NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Тріумфальна арка на площі Каррузель

Тріумфальна арка на площі Каррузель в Парижі (фр. Arc de triomphe du Carrousel) — пам'ятка архітектури в стилі ампір, споруджена перед палацом Тюїльрі за наказом Наполеона для увічнення його перемог в 1806—1808 роках. Від арки на схід було прокладено 9-кілометрову історичну вісь, яку складають Площа Згоди, Єлисейські поля зі значно масштабнішої Тріумфальною аркою та Велика арка Дефанс. Проєкт арки підготували Шарль Персьє та П'єр Фонтен, що надихнулися формами давньої арки Костянтина в Римі. Споруду увінчує квадрига святого Марка, вивезена з Венеції. Після падіння Наполеона її довелося замінити скульптурною композицією, яка алегорично зображає тріумф Бурбонів (скульптори Франсуа-Фредерік Лемо, Франсуа Жозеф Бозіо). Сюжети скульптурного оздоблення для арки підбирав особисто Домінік Віван-Денон. Тут зображені Пресбурзький мир, тріумфальний в'їзд Наполеона до Мюнхена й до Відня, Битва під Аустерліцем, конгрес у Тильзіті й падіння Ульма. Крім того, арку прикрашають геральдичні символи Італійського королівства та Французької імперії. Арка є пам'яткою історії з 1888 року. Див. також Велика арка Дефанс Тріумфальна арка Історична вісь Парижа Площа Каррузель Примітки Посилання Зображення арки й барельєфів (анг.) [Архівовано 6 березня 2016 у Wayback Machine.] Arc de Triomphe du Carrousel — Paris // Fondation Napoléon (napoleon.org)
Estació de París-Montparnasse

L'estació de París-Montparnasse, coneguda també com a estació de Montparnasse, és una de les sis grans estacions terminals de la SNCF a París, a cavall entre els 14 i 15 districtes de París, al sud de la capital. Extrem del cap de la LGV Atlantique i la línia N de Transilien, aquesta és la quarta estació de París pel seu trànsit, aproximadament 50 milions de viatgers per any Ubicació del ferrocarril Establerta a 63 m d'altitud sobre el nivell del mar, l'estació de París-Montparnasse és l'origen de la línia de París-Montparnasse a Brest però el seu quilòmetre zero es troba a l'antiga estació Montparnasse. L'estació actual (antiga estació del Maine) està situada al punt quilomètric (PK) 0,450 i l'estació Vaugirard es troba al PK 0,821. La primera estació després de París-Montparnasse és l'estació de Vanves-Malakoff. Història L'estació de l'Oest La primera estació Montparnasse, dita llavors «estació de l'Oest - Marge esquerre» va ser construïda el 1840 a la vora del bulevard Montparnasse, Place de Rennes (ara plaça del 18 de juny de 1940), enfront de la Rue de Rennes, on ara hi ha la torre de Montparnasse. Antiga estació Montparnasse Ràpidament es va quedar massa petita per fer cara al desenvolupament del trànsit, i l'estació de l'Oest va ser substituïda, a la mateixa localització, per una nova estació construïda el 1852 per l'arquitecte Victor Lenoir i l'enginyer Eugène Flachat. La segona estació va sobreviure fins als anys 1960. Referències
Gare Montparnasse

Gare de Paris-Montparnasse er en af Paris' seks store banegårde, der ligger på grænsen mellem 14.- og 15. arrondissement. Herfra kan man tage tog til den syd-vestlige del af Frankrig; stationen er blandt andet udgangspunktet for TGV-Atlantique til Bordeaux, Nantes med flere. Stationen er den fjerdestørste i Paris, med omkring 50 millioner årlige rejsende. I alt fire af Métro de Paris' linjer betjener stationen, nemlig 4, 6, 12 og 13. Men der er for langt mellem platformene for linje 4 og 12 og platformene til 6 og 13 til at være én metrostation. Mellem platformene er en lang, lufthavns-lignende korridor med et rullende fortov i midten. Ulykken i 1895 Gare Montparnasse blev kendt for Ulykken på Gare Montparnasse den 22. oktober 1895, da et tog mellem Granville og Paris kørte forbi afspærringerne på grund af en defekt bremse. Lokomotivet fortsatte med at køre, og kørte gennem stationsbygningen og en 60 centimeter tyk mur, før det faldt ned på Place de Rennes, 10 meter under. Alle ombord på toget overlevede; den eneste, der omkom, var en dame på gaden nedenfor, der blev ramt af togresterne. Noter
Station Paris-Montparnasse

Station Paris-Montparnasse, lokaal vaak aangeduid als Gare Montparnasse, is een van de zeven grote kopstations in Parijs. Het bevindt zich op de grens van het 14e arrondissement en het 15e arrondissement. Van hier vertrekken de TGV-lijnen van de SNCF in de richting van Bretagne, de kust van de Atlantische Oceaan en het zuidwesten van Frankrijk. Daarnaast vormt het station een knooppunt van de metro van Parijs in het metrostation Montparnasse - Bienvenüe. Het wordt aangedaan door lijn 4, lijn 6, lijn 12 en lijn 13. Het metrostation verwerkt zo'n 50 miljoen reizigers per jaar. Het station werd bekend door een ernstig spoorwegongeluk in 1895, toen een locomotief na het weigeren van de remmen door de buitenmuur van het stationsgebouw reed en tien meter omlaag stortte. Daarbij viel een dode en raakten enkele personen gewond. Dit ongeluk is op tal van tekeningen en lithografieën uitgebeeld. Het oorspronkelijke station is in de jaren 60 na een discutabele vastgoedoperatie gesloopt; op zo'n 600 meter staduitwaarts is het nieuwe station neergezet. Geschiedenis Gare de l'Ouest Het eerste station op deze plek werd in 1840 aan de Boulevard Montparnasse, bij de place de Rennes (tegenwoordig bekend als place du 18-Juin-1940) gebouwd met de naam gare de l'Ouest (Weststation). Het oude station Montparnasse Door de snelle groei van het reizigersverkeer werd het station 12 jaar later, in 1852, vervangen door een ander gebouw dat ontworpen was door de architect Victor-Benoît Lenoir en civiel ingenieur Eugène Flachat. Dit gebouw heeft drie oorlogen overleefd maar viel in de jaren 1960 ten prooi aan vastgoedontwikkelaars. Op de plek van dit stationsgebouw vindt men nu de Tour Montparnasse. Het oude stationsgebouw is wereldbekend geworden door een ongeval dat op 22 oktober 1895 plaatsvond waarbij de sneltrein uit Granville niet tijdig kon remmen en door de buitenmuur tien meter naar beneden stortte. Aan het einde van de jaren 1930 was ook dit station te klein geworden, en werd er aan de nabijgelegen boulevard de Vaugirard een nieuw bijgebouw in art-deco-stijl geopend, het Gare de la Maine. Vanaf hier vertrokken de lange-afstandstreinen naar Bretagne; het oude gebouw bleef beschikbaar voor het lokale verkeer. Het station overleefde de Tweede Wereldoorlog betrekkelijk ongehavend, en op 25 augustus 1944 tekende de Duitse generaal Von Choltitz in het station de overgave van het Duitse garnizoen, hetgeen de culminatie van de bevrijding van Parijs was. Bedieningsgebied
Gare Montparnasse

Gare Montparnasse (pol. Dworzec Montparnasse), także Paris-Montparnasse – jeden z sześciu głównych dworców czołowych Paryża. Korzysta z niego około 50 milionów pasażerów rocznie. Każdego dnia z dworca odjeżdża średnio 175 000 pasażerów w 315 pociągach. Historia Pierwszy dworzec został skonstruowany w 1840 roku pod nazwą Gare de l'Ouest (pol. Dworzec Zachodni). Okazał się jednak zbyt mały dla potrzeb ruchu pasażerskiego i szybko został zastąpiony nowym dworcem projektu architekta Wiktora Lenoira. 22 października 1895 na dworcu miał miejsce słynny wypadek. Pociąg prowadzony lokomotywą parową nie zdołał wyhamować na czas, wskutek czego parowóz przebił ścianę dworca i wypadł na ulicę obok dworca. W latach 60. dokonano przebudowy dworca, w ramach projektu przebudowy dzielnicy, do którego należała budowa Wieży Montparnasse, wybudowanej na miejscu starego dworca. Nowy dworzec, trzeci z kolei, został cofnięty o kilkaset metrów, co wydłużyło drogę ze stacji metra i wymusiło konstrukcję ruchomych chodników między dworcem a okolicznymi stacjami metra. Nowy dworzec, wkomponowany w otaczającą zabudowę mieszkalno-usługową, został zaprojektowany przez architektów Baudoina, Cassana de Marien, Lopeza i Saubota. Nie posiada on elementów typowych dla architektury dworców. Przebudowa wnętrza dworca miała miejsce w roku 1990, zrealizowana została przy okazji oddania do użytku linii LGV Atlantique. Dworzec uzyskał między innymi nową fasadę, wykonaną ze szkła, nazwaną Porte Océane, która pozwala lepiej wyróżnić budynek w otaczającej architekturze, oraz betonową płytę przykrywającą część peronów, na której zlokalizowano parking. Infrastruktura Właściwy dworzec składa się trzech budynków: Dworzec „główny” – Porte Océane, dający dostęp do peronów od strony północnej, posiadający połączenie z siecią paryskiego metra. Dworzec Pasteur – dający dostęp do peronów od południa. Dworzec Vaugirard – w południowej części, korzysta z niego jedynie kilka pociągów. Dworzec posiada 28 torów przy krawędziach peronowych: 1–9: pociągi TGV, 10–24: pociągi dalekobieżne i regionalne, 25–28: dworzec Vaugirard. Obsługiwane relacje Z dworca odjeżdżają prawie wyłącznie pociągi w relacjach krajowych, z wyjątkiem kilku pociągów TGV docierających do Irun na granicy z Hiszpanią SNCF TGV Atlantique – Tours, Le Mans, Nantes, Rennes, Bordeaux, Tuluza i pozostałe większe miasta południowo-zachodniej Francji. Pociągi regionalne i podmiejskie do miast na południowy zachód od Paryża. Połączenia z siecią komunikacji miejskiej 4 linie metra kilka linii autobusowych Zobacz też SNCF Katastrofa kolejowa na Gare Montparnasse
Gare Montparnasse

A Gare Montparnasse ou Estação Montparnasse é uma estação de trens situada no bairro de Montparnasse, no 14º arrondissement de Paris, na Ilha de França, na França, usada como terminal para as ligações oeste e sudoeste do país, bem como para as ligações de TGV para Tours, Bordéus, Rennes e Nantes. Dispõe também de uma estação de metropolitano e de escadas rolantes de alta velocidade nos acessos. História Inaugurada em 1840, foi totalmente renovada entre 1848 e 1852. Na década de 1960, deu-se a integração da estação, após renovação, no complexo de escritórios que acabara de ser construído. Em 1969, a antiga estação foi demolida e a Torre Montparnasse foi construída no local. Em 1990, foi construída uma extensão para abrigar a estação do TGV Atlantique. Serviços A Gare Montparnasse possui o serviço de trens da Linha N do Transilien: SNCF Gare Montparnasse - Dreux SNCF Gare Montparnasse - Mantes-la-Jolie SNCF Gare Montparnasse - Montfort-l'Amaury-Méré SNCF Gare Montparnasse - Plaisir-Grignon SNCF Gare Montparnasse - Rambouillet SNCF Gare Montparnasse - Sèvres Rive Gauche SNCF Gare Montparnasse - Versailles-Chantiers A Gare de Montparnasse é servida pelo metropolitano na estação Montparnasse - Bienvenüe. Turismo A própria estação deve ser visitada, bem como, na laje, o Jardin Atlantique e um conjunto museográfico sobre a Resistência constituída pelo Museu do General-Leclerc-de-Hauteclocque-e-da-Liberação-de-Paris – Museu Jean-Moulin, duplo museu dedicado a estas duas personalidades. No salão principal da estação, pode se ver grandes pinturas murais Op Art do pintor Victor Vasarely. Perto da estação ferroviária, pode se ver: ao leste: o bairro de Montparnasse e seus locais de lazer (cinemas, teatros, etc.); ao noroeste: L'Adresse Musée de La Poste no 34, boulevard de Vaugirard; ao nordeste: a Tour Montparnasse, cujo terraço e o 56º andar, apenas espaços abertos ao público, permitem observar um panorama de Paris. Curiosidades A estação é famosa por alguns incidentes: O descarrilamento ocorrido em 22 de Outubro de 1895 no expresso "Paris-Granville". Aparentemente, o maquinista da locomotiva não travou a tempo ao chegar ao interior da estação e embateu contra os bloqueios de linha, arrastando-os cerca de trinta metros, embatendo depois contra a parede exterior do edifício e saltando para fora da estação, a uma distância de cerca de dez metros na praça de Rennes, ficando apoiada na ponta dianteira. Todos os passageiros do trem que acabara de chegar sobreviveram, mas uma senhora que vendia jornais naquele momento morreu devido aos ferimentos provocados pela queda da parede. A antiga estação é, também, o local onde, no final da Segunda Guerra Mundial na Europa, a 25 de Agosto de 1944, o governador militar alemão de Paris, general Dietrich von Choltitz rendeu a sua guarnição ao general francês Philippe Leclerc desobedecendo uma ordem direta de Adolf Hitler que requeria a destruição da cidade, oficializando, assim, a libertação da França da ocupação nazi. Galerias de fotografias Ver também Estação Montparnasse – Bienvenüe Trem TGV Metropolitano
Вокзал Монпарнас

Вокзал Монпарна́с (фр. Gare Montparnasse) — один из семи крупных вокзалов Парижа, расположенный в районе Монпарнас, в 15-м округе. Станция используется для приёма и отправления междугородних поездов TGV на запад и юго-запад Франции, в том числе по направлению на Тур, Бордо, Нант и Ренн. Кроме того, вокзал обслуживает пригородные и региональные маршруты Transilien Paris — Montparnasse. Рядом с вокзалом расположена станция метро, удалённые части которой связаны между собой высокоскоростным траволатором. Авария на вокзале Монпарнас 22 октября 1895 года на вокзале Монпарнас произошла авария. Экспресс из Гранвиля, прибывавший на вокзал, из-за неисправности тормозов не смог остановиться и на скорости 40 км/ч сбил тупиковый упор, пробив 60-сантиметровую стену вокзала. Паровоз через пролом выпал на улицу, которая находилась на 10 метров ниже путей. Там паровоз остановился, уткнувшись носовой частью в мостовую. У этой аварии было на удивление мало жертв: два пассажира поезда получили ранения, также пострадала паровозная бригада и пожарный, но все они остались живы. Погибла лишь продавщица газет, стоявшая на улице, — она была придавлена обвалившейся стеной. По мотивам этой аварии в Бразилии был создан макет-памятник.
Paris-Montparnasse järnvägsstation

Gare de Paris-Montparnasse är en av Paris sex stora järnvägsstationer, belägen på gränsen mellan 14:e och 15:e arrondissementet. Härifrån kan man åka till sydvästra Frankrike; stationen är bland annat utgångspunkt för TGV-Atlantique till Bordeaux och Nantes med flera orter. Stationen är den fjärde största i Paris med omkring 50 miljoner resenärer per år. Tunnelbanestation Montparnasse – Bienvenüe Totalt fyra linjer i Paris metro trafikerar stationen, 4, 6, 12 och 13. Avståndet är stort mellan stoppen för linje 4 och 12 till plattformarna för linje 6 och 13. Dessa förbinds med en lång gång utrustad med rullband. Namnet Bienvenüe hedrar minnet av metrons fader, Fulgence Bienvenüe. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Paris-Montparnasse järnvägsstation.
Монпарнас (станція)

Вокзал Монпарнас (фр. Gare Montparnasse) — один з шести найбільших вокзалів у Парижі, розташований у районі Монпарнас, в 14-му окрузі. Станція використовується для прийому і відправлення міжміських поїздів TGV на захід і південний захід Франції, в тому числі за напрямками на Тур, Бордо, Нант і Ренн. Крім того, вокзал обслуговує приміські та регіональні маршрути Transilien Paris — Montparnasse. Поруч з вокзалом розташована станція метро, пов'язана з вокзалом високошвидкісними траволаторами. Аварія на вокзалі Монпарнас 22 жовтня 1895 року на вокзалі Монпарнас відбулася аварія. Експрес із Гранвіля, що прибував на вокзал, через несправність гальм не зміг зупинитися і на швидкості 40 км/год збив тупиковий упор, пробив 60-сантиметрову стіну вокзалу. Паровоз через пролом випав на вулицю, яка розташовувалася на 10 метрів нижче колій. Там паровоз нарешті зупинився, вткнувшись носовою частиною в бруківку. Ця аварія спричинила на диво мало жертв: два пасажири потягу отримали поранення, також постраждала паровозна бригада і пожежники, але всі вони залишилися живі. Загинула лише продавчиня газет, яка стояла на вулиці, — вона була придушена проваленою стіною. За мотивами цієї аварії в Бразилії був створений макет-пам'ятник. Галерея Посилання Вокзал Монпарнас на сайті insecula Вокзал Монпарнас на сайті Паризької мерії
Cementiri rus de Sainte-Geneviève-des-Bois

El cementiri rus de Sainte-Geneviève-des-Bois, específicament el conegut com el Cimetière de Liers, és un fossar de l'Església Ortodoxa Russa, situat al carrer Léo Lagrange de Sainte-Geneviève-des-Bois, al departament de l'Essonne, dins la regió de l'Illa de França. El cementiri va esdevenir un indret ortodox rus l'any 1926, després que un grup d'immigrants blancs s'haguessin establert al Château de la Cossonnerie. Al fossar hi ha enterrats més de 10.000 emigrants russos, entre ells molts personatges famosos com el Premi Nobel Ivan Bunin o el cineasta Andrei Tarkovski.
Ruský hřbitov v Sainte-Geneviève-des-Bois

Ruský hřbitov v Sainte-Geneviève-des-Bois je pohřebiště pro osoby pravoslavného vyznání především ruského původu ve Francii. Nachází se v obci Sainte-Geneviève-des-Bois (Essonne) departementu Essonne asi 20 km od jižního okraje Paříže, poblíž letiště Orly. Vznik V 18. století byla Sainte-Geneviève-des-Bois původně farma, která byla v následujícím století zvětšena. Na farmě byla roku 1926 pohřbena skupina ruských emigrantů. Roku 1927 vystavěla britská dobroditelka Dorothy Paget z farmy domov důchodců pro ruské emigranty. V roce 1938 navrhl Albert Benois stavbu hřbitova s typickými prvky ruského stylu včetně pravoslavného chrámu Zesnutí přesvaté Bohorodice (Notre-Dame-de-la-Dormition). Pohřbení Na hřbitově je pohřbeno více než 10 000 ruských emigrantů a exulantů. Sergej Bulgakov – filozof Ivan Alexejevič Bunin – spisovatel, nositel Nobelovy ceny za literaturu Alexandr Grigorjevič Česnokov – hudební skladatel Alexandr Galič – zpěvák Gaito Gazdanov – básník Zinaida Nikolajevna Gippius – básnířka a spisovatelka Valerij Inkižinov – filmový herec Felix Felixovič Jusupov – kníže, vrah Grigorije Jefimoviče Rasputina. Irina Alexandrovna Romanovová – manželka Jusupova a členka ruské carské rodiny Nikolaj Losskij – filozof Serge Lifar – tanečník Georgij Lvov – politik, předseda první prozatímní vlády roku 1917 Natálie Lysenková (1884–1969) – filmová herečka Dmitrij Sergejevič Merežkovskij – básník a politický myslitel Ivan Mozžuchin – filmový herec Viktor Někrasov – spisovatel a žurnalista Rudolf Nurejev – tanečník Zinovij Peškov – generál židovského původu Sergej Prokudin-Gorskij – fotograf a zpěvák Alexej Michajlovič Remizov – básník Zinajda Serebrjaková – malířka Konstantin Somov – malíř Pjotr Berngardovič Struve – filozof Andrej Tarkovskij – režisér, scenárista a herec Jevgenij Alexandrovič Znosko-Borovskij – šachista Osud hřbitova Od 60. let 20. století se úřady pokouší zavřít hřbitov. Některé hroby byly dokonce otevřeny a ostatky z nich zpopelněny. Od roku 2006 nemá hřbitov žádnou právní ochranu, avšak francouzské ministerstvo kultury jej považuje za největší pohřebiště ruských emigrantů a nachází se též v databázi Base Mérimée. Na hřbitově se již v současné době nepohřbívá, ale v roce 2000 jej navštívil Vladimir Putin aby vzdal hold pohřbeným. Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Sainte-Geneviève-des-Bois na anglické Wikipedii a Кладбище Сент-Женевьев-де-Буа na ruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ruský hřbitov v Sainte-Geneviève-des-Bois na Wikimedia Commons
Cimitero russo ortodosso di Nostra Signora dell'Assunzione

Il cimitero russo ortodosso di Nostra Signora dell'Assunzione si trova a Sainte-Geneviève-des-Bois; vi sono sepolti molti russi bianchi. Tombe Nel cimitero ci sono le tombe di numerosi personaggi famosi, fra i quali in ordine alfabetico Andrej Amal'rik Nikolai Baratov Pierre Batcheff Tatiana Botkina Sergei Bulgakov Ivan Bunin Nikolaj Čerepnin Aleksej Chichibabin Abram Dragomirov Aleksander Galič Gajto Gazdanov Georgij Vladimirovič Ivanov, scrittore e poeta Zinaida Gippius Feliks Feliksovič Jusupov Anton Kartashev Alexander von Kaulbars Michail Aleksandrovič Kedrov Lila Kedrova, attrice Vladimir Kokovtsov Nikolaj Nikolaevič Kolomejcev Konstantin Korovin Mathilde Kschessinska André Lanskoy Serge Lifar Natalja Lisenko Nikolaj Onufrievič Losskij Georgij Evgen'evič L'vov Dmitrij Sergeevič Merežkovskij Iosif Ivanovič Mrozovskij. generale Ivan Mosjoukine Viktor Nekrasov Rudol'f Nureev, ballerino Vera Apollonovna Obolenskaja, partigiana Zinovij Alekseevič Peškov, generale Antoine Pevsner Serge Poliakoff Sergej Michajlovič Prokudin-Gorskij, fotografo Olga Preobrajenska Aleksey Remizov Andrej Vladimirovič Romanov Gavriil Konstantinovič Romanov Irina Aleksandrovna Romanova, moglie di Feliks Feliksovič Jusupov Nikolai Pavlovich Sablin Zinaida Serebriakova Aleksandr Dmitrievič Šeremetev Sergej Sergeevič Solomko Konstantin Somov Pëtr Berngardovič Struve Andrej Tarkovskij Teffi Patrick Topaloff Vera Aleksandrovna Trefilova Sergei Ulagay Hélène Vallier, attrice Dmitry Verderevsky Odile Versois, attrice Aleksandr Emel'janovič Volinin Constantin Weriguine Princess Nika Yourievitch Serge Youriévitch Boris Zajcev Vladimir Zeeler Eugene Znosko-Borovsky Bibliografia Amis de Ste Geneviève des Bois et ses environs, La Nécropole russe de Sainte-Geneviève-des-Bois, Vulcano Communication, Evry 2009 ISBN 978-2952478618 e tradotto in russo da Anastasia de Seauve, Общество друзей истории Сент-Женевьев-де-Буа и его окрестностей, пер. с франц. Анастасия де Сов, Русский некрополь Сент-Женевьев-де-Буа, Vulcano Communication, Evry 2009 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cimitero russo ortodosso di Nostra Signora dell'Assunzione
Cemitério Russo de Sainte-Geneviève-des-Bois

O Cemitério Russo de Sainte-Geneviève-des-Bois (em francês: Cimetière russe de Sainte-Geneviève-des-Bois), mais especificamente o cemitério conhecido como Cimetière de Liers, pois existem dois cemitérios na cidade, é um cemitério ortodoxo russo, localizado na Rue Léo Lagrange em Sainte-Geneviève-des-Bois, departamento de Essonne, França. O cemitério tornou-se ortodoxo russo em 1926, após um grupo de russos brancos fixar-se no Château de la Cossonnerie, originalmente uma fazenda do século XVIII, aumentada no século seguinte. Foi adquirida em 1927 pela filantropa inglesa Dorothy Paget, que lá estabeleceu um local de retiro para imigrados russos. Em 1938-1939 Albert Benois projetou a Igreja "Dormition" que serve o cemitério. Sepultamentos notáveis O cemitério é local de sepultamento de mais de 10 mil emigrantes russos, incluindo o Nobel de Literatura Ivan Bunin, os escritores Dmitry Merejkovski, Zinaida Gippius, Aleksey Remizov, Gaito Gazdanov e Viktor Nekrasov, os pintores Konstantin Somov e Zinaida Evgenievna Serebriakova, os dançarinos Rudolf Nureyev e Serge Lifar, os filósofos Sergei Bulgakov e Nikolay Lossky, o cineasta Andrei Tarkovski, o ator de cinema Ivan Mozjukhin, o fotógrafo Sergei Mikhailovitch Prokudin-Gorski, o cantor Alexander Galich, os políticos Peter Berngardovich Struve e Georgy Lvov, o general Zinovy Peshkov, o bajulador Félix Yussupov e sua mulher Irina Alexandrovna. Bibliografia Amis de Ste Geneviève des Bois et ses environs, La Nécropole russe de Sainte-Geneviève-des-Bois, Vulcano Communication, Evry 2009 ISBN 978-2952478618 e traduzida em russo por Anastasia de Seauve, Общество друзей истории Сент-Женевьев-де-Буа и его окрестностей, пер. с франц. Анастасия де Сов, Русский некрополь Сент-Женевьев-де-Буа, Vulcano Communication, Evry 2009 Referências (em russo) The article in Rossiyskaya Gazeta Ligações externas (em francês) The Cemetery at russie.net Cimetière de Sainte Genevieve Des Bois at Find A Grave. Guide to finding Andrei Tarkovsky's grave at the cemetery