviato dall'url originale il 2 marzo 2016).
Кандарья-Махадева

Кандарья-Махадева — крупнейший и наиболее украшенный индуистский храм западного Кхаджурахо. История Храм построен в середине XI века (1017—1029 гг.) и посвящён Шиве. Длина — 33, 2 м, ширина — 18 м, высота — 35,5 м. Строение изображает гору Шивы Меру. Вокруг шикхары построено 84 колонны-шпиля. В святилище храма находится мраморное изображение одного из главных богов в индуизме — Шивы в виде лингама (Шива-лингам) «высотой 2,5 метра и больше метра в обхвате» Внешние и внутренние стены храма обрамлены 646 скульптурами. Европейцы обнаружили храм только в 1906 году, однако в путеводителях информация о Кандарья-Махадева долгое время отсутствовала по этическим причинам. Храм Кандарья-Махадева является типичным примером индуистской храмовой архитектуры периода X-XI вв. Примечания Литература Жуковский В. И., Копцева Н. П. Искусство Востока. Индия: Учеб. пособие.. — Красноярск: Краснояр. гос. ун-т, 2005. — 402 с. — ISBN 5-7638-0575-5. Ссылки Фотографии Кандарья-Махадева
Dr. Bhimrao Ambedkar Airstrip

Dr. Bhimrao Ambedkar Airstrip is an airstrip-aerodrome, situated between Partapur and Gagol villages south of Meerut city in Uttar Pradesh state of India. The airstrip has only non scheduled chartered flights. Background Etymology It is named after B. R. Ambedkar. History In 2012, Airports Authority of India (AAI) presented a master plan to the state government in April seeking the transfer of the airstrip and additional 427 acre land free of cost and free from all encumbrances for the expansion of the Airport. The Uttar Pradesh cabinet approved to hand over the airstrip AAI in September 2013. In February 2014, the government of Uttar Pradesh signed a MoU with the AAI for the development of this airport, on the fringes of the national capital region to cater to the Western Uttar Pradesh and Uttarakhand especially in view of the burgeoning air traffic at Delhi airport. Details Existing The existing airstrip is spread across 47 acres. Expansion plan Airport will be expanded in 3 phases: Phase-1: Additional 96 acres land is needed for expansion of runway to accommodate 72-seater plane, e.g. ATR 72. Phase-2: 300 acre land will be needed. Phase-3: 200 acre land will be needed. Current status Phase-1 2025 Aug: phase-1 expansion plan approved by AAI, 75 acres out of 96 acres land need has been acquired, remaining 21 owned by farmers are under litigation due to non-payment to the farmers which is being resolved. Phase-2: 2025 Aug: approval by AAI is awaited, 65% of 300 acre land needed is owned by various government departments, the rest is being acquired from the farmers. Phase-3: 2025 Aug: not yet approved by AAI. See also Airports in Delhi NCR with scheduled commercial flights Delhi NCR Transport Plan References
Dr. Bhimrao Ambedkar Airstrip

Meerut Airport är en flygplats i Indien. Den ligger i distriktet Meerut och delstaten Uttar Pradesh, i den norra delen av landet, 50 km nordost om huvudstaden New Delhi. Meerut Airport ligger 219 meter över havet. Terrängen runt Meerut Airport är mycket platt. Runt Meerut Airport är det mycket tätbefolkat, med 1 956 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Meerut, 8,8 km norr om Meerut Airport. Trakten runt Meerut Airport består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor
Parkoviště

Parkoviště je prostor určený pro parkování. Jde o místo pro delší odstavení, respektive odstávku určitého počtu vozidel – typicky motorových vozidel, ale například také jízdních kol, závěsných vozíků, obytných přívěsů, lodí nebo psů. Na parkovištích se obvykle uplatňuje kolmé či šikmé stání vozidel, podélné stání bývá spíše výjimečné. U parkovišť bývá často použit povrch z asfaltového betonu („asfaltu“), případně z betonové dlažby. Prostý beton má totiž výrazně vyšší odolnost vůči uniklým provozním kapalinám (motorovému oleji, benzínu a naftě) než asfaltový beton. U stanic VHD se staví záchytná parkoviště typu P+R či K+R umožňující řidičům zaparkovat automobil a pokračovat dále veřejnou dopravou (hromadná stání pro jízdní kola se označují B+R). Kromě parkovacích ploch se stále častěji budují víceetážová parkoviště v podobě podzemních garáží nebo etážových zastřešených nadzemních objektů, tj. parkovacích domů. Literatura PETRÁČKOVÁ, Věra; KRAUS, Jiří, a kol. Akademický slovník cizích slov A-Ž. Praha: Academia, 2000. 834 s. ISBN 80-200-0607-9. Související články Parkovací stání K+R Garáž Parkovací dům Parkovací zakladače Parkoviště P+R v Praze Parkovací zóny Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu parkoviště na Wikimedia Commons Slovníkové heslo parkoviště ve Wikislovníku
Parkeringsplads

En parkeringsplads eller en p-plads er et område, der er beregnet til at henstille (parkere) køretøjer på, når de ikke bruges. Som oftest er de enkelte pladser på en parkeringsplads opmærket med båse, der enten er malet, markeret med hjørnesten eller markeret med anderledes belægning. Nogle steder er der tale om et område mellem kørebanen og rabatten, mens der andre steder er større arealer, eksempelvis ubenyttede grunde, der er udlagt til parkering. Mange steder bygges parkeringskældre eller fler-etagers parkeringshuse for at kunne skaffe pladser til de biler, der besøger lokalområdet. De fleste parkeringspladser er til almindelige personbiler, men der laves også specielle pladser til lastbiler, busser, el-biler, cykler, knallerter og motorcykler. Endvidere findes der særlige parkeringspladser for handicappede (fx kørestolsbrugere), idet disse kræver ekstra plads og kort gå-afstand. Ved og på pladserne angiver skiltning, hvor lang tid et køretøj må være parkeret. Der kan også være opstillet automater til betaling. Pladserne administreres af offentlige myndigheder eller private firmaer, som tilser at begrænsninger hhv. betaling respekteres. Se også Parkeringshus Parallelparkering Eksterne henvisninger
Parkiralište

Parkiralište (američki engl. parking lot, brit. engl. car park) je otvoreno područje namijenjeno isključivo parkiranju prometala, skup parkirališnih mjesta na nekom prostoru. Javna parkirališta najčešće se nalaze ispred trgovačkih centara i športskih borilišta (stadiona, dvorana...), dok se u privatna parkirališta ubrajaju sva ona namijenjena smještanju vozila određenih vlasnika. Nalaze se ispred kulturnih i političkih ustanova, stambenih zgrada ili u gradovima kao parkirališna područja (parking-zone) u kojima se parkiranje vozila naplaćuje po satu. U oblike privatnih parkirališta ubrajaju se dvorišta i kućne i javne garaže. Parkirališni prostori označeni su posebnim prometnim znakom, najčešće plavim kvadratom s bijelim velikim tiskanim slovom P. Pojam parkirališta ne treba miješati s parkiranjem (parkingom) kao činom smještanja vozila (prometala) u mirovanje. Izvori
Parking

Parking – wyznaczone miejsce służące do odstawiania (parkowania) pojazdów. W innych definicjach zakres jest ograniczony do pojazdów mechanicznych lub nawet do samochodów. W zależności od formy budowlanej można wyróżnić parkingi terenowe oraz mające formę budynków parkingi piętrowe – garaże wielokondygnacyjne, natomiast ze względu na poziom posadowienia można je podzielić na podziemne i naziemne. W polskich przepisach dotyczących znaków drogowych znak D-18 „parking” oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdów lub zespołów pojazdów, a znak D-18b „parking zadaszony” oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdów znajdujące się w budynku lub pod wiatą. Miejsca postojowe na parkingu są dostosowane do rozmiaru i charakteru pojazdów, z uwzględnieniem sposobu parkowania. W Polsce w przypadku samochodu osobowego pojedyncze stanowisko postojowe na parkingu umieszczone prostopadle do jezdni ma wedle polskich przepisów budowlanych wymiary minimalne 250 na 500 cm, zaś przylegająca jezdnia ma 600 cm szerokości. W innych krajach spotyka się zarówno mniejsze, jak i większe miejsca postojowe. Według raportu RAC Foundation przeciętny samochód jest w ruchu przez około 4% czasu, a przez pozostałe 96% czas stoi zaparkowany – w domu lub w innym miejscu. Istnieją też specjalne miejsca parkingowe dla osób z niepełnosprawnościami. W polskich przepisach tabliczka T-29 umieszczona pod znakami D-18, D-18a lub D-18b informuje o miejscu przeznaczonym dla pojazdu samochodowego osoby uprawnionej. Stanowiska przeznaczone dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne powinny mieć wymiary 360 na 500 cm. Istnieją badania, według których w dowolnie wybranym momencie dnia na Manhattanie prawie 1/3 kierowców krąży w poszukiwaniu miejsca do zaparkowania, na Brooklynie ten współczynnik wynosi 45%. Donald Shoup przeprowadził pomiary na obszarze 15 przecznic w Los Angeles. Okazało się, że przeciętny kierowca musiał przejechać pół mili (ok. 800 metrów) w poszukiwaniu miejsca. Tylko w badanym rejonie łącznie kierowcy przejeżdżali bezużytecznie 950 000 mil (ok. 1,5 miliona kilometrów). „Jeśli takie wyniki osiągamy w jednej niewielkiej dzielnicy biznesowej, wyobraźmy sobie, jakie są skumulowane konsekwencje takiego bezowocnego jeżdżenia w skali kraju” – napisał Shoup. Darmowe miejsca parkingowe w USA wymagają pośredniego subsydiowania: według szacunków przytaczanych przez Victoria Transport Policy Institute nieuwzględniony w cenach koszt parkingu pozajezdniowego wynosił od 127 do 374 miliardów dolarów rocznie, a po uwzględnieniu parkowania przyulicznego prawdopodobnie sięgał około 500 miliardów dolarów rocznie; oznacza to, że na każdego dolara wydanego bezpośrednio przez kierowców na samochód inni ponoszą ponad 50 centów kosztów parkingu. Zobacz też Parking rowerowy Parkuj i Jedź Strefa płatnego parkowania Parkometr Patoparkowanie Miejsce obsługi podróżnych Przypisy