NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Réservoir des Lilas

Le réservoir des Lilas est l'un des cinq principaux réservoirs d'eau de la ville de Paris, construit en 1963 dans le 19e arrondissement et alimentant en eau une grande partie du nord et de l'est de la capitale, avec l'adjonction du réservoir de Belleville. Situation Le réservoir occupe le carré formé par le boulevard Sérurier au sud, l'hôpital Robert-Debré à l'ouest, le boulevard périphérique au nord, et l'allée Marius-Barroux à l'est. Il est situé à proximité de la porte des Lilas, qui lui donne son nom. Histoire Le projet de construction de deux nouveaux réservoirs pour augmenter les capacités stockage de la ville remonte à la fin des années 1950 et aboutit aux chantiers du réservoir des Lilas – afin tripler la réserve disponible dans les arrondissements de l'est parisien – et du réservoir de L'Haÿ-les-Roses – associé à celui de Montsouris et à l'usine de filtrage d'Orly. Construit en 1963 sur l'ancienne zone bordant le 19e arrondissement de Paris, sur un terrain faisant partie avant 1930 de la commune limitrophe du Pré-Saint-Gervais, il recueille et stocke de nos jours l'eau produite par l'usine de traitement de Joinville-le-Pont sur la Marne au sud de Paris. Il a une capacité de stockage de 208 000 m3 ce qui représente environ un peu plus d'un tiers théorique de la consommation quotidienne des habitants de Paris. Il est géré par la régie municipale Eau de Paris (ancienne SAGEP). Description Le réservoir des Lilas est constitué de deux cuves parallélépipédiques de 125 × 68 × 16 m chacune, implantées de chaque côté d'une allée de 10 m de large. Notes et références Voir aussi Bibliographie Georges Verpraet, « Une cathédrale des eaux : le nouveau réservoir des Lilas », dans Paris, capitale souterraine, Paris, Plon, 1964, 339 p. (BNF 33214415), p. 126–128 [lire en ligne]. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Site officiel interactif de l'eau à Paris Portail de l’eau Portail de Paris Portail des lacs et cours d'eau
Saint-Denis – Pleyel (stanice metra v Paříži)

Saint-Denis – Pleyel je konečná stanice pařížského metra na lince 14, která do ní byla v roce 2024 prodloužena ze stanice Mairie de Saint-Ouen. Ve stanici mají rovněž končit plánované linky 16 a 17 a má zde být možný přestup na linku 15. Stanice se nachází severně od Paříže ve městě Saint-Denis na křižovatce ulic Rue Pleyel a Rue Francisque-Poulbot, poblíž železničního nádraží, kde je možný přestup podzemním koridorem na linku RER D a rovněž Transilien, pokud bude realizován projekt na výstavbu nového železničního spojení. Stanice bude rovněž propojena se stanicí Carrefour Pleyel na lince 13. Stanice je umístěna v hloubce 27 m. Výstavba Pro realizaci stanice byl vybrán japonský architekt Kengo Kuma. Stanice byla otevřena 24. června 2024. Název Název stanice je odvozen od názvu města a ulice Rue Pleyel. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Saint-Denis Pleyel (métro de Paris) na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Saint-Denis – Pleyel na Wikimedia Commons (francouzsky) Prezentace stanice na lince 15
Saint-Denis – Pleyel (Métro Paris)

Saint-Denis – Pleyel [sɛ̃ dəni plɛjɛl] ist eine Station der Pariser Métro. Sie befindet sich in Saint-Denis im Norden von Paris. Die Station ist Teil des Projektes Grand Paris Express und soll ein neuer Knotenpunkt des ÖPNV im Pariser Norden werden. Baubeginn war im April 2017. Der Bahnhof wurde am 24. Juni 2024 als Endstation der Metrolinie 14 eröffnet. Künftig wird die Station die Ringlinie 15 bedienen und Endstation der Linien 16 und 17 sein. Der Bahnhof wird von Keolis betrieben. Der architektonische Entwurf für diese Station stammt vom Architekten Kengo Kuma. Die Station verfügt über ein Empfangsgebäude an der Oberfläche, das an der Kreuzung der Rue Pleyel und der Rue Francisque-Poulbot liegt. Die Gleise sollen sich alle auf der Bahnsteigebene in 27 Metern Tiefe befinden. Quelle Susanne Karr: Architektur öffentlich: Saint-Denis Pleyel In Paris von Kengo Kuma. In: baumeister.de. 14. Dezember 2014; abgerufen am 12. Januar 2025. Weblinks Gare de Saint-Denis-Pleyel Saint-Denis Pleyel : découvrez en 3D la plus grande gare du Grand Paris Express
Saint-Denis–Pleyel station

Saint-Denis–Pleyel (French pronunciation: [sɛ̃ dəni plɛjɛl]) is a Paris Metro station located in Saint-Denis, in the northern suburbs of Paris. Built as part of the Grand Paris Express project, the station was opened on 24 June 2024 as the terminus of Line 14. In the future, the station will serve the orbital Line 15 and be the terminus of lines 16 and 17. The station is operated by Keolis, which will also operate lines 16 and 17. Location Located in Saint-Denis, the station lies west of the Paris–Lille railway, at the corner of Rue Pleyel and Francisque-Poulbot. The station Carrefour Pleyel of Line 13 is within walking distance of the station. A new bridge over the Paris-Lille railway lines connects the station to Stade de France–Saint-Denis station on RER D, as well as to the nearby Stade de France. The station serves the Stade de France, and served other venues during the 2024 Summer Olympics and 2024 Summer Paralympics. Design Built over 9 levels, the station will be able to accommodate 250,000 passengers a day – comparable to Châtelet–Les Halles. Its platforms are located 27m below ground. The six tracks of Lines 14, 15, 16 and 17 will be on the same level, with a cross-platform interchange between lines 14 and 15, and between Line 15 and the shared track of lines 16/17. The station has 56 escalators and 17 elevators. The station was designed by Japanese architect Kengo Kuma, who was selected following an international architectural competition. Over 100 sculptures of "prehistoric Venus" by French artist Prune Nourry will be installed in the station atrium by 2026. Murals by Spanish illustrator Sergio García Sánchez (with colouring by Lola Moral) are installed on the Line 14 platforms and murals by French artist Genevieve Gauckler will be installed on the platforms of lines 16 and 17. The initial proposal for an artwork designed by Belgian singer, songwriter and rapper Stromae was abandoned after he withdrew for health reasons. History Construction The construction of the shared trunk of lines 16 and 17, which includes this station, was declared to be of public utility on 28 December 2015. Construction of the station began in March 2017 with preparatory work. Civil engineering began in April 2018 with the construction of the underground walls of the station. The €100 million contract for the station building itself was awarded to Besix in 2020. During construction, two workers died in separate incidents in 2020 and 2022. The official name of the station was confirmed as Saint-Denis Pleyel following a public consultation in 2022. Other names considered included Carrefour Pleyel (after the nearby Line 13 station) and Ignace Pleyel (after composer and piano builder Ignace Pleyel). The station name was later written as Saint-Denis–Pleyel. Opening The station was opened on 24 June 2024 by French President Emmanuel Macron. The station opened in time for the Olympic Games and Paralympic Games. The station is operated by Keolis, which will also operate lines 16 and 17. During the Olympic and Paralympic Games, over 40,000 passengers were expected to use the station at peak times. Notes References
Saint-Denis–Pleyel metróállomás

A Saint-Denis–Pleyel egy metróállomás Franciaországban, Párizsban a párizsi metró 14-es metróvonalán. Tulajdonosa és üzemeltetője a RATP. Nevezetességek a közelben Saint-Denis-székesegyház Metróvonalak Az állomást az alábbi metróvonalak érintik: 14-es metróvonal 15-ös-metróvonal (építés alatt) 16-os metróvonal (építés alatt) 17-es metróvonal (építés alatt) Kapcsolódó állomások A metróállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Les Grésillons (Pont de Sèvres, 15-ös-metróvonal) Stade de France (Champigny Centre, 15-ös-metróvonal) La Courneuve - Six Routes (Noisy - Champs, 16-os metróvonal) Mairie de Saint-Ouen (Aéroport d'Orly, 14-es metróvonal) La Courneuve - Six Routes (Le Mesnil-Amelot, 17-es metróvonal) Kapcsolódó szócikkek Párizs metróállomásainak listája Irodalom További információk
Saint-Denis Pleyel (metropolitana di Parigi)

Saint-Denis Pleyel è una stazione della linea 14, e in futuro anche della 15, 16 e 17, della metropolitana di Parigi. Storia della costruzione Grand Paris Express Il 28 dicembre 2015, con il decreto n. 2015-1791, il governo francese ha dichiarato di pubblica utilità il progetto il progetto Grand Paris Express, che prevedeva il prolungamento verso nord della linea 14 della metropolitana di Parigi, dalla stazione di Mairie de Saint-Ouen, capolinea, fino a quella di Saint-Denis Pleyel, che sarebbe diventata la nuova capolinea. Il progetto prevedeva anche un prolungamento della linea in direzione sud, dalla stazione Olympiades fino al nuovo capolinea, Aéroport d'Orly. Il prolungamento della linea 14 aveva come obiettivo quello di ridurre il carico di passeggeri sulla linea 13, quella più frequentata dell'intera rete metropolitana parigina, con circa 670 000 passeggeri giornalieri: il prolungamento avrebbe dovuto ridurre questa cifra di circa il 20-25%. I lavori per la realizzazione del progetto Grand Paris Express iniziano nel 2015, e si concluderanno circa nel 2030. In particolare, l'estensione della linea 14 sarebbe dovuta entrare in servizio nel 2017, ma a causa di vincoli tecnici e ambientali, ciò è stato rimandato prima al 2018 e poi al 2019. La pandemia di COVID-19, però, ha causato altri rallentamenti ai lavori, e il prolungamento della linea 14, comprensivo della stazione Saint-Denis Pleyel, è entrato in servizio il 24 giugno 2024, poco prima dell'inizio dei Giochi olimpici a Parigi. La stazione, gestita dalla società francese Keolis, è stata inaugurata il 24 giugno 2024 insieme al prolungamento della linea 14, alla presenza del presidente della Repubblica francese Emmanuel Macron. Design La stazione può ospitare circa 250 000 passeggeri al giorno, e le banchine si trovano a 27/28 metri sotto il terreno. Dotata di 56 scale mobili e 17 ascensori, è stata progettata dall'architetto giapponese Kengo Kuma, scelto in seguito ad un concorso internazionale. Entro il 2026, nell'atrio della stazione saranno collocate 108 statue, rappresentanti la divinità Venere, e realizzate dall'artista francese Prune Nourry. Nella banchina, invece, sono presenti murales (Générations) realizzati dallo spagnolo Sergio García Sánchez. Inizialmente era stata presa in considerazione l'idea di un'opera disegnata dal cantante belga Stromae, che però, a causa di problemi di salute, non ha partecipato al progetto. Galleria d'immagini Note Voci correlate Stazioni della metropolitana di Parigi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Saint-Denis Pleyel Collegamenti esterni (EN) Saint-Denis Pleyel, su Structurae.
Saint-Denis Pleyel (metrostation)

Saint-Denis Pleyel is een station van de metro in Parijs langs lijn 14 in de gemeente Saint-Denis. Het in 2024 geopende station bevindt zich in het uiterste zuidwesten van de gemeente, op de hoek van de straten Pleyel en Francisque-Poulbot, op 300 meter van de Rue du Landy, die de grens met Saint-Ouen-sur-Seine markeert. Het is de bedoeling dat dit station in de toekomst in het kader van Grand Paris Express een belangrijk overstapstation gaat worden; ook lijn 15, lijn 16 en lijn 17 zullen dit station passeren. Het station biedt ook een overstapmogelijkheid mits enige verplaatsing met RER lijn D via het station Station Stade de France - Saint-Denis. De sporen bevinden zich op een diepte van 27 meter. Het station is ook al voorzien voor de toekomstige metrolijnen. De zes sporen van de lijnen 14, 15, 16 en 17 bevinden zich op hetzelfde niveau, met perronverbindingen tussen de lijnen 14 en 15 en tussen de lijnen 15 en 16/17. De verbinding met het metrostation Carrefour Pleyel, op lijn 13, kan bovengronds worden gemaakt via de Boulevard Ornano, terwijl de verbinding met de RER D (station Stade de France - Saint-Denis) via de brug van de Franchissement urbain Pleyel mogelijk wordt. De transporthub biedt ook toegang tot het Stade de France en het Centre aquatique olympique. Het station is ontworpen door de Japanse architect Kengo Kuma, en omvat een centrum voor culturele en sociale innovatie van 5.000 m². De architect ontwierp de structuur met verticale eiken balken om de gevel te bedekken, en horizontale lariksplanken om reizigers naar binnen te leiden, terwijl ze licht doorlaten, tot niveau -3 op een diepte van 27 meter. De kunstenaar Prune Nourry ontplooide in het atrium van het station, als twee verticale bataljons, een leger van 108 Venusbeelden, universele figuren, geïnspireerd op de eerste voorstellingen van vrouwen in het Paleolithicum. Het station heeft ook fresco's van Sergio García Sánchez op de perrons van lijn 14 en zal een fresco van Geneviève Gauckler integreren op die van lijn 16/17.
Saint-Denis–Pleyel

Saint-Denis–Pleyel – stacja końcowa czternastej linii i budowana stacja piętnastej, szesnastej i siedemnastej linii paryskiego metra położona w Saint-Denis. Stacja umożliwia zewnętrzną przesiadkę na przystanek Carrefour Pleyel trzynastej linii metra i stację Stade de France – Saint-Denis linii D RER. Otwarcie peronów linii fioletowej miało miejsce 24 czerwca 2024 roku. Otwarcie pozostałych części planowane jest na 2026 rok (linia różowa i limonkowa) oraz na 2030 rok (linia bordowa). Projekt architektoniczny wykonał Kengo Kuma. Zobacz też metro w Paryżu Przypisy
Сен-Дені — Плеєль (станція метро)

Сен-Дені — Плеєль (фр. Saint-Denis–Pleyel) — станція 14-ї лінії Паризького метро, складова проекту Grand Paris Express, ​​розташована в Сен-Дені, у північному передмісті Парижа. Відкрито 24 червня 2024 року як кінцеву станцію лінії 14. У майбутньому станція обслуговуватиме кільцеву лінію 15 і буде кінцевою станцією ліній 16 і 17. Станцією керує компанія Keolis, яка також працюватиме на лініях 16 і 17. Розташування Розташована в Сен-Дені, на захід від залізниці Париж — Лілль Станція Карфур-Плеєль лінії 13 знаходиться в декількох хвилинах ходьби від станції. Новий міст над залізничними коліями Париж — Лілль сполучає станцію зі станцією Стад-де-Франс — Сен-Дені на лінії RER D, а також із сусіднім Стад-де-Франс. Станція обслуговує Стад-де-Франс та інші об'єкти літніх Олімпійських ігор 2024 року та літніх Паралімпійських ігор 2024 року. Проект Станція, побудована на 9 рівнях, може прийняти 250 000 пасажирів на день — це можна порівняти з станцією Шатле — Ле-Аль. Глибина закладення — 27 м. Шість колій ліній 14, 15, 16 і 17 будуть на одному рівні з кросплатформовою пересадкою між лініями 14 і 15, а також між лінією 15 і спільною колією ліній 16/17. Станція має 56 ескалаторів і 17 ліфтів. Станцію спроектував японський архітектор Кума Кенго , який був обраний за результатами міжнародного архітектурного конкурсу. Понад 100 скульптур «доісторичної Венери» французької художниці Прун Нурі буде встановлено в атріумі станції до 2026 року. Фрески іспанського ілюстратора Серхіо Гарсіа Санчеса (з розмальовками Лоли Морал) встановлені на платформах лінії 14 , а фрески французької художниці Genevieve Gauckler будуть встановлені на платформах ліній 16 і 17. Примітки
Saint Jean Hulst

Saint Jean Hulst, founded in 1878, is a secondary school located in Versailles (France). The old name, Saint Jean de Béthune, is still often seen and used. The school has more than 3,000 students from college (the first four years of secondary education in France) to lyceum. It is known for its Baccalauréat results: 100% accepted from 2006 to 2014. It was also the third largest contributor of students to the Instituts d'études politiques (SciencesPo) in 2009. Famous alumni References
Salle Ventadour

Salle Ventadour – sala teatralna, w 2 dzielnicy Paryża, pomiędzy ulicami Méhul, Monsigny, Marsollier i Dalayrac, obecnie zamieniona w budynek pełniący rozmaite funkcje użytkowe Banque de France. W tej sali, 8 listopada1838, został po raz pierwszy wystawiony Ruy Blas Victora Hugo. Historia W efekcie poszerzenia ulicy Ventadour i rozbiórki starego hôtel de Lionne, siedziby Finansów, administracja królewska Karola X zdecydowała się na budowę w tym miejscu nowego budynku przeznaczonego na przyjęcie zespołu Opéra-Comique, która musiała opuścić zdewastowany budynek teatru Feydeau. Wzniesiony przez Jean-Jacques-Marie Huvé et Louisa de Guerchy, teatr został otwarty 28 kwietnia 1829 roku. W sierpniu 1832 zespół Opéra-Comique przeszedł do teatru des Nouveautés. 10 lipca 1834 François Saint-Esteban zainaugurował w tym budynku swój Théâtre-Nautique, który prezentował spektakle wodne w ogromnym basenie centralnym, został jednak zamknięty z powodów finansowych w styczniu 1835. Od stycznia do marca 1838 roku występowała na scenie Ventadour trupa théâtre italien, pozbawiona wskutek pożaru swojej własnej sceny – salle Favart. Jeszcze w tym samym roku Anténor Joly, współzałożyciel teatru Beaumarchais, utworzył w Ventadour, z inicjatywy Victora Hugo i Alexandre'a Dumasa, théâtre de la Renaissance. Teatr rozpoczął działalność 8 listopada1838 wystawieniem Ruy Blasa Victora Hugo z Frédérickiem Lemaître'em w roli tytułowej. W 1839 roku zostały wystawione L'Alchimiste i de Paul Jones Alexandre'a Dumasa, również z Lemaître'em. Wskutek intryg konkurencji teatr został zamknięty 16 maja 1841 roku, a zespół rozwiązany. 2 października 1841 roku powrócił do Ventadour zespół théâtre italien i pozostał w tym budynku przez następne trzydzieści lat. Miały tu miejsce francuskie premiery Don Pasquale Gaetana Donizettiego, Nabucco, Luisa Miller, Il trovatore i Rigoletto Giuseppe Verdiego a także Fidelio Beethovena, występowali tacy znakomici artyści jak Giovanni Battista Rubini, Antonio Tamburini, Luigi Lablache, Enrico Tamberlik, Marietta Alboni, Pauline Viardot i Adelina Patti. Wojna francusko-pruska doprowadziła do zamknięcia teatru w lipcu 1871. Otwarty ponownie 9 marca 1872 roku, teatr nie zdoła się już podnieść i 11 stycznia 1873 roku został zamknięty. Od 19 stycznia do 30 grudnia 1874 teatr przyjął zespół Opéra de Paris, czekający na nową scenę. W kwietniu 1876, Léon Escudier, dziennikarz i francuski wydawca Verdiego, objął dyrekcję sceny, żeby wystawić na niej najnowsze utwory artysty: Aidę, Requiem i La forza del destino z Victorem Capoulem i Emmą Albani. Eksperyment zakończył się 21 czerwca 1878 roku. W 1892 roku budynek został sprzedany Bankowi Francuskiemu. Bibliografia Philippe Chauveau, Les Théâtres parisiens disparus (1402-1986), éd. de l'Amandier, Paris, 1999 ISBN 978-2-907649-30-8 Nicole Wild, « Salle Ventadour » dans Joël-Marie Fauquet (dir.), Dictionnaire de la musique en France au XIXe siècle, Fayard, Paris, 2003 ISBN 2-213-59316-7
Salle Wagram

Salle Wagram je koncertní sál v Paříži, využívá se též k výstavám a sportovním utkáním, především k boxu. Nachází se na adrese Avenue de Wagram č. 39 v 17. obvodu. Jedná se o původní sportovní zařízení a dnes je nejstarším sálem tohoto typu v Paříži. Od roku 1981 je chráněn jako historická památka. Historie V roce 1812 nedaleko Place de l'Étoile mimo tehdejší městské hrady otevřel veterán císařské gardy Dourlans hospodu s tančírnou, kterou po bitvě u Waterloo pojmenoval Bal Dourlans. Během Druhého císařství se podnik nazýval Bal Wagram a velmi prosperoval. V roce 1865 byl sál přestavěn do současné podoby, tj. s galerií v patře. Od roku 1900 se zde pravidelně konají zápasy v savate a v boxu. Ve 30. letech se zde konaly plesy poslanecké komory (dolní komory Národního shromáždění za Třetí republiky). V roce 1942 se zde konala propagandistická výstava Bolševismus proti Evropě. Na koncertech zde vystupovali např. Leonard Bernstein, Maria Callas nebo Duke Ellington. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Salle Wagram na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Salle Wagram na Wikimedia Commons (francouzsky) Oficiální stránky (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek
Salle Wagram

Der Salle Wagram ist ein historischer Festsaal im 17. Arrondissement in Paris. Der Saal bietet bei 800 m² Platz für 1300 Personen. Geschichte Am Standort 39–41, Avenue de Wagram, wurde der Saal 1865 eröffnet. Der Architekt Adrien Fleuret konzipierte einen großen Ballsaal mit doppelstöckiger Galerie. Ab 1900 wandelte sich der Saal zu einer vielfältigen Stätte, es fanden nun Tagungen, Messen und sportliche Wettkämpfe statt. Während der deutschen Besetzung fand 1942 die NS-Propagandaausstellung „Bolschewismus gegen Europa“ (Le Bolchevisme contre l’Europe) statt. Ab 1950 wurden zahlreiche Aufnahmen der klassischen Musik hier eingespielt. 1981 wurde das Gebäude zu einem Monument historique erklärt. Seit einer Renovierung 2009 wird der Saal als vielseitige Location eingesetzt, es finden Konzerte (Rock, Pop, Jazz, Klassik), Tagungen, DJ-Partys, Messen und Sportveranstaltungen statt. Im Untergeschoss wurde ein zweiter, schmuckloserer Saal eröffnet, welcher 700 Personen fasst. Wegen der Schließung des Lido fand die Verleihung der Globes de cristal 2019 erstmals in der Salle Wagram statt. Weblinks Salle Wagram, Website Salle Wagram bei Discogs Einzelnachweise
Salle Wagram

The Salle Wagram is a historic auditorium in the 17th arrondissement of Paris, France. It was built in 1865. It has been listed as an official historical monument by the French Ministry of Culture since March 2, 1981. First built in 1812 as the Bal Dourlans, the huge ballroom was designed by Adrien Alphonse Fleuret, and has been the setting for international congresses, political conferences, fashion exhibitions and dance competitions. From the 1950s the hall was much used as a classical recording venue, including a Beethoven symphony cycle with the Paris Conservatoire Orchestra conducted by Carl Schuricht, Stravinsky ballets with the same orchestra under Pierre Monteux, the complete Carmen with Maria Callas and Nicolai Gedda, and in the 1990s for many Poulenc recordings with the French National Orchestra under Charles Dutoit. In August 2000 La Traviata from Paris had the orchestra and conductor, Zubin Mehta in the Salle Wagram, while singers were on location around Paris. From 2016 the hall, then equipped for 800 spectators for orchestral concerts, became the home of the Orchestre Colonne. References