NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Port du Louvre

Port du Louvre (Přístav Louvre) je bývalý přístav a dnes nábřeží s pěší zónou v Paříži. Nachází se v 1. obvodu. Svůj název získalo podle paláce Louvre, podél kterého se rozkládá. Poloha Port du Louvre vede po pravém břehu řeky Seiny mezi mosty Pont des Arts a Pont Royal. Komunikace pro pěší se rozkládá pod úrovní okolního terénu nad hladinou Seiny, nad ní vede nábřeží Quai François-Mitterrand, které je součástí rychlostní komunikace Voie Georges-Pompidou. Od Pont Royal pokračuje Port des Tuileries. Historie Původně se jednalo o skutečný říční přístav, kde obchodníci vykládali své zboží k prodeji. Dnes slouží pouze jako promenáda pro pěší. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Port du Louvre na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Port du Louvre na Wikimedia Commons (francouzsky) Port du Louvre na stránkách města Paříže Archivováno 18. 8. 2014 na Wayback Machine.
Port du Louvre

The Port du Louvre (French pronunciation: [pɔʁ dy luvʁ]) is a walkway running along the River Seine (on the "right bank") immediately to the south of the Louvre in Paris, France. It is parallel to and lower than the larger Voie Georges Pompidou road between it and the Louvre. The Port du Louvre is on the Arago route (the Paris Meridian) that runs north-south through Paris, named in honour of the French astronomer and politician François Arago. A bronze Arago plaque can be found embedded in the paving of the Port du Louvre. This is one of 135 bronze medallions installed in 1994 by the Dutch conceptual artist, Jan Dibbets. Boats for river trips stop at the Port du Louvre. Notes External links Photograph of the Port du Louvre, including an Arago plaque
Port du Louvre

Le port du Louvre est une voie piétonne située dans le 1er arrondissement de Paris. Situation et accès Situé sous les Quais François Mitterrand et du Louvre, le port du Louvre a été un réel port où des bateaux de marchandises venaient accoster. C'est aujourd'hui un lieu de promenade pour les piétons. Il longe la partie souterraine de la voie Georges-Pompidou depuis le pont des Arts jusqu'au pont Royal, en contrebas du quai François-Mitterrand et du musée du Louvre. Le port est régulièrement inondé lors des crues de la Seine comme récemment en 2016 et 2018. Origine du nom Il porte ce nom car il longe le quai du Louvre et se situe à proximité du palais du Louvre. Historique Ce port qui existait déjà en 1292 sous le nom de « port du Louvre » débutait alors rue de l'Arbre-Sec. En 1501 il est dénommé « port aux Passeurs » en raison d'un bac qui fut établi devant l'hôtel de Bourbon après effondrement du pont Notre-Dame. Le 25 octobre 1499, lors d'une crue de la Seine, le pont Notre-Dame s'entrouvrit et les maisons s'écroulèrent avec un fracas horrible. En 1564, il est appelé « port de Bourbon » , en raison du voisinage de l’hôtel de Bourbon, puis en 1586 « port de l'Arche-d'Autriche » en raison de la proximité de la rue d'Autriche. Devenu « port Saint-Nicolas » c'était un port fort important avec un va-et-vient continuel de bateaux arrivant de Londres, et d'étalage de toutes les marchandises qu'on y chargeait et déchargeait journellement : tuyauteries et poteries diverses, vieux journaux anglais, appareils Doulton, blés, fourrages, porcelaines, tonneaux et pains de sucre, grosse quincaillerie, articles de Paris, etc., le tout sous l'œil vigilant du service de la Douane, dont les bureaux recouverts de feuillages étaient établis sur le port même, adossés au mur de soutènement du quai du Louvre. Par décret du 18 juillet 1905 il reprend le nom « port du Louvre ». Notes et références Pour approfondir Bibliographie Jacques Hillairet, Dictionnaire historique des rues de Paris, Paris, Les Éditions de minuit, 1972, 1985, 1991, 1997, etc. (1re éd. 1960), 1 476 p., 2 vol. [détail des éditions] (ISBN 2-7073-1054-9, OCLC 466966117). Articles connexes Liste des voies du 1er arrondissement de Paris Liste des anciens ports de Paris Liens externes Carte interactive des voies de Paris sur le site de la direction de l'urbanisme de la Ville de Paris Photographie du port du Louvre. Au premier plan, un des médaillons de l'Hommage à Arago, à l'endroit où le port du Louvre croise le méridien de Paris. Portail de Paris Portail des transports en Île-de-France
Porto do Louvre

O Port du Louvre é um passeio que corre ao longo do rio Sena (na "margem direita") imediatamente ao sul do Louvre, em Paris, na França. É paralelo e mais baixo do que a estrada maior Voie Georges Pompidou entre ele e o Louvre. O Port du Louvre fica na rota de Arago (o Meridiano de Paris) que segue de norte a sul através de Paris, em homenagem ao astrónomo e político francês François Arago. Uma placa de bronze de Arago pode ser encontrada embutida no pavimento do Port du Louvre. Este é um dos 135 medalhões de bronze instalados em 1994 pelo artista holandês Jan Dibbets. Os barcos para passeios no rio param no Port du Louvre. Referências
ESIEE Paris

ESIEE Paris és una gran escola d'enginyeria situada a Marne-la-Vallée. L'escola va ser creada el 1904 amb el nom d'École Breguet. L'ESIEE de París ofereix als seus estudiants una formació d'enginyeria general amb l'objectiu de capacitar-los per dissenyar, produir i supervisar sistemes industrials complexos, complint limitacions econòmiques estrictes i enfrontant-se a un entorn internacional. Per això, l'escola imparteix una formació científica i tecnològica avançada, que s'actualitza sovint per seguir el ritme dels canvis en les tecnologies d'avantguarda i es complementa amb la seva associació a l'ensenyament d'idiomes, cultura general, economia i humanitats. Graduats famosos Yann LeCun, informàtic francès Marcel Dassault, enginyer, empresari i polític francès conegut per ésser el fundador i director del Grup Dassault Referències Enllaços externs ESIEE Paris - Lloc web oficial
Esiee Paris

Die Esiee Paris (École supérieure d'ingénieurs en électrotechnique et électronique) ist eine Ingenieurschule mit Sitz in Marne-la-Vallée. Die Schule wurde im Jahr 1904 unter dem Namen École Breguet gegründet und 1968 in Esiee umbenannt. Die Esiee Paris bietet eine allgemeine Ingenieurausbildung. Sie ist eine grande école. Berühmte Absolventen Yann LeCun (* 1960), ein französischer Informatiker und Träger des Turing Awards 2018 Émile Dewoitine (1892–1979), ein französischer Flugzeugkonstrukteur und Industrieller Gabriel Argy-Rousseau (1885–1953), ein französischer Glaskünstler und Keramiker des Jugendstils und des Art déco Pierre Verger (1902–1996), ein französischer Fotograf, Ethnologe, Schriftsteller, Babaláwo sowie ein Gründungsmitglied der Fotoagentur Alliance Photo Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
ESIEE Paris

ESIEE Paris es una gran escuela de ingeniería situada en Marne-la-Vallée.​ La escuela fue creada en 1904 con el nombre de École Breguet.​ La ESIEE de París ofrece a sus estudiantes una formación de ingeniería general con el objetivo de capacitarlos para diseñar, producir y supervisar sistemas industriales complejos, cumpliendo con estrictas limitaciones económicas y enfrentándose a un entorno internacional. Para ello, la escuela imparte una formación científica y tecnológica avanzada, que se actualiza con frecuencia para seguir el ritmo de los cambios en las tecnologías de vanguardia y se complementa con su asociación a la enseñanza de idiomas, cultura general, economía y humanidades.​ Graduados famosos Marcel Dassault, un ingeniero, empresario, político y productor de cine francés Émile Dewoitine, un ingeniero e industrial francés Yann LeCun, un informático franco-estadounidense Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre ESIEE Paris. ESIEE Paris Web
ESIEE Paris

ESIEE Paris è una grande école di ingegneria situata a Marne-la-Vallée. La scuola fu creata nel 1904 con il nome di École Breguet. ESIEE Paris offre ai suoi studenti una formazione di ingegneria generale con l'obiettivo di metterli in grado di progettare, produrre e supervisionare sistemi industriali complessi, rispettando rigorosi vincoli economici e affrontando un ambiente internazionale. A tal fine, la scuola offre una formazione scientifica e tecnologica avanzata, che viene aggiornata frequentemente per stare al passo con i cambiamenti delle tecnologie d'avanguardia ed è completata dalla sua associazione con l'insegnamento delle lingue, la cultura generale, l'economia e le scienze umane. Laureati famosi Émile Dewoitine, un ingegnere francese, specializzato nella progettazione aeronautica Yann LeCun, un informatico e ricercatore francese naturalizzato statunitense Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su ESIEE Paris Collegamenti esterni Sito ufficiale, su esiee.fr. ESIEE Paris (canale), su YouTube.
ESIEE Paris

ESIEE Paris é uma Grande école de engenharia localizada em Marne-la-Vallée. A escola foi criada em 1904 sob o nome de École Breguet. ESIEE Paris oferece aos seus estudantes uma formação geral de engenharia com o objectivo de lhes permitir conceber, produzir e supervisionar sistemas industriais complexos, cumprindo ao mesmo tempo restrições económicas rigorosas e enfrentando um ambiente internacional. Para este fim, a escola fornece formação científica e tecnológica avançada, que é frequentemente actualizada para acompanhar as mudanças nas tecnologias de ponta e é complementada pela sua associação com o ensino de línguas, cultura geral, economia e humanidades. Famosos graduados Yann LeCun, um cientista da computação francês Referências Ligações externas «Página oficial»
ESIEE Paris

ESIEE Paris — крупная инженерная школа, расположенная в Марн-ла-Валле. Школа была создана в 1904 году под названием École Breguet. ESIEE Paris предлагает своим студентам общее инженерное образование с целью дать им возможность проектировать, производить и контролировать сложные промышленные системы, соблюдая при этом строгие экономические ограничения и сталкиваясь с международной средой. С этой целью школа обеспечивает передовую научно-техническую подготовку, которая часто обновляется в соответствии с изменениями в передовых технологиях и дополняется связью с преподаванием языков, общей культурой, экономикой и гуманитарными науками. Знаменитые выпускники Перро, Доминик, французский архитектор, архитектуру которого иногда называют эко-тек Примечания
ESIEE Paris

ESIEE Paris це велика інженерна школа, розташована в Марн-ла-Валле. Школа була створена в 1904 році під назвою École Breguet. Паризький ESIEE пропонує своїм студентам загальну інженерну підготовку з метою дати їм змогу проектувати, виробляти та контролювати складні промислові системи, дотримуючись суворих економічних обмежень і стикаючись з міжнародним середовищем. З цією метою школа забезпечує поглиблену науково-технічну підготовку, яка часто оновлюється, щоб не відставати від передових технологій, і доповнюється її асоціацією з викладанням мов, загальної культури, економіки та гуманітарних наук. Історія Школа Бреге Школа Бреге, розташована на вулиці Фальг’єр у Парижі, була заснована в 1904 р. за ініціативою трьох викладачів: Чарльза Шнайдера, Аманса Фальг’єра та Маріуса Форгерона. Він має бути еквівалентом національних шкіл мистецтв і ремесел для механіків у викладанні електрики. Школою спочатку керував Маріус Форгерон, засновник. Його син Жак змінив його до переходу на посаду Торгово-промислової палати в 1968 році. Знамениті випускники Домінік Перро, французький архітектор, архітектуру якого іноді називають еко-тек Ян ЛеКун, науковець в галузі комп'ютерних наук Марсель Дассо, французький авіаконструктор Джерела Посилання Офіційна сторінка університету [Архівовано 27 грудня 2021 у Wayback Machine.]
Muro de Felipe II Augusto

El muro de Felipe II Augusto era un sistema de fortificación urbana construida en París entre 1190 y 1209 en la orilla derecha del río Sena; y entre 1200 y 1205 en la orilla izquierda del mismo; por orden de Felipe II de Francia para defender la ciudad del ataque por parte de los ejércitos anglo-angevinos que se encontraban atrincherados a pocos kilómetros junto al río Sena. El muro tenía entre seis (6) y nueve (9) metros de altura y dos coma seis (2,6) a dos coma ocho (2,8) metros de espesor en su base que se adelgazaba a medida que subía. También contaba con torres semicirculares de seis (6) metros de diámetro cada sesenta (60) metros aproximadamente.​ Este muro contaba con seis (6) puertas; a saber: la puerta de Buci, la puerta de San Germán, la puerta de San Miguel, la puerta de Santiago, la puerta de la orilla del agua y la puerta de San Víctor. Parcialmente integrado a los edificios de la ciudad, es la muralla de la que más cimientos se conservan; pues fortificaciones posteriores fueron destruidas y reemplazadas por los Bulevares de París. Puertas La puerta de San Germán fue construida a principios del siglo XIII y fue destruida en el siglo XVII. Se ubicaba en la actual calle de la Escuela de Medicina entre la calle de San André y el patio de Comercio de San André. Debe su nombre a la Abadía de Saint-Germain-des-Prés y al suburbio que le rodeaba. Su primer nombre conocido era Puerta de Cordeles pero terminó llamándose Puerta de Buci. El nombre de puerta de Buci se debe a que Simón de Buci compró la puerta en 1350 y comenzó a cobrar un impuesto sobre las mercancías importadas que pasaban por esta puerta. A partir de 1352, la calle que conducía a esta puerta se denominó Calle de Buci. La puerta por su parte, fue rebautizada en honor a su nuevo propietario. La puerta fue demolida por decreto del consejo del rey el 19 de agosto de 1672. Véase también Referencias
Omwalling van Filips II Augustus

De Omwalling van Filips II Augustus is een omwalling die tussen 1190 en 1215 rond Parijs werd aangelegd, op initiatief van koning Filips II Augustus. Voor hij op kruistocht vertrok nam hij het initiatief om Parijs te laten verdedigen tegen een mogelijke Engelse aanval. De muur was meer dan vijf kilometer lang en omvatte aanvankelijk niet enkel de stad maar ook landbouwgrond. Vanaf 1365 werd de omwalling op de rechteroever van de Seine vervangen door de Omwalling van Karel V. In de 150 jaar dat de stadsmuur dienst deed, was de stad fors uitgebreid. Van deze stadsmuur zijn nog talrijke restanten zichtbaar, als steunmuur van gebouwen of als scheidingsmuur tussen eigendommen. Het best bewaard is een 100 meter lang stuk in de rue des Jardins-Saint-Paul in het 4e arrondissement van Parijs met de torens tour Montigny en tour Montgomery.
Крепостная стена Филиппа Августа

Крепостная стена Филиппа Августа (фр. enceinte de Philippe Auguste) — оборонительная городская стена в средневековом Париже, возведённая по приказу французского короля Филиппа II Августа: на правом берегу Сены в 1190—1209 годах; на левом берегу в 1200—1215 годах. Одна из трёх средневековых стен города и одна из семи (как минимум) существовавших в истории французской столицы. Исторический памятник (с 1889). В 1190 году, перед уходом в крестовый поход, король Филипп II Август распорядился оградить Париж с севера крепостной стеной с башнями и укреплёнными вратами. От реки Сены городская стена начиналась на уровне Луврского замка, поднималась на север до нынешней улицы Этьена Марселя, затем к улицам Рю-Рамбюто (Rue Rambuteau) и Рю-Фран-Буржуа (Rue des Francs-Bourgeois), поворачивала под прямым углом на улицу Севинье (Rue de Sévigné) возле нынешней казармы пожарных и возвращалась к Сене посредине набережной Целестинцев. В южной части города крепостную стену начали возводить десятилетие спустя после северной. Стена начиналась у Сены напротив Лувра, обнимала нынешний Пантеон и возвращалась к реке в конце бульвара Сен-Жермен. В обеих частях стены, северной и южной, было по шесть ворот и многочисленные башни. Некоторые из башен вошли в историю, как например Нельская и Сен-Бернар на левом берегу и Барбо на правом. Сохранившиеся части стены См. также Музей Средневековья (Париж) Дело Нельской башни (1314) Примечания Источники L’enceinte de Philippe Auguste // Guide bleu Paris. — Париж: Hachette, 1995. — С. 381. — 976 с. — ISBN 978-2012424494. Париж // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Мур Філіппа Августа

Мур Філіппа Августа (фр. enceinte de Philippe Auguste) — оборонний мур в середньовічному Парижі, зведений за наказом французького короля Філіпа II Августа: на правому березі Сени в 1190—1209 роках; на лівому березі в 1200—1215 роках. Один із трьох середньовічних мурів міста й один із семи (як мінімум), що існували в історії французької столиці. Історична пам'ятка (з 1889). У 1190 році, перед тим як піти у хрестовий похід, король Філіпп II Август наказав захистити Париж з півночі оборонним муром з вежами й укріпленими брамами. Від річки Сени мур починався на рівні Луврського замку, піднімався на північ до нинішньої вулиці Етьєна Марселя, потім до вулиць Рю-Рамбюто (Rue Rambuteau) і Рю-Фран-Буржуа (Rue des Francs-Bourgeois), повертав під прямим кутом на вулицю Севіньє (Rue de Sévigné) біля нинішньої казарми пожежних і повертався до Сени посередині набережної Целестинців. У південній частині міста фортечний мур почали зводити через десятиліття після північної. Мур починався біля Сени навпроти Лувру, обіймав нинішній Пантеон і повертався до річки в кінці бульвару Сен-Жермен. В обох частинах муру, північній і південній, було по шість брам і численні вежі. Деякі з веж увійшли в історію, як наприклад Нельська і Сен-Бернар на лівому березі і Барбо на правому. Залишки муру Див. також Музей Клюні Справа Нельської вежі (1314) Примітки Джерела L’enceinte de Philippe Auguste // Guide bleu Paris. — ISBN 978-2012424494. Париж // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп. т.). — СПб., 1890—1907. (рос. дореф.)
Kostel svaté Rozálie (Paříž)

Kostel svaté Rozálie (fr. Église Sainte-Rosalie) je katolický farní kostel ve 13. obvodu v Paříži na křižovatce ulic Boulevard Auguste-Blanqui a Rue Corvisart. Kostel je dnes zasvěcen blahoslavené Rosalii Rendu (1786–1856). Historie Jako první byla lazaristy zřízená kaple v roce 1859 zasvěcená svaté Rozálii, která byla postavená v ulici Rue de Gentilly. V roce 1867 byla budova vyvlastněna kvůli postavení nové ulice, dnešní Avenue de la Sœur-Rosalie. Nová kaple byla postavena v letech 1867–1869 na Boulevardu Auguste-Blanqui jako odškodnění za vyvlastnění, ale ta nebyla dokončena podle plánu, některé sloupy nebyly vytvořeny stejně jako ostatní a věž zůstala pouze ve formě návrhu. V roce 1900 byly v kapli instalovány varhany, jejichž autorem je Aristide Cavaillé-Coll. Dne 29. září 1963 byla kaple povýšena na farní kostel a Georges Allain byl jmenován prvním zdejším farářem. V roce 1971 lazaristé odešli a farnost byla připojena k Pařížské arcidiecézi. V roce 1985 byl kostel kompletně restaurován. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Église Sainte-Rosalie na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svaté Rozálie na Wikimedia Commons (francouzsky) Historie kostela
Sainte-Rosalie, Paris

Sainte-Rosalie (French pronunciation: [sɛ̃t ʁo.za.li]) is a Roman Catholic church in the 13th arrondissement of Paris, built in 1869 in the honour of Rosalie Rendu, also known as Sister Rosalie. Location The church is located at n°50, boulevard Auguste-Blanqui, at the junction of rue Corvisart. History The church is part of a charitable foundation created by the Abbot Le Rebours, curate of La Madeleine (1822–1894) given over to the Lazarists (founded by Vincent de Paul). A chapel bearing the name Chapelle Sainte-Rosalie was constructed in 1859 on a large site the Abbot had acquired on the now defunct Rue de Gentilly. He had the chapel built to recognise Sister Rosalie's good work for the needy of the quarter in the first half of the 19th century. In 1867, the land was expropriated for the creation of the short Avenue de la Sœur Rosalie, which joins the Place d'Italie. With the proceeds of compulsory purchase, another plot nearby was acquired, on the corner of rue Corvisart and the then boulevard des Gobelins. The new chapel was constructed from 1867 to 1869. In 1903, the Lazardists were ejected and replaced by diocesan priests, to return again in 1922. On 29 September 1963, the chapel was elevated to church status when it became l'église Sainte-Rosalie. In 1971, the Lazardists once again fell from grace, and were replaced by diocesan priests. Gallery References
Kościół św. Rozalii w Paryżu

Kościół Sainte Rosalie (św. Rozalii) w Paryżu – kościół katolicki położony w 13. dzielnicy Paryża, zbudowany w 1869 r. dla uczczenia pamięci Rozalii Rendu, znanej jako siostra Rozalia. Budynek kościoła znajduje się na bulwarze Auguste-Blanqui pod numerem 50. Historia Świątynia została zbudowana przez organizację charytatywną założoną przez Abbota Le Reboursa. Kościół został przekazany zakonowi lazarystów zaraz po jego zbudowaniu. Prace konstrukcyjne nad budową kościoła ruszyły w 1859 r. Po krótkiej dyskusji świątynia miała nosić imię świętej Rozalii, znanej jako siostra Rozalia, która była znaną zakonnicą pracującą na rzecz Paryża aż do śmierci w 1856 r. W 1867 r. teren, na którym był położony kościół, wszedł w skład Placu Włoskiego (fr. Place d'Italie), a ulica na której była budowana świątynia, również otrzymała imię siostry Rozalii. Ostatecznie budowę kościoła zakończono w 1869 r. Po ukończeniu budowy budynek świątyni otrzymał tytuł kaplicy świętej Rozalii. W 1903 roku został przekazany diecezji paryskiej, jednakże świątynia powróciła do zakonu lazarystów w 1922 r. W 1963 roku świątynia uzyskała status kościoła z dotychczasowego statusu kaplicy. W 1971 r. kościół po raz kolejny został przekazany diecezji paryskiej. W obecnej formie istnieje do dziś.