NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ministero dell'ecologia

Il Ministero dell'ecologia (in francese Ministère de l'Écologie), dal dicembre 2024 Ministero della transizione ecologica, della biodiversità, delle foreste, del mare e della pesca (Ministère de la Transition écologique, de la Biodiversité, de la Forêt, de la Mer et de la Pêche), è un dicastero del governo francese, creato all'inizio degli anni settanta come Ministero della protezione della natura e dell'ambiente (Ministère de la Protection de la nature et de l'Environnement). Il ministero è guidato da un membro del gabinetto che viene spesso definito "Ministro dell'ecologia" o "Ministro dell'ambiente", e talvolta "Ministro dell'energia". Da maggio 2022 è presieduto da Amélie de Montchalin. Il ministero ha sede a l'Arco de La Défense e anche, a Tour Sequoia, a Puteaux/La Défense, vicino a Parigi, e all'Hotel de Roquelaure, boulevard Saint Germain, dove siede il gabinetto politico dei Ministri. L'8 gennaio 1971, sotto il presidente francese Georges Pompidou, il ministro della Protezione della natura e dell'Ambiente fu creato come ministro subordinato al primo ministro Jacques Chaban-Delmas. Il primo ministro della Protezione della natura e dell'Ambiente fu Robert Poujade. Dal 1974 al 1977 il dicastero fu rinominato Ministero della qualità della vita; nel 1978 divenne Ministero dell'ambiente e del modo di vivere. Il nome dal 2007 al 2016 è stato caratterizzato dall'espressione "sviluppo sostenibile", in parte a causa dell'influenza dei Verdi e del movimento a favore dell'ambiente nella politica francese: Ministero dell'ecologia, dello sviluppo sostenibile, dei trasporti e dell'edlizia abitativa (2010-2012); Ministero dell'ecologia, dello sviluppo sostenibile e dell'energia (2012-2016). Nel 2016 è diventato Ministero dell'ambiente, dell'energia e del mare e infine, dal 2017 al 2020, Ministero della transizione ecologica e inclusiva. Nel 2004 è stata inclusa una Carta ambientale nella Costituzione francese. Questo ministero è responsabile per la politica ambientale statale (conservazione della biodiversità, applicazione del protocollo climatico di Kyoto, controllo ambientale delle industrie, ecc.), Trasporti (dipartimenti di regolamentazione aerea, stradale, ferroviaria e marittima), politica marittima e abitativa. Il ministero distribuisce fondi alle agenzie di ricerca o ai consigli. A partire dal 2017, il Ministero è anche responsabile della politica energetica. Anche l'Italia dal 2021 al 2022 ha avuto un Ministero della transizione ecologica a seguito della trasformazione del Ministero dell'ambiente. Agenzie subordinate Bureau d'Enquêtes et d'Analyses pour la sécurité de l'aviation civile (BEA) Direzione generale dell'aviazione civile (DGAC) Elenco dei ministri Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ministero della transizione ecologica e solidale Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su ecologie.gouv.fr. Ministère de la Transition écologique (canale), su YouTube. (EN) Ministero dell'ecologia, su GitHub.
Министерство экологии, устойчивого развития, транспорта и жилищного строительства Франции

Министерство экологии, устойчивого развития, транспорта и жилищного строительства Франции — министерство Франции, отвечающее за государственную экологическую политику (сохранение биологического разнообразия, климата, согласно приложений Киотского протокола, экологический контроль отраслей и т.д.), транспорта (воздушный, автомобильный, железнодорожный и морской ), моря и жилищной политики. Экологическая хартия была включена в Конституцию Франции в 2004 году. История С 1974 по 1977 год министерство называлось министерством качества жизни; в 1978 году стало министром охраны окружающей среды и образа жизни. Нынешнее название должности министра называется "министр устойчивого развития" отчасти из-за влияния Партии зеленых и про-экологического движения во французской политике на протяжении последних 10 лет. Также министерство называлось Министерством экологии, энергетики, устойчивого развития и моря и Министерством экологии, энергетики, устойчивого развития и благоустройства территории, Министерство экологии, устойчивого развития и территориального планирования, Министерством экологии и устойчивого развития и Министерством государственного планирования и окружающей среды Примечания Ссылки Официальный сайт (фр.)
Міністерство екологічного переходу Франції

Міністерство екологічного переходу (фр. Ministère de la Transition écologique ), зазвичай називають Міністерством екології, є департаментом уряду Франції. Він відповідає за підготовку та реалізацію державної політики у сферах сталого розвитку, клімату, енергетичного переходу та біорізноманіття. Барбара Помпілі була призначена міністром екологічного переходу 6 липня 2020 року під керівництвом прем'єр-міністра Жана Кастекса. Історія 8 січня 1971 року за президента Жоржа Помпіду було створено Міністерство навколишнього середовища (Ministere de l'Environnement) як міністерство, підпорядковане прем'єр-міністру Франції. Першим міністром навколишнього середовища був Роберт Пуджаде. З 1974 по 1977 рік посада була перейменована на міністра якості життя; у 1978 році він став міністром навколишнього середовища та способу життя. Сталий розвиток був доданий у 2002 році. Компетенції Міністерство відповідає за екологічну політику країни (збереження біорізноманіття, застосування Кіотського протоколу щодо клімату, екологічний контроль промисловості), транспорт (відділи регулювання повітряного, автомобільного, залізничного та морського сполучення), національні парки та житлову політику. Міністерство розподіляє кошти між дослідницькими установами чи радами. З 2017 року міністерство також відповідає за енергетичну політику. Підпорядковані установи Бюро розслідування та аналізу безпеки цивільної авіації (BEA) Генеральний директорат цивільної авіації (DGAC) Французьке управління біорізноманіття (OFC) Колишні назви 1971 рік : Міністерство охорони природи та навколишнього середовища (Ministère de la Protection de la nature et de l'environnement) 2007 рік : Міністерство екології та сталого розвитку (Ministère de l'Écologie et du Développement durable) 2012 рік : Міністерство навколишнього середовища, сталого розвитку та енергетики (Ministère de l'Écologie, du Développement durable et de l'Énergie) 2016 рік : Міністерство навколишнього середовища, енергетики та моря (Ministère de l'Environnement, de l'Énergie et de la Mer) 2017 рік : Міністерство екологічного та солідарного переходу (Ministère de la Transition écologique et solidaire) 2020 рік : Міністерство екологічного переходу (Ministère de la Transition écologique) Примітки Посилання Ministère de l'Ecologie, de l'Énergie, du Développement durable et de la Mer (фр.) « Організаційна схема ». (англ.) Склад Уряду - офіційний сайт (англ.) Міністерство державного планування та навколишнього середовища (англ.) (Архів) Міністерство екології, сталого розвитку та просторового планування (архів) (фр.)
Grande mosquée de Bagnolet

La grande mosquée de Bagnolet est un édifice religieux musulman français, situé sur la commune de Bagnolet en Seine-Saint-Denis. Situation La mosquée s'élève dans le quartier de la Dhuys, à l'angle formé par les rues Hoche et Parmentier et surplombe le boulevard périphérique de Paris. Historique Le projet de construction de la grande mosquée de Bagnolet est officiellement lancé en 2001. Il est porté par l'Association bienfaisance et fraternité de Bagnolet (ABFB), créée en 1996. Le 21 juillet 2005, elle conclut avec la mairie un bail emphytéotique lui accordant la jouissance d'un terrain de 1 023 m2 pour 63 ans, moyennant un loyer symbolique d'un euro par an. Le 31 mars 2007, la première pierre de la mosquée est posée sur ce terrain, en présence d'un demi-millier de musulmans. Les travaux, qui débutent réellement en 2008, durent cinq ans et coûtent deux millions et demi d'euros, dépassant les estimations initiales (deux ans et demi et deux millions d'euros). Le responsable du chantier est Amamed Messaoud et l'architecte Abderrahmane Bousmaha. L'édifice est achevé en juillet 2013. Le 11 avril 2019, la majorité municipale de Bagnolet, dirigée par le maire (PS) Tony Di Martino, adopte en conseil municipal une délibération résiliant le bail emphytéotique et actant la vente du terrain de la mosquée à l'ABFB pour un montant de 950 000 euros, à la demande réitérée de celle-ci ; la délibération prévoit un paiement échelonné, avec un premier versement de 700 000 euros à la signature de l'acte de vente et un solde de 250 000 euros réparti sur 48 mensualités sans intérêts. Le 1er avril 2022, le tribunal administratif de Montreuil annule cette délibération, notamment au motif qu'« en consentant à l’association ABFB [...] un paiement échelonné pour un montant de 250 000 euros, qui représente plus d’un quart de la somme totale, étalé sur 48 mensualités et sans intérêts, la commune de Bagnolet a accordé une aide à l’exercice d’un culte et ainsi méconnu les dispositions [...] de la loi du 9 décembre 1905 ». Le 14 décembre 2022, la majorité municipale de Bagnolet fait voter à l'unanimité, sans objection de l'opposition, une nouvelle délibération entérinant la vente du terrain pour un montant de 1,01 million d'euros fixé sur la base de « la dernière évaluation réalisée par France Domaine ». « La résiliation du bail emphytéotique [...] est nécessaire afin d’éviter qu’au terme de ce dernier, la ville ne devienne propriétaire d’un terrain et d’une mosquée », justifie Tony Di Martino. Le 22 septembre 2023, la cour administrative d'appel de Paris confirme la décision du tribunal administratif de Montreuil. Références Voir aussi Article connexe Islam en France Lien externe Site officiel Portail de la Seine-Saint-Denis Portail de l'islam Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Mad Tea Party

Mad Tea Party, Alice's Tea Party of Mad Hatter('s) Tea Cups is een theekopjesattractie in het Disneyland Park in Anaheim, het Magic Kingdom, Tokyo Disneyland, het Disneyland Park in Parijs en Hong Kong Disneyland en staat in het themagebied Fantasyland. De eerste versie van Mad Tea Party in Disneyland Anaheim werd gebouwd door Arrow Development. De theekopjesattractie is gebouwd rondom de verhalen en films van Alice in Wonderland. De theekopjesattractie bestaat uit één grote draaischijf met daarin drie kleine draaischijven, waarop zes theekopjes staan. In totaal komt dit dus neer op achttien theekopjes in de gehele attractie. Een variant op de Mad Tea Party-attracties is te vinden in Shanghai Disneyland: Hunny Pot Spin. Daar is deze attractie herontworpen naar het thema van Winnie de Poeh. Afbeeldingen
Élysée Montmartre

Élysée Montmartre ist ein Konzertsaal im Viertel Pigalle im 18. Arrondissement in Paris. Der Saal bietet Platz für 1380 Zuschauer. Geschichte Am Standort 72, Boulevard de Rochechouart, wurde der Saal 1807 eröffnet. Er etablierte sich für Ball- und Tanzveranstaltungen. 1895 wurde der große Garten abgetrennt und das Theater Le Trianon darauf errichtet. 1900 vernichtete ein Feuer das gesamte Innengebäude, wurde aber schnell wiedereröffnet. Nach dem Zweiten Weltkrieg fanden Sportveranstaltungen wie Boxen und Ringen statt, ebenso erste Rockkonzerte. Seit Mitte der 1970er Jahre finden regelmäßig Konzerte statt. 1988 wurde das Gebäude zu einem Monument historique erklärt. 2011 ging das Gebäude erneut in Flammen auf, 2016 wurde das Objekt nach einer Renovierung im Wert von 8 Millionen Euro wiedereröffnet. Weblinks Website Élysée Montmartre bei Discogs Einzelnachweise
Élysée Montmartre

Élysée Montmartre (French: L'Élysée Montmartre, pronounced [elize mɔ̃maʁtʁ]) is a music venue located at 72 Boulevard de Rochechouart, Paris, France. It opened in 1807, burned down in 2011, reopened in 2016, and has a capacity of 1,380 patrons. The nearest métro station is Anvers. Origins The Élysée Montmartre was originally a ballroom inaugurated in 1807 where the famous Can-Can was performed among others dances during the 19th century. In 1900, the venue was damaged by fire and re-decorated. After the Second World War, it started hosting boxing matches. It also hosted professional wrestling shows, becoming a frequent venue for French television coverage from the 1950s to the 1980s. Roger Delaporte, a wrestler, referee and promoter, owned the venue until he sold it in 1988, to the production company Garance Productions. Notable productions The piece The Mask by Maupassant takes place in the venue. Henri de Toulouse-Lautrec created several paintings here as well. From the mid-1970s to the mid-1980s, a wide variety of French and international performers gained notoriety at the location, including Patti Smith, Alain Souchon, and Jacques Higelin. In 1992, Steel Pulse released their first live album, Rastafari Centennial – Live in Paris, which was recorded over three nights at the venue. David Bowie's performance, during the Hours Tour, on 14 October 1999, was filmed and recorded, with three songs later appearing on the CD single of "Survive". A heavily edited recording was released to streaming services as a live album entitled "Something in the Air (Live Paris '99)" in 2020; and later in limited quantities on physical media on 12 March 2021. American metal band Symphony X recorded their first live album, Live on the Edge of Forever, at the venue during a tour in 2000. In 2005, Cradle of Filth recorded their live DVD, Peace Through Superior Firepower at the venue. The performance was filmed on 2 April 2005. In 2007, Counting Crows re-released their debut album, August and Everything After, as a two-disc deluxe edition. The second disc is a recording of a performance at the theatre on 9 December 1994. The venue is mentioned in The Roots' 1999 song, "You Got Me", as a place where the subject saw the band and narrator perform, even though they both lived in the same building in Philadelphia. Recent history The room returned to its original vocation in 1995 with dancing evenings animated by the Grand Orchestre de L’Élysée Montmartre and it is now one of the most famous music venues in the city. Finnish Metal band Sonata Arctica was the last band to perform at "Élysée" on 16 March 2011, before the building caught fire on the morning of 22 March 2011. The venue was purchased by Julien Labrousse and Abel Nahmias in 2013, it was rebuilt completely under the direction of Julien Labrousse, and it reopened in September 2016 with a concert of Matthieu Chedid. In 2025, part of the building was converted into a hotel. The project won Archdaily's Building of the Year award in 2025. References External links Élysée Montmartre official site Venue description
Élysée Montmartre

L'Élysée Montmartre è un cabaret di Parigi, posto al n. 72 del boulevard de Rochechouart. Aperto nel 1807, subì un rovinoso incendio nel 2011 e venne riaperto nel 2016, con una capacità di 1380 persone. La più vicina fermata della metropolitana è la stazione di Anvers. Origini L'Élysée Montmartre era originariamente nato come sala da ballo e venne a tale scopo inaugurata nel 1807, divenendo uno dei "luoghi sacri" del can-can in Francia nel XIX secolo. Nel 1900, l'edificio venne danneggiato da un incendio e venne pertanto interamente ridecorato. Dopo la seconda guerra mondiale iniziò ad ospitare anche diversi incontri di boxe. Produzioni L'opera La maschera di Guy de Maupassant si svolge in questo luogo ed anche Henri de Toulouse-Lautrec realizzò qui diverse sue opere. Dalla metà degli anni '70 sino alla metà degli anni '80 del Novecento il locale ospitò una serie di produzioni internazionali con protagonisti del calibro di Patti Smith, Alain Souchon e Jacques Higelin. Nel 1992, Steel Pulse registrò qui il proprio primo live Rastafari Centennial - Live in Paris, nell'arco di tre notti al locale. David Bowie si esibì qui col suo Hours Tour il 14 ottobre 1999, registrando tre canzoni live presenti nel suo cd Survive. Nel 2005, i Cradle of Filth registrarono il loro DVD live Peace Through Superior Firepower in questo locale, performance filmata il 2 aprile di quell'anno. Nel 2007 fu la volta dei Counting Crows che qui rilanciarono il loro album di debutto, August and Everything After, in un'edizione deluxe con due dischi. Il secondo disco era una registrazione live a teatro il 9 dicembre 1994. Il locale è menzionato anche in una canzone dei Roots dal titolo You Got Me. Avvenimenti recenti Il locale fece ritorno alla sua vocazione originale nel 1995 con serate danzanti animate dalla Grand Orchestre de L’Élysée Montmartre ed ancora oggi è uno dei locali più famosi in città del genere. La band metal finlandese Sonata Arctica fu l'ultima band ad esibirsi all'"Élysée" prima che questo bruciasse in un rovinoso incendio, il 16 marzo 2011. L'incendio infatti scoppiò il 22 marzo 2011, in mattinata. Nel 2013 il locale venne rilevato da Julien Labrousse e da Abel Nahmias, venne completamente ricostruito sotto la direzione dell'architetto Julien Labrousse e poté riaprire i battenti nel settembre del 2016 con un concerto di Matthieu Chedid. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Élysée Montmartre Collegamenti esterni Sito ufficiale, su elysee-montmartre.com. (EN) Élysée Montmartre, su Structurae. (EN) Élysée Montmartre, su setlist.fm.
Élysée Montmartre

Élysée Montmartre (fr: L'Élysée Montmartre) – francuski teatr, sala koncertowa oraz klub muzyczny o pojemności 1200 miejsc, mieszczący się przy Boulevard de Rochechouart w historycznej dzielnicy Paryża – Montmartre. Charakterystyczną cechą budynku są ozdobne fasady, znajdujące się nad wejściem. Obiekt funkcjonował w latach 1807–2011, kiedy to został zamknięty z powodu pożaru. Ponowne otwarcie planowane jest na rok 2016. Historia Obiekt został otwarty w roku 1807 i pełnił rolę sali balowej. Zaprojektowany został przez Édouarda-Jeana Niermansa. Élysée Montmartre był inspiracją dla wielu artystów i malarzy, którzy malowali w nim swoje obrazy, między innymi Henri de Toulouse-Lautrec. W roku 1894 usunięto znajdujący się za budynkiem ogród. Wiązało się to z budową teatru Le Trianon. W 1897 Élysée Montmartre został odnowiony przez nowego właściciela. W roku 1900 został otwarty ponownie, po pożarze jaki miał miejsce. Obiekt został wówczas odrestaurowany i charakteryzował się nowoczesnym wystrojem oraz nurtem stylistycznym rokoko. Od roku 1949 odbywały się w Élysée Montmartre także walki bokserskie i zapasy a także pokazy striptiz. Od 1971 do 1975 w teatrze była wystawiania sztuka Oh! Calcutta! w reżyserii Philippe’a Khorsanda. Od roku 1989 funkcję właściciela pełni Garance Productions. 22 marca 2011 o godzinie 8:00 w budynku wybuchł pożar. W jego gaszeniu brało udział 9 ośrodków pomocniczych, 18 pojazdów i 72 strażaków. Wywiercono w ścianach obiektu specjalne otwory, aby ułatwić wydostawanie się gazu z budynku. Pożar udało opanować się koło południa. Według ustaleń, przyczyną pożaru było zwarcie instalacji. Na przestrzeni lat, w Élysée Montmartre swoje koncerty dawali tacy artyści jak: Patti Smith, U2, Nick Cave, Sonic Youth, Saxon, Suicidal Tendencies, Kreator, Neil Young, Red Hot Chili Peppers, Bruce Dickinson, Ian Gillan, Queensrÿche, Megadeth, Alice in Chains, Morrissey, Sepultura, Nine Inch Nails, Bryan Adams, The Smashing Pumpkins, Lynyrd Skynyrd, Mr. Big, Def Leppard, L7, Pearl Jam, Beastie Boys, Testament, Black Sabbath, Rage Against the Machine, Danzig, Blue Öyster Cult, Biohazard, The Black Crowes, Pantera, Tool, Bad Company, Ramones, Vader, Iron Maiden, Jethro Tull, Anthrax, Voivod, Morbid Angel, Clawfinger, Dream Theater, Brian May, Crowbar, Paradise Lost, Björk, Soundgarden, The Offspring, Johnny Cash, Whitesnake, Type O Negative, Stone Temple Pilots, The Cult, The Prodigy, Skid Row, Faith No More, Mudhoney, Machine Head, Slash’s Snakepit, Green Day, Primus, Rainbow, Killing Joke, Fear Factory, Slayer, Ministry, Sheryl Crow, Bush, Dio, Placebo, In Flames, Bon Jovi, Metallica, Rammstein, Deftones, Limp Bizkit, Joe Satriani, Michael Schenker, Marillion, Robbie Williams, Creed, System of a Down, David Bowie, Chris Cornell, Iggy Pop, Slipknot, Muse, Gary Moore, Incubus, Fishbone, Nightwish, Queens of the Stone Age, Linkin Park, HIM, Judas Priest, The Melvins, Lacuna Coil, Arch Enemy, Morbid Angel, Black Label Society, Chuck Berry, Apocalyptica, Gojira, Sabaton, Down, Opeth, Arctic Monkeys, Behemoth, Trivium, Serj Tankian. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona (fr.)
Элизе-Монмартр

«Элизе Монмартр» (фр. L'Élysée Montmartre, буквально «Монмартрский Элизиум») — легендарное кабаре в Париже. Кабаре было открыто в 1807 году. Широко прославилось прежде всего тем, что здесь впервые в истории публике был продемонстрирован канкан. В 1976 году в «Элизе Монмартр» выступал Колюш. В 1980-х в здании была проведена внутренняя реконструкция и обустроен концертный зал, вмещающий 1200 человек. «Элизе Монмартр» быстро обрёл популярность в новом качестве, а с 1995 года здесь стала регулярно проводиться модная парижская вечеринка Bal de l’Elysée-Montmartre. В марте 2011 года в концертном зале вспыхнул пожар. Огонь существенно повредил внутренние части здания, но практически не затронул фасад. Адрес Париж, бульвар Рошешуар, дом 72 (18 муниципальный округ). Ближайшая станция метро — Анвер (линия 2). «Элизе Монмартр» в искусстве В «Элизе Монмартр» разворачивается действие рассказа Ги де Мопассана «Маска». Жизнь кабаре запечатлена на картине Анри Тулуз-Лотрека «Elysée Montmartre» (1888). См. также Бродячая собака — петроградское артистическое кафе-кабаре Кабаре Вольтер — заведение в Цюрихе Летучая мышь — московский театр-кабаре Синяя птица — берлинский театр-кабаре Привал комедиантов — театр-кабаре в Петербурге Le Chat Noir — парижское кабаре Le Folies Bergère — парижское кабаре Le Lapin Agile — парижское кабаре Le Moulin-Rouge — парижское кабаре Els Quatre Gats — кафе-кабаре в Барселоне Примечания Ссылки Официальный сайт (фр.) (англ.)
Paris-Bercy

Paris-Bercy je železniční stanice v Paříži. Hlavová stanice se nachází ve 12. obvodu na Boulevardu de Bercy. Stanice slouží k vypravování autovlaků z Paříže a dále speciálních vlaků pro skupiny jako jsou školy, letní tábory, fanoušci apod. Rovněž může sloužit jako odlehčovací stanice v případě velkých výpadků nebo stavebních prací na Gare d'Austerlitz. V roce 2010 bylo ve stanici odbaveno ve všední den 48 vlaků a 12 000 cestujících (15 000 v pátek). V roce 2011 po zahájení odjezdů vlaků do Auvergne by měl počet_cestujících vzrůst na 16 000 denně a 21 000 v pátek. Historie Nádraží bylo otevřeno v roce 1977, původně především pro autovlaky přepravující osobní automobily a motocykly. Od roku 2002 jsou z nádraží vypravovány čtyři noční vlaky do Itálie a dále linky TER Bourgogne do Morvanu. V roce 2005 začal provoz ve všední dny spojů Transilien do Montereau, aby ulehčil přetížení, které zažívá Gare de Lyon během dopravní špičky. Od 14. prosince 2008 se provoz výrazně rozšířil, když byla na stanici převedena z Gare de Lyon většina spojů TER Bourgogne a všechny vlaky Corail Intercités do Nevers. Naopak byly zrušeny spoje Transilien. Spojení Gare de Bercy slouží především pro autovlaky a noční vlaky, ale také regionální vlaky: Vlaky TER Bourgogne zajíždějí do Avallon, Auxerre a Clamecy Autovlaky vyjíždějí do měst Avignon, Biarritz, Bordeaux, Briançon, Brive, Fréjus-Saint-Raphaël, Lyon, Marseille, Narbonne, Nice, Toulon a Toulouse. Autovlaky nemají žádné osobní vagóny. Pasažéři proto musejí nastoupit do běžných vlaků nebo TGV vyjíždějících z nedalekého nádraží Gare de Lyon nebo Gare d'Austerlitz. Noční vlaky jedou do italských měst Bologna, Florencie, Pisa a Řím, Milán a Benátky Pullman-Orient-Express do Remeše, Chartres, Épernay a Fontainebleau Corail Intercités do Nevers Vézelay-Express a TER Bourgogne (15 vlaků denně): Dijon, Laroche-Migennes, Auxerre-Saint-Gervais, Avallon, Clamecy a Corbigny Na nádraží je kromě toho možné přestoupit na podzemní stanici Bercy, kde jsou linky pařížského metra 6 a 14. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Gare de Paris-Bercy na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Gare de Bercy na Wikimedia Commons (francouzsky) Informace o nádraží[nedostupný zdroj]