NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pavillon Colombe

Der Pavillon Colombe in Saint-Brice-sous-Forêt, einer französischen Gemeinde im Département Val-d’Oise in der Region Île-de-France, wurde um 1770 errichtet. Seit 1994 steht das Gebäude an der rue Edith-Wharton mit Park und seinen Nebengebäuden als Monument historique auf der Liste der Baudenkmäler in Frankreich. Geschichte Das einem Schloss ähnliche Gebäude wurde für Jean-André Vassal, receveur des Finances, nach den Plänen des Architekten François-Joseph Bélanger (1744–1818) errichtet. Vassal schenkte es seiner Mätresse Marie-Catherine Colombe (1751–1830), nach der es benannt wurde. Diese war Schauspielerin an der Comédie-Italienne in Paris. Die prachtvolle Ausstattung erfuhr das Gebäude durch die Maler Jean-Honoré Fragonard und Hubert Robert. Die Skulpturen schufen Jean-Baptiste Pigalle und Jean-Antoine Houdon. Die amerikanische Schriftstellerin Edith Wharton wohnte ab 1919 bis zu ihrem Tod im Jahre 1937 in diesem Haus. Die Straße, an der sich der Pavillon Colombe befindet, wurde nach ihr benannt. Literatur Le Patrimoine des Communes du Val-d’Oise. Flohic Éditions, Band 1, Paris 1999, ISBN 2-84234-056-6, S. 236. Weblinks Pavillon Colombe in der Base Mérimée des französischen Kulturministeriums (französisch)
Taubenturm (Saint-Ouen-l’Aumône)

Der Taubenturm (frz. colombier) in Saint-Ouen-l’Aumône, einer französischen Gemeinde im Département Val-d’Oise in der Region Île-de-France, wurde in der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts errichtet. Der Taubenturm an der Avenue de Verdun steht seit 1947 als Monument historique auf der Liste der Baudenkmäler in Frankreich. Der runde Taubenturm, der zum grundherrschaftlichen Schloss gehörte, besteht aus Bruchsteinmauerwerk. Das Gebäude wird von einer Laterne mit schiefergedecktem Runddach abgeschlossen und von einem Dachknauf bekrönt. Siehe auch Taubentürme in Frankreich Literatur Le Patrimoine des Communes du Val-d’Oise. Flohic Éditions, Band 2, Paris 1999, ISBN 2-84234-056-6, S. 797. Weblinks Einzelnachweise
Chapelle Saint-Luc de Montrouge

La chapelle Saint-Luc, située au 23 avenue du Fort à Montrouge, est un des trois lieux de cultes de la paroisse Sainte Joséphine-Bakhita de Montrouge. Histoire du lieu de culte En 1959, la Foire de Paris exposait une chapelle modulaire conçue par les architectes Luc et Xavier Arsène-Henry, à la demande de la Conférence des évêques de France. Cette chapelle fut remontée sur un terrain appartenant à un club de football fondé au XIXe siècle et appelé Patronage Olier. Elle a été consacrée en 1961 par le cardinal Feltin. En 1979 lui a été adjointe une annexe destinée aux cours de catéchisme. Le 24 novembre 2011, la chapelle est labellisée au titre du Patrimoine du XXe siècle. Description du bâtiment Cette chapelle est bâtie sur un plan en losange, et peut accueillir trois-cents fidèles. Elle s'ouvre par une nef dont l'accès se fait par trois portes. Deux cloches électriques sont placées dans un campanile (à droite sur la photographie). Le mobilier est orné d'un vitrail réalisé par le maître-verrier Gérard Lardeur. Localisation La chapelle est située avenue du Fort, à côté du collège-lycée Maurice-Genevoix et face à la résidence Buffalo. Notes et références Voir aussi Articles connexes Église Saint-Jacques-le-Majeur de Montrouge Église Saint-Joseph-Saint-Raymond de Montrouge Liens externes Site de la paroisse catholique de Montrouge Portail de l’architecture chrétienne Portail des Hauts-de-Seine
Kościół śś. Józefa i Rajmunda w Montrouge

Kościół śś. Józefa i Rajmunda (fr. Église Saint-Joseph-Saint-Raymond) – rzymskokatolicka świątynia parafialna we francuskiej gminie Montrouge. Historia Przed budową obecnej świątyni wzniesiono kaplicę. Budowę ukończono w 1936 roku, może pomieścić około 200 osób. Kamień węgielny pod budowę kościoła wmurował 23 grudnia 1962 roku kardynał Maurice Feltin. Gotową świątynię otwarto oficjalnie 6 października 1963. W czerwcu 1983 poświęcono dzwon. Architektura Kościół modernistyczny, dwunawowy, o układzie bazyliki, wzniesiony na osi północ-południe według projektu Jacques’a Le Saint. Fasada jest okryta żółtawymi, kamiennymi płytkami. Jej głównymi ozdobami są: bellcote, dziewięć niewielkich, trójkątnych okien i zaokrąglony północno-wschodni narożnik. Wejście główne nie jest umiejscowione na fasadzie, lecz na zachodniej elewacji świątyni. Wchodzi się bezpośrednio do nawy głównej, a nawa boczna jest krótsza od głównej – cofnięta z północnej strony. Ściana nawy bocznej jest pokryta jasnożółtym tynkiem, znajdują się na niej niewielkie, kwadratowe okna. Znajdująca się ponad dachem nawy bocznej elewacja nawy głównej jest w większości przeszklona, okna są oddzielone wąskimi kawałkami ściany, które dźwigają dach. Dolna część elewacji wschodniej jest pozbawiona dekoracji, a w jej górnej części znajduje się rząd prostokątnych okien, o podobnej szerokości co te w ścianie zachodniej, lecz niższych. Galeria Kościół Kaplica Przypisy
Kostel Saint-Pierre de Montmartre

Kostel Saint-Pierre de Montmartre (francouzsky Église Saint-Pierre de Montmartre) neboli kostel sv. Petra na Montmartru je katolický kostel v 18. obvodu v Paříži, jeden z nejstarších kostelů ve městě. Byl vysvěcen v roce 1147 papežem Evženem III. a je jediným pozůstatkem bývalého královského opatství na Montmartru. Nachází se na samotném vrcholku kopce Montmartre v těsné blízkosti baziliky Sacré-Cœur. Spolu s kostelem Saint-Jean de Montmartre je jedním ze dvou farních kostelů na Montmartru. Kostel je od roku 1923 chráněn jako historická památka. Historie Jednoduchý kostel zde stál již v 7. století na místě původního římského chrámu boha Marta. Kostel byl zpustošen Normany v roce 885 a přestavěn v roce 944. Kolem roku 1096 byl přičleněn k převorství Saint-Martin-des-Champs. V roce 1133 byl merovejský kostel ve velmi špatném stavu prodán králi Ludvíkovi VI. Tím začala výstavba kostela pro ženský benediktinský klášter založený jeho manželkou, královnou Adélou Savojskou. Na Velikonoční pondělí (21. dubna) roku 1147 papež Evžen III. kostel slavnostně vysvětil. V průběhu šesti následujících století sloužil kostel jako farní i jako klášterní kostel. Zeď oddělující kůr od zbytku budovy zůstala až do roku 1906. V roce 1611 byla objevena krypta snad z období Merovejců pod kaplí Mučedníků. Za Francouzské revoluce byl klášter zrušen. Poslední abatyše Marie-Louise de Montmorency-Laval byla popravena gilotinou v roce 1794. Všechny budovy opatství Montmartre byly postupně prodány a zbořeny. Kostel sv. Petra unikl ničení zčásti proto, že sloužil jako farní kostel. Hřbitov Calvaire, který se rozkládá kolem kostela, byl rovněž zničen během revoluce, ale později byl obnoven. V roce 1794 byla nad kostelem postavena věž pro optický telegraf, který byl v provozu do roku 1844. Během Pařížské komuny zřídila v kostele feministka Paule Minck veřejnou školu. Kostel byl v letech 1900–1905 restaurován. Dne 21. května 1923 byl kostel zapsán mezi historické památky. Vitráže byly instalovány v roce 1953 a jejich autorem je Maurice Max-Ingrand. Zajímavosti v kostele Hrobka Adély Savojské, francouzské královny a zakladatelky opatství Obraz Snímání z kříže připisovaný španělskému malíři Josému de Riberovi (1591–1652) Sloupy v lodi pocházejí z antického chrámu boha Marta. Dva stojí v chóru a dva po stranách varhan. Rovněž pět korintských hlavic sloupů pochází ještě z kostela z merovejského období. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Église Saint-Pierre de Montmartre na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Saint-Pierre de Montmartre na Wikimedia Commons (francouzsky) Historie kostela na Structurae Virtuální prohlídka kostela (anglicky) Staré a nové fotografie kostela
Iglesia de San Pedro de Montmartre

Saint Pierre de Montmartre es una iglesia del barrio de Montmartre en París. Aunque la iglesia más famosa del barrio es la Basílica del Sagrado Corazón, la iglesia de Saint Pierre es conocida por ser el lugar en el que, según la biografía de Ignacio de Loyola, los siete fundadores de la Compañía de Jesús pronunciaron sus votos el 15 de agosto de 1534. Según la historia tradicional, la iglesia fue fundada por San Dionisio de París, en el siglo tercero. Sin embargo, en el lugar se han encontrado escasas señales de ocupación galo-romana, al margen de las numerosas intervenciones posteriores. Theodore Vacquier, el primer arqueólogo municipal, identificó los restos de los muros de piedra del antiguo Templo de Marte, del que Montmartre tomó su nombre. En 1657 el anticuario e historiador local Henri Sauval, visitó los restos que permanecían en el jardín del priorato, y los identificó con el Martis templum. La iglesia primitiva era una parada en el siglo IX para los peregrinos en el camino de la Basílica de Saint-Denis, que pertenecía en 1096 al conde de Melun. Luis VI compró la iglesia en 1133, a fin de establecer en ella un convento benedictino, y la iglesia merovingia fue reconstruida. Fue consagrada de nuevo por el Papa Eugenio III en 1147, en una ceremonia real en la que Bernardo de Claraval y Pedro, el abad de Cluny actuaron como acólitos. La década de 1680 y principios de 1670 marcó un momento especial en la historia de la abadía. Durante los años en que fue abadesa Renata de Lorena (la hermana de María, duquesa de Guisa), y especialmente mientras Margarita Luisa de Orleans, la gran duquesa de Toscana, residió allí (a partir de 1675), la música se convirtió en una parte importante de los servicios. Marc-Antoine Charpentier, compositor de María, escribió música devocional para ser interpretada allí. La comunidad benedictina se trasladó colina abajo a un nuevo convento en la década de 1680. La iglesia quedó en ruina durante la Revolución francesa, y en su lugar se construyó una torre para el telégrafo óptico. Fue reconstruida en el siglo XIX, y hoy en día es visitada por numerosos turistas que pueden admirar, entre otras cosas, las columnas de origen romano utilizadas en la nave. Altar Mayor Su altar mayor de cobre esmaltado, fue diseñado por Jean-Paul Froidevaux Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de San Pedro de Montmartre.
Saint-Pierre de Montmartre

De kerk van Saint-Pierre de Montmartre is een rooms-katholieke parochiekerk gelegen in het 18e arrondissement van Parijs, op de top van de heuvel Montmartre aan de rue du Mont-Cenis, nabij de Place du Tertre. De kerk ligt direct ten westen van de Basilique du Sacré-Cœur. Geschiedenis Het is een van de twee katholieke parochiekerken van de heuvel, naast de kerk van Saint-Jean de Montmartre aan de rue des Abbesses, en na de sluitingen ten tijde van de Franse Revolutie werd de kerk de op een na oudste parochiekerk in Parijs na die van Saint-Germain-des-Prés. De kerk is gebouwd op de site van een Merovingische basiliek, gewijd aan Saint-Denis, waarvan vijf kapitelen en vier marmeren zuilen zijn hergebruikt in de huidige kerk. De zuilen waren zelfs ouder en werden hergebruikt van een oude Romeinse tempel. Aan het begin van de twaalfde eeuw was de oude kerk in vervallen toestand geraakt. In 1133 werd de kerk verworven door koning Lodewijk VI de Dikke, die het bouwwerk liet vervangen door een nieuwe romaanse kerk die in 1147 door paus Eugenius III werd ingewijd. Koningin Adelheid van Maurienne stichtte tegelijkertijd de Koninklijke Abdij van Montmartre ten zuiden van de kerk. De kerk werd toen dus tegelijkertijd parochiekerk en abdijkerk. De bouw van het schip werd pas na het midden van de twaalfde eeuw voltooid en de apsis werd aan het einde van dezelfde eeuw herbouwd in een eenvoudige gotische stijl. De huidige gewelven van het schip en de kruising van het transept zijn echter flamboyant en dateren van omstreeks 1470, toen de kerk aan het einde van de Honderdjarige Oorlog grote reparaties nodig had. In 1686 verhuisden de benedictinessen naar een nieuw klooster in de buurt van de Place des Abbesses, en de kerk werd sindsdien exclusief gebruikt door de parochie, maar bleef eigendom van de Koninklijke Abdij van Montmartre tot de ontbinding van de abdij in 1792. Twee jaar later werd de apsis van de kerk gehavend door de bouw van een toren voor optische telegrafie erboven in het kader van de plannen van Claude Chappe. Als gevolg hiervan werden de oostelijke delen van de kerk niet teruggegeven aan de eredienst toen deze in 1803 werd heropend. Het bouwwerk bleef in een deplorabele staat en restauratiecampagnes in 1838-1845 en 1874 waren te beperkt om de ondergang te voorkomen. De sluiting van de kerk om veiligheidsredenen in 1896 leek definitief en het besluit om de kerk te redden werd pas op het laatste moment genomen. De restauratie werd uitgevoerd onder leiding van Louis Sauvageot tussen 1900 en 1905, en de Saint-Pierrekerk kreeg toen haar huidige aanzicht. Het erfgoed werd geklasseerd als monument historique op 21 mei 1923. De begraafplaats naast de kerk, de Cimetière du Calvaire, op een hoogte van 130,5 meter, is het hoogste punt van Parijs.
Kościół Saint Pierre de Montmartre

Kościół Saint Pierre de Montmartre (św. Piotra) – gotycki kościół z XII w. na wzgórzu Montmartre w Paryżu. Historia Według niektórych historyków kościół został wzniesiony przez św. Dionizego, jednak badania archeologiczne wykazały jedynie skromne pozostałości obiektu z tamtych czasów. Najstarszy znany nam z pewnością kościół pochodził z IX wieku i stanowił popularny przystanek dla pielgrzymów udających się do bazyliki Saint-Denis, pod opieką hrabiego Melun. W 1133 r. grunt i nieruchomość nabył dwór królewski i ufundował na jego terenie klasztor benedyktynów. Sfinansował również zasadniczą przebudowę kościoła, który został ponownie konsekrowany w 1147 przez papieża Eugeniusza III w obecności Bernarda z Clairvaux. Przy budowie nawy głównej wykorzystano wcześniejsze filary. Benedyktyni przenieśli się do nowego budynku, położonego poza wzgórzem, pod koniec XVII w., pozostawiając kościół bez gospodarza. Zrujnowany w czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej, obiekt został częściowo odbudowany w XIX wieku. Architektura Kościół jest trójnawowy, o układzie bazylikowym – nawa środkowa wyższa od pozostałych dwóch. Prezbiterium wyraźnie wyodrębnione, opięte przyporami, wieża od strony północnej utrzymana w stylu neoromańskim. Kościół posiada dwie apsydy. W fasadzie znajduje się wykonany w 1975 r. portal w stylu naśladującym gotyk. Wnętrze ze sklepieniem krzyżowym, wsparte na filarach o rzymskim rodowodzie przeniesionych z wcześniejszego kościoła. We wnętrzu cztery ołtarze, z czego jeden o rodowodzie dwudziestowiecznym. Pozostałe elementy wyposażenia w wieku tym samym, co cała świątynia.
Церковь Сен-Пьер-де-Монмартр

Церковь Сен-Пьер-де-Монмартр (фр. Saint-Pierre de Montmartre) — одна из старейших католических церквей Парижа. Ведёт свою историю с XII века. Церковь расположена на холме Монмартр, в XVIII округе. История Первоначально на этом месте существовал римский храм бога Марса. От него сохранились четыре мраморные колонны. Первая христианская церковь была создана здесь ещё в IX веке как перевалочное место для паломников, идущих к Сен-Дени. Король Людовик VI приобрёл эти земли в 1133 году с целью создания аббатства на Монмартре. Церковь была перестроена и повторно освящена папой Евгением III в 1147 году. Во время церемонии освящения в храме присутствовали Пётр, аббат Клюни, а также Бернард Клервоский. Супруга короля Аделаида Савойская стала первой настоятельницей нового монастыря. Согласно ряду исследователей биографии святителя Игнатия Лойолы, аббатство стало местом, где были приняты обеты, приведшие к созданию Ордена Иезуитов. Это событие произошло в 1535 году. В 1590 году во время осады Парижа войском гугенотов Генрих IV занял Монмартр, а в качестве своей ставки выбрал аббатство и церковь. Во время Великой французской революции аббатство было разрушено, а его настоятельницу Луизу де Монморанси казнили на гильотине. Церковь Сен-Пьер-де-Монмартр оказалась единственной, которая уцелела из всего комплекса зданий. Сначала здесь расположился Храм Разума, позже тут разместили склад продовольствия. В 1794 году на церковной башне установили первый оптический телеграф, проработавший вплоть до 1844 года. Примечательно, что с его помощью было принято сообщение о поражении армии Наполеона в битве при Ватерлоо. К началу XX века церковь находилась в плохом состоянии, ей угрожал снос. Общественность вступилась за храм, здание сохранили и отреставрировали, здесь возобновились богослужения. Вторая мировая война принесла храму новые разрушения. Старинные готические витражи были уничтожены. Их восстановили в 1953 году. Около церкви сохранилось маленькое кладбище Кальвэр, где похоронены несколько знаменитых жителей Парижа, включая скульптора Жана-Батиста Пигаля. Кладбище открыто для посещения только 1 ноября, в День Всех Святых. Архитектура и внутреннее убранство Хор церкви возведен ещё в XII веке. При этом были использованы античные колонны с коринфскими капителями. Неф был значительно переделан в XV веке, а западный фасад — в XVIII веке. Отдельного внимания заслуживают бронзовые врата работы итальянского мастера Томмазо Джисмонди. Они украшены изображениями сцен жизни Святого Петра, Богоматери, Святого Дионисия. В алтарной части расположены три больших витража, посвящённые Христу, Святому Петру и Святому Дионисию. В 2006 году в храме появилась деревянная скульптура покровителя виноделов Святого Винсента из Испании. Примечания Ссылки Официальный сайт церкви Виртуальный тур по церкви (360 градусов)
Saint-Pierre de Montmartre

Saint-Pierre de Montmartre är en kyrkobyggnad i Paris, invigd åt den helige Petrus. Kyrkan är belägen vid Rue du Mont-Cenis i Paris artonde arrondissement. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église Saint-Pierre de Montmartre, 23 oktober 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Saint-Pierre de Montmartre.
Церква Сен-П'єр-де-Монмартр

Церква Сен-П'єр-де-Монмартр (фр. Saint-Pierre de Montmartre) — одна з найстаріших католицьких церков Парижа. Веде свою історію з XII століття. Церква розташована на пагорбі Монмартр, в XVIII окрузі. Історія Спочатку на цьому місці існував римський храм бога Марса. Від нього збереглися чотири мармурові колони. Перша християнська церква була створена тут ще в IX столітті як місце для відпочинку паломників, які прямують до Сен-Дені. Король Людовик VI придбав ці землі в 1133 році з метою створення абатства на Монмартрі. Церква була перебудована і повторно освячена папою Євгеном III в 1147 році. Під час церемонії освячення в храмі були присутні Петро, абат Клюні, а також Бернард Клервоський. Дружина короля Аделаїда Савойська стала першою настоятелькою нового монастиря. Згідно ряду дослідників біографії святителя Ігнатія Лойоли, абатство стало місцем, де були прийняті обітниці, що призвели до створення Ордена Єзуїтів. Ця подія відбулася в 1535 році. У 1590 році під час облоги Парижа військом гугенотів Генріх IV зайняв Монмартр, а в якості своєї ставки вибрав абатство і церкву. Під час Великої французької революції абатство було зруйновано, а його настоятельку Луїзу де Монморансі стратили на гільйотині. Церква Сен-П'єр-де-Монмартр виявилася єдиною, яка вціліла з усього комплексу будівель. Спочатку тут розташувався Храм Розуму, пізніше тут розмістили склад продовольства. У 1794 році на церковній вежі встановили перший оптичний телеграф, який пропрацював аж до 1844 року. З його допомогою було прийнято повідомлення про поразку армії Наполеона в битві під Ватерлоо. До початку XX століття церква перебувала в поганому стані, їй загрожувало знесення. Громадськість заступилася за храм і будівлю зберегли, а потім відреставрували і тут відновилися богослужіння. Друга світова війна принесла храму нові руйнування. Старовинні готичні вітражі були знищені. Їх відновили в 1953 році. Біля церкви збереглося маленьке кладовище Кальвер, де поховані кілька знаменитих жителів Парижа, включаючи скульптора Жана-Батіста Пігаля. Кладовище відкрито для відвідування тільки одни раз в році, 1 листопада, в День Всіх Святих. Архітектура і внутрішнє оздоблення Хор церкви зведений ще в XII столітті. При цьому були використані античні колони з коринфськими капітелями. Неф був значно перероблений в XV столітті, а західний фасад - в XVIII столітті. Окремої уваги заслуговують бронзові ворота робота італійського майстра Томмазо Джісмонді. Вони прикрашені зображеннями сцен життя Святого Петра, Богоматері, Святого Діонісія. У вівтарній частині розташовані три великих вітражі, присвячені Христу, Святому Петру і Святому Діонісію. У 2006 році в храмі з'явилася дерев'яна скульптура покровителя виноробів Святого Вінсента з Іспанії. Примітки Посилання Офіційний сайт церкви [Архівовано 16 вересня 2020 у Wayback Machine.] Віртуальний тур по церкви (360 градусів) [Архівовано 16 вересня 2020 у Wayback Machine.]
Beau Sevran

Beau Sevran est un centre commercial français situé à Sevran en Seine-Saint-Denis. Il est situé à proximité de la gare de Sevran - Beaudottes et du centre hospitalier Robert-Ballanger. Le centre dispose d'un hypermarché Carrefour. Histoire Ouverture du centre dans une zone péri-urbaine en 1973 avec l'enseigne Euromarché. Trois agrandissements sont intervenus de 1984 à nos jours (juin 2018) : 1984-1985 : Création de quarante boutiques de la place centrale jusqu'à la Gare 1986 : Création de quatre moyennes surfaces 1995 : Agrandissement et couverture Porte 1, création de trois boutiques, mise en place des quatre portes tournantes, changement du faux-plafond et éclairage des mails. Ce site comprend soixante seize magasins et neuf points de restauration ; neuf moyennes surfaces et l'hypermarché Carrefour de 12 000 m2. La surface commerciale utile (SCU) équivaut à 25 000 m2 sur un seul niveau. Le centre accueille environ neuf millions de clients potentiels par an, son chiffre d'affaires, en 2017 est de 163 millions d'euro TTC. Depuis juillet 2020, le centre commercial accueille une antenne départementale du CNIDFF (Centre national d'information des droits des femmes et des familles) centralisant le travail de plusieurs associations locales vouées à la lutte contre les violences et discriminations. Plusieurs dizaines de cas de violences conjugales ont été traités par les tribunaux d'instance depuis l'ouverture de l'antenne. Notes et références Voir aussi Articles connexes Sevran Liste des centres commerciaux en Île-de-France Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : PSS Portail du commerce Portail de la Seine-Saint-Denis
Sous-station Temple

Die Sous-station Temple ist ein Gebäude im 10. Arrondissement von Paris, das 1908 als Umspannwerk gebaut wurde. Seit 1992 ist das Gebäude mit der Adresse Rue Jacques-Louvel-Tessier Nr. 36 (ehemalige Rue Corbeau) als Baudenkmal (Monument historique) geschützt. Geschichte Die Sous-station (Unterwerke der Pariser Métro) Temple wurde 1908 nach Plänen des Architekten Paul Friesé, der in Paris eine Reihe von Umspannwerken errichtete, für die Zwecke der Betreibergesellschaft (Compagnie du chemin de fer métropolitain de Paris) der Pariser Métro gebaut. Architektur Das Gebäude besitzt eine Stahlkonstruktion und Mauern aus Ziegelsteinen. Die drei hohen Rundbogenfenster an der Straßenseite, die sich über mehrere Stockwerke erstrecken, erinnern an gotische Kirchenfenster. Sie werden von zwei Pilastern gerahmt, die bis zum Fries unterhalb des Dachabschlusses reichen. Darüber wurde 1912 das Gebäude vom gleichen Architekten um zwei weitere Stockwerke erhöht. Über den großen Fenstern befindet sich die Inschrift Compagnie Parisienne de Distribution d'Électricité, der damalige Name der Pariser Elektrizitätsgesellschaft. Heute befinden sich im renovierten und innen umgebauten Bauwerk Büros der Électricité de France. Siehe auch Unterwerke der Pariser Métro Literatur Jean Colson, Marie-Christine Lauroa (Hrsg.): Dictionnaire des Monuments de Paris. Paris 2003 (1. Auflage 1992), ISBN 2-84334-001-2, S. 383. Weblinks Sous-station Temple in der Base Mérimée des französischen Kulturministeriums (französisch)