NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palais de Chaillot

Das Palais de Chaillot (deutsch der Chaillot-Palast) in Paris wurde von Louis-Hippolyte Boileau, Léon Azème und Jacques Carlu für die Weltausstellung 1937 auf den Fundamenten des ehemaligen Palais du Trocadéro erbaut. Architektur Das Palais de Chaillot wurde im neoklassizistischen Stil am östlichen, der Seine zugewandten Hang der Hauteurs de Chaillot („Anhöhen von Chaillot“) errichtet und umfasst, vorgegeben durch die Seitenflügel des Vorgängerbaus, zwei lange, im Viertelsegment mit Mittelstreckung gebogene Flügel, die sich an beiden Seiten in monumentalen Pavillons fortsetzen. Die Flügel des Vorgängerbaus wurden dabei kosten- und zeitsparend umbaut und sind noch immer vorhanden. Zwischen den beiden als Eckrisalite ausgeführten Hauptpavillons befindet sich in deren Mitte ein Freiraum, der als Hommage an das ehemals dort befindliche Palais du Trocadéro der Kubatur dessen Hauptmittelteils, des vormaligen Konzertsaals, entspricht. Man hatte bei der Neuerrichtung 1937 bewusst auf einen umschlossenen Gebäudeteil an dieser Stelle verzichtet, weil der dadurch entstandene, jederzeit öffentlich zugängliche Freiplatz den – mittlerweile wohl berühmtesten – Blick auf den Eiffelturm öffnet. Dazu lässt er einen Durchgang zu den weitläufigen Terrassen der Jardins du Trocadéro zu; diese durchquerend kann man über die Pont d’Iéna bequem zu Fuß zum Eiffelturm gehen. Lage Das Palais de Chaillot liegt im Westen der Stadt an der Place du Trocadéro et du 11 Novembre. Es ist mit der Métro über deren Station Trocadéro (Métrolinie 6 Nation <–> Charles de Gaulle/Étoile und Métrolinie 9 Pont de Sèvres <–> Mairie de Montreuil) zu erreichen. Nutzung Das Palais de Chaillot beherbergt heute vier Institutionen: das Théâtre national de Chaillot das Musée de l’Homme für Vorgeschichte und Anthropologie das Marinemuseum (Musée national de la Marine) das Zentrum für französische Baukunst Cité de l’architecture et du patrimoine, 2007 umgebaut von Jean-François Bodin und Hamid Boughaba, bestehend aus dem Musée des Monuments français dem Institut français d'architecture der École de Chaillot, der staatlichen Architektenschule Bis 2005 war auch das Museum für Foto und Film (Musée du Cinéma) im Palais de Chaillot untergebracht. Film Das Palais de Chaillot diente den Filmen Sicko (2007), 28 Weeks Later (2007), Rush Hour 3 (2007), Die Träumer (2003), Faire-part: Musée Henri Langlois (1997), French Kiss (1995), Abenteuer in Rio (1964) sowie Sie küssten und sie schlugen ihn (1959) und Herbie goes to Monte Carlo (1977) als Filmkulisse. Siehe auch Place du Trocadéro et du 11 Novembre Weblinks Cité de l'architecture et du patrimoine, offizielle Website Bilder vom Palais de Chaillot „Alle Kunst unter einem Dach“. In: Tagesspiegel. 14. Oktober 2007 (Online). Das Palais de Chaillot als 3D-Modell im 3D Warehouse von SketchUp Benedikt Hotze: Très Grand Architekturzentrum. Prestigeprojekt „Cité de l'Architecture“ in Paris wird eingeweiht. Archiviert vom Original am 26. Juni 2008; abgerufen am 25. Dezember 2015. Einzelnachweise
Palacio de Chaillot

El Palacio de Chaillot (del francés: Palais de Chaillot) de París está situado en el distrito XVI, en la plaza del Trocadéro, en la colina de Chaillot. Se construyó para la Exposición Universal de 1937 por los arquitectos Léon Azéma, Jacques Carlu y Louis-Hippolyte Boileau, en lugar de la plaza del antiguo Palacio del Trocadero. Se encuentra en la ribera derecha del Sena, frente a la Torre Eiffel. El palacio consta de dos pabellones de estilo neoclásico con dos alas curvilíneas de 195 m que bajan hacia el Sena. Están separados por una explanada que da a los jardines del Trocadéro. En una superficie de 55.000 m² el edificio aloja tres grandes museos –el Museo de la Marina, el Museo del Hombre y el Museo de la Arquitectura (Cité de l'architecture)— y el Teatro Nacional de Chaillot.​ En el palacio la Asamblea General de las Naciones Unidas adoptó la Declaración Universal de los Derechos Humanos el 10 de diciembre de 1948.​ Por ello, a iniciativa del entonces presidente de la República François Mitterand, la explanada central del palacio recibió en 1985 el nombre de Parvis (plaza) de las Libertades y de los Derechos del Hombre.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palais de Chaillot.
Chaillot-palota

A Chaillot-palota (Palais de Chaillot) Párizsban a 16. kerületben, a Trocadéro téren, a Chaillot-dombon található. Az 1937-es világkiállításra Léon Azéma, Jacques Carlu és Louis-Hippolyte Boileau építészek építették az egykori Trocadéro-palota helyén. A Szajna jobb partján áll, az Eiffel-toronnyal szemben. A palota két neoklasszicista pavilonból áll, két 195 méter hosszú, ívelt szárnnyal, amelyek a Szajna felé lejtősek. Ezeket egy tér választja el egymástól, ahonnan a Trocadéro-kertre nyílik kilátás. Az 55 000 négyzetméteres épületben három nagy múzeum található – a Musée de la Marine (Tengerészeti Múzeum), a Musée de l'Homme (Emberi Múzeum) és a Cité de l'Architecture (Építészeti Múzeum) –, valamint a Théâtre National de Chaillot. A palotában az Egyesült Nemzetek Szervezete Közgyűlése 1948. december 10-én elfogadta az Emberi Jogok Egyetemes Nyilatkozatát. Ezért François Mitterrand akkori köztársasági elnök kezdeményezésére a palota központi sétányát 1985-ben a Szabadságok és Emberi Jogok Parvisának (terének) nevezték el. Jegyzetek
Palazzo Chaillot

Il Palazzo Chaillot (francese: Palais de Chaillot) fu costruito in occasione dell'Esposizione Universale del 1937. Si trova nel XVI arrondissement di Parigi, nell'area del Trocadéro, nello spazio dei Giardini degli Champs Élysées. Il palazzo fu costruito in sostituzione del palazzo del Trocadéro, che era stato costruito in occasione dell’Esposizione Universale del 1878 dall’architetto Gabriel Davioud ed era stato utilizzato anche per l’Esposizione Universale del 1889. Descrizione del palazzo La grande sala centrale e le torri del vecchio palazzo furono demolite; del palazzo precedente fu risparmiato solo il seminterrato, stabilendo una vista aperta da place du Trocadéro alla Torre Eiffel e oltre. Il Palazzo è costituito da due ali, costituite da due esedre semicircolari, separate da un ampio piazzale chiamato esplanade du Trocadéro, che offre una spettacolare vista verso la Torre Eiffel, situata sull'altro lato della Senna dopo il Pont d'Iéna. Le esedre sono decorate da frasi del poeta francese Paul Valéry e ospitano una serie di strutture fra cui musei e teatri: Musée de l'Homme, situato nell'ala sud Museo nazionale della marina situato nell'ala sud (Passy) Cité de l'architecture et du patrimoine, situato nell'ala est Musée national des Monuments Français, situato nell'ala est Théâtre de Chaillot, situato al di sotto dell'esplanade du Trocadéro Voci correlate Cité de l'architecture et du patrimoine Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Chaillot Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su en.parisinfo.com. (EN) Chaillot Palace, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Palais de Chaillot

Het Palais de Chaillot is een gebouw op een heuvel aan de rivier de Seine, tegenover de Eiffeltoren in het 16e arrondissement aan de westkant van Parijs. Het Palais de Chaillot is gebouwd voor de Wereldtentoonstelling van 1937 op de plek waar eerder het Palais du Trocadéro stond. Dat gebouw – zelf indertijd gebouwd voor de Wereldtentoonstelling van 1867 – werd gedeeltelijk afgebroken voor het nieuwe Palais de Chaillot. Het Palais de Chaillot bestaat uit twee losstaande vleugels met een esplanade ertussen. Beide vleugels werden gebouwd met instandhouding van de originele vleugels van het Palais de Trocadéro. De grote centrale hal en de twee torens van het Palais du Trocadéro werden neergehaald en gesloopt; op die plek ligt sindsdien de esplanade du Trocadéro. Dit plein geeft een ononderbroken uitzicht op de Eiffeltoren die aan de overkant van de Seine staat op het Champs de Mars. De architecten van het gebouw in Streamline Design waren Louis-Hippolyte Boileau, Jacques Carlu en Léon Azéma. Op 10 december 1948 werd in het Palais de Chaillot de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens vastgesteld door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Van 1952 tot 1959 was het hoofdkwartier van de NAVO hier gevestigd totdat het verhuisde naar een andere locatie in Parijs. Het Palais de Chaillot herbergt: de Cité de l'architecture et du patrimoine inclusief het Musée des Monuments Français het Musée de l'Homme, een etnologisch museum het Musée national de la Marine het Théatre national de Chaillot, een theater onder de esplanade Tussen de vleugels van het gebouw en de weg langs de Seine liggen de Jardins du Trocadéro, een park met een grote fontein. Tijdens de openingsceremonie van de Olympische Zomerspelen 2024 was Trocadero het middelpunt van alle activiteit langs de Seine. Hier verzamelden zich de sporters na hun boottocht over de rivier en hier verklaarde president Emmanuel Macron de spelen voor geopend.
Chaillotpalatset

Chaillotpalatset (franska: Palais de Chaillot) är en byggnad i Paris i Frankrike. Palatset består av två paviljonger med en mellanliggande terrass och ligger strax söder om Place Charles de Gaulle på Seines högra strand, samt bredvid Place du Trocadéro i sextonde arrondissementet. Palatset är ritat av arkitekterna Jacques Carlu, Louis-Hippolyte Boileau och Léon Azéma och uppfördes inför världsutställningen i Paris 1937. När byggnaden uppfördes ersatte den Palais du Trocadéro som stått på platsen sedan världsutställningen 1878. I paviljongerna ryms bland annat Musée de l'Homme och Musée de la Marine. Under terrassen som skiljer paviljongerna ligger Chaillots nationalteater och det franska filmbiblioteket. Vid palatset finns också en terrassanläggning med utsikt över Marsfältet och Eiffeltornet. Den 10 december 1948 antogs FN:s deklaration om de mänskliga rättigheterna i Chaillotpalatset, där FN:s generalförsamling hade samlats. Se även Trocadéro (Paris metro) Referenser
Палац Шайо

Палац Шайо (фр. Palais de Chaillot) — палац, розташований в Парижі. Побудований за проєктом Л. Буало, Ж. Карло і Л. Азема до Всесвітньої виставки 1937 року на місці, де раніше стояв палац Трокадеро (фр. Palais du Trocadéro). У палаці Шайо розмістилися кілька музеїв: Музей людини, Морський музей, Музей архітектури. Архітектура Палац Шайо розташований в 16-му окрузі Парижа навпроти Ейфелевої вежі (на протилежному березі Сени), він складається з двох великих павільйонів, що розходяться дугами в обидва боки. Між павільйонами розташований майданчик, з якого відкривається вид на Ейфелеву вежу. Тут починається садово-парковий комплекс Трокадеро зі сходами і найбільшими фонтанами Парижа. Палац Трокадеро Палац Трокадеро був споруджений з нагоди Всесвітньої виставки 1878. Це велика будівля завдовжки 706 м з двома флігелями і двома баштами, побудована в мавританському стилі з елементами візантійської архітектури. У палаці розмістився концертний зал, в якому був встановлений орган, що його згодом переправили в Ліон, де він згорів під час пожежі. Фасад будівлі був прикрашений 22-ма «статуями влади», що позначають на той час найвпливовіші країни. Палац Трокадеро часто служив місцем для з'їздів і конференцій. Будівля простояла до 1937 року, коли на її місці було вирішено побудувати новий палац Шайо. Палац Шайо в кінематографі Палац став місцем дії багатьох фільмів, таких як «Сіко» (2007), «28 тижнів опісля» (2007), «Час пік 3» (2007), «Французький поцілунок» (1995), «Чотириста ударів» (1959) та інші. Примітки Посилання Cité de l'architecture et du patrimoine Офіційна сторінка Зображення старого палацу Трокадеро Зображення палацу Шайо Зображення фасаду палацу Шайо
Saint-Eustache (Paris)

Saint-Eustache kirken, Paris (fransk: L’église Saint-Eustache) er en kirke i 1. arrondissement i Paris. Den nuværende bygning blev bygget mellem 1532 og 1632. Saint-Eustache ligger i nærheden af Paris' middelalderlige markedsplads (Les Halles) og Rue Montorgueil, og illustrerer en blanding af flere arkitektoniske stilarter: dens facade er i gotisk stil, mens interiøret er i renæssancens og de klassiske stilarter. Historie Beliggende i Les Halles, et område i Paris, der engang var hjemsted for landets største fødevaremarked, er oprindelsen af Saint Eustache dateret tilbage til 1200-tallet. Et beskedent kapel blev bygget i 1213, dedikeret til Sainte-Agnès, en romersk martyr. Det lille kapel blev finansieret af Jean Alais, en købmand hos Les Halles, der indsamlede en skat på salg af fiskekurve som tilbagebetaling af et lån til kong Philippe-Auguste. Kirken blev sognekirken i Les Halles-området i 1223 og blev omdøbt til Saint-Eustache i 1303. Navnet på kirken refererer til Saint Eustace, en romersk general fra det andet århundrede e.Kr., der blev brændt sammen med sin familie for at omvende til kristendommen. Kirken blev omdøbt til Saint Eustache efter at have modtaget relikvier relateret til den romerske martyr som donationer fra Saint Denis-klosteret. Eksterne henvisninger og kilder
Église Saint-Eustache

De Église Saint-Eustache (Sint-Eustachiuskerk) is een deels gotische kerk in Parijs. Het ontwerp van de kerk is van Lemercier. De bouw werd gestart in 1532, en werd regelmatig vertraagd door financieringsproblemen. Na vele onderbrekingen werd de kerk in 1633 voltooid en op 26 april 1637 ingewijd door Monseigneur de Gondi, aartsbisschop van Parijs. De kerk is gebouwd in verscheidene fasen. Kenmerkend zijn de classicistische voorgevel en schip met zowel gotische als renaissancistische stijlelementen. Het vijfschepige interieur is 100 meter lang, 44 meter breed en 33 meter hoog met kruisbreuk en koor. In een koorkapel bevindt zich de graftombe van Colbert, minister van Financiën van Lodewijk XIV. De tombe werd ontworpen door Charles Le Brun, terwijl het beeld van Colbert en de schitterende sculptuur van de overvloed werden vervaardigd door Coysevox. Dat in deze kerk de moeder van Mozart begraven zou liggen, berust op een misverstand. Mozart kwam wel in deze kerk toen hij met zijn moeder in Parijs verbleef (1778), en zijn moeder stierf inderdaad tijdens dat verblijf. Maar ze werd begraven op een begraafplaats bij de kerk. Tijdens de Franse Revolutie zijn alle beenderen van deze begraafplaats geruimd, en verloren gegaan. Wel bevindt zich in de kerk, in de St.Caeciliakapel, een plaquette ter ere van Mozart's moeder. In een zijkapel van de kerk hangt een bronzen drieluik van Keith Haring. Het werd geschonken door de Spirit Foundation, opgericht in 1978 door John Lennon en Yoko Ono. Het orgel van de kerk is het grootste van Parijs. Het werd in 1989 gebouwd door de Nederlandse orgelbouwer Jan van den Heuvel. Onvoltooid Een eerdere voorgevel in renaissancestijl, waarvan de torens onvoltooid waren gebleven, werd verzwakt door de bouw van twee kapellen die in 1665 waren bijgebouwd. Daarom werd besloten deze gevel te slopen en opnieuw op te bouwen in classicistische stijl, en daarbij de fundering te verbeteren. Hiermee werd in 1754 een begin gemaakt. Opnieuw kreeg het project te maken met financiële problemen. Daardoor is de zuidelijke (rechtse) toren tot op de dag van vandaag onvoltooid gebleven. Afbeeldingen
Kościół Saint Eustache w Paryżu

Kościół Saint-Eustache w Paryżu (św. Eustachego) – gotycki kościół w 1. okręgu paryskim, w tzw. dzielnicy Les Halles. Historia Budowa kościoła (wzniesionego na miejscu średniowiecznej kaplicy św. Agnieszki) rozpoczęła się w 1532 roku, w stylu późnego gotyku, jednak była permanentnie opóźniana trudnościami finansowymi. W drugiej połowie XVI wieku prace przy obiekcie nabrały tempa dzięki wysiłkom wpływowego proboszcza René Benoista, jednak budynek został ukończony dopiero w roku 1640. Pierwotne plany zakładały, iż kościół będzie największą świątynią w Paryżu, jednak ponownie brak pieniędzy zmusił architektów do rezygnacji z niektórych szczególnie śmiałych elementów projektu (m.in. z wieży). Mała odległość między kościołem a Luwrem sprawiła, że należał do najbardziej prestiżowych świątyń w mieście. Został w nim ochrzczony Ludwik XIV, Richelieu, pani de Pompadour oraz Molier. W kościele odprawiono również uroczystości pogrzebowe królowej Anny Austriaczki, Maksymiliana de Bethune de Sully, ministra z czasów Henryka IV czy też Mirabeau. W czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej kościół został zamieniony na magazyn, a jego wnętrze poważnie uszkodzone. Powrócił do funkcji sakralnych w czasach napoleońskich. Architektura Mimo faktu, iż powstawał w ogromnej mierze już w epoce renesansu, kościół utrzymany jest w stylu późnego gotyku, wyłączając typowo renesansową fasadę południowo-zachodnią. Ma 105 metrów długości i ponad 33 metry wysokości. Zgodnie z tradycją zachodnioeuropejską, obiekt opiera się na systemie przypór, posiada również dwie rozety. Fasada zachodnia powstała w XVIII wieku. Wnętrze Kościół 5-nawowy, rozdzielony kolumnami jońskimi i korynckimi. Chlubą kościoła jest obraz Rubensa Uczniowie z Emaus, powstały około 1611 roku. Ołtarz główny i ołtarze boczne utrzymane są w stylu barokowym. Późne średniowiecze reprezentują z kolei witraże oraz zespoły szesnastowiecznych rzeźb opowiadających historię św. Eustachego. Organy Najważniejszym elementem wyposażenia kościoła są organy zaprojektowane przez emerytowanego Organistę Tytularnego Jeana Guillou i wzniesione w 1989 roku przez prestiżową holenderską firmę Van den Heuvel. Posiadają 101 głosów i 5 manuałów, będąc tym samym trzecim co do wielkości instrumentem we Francji (po Notre-Dame i Saint-Sulpice). Obecnie funkcję organisty tytularnego pełnią: Thomas Ospital i Baptiste-Florian Marle-Ouvrard. Zostali oni wyłonieni podczas konkursu 24 marca 2015 roku. Połączenia i pomoce: Positif/Grand-Orgue, Récit/Grand-Orgue, Grand-Chœur/Grand-Orgue, Solo/Grand-Orgue, Positif/Récit, Solo/Récit, Tirasses (Positif, Grand-Orgue, Récit, Grand-Chœur, Solo), Octaves Graves (Grand-Orgue, Récit, Grand-Chœur, Solo), Crescendo Générale, Tutti Dodatkowe połączenia (kontuar w nawie): Tirasse Récit 4, Tirasse Grand-Chœur 4, Récit/Positif, Solo/Grand-Chœur, Alto Grand-Choeur/Grand-Orgue, Soprano Solo/Grand-Orgue, Sostenuto Positif, Sostenuto Récit, Sostenuto Solo Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona
Igreja de Santo Eustáquio (Paris)

A Igreja de Santo Eustáquio (L’église Saint-Eustache) é uma igreja situada no 1.º arrondissement de Paris. A atual construção foi erguida entre 1532 e 1632 e restaurada em 1840. Foi projetada pelo arquiteto italiano Domenico da Cortona. Situada na entrada dos antigos mercados de Paris (Les Halles de Paris) e no começo da Rue Montorgueil, a St. Eustace é considerada uma obra-prima da arquitetura gótica tardia e uma das igrejas mais visitadas da cidade. Foi lá que Luís XIV de França recebeu a 1.ª comunhão e Mozart a escolheu como local do funeral de sua mãe. Entre os batizados na igrejas estão o Cardeal de Richelieu, Jeanne-Antoinette Poisson, futura Madame de Pompadour e Molière, que também casou ali. Os funerais de Ana de Áustria, rainha de França, Henri de La Tour d'Auvergne, Visconde de Turenne e Mirabeau aconteceram ali. O nome da igreja é uma referência a Santo Eustáquio, um general da Roma Antiga no 2.º século da era cristã que foi queimado junto com sua família por ter se convertido ao Cristianismo. Várias obras de Peter Paul Rubens permanecem na igreja. No verão, concertos acontecem com obras de Berlioz e Liszt, visto que a igreja abriga o maior órgão da França. Referências Ligações externas
Biserica Saint-Eustache din Paris

Biserica Saint-Eustache este o biserică din Paris. Este situată în primul arondisment, în centrul cartierului Les Halles. Construcția Originile bisericii Saint Eustache datează de la începutul secolului al XIII-lea. Primul edificiu construit a fost o capelă consacrată Sfintei Agnes. Această capelă se spune că ar fi fost darul unui burghez din Paris, Jean Alais, care a comandat construirea sa în recunoașterea dreptului pe care regele Filip al II-lea al Franței i-l acordase, acela de a percepe un bănuț pentru fiecare coș de pește care ajungea la Les Halles. Din 1223 capela Sf. Agnes a fost transformată în biserică parohială și a luat numele de Saint-Eustache. Motivul cel mai probabil al noii denumiri poate fi transferul unei relicve a sfântului martir Eustațiu în biserica cea nouă, relicvă deținută până la acea dată de mănăstirea din Saint-Denis. Biserica a fost recondiționată de mai multe ori și extinsă, ca urmare a creșterii populației locale.
Saint-Eustache

Saint-Eustache är en kyrkobyggnad i Paris, uppkallad efter den helige Eustachius. Kyrkan är belägen vid Rue du Jour i Paris första arrondissement. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église Saint-Eustache de Paris, 28 oktober 2014. Giméno, François, Saint-Eustache. Paris: Imprimerie Union 1989. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Saint-Eustache.
Церква Сент-Есташ (Париж)

Церква Сент-Есташ (фр. Église Saint-Eustache) — церква Святого Євстафія в 1-му окрузі французької столиці, поруч з колишнім Центральним ринком, нині кварталом Ле-Аль. Одна з останніх готичних церков Парижа; поєднує архітектуру готики з ренесансними формами та класичним фасадом. У храмі регулярно проходять органні концерти. Опис Довжина: 105 м. Ширина (макс.):43,5 м. Висота склепіння: 33,46 м. Історія Будівництво почалося в 1532 році за планом архітектора Лемерсьє, який взяв за приклад Собор Паризької Богоматері. Було зведено неф, північні капели і південний фасад. В XVII столітті добудовано південні капели та склепіння нави, — але вже під впливом стилю ренесанс. У XVIII столітті фасад було перебудовано за новою модою в стилі класицизму, заради чого було зруйновано перший проліт церкви з двома капелами. Орган Знаменитий орган церкви Сент-Есташ вважається найбільшим органом Франції, що перевершує розміри органів церкви Сен-Сюльпіс та Нотр-Дам-де-Парі. Орган налічує 8 000 труб. Сучасний варіант органу був змонтований в 1989 році, під час монтажу було використано частину труб старого інструменту. Галерея Див. також Великомученик Євстафій Сен-Жермен-л'Осерруа Ле-Аль Костел Святої Дороти Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 29 квітня 2011 у Wayback Machine.]
Piràmide del Louvre

La Piràmide del Louvre (en francès: Pyramide du Louvre) és una gran piràmide de vidre i metall envoltada per altres piràmides més petites al Cour Napoléon del Palau del Louvre a París. La piràmide grossa serveix d'entrada principal al Museu del Louvre. La piràmide es va acabar l'any 1989, i ha esdevingut un símbol de la ciutat de París. Disseny i construcció Va ser encarregada pel President de França François Mitterrand l'any 1984, va ser dissenyada per l'arquitecte I. M. Pei, el qual també va dissenyar el Museu Miho al Japó, l'edifici MasterCard Corporate Office Building a Purchase, Nova York, el Rock and Roll Hall of Fame Museum a Cleveland, Place Ville Marie a Mont-real, i el National Gallery of Art (Edifici Est) a Washington, D.C. entre d'altres. L'estructura de la piràmide va ser totalment construïda amb segments de vidre i arriba a 21,6 m d'alt. La seva base quadrada fa 35 m de costat. Conté 603 rombes i 70 segments de vidre triangulars. L'estructura de la piràmide va ser calculada per l'empresa d'enginyeria Nicolet Chartrand Knoll Ltd. de Mont-real (Pyramid structure / Design Consultant) i Rice Francis Ritchie (també coneguda com a RFR) de París (Pyramid Structure / Construction Phase). La piràmide i el seu passadís subterrani van ser creats a causa d'una sèrie de problemes de capacitat que presentava l'entrada original del Museu del Louvre. Controvèrsia La construcció d'aquesta piràmide va originar molta controvèrsia pel fet que a molta gent no li agradava una edificació futurista davant de l'arquitectura clàssica del Museu del Louvre. La Piràmide Inversa La Piràmide inversa es troba davant de la botiga del Museu del Louvre, és com una versió a escala reduïda de la de l'entrada del Museu. Referències Enllaços externs Great buildings