NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hôpital Cochin

The Hôpital Cochin (French pronunciation: [opital kɔʃɛ̃]) is a public hospital situated on Rue du Faubourg-Saint-Jacques, Paris 14e. It houses the main burn treatment centre of the city. The Hôpital Cochin is an affiliate of the Faculté de Médecine Paris-Cité. It is named after Jean-Denis Cochin, curé of the parish of Saint-Jacques-du-Haut-Pas, who founded a hospital for the workers and poor of this quarter of Paris. Since 1990, a biomedical research centre, the Institut Cochin, has been affiliated with the hospital. It was reorganised in 2002 to encompass genetic research, molecular biology and cellular biology, with a staff of about 600. It is part of both INSERM and CNRS, integrated into the Université Paris Cité. In 2004, the Maison de Solenn, a shelter for adolescents named after Solenn Poivre d'Arvor, has opened in the hospital with the active support of Bernadette Chirac. History Early in the morning of 30 May 1832, the mathematician Évariste Galois was shot in the abdomen during a duel at the age of 20 and died the following morning at ten o'clock in the Cochin hospital, probably of peritonitis, after refusing the offices of a priest. He was buried in a common grave in the Montparnasse Cemetery nearby. George Orwell also had a stay at the hospital for a bout of "La Grippe" in March 1929. He describes it in his story "How the Poor Die". References External links Hôpital Cochin
Hôpital Cochin

El Hôpital Cochin es un hospital de asistencia pública en la rue du Faubourg-Saint-Jacques, París. Alberga el centro central de tratamiento de quemaduras de la ciudad. El Hôpital Cochin es una sección de la Faculté de Médecine Paris-Cité.​ Conmemora a Jean-Denis Cochin, cura de la parroquia de Saint-Jacques-du-Haut-Pas y fundador de un hospital para los trabajadores y pobres de ese barrio de París.​ Desde 1990, un centro de investigación biomédica, el Institut Cochin, está asociado con el hospital. Se reorganizó en 2002 para abarcar la investigación genética, la biología molecular y la biología celular, con una plantilla de unas 600 personas. Forma parte tanto del INSERM como del CNRS, integrado con la Universidad de París Cité.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Hôpital Cochin. Hôpital Cochin
Hôpital Cochin

Hôpital Cochin è un ospedale di pubblica assistenza in rue du Faubourg-Saint-Jacques, Parigi. Ospita il centro per il trattamento delle ustioni della città. L'Hôpital Cochin è una sezione della Faculté de Médecine Paris-Cité. Commemora Jean-Denis Cochin, parroco della parrocchia di Saint-Jacques-du-Haut-Pas e fondatore di un ospedale per gli operai ei poveri di quel quartiere di Parigi. Dal 1990, un centro di ricerca biomedica, l'Institut Cochin, è stato associato all'ospedale. È stato riorganizzato nel 2002 per comprendere la ricerca genetica, la biologia molecolare e la biologia cellulare, con uno staff di circa 600 persone. Fa parte sia dell'INSERM che del CNRS, integrato con l'Università Paris-Cité. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Hôpital Cochin Collegamenti esterni Sito ufficiale, su hopital-cochin-port-royal.aphp.fr. Sito ufficiale, su hopitaux-paris-centre.aphp.fr. Hôpital Cochin - Port-Royal AP-HP (canale), su YouTube. Hôpital Cochin, su hopital-cochin-port-royal.aphp.fr.
Hôpital Cochin

O Hôpital Cochin é um hospital de assistência pública na rue du Faubourg-Saint-Jacques, Paris. Abriga o centro central de tratamento de queimaduras da cidade. O Hôpital Cochin é uma seção da Faculté de Médecine Paris-Cité. Comemora Jean-Denis Cochin, pároco da paróquia de Saint-Jacques-du-Haut-Pas e fundador de um hospital para trabalhadores e pobres daquele bairro de Paris. Desde 1990, um centro de pesquisa biomédica, o Institut Cochin, está associado ao hospital. Foi reorganizado em 2002 para abranger pesquisa genética, biologia molecular e biologia celular, com uma equipe de cerca de 600 pessoas. Faz parte do INSERM e do CNRS, integrado à Universidade Paris Cité. Referências Ligações externas «Portal do Hôpital Cochin» (em francês). Visitado em 28/03/2023
Hôpital Cochin

Hôpital Cochin är ett offentligt assistanssjukhus på Rue du Faubourg-Saint-Jacques i Paris. Här finns stadens centrala behandlingscentrum för brännskador. Hôpital Cochin är en del av Faculté de Médecine Paris-Cité. Sjukhuset är uppkallat efter Jean-Denis Cochin, präst i församlingen Saint-Jacques-du-Haut-Pas och grundare av ett sjukhus för arbetare och fattiga i stadsdelen i Paris. Sedan 1990 har ett biomedicinskt forskningscenter, Institut Cochin, varit knutet till sjukhuset. Det omorganiserades 2002 för att omfatta genetisk forskning, molekylärbiologi och cellbiologi, med en personal på cirka 600 personer. Det är en del av både INSERM och CNRS, integrerat med Université Paris Cité. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Hôpital Cochin. Officiell webbplats
Théâtre de l'Odéon

El Théâtre de l'Odéon, també conegut com a l'Odéon o bé el Théâtre de l'Europe és un teatre d'estil neoclàssic situat al 6è districte de París, construït entre el 1779 i el 1782, sota el mandat de Lluís XVI, pels arquitectes Marie-Joseph Peyre i Charles De Wailly. Fou inaugurat el 1782 per acollir la companyia del Théâtre-Français. Enllaços externs Web del teatre Reobertura del teatre (notícia d'El País)
Théâtre de l'Odéon

Théâtre de l'Odéon (Divadlo Odéon), též Théâtre national de l’Odéon (Národní divadlo Odéon) je divadlo v Paříži, které bylo otevřeno v roce 1782. Divadlo se nachází v ulici Rue Corneille č. 2 v 6. obvodu v klasicistní budově s kapacitou 800 diváků. Od roku 1971 je Divadlo Odéon jedním ze šesti národních divadel ve Francii. Od března 2007 je ředitelem divadla Olivier Py. Historie V roce 1767 požádal markýz de Marigny, ředitel královských staveb architekty Marie-Josepha Peyra a Charlese de Wailly, aby vypracovali návrh nového divadla. Umístění divadla bylo vybráno poblíž Lucemburského paláce, kde bydlel králův bratr. Nové divadlo mělo doplnit stávající Comédie-Française. Stavební práce byly zahájeny v květnu 1779. Architekt Peyre byl zodpovědný za exteriéry a de Wailly za interiéry. Spolu s budovou bylo upraveno i její nejbližší okolí. Pět ulic Rue Racine, Rue Casimir-Delavigne, Rue de l' Odéon, Rue Crébillon a Rue Regnard se sbíhá k půlkruhovému náměstí Place de l'Odéon před divadlem. 16. února 1782 se do divadla nastěhovala divadelní společnost a 9. dubna 1782 jej královna Marie Antoinetta slavnostně otevřela pod názvem Théâtre-Français du faubourg Saint-Germain (Francouzské divadlo na předměstí Saint-Germain). Výbor pro veřejné blaho přejmenoval v roce 1789 na Théâtre de la Nation (Divadlo národa). Během jakobínské diktatury bylo divadlo uzavřeno a opět otevřeno až 27. června 1794 pod názvem Théâtre de l'Égalité (Divadlo rovnosti). Divadlo vyhořelo a za Napoleonovy vlády bylo obnoveno a v roce 1808 otevřeno jako Théâtre de Sa Majesté l'Impératrice et Reine (Divadlo Jejího Veličenstva císařovny a královny). Budova podruhé vyhořela 20. března 1818. Divadlo přestavěl architekt Pierre Thomas Baraguay a bylo slavnostně otevřeno v září 1819. Jeho jméno znělo s ohledem na přičlenění ke Comédie-Française Second Théâtre-Français (Druhé francouzské divadlo). V roce 1971 získal Odéon statut národního divadla, ale až 1. června 1990 získal opravdovou nezávislost na Comédie-Française. Významnější renovace a modernizace proběhly v letech 1906, 1921, 1930 a 2002–2006. Současnost Ve foyer se nachází muzeum věnované divadlu. V roce 1995 byla otevřena knihovna specializující se na divadlo. Od roku 2003 má divadlo k dispozici druhý sál pro 500 diváků, který byl vytvořen z bývalého skladu rekvizit Pařížské opery na Boulevardu Berthier v 17. obvodu. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Théâtre de l'Odéon na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Théâtre de l'Odéon na Wikimedia Commons (francouzsky) Oficiální stránky (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek
Odéon-Théâtre de l'Europe

The Odéon-Théâtre de l'Europe (French pronunciation: [ɔdeɔ̃ teɑtʁ d(ə) løʁɔp]; "European Music Hall"; formerly the Théâtre de l'Odéon [teɑtʁ d(ə) lɔdeɔ̃]; "Music Hall") is one of France's six national theatres. It is located at 2 rue Corneille in the 6th arrondissement of Paris on the left bank of the Seine, next to the Luxembourg Garden and the Luxembourg Palace, which houses the Senate. First theatre The original building, the Salle du Faubourg Saint-Germain, was constructed for the Théâtre Français between 1779 and 1782 to a Neoclassical design by Charles De Wailly and Marie-Joseph Peyre. The site was in the garden of the former Hôtel de Condé. The new theatre was inaugurated by Marie-Antoinette on April 9, 1782. It was there that Beaumarchais' play The Marriage of Figaro was premiered two years later. On April 27, 1791, during the Revolution, the company split. The players sympathetic to the crown remained in the theatre in the Faubourg Saint-Germain. They were arrested and incarcerated on the night of September 3, 1793, but were allowed to return a year later. In 1797, the theater was remodeled by the architect Jean-François Leclerc and became known as the Odéon, but it was destroyed by a fire on March 18, 1799. Second theatre An 1808 reconstruction of the theater designed by Jean-François Chalgrin (architect of the Arc de Triomphe) was officially named the Théâtre de l'Impératrice, but everyone still called it the Odéon. It burned down in 1818. Third theatre The third and present structure, designed by Pierre Thomas Baraguay, was opened in September 1819. In 1990, the theater was given the sobriquet 'Théâtre de l'Europe'. It is a member theater of the Union of the Theatres of Europe. As a member of the Union of the Theatres of Europe, the Odéon regularly participates in international artistic exchanges, co-productions, and multilingual theatrical projects. Access The Line 4 and Line 10 serves Odéon station. See also Hôtel de Condé, previously on the same location Notes Bibliography Carlson, Marvin (1966). The Theatre of the French Revolution. Ithaca: Cornell University Press. OCLC 331216, 559057440, 622637342. Hemmings, F. W. J. (1994). Theatre and State in France, 1760–1905. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-03472-2 (2006 reprint). Wild, Nicole (2012). Dictionnaire des théâtres parisiens (1807–1914). Lyon: Symétrie. ISBN 9782914373487. OCLC 826926792. External links Official website
Teatro del Odéon

El Teatro del Odéon (del francés: Théâtre de l'Odéon u Odéon–Théâtre de l'Europe) de París es uno de los seis teatros nacionales de Francia. Está ubicado en el VI Distrito de París, en la ribera izquierda del río Sena, cercano a los Jardines del Luxemburgo. Fue construido entre 1779 y 1782 en los jardines del antiguo Hôtel de Condé con un estilo neoclásico y diseñado por Charles De Wailly y Marie-Joseph Peyre. Su destino inicial era ser la sala de la Comédie Française, la que, sin embargo, prefirió continuar utilizando el Théâtre-Français del Palais Royal. Fue inaugurado por María Antonieta de Austria el 9 de abril de 1782. Dos años más tarde, el 27 de abril de 1784, se estrenó en el Teatro del Odéon la ópera bufa Las bodas de Fígaro, de Pierre-Augustin de Beaumarchais. En 1990 al teatro se le dio el sobrenombre de Théâtre de l'Europe. Forma parte de la Unión de Teatros de Europa. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Teatro del Odéon. Sitio web oficial del Teatro del Odéon (en francés e inglés).
Théâtre de l'Odéon

Het Théâtre de l'Odéon (Nederlands: Odéon-theater) is een theatergebouw in Parijs. Het Odéon is gelegen in het 6e arrondissement aan de linkeroever van de Seine, vlak bij Jardin du Luxembourg. Het is gebouwd tussen 1779 en 1782 om het Franse staatstheater, Comédie Française, te huisvesten. De architecten waren de neoclassicistische Marie-Joseph Peyre en Charles De Wailly. Marie Antoinette opende het theater op 9 april 1782. Het theater is per openbaar vervoer te bereiken via het nabijgelegen metrostation Odéon.
Théâtre de l’Odéon

Théâtre national de l’Odéon, od marca 1990 przemianowany na Odéon–Théâtre de l’Europe – teatr publiczny znajdujący się na placu de l’Odéon w 6. dzielnicy Paryża, otwarty w 1782 roku dla zespołu Teatru Francuskiego. W 1767 roku markiz de Marigny zwrócił się do Marie-Josepha Peyre’a i Charles’a de Wailly o przygotowanie projektu nowej sali dla Teatru Francuskiego. Decyzją Rady Królewskiej obiekt miał zostać wzniesiony na terenie ogrodu pałacowego książąt Condé. Budowa została rozpoczęta w 1779 roku, a zakończona na początku 1782 roku. W lutym tego roku zainstalował się w budynku zespół Komedii Francuskiej, a 7 kwietnia królowa Maria Antonina dokonała uroczystej inauguracji teatru. 27 kwietnia 1784 roku odbyła się w Odeonie premiera Wesela Figara Beaumarchais’go. Dekretem z lipca 1789 Zgromadzenie Narodowe zmieniło nazwę teatru na Théâtre de la Nation. Zakaz nałożony przez króla Ludwika XVI na przedstawienie Marie-Josepha Chéniera Karol IX doprowadził do podziału zespołu aktorskiego na stronników króla i republiki i do przejścia tych ostatnich po przewodem Talmy do Théâtre de la République, mieszczącego się w Palais-Royal. Zamknięty w okresie Terroru, teatr został ponownie otwarty 27 czerwca 1794 jako Théâtre de l’Égalité. Do nazwy Odeon powrócono 13 lipca 1796. 18 marca 1799 pożar strawił budynek Odeonu. Budynek został wiernie odtworzony przez architekta Jeana-François Chalgrina i otwarty w 1808 pod nazwą Théâtre de Sa Majesté l’Impératrice et Reine. Kolejny pożar zniszczył salę teatralną 20 marca 1818. Odbudowany przez Thomasa Pierre’a Baragueya, pomocnika Chalgrina. Otwarty w 1819 roku stał się drugą siedzibą Komedii Francuskiej, jako Second Théâtre-Français. W 1827 roku był miejscem tryumfu zespołu angielskiego wystawiającego sztuki Szekspira. Podczas rewolucji lipcowej w 1830 roku stał się ośrodkiem aktywności młodzieży rewolucyjnej. Bibliografia Christian Genty, Histoire du Théâtre national de l’Odéon : Journal de bord, 1782–1982, Paris : Fischbacher, 1982, ISBN 2-7179-0002-0. Raymond Genty, Les Souterrains de l’Odéon, Paris, Éditions Glomeau, 1945. Daniel Rabreau, Le Théâtre de l’Odéon : Du monument de la Nation au théâtre de l’Europe, Naissance du monument de loisir urbain au XVIIIe siècle, Paris : Berlin, 2007, ISBN 978-2-7011-3304-1.
Teatro do Odéon

O Teatro Nacional do Odéon (em francês: Théâtre national de l'Odéon, chamado oficialmente Odéon-Théâtre de l'Europe desde 1990), ou simplesmente Teatro do Odéon ou Odéon, é um dos seis teatros nacionais da França localizado no 6º arrondissement de Paris na margem esquerda do rio Sena e próximo ao famoso Jardin du Luxembourg. Foi construído entre 1779 e 1782 no jardim do antigo Hôtel de Condé a fim de abrigar o Comédie-Française, que preferiu se instalar no Palais Royal no 1º arrondissement. Foi inaugurado a 9 de Abril de 1782 pela rainha Maria Antonieta. A sua morada é 2 rue Corneille. Ao longo da história foi tendo vários nomes: Théâtre-Français du Faubourg Saint-Germain (1782-1789) Théâtre de la Nation (1789-1793) Théâtre de l'Égalité (1794-1796) Théâtre de l'Impératrice et Reine (1808-1818) Second Théâtre-Français (1819-1990)
Одеон (театр)

Театр «Одеон», или Театр де Франс (фр. Théâtre de l’Odéon) — один из шести французских национальных театров, расположенный в шестом округе Парижа, на левом берегу Сены, рядом с Люксембургским садом, близ станции метро Одеон. История Здание театра построено в период между 1779 и 1782 годами в парке при бывшем отеле Конде в стиле неоклассицизма по проекту Шарля де Вайи и Мари-Жозефа Пейра в подражание зданию театра «Комеди Франсез». Театр «Одеон» был открыт королевой Марией-Антуанеттой 9 апреля 1782 года. В 1784 году здесь состоялась премьера пьесы Бомарше «Безумный день, или Женитьба Фигаро». В 1925 году на Всемирной выставке в Париже театр «Одеон» удостоен золотой медали. В 1990 году Одеон получил звание «театра Европы». Является членом Союза театров Европы. В качестве «театра Европы» Одеон регулярно участвует в международных театральных проектах, совместных постановках и программах культурного обмена с ведущими театрами европейских стран. После увольнения Оливье Пи с поста директора театра в 2011 году по решению правительства (он успешно руководил театром с 2007) его место в марте 2012 занял Люк Бонди, остававшийся в этой должности вплоть до кончины в 2015 году. 15 января 2016 года новым директором театра стал постановщик Стефан Брауншвейг. Примечания Литература Exposition internationale des arts décoratifs et industriels modernes, Paris 1925 : Liste des rècompenses [Список наград] : [фр.] / Ministère du commerce, de l'industrie, des postes et des télégraphes. — Paris : Imprimerie Nationale, 1925. — 176 p.
Théâtre de l'Odéon

Le Théâtre de l'Odéon, även kallad Odéon–Théâtre de l'Europe, är en teater i nyklassicistisk stil belägen vid rue Corneille i 6:e arrondissementet i Paris, invigd 1819. Byggnaden är i italiensk stil, vilket innebär att scenen är kubisk och salongen formad som en halvcirkel. Historik Första teatern Den första byggnaden på platsen uppfördes för Comédie-Française efter ritningar av Antoine-François Peyre och Charles de Wailly och invigdes 1782. Den kallades från 1789 Théâtre de la Nation och från 1794 Théâtre de l'Égalité. Byggnaden brann 1799. Andra teatern Den restaurerades av Jean-François-Thérèse Chalgrin och återöppnades under privat ledning som Théâtre de l'Impératice 1808. Den brann på nytt 1818, restaurerades av Pierre Thomas Baraguay och Prévost och öppnades 1819 under nuvarande namn. Odeonteatern fick som Paris främsta privatteatern binamnet second Théâtre français och organiserades från 1841 med statligt understöd. Bland dess många teaterchefer märks Bocage, André Antoine och Firmin Gémier. Sedan september 1971 är Odéon en av Frankrikes sex nationalteatrar. Se även Comédie-Française Opéra Bastille Opéra-Comique L'Opéra Garnier Källor
Одеон (театр)

Театр «Одеон» (фр. Théâtre de l'Odéon) — один з шести французьких національних театрів. Розміщений за адресою Paris, 2, rue Corneille у шостому окрузі Парижа, на лівому березі Сени, поруч з Люксембурзьким садом, поблизу станції метро «Одеон». Театр вміщає бл. 800 глядачів. Історія Будівля театру була споруджена в період між 1779 та 1782 в саду колишньої резиденції принца Конде в стилі класицизму за проєктом Шарля де Веллі та Марі-Жозефа Пейра, наслідуючи будівлю театру Комеді Франсез. Театр «Одеон» було відкрито королевою Марією-Антуанеттою 9 квітня 1782. В 1784 тут відбулася прем'єра п'єси Бомарше «Божевільний день, або Одруження Фігаро». У 1990 отримав звання «театру Європи». Є членом Союзу театрів Європи. Примітки Література Christian Genty, Histoire du Théâtre national de l'Odéon : Journal de bord, 1782-1982, Paris : Fischbacher, 1982, 320 p. (+ 40 pl.) ISBN 2-7179-0002-0 Jean-Claude Daufresne, Le Théâtre de l'Odéon - Architectures, Décors, Musée, Liège : Mardaga Editions, Collection : Architecture + recherche, 2004, 297 P. ISBN 2-87009-873-1 Daniel Rabreau, Le Théâtre de l'Odéon : Du monument de la Nation au théâtre de l'Europe, Naissance du monument de loisir urbain au XVIIIe siècle, Paris : Belin, 2007, 183 P. ISBN 978-2-7011-3304-1 Посилання Офіційна сторінка Театру
École nationale supérieure des arts décoratifs

L'École nationale supérieure des arts décoratifs (ENSAD) és una universitat de París. L'escola està especialitzada en art i disseny i es va fundar als segles XVIII i XIX. L'escola és membre de la Universitat PSL. En aquest context participa en el curs de doctorat SACRe (Ciències, Arts, Creació, Recerca) l'ambició del qual és reunir artistes, creadors i científics. Graduats famosos Kader Attia, un artista francès d'origen algerià Louis Cane, un artista pintor i escultor francès Hervé Loilier, un pintor francès contemporani Catherine Meurisse, una dibuixant de còmics, il·lustradora i guionista francesa Michel Ocelot, un escriptor, dissenyador, artista de guió gràfic i director francès Referències
École nationale supérieure des arts décoratifs

Die École nationale supérieure des arts décoratifs, kurz »Arts Déco«, offiziell abgekürzt ENSAD, ist eine Grande école für (wörtlich) angewandte Kunst, also Grafik, Kommunikationsdesign und Innenarchitektur in der Rue d’Ulm im 5. Arrondissement von Paris. Sie ging aus der École Royale Gratuite de Dessin hervor, die 1766 von Jean-Jacques Bachelier gegründet und im Folgejahr mit einem Patent Louis XV. eröffnet wurde. Nach mehreren Namenswechseln hieß sie ab 1877 École Nationale des Arts Décoratifs und erhielt 1925 den heutigen Namen. Geschichte Ursprüngliches Anliegen war die Ausbildung von Malern zur Verbesserung des Designs von industriellen Produkten. Im Laufe der Zeit stiegen die künstlerischen Ambitionen der Ausbildung, und die Schule wurde eine Ausbildungsstätte für Grafik. Unter der Leitung von León Moussignac kam als weiteres Fachgebiet die Innenarchitektur hinzu. In den 1960er Jahren wurde die Schule mit der Lehrtätigkeit von Roger Tallon zu einem Zentrum des Industriedesigns. Unter der Leitung Michel Tourlières kamen als neue Aufgabengebiete Textil-, Möbel- und Photodesign, Bühnenbild, Video und Computergraphik hinzu. Direktoren Horace Lecoq de Boisbaudran, 1866–1869 Eugène Morand, 1908–1925 Léon Deshairs, 1940 und 1943–1945 Léon Moussinac, 1945–1959 Jacques Adnet, 1959–1971 Michel Tourlière, 1971–1990 Richard Peduzzi, 1990–2002 Patrick Raynaud, 2002–2008 Geneviève Gallot, seit 2008 Professoren Louis Briat Cassandre Brice Dellsperger Larisa Dryansky Joseph-André Motte Florence Paradeis Roger Tallon Jean Widmer Philippe Starck Pierre Bernard (Grapus) Bekannte ehemalige Studenten Claude Closky (* 1963), Künstler Jean-Philippe Delhomme (* 1959), Illustrator und Autor Philippe Dupuy (* 1960), Comicautor Jean-François Guiton (* 1953), Installations- und Videokünstler Jean-Paul Goude (* 1940), Grafik-Designer, Illustrator, Fotograf und Werbefilmregisseur Emmanuel Guibert (* 1964), Comiczeichner und -szenarist John Howe (* 1957), Buchillustrator Pierre Huyghe (* 1962), Bildender Künstler Marcel Ichac (1906–1994), Bergsteiger, Regisseur und Fotograf Fernand Léger (1881–1955), Maler, Bildhauer, Grafiker, Keramiker und Filmregisseur Jean-Denis Pendanx, Comicautor Francis Picabia (1879–1953), Schriftsteller, Maler und Grafiker Fernand Renard (1912–1988), Maler Pierre-Yves Rochon (* 1946), Innenarchitekt Jacques Tardi (* 1946), Comicautor Martin Veyron (* 1950), Comicautor Elsa Werth (* 1985), Künstlerin Weblinks Homepage der École nationale supérieure des arts décoratifs Studentenprojekte (Videos) (Memento vom 23. Juli 2011 im Webarchiv archive.today) Einzelnachweise
École nationale supérieure des arts décoratifs

École nationale supérieure des arts décoratifs (informálisan ENSAD) egy párizsi egyetem. Az iskola a művészetre és a designra specializálódott, és a 18. és 19. században alapították. Az iskola a PSL Egyetem tagja. Ebben az összefüggésben részt vesz a SACRe doktori képzésében (Tudományok, Művészetek, Alkotás, Kutatás), amelynek célja a művészek, alkotók és tudósok összehozása. Híres diplomások Pierre Bernard, francia tervezőgrafikus Antun Augustinčić, horvát nemzetiségű jugoszláv szobrász Hajdu István, rdélyi magyar származású francia szobrász Jegyzetek
École nationale supérieure des arts décoratifs

La École nationale supérieure des arts décoratifs (ENSAD) è un'università di Parigi. La scuola è specializzata in arte e design ed è stata fondata nel XVIII e XIX secolo. La Scuola è membro della PSL University. In questo contesto partecipa al corso di dottorato SACRe (Scienze, Arti, Creazione, Ricerca) la cui ambizione è quella di riunire artisti, creatori e scienziati. Insegnanti famosi Philippe Starck, un architetto e designer francese Laureati famosi Jules Dalou, uno scultore francese Hector Guimard, un architetto francese Christian-Jaque, un regista francese Léon Lhermitte, un pittore francese Rébecca Dautremer, un'illustratrice francese Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su École nationale supérieure des arts décoratifs Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su ensad.fr. École nationale supérieure des arts décoratifs, su ISIL.