NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stade Pershing

Het Stade Pershing is een multifunctioneel stadion in het Bois de Vincennes, in de hoofdstad van Frankrijk, Parijs. Het stadion werd gebruikt voor voetbal-, rugby- en atletiekwedstrijden. Het is vernoemd naar John Pershing (1860–1948), Amerikaans militair. Historie De opening van het stadion was in 1919. In dat jaar was het gelijk gastheer op de Inter-Allied Games, een sportevenement dat werd gehouden tussen 22 juni en 6 juli 1919 voor militairen die tijdens de Eerste Wereldoorlog hadden gediend voor de geallieerden. In 1922 werden ook de Women's World Games gespeeld in dit stadion. In het stadion werd tussen 1921 en 1924 vier keer de finale gespeeld van de Franse voetbalbeker, de Coupe de France. In 1924 werd het stadion gebruikt voor vier voetbalwedstrijden op de Olympische Zomerspelen van 1924. Vanaf de jaren 60 is een groot deel van het stadion afgebroken. Overgebleven is wel een sportcomplex met veel verschillende sportvelden. Interlands
Stade Pershing

Stade Pershing – były wielofunkcyjny stadion w Vincennes we Francji. Był używany głównie do meczów piłki nożnej. Czterokrotnie gościł finał Puchar Francji w piłce nożnej. Był również gospodarzem niektórych meczów turnieju piłki nożnej podczas Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924. Stadion mógł pomieścić 29 000 widzów, otwarty w 1919 roku i zamknięty w 1960 roku. Obecnie jego powierzchnia wykorzystywana jest do spotkań baseballa. Stadion został zbudowany jako Pershing Stadium przez amerykańskich wojskowych pod koniec I wojny światowej, a następnie został podarowany jako prezent od USA dla Francji. W grudniu 1933 rozegrano na nim mecz pokazowy między Wielką Brytanią a Australią w rugby league. Spotkanie to było inspiracją dla powstania rozgrywek rugby league we Francji. Przypisy
Персен

«Персен» (фр. Stade Pershing) — многофункциональный стадион в Венсенском лесу в Париже, построенный в 1919 году. Стадион четырежды принимал финалы Кубка Франции по футболу. А также на нём проходили футбольные и регбийные матчи на Летних Олимпийских играх 1924 года. В 1960-е годы часть стадиона была разрушена, а в настоящее время арена принимает бейсбольные матчи. История «Персен» был построен в конце Первой мировой войны. Позднее он был представлен как подарок от США для Франции. Выставочный матч по регби в 1933 году между сборными Великобритании и Австралии положил начало регбийной эры во Франции. Стадион удостаивался проведения финальных матчей Кубка Франции по футболу 4 раза подряд с 1921 по 1924 год. Трижды в финал выходил «Ред Стар» и все три раза выигрывал кубок страны на этом стадионе. Примечания
Stade Pershing

Stade Pershing (Pershingstadion) var en idrottsplats belägen i Paris och användes främst för fotboll, rugby och friidrott. Anläggningen invigdes 1919 och var värd för en rad internationella sportevenemang under 1920-talet. Pershingstadion ursprungliga byggnader revs kring 1960 men området används fortsatt för olika sportgrenar. Anläggningen Pershingstadion ligger inom parkområdet Bois de Vincennes i östra Paris 12:e arrondissementet nära travbanan Hippodrome de Vincennes. Anläggningen är namngiven efter amerikanske militären John Pershing (USA:s arméstabschef 1921-1924) som initierade byggandet som en gåva till Frankrike. Byggnationen utfördes av American Expeditionary Forces (inom USA:s militär) och YMCA. Anläggningen hade cirka 10 000 sittplatser (delvis under tak) och var vid invigningen det näststörsta stadion (efter Parc des Princes) i Frankrike. 1922 ökades antal sittplatser till cirka 29 000. Stade Pershing hade den första preparerade askbelagda löparbanan i Frankrike. Historia Stade Pershing invigdes 22 juni 1919 med idrottstävlingen Inter-Allied Games mellan 22 juni till 6 juli. Efter tävlingen överlämnades Stade Pershing till franska folket. 1920 till 1938 hölls en rad franska mästerskap i olika friidrottsgrenar på Stade Pershing. 1921 till 1926 var anläggningen värd för finalen i franska cupen Coupe de France och flera landskamper i fotboll för Frankrikes herrlandslag Équipe de France de football. 1922 var Stade Pershing värd för den första Damolympiaden (Jeux Olympiques Féminins). 1924 under Olympiska sommarspelen 1924 i Paris var arenan värd för fotbollsmatcher, bland andra kvartsfinalen mellan Sverige och Egypten den 1 juni där Sverige vann med 5-0. 1933 hölls 31 december den första matchen i Rugby XIII i Frankrike på Stade Pershing. 1960 revs de ursprungliga byggnaderna, området används fortsatt för olika sportgrenar med anläggningar för fotboll, basket, volleyboll, handboll, baseboll, och softboll. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Stade Pershing. om Stade Pershing (Paris.fr) Bilder invigning Stade Pershing 1919 (Bibliothèque nationale de France BnF)
Château de Dampierre

The Château de Dampierre (French pronunciation: [ʃato d(ə) dɑ̃pjɛʁ]) is a château in Dampierre-en-Yvelines, in the Vallée de Chevreuse, France. History Built by Jules Hardouin-Mansart in 1675–1683 for the duc de Chevreuse, Colbert's son-in-law, it is a French Baroque château of medium size. Protected behind fine wrought iron double gates, the main block (corps de logis) and its outbuildings, linked by balustrades, are ranged symmetrically around a dry paved and gravelled cour d'honneur. Behind, the central axis is extended between the former parterres, now mown hay. The park with formally shaped water was laid out by André Le Nôtre. There are sumptuous interiors. The small scale (compared to Vaux-le-Vicomte for example) makes it easier to compare it to the approximately contemporary Het Loo, for William III of Orange. The grande galerie was reconstructed for the amateur archaeologist and collector, Honoré Théodoric d'Albert de Luynes, under the direction of antiquarian architect Félix Duban. Sculptor Pierre-Charles Simart contributed Hellenic friezes and reliefs for the project. Ingres' Age of Gold remains as testament to the abortive project of decorating it in fresco, not Ingres' habitual medium. The park, which lost many trees in the storm of 26 December 1999, offers a formal canal and an eighteenth-century garden folly. See also List of Baroque residences References
Palacio de Dampierre

El palacio de Dampierre se encuentra en Dampierre-en-Yvelines, en el Vallée de Chevreuse, Francia. Construido por Jules Hardouin-Mansart en 1675-1683 para el duque de Chevreuse y su yerno Colbert, es un château (castillo-palacio) de estilo barroco francés de tamaño medio. Protegido detrás de finas puertas dobles de hierro labrado, el bloque principal (corps de logis) y sus dependencias, ligadas por las barandillas, se extienden simétricamente alrededor de una explanada pavimentada y cubierta con grava seca, lacour d' honneur. Detrás del eje central actualmente se extiende entre el antiguo parterre al anterior, campos de heno segados. El parque con agua formalmente formada fue presentado por André Le Nôtre. Hay interiores suntuosos. La pequeña escala (comparada a Vaux-le-Vicomte por ejemplo) hace más fácil compararlo al aproximadamente contemporáneo Palacio Het Loo, en Apeldoorn, para Guillermo III de Orange. La grande galerie fue reconstruida para el arqueólogo y colector aficionado, Honoré Théodoric d'Albert de Luynes bajo dirección del arquitecto anticuario Félix Duban. El escultor Pierre-Charles Simart contribuyó con frisos helénicos y relieves para el proyecto. La obra de Ingres denominada Edad de Oro permanece como testamento al proyecto abortado de adornarlo al fresco, no siendo este el medio que habitualmente utilizaba Ingres en sus obras. El parque, que perdió muchos árboles en la tormenta del 26 de diciembre de 1999, nos ofrece un canal formal y de una folie del jardín del siglo XVIII. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio de Dampierre. Página oficial del Château de Dampierre
Kasteel van Dampierre

Het Kasteel van Dampierre (Frans: Château de Dampierre) is een kasteel in de Franse gemeente Dampierre-en-Yvelines. Architectuur Architect Jules Hardouin-Mansart opteerde voor symmetrische klassieke gevels in Franse stijl. Hij gebruikte bak- en zandsteen voor de gevels. De hoofdgevel langs de tuinzijde is bekroond met een fronton en een grote trap verbindt het terras met de parterres. Rondom loopt een vierkante slotgracht gevuld met water. De bijgebouwen zijn in spiegelbeeld geplaatst naast de centrale as en omsluiten een binnenplein. Geschiedenis Sinds 1663 is het kasteel eigendom van de familie d'Albert, hertogen van Luynes. Het kwam in hun bezit door het huwelijk van Charles d'Albert, 1e hertog van Luynes, met de Marie de Rohan in 1617. Charles d'Albert (1620-1699), 2e hertog van Luynes, kreeg het in 1663 van zijn moeder. Hij liet het na aan zijn zoon Charles-Honoré de Luynes, hertog van Chevreuse, die het vanaf 1675 liet verbouwen en uitbreiden door Hardouin-Mansart. In de 17e en 18e eeuw verbleven er regelmatig vooraanstaande gasten, onder wie koningin Maria Leszczyńska. In 2008 werd Philippe d'Albert (1977), 11e hertog van Luynes, eigenaar. Hij bezat ook het kasteel van Luynes. In 2013 verkocht hij de kasteelbibliotheek, die zo'n tienduizend delen omvatte, om grote restauratiewerken te financieren. Een eerste deel werd vanaf 29 april geveild door Sotheby's en het tweede deel volgde in het najaar. In 2016 ging het kasteel dicht voor het publiek en in 2018 werd het gekocht door Francky Mulliez. Het park is sinds 2019 weer toegankelijk en het is de bedoeling om ook het gebouw weer te openen.
Castelo de Dampierre

O Château de Dampierre é um palácio da França, situado na comuna de Dampierre-en-Yvelines, departamento de Yvelines. Foi construído, ao estilo barroco francês, no último quartel do século XVII, mais precisamente entre 1675 e 1683, por Jules Hardouin-Mansart, para Charles Honoré d'Albert (1646-1712), Duque de Luynes, de Chaulnes e de Chevreuse, genro de Colbert. Protegido por trás de duplos portões de ferro finamente trabalhados, o bloco principal (corps de logis) e as suas alas, ligados por balaustradas, estão dispostos simetricamente em volta de um Pátio de Honra pavimentado e coberto de cascalho. Atrás, o eixo central estendia-se entre os antigos parterres, actualmente campos de feno. O parque, com trabalhos de água formais, foi conduzido por André Le Nôtre. O palácio possui interiores sumptuosos. A escala menor (quando comparado, por exemplo, com o Château de Vaux-le-Vicomte) torna simples a comparação com o aproximadamente contemporâneo Het Loo, de Guilherme III d'Orange. A arquitectura do Château de Dampierre revela um estilo clássico pela rigorosa disposição das janelas, o que marca os andares, e pela entrada monumental da fachada virada ao parque, precedida de uma grande escadaria. Esta fachada é ornada por colunas e por um frontão à antiga. A Grande Galeria foi reconstruída pelo arqueólogo amador e coleccionador, Honoré Théodore Paul Joseph d'Albert (1802-1867), Duque de Luynes, sob orientação do arquitecto Félix Duban. Na sala de música do palácio está exposto o Âge d’Or (Idade do Ouro), um afresco de Ingres. O parque, o qual perdeu muitas das suas árvores durante uma tempestade ocorrida no dia 26 de Dezembro de 1999, apresenta um canal formal e uma construção de jardim oitocentista. O Château de Dampierre é propriedade da família Luynes desde 1663. Esta mesma família possui, igualmente, uma outra residência em Luynes, departamento de Indre-et-Loire. Curiosidades Em 1995, a escadaria interior do Château de Dampierre serviu de décor ao filme Ridicule, de Patrice Leconte, por falta das autorizações necessárias para gravar no Château de Versailles. Referências Ligações externas «www.chateau-de-dampierre.fr»
Dampierre (slott)

Chateau de Dampierre är ett franskt slott i kommunen Dampierre-en-Yvelines. Det byggdes under den senare fjärdedelen av 1600-talet av Jules Hardouin-Mansart på order av hertigen av Chevreuse och har ritats av arkitekten Charles Honoré d'Albert. Både kung Louis XIV och kung Louis XV har bott på slottet. Källor Svensk uppslagsbok. Malmö 1931.
Kostel Notre-Dame-d’Auteuil

Kostel Notre-Dame-d'Auteuil (tj. Panny Marie v Auteuil) je katolický farní kostel v 16. obvodu v Paříži, na náměstí Place d'Auteuil. Kostel je zasvěcen Panně Marii a pojmenován po bývalé obci Auteuil. Kostel měří 63 metrů na délku a jeho věž je vysoká 50 m. Historie Původní vesnice Auteuil měla vlastní farnost. V 11. století zde vznikl románský kostel, který byl ve 14. století nahrazen jiným kostelem. Současný kostel byl postaven v letech 1877–1892 v novorománsko-novobyzantském stylu podle plánů diecézního architekta Josepha Augusta Émila Vaudremera (1829–1914). Původní varhany, které vyrobil vyrobil Aristide Cavaillé-Coll, byly přeneseny do Palais du Trocadéro, a Cavaillé-Coll vytvořil pro kostel nové. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Église Notre-Dame-d'Auteuil na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Notre-Dame-d'Auteuil na Wikimedia Commons (francouzsky) Historie a fotografie kostela (francouzsky) Kostel na Structurae
Notre-Dame d’Auteuil

Die Pariser Pfarrkirche Notre-Dame d’Auteuil wurde 1884 vollendet. Sie ist im romanisch-byzantinischen Stil gebaut. Insbesondere ist sie bekannt für ihre Cavaillé-Coll-Orgel. Geschichte Bis 1877 hatte Auteuil eine Kirche, deren Ursprünge bis ins 12. Jahrhundert zurückreichten. Von 1877 bis 1884 wurde die neue Kirche errichtet. Der Architekt war Émile Vaudremer, der auch St-Pierre de Montrouge geplant hatte. Der Preis betrug 844.000 Franc. 1892 wurde sie geweiht. Architektur Sie ist 63 m lang und 50 m hoch. Sie ist im neobyzantinischen bzw. romanisch-byzantinischen Baustil (manchmal abfällig Zuckerbäckerstil genannt) erbaut und ähnelt der Basilika Sacré-Cœur oder der Pfarrkirche Saint-Pierre-de-Montrouge. Am Eingang befindet sich eine Marienstatue Henri-Charles Manigliers. Im Inneren ist die Kirche durch die Hagia Sophia und die Kathedrale von Périgueux inspiriert. Orgel Bereits 1877 begann Aristide Cavaillé-Coll mit dem Bau einer dreimanualigen Orgel, die aber dann – wesentlich erweitert – im Konzertsaal Palais du Trocadéro Aufstellung fand. Die heutige Orgel wurde 1885 von Cavaillé-Coll mit 32 Registern auf zwei Manualen und Pedal erbaut. Nach ersten Reparaturen durch Charles Mutin 1912 erweiterte die Werkstatt Louis Debierre & Gloton die Orgel 1937 u. a. um ein schwellbares Positiv auf 53 Register, ersetzte die Trakturen durch elektrische Spiel- und Registertrakturen und installierte einen neuen Spieltisch. Nach einem weiteren Eingriff (1963) wurde das Instrument 2015–2018 von der Orgelbauwerkstatt Denis Lacorre im Auftrage der Stadt Paris umfassend restauriert und der Spieltisch mit diversen neuen Koppeln, Spielhilfen und digitalem Steuersystem ausgerüstet. Die Disposition lautet seit 2018: Koppeln: Accouplement: II/I, III/I, III/II Tirasses: I, II, III Spielhilfen: 6 feste Kombinationen, 8 freue Kombinationen, Absteller, Zungenabsteller (Grand-Orgue, Positif, Récit, Pédalier), Tutti Ihre Titularorganisten waren: 1861–1865: J. Franck 1885–1923: Schwaab 1889–1896: E. Lacroix 1926–1963: P. Marcilly unbekannt: J. Noyon 1949–1998: H. Veysseire Seit 1999: Frédéric Blanc Literatur Jean Bayet: Les Edifices Religieux. BiblioBazaar, 2009, ISBN 978-0-559-89520-3, S. 224–228. Weblinks Internetpräsenz der Kirchengemeinde Homepage zur Orgel Anmerkungen
Notre-Dame d'Auteuil

Notre-Dame d'Auteuil (French pronunciation: [nɔtʁ.dam do.tœj]) is a Roman Catholic parish church on the Auteuil hill in the 16th arrondissement of Paris. History Before the French Revolution Auteuil was best known for its vineyards, the property of the noble families of the fief of Auteiul. A Romanesque church was built there in the 11th century, and was replaced by a new church in the 14th century. Auteuil was not merged into Paris until 1860. The present church was built between 1877 and 1892 in a blend of the Romanesque and Byzantine styles, a combination very popular in the period. They architect was Joseph Auguste Émile Vaudremer (1829–1914), the architect of the diocese, whose other projects included the church Saint-Pierre de Montrouge and La Santé Prison. Exterior The church has a height of 63 meters, dominating the Place d'Auteuil. The cown0shated campanile or bell tower is fifty meters high. Its cone-shaped design was inspired by the traditional tiara of the Pope. The tympanum of the archivolt displays a sculpture by Henri-Charles Maniglier made in 1880, depicting Christ in Glory surrounded by the symbolic animals of the four Evangelists. Interior Some traces of the earlier church, destroyed in 1880, are found in the sacristy. The church is 63 meters long and rectangular in plan, and is topped a 50-meter-tall (160 ft) spire. The modern church is modestly decorated with bas-reliefs in bronze and retables. The stained glass windows have geometric designs. The windows are narrow, and as a result the interior light is dim. One unusual feature is the elevation of the choir slightly higher than the nave, since the crypt is placed beneath it. he Chapel of the Virgin in the apse is also placed higher than choir. The art of the interior includes two notable statues of the Virgin Mary with child; one in the porch, and the other, of marble, on the altar in the Chapel of the Virgin. Its organ has three manual and pedal keyboards (both electrically powered) and 53 jeux/71 rangs and is characterised by its high quality, best adapted for Romantic music such as that of Widor or Dupré. Its original organ, by Aristide Cavaillé-Coll, has been rebuilt in Trocadéro. Stained Glass and Interior Light The stained glass windows are narrow and do not bring in much light, but they contain some very fine artistry, particularly the series of windows made to depict the life of the Virgin, made by the master glass craftsman G.E. Roussel. Major modifications were carried out on the windows and architecture from September 2021 through October 2023, to increase the light in the interior. The renovation cost three million Euros, of which one million was raised from private donors. The result was a much brighter church. The Organs The organ on the tribune was built by the firm of Cavaillé-Coll in 1885 and has been restored several times. Its sound has a very high reputation among Paris church organs. Since 1999, the church organist has been Frédéric Blanc. References
Нотр-Дам-д'Отёй

Церковь Нотр-Дам д’Отёй (фр. Église Notre-Dame-d'Auteuil — Церковь Богоматери в Отёе) — расположена на холме Отёй, на площади Эглизе-д’Отёй в 16-м округе Парижа. История Ныне существующая церковь заменила более раннее святилище Девы Марии XI века, перестроенное в XIV веке и окруженное кладбищем. Церковь расширяли в XV и XVII веках и значительно перестраивали в период с 1877 по 1892 год. Отёй, вначале представлявший собой небольшое поселение с собственным приходом, был присоединён к Парижу в 1860 году. Новая церковь построена в романо-византийском стиле по проекту епархиального архитектора Эмиля Водремера. Архитектура Главный фасад церкви обращён на восток, к одноимённой площади. Здание имеет прямоугольный базиликальный план. Его длина составляет 63 метра, а высота шпиля колокольни достигает 50 метров. Колокола отбивают часы и четверти часа. У входа слева, установлена скульптура Девы Мария с Младенцем, которая как бы приветствует посетителей. На тимпане фронтона — Христос, который изображён во всём величии в мандорле, благословляющим правой рукой и с закрытой книгой на левом колене. Крест и виноградная лоза отсылают к стиху из Евангелия: «Я есмь Лоза, а вы — ветви» (Ин. 15:5). Интерьер Неф отделен от боковых приделов крестообразными колоннами, поддерживающими ряд куполов. С сентября 2021 года по октябрь 2023 года была проведена масштабная внутренняя реконструкция, которая значительно осветлила церковь, ранее очень тёмную. Неф заканчивается широкой, расписной и позолоченной апсидой, в конхе изображён Христос Пантократор. Современный алтарь выполнен из чеканных свинцовых пластин, покрытых сусальным золотом и украшенных образами серафимов, похожих не тех, что украшают Ковчег Завета. Это работа Филиппа Кеппелина, как и большое Распятие. Скульптура «Mater Dolorosa» работы Жана-Батиста Карпо выставлена в стеклянной витрине в капелле северного трансепта. Большая крипта была отреставрирована и теперь доступна со стороны апсиды. В ней установлена копия терракотовой статуи Девы Марии XVII века, которая находилась в старой церкви; оригинал был украден в 2006 году. Примечания
Notre-Dame-d'Auteuil

Notre-Dame-d'Auteuil är en romersk-katolsk kyrkobyggnad i Paris, helgad åt Jungfru Maria. Kyrkan är belägen vid Place de l'Église-d'Auteuil i Quartier d'Auteuil i 16:e arrondissementet. Kyrkan ritades i romansk-bysantinsk stil av arkitekten Émile Vaudremer och konsekrerades år 1892. Omgivningar Sainte-Bernadette de Paris Notre-Dame-de-l'Assomption de Passy Sainte-Jeanne-de-Chantal Notre-Dame-de-Grâce de Passy Saint-Christophe-de-Javel Notre-Dame-de-Grâce de Grenelle Parc André-Citroën Bilder Kommunikationer Tunnelbana – linje – Église d'Auteuil Busshållplats Église d'Auteuil – Paris bussnät, linje 22 52 62 Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église Notre-Dame-d'Auteuil, 23 februari 2021. Webbkällor ”Église Notre-Dame-d'Auteuil” (på franska). Structurae.net. Arkiverad från originalet den 15 april 2021. https://archive.md/hMQAI. Läst 15 april 2021. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Notre-Dame-d'Auteuil.
Ambassade de Côte d'Ivoire en France

L'ambassade de Côte d'Ivoire en France est la représentation diplomatique de la république de Côte d'Ivoire en République française. Elle est située à Paris et son ambassadeur est, depuis 2020, Maurice Bandaman. Ambassade L'ambassade est située au 102 avenue Raymond-Poincaré, dans le 16e arrondissement de Paris. Consulats La Côte d'Ivoire dispose également d'un consulat général à Paris (18 rue Léonard-de-Vinci, dans le même quartier que l'ambassade) ainsi un consulat général à Lyon et de six consulats honoraires situés à Bordeaux, Fort-de-France, Lille, Marseille, Nancy et Nice. Ambassadeurs de Côte d'Ivoire en France Relations diplomatiques Galerie Liens externes Site officiel Notes et références Dans le Journal officiel de la République française (JORF), sur Légifrance : Autres références : Portail des relations internationales Portail de la Côte d’Ivoire Portail de la France Portail de Paris
Notre-Dame (Saint-Clair-sur-Epte)

Die katholische Kirche Notre-Dame in Saint-Clair-sur-Epte, einer Gemeinde im Département Val-d’Oise in der französischen Region Île-de-France, geht auf das 11. Jahrhundert zurück. Seit 1938 steht die Kirche als Monument historique auf der Liste der Baudenkmäler in Frankreich. Geschichte und Beschreibung Die der Muttergottes geweihte Kirche geht auf die Kirche eines Benediktinerpriorats zurück. Von diesem romanischen Bau aus dem 11. Jahrhundert sind noch Teile des nördlichen Seitenschiffs und der Chor erhalten. Da die Kirche Reliquien des hl. Clair du Beauvaisis aufbewahrt, wird die Kirche auch als St. Clair bezeichnet. Seit dem Mittelalter finden Wallfahrten zu Ehren des Heiligen statt. Die Kirche wurde im 15. Jahrhundert um ein südliches Seitenschiff erweitert, das im Flamboyantstil ausgeführt wurde. Bei Ausgrabungen im 20. Jahrhundert wurden merowingische Sarkophage in der Kirche gefunden. Literatur Le Patrimoine des Communes du Val-d’Oise. Flohic Éditions, Band 2, Paris 1999, ISBN 2-84234-056-6, S. 588–589. Weblinks Notre-Dame (Saint-Clair-sur-Epte) in der Base Mérimée des französischen Kulturministeriums (französisch)