NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Міст Мірабо

Міст Мірабо (фр. Pont Mirabeau) — міст через річку Сену в Парижі, побудований в 1895—1897. З 29 квітня 1975 має статус історичної пам'ятки. Розташування Міст поєднує XV (Лівий берег) та XVI (Правий берег) муніципальні округи Парижа. Він з'єднує вулицу Рю Конвансьйон на Лівому березі з вулицею Рю Ремюза на Правому. На лівому березі знаходиться станція RER, лінія C «Вокзал Жавель», поряд станція метро «Жавель-Андре Сітроен». Історія Рішення про будівництво мосту було прийняте президентом Республіки Саді Карно 12 січня 1893. Міст спроектував інженер Поль Рабель (Paul Rabel) за участі інженерів Жана Резаля та Амаде Альбі. Міст названо на честь французького політика Оноре Габріеля Мірабо. Архітектура Міст має довжину 173 м та ширину 20 м (12 м — проїжджа частина і 4 м — тротуари). Головна арка мосту має довжину 93 м, дві бічні арки — 32,4 м. Два пілони мосту споруджені у вигляді кораблів, прикрашених алегоричними статуями роботи скульптора Жана-Антуана Енжальбера (Jean-Antoine Injalbert) Міст Мірабо в мистецтві Міст Мірабо відомий насамперед завдяки однойменному віршеві Гійома Аполлінера з його поетичної збірки «Алкоголі». Міст Мірабо згадує в одній зі своїх пісень Жорж Брассанс. У 2001 з'явилася пісня Міст Мірабо Марка Лавуана на слова Аполлінера. Існує припущення, що саме на цьому мосту у ніч з 19 на 20 квітня 1970 покінчив життя самогубством, стрибнувши в Сену, поет Пауль Целан. В Україні міст Мірабо відомий завдяки популярній пісні гурту Мертвий півень «Ми помрем не в Парижі» за однойменною поезією Наталки Білоцерківець, в якій є ремінісценція з вірша Аполлінера. Також згадується у пісні «Весна» випущеної у 2022 році гуртом Океан Ельзи. Див. також Міст Мірабо (поезія) Примітки Посилання Міст на сайті мерії Фото мосту Мірабо (1893-1896), бібліотека Ґалліка [Архівовано 9 травня 2016 у Wayback Machine.]
Hotel Napoleon

The Hôtel Napoléon (French pronunciation: [otɛl napɔleɔ̃]) is a five-star hotel in Paris. It is located in the immediate vicinity of the Arc de Triomphe, at number 40 Avenue Friedland, in the 8th arrondissement. History In 1923 the Martinez group commissioned the architect Henri Porteau, to build a luxury home in the place of the old private residence of Count Tolstoi. Later on, the residence changed hands and was acquired by the Rothschild family. The Napoléon Bonaparte was opened in 1928 as a "hôtel de charme" (small distinctive hotel or boutique hotel). Literary figures of the time frequented the hotel regularly. In 1929 the hôtel de charme became a hôtel de luxe (luxury hotel) and reached the grade of "petit palace". It was then named Napoléon Paris as a reference to its location right by the Arc de Triomphe. In March 2013, the French Agency of Tourist Development classified the hotel as a 5 star hotel. Since its inauguration, the Napoléon has seen countless celebrities pass through its doors. Among these were Ernest Hemingway, John Steinbeck, Salvador Dalí, Errol Flynn, Orson Welles, Miles Davis, Josephine Baker, Ella Fitzgerald, all of whom, as well as many others, signed its Golden Book. In a book collecting the memoirs of US Army veterans, Chicken Soup for the Veteran's Soul, Jean P. Brody tells that in 1945, when the war ended, her husband Gene stayed at the Napoléon and had a fond memory of the doorman Jean Fratoni, who was very kind to the American soldiers. Jean Brody tells that 40 years later, when her husband returned to Paris, he was very surprised to meet the same doorman who recognized him and said: "You were here when the war ended, didn't you?” Fratoni was extremely warm towards the Brodys, who were deeply moved. The winner of the Nobel Prize in literature, the Peruvian Mario Vargas Llosa, tells about his "extraordinary" memory of his first trip to Paris, which he won at a literary contest organized by La Nouvelle Revue française: “I stayed at the Napoléon, and there I remember meeting Miss France for 1958, Annie Simplon.” A French–Russian fairy tale One story involving the hotel connects Alexander Pavlovitch Kliaguine, a rich Russian businessman and a young Parisian, a student of literature (later to become the baroness de Baubigny). They fell in love instantly. As proof of his love, Kliaguine offered the young student the Napoléon Paris so that she would be able to entertain the high society of the time. The Parisian girl married the rich business man. They had a family and lived at the Napoléon Paris for many years. To this day, the Napoléon Paris continues to be owned by the Kliaguine family. Décor The Napoléon Paris is the only hotel completely decorated with Napoleonic art, and furnished in the Directoire style. The hotel combines tradition and modernity, without forgetting a decidedly personal touch. Restaurant and Bar Le Bivouac In film The hotel was immortalized in the film Le Cave se rebiffe (1961), where the character played by Jean Gabin (Ferdinand Maréchal, better known as le Dabe) explains that he is staying at the Napoléon, “as always”. References
Hôtel Napoléon

L’hôtel Napoléon est un hôtel parisien, situé à proximité de l’Arc de triomphe, au numéro 40 de l’avenue de Friedland, dans le 8e arrondissement. Il est meublé en style Directoire. Histoire Le bâtiment est construit en 1923 pour le groupe hôtelier Martinez par l’architecte Henri Porteau, à l’emplacement de l’ancien hôtel particulier du comte de Tolstoï, comme résidence de luxe. Le bâtiment passe ensuite à la famille Rothschild, et est transformé en hôtel en 1928. Peu après son ouverture, il est acheté par l’homme d'affaires russe Alexandre Pavlovitch Kliaguine, qui l’offre en cadeau de mariage à l’étudiante française qu’il épouse. Tous deux y vivent ensuite pendant plusieurs années. Après à la Libération de Paris en 1944, l’hôtel héberge des soldats américains. Au cours de son histoire, l’hôtel a hébergé plusieurs célébrités comme Ernest Hemingway, John Steinbeck, Salvador Dalí, Errol Flynn, Orson Welles, Miles Davis, Joséphine Baker ou Ella Fitzgerald. Le 2 mars 2013, l’hôtel Napoléon est classé cinq étoiles par Atout France. Cinéma L’hôtel a servi de décor à plusieurs films : Razzia sur la chnouf d'Henri Decoin (1955) ; Henri Ferré, joué par Jean Gabin, y descend après son atterrissage à Orly. Le cave se rebiffe de Gilles Grangier (1961) ; Ferdinand Maréchal, joué par Jean Gabin descend à l'hôtel Napoléon, « comme d'habitude ». Notes et références Liens externes (en + fr) Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’hôtellerie Portail de Paris
Marché International de Rungis

Marché International de Rungis (eller Rungis Internationale Marked) er det primære marked i Paris, placeret i kommunen Rungis, i de sydlige forstæder. Det er det største engros fødevaremarked i verden. Siden dets oprindelse i det 10. århundrede, var Paris' centrale marked placeret i centrum af byen, på et 10 hektar stort område ved navn Les Halles. Efterhånden blev dette dog for småt og i 1969, blev markedet flyttet til forstæderne. Rungis blev valgt på grund af den nemme adgang til jernbane og motorvej og for dets nærhed til Paris-Orly Lufthavnen. Markedet ejes af den franske stat og administreres af Semmaris (Société d'Economie Mixte d'Aménagement et de gestion du marché d'intérêt national de Rungis). Der er mange grossister og konnkurrencen er derfor hård. Markedet starter kl. 1:00 og slutter kl 7:00. Kunderne er distributører og restauranter. Skrald fra markedet bliver genanvendt og varmen fra forbrændingen bruges til at opvarme markedet og den nærliggende Orly lufthavn. Data: Komplekset dækker et areal på 232 hektar 13.000 mennesker arbejder der hver dag 26.000 biler kører hver dag dertil, (hvoraf 3.000 er tunge lastvogne) 1.698.000 ton produkter bringes hertil årligt Markedet er det engrosmarked i verden med den største omsætning Kilder Eksterne henvisninger Markedets officielle hjemmeside La page relative à l'économie Arkiveret 23. november 2006 hos Wayback Machine
Rungis International Market

The Rungis International Market (French: Marché International de Rungis, pronounced [maʁʃe ɛ̃tɛʁnɑsjɔnal də ʁœ̃ʒis]) is the principal wholesale market of Paris and mainly deals in food and horticultural products. It is located in the commune of Rungis, in the southern suburbs. With an area of 232 hectares (570 acres), it is the second largest wholesale food market in the world (after Central de Abasto in Mexico City, which have an area of 327 hectares (810 acres)). History From its origins in the 10th century to the mid-20th century, the central market of Paris was located in the centre of the city, in a 10-hectare (25-acre) area named Les Halles. That became too small to accommodate all of the business demand, and, in 1969, the market was transferred to the suburbs. Rungis was selected because of its easy access by rail and highway and its proximity to Orly International Airport. On 25 September 2022, the market caught fire. Ownership The market is the property of the French State and administered by the Semmaris (Société d'Économie Mixte d'Aménagement et de gestion du marché d'intérêt national de Rungis). Statistics the complex covers 232 hectares (570 acres) and is slightly larger than the Principality of Monaco; 13,000 people work there every day; 26,000 vehicles enter every day (of which 3,000 are heavy trucks); 1,698,000 tonnes of products are brought in annually; it has the largest turnover of wholesale markets in the world. References External links Official website of the market (in English) Official website of the market (in French) La page relative à l'économie (in French)
Marché international de Rungis

Il Marché international (mercato internazionale) o MIN (Marché d'Intérêt National, mercato d'interesse nazionale) de Rungis è nato dalla volontà di soddisfare la crescente domanda interna e di risolvere i problemi legati all'insufficienza di spazi dell'antico mercato di Les Halles, nel cuore di Parigi, il 3 marzo 1969 il mercato più antico di Parigi si trasferisce nella città di Rungis. Il Mercato internazionale di Rungis è il più grande e più importante mercato agroalimentare di prodotti freschi del mondo. Situato a soli 8 chilometri a sud della capitale francese, il mercato si estende su una superficie di 232 ettari di cui 72,7 coperti (dei quali 47 ettari di immobili adibiti a uso commerciale). Dal punto di vista dell'approvvigionamento, Rungis viene servito giornalmente da camion, treni e aerei (L'Aeroporto di Orly è situato in prossimità del mercato). Ogni giorno, 6.000 tonnellate di frutta, verdura, carne e pesce provenienti da tutto il mondo transitano per Rungis. Sono oltre 20.000 i commercianti che vi acquistano regolarmente. Il modello Rungis si esporta nel mondo: Cina, India, Ucraina, Belgio e un ufficio di rappresentanza a Londra. Come il centro d'affari della Defense, Rungis è un altro esempio concreto delle capacità della Francia a ideare e sostenere progetti e opere pubbliche di rilievo internazionale capaci di attirare imprese e investimenti internazionali, creando occupazione e opportunità di crescita. I numeri del mercato di Rungis nel 2013: Volume d'affari: 8,476 miliardi di euro Superficie: 232 ettari costruiti Numero di imprese: 1.183 Numero di occupati: 11.774 Occupazione di spazi affittati: 1 093 330 m² di locali, ossia il 93,31 % del tasso occupazionale Arrivi merce nel mercato: 1 478 426 tonnellate di prodotti alimentari Frequentazione del mercato: 6 648 110 di ingressi Popolazione servita: 18 milioni di consumatori Numero di acquirenti: +3875 creazione di tessere d'acquirente, ossia +0,26% rispetto al 2012 Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su mercato internazionale di Rungis Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su rungisinternational.com.
Marché d’intérêt national de Rungis

Marché d’intérêt national de Rungis (afgekort MIN de Rungis) is een groothandelsmarkt voor levensmiddelen en bloemen, gelegen in de gemeenten Rungis en Chevilly-Larue in het departement Val-de-Marne, ten zuiden van Parijs. Met een oppervlakte van meer dan 230 hectare is het iets groter dan het prinsdom Monaco en geldt het als de grootste versmarkt ter wereld. De markt bevoorraadt dagelijks de hoofdstad van Frankrijk en een groot deel van de regio Île-de-France. Geschiedenis Tot in de jaren 1960 bevond de Parijse groothandelsmarkt zich in de historische Halles de Paris in het centrum van de stad. Door het toenemende verkeer, de beperkte ruimte en de verouderde infrastructuur besloot de Franse overheid het handelscentrum te verplaatsen naar een locatie met betere transportverbindingen. In 1960 werd de keuze gemaakt voor een terrein bij Rungis, dicht bij de luchthaven Orly, de autosnelweg A6 en het spoorwegnet. De spectaculaire verhuizing van de markten vond 's nachts plaats, van 27 februari tot 1 maart 1969. In twee dagen tijd werden duizenden tonnen goederen, meer dan duizend bedrijven en circa twintigduizend personen overgebracht. De vleessector volgde in 1973. Activiteit Het marktterrein heeft een oppervlakte van 232 hectare, waarvan circa 47 hectare bebouwd is. Het complex is onderverdeeld in vijf hoofdsectoren: Fruit en groenten Vlees en gevogelte Vis en zeevruchten Zuivel, gastronomie en ambachtelijke producten Bloemen, planten en decoratie Daarnaast zijn er koelhuizen, logistieke installaties, laboratoria, restaurants en administratieve diensten. De markt wordt beheerd door de semipublieke maatschappij SEMMARIS (Société d'économie mixte d'aménagement et de gestion du marché d'intérêt national de Rungis), waarin de Franse staat, de stad Parijs en private aandeelhouders participeren. Dagelijks worden er op Rungis meer dan 2,5 miljoen kilogram verse producten verhandeld. Ongeveer 1.200 bedrijven en 13.000 werknemers zijn er actief, variërend van kleine ambachtelijke grossiers tot internationale logistieke groepen. De producten komen zowel uit Frankrijk als uit vele andere landen, en zijn bestemd voor restaurants, hotels, cateraars, markten, supermarkten en andere professionele afnemers. De ligging naast luchthaven Orly en de directe aansluiting op het Franse snelwegennet maken Rungis tot een belangrijk knooppunt voor de distributie van voedselproducten in West-Europa. Externe link rungisinternational.com, officiële website
Musée de Montmartre

Musée de Montmartre (Muzeum Montmartru) je muzeum v Paříži věnované pařížské čtvrti Montmartre. Nachází se v 18. obvodu v ulici Rue Cortot. Historie V domě č. 12 na Rue Cortot pobývalo mnoho umělců. Auguste Renoir zde zřídil svůj ateliér roku 1876 a vytvořil zde mnoho svých děl jako např. Bal du moulin de la Galette nebo La Balançoire. Žila zde rovněž Suzanne Valadon a její syn Maurice Utrillo, Emile Bernard, Emile-Othon Friesz a Raoul Dufy, Démétrios Galanis, Francisque Poulbot, Léon Bloy a Pierre Reverdy. V roce 2012 byly zřízeny Jardins Renoir (Renoirovy zahrady) podle obrazů, která Renoir namaloval během svého pobytu v ulici Rue Cortot. Rostou zde ovocné stromy hrušně a mandlovníky, keře šeříků, růže a hortenzie řapíkaté. Sbírky Muzeum představuje obrazy, plakáty, ilustrace, fotografie a další svědectví, která vytvořili umělci Amedeo Modigliani, František Kupka, Théophile Alexandre Steinlen, Henri de Toulouse-Lautrec, Maurice Utrillo aj. a zaměřuje se tak na umění 19. a 20. století. Sbírku vlastní Association du Vieux Montmartre (Sdružení starého Montmartru) založené roku 1886. Jejím cílem je uchovávat a rozšiřovat svědectví o umění, historii a etnologii Montmartru. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Musée de Montmartre na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Musée de Montmartre na Wikimedia Commons
Musée de Montmartre

Das Musée de Montmartre, ehemals Musée du Vieux Montmartre, ist ein historisches Museum. Es befindet sich in der Rue Cortot N° 12-14 im 18. Pariser Arrondissement. Es wurde 1960 eröffnet und ist seit 2003 als Musée de France eingetragen. Beschreibung Das Haus N° 12 in der Rue Cortot, das Maison du Bel Air, gehörte im 17. Jahrhundert einem Schauspieler der Molière-Theatergruppe. Im 19. Jahrhundert hatten Künstler ihre Ateliers und Wohnungen in dem Gebäudeensemble, das aus dem Hotel Demarne und dem Maison du Bel Air besteht. Auguste Renoir schuf während seines Aufenthalts 1876 Leinwandgemälde wie etwa Der Ball des Moulin de la Galette. Suzanne Valadon, ihr Sohn Maurice Utrillo und ihr Ehemann André Utter, Emile Bernard, die Fauvisten Othon Friesz und Raoul Dufy, der griechische Maler und Zeichner Dimitrios Galanis, die Schriftsteller Léon Bloy und Pierre Reverdy lebten und arbeiteten ebenfalls dort. Im Zuge der Restaurierungsarbeiten des Montmartre begann die Stadt Paris 1956 auch das Gebäudeensemble in der Rue Cortot zu restaurieren, das 1960 zum Musée de Montmartre wurde. Ateliers, etwa das von Suzanne Valadon, wurden 2014 originalgetreu wiederhergestellt. Sammlung Die dauerhafte Sammlung des Musée de Montmartre umfasst eine Reihe von Gemälden, Plakaten, Fotografien und Objekten, die u. a. von Modigliani, Kupka, Toulouse-Lautrec oder Utrillo signiert sind. Unter diesen Werken findet man Das Cabaret du Chat Noir von Steinlen, Aristide Bruant dans son Cabaret, Der japanische Diwan oder auch Moulin Rouge von Toulouse-Lautrec, Die Place Pigalle von Maurice Utrillo, Suzanne Valadons Selbstporträt, Parce Domine von Adolphe Willette, das Aushängeschild des Kabaretts Le Lapin Agile und auch das Schattentheater von Henri Rivière. Wechselausstellungen finden einmal jährlich statt. Die Sammlung liegt im Besitz der 1886 gegründeten Société d’Histoire et d’Archéologie Le Vieux Montmartre. Der Verein hat das Ziel, die künstlerischen, historischen und ethnologischen Zeugnisse von Montmartre zu erhalten. Renoir-Gärten Die Renoir-Gärten wurden 2012 nach Vorlagen von Renoirs Gemälden, die dieser während seines Aufenthalts in der Rue Cortot schuf, neu hergerichtet. Dort wachsen Obstbäume wie Birne und Mandel sowie Sträucher wie Flieder, Rosen und kletternde Hortensien. Von dort aus erblickt man die Weingärten von Montmartre. Diese existierten bereits im Mittelalter und wurden 1933 neu gepflanzt. Literatur Phillip Dennis Cate et al. (Hrsg.): L'esprit de Montmartre et l'art moderne, 1875-1910 et guide du Musée de Montmartre, anl. der gleichnamigen Ausstellung im Musée de Montmartre. Somogy Editions d’Art, Paris 2014, ISBN 978-2-7572-0879-3. Weblinks Website Fondation pour le Rayonnement du Musée de Montmartre Einzelnachweise
Musée de Montmartre

The Musée de Montmartre (French pronunciation: [myze də mɔ̃maʁtʁ], Montmartre Museum) is located in Montmartre, at 8-14 rue Cortot in the 18th (XVIII) arrondissement of Paris, France. It was founded in 1960 and was classified as a Musée de France in 2003. The buildings were formerly the home of several famous artists, including Pierre-Auguste Renoir and Suzanne Valadon. Description The museum is housed in buildings which are three centuries old, the Hotel Demarne and the Maison du Bel Air. The 17th-century French actor Rosimond acquired the house in 1680. It was home to many famous artists and writers such as Pierre-Auguste Renoir who painted his celebrated La Balançoire and Le Bal du Moulin de la Galette here in 1876. As a home its residents included: Suzanne Valadon, her home and studio Maurice Utrillo, Valadon's son, painter André Utter, Valadon's husband, painter Émile Bernard The fauves Othon Friesz and Raoul Dufy Demetrios Galanis Francisque Poulbot Léon Bloy Pierre Reverdy The collections The collections of the museum belong to the association Le Vieux Montmartre, created in 1886, and contains paintings, photographs, posters and manuscripts that depict the history of the neighbourhood, its effervescence, the bohème and cabarets from the nineteenth and twentieth centuries. The collection includes Le Cabaret du Chat Noir by Steinlen, Bruant au Mirliton, Le Divan Japonais or Le Moulin Rouge by Toulouse-Lautrec, La Place Pigalle by Maurice Utrillo, L’Autoportrait by Suzanne Valadon, Parce Domine by Willette, L’enseigne du Lapin Agile as well as the magnificent Théâtre d’ombres by Henri Rivière. Renoir’s Gardens and the vineyard The gardens have been renovated according to Renoir’s paintings. They provide a good view of the vineyard, which has existed since the Middle Ages and was replanted in 1933. According to the New York Times, its working vineyard is said to make the most expensive bad wine in the city. Renovation The site belongs to the city of Paris. In 2011, its management was entrusted to the Kléber Rossillon firm, which has plans to double the exhibition space. Suzanne Valadon’s studio and the Hotel Demarne were renovated in 2014. Opening times The museum is open all year every day from 10 a.m. to 6 p.m. An admission fee is charged. See also List of museums in Paris References External links Musée de Montmartre
Museo de Montmartre

Situado en el n° 8-14 de la rue Cortot (en el distrito número 18 de París, Francia), el Museo de Montmartre se inauguró en 1960 y ostenta, desde el año 2003, el sello « Musée de France ». Un amplio programa de obras se está llevando a cabo con el fin de rediseñar los jardines y aumentar la superficie dedicada a las exposiciones pero el museo permanece abierto durante las obras, las cuales se concluirán en 2014. Descripción El museo de Montmartre está instalado en un conjunto de edificios que incluye el Hôtel Demarne y la casa Bel Air. Durante mucho tiempo se pensó que esa había sido la mansión Rose de Rosimond, actor contemporáneo de Molière cuyas obras interpretó. Sin embargo, un estudio de patrimonio llevado a cabo en junio de 2012 por el GRAHAL (grupo de investigaciones arte historia arquitectura y literatura) lo desmintió. El museo de Montmartre cuenta la historia del barrio. Permite adentrarse en la bohemia artística de Montmartre, en el bullicio de sus famosos cabarets y también el ambiente artístico de los siglos XIX y XX. El número 12 de la calle Cortot acogió a un sinfín de artistas como Renoir quien instaló ahí su taller en 1876. Durante su estancia pintó dos obras maestras, Le bal du moulin de la galette y el columpio. También vivieron Suzanne Valadon y su hijo Maurice Utrillo, así como Emile Bernard, y artistas del fovismo Emile-Othon Friesz, Raoul Dufy, Démétrios Galanis y Francisque Poulbot, Léon Bloy y Pierre Reverdy. Las colecciones El museo presenta una colección de cuadros, carteles, ilustraciones, fotos y testimonios firmados por Modigliani, Kupka, Steinlen, Toulouse-Lautrec, Maurice Utrillo, .. Entre sus obras se hallan “el cabaret du Chat Noir” de Steinlen, Bruant en el Mirliton, “Le Divan Japonais” ou “Le Moulin Rouge” de Toulouse Lautrec, “la Plaza Pigalle” de Maurice Utrillo, “el autorretrato de Suzanne Valadon, el « Parce domine » de Willette, el Cartel del Lapin agile pero también el teatro de sombras de Henri Rivière. Las colecciones pertenecen a la Asociación del Viejo Montmartre, asociación creada en 1886 y cuyo objetivo es preservar y enriquecer el legado artístico, histórico o etnológico de Montmartre. Los jardines Renoir y la viña Los jardines Renoir se han vuelto a crear en 2012, inspirándose en los lienzos que pintó Renoir durante su estancia en la rue Cortot. Consta de árboles frutales (perales y almendros), arbustos, lilas, rosales y hortensias trepadoras. De ahí se puede observar la viña de Montmartre que ya existía en la Edad Media. Desaparecida en el siglo XIX, se volvió a plantar en 1933. Obras Desde el año 2011, la empresa Kléber-Rossillon se encarga de administrar el museo. Unas obras de renovación se están llevando a cabo en el Hôtel Demarne, edificio que da a la calle Cortot, así como en el taller de Suzanne Valadon y Maurice Utrillo. El final de las obras está previsto para 2014. Horarios El museo abre todos los días de 10.00 a 18.00h. Véase también Montmartre Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Museo de Montmartre. Página oficial del museo Página oficial de la Asociación del Viejo Montmartre