NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Antonypole - Wissous Centre (métro de Paris)

Antonypole - Wissous Centre est une future station souterraine de la ligne 18 du métro de Paris, située sur le territoire de la commune d'Antony, dans le département des Hauts-de-Seine. La future station est également située à proximité de Wissous, dans le département de l'Essonne, d'où son nom. Les trains desserviront les quais situés à 20 mètres de profondeur. Situation sur le réseau La station est située entre les stations Massy Opéra et Aéroport d'Orly. Elle desservira le sud-est d'Antony et, à distance, la commune de Wissous, à défaut d'un arrêt direct de la ligne sur le territoire de celle-ci. La station est en effet, géographiquement plus proche du centre-ville de Wissous que du centre-ville d'Antony. La mairie de Wissous a pour cela demandé à la Société du Grand Paris la mention du nom de Wissous dans le nom de la station, dans une situation proche de celle de la gare de Bagneux (située à Cachan), ce faute d'une interconnexion avec l'ancienne gare de Wissous sur la ligne C (sans arrêt). La ville d'Antony conjugue la construction de cette station à la revitalisation de la zone proche, via la construction d'un ensemble immobilier d'environ 3 900 logements. Histoire Les quais de la station seront à 20 mètres de profondeur pour une longueur de 60 mètres. Les travaux préparatoires commencent fin 2018. Ils se poursuivent par la construction des parois moulées. Éric Puzenat, architecte associé d’Ateliers 2/3/4/, est chargé de la conception de la station. Elle est atteinte par le tunnelier Caroline, creusant en direction de l’aéroport d’Orly, en avril 2022. Le réseau de créateurs Label Famille travaille autour de la station en partenariat avec la ville d’Antony. L'artiste contemporaine d'origine canadienne Julie C. Fortier installera une œuvre dans la station en tandem avec l'architecte Éric Puzenat. Il s'agit d'une œuvre à la fois cinétique et olfactive ; la partie cinétique est un motif dynamique de volutes sur la façade en brique qui évolue au fil de la journée en fonction de la luminosité, inspirée du moucharabieh. Le volet olfactif, baptisé Per fumare : Le souffle et la lumière, est créé à partir des souvenirs des locaux, puis diffusé dans la gare. La station portait le nom provisoire de Antonypole. Services aux voyageurs Accès et accueil L'accès principal depuis le bâtiment principal sera sur l'Avenue Léon Harmel. Un autre accès depuis le bâtiment principal se fera depuis un parvis actuellement en construction. Aucune place de stationnement automobile n'est prévue pour les voyageurs, afin de laisser de la place à des emplacements de stationnement pour vélos. Desserte À proximité Centre André-Malraux : sera remplacé par un quartier d'habitation à terme ; Lycée professionnel Théodore-Monod. Notes et références Voir aussi Articles connexes Métro de Paris Ligne 18 du métro de Paris Liens externes Page de la future gare Antonypole - Wissous Centre, sur societedugrandparis.fr Portail du métro Portail des transports en Île-de-France Portail des Hauts-de-Seine
Stade de France (stanice metra v Paříži)

Stade de France je budovaná stanice na lince 15 pařížského metra. Stanice byla původně zahrnuta v plánech výstavby linky 16. Vývoj Otevření stanice se předpokládá v roce 2031. Bude se nacházet jižně a podél současné železniční stanice La Plaine – Stade de France. Její nástupiště budou v hloubce 20 m. Návrh nádraží byl v roce 2016 svěřen architektonické agentuře bordas+peiro. Stavební práce na podzemní části stanice byly zadány konsorciu složeném z firem Eiffage Génie Civil, Razel Bec, Eiffage Rail, TSO a TSO Caténaires. Stavba stanice začala v červenci 2020 výstavbou svislých podzemních stěn, což trvalo do května 2021. Poté byly osazeny předem založené pilíře, které podpírají budoucí podzemní podlaží stanice. Na konci roku 2021 byla ve výstavbě krycí deska. Ražba stanice pod touto deskou byla zahájena v průběhu roku 2022. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Stade de France (métro de Paris) na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Stade de France na Wikimedia Commons
Stade de France (métro de Paris)

Stade de France est une station en construction de la ligne 15 du métro de Paris. Initialement incluse dans le contrat de construction de la ligne 16, la station est la seule de la section est de la ligne 15 en construction en 2022. Caractéristiques La station devrait ouvrir à l'horizon 2031. Elle sera implantée au sud et le long de l'actuelle gare de La Plaine - Stade de France. Ses quais seront à une profondeur de −20 m. La conception de la station est confiée en 2016 à l'agence d'architecture bordas+peiro. Construction Les travaux de construction de la boite souterraine de la station sont attribués à un groupement constitué d’Eiffage Génie Civil, en qualité de mandataire et de Razel Bec, Eiffage Rail, TSO et TSO Caténaires en tant que cotraitants. La construction de la station a débuté en juillet 2020 avec la réalisation des murs souterrains verticaux, jusqu'en mai 2021. Ensuite, ont été mis en place les piliers pré-fondés visant à soutenir les futurs niveaux souterrains de la station. Fin 2021 la dalle de couverture est en construction. Le creusement de la station à l’abri de cette dalle sera effectué courant 2022. Courant 2022, la station est traversée par le tunnelier Sarah provenant du puits Agnès à Aubervilliers en direction de l'ouvrage Finot à Saint-Ouen. Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 15 du métro de Paris Ligne B du RER d'Île-de-France Portail du métro Portail des transports en Île-de-France Portail de la Seine-Saint-Denis
Stade de France (stacja metra)

Stade de France – budowana stacja piętnastej linii paryskiego metra znajdująca się w gminie Saint-Denis. Przystanek swoją nazwę zaczerpnął od Stadionu Francji położonego w odległości ok. 500 m od stacji. Otwarcie planowane jest na 2030 rok w ramach realizacji odcinka wschodniego linii bordowej (od stacji Saint-Denis Pleyel do Champigny Centre). Przystanek utworzy węzeł przesiadkowy wraz z dworcem La Plaine – Stade de France i umożliwi bezpośrednią przesiadkę na linię B kolei aglomeracyjnej RER. Zakładany potok pasażerski to 55 000 osób dziennie. Projekt wykonany przez pracownię Bordas + Peiro został wyłoniony w przeprowadzonym w 2016 roku konkursie. Wedle autorów architektura stacji będzie monumentalna, lecz neutralna. Pawilon wejściowy o plisowanej fasadzie i zielonym dachu, przylegający do południowej strony dworca La Plaine w stylu high-tech, zostanie wykończony betonem architektonicznym i szkłem. Struktury podziemne zaprojektowano tak, aby docierała do nich maksymalna ilość światła słonecznego. Dwa perony boczne będą położone na głębokości –20 m. Zobacz też Projekt stacji Przypisy
Tour du Nouveau Monde

Tour du Nouveau Monde ist der Name eines Hochhauses in Paris. Das Gebäude liegt im 13. Arrondissement im Osten von Paris und ist Teil des städtebaulichen Projektes Italie 13. Der Wohnturm verfügt über 27 oberirdische (26 Wohn- und eine Techniketage) und vier unterirdische Etagen mit 260 Appartements. Das Gebäude misst etwa 80 Meter Höhe, die Fassade zur Straße hat eine Länge von 50 m. Das Gebäude wurde mit Sichtbeton gebaut und nicht verputzt. Es wurde dabei eine seltene Bauweise angewandt, das Betongerippe wurde vor Ort gegossen und die Fassade mit vorgefertigten Betonplatten versehen. Entworfen wurde das Hochhaus, das zur Moderne zählt, vom Architekten Philippe Deslandes. Der Wohnturm wurde 1971 fertiggestellt. Nach einigen Jahren wurden jedoch größere Schäden am Beton festgestellt. Einige Stellen der Oberfläche waren angeschwollen, was zu Rissen und Zersplitterungen führte. Das Gebäude musste sehr aufwendig restauriert werden. Der Wohnturm ist mit den Métrostationen Chevaleret 06 und Nationale 06 und dem Bahnhof Bibliothèque François Mitterrand C sehr gut an den öffentlichen Nahverkehr im Großraum Paris angebunden. Siehe auch Liste der Hochhäuser in der Île-de-France Liste der Hochhäuser in La Défense Liste der Hochhäuser in Paris Weblinks https://structurae.info/ouvrages/tour-du-nouveau-monde http://www.paris-promeneurs.com/Architecture-moderne/La-tour-du-Nouveau-Monde https://www.pss-archi.eu/immeubles/FR-75056-89.html https://structurae.de/bauwerke/nouveau-monde-wohnturm/fotos Einzelnachweise
Klášter Port-Royal

Port Royal byl původně ženský cisterciácký klášter ve francouzském Magny-les-Hameaux nedaleko Versailles. Historie Klášter byl založen již v roce 1204, ale známý se stal až za abatyše Marie Angélique (1591–1661) z rodiny Arnauldů. Rodina Arnauldů byla s klášterem úzce spjata a chod kláštera byl řízen jejími členy. K těm nejvýznamnějším patřil Antoine Arnauld (1612–1694). V 17. století se klášter stal centrem jansenismu, proti kterým výrazně bojoval arcibiskup de Champvallon. Mezi jinými zde působili Blaise Pascal a Nicole Pierre. Na rozkaz Ludvíka XIV., který v boji proti jansenistům podporoval jezuity, byl klášter v roce 1710 vypálen. Dnes je zde muzeum. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Port-Royal-des-Champs na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter Port-Royal na Wikimedia Commons
Port-Royal

Port-Royal (des-Champs) – powstałe w 1204 roku pod Paryżem opactwo cysterek, którego mniszki, domagając się odnowy moralnej Kościoła, oskarżone zostały o jansenizm, co skutkowało kasatą klasztoru. W 1635 roku, gdy przełożoną klasztoru była Angélique Arnauld, kierownictwo duchowe w opactwie przejął Saint-Cyran – najbliższy przyjaciel biskupa Janseniusza. Przykładne życie ksieni i posłuch, jaki miała wśród sióstr, umożliwiły reformę klasztoru. Surowe zasady, którymi kierowały się mniszki i ich ascetyczne życie przyciągały do klasztoru wielu zacnych ludzi. Zamieszkiwali oni w opactwie i z dala od otaczającego ich świata prowadzili ciche i pobożne życie, oddając się rozmyślaniom i nauce. Byli wśród nich: Racine, brat ksieni – Antoine Arnauld – doktor Sorbony, oraz Pascal, którego z klasztorem łączyła dodatkowo rodzona siostra Jacqueline, będąca jedną z mniszek. W 1638, pod pretekstem herezji, Saint-Cyran został aresztowany przez kardynała Richelieu obawiającego się zrodzenia w Port-Royal opozycji wobec dworu Ludwika XIII. Spory wynikłe z konfliktu z jansenizmem, polityczny charakter, jaki przybierały i kłótnie wśród duchownych francuskich zakończyły się w 1655 obowiązkiem podpisania przez wszystkich duchownych deklaracji potępiającej Janseniusza. Początkowa odmowa złożenia podpisu przez siostry z Port-Royal zaskutkowała nadzorem policyjnym klasztoru i zamknięciem jego szkół. W imię posłuszeństwa, ale sprzecznie z wewnętrznym przekonaniem, cysterki w 1669 roku złożyły ostatecznie swe podpisy pod deklaracją. Fakt ten przeszedł do historii pod terminem Pokoju Klementyńskiego (od imienia ówczesnego papieża Klemensa IX). Pokój jednak pokojem nie był. W tym samym roku umarł papież i wkrótce zaczęła się kasata zakonu, a w 1709 roku Port-Royal zrównano z ziemią. Cud Świętego Ciernia 24 marca 1656 w opactwie miał miejsce Cud świętego ciernia, który utwierdził zakonnice o słuszności swych poczynań. Nieuleczalnie chora dziesięcioletnia siostrzenica Pascala, Marguerite Périer, wychowanka Port-Royal, w czasie nabożeństwa z relikwiarzem Korony Cierniowej została w sposób cudowny uleczona. Wydarzenie to wywołało dyskusję. Jezuici chcieli je zbanalizować, podczas gdy zakonnice przypisywały mu znaczenie Bożego znaku. Werdykt procesu, jaki odbył się w tej sprawie, był przychylny mniszkom. Przesłuchawszy świadków i przebadawszy obszerną dokumentację chirurgiczną arcybiskup Paryża uznał to zjawisko za cud. Werdykt ten stał się potężnym argumentem w sporach jansenistów z jezuitami. Zobacz też Blaise Pascal Antoine Arnauld Przypisy Bibliografia Breviarium fidei. Wybór doktrynalnych wypowiedzi Kościoła. Stanisław Głowa, Ignacy Bieda. Poznań: Księgarnia św. Wojciecha, 1998. ISBN 83-7015-360-7. Leszek Kołakowski: Bóg nam nic nie jest dłużny. Krótka uwaga o religii Pascala i o duchu jansenizmu. Kraków: 1994. François Mauriac: Burza cichnie o zmierzchu. Eseje. Warszawa: 1962.
Port-Royal-des-Champs

Port-Royal-des-Champs foi um mosteiro cisterciense situado em Magny-les-Hameaux, no Vale de Chevreuse, sudoeste de Paris, que promoveu uma série de desenvolvimentos culturais historicamente relevantes, nomeadamente no que toca à discussão do jansenismo criando aí, no seu interior, um movimento que o favorecia. Ver também Gramática de Port-Royal Lógica de Port-Royal Petites écoles de Port-Royal Ligações externas Site do Musée national de Port-Royal des Champs «Port-Royalists» (em inglês). publicado na Encyclopedia of Rhetoric and Composition (1996)
Kościół Saint Jacques du Haut Pas w Paryżu

Kościół Saint Jacques du Haut Pas w Paryżu – siedemnastowieczny kościół katolicki na lewym brzegu Sekwany w piątej dzielnicy Paryża na ulicy Saint-Jacques 252. Historia Teren, na którym znajduje się kościół, od 1180 r. należał do Braci Szpitalników z Alto Pascio (którą to nazwę tłumaczono na francuski jako Haut Pas). Za ich sprawą na miejscu dzisiejszej świątyni znajdowała się kaplica, jedno z popularniejszych miejsc modłów dla mieszkańców Przedmieścia Św. Jakuba. W 1572 r., za sprawą Katarzyny Medycejskiej Szpitalników zastąpili benedyktyni, wcześniej zmuszeni do opuszczenia klasztoru przy ul. Saint Denis. Benedyktyni zajęli się również rozbudową obiektów sakralnych wobec faktu, że dotychczasowe nie wystarczały potrzebom wiernych. Początkowo patronem kościoła miał zostać św. Magloire, normandzki pustelnik, którego relikwie trafiły do kościoła jeszcze za czasów Szpitalników. Pierwszy kościół został pośpiesznie postawiony w 1584 r., jednak wkrótce i on nie wystarczał na potrzeby szybko rozrastającej się dzielnicy. W 1620 r. benedyktyni musieli ustąpić obiekt oratorianom, którzy założyli na terenie klasztoru seminarium duchowne. Dzięki pomocy finansowej Gastona Orleańskiego, brata Ludwika XIII, udało się rozpocząć prace nad nową budowlą. Pieniądze jednak szybko się skończyły, a biedni mieszkańcy dzielnicy nie byli w stanie finansować dalszych prac. Obiekt mógł zostać zakończony tylko dzięki dotacji paryskiego parlamentu, który też zdecydował o nadaniu mu imienia świętych Jakuba Młodszego oraz Filipa. Jeszcze w XVII w. kościół stał się silnym ośrodkiem jansenizmu, został w nim pochowany m.in. jeden z jego przywódców Jean Duvergier de Hauranne oraz wielka protektorka jansenisów Anna Genowefa de Bourbon-Condé, księżna de Longueville. Była ona również inicjatorką rozbudowy obiektu w latach 70. XVII w. i sfinansowała projekt budynku sporządzony przez Daniela Gittarda, wsławionego projektem kościoła Saint-Sulpice. Jego plany nie zostały jednak zrealizowane; zamiast planowanych dwóch wież powstała tylko jedna. W 1685 r. dokonano ponownego otwarcia kościoła, chociaż nadal trwały prace przy kaplicach bocznych. W czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej kościół został początkowo zamknięty, następnie wciągnięty na listę kościołów dostępnych dla katolików w ramach dekretu o równości religii. W 1801 r. rozpoczęła się rekonstrukcja kościoła po zniszczeniach czasów rewolucyjnych. Przez cały XIX wiek w obiekcie trwały dalsze prace renowacyjne oraz rozbudowa. Architektura Fasada kościoła jest skromna. Jedyna wybudowana wieża nie jest wykończona iglicą, jej okna (podobnie jak okna w całym kościele) mają kształt łuków półokrągłych. Wejście do obiektu dekoruje tympanon oraz rząd korynckich pilastrów. Ponad wejściem głównym i wejściami bocznym znajdują się odpowiednio małe i wielka rozeta. Wnętrze kościoła zostało ukształtowane w czasach jansenistów i nie posiada wielu elementów wnętrza. Wyjątkami są barokowa, drewniana ambona, elementy stolarki artystycznej oraz witraże. W XIX wieku kościół otrzymał nowy prospekt organowy.
Saint-Jacques-du-Haut-Pas

Saint-Jacques-du-Haut-Pas är en kyrkobyggnad i Paris 5:e arrondissement. Kyrkan, som är belägen vid korsningen mellan Rue Saint-Jacques och Rue de l'Abbé-de-l'Épée, är invigd åt apostlarna Jakob och Filippos. Kyrkan är sedan 1957 ett monument historique. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église Saint-Jacques-du-Haut-Pas, 16 mars 2013. La Moureyre, Françoise de & Massin, Nicole, Saint-Jacques-du-Haut-Pas de Paris. Autun: Imprimerie Marcelin. Externa länkar Officiell webbplats Wikimedia Commons har media som rör Saint-Jacques-du-Haut-Pas.﻿
Manufacture nationale de Sèvres

Sèvres - Manufacture et Musée nationaux aplega la manufactura de porcellana en activitat des del segle xviii i el museu nacional de ceràmica creat el segle següent. Està situat a Sèvres als Hauts-de-Seine. El 1740, es va fundar la Manufacture de Vincennes gràcies a Lluís XV i a Madame de Pompadour, per tal d'aplegar les produccions de Chantilly i de Meissen. El 1756, la manufactura es va transferir a Sèvres prop del château de Bellevue (Meudon). A l'inici es feia porcellana tendra, però la descoberta el 1768 de dipòsits a Llemotges de caolí va permetre fer porcellana dura. De 1800 a 1847 la manufactura pren renom internacional sota la direcció d'Alexandre Brongniart, nomenat per Claude Berthollet. Artistes François Boucher Albert-Ernest Carrier-Belleuse Jean-Claude Duplessis, o Duplessis pare Charles-Nicolas Dodin Paul-Édouard Dreux Martin Drolling Charles-François Becquet François Levavasseur Alfred Meyer Louis Prosper Levavasseur, el germà gran Louis Jean Thévenet, pare Vincent Taillandier Étienne Maurice Falconet Louis Boizot Marcel Derny Jean-Charles Develly Charles Percier Alexandre-Évariste Fragonard. Espérance Langlois Polyclès Langlois Eugène Froment-Delormel (1853 a 1885) Auguste Rodin Alexandre Sandier Clément Massier Félix Optat Milet Ernest Chaplet Hector Guimard Jacques-Émile Ruhlmann Henri Rapin Émile Decœur Jean Mayodon Robert Bonfils Hermine David Jean Arp Étienne Hajdu Pierre Alechinsky Alexander Calder Serge Poliakoff François-Xavier Lalanne Bernard Piffaretti Félix Bracquemond Albert Dammouse Louttre B. Dana Roman Arthur-Luiz Piza Antoine Béranger Pierre Buraglio Erik Dietman Adrian Saxe Betty Woodman Roberto Matta Richard Peduzzi Louis Gosselin Ettore Sottsass Alfred Courtens Arman Yayoi Kusama Louise Bourgeois Philippe Xhrouet ou Xhrowet, Secroix Marie-Claude-Sophie Xhrouet Théodore Deck Louis Hista Paul Ducuing Charles Maillard Charles Buteux, pintor nascut a Grandvilliers el 1719 Pierre Théodore Buteux, nascut a Grandvilliers el 1721 Antoine Buteux, nascut a Grandvilliers el 1732 Llista dels dirigents Alexandre Brongniart, administrateur (Almanach impérial 1812; 1816; Almanach royal 1827; 1829; 1841; 1847). El museu va ser creat el 1824 per Alexandre Brongniart, sota el nom de Musée Céramique et Vitrique. Referències Bibliografia Georges Lechevallier-Chevignard, La Manufacture de porcelaine de Sèvres : histoire, organisation, ateliers, musée céramique, répertoire des marques et monogrammes d'artistes, Paris, le Livre d'histoire, 2013 ISBN 978-2-7586-0769-4 Plantilla:Présentation en ligne. Tamara Préaud et Guilhem Scherf (dir.), La Manufacture des lumières. La sculpture à Sèvres de Louis XV à la Révolution, [catalogue d'exposition], Éditions Faton, 2015 ISBN 978-2-8784-4206-9. Enllaços externs Manufacture nationale de Sèvres - Lloc web oficial Les archives de la gestion des travaux à la manufacture impérial de porcelaine de Sèvres sous le Second Empire sont conservées aux Archives nationales. Collections du Mobilier national.
Manufacture nationale de Sèvres

De manufacture nationale de Sèvres is een porseleinfabriek in het Franse Sèvres, gesticht in de 18e eeuw. Geschiedenis In 1740 werd met steun van Lodewijk XV en Madame de Pompadour een porseleinfabriek gesticht in het in onbruik geraakte kasteel van Vincennes. Tussen 1753 en 1756 werd onder architect Jean-Baptiste Robert Lindet een nieuwe fabriek gebouwd in Sèvres, in de nabijheid van het kasteel Bellevue (1750) van Madame de Pompadour. De productie verhuisde in 1756 naar Sèvres. Niet lang daarna kwam de fabriek, oorspronkelijk een privéonderneming, in koninklijke handen. De naam manufacture royale de porcelaine de Sèvres werd gevoerd tot de Franse Revolutie. Vervolgens kwam de porseleinfabriek in handen van de staat, tot 2009 viel het onder het ministerie van cultuur. In 2010 werden de Manufacture nationale de Sèvres, het Musée national de Céramique in Sèvres en het Musée National de la Porcelaine A. Dubouché in Limoges samengevoegd tot Cité de la céramique - Sèvres et Limoges. De nieuwe organisatie is verantwoordelijk voor de heruitgave van oude producten, maar produceert ook nieuw werk in samenwerking met hedendaagse kunstenaars. Producten De fabriek produceert van oudsher zowel huishoudelijk porselein als stukken die uitsluitend werden gebruikt voor decoratieve doeleinden. Sèvres werd vooral bekend om de hoge vazen die werden gemaakt in verschillende maten, kleuren, patronen en scènes. Voor de ontwerpen en beschilderingen werden kunstenaars ingehuurd. Ook meubels, klokken en barometers werden met porselein gedecoreerd. De porseleinfabriek had een aparte afdeling waar kleine sculpturen of figuurtjes werden gemaakt in wit biscuit, gemodelleerd door beeldhouwers als Jean-Jacques Bachelier en Étienne-Maurice Falconet. Galerij Verbonden aan Sèvres Directeurs 1748-1774 Jean-Claude Chambellan Duplessis, begon als directeur van de fabriek in Vincennes 1774-1800 Louis-Simon Boizot 1800-1847 Alexandre Brogniart 1854-? Henri Victor Regnault 1887-? Théodore Deck Kunstenaars (selectie) Pierre Alechinsky Jean Arp Louise Bourgeois Alexander Calder Erik Dietman Hector Guimard Roberto Matta Serge Poliakoff Auguste Rodin Ettore Sottsass Constant Troyon Externe link (fr) Officiële website
Porcelana sewrska

Porcelana sewrska – wyroby z porcelany, produkowane do dziś w manufakturze w Sèvres. Historia W 1740 dzięki Ludwikowi XV i markizie Pompadour powstała manufaktura porcelany w Vincennes, którą od 1745 zarządzał Charles Adam. W 1753 manufaktura otrzymała miano Manufacture Royale de Porcelaine i zyskała wysokiej klasy specjalistów. Nowe wzory projektował znany rzeźbiarz Étienne Maurice Falconet. Zatrudniono 46 specjalnie dobranych, wyszkolonych dziewcząt, znających zasady malowania wzorów na porcelanie oraz potrafiących wyrabiać porcelanowe kwiaty. Początkowo manufaktura wytwarzała tzw. miękką porcelanę, ale dzięki odkryciu z 1768 w Sèvres zaczęto dwa lata później produkcję twardej porcelany. W 1756 manufaktura została przeniesiona przez Ludwika XV do specjalnie w tym celu wzniesionych budynków w Sèvres. W tym samym roku Jean Hellot uzyskał nowy kolor podstawowy dla porcelany, tzw. rose Pompadour, czyli róż Pompadour, używany od tej pory na szeroką skalę, zarówno do wyrobu naczyń, jak i bibelotów. Niebawem markiza wystarała się u króla o monopol na wyroby z Sèvres i odtąd żadne inne przedsiębiorstwa we Francji nie mogły wyrabiać eleganckiej porcelany, a szczególnie o takich samych wzorach i zdobieniach. W 1759 manufaktura przeszła pod kontrolę królewską, a następnie cesarską i państwową. Do dziś przetrwało wiele wyrobów Królewskiej Manufaktury, które można oglądać m.in. w Musée National de Ceramique w samym Sèvres, a także w Wallace Collection w Londynie oraz Muzeum porcelany w Kuskowie. Artyści François Boucher Auguste Rodin Hans Arp Bibliografia Margaret Crossland, Madame de Pompadour. Litchfield Frederick, Pottery and Porcelain. A Guide to Collectors, New York: M. Barrows and Company, ca. 1950, p. 261-287. Linki zewnętrzne Manufacture de Sèvres. manufacturedesevres.culture.gouv.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-12)]. (fr.) Historia budynku manufaktury. ciep.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-03)]. (fr.) La manufacture nationale de Sèvres. hauts-de-seine.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-27)]. (fr.)