NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Notre-Dame-de-Lorette (Paris)

Die Pfarrkirche Notre-Dame-de-Lorette [nɔtʁə dam də lɔʁɛt] ist eine im Stil einer römischen Basilika erbaute Kirche in Paris. Sie befindet sich im 9. Arrondissement, etwa 100 m nördlich der Rue la Fayette. Die Basilika ist dem Patrozinium Unserer Lieben Frau von Loreto geweiht. Geschichte Die Bauzeit erstreckte sich von 1823 bis 1836. Architekt war Louis-Hippolyte Lebas, der auch am Bau der Pariser Börse, des Palais Brongniart, beteiligt war. Das Patrozinium der Kirche soll an das Wunder erinnern, bei dem Engel das Haus der Heiligen Familie von Nazareth nach Loreto in Italien getragen haben sollen. Bleiglasfenster Die Bleiglasfenster in der Kirche sind die ersten Fenster, die von der Manufacture de Sèvres gefertigt wurden. Sie wurden in den 1830er Jahren nach Kartons namhafter Künstler ausgeführt, die Darstellung der Himmelfahrt Mariens stammt von Pierre Delorme. Orgeln Hauptorgel Aristide Cavaillé-Coll baute in der Kirche 1836–1838 eine seiner ersten Orgeln auf. Der Komponist César Franck war hier von 1846 bis 1859 Organist. Die Orgelbauer Stolz und Haerpfer-Erman setzten sie 1881 bzw. 1975 instand. Die Orgel ist als monument historique klassifiziert und hat folgende Disposition: Koppeln: Pos./G.O.; Tirasse G.O.; Tirasse Pos. Tremblant. Appel d’anches G.O. Chororgel Die Chororgel befindet sich mittig hinter dem Hochaltar. Umgebung Direkt neben der Kirche befindet sich die gleichnamige Métrostation Notre Dame de Lorette der Linie 12. Neben der Kirche verläuft die Rue Notre-Dame-de-Lorette. Literatur Mairie de Paris (Hrsg.): Vitraux parisiens. Les balades du patrimoine Nr.11. Paris 2010 Zur Orgel Edward J. Hopkins und Edward Francis Rimbault: The Organ Its History and Construction: A Comprehensive Treatise on the Structure & Capabilities of the Organ. R. Cocks/H. Bailiere, London/New York 1870, S. 415 (Online). Weblinks Église Notre-Dame-de-Lorette in der Base Mérimée des französischen Kulturministeriums (französisch) Text und Fotos von der Pfarrgemeinde (französisch) Einzelnachweise
Notre-Dame-de-Lorette

Notre-Dame-de-Lorette är en kyrkobyggnad i Paris, belägen vid Rue de Châteaudun i Paris nionde arrondissement. Kyrkan, som började byggas 1823, ritades av Hippolyte Le Bas. Kyrkans namn syftar på Det heliga huset i Loreto. Frisen bär inskriptionen: BEATAE•MARIAE•VIRGINI•LAVRETANAE. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église Notre-Dame-de-Lorette de Paris, 28 oktober 2014. Notre Dame de Lorette. Lyon: M. Lescuyer et Fils. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Notre-Dame-de-Lorette.
St-Séverin (Paris)

Die römisch-katholische Pfarrkirche Saint-Séverin in Paris liegt an der Rue Saint-Séverin im Quartier Latin im 5. Arrondissement. Sie gilt als die älteste Kirche der Stadt auf dem linken Seine-Ufer. Geschichte Der Ursprung der Kirche geht auf eine Eremitenklause des Severinus von Paris zurück, der hier im 6. Jahrhundert gelebt haben soll. Wo heute die gotische Kirche steht, standen schon seit dem 6. Jahrhundert verschiedene Kirchen. Dies war zuerst eine karolingische Kirche, welche von den Normannen zerstört wurde. Danach eine frühromanische Kirche, welche um 1220 abgerissen wurde, damit im Jahre 1230 mit dem Bau einer spätromanischen Kirche begonnen werden konnte. Diese brannte im 15. Jahrhundert aus, so dass die Kirche zum großen Teil neu aufgebaut werden musste. Vom Bau aus dem 13. Jahrhundert sind der Glockenturm, die westlichen drei Joche sowie Teile der Fassade erhalten geblieben. Der Bau ist eine fünfschiffige Basilika ohne Querschiff. Die Maße sind eher ungotisch, bei einer Länge von 50 Metern und einer Breite von 34 Metern ist die Raumhöhe mit nur 17 Metern unüblich gering. Der Chorumgang, der infolge der Fünfschiffigkeit doppelt ist, gilt als der architektonisch wertvollste Teil der Kirche. Die Glasmalereien der Fenster des Chores sind eine der Sehenswürdigkeiten der Kirche. Sie wurden 1966 von Jean Bazaine gestaltet. Sehenswert sind auch die alten Fenster aus dem 15. Jahrhundert. Als Restaurator der Fenster in den 1580er Jahren wird Jacques Pinaigrier angeführt. Auch das Triforium, welches normalerweise keine Öffnungen hat, ist durchgehend mit Fenstern versehen. An der Südseite der Kirche befinden sich ein kleiner Garten im Bereich des früheren Friedhofs mit gotischen Beinhäusern aus dem 15. Jahrhundert, die wegen ihrer kreuzgangsartigen Anlage auch „Cloître“ (deutsch: Kreuzgang) genannt werden. Orgeln Seit dem 14. Jahrhundert sind in Saint-Séverin Orgeln nachweisbar. Die Kirche besitzt heute zwei Orgeln. Eine große Kern-Orgel aus dem Jahr 1963, und eine kleine Hartmann-Orgel aus dem Jahre 1966. Die Hauptorgel hat 59 Register auf vier Manualen und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Koppeln: I/II, III/II, IV/II, II/P, III/P Einzelnachweise Weblinks Lageplan und Fotoserie Saint Séverin Offizielle Website zu Saint-Séverin Église Saint-Séverin in der Base Mérimée des französischen Kulturministeriums (französisch)
Iglesia de San Severin

La iglesia de San Severin (en francés: Saint-Séverin) es una iglesia francesa construida entre los siglos XV-XVI en estilo gótico flamígero, que se encuentra en la calle Prêtres-Saint-Séverin, en el Barrio Latino (V distrito) de París, cerca del río Sena. Es la iglesia parroquial de la parroquia de Saint-Séverin-Saint-Nicolas. La iglesia fue objeto de una clasificación al título de monumento histórico de Francia, parte de lista de 1862.​ Historia Fue construida entre el siglo XIII (campanario y los tres primeros tramos de la nave) y el siglo XV (resto de naves) En 1448 fue parcialmente destruida por un incendio durante la Guerra de los Cien Años, el arcipreste Guillaume d'Estouteville reconstruyó la iglesia en estilo gótico tardío, agregando una nueva nave al norte, y adaptándose la fachada exterior. En 1487 se finaliza la aguja de la torre.​ Entre 1489-1495 se construye el ábside y entre 1498-1520 las capillas laterales de la nave. Descripción La nave es de estilo flamígero y tiene 17 m de altura. Está decorada con vidrieras del siglo XIX. Tiene ocho tramos y forma de paralelogramo que termina en un ábside semicircular. No tiene crucero. Al igual que Notre-Dame de París, tiene dos naves laterales a cada lado, es decir, cinco naves, rodeadas por un centro de capillas, una disposición que da una asombrosa grandeza a todo el edificio. El deambulatorio tiene diez tramos dobles de pilares originales en forma de palmera, uno de los cuales tiene una columna retorcida, o columna salomónica. Véase también Arquitectura gótica flamígera francesa Anexo:Monumentos históricos de Francia clasificados en 1862 Referencias
Église Saint-Séverin

De Église Saint-Séverin (Sint-Severijnkerk) is een kleine rooms-katholieke kerk in de Franse hoofdstad Parijs. Het gebouw is gesitueerd in het Quartier Latin, in de Saint-Séverinwijk (de Rue des Prêtres-Saint-Séverin om precies te zijn). Het is de oudste kerk aan de Rive Gauche van Parijs, maar hetzelfde wordt beweerd van de Église Saint-Germain-des-Prés. De parochie maakt tevens – opnieuw – gebruik van een flatgebouw aan de Boulevard Saint-Germain, vlak bij de Saint-Nicolas. Omgeving Het gebied waarop de kerk, de Square André-Lefèvre en het klooster zijn gevestigd wordt begrensd door de Rue des Prêtres-Saint-Séverin, de Rue de la Parcheminerie, de Rue Saint-Jacques en de Rue Saint-Séverin. Het gebouw wordt gebruikt voor kerkdiensten van de Saint-Séverin-Saint-Nicolasparochie. Deze dubbele naam stamt uit 1977, toen de Église Saint-Nicolas-du-Chardonnet werd bezet door aanhangers van de Priesterbroederschap Sint Pius X. Sindsdien behoort het gebied van Saint-Nicolas ook tot dat van Saint-Séverin. Het gebouw De kerk is gewijd aan Severinus van Parijs, een kluizenaar die de gewoonte had om te bidden in een klein primitief oratorium uit de 6e eeuw. Na zijn dood werd een basiliek opgericht op deze locatie. Deze werd door de Vikingen vernietigd, waarna hij in de 11e eeuw weer werd opgebouwd. De belangrijkste kenmerken zijn de flamboyant gotische stijl, en de veelal uit de 15e eeuw stammende waterspuwers en kerkklokken. Een van de klokken werd gegoten in 1412, waarmee het de oudste van Parijs is. Het interieur van de kerk bevat een aantal gotische glas-in-loodramen, waaronder een boom van Jesse, ramen uit de 19e eeuw en meerdere moderne vensters van Jean Bazaine langs de kooromgang, geïnspireerd door de zeven sacramenten. De omgang wordt tevens begrensd door 10 dubbele traveeën pilaren, in de vorm van een palmboom. De bouw van het marmeren koor werd gefinancierd door giften van hertogin Anne de Montpensier, nicht van Lodewijk XIV van Frankrijk. Mansart bouwde later aan de rechterzijde van de kerk een kapel. Orgels 4 klavieren en pedalen 59 orgelregisters Mechanische aandrijving van de klavieren en registers Externe links Parochie Saint-Séverin – Saint-Nicolas Église Saint-Séverin à Paris, Gotik-Romanik.de (foto's van het gebouw)
Kościół Saint Severin w Paryżu

Kościół Saint Severin (św. Seweryna) w Paryżu – zabytkowy późnogotycki kościół katolicki w Dzielnicy Łacińskiej, na lewym brzegu Sekwany. Historia Patron kościoła, św. Seweryn, był pustelnikiem żyjącym w pobliżu znajdującej się w VI wieku na miejscu dzisiejszego kościoła kaplicy. Gdy zmarł, został w niej pochowany, jednak imponującą bazylikę zniszczyli wikingowie. Została odbudowana w XI wieku, w poważnie zmienionej formie, co czyni z kościoła św. Seweryna najstarszy tego typu obiekt na lewym brzegu Sekwany. Jego obecna forma została jednak w dużej mierze ukształtowana przez przebudowę w XV wieku, w stylu gotyku płomienistego. Po tym okresie w bryle budynku nie zachodziły większe zmiany; jedynie w XVII wieku Mansart dobudował do niego jedną kaplicę, a kuzynka Ludwika XIV sfinansowała redekorację chóru oraz zakup imponujących organów. W XIX wieku był to jeden z ulubionych kościołów polskiej emigracji w Paryżu. W 1956 roku teren kościoła i klasztoru był areną protestów przeciw wojnie w Algierii. W kościele znajduje się dzwon z 1412 roku. Architektura Zespół architektoniczny kościoła i klasztoru zajmuje obszar wyznaczony ulicami Prêtres-Saint-Séverin, la Parcheminerie, Saint-Jacques i Saint-Séverin. Obiekt posiada typowe cechy późnego gotyku – bogate zdobnictwo zewnętrzne, w tym najbardziej znane gargulce, lekkość konstrukcji, przypory, sterczyny i wimpergi. Wnętrze również jest typowo gotyckie. Na uwagę zasługuje zespół witraży, w tym rzadkie w Europie zachodniej wyobrażenie Drzewa Jessego. Nawy kościoła oparte są na filarach, z których niektóre mają formę palmowych pni. Sklepienie jest krzyżowo-żebrowe. Rola w polskiej historii Kościół świętego Seweryna stał się w XIX wieku ulubionym miejscem nabożeństw Polaków z Wielkiej Emigracji. Spotykali się tu min. Adam Mickiewicz, Seweryn Goszczyński, Juliusz Słowacki, Józef Bem, Zygmunt Krasiński, Maurycy Mochnacki czy Fryderyk Chopin. W jednej z bocznych kaplic, w lewej nawie wisi obraz autorstwa Walentego Wańkowicza, z apelem: O PANI! KU RATUNKOWI NASZEMU POSPIESZ SIĘ, będący kopią obrazu Matki Boskiej Ostrobramskiej, przywieziony z Wilna i zawieszony tutaj 8 XII 1841 r. przez Andrzeja Towiańskiego, przywódcę Koła Sprawy Bożej. Przed tym obrazem zbierali się w modlitwie polscy tułacze Wielkiej Emigracji. Przypisy
Saint-Séverin

Saint-Séverin är en kyrkobyggnad i Paris, uppkallad efter den helige Severinus av Paris. Kyrkan är belägen vid Rue des Prêtres-Saint-Séverin i Paris femte arrondissement. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église Saint-Séverin, 27 juli 2014. The Church of Saint-Séverin. Ingersheim: S.A.E.P. 1991. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Saint-Séverin.
Kostel svatého Vincence de Paul (Paříž)

Kostel svatého Vincence de Paul (fr. Église Saint-Vincent-de-Paul) je katolický farní kostel v Paříži v 10. obvodu na náměstí Place Franz-Liszt postavený v letech 1824–1844. Kostel je od roku 1944 chráněn jako historická památka. Historie Kostel dominuje čtvrti vybudované v 19. století na místě bývalých pozemků leproserie svatého Lazara (později věznice Saint-Lazare), kterou převzal svatý Vincenc de Paul v roce 1632 a až do roku 1793 zde působila jeho kongregace lazaristů. Plány kostela a jeho výstavba byly původně svěřeny Jeanu Baptistu Lepèreovi (1761–1844), významnému architektovi své doby. Základní kámen byl položen v srpnu 1824 za přítomnosti pařížského prefekta Gasparda de Chabrol a pařížského arcibiskupa Hyacintha Louise de Quélena. Výstavba postupovala poměrně pomalu a kvůli nedostatku finančních prostředků a zejména kvůli červencové revoluci 1830 byl původní projekt zastaven. V roce 1831 se stavby ujal architekt Jacques Hittorf (1792–1867) a dohlížel na něj až do roku 1844, kdy byl kostel 25. října vysvěcen. Hittorf změnil původní projekt (ten počítal jen s jednou věží). Kostel utrpěl škody během bojů za Pařížské komuny, kdy jeho věže zasáhlo několik střel z Père Lachaise. Architektura Kostel má podélný půdorys. Nad portikem s iónskými sloupy je fronton, který zhotovil Charles-François Lebœuf (1792–1865) s tématem Apoteóza svatého Vincence de Paul. Světec je obklopen postavami symbolizující jeho činnost: misionář, galéra, Dcery křesťanské lásky. Uvnitř kostela je malovaný vlys, který vytvořil v letech 1848–1853 Hippolyte Flandrin podél lodi – mezi dvěma řadami sloupů na empoře je sto šedesát světců. Strop kostela navrhl sochař Luglien François Badou. Výzdobu kaple Panny Marie vytvořil William Bouguereaua (1885–1889). Autorem Kalvárie na hlavním oltáři je François Rude. Architekt Hittorff navrhl na fasádu umístit obrazy z emailu, které namaloval Pierre-Jules Jollivet. Ovšem nahota některých osob vyvolala takové pobouření, že v roce 1861 musely být zase odstraněny. První emailový obraz byl vrácen až v říjnu 2009 a dva byly zavěšeny uvnitř kostela. Všech sedm desek bylo nakonec vráceno na fasádu 26. června 2011 v souladu s původním návrhem Jacquese Hittorffa. Kostel má dvoje varhany. Hlavní postavil v roce 1852 Aristide Cavaillé-Coll. V roce 1970 byly restaurovány. Varhany na chóru vytvořil rovněž Cavaillé-Coll v roce 1858. Související články Kaple svatého Vincence de Paul (Paříž) Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Église Saint-Vincent-de-Paul (Paris) na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Vincence z Pauly na Wikimedia Commons (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek (francouzsky) Kostel na Structurae
St-Vincent-de-Paul (Paris)

Die Pfarrkirche Saint-Vincent-de-Paul in Paris (10. Arrondissement) ist dem heiligen Vinzenz von Paul geweiht. Geschichte Die Kirche wurde im 19. Jahrhundert auf dem Standort des historischen Haus Saint Lazare gebaut. Dieses beherbergte 1632 bis 1793 die von Vinzenz von Paul gegründete Congrégation de la Mission, hier lebte und arbeitete er. Die Pläne der Kirche wurden ursprünglich dem damals sehr angesehenen Architekten Jean-Baptiste Lepère anvertraut. Der Grundstein wurde am 23. August 1824 im Beisein des Präfekten des Départements Seine Gaspard de Chabrol und des Erzbischofs von Paris Hyacinthe-Louis de Quélen gelegt. Lepère organisierte den Baubeginn ab August 1824, doch erst 1831 wurde nach einigen Verzögerungen das Fußbodenniveau erreicht. Die Arbeiten am Bau verliefen schleppend und wurden zeitweise sogar unterbrochen. Finanzierungsprobleme und wohl auch die Julirevolution von 1830 verzögerten das Projekt. Es war schließlich der Schwiegersohn Lepères, der in Paris lebende Kölner Architekt Jakob Ignaz Hittorff, der die Arbeit ab 1831 fortsetzte. Hittorff änderte dabei seinen Plan einer korinthischen Ordnung im Untergeschoss und konzipierte eine ionische Säulenreihe, vollendet zu einer fünfschiffigen Kirche, die am 25. Oktober 1844 geweiht wurde. Von Hittorff stammt auch die Idee des Place Franz-Liszt, der als eine Art Kirchenvorplatz dient. Er entwarf außerdem ein System von Rampen, um den Höhenunterschied auszugleichen und so den Zugang für Kutschen zu erleichtern. Heute sind diese bepflanzt. Der von Charles-François Lebœuf-Nanteuil gefertigte Giebel über der an griechische Tempel erinnernden Säulenhalle dient der Apotheose des Namensgebers Vinzenz von Paul. Der Heilige ist umgeben von Figuren, die seine Taten symbolisieren: Ein Missionar, ein Galeerensklave, die Schwestern der Barmherzigkeit, die sich für die Kinder und Kranken aufopfern. Das Innere des Kirchenschiffs schmückt zwischen zwei Säulenreihen ein Gemäldefries, der sich bis zum Altarraum zieht. Er wurde 1848 bis 1853 von Hippolyte Flandrin geschaffen und stellt 160 Heilige dar. Die Dekoration in der Apsis der später hinzugefügten Marienkapelle ist von William Adolphe Bouguereau (1885–1889). Das Kruzifix des Hauptaltars stammt von François Rude. Orgel Die Orgel wurde 1852 von dem Orgelbauer Aristide Cavaillé-Coll erbaut. Das Instrument hat 66 Register (4949 Pfeifen) auf vier Manualen und Pedal, wobei das vierte Manualwerk (Solowerk) vakant ist. Die Spiel- und Registertrakturen wurden im 20. Jahrhundert elektrifiziert. Koppeln: I/II, III/I, III/II I/P, II/P, III/P Weblinks Église Saint-Vincent-de-Paul in der Base Mérimée des französischen Kulturministeriums (französisch) St-Vincent-de-Paul (Paris). In: Structurae L'Internaute Magazine: Diaporama (fr.) www.musimem.com (fr.) Organisten und Kapellmeister der Kirche Ulrich Schläger: Die Église Saint-Vincent-de-Paul – Hittorffs Ringen um ein Gesamtkunstwerk durch „die glückliche Allianz“ von Architektur, Malerei und Skulptur Einzelnachweise
Iglesia de San Vicente de Paúl (París)

La Iglesia de San Vicente de Paúl (del francés: église Saint-Vincent-de-Paul) es una iglesia católica francesa del siglo XIX erigida en estilo neoclásico en el X Distrito de París y dedicada en honor a San Vicente de Paúl. Está situada en el antiguo emplazamiento de la Maison Saint-Lazare donde tuvo su residencia la Congregación de la Misión y donde vivió y trabajó Vicente de Paúl entre 1632 y 1793. La iglesia y su decoración interior fueron inscritas al título de monumento histórico desde el 30 de noviembre de 1944.​ Historia La construcción del templo fue inicialmente confiada a Jean-Baptiste Lepère, un renombrado arquitecto de la época. La primera piedra se puso en agosto de 1824 en presencia del Prefecto del Sena y del arzobispo de París. La obra, sin embargo, avanzaba con lentitud fruto de la escasez de medios económicos y de la Revolución de 1830. En 1831 el proyecto pasó a manos de Jacques Hittorff quien consiguió concluir la obra en 1844. Meses después, en octubre, la iglesia fue inaugurada. El cambio de arquitecto supuso variaciones notables en el proyecto inicial añadiendo una segunda torre y mejorando la integración de la iglesia en la vecina plaza Franz Liszt, además se creó un sistema de rampas, hoy en día sustituidas por jardines, para facilitar el acceso a las calesas. En 1871 el templo recibió hasta 30 disparos de obús durante la revuelta popular que dio lugar a la Comuna de París. Estructura La iglesia de estilo neoclásico posee una planta basilical de 80 metros de largo y 27 metros de altura. En su pórtico se encuentra un frontón claramente inspirado en los templos griegos y esculpido por Charles-François Lebœuf-Nanteuil. Su temática es el apoteosis de San Vicente de Paúl. En el interior se observa un fresco pintado entre 1848 y 1853 por Hippolyte Flandrin que representa a 160 santos avanzando hacía el santuario. La decoración de la capilla de la Virgen fue obra de William Adolphe Bouguereau (1885-1889) mientras que la representación del Calvario que se encuentra sobre el altar principal fue realizado por François Rude. Órgano La iglesia posee dos órganos, el grande y el pequeño, el mayor compuesto por casi 5000 tubos fue realizado en 1852 por Aristide Cavaillé-Coll. Entre los organistas que tuvo el templo se encuentran personajes como : Louis Braille más conocido por inventar el Braille Léon Boëllmann Alexandre Georges Henri Nibelle Louis Morand Jean Costa y Pierre Cambourian (su actual titular) Galería de imágenes Notas Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Iglesia de San Vicente de Paúl. Fotos del templo Información sobre los dos órganos (en francés) Información detallada sobre los titulares de los órganos (en francés) Página web de la parroquia con información histórica sobre la iglesia (en francés)
Kościół Saint Vincent de Paul w Paryżu

Kościół Saint-Vincent-de-Paul w Paryżu (św. Wincentego a Paulo) – neorenesansowa świątynia w Paryżu, w 10. okręgu paryskim, pochodząca z XIX wieku. Historia Kościół został wzniesiony w XIX wieku na miejscu dawnego klasztoru Św. Łazarza, w którym działał św. Wincenty a Paulo. Obiekt ten został zburzony w czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Autorem projektu budynku był znany architekt paryski Jean-Baptiste Lepère, zaś kamień węgielny został położony w 1824 r. w obecności arcybiskupa Paryża de Quelena. W 1830 r. wybuch rewolucji lipcowej zakłócił prace, zaś dalsze przestoje wywołał brak pieniędzy. Na nowo budowa rozpoczęła się w 1831 r. i została ukończona trzynaście lat później pod kierunkiem zięcia Lepère'a Jacques'a Hittorffa, który istotnie zmodyfikował pierwotny projekt. W 1852 r. kościół otrzymał organy, które znajdują się w nim do tej pory; zostały zbudowane przez Aristide'a Cavallé'a-Cola i składają się z 2669 piszczałek. Do dobroczyńców parafii należał cesarz Napoleon III W czasie Komuny Paryskiej obiekt został siedmiokrotnie trafiony przez pocisk artyleryjski i poważnie uszkodzony. Komunardzi zdemontowali również pierwotne kościelne schody, z których zrobili barykady. Już po zakończeniu walk do kościoła została dobudowana Kaplica Maryi Dziewicy pod kierunkiem Williama Bougereau. Architektura Kościół został wzniesiony na klasycznym planie bazylikowym. Symetryczną fasadę wyznacza portyk z sześciu kolumn jońskich zwieńczonych tympanonem z krzyżem i płaskorzeźbą Charles'a-François Lebœuf-Nanteuila zatytułowana "Apoteoza św. Wincentego a Paulo". Przedstawia patrona kościoła w otoczeniu osób, którym pomógł w osiągnięciu zbawienia lub z którymi współdziałał (między innymi Siostry Miłosierdzia pracujące z dziećmi, galernik, misjonarze). Kościół jest dwu wieżowy. Każda z wież wzniesiona jest na planie kwadratu, z dwoma prostokątnymi oknami na najwyższej kondygnacji oraz skromną dekoracją w postaci czterech jońskich pilastrów oraz dwóch doryckich u podstawy, jak i figury świętego na środkowym poziomie. Dach pomiędzy wieżami dekorują kolejne cztery rzeźby ewangelistów. Na każdej z wież umieszczony został zegar. Kościół otoczony jest ogrodem, prowadzi do niego 20 stopni schodów. Wnętrze obiektu pokryte jest bogatą dekoracją malarską autorstwa Hipolita Flandrina wykonaną w latach 1848-1853. Główny ołtarz, autorstwa François Rude'a, przedstawia drogę krzyżową. Organiści W latach 40. XIX wieku organistą był Louis Braille twórca alfabetu dla niewidomych. Przypisy
Saint-Vincent-de-Paul de Paris

Saint-Vincent-de-Paul är en kyrkobyggnad i Paris, invigd åt den helige Vincent de Paul. Kyrkan är belägen vid korsningen mellan Rue d'Abbeville och Rue la Fayette i Paris tionde arrondissement. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église Saint-Vincent-de-Paul de Paris, 29 oktober 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Saint-Vincent-de-Paul de Paris.