NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Casino de Paris (teatro)

Il Casino de Paris è un edificio che ospita una sala musicale situato in rue de Clichy 16, nel IX arrondissement di Parigi, risalente al 1896. Origine del nome Contrariamente a quanto il nome potrebbe suggerire, si tratta di un luogo di spettacolo, non di una casa da gioco. In questo contesto, la parola italiana "casino", che letteralmente significa "piccola casa", non si riferisce al luogo in cui si pratica il gioco d'azzardo, ma deve essere intesa come "sala delle feste" o "sala di spettacolo", un significato che questo termine ha preso inizialmente quando è stato introdotto nella lingua francese, a metà del XIX secolo. Storia Intorno al 1730 sotto il regno di Luigi XV, il duca di Richelieu fece costruire un luogo dove poter organizzare spettacoli. Nel 1779, il barone d'Ogny acquistò il terreno, che ribattezzò Folie-Richelieu. Nel 1811 la Folie-Richelieu fu trasformata in un parco a tema, il Tivoli, guidato dal mastro artigiano Ruggieri, poi demolito nel 1851 per poter costruire l'Église de la Sainte-Trinité. Successivamente il barone Haussmann fece demolire la chiesa per sostituirla con una pista di pattinaggio, ricostruendo la chiesa un centinaio di metri più in basso. Nel 1880 parte della pista venne trasformata dagli architetti Sauffroy e Grémailly nel Palace-Theater. L'edificio venne poi restaurato nel 1891 da Édouard Niermans. Fu all'inizio della prima guerra mondiale che il moderno Casino de Paris fu convertito in un cinema e una sala musicale. I bombardamenti della prima guerra mondiale causarono l'interruzione delle esibizioni. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Casino de Paris Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su casinodeparis.fr. (EN) Casino De Paris, su Discogs, Zink Media.
Казино де Пари

Казино де Пари (фр. Casino de Paris) — знаменитый мюзик-холл в Париже, история которого восходит к 1730 году. Современное здание было возведено в 1891 по проекту архитектора Ниерманса. В 2008 году произведена масштабная реконструкция. Казино де Пари известно как место для музыкальных концертов и театральных постановок (премьера мюзикла «Маленький принц» в 2002 году). В 1946 году танцовщица Казино Мишелин Бернардини впервые публично продемонстрировала в парижском бассейне бикини. Интерьеры зала выполнены в стиле рококо с преобладанием красного цвета. Да и в «Casino de Paris» я поехал довольно неохотно. Меня туда затащил один парижский приятель после обеда, на котором мы порядочно выпили. Первое впечатление было даже неприятное; вы помните этот грязный, закуренный зал и его более чем смешанную публику. Первые нумера на сцене были тоже очень слабые Примечания Ссылки Казино де Пари Архивная копия от 19 августа 2019 на Wayback Machine
Казино де Парі

Казино де Парі — один з найвідоміших музичних залів Парижу, історія якого розпочинається 18 століття. Незважаючи на назву, це концертна зала, а не гральний будинок. В 20-роках XX століття він став найвідомішим концертним залом Європи, знаним щедрістю і багатством сценографії та костюмів. Казино де Парі розташоване за адресою Рю де Кліші, 9-ий округ. Перша будівля на цьому місці зведена герцогом де Рішельє близько 1730 року, після Революції це місце мало назву Сади де Тіволі і було центром проводення феєрверків. У 1880 році створено Палац Театр, в якому проводились вистави різних типів, включаючи боротьбу. З початком Першої світової війни Казино де Парі перетворилось на місце показів кінофільмів та концертний зал. Протягом десятиліть, серед виконавців, які виступали в казино де Парі були: Містенґетт, Моріс Шевальє, Жозефіна Бейкер, Мішелін Бернардіні, Тіно Россі, Лін Рено, Карла Бруні, Віолетта Віллас, Зізі Жанмер; свій внесок внесли автори: Серж Генсбур і Жан Ферра; Ів Сен-Лоран працював дизайнером казино в 70-тих, а художниками плакатів були Ерте та Жюль Шере. Посилання Офіційний сайт http://www.internationalnewsagency.org/casino_de_paris.htm [Архівовано 12 травня 2014 у Wayback Machine.] http://www.evene.fr/culture/lieux/casino-de-paris-563.php [Архівовано 8 січня 2011 у Wayback Machine.] Примітки
Velvyslanectví České republiky v Paříži

Velvyslanectví České republiky v Paříži (Ambassade de la République tchèque à Paris) je zastupitelský úřad Česka ve Francii s diplomatickou a konzulární působností pro území Francie a Monaka. Velvyslanectví sídlí na adrese 15, Avenue Charles Floquet v 7. obvodu poblíž Eiffelovy věže. Od prosince 2024 je velvyslancem České republiky ve Francii diplomat a politický geograf Jaroslav Kurfürst. Konzulární oddělení velvyslanectví sídlí v domě č. 18 v Rue Bonaparte. Zde se rovněž nachází České centrum v Paříži. Budova Budova je nejhonosnějším sídlem českého zastupitelského úřadu. Městský palác si nechala postavit v letech 1909–1912 Elisabeth Françoise Marie de la Rochefoucauld, kněžna de Ligne. V roce 1919 si palác pronajalo Československo pro své diplomatické zastoupení v Paříži a v roce 1924 jej od kněžny de Ligne odkoupilo za více než 4 miliony franků. Budova byla postavena v historizujícím slohu, který se inspiroval francouzskou architekturou 17. a 18. století. Jednotlivá podlaží mají své funkce. V přízemí je hlavní reprezentační prostor, tzv. mramorový sál, jehož zdi jsou obloženy pravým i umělým mramorem zdobeným pozlacenými ornamenty. Do mezipatra byly umístěny byty domovníků a kurýrní pokoje. V prvním patře (tzv. piano nobile) se nachází velvyslancova rezidence. Ve druhém a třetím patře jsou kanceláře velvyslanectví. Budova prošla v letech 2001–2004 celkovou rekonstrukcí, při které byla na střeše vybudována terasa. Po vypuknutí druhé světové války pokračovala činnost úřadu pod vedením Štefana Osuského dál v činnosti až do dobytí Paříže v červnu 1940, i když Československá republika od 15. března 1939 již neexistovala. Velvyslanectví se stalo jedním z prvních center československého zahraničního odboje. Od skončení války budova opět slouží svému účelu Československé, později České republice. Reference Související články Seznam československých velvyslanců ve Francii Seznam českých velvyslanců ve Francii České centrum v Paříži Česko-francouzské vztahy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Velvyslanectví České republiky v Paříži na Wikimedia Commons Stránky velvyslanectví
Ambassade de Tchéquie en France

L'ambassade de Tchéquie en France est la représentation diplomatique de la République tchèque auprès de la République française. Elle est située 15 avenue Charles-Floquet, dans le 7e arrondissement de Paris. Son ambassadeur est, depuis 2024, Jaroslav Kurfürst. Histoire L'hôtel particulier de style néo-classique accueillant l'ambassade a été construit en 1912 par Pierre Humbert pour Élisabeth de La Rochefoucauld (1865-1946), épouse divorcée (1909) du prince Louis de Ligne (1854-1918). Il a d'abord abrité la légation puis l'ambassade de Tchécoslovaquie, comme locataire à partir de 1919, puis comme propriétaire à partir de 1924 ; après l'avoir acheté, l'ambassade y a mené des travaux conduits par les architectes Charles Duval et Emmanuel Gonse. Après la partition de la Tchécoslovaquie en 1993, l'ambassade de Tchéquie est restée dans ces locaux, tandis que l'ambassade de Slovaquie s'est installée au 125 rue du Ranelagh dans le 16e arrondissement. L'ambassade a été rénovée pendant deux ans, entre 2002 et 2004. Ambassadeurs de Tchécoslovaquie en France Entre sa création en 1918 et sa partition en 1993, la Tchécoslovaquie a été représentée en France par : Ambassadeurs de Tchéquie en France Après la dissolution de l'État tchécoslovaque en 1993, la Tchéquie a été représentée en France par : Consulats Le service consulaire de l'ambassade est situé au 18 rue Bonaparte, dans le 6e arrondissement, de même que le centre culturel. OCDE La délégation de la République tchèque auprès de l'OCDE est installée 40 rue de Boulainvilliers, dans le 16e arrondissement. Références Dans le Journal officiel de la République française (JORF), sur Légifrance ou Gallica : Voir aussi Articles connexes Ministère des Affaires étrangères tchèque Représentations diplomatiques de la Tchéquie Ambassade de France en Tchéquie Relations entre la France et la Tchéquie Lien externe Site de l'ambassade de Tchéquie en France Portail des relations internationales Portail de la France Portail de la Tchéquie Portail de Paris
Парижко национално висше минно училище

Парижкото национално висше минно училище (на английски: École nationale supérieure des mines de Paris, Mines Paris) е университет в Париж, Ил дьо Франс. Висшето училище е създадено през 1783 г. Училището се ръководи съвместно от министъра на промишлеността и министъра на висшето образование, научните изследвания и иновациите. Днес то е едно от най-популярните френски технически училища. Известни възпитаници Анри Поанкаре Игнаци Домейко Бележки Външни препратки Официален сайт
École nationale supérieure des mines de Paris

Fundada el 1783, l'École nationale supérieure des mines de Paris, també anomenada Mines ParisTech, és una Grande école d'enginyeria de França. Està situada a París, França: Campus PSL Research University. L'École nationale supérieure des mines de Paris és un establiment públic d'ensenyament superior i recerca tècnica. L'Escola lliura el diploma d'enginyer de Mines ParisTech (Màster Ingénieur Mines ParisTech) el diploma Màster recerca i de doctorat Mastère spécialisé MOOC Admissió i escolaritat L'ingrés a Mines ParisTech s'efectua per concurs Mines-ParisTech (estudiants francesos) programa europeu ERASMUS (estudiants Europe). La majoria dels estudiants francesos són admesos després de dos o tres anys de classes preparatòries. Aquests dos anys equivalen als dos primers anys d'estudis universitaris, en els quals s'estudia a fons sobretot Matemàtiques i Física. Graduats famosos Anne Bouverot, directiva empresarial francesa Charles Combes, enginyer francès Alain Minc, economista, assessor polític, i alhora empresari multimilionari francès Professors famosos Alexander Emile Beguyer de Chancourtois, geòleg i mineralòleg francès Referències Enllaços externs École nationale supérieure des mines de Paris - Lloc web oficial (anglès)
École nationale supérieure des mines de Paris

École nationale supérieure des mines de Paris (École des mines de Paris, Mines ParisTech) je francouzská grande école a vysoká škola univerzity PSL. Založil ji francouzský král Ludvík XVI. v roce 1783. Je členem sdružení ParisTech. Slavní studenti a absolventi André Blondel, francouzský inženýr a fyzik Émile Clapeyron, francouzský fyzik a inženýr Déodat Gratet de Dolomieu, francouzský mineralog a geolog Albert Lebrun, francouzský politik a prezident v letech 1932 až 1940 Alfred-Marie Liénard, francouzský fyzik a inženýr Samuel Schwarz, polský důlní inženýr a historik židovské diaspory v Portugalsku Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mines ParisTech na Wikimedia Commons
Escuela Nacional Superior de Minas de París

MINES ParisTech es el nombre oficial de la escuela de Minas (antigua École nationale supérieure des mines de Paris en idioma francés) de ParisTech. Fue creada por un real decreto de Luis XVI el 19 de marzo de 1783, para formar directores intelligentes para las minas del reino,​ como École nationale supérieure des mines de Paris (o simplemente Mines Paris). Es una de las más célebres y prestigiosas Grandes Escuelas de ingenieros francesa. Cuando fue creada, la explotación de las minas era la industria de alta tecnología por excelencia. En efecto, esta requería solucionar problemas complejos y variados: la gestión técnica y económica de la mina, la seguridad de los mineros, la resolución de los graves conflictos sociales o la gestión geoestratégica de las materias extraídas. Así, las competencias que la Escuela enseña a sus alumnos cubren un amplio espectro de disciplinas, y se han ido adaptando a lo largo de la historia hasta llegar a ser actualmente una escuela de ingenieros generalistas con vocación transversa y pluridisciplinar. Es una de las instituciones más antiguas y prestigiosas del ParisTech (Paris Institute of Technology). Historia Creada por un decreto del "Conseil du Roi" el 19 de marzo de 1783, la primera escuela de minas fue installada en el Hôtel des Monnaies en París. Desaparece en 1791 durante el periodo revolucionario, y es fundada de nuevo por un decreto del "Comité de Salut public" el 13 de messidor del año II de la república (1794).​ Poco después se traslada a Saboya, que en esta época pertenecía a Francia, por el decreto consular del 23 de pluviôse del año X de la república (1802).​ Después de los acontecimientos de 1814, la Escuela se restablece definitivamente en París por la ordenanza del 6 de diciembre de 1816, y se establece su sede en el Hôtel de Vendôme, junto al Jardín del Luxemburgo, emplazamiento privilegiado que todavía conserva actualmente.​ En 1967 la Escuela se extendió a Fontainebleau y Évry, y en 1976 al parque tecnológico de Sophia Antípolis en el sureste de Francia. El lema de la Escuela es: "Teoría y Práctica". Referencias Enlaces externos Sitio de la École des Mines de Paris Archivado el 24 de junio de 2007 en Wayback Machine.. Sitio de la asociación de antiguos alumnos de la École des Mines de Paris.
École nationale supérieure des mines de Paris

École nationale supérieure des mines de Paris, također poznata i pod imenom Mines ParisTech, francuska je grande école[visoka škola?] i sastavni fakultet Université Paris sciences et lettres. Osnovao ga je 1783. kralj Luj XVI. Mines ParisTech odlikuju se izvanrednim učinkom svojih istraživačkih centara i kvalitetom međunarodnog partnerstva s drugim prestižnim sveučilištima u svijetu. Poznati maturanti Pierre Berthier, francuski geolog i mineralog Louis Le Chatelier, francuski inženjer Henry Louis Le Chatelier, francuski kemičar kasnog 19. i ranog 20. stoljeća Charles Combes, francuski inženjer Auguste Perdonnet, francuski inženjer Izvori Vanjske poveznice Mines ParisTech
École nationale supérieure des mines de Paris

A párizsi École nationale supérieure des mines de Paris (École des mines de Paris, Mines ParisTech) egy francia grande école és az Université Paris Sciences et Lettres (PSL) alkotó főiskolája. XVI. Lajos király alapította 1783-ban. A Mines ParisTech a kutatóközpontok kiemelkedő teljesítményéről és a világ más rangos egyetemeivel kötött nemzetközi partnerségek minőségéről ismert. A ParisTech szövetség egyik tagja. Híres diplomások Joseph Bertrand francia matematikus Benoît Paul Émile Clapeyron francia mérnök és fizikus Claude Mandil francia mérnök és politikus Albert Lebrun francia mérnök, politikus Ubaldino Peruzzi olasz államférfi Léon Walras francia közgazdász Jegyzetek
École nationale supérieure des mines de Paris

De École nationale supérieure des mines de Paris, ook wel Mines ParisTech, is een in 1783 opgerichte grande école in Parijs. De instelling is sinds 1991 een onderdeel van de ParisTech associatie. Campus De campus ligt in het PSL Research University van Parijs. Diploma Mensen met een diploma van van de Mines ParisTech worden bijvoorbeeld technisch manager of onderzoeker in een werkbouwkundige omgeving. Diploma's die te behalen zijn: Ingenieursdiploma Master : 'Ingénieur Mines ParisTech' (300 ECTS) Doctoraatsscholen Mastère Spécialisé, een eenjarige opleiding voor verdere specialisatie. Daarnaast kunnen studenten een Massive open online course volgen, een cursus waarbij het cursusmateriaal wordt verspreid via het internet. Bekende of beroemde docenten Michel Callon, Frans socioloog Philippe Zawieja, Frans psychosocioloog Bekende alumni Jacques Attali, Frans auteur, filosoof en politicus Alain Minc, Frans politiek consulent, economist, essayist en ondernemer Émile Nouguier, Franse ingenieur en architect
École nationale supérieure des mines de Paris

École nationale supérieure des mines de Paris (w skrócie École des mines de Paris lub Mines Paris) została założona 19 marca 1783 roku na mocy ordonansu króla Ludwika XVI w celu kształcenia zarządców kopalni królewskich. Szkoła jest jedną z prestiżowych uczelni technicznych we Francji. Mines Paris wchodzi w skład Institut des sciences et technologies de Paris (ParisTech) (pl. Paryskiego Instytutu Nauk i Technologii). W chwili założenia szkoły, eksploatacja kopalń była przedsięwzięciem technologicznym, pojawiały się jednak również problemy dotyczące bezpieczeństwa górników oraz zarządzania gospodarczego, jak również kwestie geopolityczne. Kierunki kształcenia w Szkole miały zatem zróżnicowane pochodzenie, przez co uczelnia przekształciła się z biegiem czasu w jednostkę interdyscyplinarną. Linki zewnętrzne Strona www uczelni (fr) (en) (es) Portal Studentów Mines Paris (fr) Biuro Uczniów École des Mines de Paris (fr) Biuro sportowe École des Mines de Paris (fr) Stowarzyszenie Absolwentów (fr)
Mines ParisTech

A École nationale supérieure des mines de Paris, também conhecida como École des mines de Paris, ou simplesmente Mines Paris, é uma das mais tradicionais, célebres, seletivas e prestigiadas grandes écoles francesas. Atualmente, ela faz parte da Université Paris Sciences et Lettres, sucessora da extinta Universidade de Paris. Dentre os antigos alunos da escola, se destacam o matemático Henri Poincaré, Georges Charpak, que foi vencedor do Prêmio Nobel de Física de 1992, Carlos Ghosn, Léon Walras, Maurice Allais, ganhador do Prêmio Nobel de Economia de 1988, além de outros grandes políticos, cientistas, industriais e empresários franceses. História Fundada em 19 de Março de 1783 por decreto do rei Louis XVI, com o objetivo de formar "diretores inteligentes" para as minas do Reino da França, é uma das mais antigas e seletivas escolas de engenharia francesas. Hoje, a escola se encontra sob tutela do Ministério da Economia, particularidade que lhe concede papel específico dentre as instituições de ensino superior francesas. Quando de sua fundação, a mineração era não só um setor estratégico, mas indústria de excelência que necessitava lidar com problemas tão diversos quanto geofísica ou geopolítica, passando por gestão e segurança industrial. Os engenheiros de minas eram, então, formados para resolver essa ampla gama de desafios, o que se reflete na diversidade da formação oferecida pela escola. Tendo evoluído com o tempo, a formação atualmente oferecida pela escola faz com que ela se enquadre na categoria de "escola generalista". Formação de excelência A escola forma engenheiros generalistas de alto nível, cuja vocação é ocupar cargos de responsabilidades em diversas áreas, tais quais indústria, pesquisa e gestão. O curso de engenheiro civil corresponde, então, a essa necessidade de polivalência se apoiando em alguns objetivos principais: Sólida cultura científica; Aprofundamento de estudos à escolha do aluno; e Desenvolvimento do espírito empreendedor. Para tanto, a formação de Engenheiro Civil é composta não só de cursos, mas de longos períodos de estágio em empresas ou em centros de pesquisa e lança mão de um acompanhamento pedagógico individualizado ao longo dos três anos de formação. A admissão dos alunos é feita por concurso após o período de dois anos de estudos nas chamadas Classe préparatoire aux grandes écoles. Entretanto, um contingente importante de alunos universitários ou estrangeiros são admitidos para os dois anos finais de curso em programas de dupla formação, passando, portanto, por um processo de seleção específico. Por fim, cerca de trinta alunos da École Polytechnique são admitidos para realizar o ano final de seus estudos na escola. Referências
Școala Națională Superioară de Mine din Paris

Școala Națională Superioară de Mine din Paris, fondată în 1783, este o universitate tehnică de stat din Paris (Franța). Secții Master Domeniu: Inginerie Doctorat Domeniu: Inginerie Mecanică, Inginerie Civilă, Inginerie Electrică, Automatică, Procesare de semnal, Microelectronică, Nanotehnologie, Acustică, Biotehnologie, Material Mastère Spécialisé MOOC. Absolvent Jean-Pierre Dupuy, filozof și discipol al lui René Girard Legături externe Mines ParisTech Web Arhivat în 17 octombrie 2021, la Wayback Machine.
École nationale supérieure des mines de Paris

École nationale supérieure des mines de Paris (znana tudi kot Mines ParisTech ali les Mines) je francoska visoka šola raziskovalne Univerze PSL. Leta 1783 jo je ustanovil francoski kralj Ludvik XVI. Francoski. Mines ParisTech slovi po odličnosti svojih raziskovalnih centrov in kakovosti mednarodnih partnerstev z drugimi prestižnimi univerzami po vsem svetu. Znani diplomanti Pierre Berthier, francoski geolog in rudarski inženir Benoit Paul Émile Clapeyron, francoski inženir in fizik Marie Alfred Cornu, francoski fizik Charles Friedel, francoski kemik in mineralog Viri Zunanje povezave Uradna spletna stran
Гірнича школа Парижа

Гірнича Школа Парижа (фр. École des Mines de Paris) — вища школа для підготовки інженерів, що знаходиться в підпорядкуванні Міністерства промисловості, основним завданням якої є підготовка еліти інженерів для промисловості, особливо, в галузі енергетики та добувної промисловості. Входить до складу Інституту Mines-Télécom. Є членом Conférence des grandes écoles, Groupe des écoles des mines і з 2012 року — Центру досліджень і вищої освіти Paris Sciences et Lettres — Quartier latin. Історія Гірнича Школа Парижа веде свою історію від 1778 року, коли при фр. Hotel des Monnaies (Монетний двір) король Луї XVI вирішив ввести посаду голови мінералогії і металургії. Це поклало початок Школи гірничої промисловості, яка відкрилася п'ять років потому (1783) і була влаштована на кшталт шкіл з будівництва доріг і мостів, які діяли в Парижі з 1747 року і мали великий успіх. Перший керівник Гірничої школи — Балтазаром Саж, член Королівської Академії наук. У 1802 Перший Консул — Наполеон Бонапарт, розділив Гірничу школу на дві установи: Geislautern — відділення по вивченню заліза і вугілля, та Peisey Nancroix — відділення по вивченню міді, срібла і джерел високої енергії. З 1816 і до сьогодні Гірнича школа Парижа перебуває в Hotel de Vendome. Сучасність Декілька науково-дослідних лабораторій переміщено в Еврі (1967), Фонтенбло (1969) і Софія Антиполіс (район Ніцци) (1976). Сьогодні Гірнича школа Парижа вивчає, розвиває і викладає широкий діапазон наук для гірничих інженерів, включаючи економічні і соціальні науки. Працює аспірантура. Джерела Гірничий енциклопедичний словник : у 3 т. / за ред. В. С. Білецького. — Д. : Східний видавничий дім, 2004. — Т. 3. — 752 с. — ISBN 966-7804-78-X. Вебсайт закладу [Архівовано 4 березня 2010 у Wayback Machine.] Примітки
Museu de l'Aire i de l'Espai

El Musée de l'Air et de l'Espace (en català:Museu de l'Aire i de l'Espai) és un museu francès, localitzat a la cantonada sud-est de l'aeroport de Le Bourget, a la comuna de Le Bourget, prop de París. Va ser creat l'any 1919 seguint una proposta del reconegut enginyer aeronàutic francès Albert Caquot (1881-1976). És un dels museus d'aviació més antics del món. Aeronaus en exposició Gran Saló Antoinette VII Blériot XI Farman Voisin Sants-Dumont Demoiselle Hangar entre guerres i aviació lleugera Farman Goliath Oiseau Blanc Hangar Rosette Dassault Ouragan Dassault Mirage III Dassault Mystère IV Sud Aviation Vautour Hangar de Prototips Dassault Balzac V Leduc 0.10 Nord 1500 Griffon SNCASO Trident Sud-Ouest SO.6000 Triton Hangar Concorde Concorde x 2 Dassault Mirage IV Referències Enllaços externs Museu de l'Aire i de l'Espai - Lloc web oficial
Musée de l’air et de l’espace

Musée de l’air et de l’espace er et luftfarts- og rumfartsmuseum i Paris-Le Bourget Lufthavn i Frankrig. Det blev grundlagt i 1919 og er verdens ældste luftfartsmuseum og Frankrigs største. Indtil 1973 var det været placeret forskellige steder i Paris. Udstillingen viser fly, raketter og rumfartøjer. De ældste genstande på museet er malerier og bøger fra det 16. århundrede. Referencer Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside