Temple de l'Amour

De Temple de l'Amour (Nederlands: Tempel der Liefde) is een tuinfolly van het Kasteel van Versailles, en meer specifiek in het Petit Trianon-gedeelte ervan. In de tempel bevindt zich een engel die Cupido (de god van de liefde) verbeeldt. De folly staat op een eiland in de kunstmatige rivier ten oosten van de Engelse tuin van het Petit Trianon, in het park van het kasteel. Deze kleine antieke koepel is, samen met de Belvedère, een van de twee neoclassicistische bouwwerken van de Engelse Tuin, bedacht door Marie-Antoinette, die zij vanuit de ramen van het Petit Trianon kon zien. De tempel, waarvan de gebeeldhouwde decoraties werden gemaakt door Joseph Deschamps, bestaat uit twaalf Korinthische zuilen met daarboven een koepel versierd met de attributen van de Liefde. In het midden bevindt zich een replica, door Louis-Philippe Mouchy, van het beeld 'Liefde die een Boog snijdt uit de Knots van Hercules', waaraan het zijn naam ontleent. Het was een symbool van de festiviteiten die in de 18e eeuw werden gehouden maar de koepel raakte in de loop der eeuwen langzaam in verval, overwoekerd door vegetatie. Het gebouw werd in 2005 gerestaureerd en is toegankelijk voor het publiek als onderdeel van het Nationaal Museum van de Paleizen van Versailles en Trianon. Historisch Toen de jonge koningin Marie-Antoinette in juni 1774 het Petit Trianon in bezit nam, was ze verrukt over de charme en de eenvoudige en elegante decoratie. Ze maakte dan ook al gauw melding van haar wens om het landschap dat ze vanuit haar ramen zag, te herscheppen. Om haar Eden te creëren, omringde ze zich met Hubert Robert, een reeds beroemde en modieuze schilder, een specialist in nieuwe tuinen. Maar ook met de tuinmannen Antoine en Claude Richard, die er al waren tijdens de vorige regering maar die werden beschouwd als de "ziel van de plek", en Richard Mique, architect van de koning die Ange-Jacques Gabriel opvolgde. Om de smaak van de koningin aangaande een onregelmatig en pittoresk landschap te bevredigen, stelde de graaf van Caraman, in de Anglo-Chinese stijl, op aanbeveling van Madame de Beauvau, een project dat was gebaseerd op een rivier die van een berg afdaalt, rond het landgoed stroomt, uitgestrekte gazons beplant met bloemen en bosjes en enkele eilandjes achterlaat en eindigt in een meer. Toen hij zijn laatste project presenteerde, in februari 1777, handhaafde Mique de loop van de rivier de Caraman, die uit de Grand Rocher ontsprong en zijn loop nabij het kasteel zou beëindigen, waarbij een "groot eiland" zou achterblijven. Maar het landschap moest worden aangevuld met folly’s, kleine decoratieve gebouwen die de tuin accentueerden. Het project van een verwoeste tempel omringd door "puin waarvan men aannam dat het van de voorgevel was gevallen", die de Grand Rocher moest bekronen, werd snel afgewezen. Dit ondanks de populariteit van Hubert Robert, maar de koningin verafschuwde elke suggestie van verval. Met verwijzing naar de Griekse en Romeinse oudheid gaf ze de voorkeur aan een tempel die diende als een "baldakijn" voor het beeld van een Cupido. Daarom werd ervoor gekozen om het te installeren op het grootste van de twee eilanden van de kunstmatige rivier, zodat ze vanuit de ramen van de koningin, en in het bijzonder die van haar boudoir of haar slaapkamer in het Petit Trianon, te zien waren. De tempel was ook te zien vanuit de kamer van de koning op zolder. De tempel werd ontworpen naar het verre Griekse model van de Aphrodite van Knidos, zoals beschreven door Lucianus van Samosata, of naar zijn Romeinse afgeleiden, de Tempel van Vesta, in Rome, of die van Tivoli, ook al zou het eiland geïnspireerd kunnen zijn door dat van Venus in de roman van Francesco Colonna, 'De droom van Poliphile'. Dit soort beeltenissen waren destijds in de mode, Monville had net een tempel gebouwd voor de god Pan in zijn 'Désert de Retz', voorloper van de door Anglo-Chinezen vervaardigde tuinen. Carmontelle voltooide voor de hertog van Chartres de Tempel van Mars, in het hart van de tuin van Monceau. In zijn gravures publiceerde Georges-Louis Le Rouge tegelijkertijd verschillende modellen van tempels, zoals die van de god Pan of het "draaiende monument" in Kew Gardens. De Parijse architect Jean Chalgrin creëerde in het park van een klein stadje in het noorden, Fresnes-sur-Escaut, een tempel van de Liefde op de top van een middeleeuwse heuvel. De schilder Hubert Robert maakte de voorbereidende schetsen, Joseph Deschamps maakte modellen van was, gips en hout, beschouwd als ware kunstwerken, soms levensgroot om perspectief- of verhoudingsfouten te vermijden. In juli 1778 werd het werk van de architect Richard Mique voltooid voor een bedrag van meer dan 42.000 livres. De opening ervan gaf aanleiding tot een schitterend feest op 3 september 1778. Een andere ontvangst vond plaats ter gelegenheid van het bezoek, in augustus 1781, van Jozef II, broer van Marie-Antoinette, waarbij duizenden takkenbossen in de sloten werden verbrand, zodat de tempel eruit zag als het "helderste punt" van de tuin, te midden van een zacht licht, "als maanlicht"; deze gebeurtenis, waarvan niet zonder overdrijving werd beweerd dat deze een heel bos had verwoest en die het jaar daarop werd herhaald tijdens de aankomst, onder de naam "graaf van het Noorden", van de toekomstige Paul I van Rusland, was een van de voorbodes op de beschuldigingen van frivoliteit die twaalf jaar later de val van de koningin veroorzaakten. Het was toen het decor voor vele nachtelijke feesten die het geleidelijk aan beschadigden. Het Petit Trianon verviel met de Restauratie weer in lethargie en bleef soms een plek om te wandelen: een prent naar Pierre Courvoisier toont ook het bezoek in 1815 van Lodewijk XVIII in het gezelschap van zijn broer en de hertogin van Angoulême aan de omgeving van de tempel. De tempel werd verwaarloosd tot het einde van de 19e eeuw, toen de vloer werd gerestaureerd en Alphonse Guilloux enkele van de sierlijsten restaureerde. Ten slotte werd in 2005-2006 een volledige restauratie uitgevoerd met inbegrip van de versterking van de zuilen die structurele gebreken vertoonden die zorgwekkend waren voor het behoud van het gebouw, voor een bedrag van ongeveer 900.000 euro. Beschrijving Tempel De marmeren tempel is gebouwd in neoklassieke stijl. Het ronde gebouw, geplaatst op een plateau met een diameter van veertien meter en verhoogd met zeven treden, bestaat uit twaalf Corinthische albasten zuilen die een versierde koepel van Conflanssteen ondersteunen. Sculpturen van Joseph Deschamps sieren de kapitelen van de zuilen met, bij de dekplaat, vier zonnen en vier dolfijnenstaarten, acht kleine eindstukken en kleine fleurons, acht grote en acht middelgrote massa's elk verdeeld in vijf olijfbladeren, met gladde ribben in het midden en rijke keerzijden aan hun uiteinden. Deze ornamenten komen terug op een van de gevels van het Petit Trianon-kasteel en vervolgens op de Gabriel-vleugel en het Dufour-paviljoen van het paleis van Versailles. In de koepel is de centrale trofee, zes voet in diameter, samengesteld uit de attributen van de Liefde: "kransen van rozen, pijlkokers, andreaskruisen, pijlen vastgebonden met linten en verstrengeld met rozen en olijfbladeren. Het is omzoomd door een torus van rozen vastgebonden met roterende linten. De gehele centrale compositie is omgeven door honderdtwintig rozetten, gerangschikt in vijf rijen, in roterende acanthusbladeren met zaden in dozen. De binnen- en buitengebinten worden als volgt gevormd: op de kroonlijsten met rozen, modillons en lijstwerk van hartbalken, eieren en parels; op de friezen met vlechtwerk met dubbele fleurons en parels; op de architraven met waterbladeren en parels, met op de onderkanten zestig rozetten en honderdtwintig fleurons. De vloer is gemaakt van wit geaderd marmer, met compartimenten omzoomd met rood, waarbij de tussenkolommen zijn ingebed met banden van Vlaams marmer. Het eiland is verbonden met de uitgestrekte gazons op beide oevers door twee plankenbruggen, die vroeger versierd waren met bloembakken, meestal julienne- en muurbloemen. Hoewel er in 1778 "paradijsappelbomen en sneeuwbalrozen" op het eiland rondom de tempel werden geplant, en die heerlijke geuren verspreidden, zijn deze planten verdwenen. Standbeeld Joseph Deschamps stelde voor om een beeld van Cupido in het midden van het gebouw te plaatsen. Maar de keuze viel op een beeld van Edmé Bouchardon: 'Cupido die een boog snijdt uit de knots van Hercules'. Dit werk, in 1738 in opdracht van Philibert Orry, directeur van de gebouwen van koning Lodewijk XV, was bedoeld om in de Salon d'Hercule te worden geplaatst waar het gipsen model in 1746 kort werd tentoongesteld. Maar de marmeren versie die in 1754 werd geïnstalleerd, was het onderwerp van kritiek van de "kleine minnaressen en rode hakken" die door Charles-Nicolas Cochin aan de kaak werden gesteld, en die de onwetendheid van het hof en zelfs van de koning rapporteerden. Het beeldhouwwerk in het midden van de tempel is ook een replica, met een identieke hoogte van 1,75 meter, die in september 1778 in opdracht van een andere beeldhouwer, Louis-Philippe Mouchy, werd gemaakt en in 1780 werd uitgevoerd. Het werd tijdens de Revolutie naar het "Speciale Museum van de Franse School" gestuurd, vervolgens naar de oranjerie van het Kasteel van Saint-Cloud, alvorens in 1816 terug te keren naar zijn plaats in het midden van de Tempel der Liefde. Het origineel werd op bevel van koningin Marie-Antoinette overgebracht naar paleis het Louvre, waar het vandaag de dag wordt bewaard. In de tussentijd, in 1805, was het ontbrekende beeld vervangen door een groep die Venus en Cupido voorstelde van Vassé.