NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kostel svatého Medarda (Paříž)

Kostel svatého Medarda (fr. Église Saint-Médard) je katolický farní kostel v 5. obvodu v Paříži, v ulici Rue Mouffetard. Kostel je od roku 1906 chráněn jako historická památka. Historie Od 9. století zde stála kaple zasvěcená svatému Medardovi postavená podél římské silnice, která vedla z Lutetie do Lyonu u brodu přes řeku Bièvre. Existence farního kostela připojeného k opatství Sainte-Geneviève v Paříži je zmíněna v roce 1163 v bule papeže Alexandra III. Stavba současného kostela probíhala od 15. do 18. století. Byla přerušena hugenotskými válkami a zejména sporem mezi protestanty a katolíky, který vedl k vyplenění kostela protestanty v roce 1561. V roce 1655 byla farnost dána pod přímou pravomoc pařížského arcibiskupa namísto opata z kláštera Sainte-Geneviève, kněžími byli přesto dál mniši z opatství Sainte-Geneviève až do Velké francouzské revoluce. V 18. století byl kostel vyzdoben, zejména v roce 1784, kdy architekt Louis-François Petit-Radel vybudoval kapli Panny Marie a faru přiléhající ke kostelu. Během Francouzské revoluce byl kostel uzavřen a bohoslužby byly v listopadu 1793 zrušeny. Opětovně byl otevřen vyhláškou Národního konventu v květnu 1795. Farní kostel byl současně užíván s revolučním kultem a byl nazýván Temple du Travail (Chrám práce). V 19. století proběhlo několik úprav interiéru i exteriéru, Hřbitov vedle kostela byl přeměněn na square. V roce 1901 byla v prostoru bývalého hřbitova postavena kaple katechismu. Vnitřní úpravy kostela proběhly v roce 1960 a roku 1974 byl kostel omítnut. V roce 2011 byl v kostele instalován kamenný oltář, který vysvětil pařížský arcibiskup kardinál André Vingt-Trois, 11. září 2011. Architektura Hlavní loď postavená ve stylu plaménkové gotiky pochází z konce 15. století. Chór byl rozšířen v 16. století a přestavěn v 17. a 18. století. Je zakrytý dřevěnou klenbou, která je unikátní v Paříži. Její použití bylo původně dočasné, ale doposud zůstala na svém místě. Hlavní loď je vyzdobena pěti svorníky. Kostel je vyzdoben mnoha uměleckými díly, např. Procházka svatého Josefa a malým Ježíškem od malíře Francisca de Zurbarána (transept vpravo). Je zde mnoho starých vitráží (fragmenty ze 16. století) i novodobých (1941). Velké varhany umístěné nad hlavním vchodem pocházejí z roku 1645, přestavěny byly v roce 1767. Od roku 1980 jsou zařazeny mezi historické památky. Druhé varhany byly postaveny v roce 1964 a umístěny v boční kapli chóru. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Église Saint-Médard (Paris) na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Medarda na Wikimedia Commons (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek
Iglesia de San Medardo (París)

La Iglesia de San Medardo es un templo católico ubicado en la calle Mouffetard de París (Francia). Está dedicado a San Medardo de Noyón (456-545) Historia El templo fue edificado entre los siglos XV y XVIII. Se tiene constancia de que en el mismo lugar que ocupa la iglesia han existido otros edificios religiosos desde el siglo XI.​ Interior Entre las muchas obras de arte que alberga la iglesia, es digno de destacar un lienzo de Zurbarán titulado El paseo de San José y el Niño Jesús. Este cuadro fue ejecutado en el año 1636 con destino a la iglesia del convento de la Merced Calzada de Sevilla. Se representa la escena en que San José acompañado por el Niño Jesús van de la mano caminando en dirección a Jerusalén para celebrar la pascua. La obra permaneció en Sevilla hasta el año 1835, en 1843 era propiedad del coleccionista y banquero Alejandro María Aguado que posteriormente la vendió a la parroquia de San Medardo.​ Referencias
Kościół św. Medarda w Paryżu

Kościół św. Medarda (fr. Saint Medard) – średniowieczny rzymskokatolicki kościół na lewym brzegu Sekwany, w 5 okręgu paryskim. Historia Pierwsza kaplica pod wezwaniem św. Medarda została wybudowana w IX wieku na miejscu zrujnowanego opactwa. Między IX a XII wiekiem kościół został poważnie rozbudowany i w bulli papieża Aleksandra III jest odnotowany jako kościół parafialny. Rosnąca liczba wiernych stała się przyczyną kilku jego rozbudów, z których największa, w XV wieku, nadała mu obecny kształt. W 1561 r. na terenie kościoła miała miejsce dysputa na tematy teologiczne między katolikami i protestantami, która zakończyła się bijatyką i zniszczeniem wnętrza obiektu przez protestantów. Od 1655 r. kościół był od opieką mnichów z pobliskiego opactwa Św. Genowefy. Kościół został jednym z nieformalnych centrów francuskich jansenistów, kilku ich znaczących teologów i teoretyków (jak Pierre Nicole) zostało pochowanych na terenie przykościelnego cmentarza. Ze względu na krążące opowieści o cudownych uzdrowieniach, do jakich miało dochodzi na ich grobach, w 1732 r. król osobistym rozkazem ogrodził cmentarz i zabronił odwiedzania nagrobków. Z tej okazji nieznana osoba zawiesiła na kościele obecną do dziś tablicę z napisem „Tu król zabraniał Bogu czynić cuda”. W wieku XVIII doszło do ostatniej przebudowy kościoła – rozbudowano chór muzyczny i dobudowany kaplicę poświęconą Maryi Dziewicy. W czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej kościół został zamknięty i zmieniony w Świątynię Pracy, dopiero w maju 1795 r., wciągnięty na listę kościołów oddanych katolikom. W XIX wieku wnętrze kościoła było rekonstruowane po stratach poniesionych zwłaszcza w latach 1793–1794, zamknięto też cmentarz, zmieniając go w zwykły plac. Zmiany we wnętrzach ciągnęły się zresztą aż do roku 1974. Od 1880 r. kościół posiada prospekt organowy. Architektura Po przebudowie w XV wieku kościół utrzymany jest w stylu gotyku płomienistego. Kościół jest trójnawowy, z nawą główną dwukrotnie wyższą niż boczne oraz dwoma transeptami. Dość ciężką bryłę obiektu podtrzymują łuki odporowe, wszystkie okna w obiekcie mają kształt ostrych łuków z witrażami. Skromna fasada nie posiada rozety, którą zastępuje jedno większe okno; wejście do kościoła wiedzie przez półkoliste drzwi pozbawione portalu. Położona na wysokości transeptu wieża nie ma tradycyjnej strzelistej iglicy, chociaż jej dach ma kształt ostrosłupa. Wnętrze wspiera się na kolumnach doryckich. Kościół wyróżnia się bogatym i cennym wyposażeniem wnętrza. W jednym z transeptów znajduje się obraz Francisco de Zurbarána przedstawiający spacer Jezusa ze św. Józefem. Świątynia posiada zespół obrazów z XVII w. przedstawiających sceny z życia Chrystusa, wizerunki św. Medarda, Maryi Dziewicy i św. Antoniego z Padwy. Z XVI wieku pochodzą rzeźby tworzące drogę krzyżową oraz niektóre witraże. Ewenementem jest jedyne w Paryżu drewniane, malowane sklepienie: wybudowane w czasie przebudowy w XVIII w. jako rozwiązanie prowizoryczne, ostatecznie nie zostało zastąpione planowanym dachem z kamienia. Jeszcze starsze są średniowieczne rzeźby przedstawiające Maryję i św. Dionizego, datowane na XV wiek. Przypisy
Сен-Медар (церковь)

Сен-Медар (фр. Église Saint-Médard — церковь Святого Медарда) — католическая церковь в Париже. Находится в Латинском квартале, на улице Муфтар (V округ). Исторический памятник с 1906 года. История Церковь расположена в месте пересечения старинной дороги на Лион и речки Бьевры (ныне скрытой под землёй). По всей видимости, часовня в честь святого Медарда Нуайонского существовала здесь с IX века. Позднее, в 1163 году, была воздвигнута одноимённая церковь, относившаяся к аббатству Святой Женевьевы. В последующие века церковь неоднократно перестраивалась. В XVI веке работы были прерваны из-за религиозных войн и возобновились лишь в 1561 году, после того как протестанты, в ходе борьбы с католиками, разграбили церковь. Их обязали возместить ущерб, и полученные деньги пошли на восстановление церкви. Начиная с XVII века церковь Сен-Медар, находившуюся неподалёку от парижского аббатства Пор-Рояль, начали посещать янсенисты. В их числе были Пьер Николь, Блез Паскаль и диакон Франциск Парижский. В начале XVIII века диакона, славившегося набожностью и аскетизмом, хоронят на кладбище близ церкви. Вскоре после этого на его могиле начинают происходить чудесные исцеления, которые янсенисты поспешили приписать покойному диакону. Фанатизм молящихся доходил до таких пределов, что они буквально бились в конвульсиях, простираясь на могиле святого, в результате чего получили название конвульсионеров. Чтобы прекратить беспорядки, Людовик XV приказал закрыть кладбище. На следующий день на воротах кладбища анонимный шутник повесил табличку с надписью: «De par le Roy, défense à Dieu de faire miracle en ce lieu» («Именем короля Богу запрещается совершать чудеса в этом месте»). Во второй половине XVIII века работы по благоустройству церкви продолжились под руководством архитектора Луи-Франсуа Пти-Раделя. В период Великой французской революции церковь неоднократно закрывалась и вновь открывалась; на протяжении 10 месяцев она была объявлена «Храмом Труда». На протяжении XIX—XX веков церковь расширяется и реставрируется. В настоящее время она является действующим католическим храмом. На месте бывшего кладбища располагается небольшой сквер. Архитектура и интерьер Поскольку церковь строилась на протяжении долгого времени, в ней сочетаются элементы позднего готического стиля и Ренессанса. Единственный неф имеет пять пролётов, по бокам расположен ряд капелл. Интересно, что в церкви сохранился деревянный свод XVIII века, хотя изначально он создавался как временный. Одной из главных достопримечательностей церкви является картина, атрибутируемая Филиппу де Шампаню и изображающая мёртвого Христа. Примечательны также витражи, органы и крестильные купели. Примечания Литература Marcel Brongniart. La paroisse Saint-Médard au faubourg Saint-Marceau. — A. et J. Picard, 1951. Ссылки Saint-Médard (Paris) — Eglise et cimetière (фр.). Tombes-sépultures.com. Дата обращения: 2017-20-10. Église Saint-Médard (фр.). Observatoire du patrimoine religieux. Дата обращения: 2017-20-10.
Saint-Médard (kyrkobyggnad)

Saint-Médard är en kyrkobyggnad i Paris, invigd åt den helige Medardus av Noyon. Kyrkan är belägen vid Rue Mouffetard i Paris femte arrondissement. I höger tvärskepp finns målningen Josef promenerar med Jesusbarnet, utförd av Francisco de Zurbarán. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église Saint-Médard de Paris, 28 oktober 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Saint-Médard (kyrkobyggnad).
Сен-Медар (церква)

Сен-Медар (фр. Église Saint-Médard — церква Святого Медарда) — католицька церква в Парижі. Розташована в Латинському кварталі, на вулиці Муфтар (V округ). Історична пам'ятка від 1906 року. Історія Церква розташована у місці перетину старовинної дороги на Ліон та річки Б'євр (нині прихованої під землею). Очевидно, каплиця на честь святого Медарда Нуайонського існувала тут від IX століття. Пізніше, в 1163, споруджено однойменну церкву, що відносилася до абатства Святої Женев'єви. У наступні століття церква неодноразово перебудовувалась. У XVI столітті роботи перервано через релігійні війни і відновлено лише 1561 року, після того як протестанти, в ході боротьби з католиками, розграбували церкву. Їх зобов'язали відшкодувати збитки, і отримані гроші пішли на відновлення церкви. Починаючи від XVII століття церкву Сен-Медар, розташовану неподалік паризького абатства Пор-Рояль, почали відвідувати янсеністи. Серед них були П'єр Ніколь, Блез Паскаль і диякон Франциск Паризький. На початку XVIII століття диякона, що славився побожністю та аскетизмом, поховали на цвинтарі поблизу церкви. Незабаром після цього з'явилися повідомлення, що на його могилі починаються чудесні зцілення, які янсеністи поспішили приписати покійному диякону. Фанатизм тих, хто молився, доходив до таких меж, що вони буквально билися в конвульсіях, простягаючись на могилі святого, внаслідок чого отримали назву конвульсіонерів. Щоб припинити безлад, Людовік XV наказав закрити цвинтар. Наступного дня на воротах цвинтаря анонімний жартівник повісив табличку з написом: «De par le Roy, défense a Dieu de faire miracle en ce lieu» («Іменем короля Богу забороняється творити чудеса в цьому місці»). У другій половині XVIII століття роботи з благоустрою церкви продовжено під керівництвом архітектора Луї-Франсуа Пті-Раделя. У період Великої французької революції церква неодноразово зачинялася та знову відкривалася; протягом 10 місяців її було оголошено Храмом Праці. Протягом XIX—XX століть церква розширюється та реставрується. Нині вона є чинним католицьким храмом. На місці колишнього цвинтаря розташовано невеликий сквер. Архітектура та інтер'єр Оскільки церква будувалася протягом тривалого часу, в ній поєднано елементи пізнього готичного стилю та Ренесансу. Єдиний неф має п'ять прольотів, з боків розташований ряд капел. Цікаво, що в церкві збереглося дерев'яне склепіння XVIII століття, хоча спочатку його створювали як тимчасове. Однією з головних визначних пам'яток церкви є картина із зображенням мертвого Христа, яку атрибутують Філіппу де Шампаню. Примітні також вітражі, орга́ни та хрестильні купелі. Див. також Абатство Святого Медарда Примітки Література Marcel Brongniart. La paroisse Saint-Médard au faubourg Saint-Marceau. — A. et J. Picard, 1951. Посилання
Golf Disneyland

The Golf Paris Val D'Europe (formerly known as "Golf Disneyland") is a golf complex co-operated by the Disney Experiences division, and it's located at Disneyland Paris in Marne-la-Vallée, France. The complex includes a Disney-themed golf course. Popular with adult visitors, it also has a children's section. Within the golf course is the Marriott Village. Other Disney Golf offerings include the Palm, the Magnolia, the Lake Buena Vista, and Oak Trail golf courses at the Walt Disney World Resort in Lake Buena Vista, FL. Presentation Since its creation, the courses have been the property of Disneyland Paris, but since January 1, 2022, management was granted to Resonance Golf Collection associated with UGOLF. It was the largest golf course of any Disney property. However, this golf course remains far from the 5 golf courses at Walt Disney World Resort (Florida, United States) totaling 99 holes and two miniature golf courses. The golf course is made up of a triple modular 9-hole course, making a total of 27 holes over an area of 91 hectares. It also has a golf area for young people in the shape of Mickey Mouse and a 600 m2 driving range. The zones are named after the Disney universe: Hundred Acre Wood with Winnie the Pooh and his friends from the Hundred Acre Wood. Wonderland with Alice in Wonderland characters from Wonderland. Neverland with Peter Pan and the characters from Neverland. The golf course had 18 holes when it opened in October 1992 and was expanded in August 1993 with 9 additional holes. Ronald Fream designed it. The golf course also has a clubhouse designed by the architectural firm Gwathmey Siegel and Associates housing: Goofy's Pro Shop is a store for the equipment for playing golf and clothing featuring Disney characters. Clubhouse Grill: a restaurant. External links Golf Disneyland official site
Golf Paris Val d'Europe

Le golf Paris Val d'Europe, anciennement le golf Disneyland jusqu'en 2021, est un parcours de golf français, propriété de la société Euro Disney, sur les communes de Magny-le-Hongre et Bailly-Romainvilliers, dans le département de Seine-et-Marne en région Île-de-France. Présentation Depuis sa création, les parcours sont la propriété de Disneyland Paris, mais le 1er janvier 2022 la gestion a été concédée à Resonance Golf Collection associé à UGOLF. Il s'agissait du plus grand parcours de golf de tous les domaines de Disney. Ce golf reste toutefois bien loin des 5 parcours de golf de Walt Disney World Resort (Floride, États-Unis) totalisant 99 trous et deux golfs miniatures. Le golf est composé d'un triple parcours modulable de 9 trous soit un total de 27 trous sur une superficie de 91 hectares. Il compte aussi une zone de golf pour les jeunes en forme de Mickey Mouse et un practice de 600 m2. Les zones sont nommées d'après l'univers de Disney : Hundred Acre Wood avec Winnie l'ourson et ses amis de la forêt des rêves bleus Wonderland avec Alice et les personnages du pays des merveilles Neverland avec Peter Pan et les personnages du pays imaginaire. Le golf comptait 18 trous à son ouverture en octobre 1992 et fut agrandi en août 1993 avec 9 trous supplémentaires. Il a été conçu par Ronald Fream. Le golf comporte aussi un club house conçu par le cabinet d'architecte Gwathmey Siegel and Associates abritant : Goofy's Pro Shop une boutique pour l'équipement nécessaire à la pratique du golf et des vêtements à l'effigie des personnages Disney. Clubhouse Grill : un restaurant Notes et références Liens externes Site officiel Portail du golf Portail de la Seine-et-Marne Portail de Disney
Golf Disneyland

Golf Disneyland is de voormalige naam van een golfbaan welke eigendom is van Disneyland Paris te Marne-la-Vallée in Frankrijk en tot eind 2021 ook door Disney beheerd werd. Vanaf 1 januari 2022 is het beheer van de golfbaan overgenomen door Open Golf Club en UGOLF onder de naam Paris Val d’Europe Golf Course. De baan ligt in het zuidoosten van het resort, aan de ringweg. De baan werd geopend in 1992, samen met de opening van het Disneyland Resort. Het ontwerp van de baan was in handen van Ronald Fream. Het oorspronkelijke ontwerp bestond uit 18 holes. Al in 1993 werd dit uitgebreid naar 27 holes (3 banen met 9 holes, categorieën: rood, blauw en wit). Deze 27 holes liggen verspreid over een oppervlakte van 91 ha. Daarnaast is er nog een oefenzone en een clubhouse, waar ook alle drie de banen beginnen en eindigen. Tot de overname van het beheer waren het restaurant, Clubhouse Grill, en de golfshop, Goofy's Pro Shop, uitgevoerd in Disney-thema. Externe links (nl) Officiële website Disney (en) Officiële pagina UGOLF
Hôtel de Ville, Pantin

The Hôtel de Ville (French pronunciation: [otɛl də vil], City Hall) is a municipal building in Pantin, Seine-Saint-Denis in the northeastern suburbs of Paris, standing on Avenue du Général Leclerc. It was designated a monument historique by the French government in 2017. History The first municipal building in Pantin was a private house on Grand-Rue (now Avenue Jean-Lolive). This was a substantial property which dated back at least to the mid-18th century. It served as the home of the playwright, Pierre Beaumarchais, in the second half of the 18th century and was then acquired by the town council in 1855. Internally, the principal rooms included the Salle des Mariages (wedding room). Fine panels, which had decorated the house the ballet dancer, Marie-Madeleine Guimard, who had lived nearby, were installed in the room. In August 1870, in the context of the threat of the Franco-Prussian War, the council relocated to the relative safety of No. 139 Rue d'Allemagne in central Paris. After the threat had subsided, the council led by the mayor, Simon Clovis Delizy, decided to commission a new town hall. The site they selected was at the corner of the two streets now known as Avenue du Général Leclerc and Avenue Édouard Vaillant. The building was designed by Raulin Gustave and Guélorget Léon in the Renaissance Revival style, built in ashlar stone and was officially opened by the president of France, Jules Grévy, on 31 October 1886. The design involved a symmetrical main frontage of nine bays facing the junction of the two streets with the end bays projected forward as pavilions. The central bay featured a round headed doorway with voussoirs flanked by brackets supporting a balustraded balcony. There was a French door on the first floor and a clock flanked by pilasters supporting a triangular pediment and three finials at roof level. There was an octagonal lantern behind the clock. The other bays were fenestrated by segmental headed windows with voussoirs on the ground floor, by cross-windows with cornices on the first floor and by dormer windows with occuli in the pediments at attic level. Internally, the principal rooms included a large reception room, which was initially used as the Salle du Conseil (council chamber) but was subsequently converted for use as the Salle des Mariages (wedding room): it was decorated by a fine mural by Henri-Léopold Lévy depicting the law. During the Paris insurrection, part the Second World War, there was an incident when the French tricolour was hoisted in front of the building but then torn down by German troops. This was a week in advance of the official liberation of the town by the French 2nd Armoured Division, commanded by General Philippe Leclerc, on 25 August 1944. The building was refurbished between May 2020 and March 2022. References
Hôtel de ville de Pantin

L'hôtel de ville de Pantin est un édifice administratif abritant la mairie de Pantin, situé dans le département de Seine-Saint-Denis, en France. Le bâtiment est en totalité inscrit monument historique par arrêté du 31 mai 2017. L'arrêté de classement du 14 novembre 2023 se substitue à l'arrêté d'inscription. Situation et accès L'édifice est situé sur le territoire de la commune de Pantin, au sud-ouest du département de Seine-Saint-Denis. Il donne sur la place formée par l'intersection de l'avenue du Général-Leclerc et l'avenue Édouard-Vaillant. Historique Depuis 1850, l'hôtel de ville était une résidence ayant appartenu à Beaumarchais, puis à Marie-Madeleine Guimard, danseuse de l'Opéra. La mairie fut provisoirement déplacée au no 139, rue d'Allemagne, pendant la guerre de 1870. Toutefois, l'accroissement de la population de la ville justifia la construction d'un nouveau bâtiment. Le nouvel hôtel de ville a été inauguré le 31 octobre 1886 par Jules Grévy. Après l'inscription aux monuments historiques le 31 mai 2017, la Municipalité lance une chantier de estimé à 3,2 millions d'euros pour une restauration de la toiture puis de la façade. Le 14 novembre 2023, un arrêté de classement de l'édifice se substitue à celui d'inscription de 2017. Structure L'édifice est de style éclectique, en l'occurrence moderne et Renaissance. Il est orné d'un campanile, de hautes cheminées et d'une grande horloge sur la façade. À l'intérieur, du vestibule un escalier à double révolution mène aux étages. Galerie Notes et références Annexes Articles connexes Pantin Liste des monuments historiques de la Seine-Saint-Denis Piscine de Pantin, située à 200 mètres à l'est Gare de Pantin, située à 200 mètres au nord Canal de l'Ourcq, situé à 90 mètres au sud École de plein air de Pantin Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Ressource relative aux organisations : SIRET Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des monuments historiques français Portail de la Seine-Saint-Denis
Castillo de Champlâtreux

El castillo de Champlâtreux es un castillo está ubicado en el corazón de Francia, Domaine de Champlâtreux, a 27 km al norte de París y a 30 km al este de Cergy-Pontoise. Se estableció a partir del año 1515 y luego fue comprado, en 1614 por la familia Mole que lo amplía para darle su tamaño actual. Pertenecientes a la nobleza, esta familia, ocupó los cargos más altos del antiguo régimen al final de la Restauración. Champlâtreux dio la bienvenida e inspiró a escritores famosos como Chateaubriand, íntimo amigo del conde Mole y la poetisa Anna de Noailles, que se quedaba a menudo en los años entre guerras. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo de Champlâtreux.