NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Webedia

Webedia è un'azienda francese specializzata nella produzione di media online con sede nel comune di Paul-Vaillant-Couturier (provincia di Levallois-Perret), fondata nel 2007 da Cédric Siré e Guillaume Multrier come filiale della capogruppo francese Fimalac. Secondo ComScore a dicembre 2018 Webedia conta oltre 250 milioni di visitatori al mese nel mondo. Presente in quindici Paesi, la società occupa il sesto posto tra i gruppi di intrattenimento francesi con un pubblico medio di 28 milioni di visitatori al mese dopo Le Figaro. Webedia conta 2 400 dipendenti al 2019. Proprietà Webedia possiede in particolare AlloCiné, (società anonima che fornisce informazioni e servizi sul cinema), Jeuxvideo.com (sito web che fornisce materiale sui videogiochi), PureMédias, PurePeople, PureShopping, PureBreak, Terrafemina, 750g, Exponaute, Millennium, e altri. Scimob Nel 2016 Webedia ha acquistato Scimob, sviluppatore di videogiochi francese. Fondato nel 2008 da Gaël Bonnafous con base a Montpellier, il gruppo è specializzato nello sviluppo di rompicapo dal 2012, distribuiti in 120 paesi e scaricabili dall'App Store e da Google Play. Scimob ha raggiunto il successo globale a maggio 2016 con oltre 60 milioni di download. Controversie Il 26 novembre 2015 Webedia è stata accusata di violazione della privacy dalla corte suprema di Nanterre e condannata a versare un totale di 12 000 euro al denunciante, una persona conosciuta con le sue sole iniziali: D. B.-Z.. Il sito PurePeople, pubblicato da Webedia, è accusato di aver diffuso diverse fotografie di D. B.-Z. col suo compagno M.-J.C. in un articolo del 31 maggio 2014. Webedia ha risarcito con 7 000 euro la vittima, la signora C.. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Webedia Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su fr.webedia-group.com. (EN) Sito ufficiale, su webedia-group.com. (EN) Webedia, su IMDb, IMDb.com.
Île-de-France Mobilités

Île-de-France Mobilités (IdFM) (bis 2017 STIF) ist die für die Planung und Bestellung des ÖPNV im Großraum Paris (Île-de-France) zuständige Behörde, in etwa einem deutschen ÖPNV-Aufgabenträger vergleichbar. Sie organisiert den Nahverkehr in und rund um die französische Hauptstadt und schließt langfristige Verkehrsverträge mit verschiedenen Verkehrsunternehmen wie der RATP, der SNCF und den im Optile-Verband organisierten privaten Omnibusunternehmen. Die Gesellschaft wurde im Jahr 2000 gegründet. IdFM wird getragen vom Regionalrat der Region Île-de-France und den Départementräten der acht Departements dieser Region: Essonne, Hauts-de-Seine, Paris, Seine-Saint-Denis, Seine-et-Marne, Val-de-Marne, Val-d’Oise und Yvelines. Bis Juni 2017 hieß die Behörde Syndicat des transports d’Île-de-France (STIF). Die Namensänderung sollte die 2014 um „Nachhaltige Mobilität“ erweiterte Aufgabenstellung signalisieren; in Gesetzen wurde die Umbenennung erst 2020 vollzogen. Aufsichtsrat Dem Aufsichtsrat gehörten im Jahr 2013 29 Mitglieder an: 15 werden von der Region abgeordnet, 5 von der Stadt Paris. Alle anderen Departements stellen je einen Vertreter. Dazu kommen noch je ein Vertreter der Industrie- und Handelskammer Paris-Ile-de-France und der Vereinigung für interkommunale Zusammenarbeit der Region. Das Budget Jährlich setzt das STIF mehrere Milliarden Euro ein um den Öffentlichen Personennahverkehr der Île-de-France zu verbessern. 2013 standen fast 9 Milliarden Euro zur Verfügung. Die Gelder kommen von: Öffentliche Hand (1,74 Mrd. = 19,4 %; darunter 1,2 Mrd. von den Mitgliedern des STIF) sowie öffentliche Zuschüsse für gesetzlich vorgeschriebene verbilligte Fahrkarten (z. B. für Schüler- und Behindertenbeförderung etc.) Versements Transport (3,43 Mrd. = 38,1 %): eine Verkehrsabgabe, die von allen privaten und öffentlichen Betrieben mit mehr als zehn Beschäftigten zu entrichten ist Fahrgäste (2,73 Mrd. = 30,4 %): über den Fahrkartenverkauf Arbeitgeber (0,85 Mrd. = 9,4 %) Fahrkostenerstattung der Mitarbeiter Sonstiges (0,24 Mrd. = 2,7 %) Die eingesetzten Gelder gehen an: RATP für Métro, RER, Straßenbahnen; Omnibusse: 53 % SNCF für RER, Nahverkehrszüge, Straßenbahnen: 32 % Optile, den Verband für berufliche Personenbeförderung in der Île-de-France: für Busse und Schulbusbeförderung 11 % Sonstige: 4 % STIF übernahm Fahrzeuge der RATP Die Rolle des STIF wurde durch ein Gesetz vom Dezember 2009 (sogenanntes ORTF-Gesetz: La loi relative à l'organisation et à la régulation des transports ferroviaires) mit der Übernahme der Fahrzeuge der RATP (Métro, RER-Züge, Straßenbahnwagen und Busse) gestärkt. Die STIF trägt bei Erneuerungen der Fahrzeuge 50 % der Kosten. Neuanschaffungen, die durch Streckenverlängerungen notwendig werden, werden vollständig vom STIF getragen. Weblinks Offizieller Internetauftritt (französisch) Einzelnachweise
Île-de-France Mobilités

Île-de-France Mobilités è un ente pubblico a carattere amministrativo francese che svolge il ruolo di autorità organizzatrice dei trasporti urbani nella regione dell'Île-de-France. Storia Voci correlate Régie autonome des transports parisiens Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Syndicat des transports d'Île-de-France Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su iledefrance-mobilites.fr.
Île-de-France Mobilités

Het Syndicat des transports d'Île-de-France (STIF), sinds 2020 Île-de-France Mobilités (IDFM), is de vervoersautoriteit van de Franse regio Île-de-France. De leden van het STIF zijn de regionale raad van de regio Île-de-France, de departementele raden van de departementen in Île-de-France en de stad Parijs. Het STIF organiseert, coördineert en financiert het openbaar vervoer in Île-de-France, dat wordt geëxploiteerd door de Régie Autonome des Transports Parisiens (RATP), SNCF Transilien en particuliere bedrijven die verenigd zijn in de Organisation professionnelle des transports d'Île-de-France (Optile). Het STIF bepaalt de exploitatieregels, geeft de vervoersbewijzen uit en bepaalt de tarieven. Het definieert ook de hoeveelheid openbaar vervoer en de kwaliteit van de service door middel van het tekenen van contracten met de verschillende vervoersbedrijven. Verder plant en financiert het STIF verschillende vervoersprojecten in de regio. Het STIF is compleet onafhankelijk van de Franse overheid, maar ontvangt wel subsidie van de regionale overheden. De meeste inkomsten komen echter van de Versement transport, een belasting voor bedrijven met 9 of meer werknemers, die wordt ingehouden op het aan salaris uit te keren bedrag. Naarmate men dichter bij Parijs komt, loopt het percentage ingehouden loon op van 1,4% tot 2,6%. Het STIF keert per jaar ongeveer 4 miljard uit aan subsidies voor het openbaar vervoer, en is daarmee de belangrijkste financier van het openbaar vervoer in Île-de-France. Zie ook Openbaar vervoer in Île-de-France
Sindicato de Transportes da Île-de-France

Île-de-France Mobilités, chamado STIF até junho de 2017, é o nome público do Sindicato dos transportes da Île-de-France (Syndicat des transports d'Île-de-France), que é a autoridade que controla a rede transportes públicos em Paris e na região Ilha-de-França (Île-de-France), e coordena as diferentes empresas de transporte que operam na região, principalmente a RATP, a SNCF e a OPTILE (Organização profissional dos transportes de Île-de-France). O STIF foi criado em 1959, e torna-se, a partir de 2005, um estabelecimento publico. O STIF coordena a RATP, a SNCF Ile-de-France e os 90 operadores de transportes afiliados (OPTILE). O STIF tem uma verdadeira autonomia e não depende do governo francês. Os membros do STIF são a região de Île-de-France e oito departamentos da região: Essonne, Hauts-de-Seine, Paris, Seine-Saint-Denis, Seine-et-Marne, Val-de-Marne, Val-d'Oise e Yvelines . Ver também RATP Referências Ligações externas (em francês) O site oficial do STIF (em francês)optile.com site oficial
Plac Republiki w Paryżu

Plac Republiki (fr. Place de la République) – plac w Paryżu u zbiegu III, X i XI okręgu paryskiego. Wymiary placu wynoszą 283 metry długości i 119 szerokości. Na terenie dzisiejszego placu znajdował się pierwotnie bastion bramy Temple, część murów obronnych wzniesionych w XIV wieku z polecenia Karola V. Plac powstał w 1811 i nosił początkowo nazwę Château-d'Eau, w jego centralnym punkcie znajdowała się fontanna. Dzisiejszy kształt placu został uformowany w czasie wielkiej przebudowy Paryża. Został wówczas powiększony i znalazł się u zbiegu nowo wytyczonych wielkich bulwarów: Magenta, Amandiers (dziś République) i Prince-Eugène (dziś Voltaire). W jego bezpośrednim sąsiedztwie powstał kompleks koszar przeznaczony dla 3 200 osób, od 1947 należący do Gwardii Republikańskiej. W 1867 stara fontanna została zastąpiona nową, bardziej okazałą, z posągami lwów. Całą północną pierzeję placu zapełniły natomiast budynki domów towarowych. Po proklamacji III Republiki plac otrzymał dzisiejszą nazwę. W 1879 rozpisany został konkurs na wykonanie alegorycznego pomnika Republiki, który wygrali bracia Leopold i Charles Morice. Wykonany przez nich monument przedstawia wykonaną z brązu postać Marianny w otoczeniu alegorii Wolności, Równości i Braterstwa w otoczeniu płaskorzeźb przedstawiających wybrane sceny z czasów rewolucji francuskiej. Zastąpił on fontannę, przeniesioną do XII okręgu paryskiego. Z placu prowadzi zejście na stację metra République. Bibliografia Serwis insecula.com: Monument de la place de la République (opis pomnika). [dostęp 2009-04-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (25 października 2007)]. (fr.). Serwis insecula.com: Place de la République (opis i zdjęcia placu). [dostęp 2009-04-28]. (fr.).
Площадь Республики (Париж)

Площадь Республики (фр. Place de la République) — площадь в Париже, расположена на границе 3, 10 и 11-го округов. Размеры площади составляют примерно 340×100 м. Ранее на месте площади проходила сооружённая во времена правления Карла V в XIV веке городская стена. Здесь находились ворота, укреплённые бастионом, Porte du Temple (названные по имени резиденции тамплиеров). В 1811 год Наполеон приказал украсить площадь фонтаном Fontaine du Château d’Eau. Свою характерную прямоугольную форму площадь получила в 1854 году по распоряжению префекта и градостроителя барона Османа с целью использовать её для занятий строевой подготовкой. Нынешние бульвары Мажента и Вольтер выходили по прямой линии на площадь Республики, что не противоречило классическому облику города, но вместе с тем обеспечивало лучшую артиллерийскую защиту, чем привычные кривые улицы. В центре площади возвышается Статуя Республики, сооружённая братьями Морис в 1880 году — дородная женская фигура в лавровом венке с оливковой веткой мира в поднятой руке, у ног которой, вокруг пьедестала, расположились женские фигуры с факелами и знамёнами в руках, символизирующие Свободу, Равенство и Братство, а внизу — бронзовый лев, в окружении горельефов, отображающих события из истории Франции. В 2013-м году претерпела масштабную реконструкцию. Улицы Следующие улицы отходят от площади по часовой стрелке бульвар Мажента (boulevard de Magenta) улица Леон-Жуо (rue Léon-Jouhaux) улица Фобур дю Тампль (rue du Faubourg du Temple) авеню Республики (avenue de la République) бульвар Вольтер (boulevard Voltaire) бульвар дю Тампль (boulevard du Temple) улица дю Тампль (rue du Temple) бульвар Сен-Мартен (boulevard Saint-Martin) улица Рене Буланже (rue René Boulanger) Ближайшая станция метро — «Репюблик» (линии 3, 5, 8, 9, 11). Примечания
Площа Республіки (Париж)

Площа Республіки (фр. Place de la République) — площа в Парижі, розташована на кордоні 3, 10-го та 11-го округів. Розміри площі — приблизно 340×100 м. Історія й сьогодення Раніше на місці площі проходила споруджена за часів правління Карла V в XIV столітті міська стіна. Тут знаходилися ворота, укріплені бастіоном, Porte du Temple (названі на ім'я резиденції тамплієрів). У 1811 році Наполеон наказав прикрасити площу фонтаном Fontaine du Château d'Eau. Характерну прямокутну форму площа отримала в 1854 році за розпорядженням префекта й містобудівника барона Османа з метою використати її для занять стройової підготовки. Теперішні бульвари Мажента і Вольтера виходили по прямій лінії на площу Республіки, що не суперечило класичному вигляду міста, але разом із тим і забезпечувало кращий артилерійський захист, ніж звичні криві вулиці. У центрі площі височіє Статуя Республіки, споруджена братами Моріс у 1880 році — велика жіноча постать у лавровому вінку з оливковою гілкою миру в піднятій руці, біля ніг якої, навколо п'єдесталу, розташувалися жіночі фігури з смолоскипами та прапорами в руках, що символізують Свободу, Рівність і Братерство, а внизу — бронзовий лев, в оточенні барельєфів, що відображають події з історії Франції. Вулиці Такі вулиці відходять від площі за годинниковою стрілкою: Бульвар Мажента (boulevard de Magenta) Вулиця Леон-Жуо (rue Léon-Jouhaux) Вулиця Фобур дю Тампль (rue du Faubourg du Temple) Авеню Республіки (avenue de la République) Бульвар Вольтера (boulevard Voltaire) Бульвар дю Тампль (boulevard du Temple) Вулиця дю Тампль (rue du Temple) Бульвар Сан-Мартен (boulevard Saint-Martin) Вулиця Рене Буланже (rue René Boulanger) Найближча станція метро — «Республіка» (лінії 3, 5, 8, 9, 11). Література Quand Paris dansait avec Marianne, 1879–1889, exhibition catalog, Musée du Petit Palais, Paris, 1989 Примітки
Kostel Notre-Dame-de-l’Arche-d’Alliance

Kostel Notre-Dame-de-l'Arche-d'Alliance (tj. Panny Marie z Archy úmluvy) je katolický farní kostel v 15. obvodu v Paříži, v ulici Rue d'Alleray postavený v letech 1986–1998. Historie Návrh na nový kostel prosadil kardinál a tehdejší pařížský arcibiskup Jean-Marie Lustiger, který pocházel z židovské rodiny a konvertoval ke katolicismu. Kostel zasvěcený současně Panně Marii a Arše úmluvy má symbolizovat kontinuitu mezi tradicemi judaismu a křesťanství, a proto odkazuje na Starý i Nový zákon. Zdejší farnost byla založena 15. srpna 1996 dekretem Jeana Marie Lustigera. Vysvěcení kostela proběhlo 20. června 1998, ale všechny práce byly dokončeny až v roce 2001 (dvě skleněné desky s malbami představující Navštívení Panny Marie a Davida před Archou úmluvy. Architektura Projekt kostela vypracovala architektonická kancelář Architecture-Studio v roce 1986, výzdobu vitráží provedl francouzský umělec Martial Raysse. Kostel má podobu krychle s délkou strany 18 metrů obklopené kovovou sítí. Stejné rozměry (délka, šířka a výška) má symbolizovat nebeský Jeruzalém. Kostku stojící uprostřed zahrady, podpírá 12 sloupů – stejně jako 12 apoštolů. Stěny křtitelnice nesou jména 12 izraelských kmenů, zatímco sloupy nesou jména 12 apoštolů. U jedné strany stavby je 37 m vysoká zvonice zakončená křížem. Oltář stejně jako křtitelnice je vyroben z bílého mramoru z řeckého Thassosu. Kostel má kapacitu 350 osob. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Église Notre-Dame-de-l'Arche-d'Alliance na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Notre-Dame-de-l'Arche-d'Alliance na Wikimedia Commons (francouzsky) Oficiální stránky farnosti (francouzsky) Kostel na Structurae
Notre-Dame-de-l'Arche-d'Alliance

Notre-Dame-de-l-Arche-d'Alliance is a modern cube-shaped Catholic church located at 81 rue d'Alleray in the 15th arrondissement of Paris. It was designed by the firm Architecture-Studio and was built between 1996 and 1999 History The church was built in response to the rapid increase of population in the Left Bank of the Seine and the neighbourhood. parish. The name of the church comes from the Latin "Arca" or Chest", the case in which Moses protected the tablets inscribed with the principles of Christianity, The small side of the plot of the site made it necessary to make the maximum use of the available space. Exterior The church is in the form of a perfect cube, eighteen by eighteen meters in size. The cube is supported by twelve pillars, which symbolise the twelve tribes of Israel and the twelve Apostles. The exterior is composed of resin panels reinforced with wood fibres. Over the panels is a decorative surface painted to resemble wood. The facades are entirely covered with an inscription of a prayer to the Virgin Mary, "Je Vous Salle Marie," or "Hail Mary". Surrounding the cube is a stainless steel framework which seems to shine at night. Next to the church is the bell tower, a slender stainless steel lance with the bells clearly visible inside. Interior The interior of the church is in the form of a Greek Cross. A metallic screen separates the nave from the sanctuary of the apse. Two large stained glass windows, designed by Martial Raysse and made by Jean-Dominique Fleury, depict scenes from the Old Testament and New Testament. One illustrates David dancing in front of the Biblical arch, after the Philistines have returned the arch to the Israelis, as recounted in the Second Book of Samuel, 6, 14-21. The second window represents Mary, pregnant with the Christ child, hurrying to visit her cousin Elizabeth, who is soon going to give birth to John the Baptist.| References
Chiesa di Notre-Dame-de-l'Arche-d'Alliance

La chiesa di Nostra Signora dell'Arca dell'Alleanza (in francese église Notre-Dame-de-l'Arche-d'Alliance) è una chiesa di Parigi sita in rue d'Alleray 81, che dà il nome alla parrocchia cattolica romana che è stata creata attorno ad essa. La parrocchia è situata nella parte sud orientale del XV arrondissement, a poca distanza dalla stazione ferroviaria di Montparnasse, al confine con il XIV arrondissement. I suoi "confini" sono rappresentati da rue Corbon e rue de La Quintinie a ovest; da rue Bargue, rue Platon e rue A. Maillol a nord; dalla "frontiera" tra il XV e il XIV arrondissement a est e sud est, da rue de l'Harmonie, rue Labrouste e rue de Vouillé a sud. La chiesa di Notre-Dame de l'Arche d'Alliance, esempio significativo di architettura sacra del XX secolo, è stata realizzata dagli architetti dell'Architecture-Studio, i realizzatori dell'edificio del Parlamento europeo di Strasburgo. I lavori di costruzione della chiesa sono terminati nel 1998 quando è stata ufficialmente creata l'omonima parrocchia, frutto della sottrazione di una parte del territorio delle parrocchie vicine. Numerosi richiami a passi delle Sacre Scritture e al cristianesimo sono presenti nei materiali, e nelle forme di questo luogo di culto. La forma dell'edificio richiama lo scrigno dell'Arca dell'Alleanza tra Dio e gli Uomini, mentre la struttura metallica che lo avvolge rappresenta l'irradiamento della parola di Dio. Su tutte le pareti esterne della chiesa (ricoperte di pannelli lignei) è inciso il testo della preghiera dell'Ave Maria. La chiesa poggia su dodici pilastri, che rappresentano i dodici apostoli e le dodici tribù d'Israele, all'interno del quale è stato collocato il battistero. Due grandi mosaici moderni, realizzati dall'artista Martial Raysse, posti sulla parete sud e sulla parete nord dell'edificio, raffigurano l'incontro tra Maria e sua cugina Elisabetta e la danza del Re Davide di fronte all'Arca dell'Alleanza. Durante le funzioni liturgiche la chiesa può ospitare fino a 400 persone su tre piani. Nel territorio della parrocchia, nel quale risiedono circa 18.000 persone, non vi sono fermate della metropolitana che però si trovano appena al di fuori dei suoi confini. La linea 12 del metro ferma a Vaugirard e a Volontaires, mentre le fermate più vicine della linea 13 sono quelle di Pernety e Plaisance. La fermata Pasteur, anch'essa poco distante, è comune alle linee 6 e 12. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Notre-Dame-de-l'Arche-d'Alliance Collegamenti esterni Sito ufficiale, su ndaa.fr. (EN) Chiesa di Notre-Dame-de-l'Arche-d'Alliance, in GCatholic.org. Chiesa di Notre-Dame-de-l'Arche-d'Alliance, su archINFORM. (EN) Chiesa di Notre-Dame-de-l'Arche-d'Alliance, su Structurae. (FR) Sito della parrocchia di Notre-Dame de l'Arche d'Alliance, su ndarche.org. (DE, EN, FR) Il progetto sul sito Structurae, su fr.structurae.de.
Kościół Notre-Dame de l’Arche d’Alliance w Paryżu

Kościół Notre-Dame-de-l’Arche-d’Alliance – kościół katolicki w 15. okręgu paryskim w stylu nowoczesnym. Obiekt został zaprojektowany w 1986 przez zespół architektów Architecture Studio, kamień węgielny położono w 1996 r., poświęcił go kardynał Jean-Marie Lustiger. Prace zostały ukończone w 1998. Budowa kościoła uwarunkowana była szybkim wzrostem mieszkańców w dzielnicy. Kościół ma formę sześcianu o boku 18 metrów otoczonego siecią metalowych kolumn przecinających się pod kątami prostymi. 37-metrowa dzwonnica kościelna jest wolnostojącym obiektem o formie walca. Całość otacza ogród. Wejście do obiektu prowadzi poprzez rząd walcowanych kolumn i schody prowadzące do właściwej sali kultu, na dwóch ścianach kościoła znajdują się kwadratowe okna, pogrupowane po cztery. Znajdują się w nich wykonane pod koniec XX wieku awangardowe witraże. Linki zewnętrzne Opis architektury świątyni. ndarche.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-17)].
Église Notre-Dame-de-la-Visitation de Dammarie-les-Lys

L’église Notre-Dame-de-la-Visitation est située à Dammarie-les-Lys, en Seine-et-Marne. Situation géographique L'église est situé place Paul-Bert à Dammarie-les-Lys, commune de Seine-et-Marne (77) près de Melun. Historique Lors de l’introduction du christianisme dans cette zone (sud de l'actuelle Seine-et-Marne), un oratoire consacré à la Vierge fut élevé à la fin du XIe siècle. Elle fut reconstruite et agrandie en 1535, et de nouveau reconstruite en 1859. L'église possède un orgue, toujours utilisé. Notes et références Portail de la Seine-et-Marne Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
EPITECH

Fundada en 1999, l'EPITECH, també anomenada European Institute of Technology, és una Grande école d'informàtica de França. Està situada a 12 ciutats de França i a Catalunya (Barcelona). L'EPITECH és un establiment d'ensenyament superior i recerca tècnica. L'Escola lliura el diploma de EPITECH (Màster) el Executive Màster en administració d'empreses MOOC. Referències Enllaços externs EPITECH - Lloc web oficial (francès)
École pour l'informatique et les nouvelles technologies

École pour l'informatique et les nouvelles technologies (EPITECH) er et fransk ekspert-institut tilknyttet IONIS Education Group. Instituttet blev oprettet i 1999 og har i dag omkring 5000 studerende. Internationalt samarbejde EPITECH-samarbejdsuniversiteter: ERASMUS: Roskilde University (RCU), EPITECH
École pour l’informatique et les nouvelles technologies

Die École pour l’informatique et les nouvelles technologies (inoffiziell EPITECH abgekürzt) ist eine private französische Expertenhochschule (Grande école). Sie bildet innerhalb von fünf Jahren Informatik-Experten aus. Die Schule wurde 1999 gegründet. Sie bringt jährlich ungefähr 600 Absolventen hervor. Die Schule ist Mitglied im Zusammenschluss IONIS Education Group. Grundstudium Epitech ist eine spezialisierte Schule. Die wichtigsten Unterrichtsfächer der Epitech sind: Informationssicherheit Elektronik Telekommunikation Informatik Automatisierung Signalverarbeitung Außerdem hören die Studenten Vorlesungen in Mathematik, Wirtschaft, Jura und Sprachen. Ranking Epitech ist eine der angesehensten Expertenhochschulen in Frankreich, besonders im Bereich Informationstechnologie. Bei den in Frankreich üblichen Ranglisten erreichte sie durchweg einen der vorderen Plätze. Einzelnachweise Weblinks Homepage der Epitech (französisch/englisch)