NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Disney's Hotel Cheyenne

Disney's Hotel Cheyenne is een van de zeven hotels gelegen in Disneyland Paris. Het hotel heeft als thema het Wilde Westen wat overal in het hotel tot uiting komt. Zo staan op de gevels van de veertien gebouwen waarin het hotel verdeeld is de namen van bekende personen uit het Wilde Westen zoals Annie Oakley, Billy the Kid en Sitting Bull. Verder komt de thematiek tot uiting in de decoratie (huifkarren, een fort, tipi's, hoefijzers et cetera). De parken en Disney Village zijn te voet te bereiken of met de speciale gele bussen die om de tien minuten rijden. Als men lopend gaat, volgt men de Rio Grande, een rivier tussen Hotel Cheyenne en Disney's Hotel Santa Fé. Thema In dit voordeelhotel waant men zich in een Hollywood Western. Gasten bevinden zich in het hart van het Wilde Westen met de bijhorende unieke Westernsfeer. In de kamers vindt men een lamp in de vorm van een cowboylaars en een hoefijzer op de deur. Kamers In het hotel zijn 1000 kamers. Standaardkamers zijn 21 m² groot. De kamers hebben een Toy Story thema. Kamertypes Sinds de renovatie in 2017 werd de naamgeving van de kamertypes gewijzigd. Tijdens de gefaseerde renovatie werd de naam Texas kamer gebruikt voor reeds gerenoveerde kamers. Woody's Roundup standaardkamer: 565 kamers. Woody's Roundup standaardkamer – rivierzijde: 120 kamers bieden de rust van de Rio Grande en een makkelijke toegang naar het wandelpad naar de Disney Parken. Tot 28 maart 2017 heetten deze Rio Grande kamer, van 29 maart 2017 tot 20 maart 2018 standaard kamer of Texas kamer en van 21 maart 2018 tot eind 2018 Dakota kamer Woody's Roundup standaardkamer vlak bij de hotelfaciliteiten: 315 kamers die dicht bij alle hotelfaciliteiten gelegen zijn. Tot 28 maart 2017 heetten deze Buffalo kamers, van 29 maart 2017 tot 20 maart 2018 Buffalo kamer of Texas kamer en van 21 maart 2018 tot eind 2018 Wyoming kamer. Restaurant en bar Chuck Wagon Cafe is een buffetrestaurant met een aantal gerechten uit het Oude Westen (750 plaatsen). In de Red Garter Saloon kan men een drankje drinken. Starbucks Coffee. Overige activiteiten Ponyrijden (tegen betaling en seizoensgebonden). General Store – Disney Shop. Ontmoetingen met Woody of Jessie. Buitenspeeltuin. Renovatie In 2017 werd het hotel gefaseerd gerenoveerd. De kamers kregen een Toy Story thema en het hotel nam afscheid van de stapelbedden. De twee voornaamste redenen hiervoor zijn dat deze stapelbedden moeilijker zijn op te maken en dat er regelmatig ongelukken zijn gebeurd met kinderen.
Institut Curie

Institut Curie je nadace fungující od roku 1921 jako veřejná služba. Ústav založila Marie Curie-Skłodowská a od svého vzniku se zaměřuje na tři okruhy: výzkum, léčba a předávání znalostí. Všechny činnosti probíhají v rámci tří subjektů: nemocniční komplex zaměřený na onkologii rozmístěný ve třech městech (Paříž, Orsay a Saint-Cloud), výzkumné centrum, kde vědci pracují v 88 výzkumných týmech, a ústředí nadace. Ústav sdružuje 3 586 výzkumných pracovníků, lékařů, pečovatelů, techniků a administrativních pracovníků. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Institut Curie na Wikimedia Commons (anglicky) (francouzsky) Institut Curie
Institut Curie

Das Institut Curie (ehemals Institut du Radium) ist ein Forschungszentrum in Paris für biologische, biophysikalische und medizinische Forschung. Das von einer Stiftung betriebene Forschungszentrum zählt auf den Gebieten Biophysik, Zellbiologie und Krebsforschung zu den führenden der Welt. Zum Institut gehören zwei auf Krebsbehandlungen spezialisierte Krankenhäuser. Geschichte Das Institut wurde als Institut du Radium 1911 durch Zusammenwirken von Émile Roux, dem Leiter des Institut Pasteur, und dem Vizerektor der Universität von Paris, Louis Liard (1846–1917) gegründet. Das Konzept bestand aus zwei separaten Laboratorien. Eines sollte die Physik und Chemie radioaktiver Elemente erforschen und stand unter der Leitung von Marie Curie. Das zweite Labor hatte die Aufgabe, die medizinischen Anwendungsmöglichkeiten der Radioaktivität zu studieren, und stand unter der Leitung von Claudius Regaud (1870–1940). Die Bauarbeiten nach den Plänen des Architekten Henri-Paul Nénot (1853–1934) begannen 1912 und waren 1914 abgeschlossen. In dem historischen Gebäude mit der Adresse 1 rue Pierre et Marie Curie ist heute das Musée Curie untergebracht. 1920 gründeten Marie Curie und Claude Regaud die Curie-Stiftung mit finanzieller Unterstützung von Henri de Rothschild. Eine erste kleine Klinik wurde 1922 in der Rue d’Ulm eröffnet. Hier erprobte das Team von Regaud neue Behandlungsmöglichkeiten, die Chirurgie und Radiotherapie kombinierten. 1934 entdeckten Irène Joliot-Curie und Frédéric Joliot-Curie im Institut du Radium die künstliche Radioaktivität, wofür sie schon 1935 den Nobelpreis für Chemie erhielten. 1936 wurde ein vollständiges Krankenhaus eröffnet. 1950 wurden in Orsay neue Physik- und Radiobiologielabore unter der Leitung von Irène und Frédéric Joliot-Curie eingeweiht. 1970 fusionierten die Curie-Stiftung und das Institut du Radium zum Institut Curie. Heute hat das Institut zahlreiche Forschungseinheiten in Kooperation mit CNRS und INSERM. Organisation Das Institut Curie betreibt heute, neben dem Forschungscampus an der Rue d’ulm, welcher Teil des Hôpital Claudius Régaud ist, mit dem René Huguenin Center ein weiteres Krankenhaus, und das Forschungszentrum in Orsay wurde zum Protonentherapiezentrum ausgebaut. Curie-Museum Das Curie-Museum wurde kurz nach Marie Curies Tod aus ihrem damaligen Labor geschaffen. Das Direktorenbüro über dem Museum wurde noch bis 1958 von ihrer Tochter und ihrem Schwiegersohn benutzt. Nach dem Tod von Frédéric Joliot Curie wurde das Büro ebenfalls Teil der Einrichtung. Weblinks Offizielle Seite des Instituts Seites des Museums (französisch) Einzelnachweise
Istituto Curie (Parigi)

L'Institut Curie è uno dei maggiori centri di ricerca medica, biologica e biofisica internazionali. È una fondazione no-profit privata attiva attraverso un centro di ricerca in biofisica, biologia cellulare e oncologia oltre a un ospedale specializzato nel trattamento del cancro. Sorge a Parigi, in Francia, mentre un altro Institut Curie fu fondato a Varsavia, in Polonia, nel 1932. Storia L'Institut Curie fu fondato da Marie Curie e Claudius Regaud nel 1909 e riconosciuto di utilità pubblica nel 1921. Fu costruito per venire incontro alla volontà di Marie Curie di dare vita a una struttura specializzata nel trattamento medico del cancro. In origine venne chiamato Istituto del Radio. Nel 1995 venne creato il Dipartimento di Ricerca dell'Institut Curie. La sua attività è focalizzata sulla ricerca fondamentale in biologia cellulare e molecolare, biofisica e ampi studi di oncologia. Nell'aprile 2013 ha siglato un accordo con l'azienda biomedicale Vygon per sviluppare nuove soluzioni tecnologiche in ambito oncologico. Ricerca L'Istituto è attualmente articolato in diverse unità di ricerca in cooperazione con le istituzioni di ricerca nazionali Centre national de la recherche scientifique (CNRS) e Institut National de la Santé et de la Recherche Médicale (INSERM). Vi lavorano alcune centinaia di ricercatori e organizza anche PhD per la formazione post laurea. Ospedale L'Institut Curie sovrintende l'Hôpital Claudius Régaud, un ospedale per il trattamento del cancro. L'Istituto applica anche la terapia protonica in un apposito centro sito a Orsay, uno dei pochi al mondo a utilizzare questa tipologia di cura. Premi Nobel Cinque ricercatori legati all'Istituto sono stati insigniti del premio Nobel: Marie Curie Pierre Curie Irène Joliot-Curie Frédéric Joliot-Curie Pierre-Gilles de Gennes Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Istituto Curie Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su curie.fr. Institut Curie (canale), su YouTube.
Curie-instituut

Het Curie-instituut of Institut Curie is een stichting erkend als een openbaar nut sinds 1921. Bij zijn oprichting door Marie Curie en Claudius Regaud, werden het radiuminstituut en de Curiestichting samengevoegd. Zijn ambitie is geconcentreerd rond drie missies: onderzoek, zorg, behoud en overdracht van kennis. Alle activiteiten van het Institut Curie die het in staat stellen zijn missies te vervullen, worden uitgevoerd in het kader van drie entiteiten: een hypermodern ziekenhuiscomplex in de kankerwetenschappen, verdeeld over drie locaties (Parijs, Orsay en Saint-Cloud), een centrum Internationaal gerenommeerd onderzoekscentrum waar onderzoekers werken in 88 onderzoeksteams en het hoofdkantoor van de stichting. Het Curie-instituut brengt 3.586 onderzoekers, artsen, zorgverleners, technici en administrateurs samen.
Instytut Curie

Instytut Curie (fr. Institut Curie) – jest fundacją uznaną za użyteczność publiczną od 1921 roku. Jej ambicje, od czasu jej utworzenia przez Maria Skłodowska-Curie, koncentrowały się wokół trzech misji: badań, opieki, ochrony i przekazywania wiedzy. Wszystkie działania prowadzone przez Instytut Curie, umożliwiające mu wypełnianie swoich misji, prowadzone są w ramach 3 podmiotów: najnowocześniejszego kompleksu szpitalnego w dziedzinie onkologii w trzech lokalizacjach (Paryż, Orsay i Saint-Cloud), centrum Międzynarodowe centrum badawcze, w którym naukowcy pracują w 88 zespołach badawczych i siedzibie głównej fundacji. Instytut Curie skupia 3586 badaczy, lekarzy, opiekunów, techników i pracowników administracyjnych. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Instytutu Curie
Instituto Curie

O Instituto Curie é uma fundação privada, sem fins lucrativos, que se dedica especialmente à investigação oncológica. Desde a sua criação, é centrada em torno de três missões: a investigação, os cuidados, e a conservação e a transmissão dos conhecimentos). Este instituto, fundado por Marie Curie e Claudius Regaud, encontra-se situado em Paris, trabalhando em parcerias com o hospital Claudius Régaud. O Instituto é constituído por um complexo hospitalar de ponta em oncologia, um centro de pesquisa sobre vários domínios, e um museu. O Instituto Curie em números: A 31 de Dezembro de 2019 o Instituto tinha: 3.648 colaboradores: médicos, enfermeiros, investigadores, docentes , técnicos e administrativos. 56.610 pacientes, dos quais 11.591 novos doentes tratados. 86 equipas de pesquisa. 519 novas publicações. 628 estudantes de doutoramento, de mestrado, internos, estudantes hospitalares. 27 start-ups criadas. 84 nacionalidades representadas. 218.000 doadores ativos. 32,5 milhões de euros recolhidos provenientes de doações e de mecenato, dos quais 24,7 milhões de euros de legados. 20.259 visitas ao Museu Curie. Ligações externas Website do Instituto Curie Oficial website da história do Instituto Curie Arquivado em 15 de julho de 2017, no Wayback Machine. Website do "Curie Museum"
Institut Curie

Institut Curie este o fundație recunoscută de utilitate publică creată în 1920 de Marie Skłodowska Curie. Activitățile sale principale sunt pe de o parte înțelegerea mecanismelor carcinogenezei, cu un centru de cercetare în chimie, biofizică, biologie celulară și oncologie, iar pe de altă parte tratarea cancerelor cu un complex spitalicesc. Institutul este membru al Universitatea Paris Sciences et Lettres. Motto-ul său este „Ansamblu, să profităm de cancer” (în franceză „Ensemble, prenons le cancer de vitesse”). Note Legături externe Institut Curie
Institut Curie

Institut Curie, Curieinstitutet, är en stiftelse som har erkänts som en offentlig nytta sedan 1921. Dess ambition, sedan dess skapandet av Marie Curie, har varit centrerad kring tre uppdrag: forskning, vård, bevarande och överföring av kunskap. Alla aktiviteter som utförs av Institut Curie som gör det möjligt att fullfölja sina uppdrag utförs inom ramen för tre enheter: ett modernt sjukhuskomplex inom cancerologi fördelat på tre platser (Paris, Orsay och Saint-Cloud), ett centrum Internationellt känt forskningscenter där forskare arbetar i 88 forskarlag och huvudkontoret för stiftelsen. Institut Curie samlar 3 566 forskare, läkare, vårdgivare, tekniker och administratörer. Referenser Externa länkar The Institute Curie
Інститут Кюрі (Париж)

Інститут Кюрі — це один з провідних медичних, біологічних та біофізичних дослідницьких центрів у світі. Це приватна неприбуткова фундація, що здійснює діяльність центру досліджень з біофізики, клітинної біології та онкології, та лікарні, що спеціалізується на лікуванні раку. Розташований в Парижі (Франція). Дослідження Станом на сьогодні інститут керує кількома дослідницькими підрозділами спільно з національними дослідницькими інституціями — Національним центром наукових досліджень (CNRS) та Французьким національним інститутом здоров'я та медичних досліджень (INSERM). У штаті інституту є кількасот працівників. Інститут Кюрі не видає дипломи бакалавра, проте присвоює ступені PhD та наймає багато студентів з післядипломною освітою поряд зі своїми постійними працівниками. Лікарня Інститут Кюрі також має лікарню, що спеціалізується на раку. Крім цього, він ще здійснює діяльність центру протонної терапії в Орсе (Франція), одному з небагатьох закладів такого типу у світі. Історія Інститут радію, велетенська лабораторія для Марії Кюрі, було засновано у 1909 році Паризьким університетом та Інститутом Пастера. Інститут радію мав дві секції. Лабораторія Кюрі, під керівництвом Марії Кюрі, була присвячена фізичним та хімічним дослідженням. Лабораторія Пастера, під керівництвом доктора Клаудіуса Реґо, вивчала біологічний та медичний впливи радіоактивності. Після отримання у 1903 році спільної зі своїм чоловіком П'єром Нобелівської премії, Марія Кюрі отримала другу Нобелівську премію з хімії у 1911 році. Протягом першої світової Марія Кюрі використовувала лабораторію, щоб навчати медсестер рентгенології. У 1920 році Марія Кюрі та Клаудіус Реґо заснували фундацію Кюрі — громадську інституцію. Метою фундації було фінансування діяльності Інституту радію та вклад у розвиток його терапевтичної складової. Першу лікарню відкрили у 1922 році. В ній доктор Реґо зі своєю командою розвивали інноваційне лікування раку, що полягало в поєднанні хірургії та променевої терапії. Фундація Кюрі стала моделлю для центрів раку по всьому світу. Лабораторія Кюрі продовжила відігравати важливу роль у фізичних та хімічних дослідженнях. У 1934 році донька Марії Кюрі Ірен та її зять Фредерік Жоліо-Кюрі відкрили наведену радіоактивність. У 1935 році це відзначили Нобелівською премією з хімії. Інститут радію та фундація Кюрі об'єдналися у 1970 році та стали інститутом Кюрі. Цей інститут має три місії: дослідження, навчання та лікування раку. Нобелівські лауреати Серед дослідників інституту є п'ять лауреатів Нобелівської премії. Марія Кюрі, фізика, 1903 Марія Кюрі, хімія, 1911 П'єр Кюрі, фізика, 1903 Ірен та Фредерік Жоліо-Кюрі, хімія, 1935 П'єр Жиль де Жен, фізика, 1991 Відомі випускники Марія Кюрі Ірен Жоліо-Кюрі Фредерік Жоліо-Кюрі П'єр Жиль де Жен Стефанія Марацінеану Посилання Офіційна вебсторінка Інституту Кюрі [Архівовано 15 квітня 2022 у Wayback Machine.] Історія інституту Кюрі (офіційна вебсторінка) [Архівовано 15 липня 2017 у Wayback Machine.] Вебсторінка музею Кюрі [Архівовано 11 жовтня 1999 у Wayback Machine.]
Apostolischer Nuntius in Frankreich

Der Apostolische Nuntius in Frankreich ist der ständige Vertreter des Heiligen Stuhles (also des Papstes als Völkerrechtssubjekt) bei der Regierung des Staates Frankreich. Geschichte der Nuntiatur Nach Ausbruch der Französischen Revolution 1789 musste Nuntius Antonio Dugnani zwei Jahre später Frankreich verlassen. Während der Revolution und der Herrschaft Napoleon Bonapartes hatte der Heilige Stuhl keinen Botschafter in Frankreich, die Nuntiatur wurde erst 1819 nach Verhandlungen zwischen Papst Pius VII. und König Ludwig XVIII. wiedererrichtet. Das frühe 20. Jahrhundert war durch starke Spannungen zwischen dem französischen Staat und der Kirche gekennzeichnet. Die scharfe Verurteilung des Laizismus durch Papst Pius X. führte zum Einfrieren der Beziehungen. Nach dem Ersten Weltkrieg wurden die Beziehungen wieder aufgenommen und verbesserten sich insbesondere während der Präsidentschaft von Charles de Gaulle. Verzeichnis der Nuntien Frankreich seit 1773 1773–1785 Giuseppe Maria Doria Pamphilj 1785–1790 Antonio Dugnani 1817–1819 Carlo Zen 1819–1826 Vincenzo Macchi 1826–1831 Luigi Lambruschini 1836–1842 Pietro Antonio Garibaldi 1842–1850 Raffaele Fornari 1850–1853 Pietro Antonio Garibaldi 1853–1861 Carlo Sacconi 1861–1873 Flavio Chigi 1874–1879 Pier Francesco Meglia 1879–1882 Włodzimierz Czacki 1882–1887 Camillo Siciliano di Rende 1887–1891 Luigi Rotelli 1891–1896 Domenico Ferrata 1896–1899 Eugenio Clari 1899–1904 Benedetto Lorenzelli 1921–1925 Bonaventura Cerretti 1926–1935 Luigi Maglione 1936–1944 Valerio Valeri 1944–1953 Angelo Giuseppe Roncalli (der spätere Papst Johannes XXIII.) 1953–1959 Paolo Marella 1960–1969 Paolo Bertoli 1969–1979 Egano Righi-Lambertini 1979–1988 Angelo Felici 1988–1995 Lorenzo Antonetti 1995–1999 Mario Tagliaferri 1999–2009 Fortunato Baldelli 2009–2019 Luigi Ventura seit 2020 Celestino Migliore Literatur Liste des Nonces Apostoliques à Paris. In: Dominique-Marie Dauzet, Frédéric Le Moigne (Hrsg.): Dictionnaire des évêques de France au XXe siècle. Éditions du Cerf, Paris 2010, ISBN 978-2-204-09041-4, S. 768–772 (französisch, Nuntien im 20. Jahrhundert). Weblinks Eintrag zu Apostolischer Nuntius in Frankreich auf catholic-hierarchy.org (englisch) Einzelnachweise
Apostolic Nunciature to France

The Apostolic Nunciature to France is an ecclesiastical office of the Catholic Church in France. It is a diplomatic post of the Holy See, whose representative is called the Apostolic Nuncio with the rank of an ambassador. History of the Nunciature The early twentieth century was a very difficult time in France-Vatican relations because of tensions over Church-State separation (laïcité) and anticlericalism, which were condemned by Pius X, and which led to the freezing of relations. However, relations were renewed after the First World War and had very much improved, after the Second World War, under the presidency of Charles de Gaulle. There was controversy over relations under the Vichy regime, because the regime rewarded the Church even though some bishops sometimes opposed antisemitism. During this period, the Holy See's diplomatic mission moved to Vichy, first establishing itself in the Hôtel des Ambassadeurs. Relations with the Sarkozy government were relatively good, given the fact that the government has announced an end to the ban on recognition of higher Christian institutions. On 30 September 2019, it was revealed that then nuncio Luigi Ventura, who has been under investigation for sex abuse, was no longer living in France and now resides in Rome, Italy. On 17 December 2019, Pope Francis accepted Ventura's resignation, which he submitted upon turning 75 on 9 December. On 11 January 2020, Pope Francis appointed recent Russian nuncio Celestino Migliore nuncio to France. Apostolic Nuncios to France 16th century See also France-Holy See relations References External links "Nunciature to France". Catholic-Hierarchy. [self-published] "Apostolic Nunciature France". GCatholic. [self-published]
Nuncjatura Apostolska we Francji

Nuncjatura Apostolska we Francji (fr. Nonciature apostolique en France) – misja dyplomatyczna Stolicy Apostolskiej w Republice Francuskiej. Siedziba nuncjusza apostolskiego mieści się w Paryżu. Nuncjusz apostolski pełni tradycyjnie godność dziekana korpusu dyplomatycznego akredytowanego we Francji od momentu przedstawienia listów uwierzytelniających. Historia Nuncjusze apostolscy we Francji akredytowani są co najmniej od XVI w. 6 nuncjuszy podczas pełnienia swej misji zostało mianowanych kardynałami, a prawie wszyscy otrzymali ten tytuł po wyjeździe z Francji wraz z nominacją na urząd w Kurii Rzymskiej bądź na biskupa prestiżowej diecezji. 2 nuncjuszy zostało później papieżami: Maffeo Barberini, nuncjusz apostolski we Francji w latach 1604 – 1606, od 1623 papież Urban VIII św. Angelo Giuseppe Roncalli, nuncjusz apostolski we Francji w latach 1944 – 1953, od 1958 papież Jan XXIII. Nuncjusze apostolscy we Francji do zerwania stosunków dyplomatycznych w 1904 Źródło. od ponownego nawiązania, zerwanych w 1904, stosunków dyplomatycznych w 1921 Przypisy Bibliografia Giga-Catholic Information Catholic-hierarchy
Apostolska nunciatura v Franciji

Apostolska nunciatura v Franciji je diplomatsko prestavništvo (veleposlaništvo) Svetega sedeža v Franciji, ki ima sedež v Parizu. Trenutni apostolski nuncij je Luigi Ventura. Seznam apostolskih nuncijev Gerolamo Ragazzoni (1583–1586) Maffeo Barberini (4. december 1604–1606) Bernardino Spada (4. december 1623–1627) Ranuccio Scotti (1639–1641) Girolamo Grimaldi-Cavalleroni (27. marec 1641–20. september 1648) Nicolò Guidi di Bagno (23. april 1644–1656) Celio Piccolomini (27. oktober 1656–1663) Bernardino Giraud (28. april 1767–15. marec 1773) Giuseppe Maria Doria Pamphilj (6. september 1773–14. februar 1785) Antonio Dugnani (14. junij 1785–31. maj 1791) Vincenzo Macchi (22. november 1819–1826) Luigi Emmanuele Nicolo Lambruschini (14. november 1826–1830) Raffaele Fornari (14. januar 1843–7. junij 1851) Carlo Sacconi (5. oktober 1853–30. september 1861) Flavio Chigi (1. oktober 1861–1873) Pier Francesco Meglia (10. julij 1874–31. marec 1883) Wlodzimierz Czacki (19. september 1879–8. marec 1888) Camillo Siciliano di Rende (26. oktober 1882]] - ?) Luigi Rotelli (23. maj 1887–15. september 1891) Domenico Ferrata (23. junij 1891–20. november 1899) Benedetto Lorenzelli (10. maj 1899–31. julij 1904) Bonaventura Cerretti (20. maj 1921–12. oktober 1931) Luigi Maglione (23. junij 1926–22. julij 1938) Valerio Valeri (11. julij 1936–1944) Angelo Giuseppe Roncalli (23. december 1944–15. januar 1953) Paolo Marella (15. april 1953–1959) Paolo Bertoli (16. april 1960–1969) Egano Righi-Lambertini (23. april 1969–1979) Angelo Felici (27. avgust 1979–1. julij 1988) Lorenzo Antonetti (23. september 1988–24. junij 1995) Mario Tagliaferri (13. julij 1995–21. maj 1999) Fortunato Baldelli (19. junij 1999–2. junij 2009) Luigi Ventura (22. september 2009–danes) Glej tudi seznam apostolskih nunciatur seznam diplomatsko-konzularnih predstavništev v Franciji Zunanje povezave Catholic-hierarchy.org
Église Notre-Dame-de-Pontmain de Bagnolet

L'église Notre-Dame-de-Pontmain est une église catholique de Bagnolet, en Seine-Saint-Denis, rattachée au diocèse de Saint-Denis. Elle se trouve à l'angle de la rue du Lieutenant-Thomas et de la rue Robespierre, dans le quartier des Coutures. Elle est dédiée à Notre-Dame de Pontmain. Histoire En 1926, l'abbé Béthune, disciple du père Lhande, auteur de l'ouvrage "Le Christ dans la banlieue" (1927) décide de collecter des fonds pour construire une nouvelle église au cœur de Bagnolet, dans le cadre de l'Œuvre des Chantiers du Cardinal. L'église est construite de 1927 à 1931, selon les plans d'Augustin Courcoux, à une époque où la municipalité devient communiste (1928). Bagnolet fait partie alors de la « banlieue rouge » et l'Église catholique tente de conserver une partie de sa population ouvrière, acquise en majorité à cette nouvelle idéologie. Elle est consacrée en 1931 et érigée en église paroissiale, alors qu'elle n'est pas achevée. Elle est gravement endommagée par les bombardements alliés de 1944, ainsi que le presbytère, et ne sera réhabilitée qu'en 1947. Sa reconstruction à l’identique s’achève en 1962. Architecture L'église est construite, en style néo-roman, avec une nef et un seul bas-côté à gauche. Sur le côté droit s'élève un clocher carré surmonté d'un clocheton octogonal à toit pentu hexagonal. Les murs sont recouverts de briques alternées avec de la pierre. Les vitraux sont réalisés par le maître verrier J. Pelletier. Notes et références Voir aussi Église Saint-Leu-Saint-Gilles de Bagnolet Portail de la Seine-Saint-Denis Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme