NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pont de Bir-Hakeim

De Pont de Bir-Hakeim is een brug over de rivier de Seine in de Franse hoofdstad Parijs, gebouwd tussen 1903 en 1905. De brug verbindt het 15e arrondissement aan de zuidzijde van de Seine met het 16e arrondissement aan de noordoever. De brug is gelegen tussen de Pont d'Iéna in het noorden en de Pont de Rouelle in het zuiden. In het midden van de Seine staat de Pont de Bir-Hakeim in verbinding met het noordelijke puntje van het Île aux Cygnes. De stalen brug is de tweede brug die op deze locatie is gebouwd. De eerste brug was gebouwd in 1878, maar is in de jaren 1903 - 1905 vervangen door de huidige boogbrug die een afstand overbrugt van 237 meter. De brug bestaat uit twee verdiepingen en is ontworpen door Jean Camille Formigé en Louis Biette. De onderste verdieping is geschikt voor autoverkeer en voetgangers. Op de bovenste verdieping is een spoor aangelegd waar de Parijse metrolijn 6 gebruik van maakt. De spoorlijn wordt ondersteund door metalen pilaren, die enkel boven het Île aux Cygnes wordt afgewisseld met een stenen boog. Deze boog is gedecoreerd met vier beelden: La Science en Le Travail van Jules Coutan en de beelden L'Électricité en Le Commerce van Jean-Antoine Injalbert. Oorspronkelijk heette de brug Viaduc de Passy, naar de oorspronkelijke naam van het 16e arrondissement. In 1948 is de brug hernoemd naar Pont de Bir-Hakeim, naar de Slag bij Bir-Hakeim tijdens de Tweede Wereldoorlog. Bij deze slag vochten de Vrije Fransen in de Libische woestijn om een oase tegen het Afrikakorps van de Duitse veldmaarschalk Erwin Rommel. Er zijn diverse films op of bij de brug gedraaid, waaronder: Zazie dans le métro, Last Tango in Paris, Peur sur la ville en Inception. Galerij
Pont de Bir-Hakeim

Pont de Bir-Hakeim – most na rzece Sekwanie znajdujący się w Paryżu, we Francji. Most łączy 15. oraz 16. okręg Paryża. Część mostu przechodzi przez położoną na Sekwanie wyspę Île aux Cygnes. Most został zbudowany w latach 1903–1905 i zastąpił zniszczoną w 1878 Passerelle de Passy. Wykonany z metalu, jest długi na 227 metrów oraz szeroki na 24,7 m. Posiada dwa poziomy, dolny poziom jest przeznaczony dla pieszych oraz dla ruchu samochodowego. Drugi poziom stanowi wiadukt, który znajduje się nad poziomem dla samochodów i stanowi część linii nr 6 paryskiego metra. Wiadukt mostu jest ozdobiony licznymi tablicami pamiątkowymi, w tym tablicy upamiętniającej żołnierzy francuskich, którzy zginęli w Belgii podczas II wojny światowej. Oryginalnie most się nazywał Pont de Passy (na cześć byłej komuny Passy). Nazwa mostu został zmieniona w 1948 roku dla uczczenia walczących w bitwie o Bir Hakeim oddziałów Wolnych Francuzów. Pont de Bir-Hakeim jest dobrym punktem widokowym na Wieżę Eiffla. Linki zewnętrzne Pont de Bir-Hakeim na oficjalnej stronie Paryża
Ponte de Bir-Hakeim

A Ponte de Bir-Hakeim, antigamente Ponte de Passy, é uma ponte que cruza o Rio Sena em Paris, França, ligando o 15º e o 16º arrondissement de Paris, passando pela île aux Cygnes. Foi registrada como monumento histórico em 10 de Julho de 1986. A ponte é feita em aço em forma de arco, medindo 237 metros de comprimento e 24,7 metros de largura e é a segunda a ser construída no local e sua construção aconteceu entre 1903 e 1905, substituindo a ponte anterior de 1878. A ponte possui dois níveis, o nível inferior para automóveis e pedestres e o superior onde passa a linha 6 do Metropolitano de Paris. A linha férrea é suportada por colunatas de metal, com exceção sobre a île aux Cygnes, onde permanece um arco em alvenaria. Diversas placas comemorativas decoram a ponte, incluindo algumas dedicadas aos soldados que morreram na Bélgica durante a Segunda Guerra Mundial. O arco central da ponte, ao nível da ilha é decorado com quatro estátuas de pedra em auto relevo: figuras da Ciência e Trabalho por Jules-Felix Coutan e Eletricidade e Comércio por Jean Antoine Injalbert. Originalmente chamado de Viaduc de Passy, foi renomeada em 1948 para comemorar a Batalha de Bir Hakeim, entre as forças da França livre contra o Afrika Korps da Alemanha em 1942. A ponte também é famosa por ter sido cenário de locações do filme Último Tango em Paris. História A ponte foi construída em substituição à Passerelle de Passy (Passarela de Passy) que datava da Exposition Universelle de 1878. Um concurso para a estrutura metálica da nova ponte foi organizado entre 8 de novembro de 1902 e 14 de janeiro de 1903. O Passerelle foi movido rio abaixo por 30 metros antes da construção da ponte começar, a fim de proporcionar uma travessia do rio durante a construção da nova ponte. A mudança do Passerelle ocorreu em 20 e 21 de agosto de 1903; no dia 22, o Passerelle foi testado quanto à segurança e, no dia 23, foi reaberto à circulação. O Passerelle só seria demolido após a conclusão da ponte em 1905. A construção da nova ponte foi feita sob a direção de Louis Biette, por Daydé e Pillé. A ponte foi decorada por Jean-Camille Formigé, que também projetou o Viaduc d'Austerlitz, o Jardin des Serres d'Auteuil, bem como o parque abaixo do Sacré-Coeur. Notas ==Referências==
Мост Бир-Хакейм

Мост Бир-Хакейм (фр. Pont de Bir-Hakeim), до 1948 г. мост Пасси (фр. Pont Passi) — двухуровневый мост через реку Сена, расположенный на границе XV округа и XVI округа Парижа. Соединяет авеню Президента Кеннеди на правом берегу с районом Гренель на левом. Его длина составляет 237 метров, ширина — более 24 метров. Мост включён в список исторических памятников в 1986 году. История Предшественник нынешнего моста был построен к Всемирной выставке 1878 года. Переправа была сделана из металла. В 1902 году в Париже провели конкурс на право восстановления моста. В 1905 году мост Пасси перестроили под руководством архитектора Луи Бьета. Он соорудил двухуровневый мост, который одновременно могли использовать пешеходы, автомобили и железнодорожный транспорт. Сейчас по верхнему уровню ходят поезда метрополитена. 8 июня 1949 года, в годовщину провозглашения Сопротивления, мост переименовали в честь битвы при Бир-Хакейме, где войска Свободной Франции сражались с немецко-итальянской армией. Архитектура и особенности конструкции Мост состоит из трёх пролётов, разделённых массивной каменной аркой. Конструкция украшена четырьмя статуями-аллегориями: «Наука» и «Труд работы» Жюля Кутана, а также «Электричество» и «Торговля» Жана-Антуана Инжальбера. Верхняя часть моста лежит на колоннах, освещаемых лампами в стиле ар-деко. На опорах моста установлены чугунные фигуры моряков со стилизованным гербом Парижа и кузнецы, которые клепают щит с вензелем Республики Франция — «RF». С одной стороны моста находится спуск к насыпному Лебединому острову, где с 1889 г. стоит парижская Статуя Свободы (в 4 раза меньше нью-йоркской). На другой стороне расположена статуя «Возрождающаяся Франция» работы скульптора Хольгера Ведеркинча. У подножья памятника находится смотровая площадка с видом на Эйфелеву башню. В культуре Мост Бир-Хакейм часто выступает в качестве площадки для киносъёмок. Сцены на этом мосту присутствуют в фильмах: «Лифт на эшафот», «Зази в метро», «Страх над городом», «Ронин», «Такси 2», «Последнее танго в Париже», «Сокровище нации: Книга тайн», «Индеец в Париже», «Мюнхен», «Начало», «Декстер», «Конформист», «Профессионал», «Любовь». Американская певица Джанет Джексон выпустила в 1990 году клип на песню Come Back To Me, в котором она ходит по улицам Парижа, включая мост Бир-Хакейм. Кадры с участием моста Бир-Хакейм также присутствуют в визуале на сингл «НЕО» русскоязычного рэпера Платина. Расположение Примечания Ссылки RFI. 70 лет сражению при Бир-Хакейме О мосте на сайте мэрии Парижа (архив) IMDB. О фильмах, снятых на мосту Бир-Хакейм (архив)
Міст Бір-Хакейм

Міст Бір-Хакейм або Бір-Акем (фр. Pont de Bir-Hakeim), до 1948 року — міст Пассі (фр. Pont Passi) — дворівневий міст через річку Сена, розташований на межі XV та XVI округу Парижа. Поєднує авеню президента Кеннеді на правому березі з районом Гренель на лівому. Його довжина становить 237 метрів, ширина — понад 24 метри. Історія У 1902 році влада Парижа оголосили конкурс на будівництво нового моста на заміну пішохідного мосту, який там вже був. Переміг проєкт Луї Б'єта, якому й було доручено спорудити суперсучасний, як на той час, дворівневий міст. Верхній рівень був призначений для потягів метро. Нижній — для пішоходів і авт. Таке рішення було викликане швидким розвитком метро, як нового виду громадського транспорту. Спочатку міст було названо «Віадук Пассі», але 1949 року міст був перейменований на честь перемоги в битві за Бір-Хакейм у 1942 році, коли війська союзників розгромили німецько-італійську армію. Примітки
La Santé

La Santé (francouzsky: Prison de la Santé) je věznice v Paříži, která se nachází ve 14. obvodu. Budova Věznice byla postavena roku 1867 architektem Vaudremerem. Má lichoběžníkový půdorys a obklopují ji čtyři ulice: na severu Boulevard Arago na západě ulice Rue Messier na jihu ulice Rue Jean Dolent na východě ulice Rue de la Santé Až do roku 2000 byli vězni rozdělováni podle geografického původu a etnika. Některé skupiny vězňů jsou odděleny, ale většina je rozptýlena ve čtyřech blocích: Blok A: Východní Evropa Blok B: Černá Afrika Blok C: Maghreb Blok D: zbytek světa V současnosti jsou funkční pouze bloky A a D, zbylé dva procházejí rozsáhlou rekonstrukcí. Věznice La Santé je posledním vězením intra-muros v Paříži. Další důležité věznice v okolí metropole jsou v Poissy, v Fleury-Mérogis, ve Fresnes a v Melunu. Tresty smrti Od roku 1899, kdy byla uzavřena pařížská věznice Grande Roquette, byli odsouzenci k deportaci a trestu smrti internováni v La Santé. Gilotina byla umístěna na rohu ulic Rue de la Santé a Boulevard Arago. První poprava zde byla vykonána 6. srpna 1909. Během okupace zde bylo popraveno 18 odbojářů. Poslední poprava se konala 28. listopadu 1972, kdy byli popraveni Claude Buffet a Roger Bontems. Známé osobnosti vězněné v La Santé Victor Serge (1890–1947) – revolucionář a spisovatel ruského původu Bernard Bonnet (* 1948) – francouzský prefekt Iljič Ramirez Sánchez (* 1949) – venezuelský terorista Yvan Colonna (* 1960) – korsický nacionalista Jacques Crozemarie (1925–2006) – zakladatel francouzské Asociace pro výzkum rakoviny Jean-Christophe Mitterrand (* 1946) – syn Françoise Mitterranda Maurice Papon (1910–2007) – francouzský politik a policejní úředník Alfred Sirven (1927–2005) – obchodník odsouzený za rozsáhlou korupci ve společnosti ELF Aquitaine Bernard Tapie (1943–2021) – obchodník a francouzský poslanec Léon Daudet (1867–1942) – spisovatel, novinář a politik Guillaume Apollinaire (1880–1918) – francouzský básník, dramatik a anarchista Samy Naceri (* 1961) – francouzský herec a producent, známý z filmu Taxi Karel Toman (1877–1946) – český básník, novinář a překladatel Antonín Pelc (1895–1967) – malíř Adolf Hoffmeister (1902–1973) – český spisovatel a publicista Alén Diviš (1900–1956) – český malíř a ilustrátor La bonne Santé Naproti vězeňské bráně existovala kavárna jménem À la bonne Santé. Zde se často shledávali právě propuštění vězni se svými příbuznými. Byly zde natočeny scény pro mnoho francouzských filmů (například úvodní scéna s Jeanem-Paulem Belmondem ve filmu Nenapravitelný). Podnik byl uzavřen roku 1980. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Prison de la Santé na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu La Santé na Wikimedia Commons Nejdrsnější věznice světa – 1. díl: Prison de la Santé Archivováno 24. 9. 2015 na Wayback Machine. na stránkách StreetFame.org Archivováno 1. 8. 2015 na Wayback Machine.
La Santé

La Santé (fr. Maison d'arrêt de la Santé lub Paris – La Santé) – więzienie położone w 14. dzielnicy Paryża. Jest to jedno z najsławniejszych więzień Francji, posiada blok dla VIP-ów oraz oddział o zaostrzonym rygorze. Historia Więzienie La Santé zostało zbudowane w 1867 roku przez francuskiego architekta Emile Vaudremera. Placówka wzięła swoją nazwę od ulicy, na której znajdowała się główna brama więzienna. Więzienie zostało podzielone na cztery bloki oznaczone literami od A do D. Każdy blok był przeznaczony dla więźniów innej narodowości lub rasy. W takiej charakterystyce blok A był przeznaczony dla więźniów z Europy Wschodniej, blok B dla czarnoskórych Afrykanów, blok C był przeznaczony dla więźniów z Maghrebu a blok D dla reszty więźniów. W 1900 roku po zburzeniu więzienia de la Grande-Roquette, La Santé stało się ostatnim miejscem penitencjarnym w Paryżu, w którym wykonywano wyroki śmierci. Wyroki te były wykonywane głównie publicznie, za murami więziennymi za pomocą gilotyny, której używano od 1909 roku. W 1939 roku zakazano publicznych egzekucji, a miejsce egzekucji przeniesiono na więzienny plac. Ostatnimi więźniami, na których wykonano wyrok kary śmierci, byli Roger Bontems oraz Claude Buffet, którzy zostali straceni 28 listopada 1972. W czasie niemieckiej okupacji, La Santé służyło także jako miejsce przetrzymywania zarówno kryminalistów jak także działaczy opozycyjnych oraz członków ruchu oporu. W 1944 roku wraz z wkroczeniem aliantów do Paryża, w więzieniu wybuchł bunt, który został krwawo stłumiony przez okupacyjną francuską milicję (Vichy Milice). Znani więźniowie Guillaume Apollinaire Victor Serge Ilich Ramírez Sánchez Jérôme Kerviel Arsène Lupin (fikcyjnie) Jacques Fesch Manuel Noriega Nicolas Sarkozy Bibliografia Dominique Vasseur, Médecin chef à la prison de la santé, ISBN 2-253-15173-4
Тюрьма Санте

Тюрьма Санте (фр. maison d'arrêt de la Santé, prison de la Santé, или la Santé) — пенитенциарное заведение в Париже, расположенное в 14-м административном округе, в южной части города. На сегодня это единственная тюрьма, оставшаяся в пределах французской столицы. Название, в переводе означающее буквально «здоровье», происходит от имени расположенной рядом парижской улицы. История Санте была построена в 1867 г. по проекту архитектора Эмиля Водремера. В 1899 г., после упразднения пересыльного пункта Ла-Рокет в Санте стали помещать осужденных на каторгу или на смертную казнь. Перед тюрьмой на бульваре Араго приводились в исполнение смертные приговоры (до отмены публичной казни в 1939 году). Гильотина выкатывалась из тюрьмы по рельсам. Во время второй мировой войны и немецкой оккупации здесь помимо уголовников содержались политические заключённые, в том числе участники Сопротивления и коммунисты. В 1941—1942 г. девять из них были казнены, о чём сейчас напоминают мемориальные доски на внешних стенах тюрьмы. Особенности Тюремный комплекс имеет в плане трапециевидную форму. Северная стена выходит на бульвар Араго, восточная — на улицу Санте, южная — на улицу Жана Долана. Заключённые размещаются по корпусам (блокам) в зависимости от их национальной принадлежности. Так, в блоке A содержатся выходцы из Восточной Европы, в блоке B — чернокожие африканцы, в блоке C — арабы из Магриба, в блоке D — выходцы из других стран мира. Образ Санте в культуре Название тюрьмы фигурирует во многих произведениях французских поэтов. Истории заключённых в Санте посвящён фильм «Дыра» (Le Trou, 1960, режиссёр Жак Беккер). В тюрьме Санте сидел и не раз из неё сбегал знаменитый герой произведений французского писателя Мориса Леблана джентльмен-грабитель Арсен Люпен. Знаменитые заключённые Пьер-Анри Бюнель Виктор Львович Кибальчич Ильич Рамирес Санчес Рудольф Гильфердинг Иссэй Сагава Павел Горгулов Жан Жене Жак Мерин Марсель Петио Гийом Аполлинер Жак Феш Раймон Ле Бурре Самуил Шварцбурд Николя Саркози Примечания Ссылки Парижская тюрьма «Санте»
La Santé-fängelset

La Santé-fängelset (franska: Maison d’arrêt de Paris – La Santé) är ett franskt före detta fängelse och numera centralhäkte beläget i Paris. Det invigdes 1867 och drivs av Frankrikes justitieministerium. Det är ett av Frankrikes mest kända fånganstalter. Tillsammans med Fleury-Mérogis-fängelset (Europas största fängelse) och Fresnes-fängelset, båda belägna i sydliga förorter, är det ett av de tre huvudfängelserna i Parisområdet. Historia Fängelsekomplexet, som är konstruerat i en panoptikon-struktur med rastgårdar mellan "stjärnspetsarna", ritades av arkitekten Vaudremer. Det invigdes den 20 augusti 1867 och fick namn efter adressen vid rue de la Santé. Den gatan var i sin tur namngiven efter det äldre Santé-sjukhuset (hôpital de la Santé, senare namnbytt till hôpital Sainte-Anne) som låg i gatans ena ände. Redan från början planerades fängelset för individuell inlåsning, med intagna i enskilda celler. Man erbjöd – för den tiden hälsosamma – boendeförhållande för 1 000 fångar, fördelade på två fängelseblock. 1892 inrättades på fängelset särskilda avdelningar anpassade för provisorisk vistelse av fångar dömda till straffarbete, dödsdömda och politiska fångar. För det ändamålet byggdes en ny, tre våningar fängelsebyggnad med plats för 650 fångceller. 1934 avskaffades institutionens dåvarande roll som centralfängelse, varefter man fortsatt som centralhäkte med viss roll som fängelse. 1949 omvandlades den till fängelse för departementet Paris. Ett fängelseblock för fångar av högsta säkerhetsklassning öppnades 1970. 1 januari 2020 fanns 197 fångplatser (celler och liknande) på fängelset/häktet. Eftersom antalet intagna då var 236, var fängelset drabbat av överbeläggning. Samtidigt pågick dock byggnadsarbeten i fastigheten, vilket begränsade antalet fångplatser. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, 25 april 2013. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör La Santé-fängelset.
Pont Mirabeau

Pont Mirabeau (česky Mirabeův most) je silniční most přes řeku Seinu v Paříži. Spojuje 16. obvod na pravém břehu a 15. obvod na levém. Most nese jméno spisovatele, diplomata, novináře a významného politického činitele během Francouzské revoluce, kterým byl Honoré Gabriel Riqueti de Mirabeau (1749–1791). Historie O výstavbě nového mostu rozhodl francouzský prezident Sadi Carnot 12. ledna 1893. Most byl dostavěn v roce 1896. Roku 1975 byl zařazen mezi historické památky. Architektura Autorem mostu je inženýr Paul Rabel. Ocelový most má tři oblouky, které nesou dva zděné pilíře. Hlavní oblouk má rozpětí 93 metry a postranní 32,4 m. Celková délka mostu je 173 m, šířka 20 m (vozovka 12 m a dva chodníky 4 m každý) a výška 15 m. V době svého vzniku byl mostem s nejvyšší palubou nad hladinou Seiny v Paříži. Oba pilíře jsou z každé strany vyzdobeny alegorickými sochami z bronzu, jichž autorem je Jean-Antoine Injalbert. Na pravém pilíři po proudu je Ville de Paris (Město Paříž) a proti proudu Navigation (Navigace), na levém pilíři jsou sochy Abondance (Hojnost) po proudu a Commerce (Obchod) proti proudu. Na zábradlí uprostřed mostu je znak města Paříže. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pont Mirabeau na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pont Mirabeau na Wikimedia Commons (francouzsky) Most na stránkách města Paříže Archivováno 14. 8. 2020 na Wayback Machine. (francouzsky) Historie mostu na Structurae (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek
Puente Mirabeau

El puente Mirabeau​ (en francés: Pont Mirabeau) es un puente parisino sobre el río Sena que une el XV Distrito con el XVI. Fue construido entre 1893 y 1896​ y declarado monumento histórico en 1975.​ No debe confundirse con otro "puente de Mirabeau" (Pont de Mirabeau) situado en el desfiladero Mirabeau (Défilé de Mirabeau) sobre el río Durance, entre Mirabeau y Jouques, al sureste de Francia.​ Historia La decisión de construir el nuevo puente fue tomada por Sadi Carnot, Presidente de la República, el 12 de enero de 1893. Fue diseñado por el ingeniero Paul Rabel, responsable de los puentes de París, asistido por Jean Résal y Amédée Alby.​ La empresa encargada de la obra fue Daydé & Pillé.​ Estructura El puente se compone de tres arcos: uno principal de 93 metros de longitud y dos laterales de 32,4 metros cada uno. Los dos soportes del puente representan dos barcos. El más cercano a la margen derecha baja el río Sena, mientras que el situado en la margen izquierda sube el río. Estos barcos están decorados con cuatro estatuas alegóricas de Jean-Antoine Injalbert que representan: la ciudad de París, la navegación, la abundancia y el comercio. Las cuatro estatuas muestran también en su parte superior el escudo de la ciudad. El puente en el arte Le pont Mirabeau es uno de los poemas más conocidos de Guillaume Apollinaire Brassens hace mención a él en su canción Les Ricochets. Le pont Mirabeau es una canción de Léo Ferré de 1951, versionada por Marc Lavoine en 2001. Paul Celan se habría suicidado en la noche del 19 al 20 de abril de 1970 tirándose al río desde este puente, lo que elevó la carga poética del lugar. Galería de imágenes Fotos de las cuatro estatuas que adornan el puente. Son obras del escultor Jean-Antoine Injalbert. Los frisos y relieves de la cubierta del puente son obra de su alumno Antoine Sartorio. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Puente Mirabeau.
Pont Mirabeau

De Pont Mirabeau is een brug over de Seine in Parijs, die de Rue de la Convention in het 15e en de Rue de Rémusat in het 16e arrondissement met elkaar verbindt. De brug is genoemd naar Honoré Gabriel de Riqueti, graaf van Mirabeau. Sinds 1975 staat de brug op de Franse monumentenlijst. Het 15e arrondissement ligt aan de linkeroever, het 16 arrondissement aan de rechteroever van de Seine. De centrale overspanning van de brug is 93 m lang, de twee andere overspanningen beide 32,4 m. De twee pijlers stellen schepen voor, bij de rechteroever een schip dat de Seine afvaart en bij de linkeroever een schip dat de Seine opvaart. Op de pijlers staan beelden van de kunstenaar Jean Antoine Injalbert. Waar de Pont Mirabeau de Seine overgaat, ligt aan weerszijden van de rivier een boulevard. Aan de linkeroever ligt tussen de brug en de boulevard nog een spoorlijn, die dieper dan de boulevard ligt. Station Javel ligt op de plaats waar de brug over het spoor gaat. Metrostation Javel - André Citroën ligt daar ook, aan de overkant van de boulevard. Aan de andere kant van de Seine, aan de rechteroever gaat een trap naar beneden naar de kade. Geschiedenis Op 12 januari 1893 nam de Franse president Sadi Carnot het besluit dat op deze plaats een brug moest worden gebouwd. De brug is daarna tussen 1895 en 1897 gebouwd. Voor de bouw waren Amédée Alby, Paul Rabel en Jean Résal verantwoordelijk. Toen de brug af was, was het de brug met de langste overspanning ter wereld. Trivia Guillaume Apollinaire heeft over de Pont Mirabeau een gedicht geschreven, Georges Brassens heeft er een lied over geschreven. Afbeeldingen
Pont Mirabeau

Pont Mirabeau – most na Sekwanie położony w Paryżu, zbudowany w latach 1895–1897. Historia Decyzję o budowie mostu podjął prezydent Francji Sadi Carnot w 1893 roku. Budowa mostu rozpoczęła się w 1895 roku, a zakończyła dwa lata później. W 1975 roku Pont Mirabeau został uznany za historyczny zabytek narodowy. Lokalizacja Most łączy 15. okręg Paryża z 16. okręgiem. Wokół mostu znajduje się Gare de Javel, przystanek paryskiego RERu. Najbliższą stacją paryskiego metra jest Mirabeau oraz Javel – André Citroën. Architektura Most jest oparty na trzech łukach – jednym dużym o szerokości 93 metrów oraz dwóch mniejszych o szerokości 32,4 metra każdy. Łączna długość Pont Mirabeau wynosi 173 m, a jego szerokość 20 m. W chwili oddania do użytku Pont Mirabeau był najdłuższym oraz najwyższym mostem ówczesnego Paryża. Pont de Mirabeau jest ozdobiony 4 figurami, które nazywają się: Miasto Paryż, Obfitość, Handel oraz Nawigacja. Wszystkie te figury zostały wykonane przez Jean Antoine Injalberta. Most w sztuce Utwór Le Pont Mirabeau znalazł się w zbiorze Alkohole napisanym przez Guillaume’a Apollinaire’a. Most pojawia się w piosence Marca Lavoine’a Le Pont Mirabeau. Galeria