NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Puente Saint-Michel

El puente Saint-Michel (del francés: Pont Saint Michel) es un puente parisino sobre el río Sena. Une la margen izquierda con la Isla de la Cité. En 1999, quedó incluido dentro de la delimitación del ámbito de Riberas del Sena en París, bien declarado patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ Historia Fue construido inicialmente en 1378, en piedra.​ Se ubicó cerca del Petit-Pont y en la prolongación de la calle Saint-Denis. El preboste de la época, Hugues Aubriot fue el encargado de la obra que financió el Rey. Las obras duraron cerca de ocho años (1378-1387). Una vez concluidas, los parisinos lo bautizaron inicialmente con los nombres de Puente Nuevo por ser el de más reciente construcción (no confundir con el actual Puente Nuevo) y el de Puente Saint-Michel, por su ubicación. Como era habitual en la Edad Media el puente se fue rápidamente llenando de casas. Estas y el propio puente desaparecieron en 1408 cuando el puente fue llevado por una riada, fruto del deshielo primaveral. ​ Dadas las dificultades económicas por las que pasaba el país en aquella época debido a la guerra de los Cien Años se reconstruyó en madera en vez de piedra. El aspecto de este nuevo puente es conocido gracias a una miniatura realizada por Jean Fouquet que pertenecía a la obra Les Heures d'Étienne Chevalier. Se observa así una obra que reposa sobre unos altos pilares así como unas casas de yeso y madera que poseían un techo que era único y común para todas ellas. El 9 de diciembre de 1547 varios barcos impactaron contra su estructura. El puente se hundió causando la muerte a 17 personas.​ Fue reconstruido dos años más tarde y permaneció hasta 1616 año en el cual las inclemencias meteorológicas volvieron a acabar con él. Fue reconstruido nuevamente entre 1618 y 1624 y decorado con estatuas de Luis XIII, el Arcángel Miguel y la Virgen María. Considerado demasiado estrecho y vetusto es reconstruido en 1857 por Paul-Martin Gallocher de Lagalisserie y Paul Vaudrey, siendo esta la versión que actualmente se conserva.​ Descripción El puente actual se compone de 3 arcos de 17,20 metros cada uno y una anchura de 30 metros. Su longitud total es cercana a los 62 metros. De piedra, está decorado con medallones propios del Segundo Imperio. Curiosidades El año 1993, el cantante francés Alain Bashung le dedicó la canción Mon petit pont (Histoire d'amour). Referencias Bibliografía Grattesat, Guy Ponts de France, Editorial Presses Ponts et chaussées, Paris (France) , ISBN 2-85978-030-0, 1984; página 84.
Pont Saint-Michel

De Pont Saint-Michel is een brug in Parijs over een van de armen van de Seine. De brug verbindt de linkeroever (ter hoogte van de Place Saint-Michel) met het Île de la Cité. De brug ontleent zijn naam aan een voormalige kapel Saint-Michel in het oude Koninklijk Paleis (nu het gerechtsgebouw). Tot de constructie van een eerste brug op deze locatie werd in 1378 besloten door het Parlement van Parijs met akkoord van het kapittel van de Notre-Dame kathedraal en de provoost van Parijs, Hugues Aubriot. Deze laatste werd gelast met de uitvoering, met financiering door de koning. De constructie vond plaats van 1379 tot 1387. De stenen brug werd bebouwd met woningen zoals in die tijd gebruikelijk was. Woningen en brug werden na een instorting in 1408 door de Seine meegevoerd. Midden in de Honderdjarige Oorlog werd een vervangende noodbrug in hout gebouwd, die in 1444 met de opbrengst van een aantal boetes werd verbeterd. Deze brug, met houten huizen, was bijzonder doordat een enkele dakconstructie over de volledige lengte en breedte van de brug werd gerealiseerd. De huidige brug dateert van 1857 en is gebouwd naar een ontwerp van Paul-Martin Gallocher de Lagalisserie en Paul Vaudrey. De bestaande brug heeft drie bogen van 17,20 meter elk, en heeft een breedte van 30 meter. Op 17 oktober 1961 is de brug een van de meest gewelddadige strijdtonelen van de bloedige onderdrukking door de Parijse politie van een manifestatie van Algerijnen in Parijs tijdens de Algerijnse Oorlog. Bij dit bloedbad vallen 200 doden. De locatie wordt bediend door het metrostation Saint-Michel en het RER station Station Saint-Michel - Notre-Dame.
Pont Saint-Michel

Pont Saint-Michel (Św. Michała) – most łączący lewy brzeg Sekwany z Île de la Cité z 1857. Historia Pierwszy most na tym miejscu został wybudowany w 1378 roku z polecenia paryskiego parlamentu, ze składek mieszczan i przy pomocy finansowej króla. Patronem mostu został św. Michał z racji bliskości kaplicy pod jego wezwaniem (dziś wchodzi ona w skład kompleksu Pałacu Sprawiedliwości). Początkowo paryżanie określali go jednak po prostu jako Pont-Neuf (nie należy mylić z dzisiejszym Pont Neuf). Wkrótce po zakończeniu prac budowlanych na moście swoje domy i stragany zaczęli budować kupcy. W 1407 roku, w czasie wyjątkowo ostrej zimy, dużych rozmiarów bryła lodu uderzyła w most, powodując uszkodzenie jego konstrukcji i w konsekwencji zawalenie się razem z wybudowanymi na nim gmachami. Most odbudowano z drewna, jednak ten materiał okazał się zbyt nietrwały i już w 1444 roku konieczna była nowa zbiórka pieniędzy na budowę kamiennej przeprawy. Chociaż o wiele solidniejszy, i ten most w czasie wielkiej przebudowy Paryża został rozebrany i w roku 1857 zastąpiony konstrukcją opartą na trzech łukach według projektu de Lagalisserie′a i Vaudrey′ego. Na każdym z nich wyrzeźbiono inicjał Napoleona III. W 1961 roku w okolicach mostu policja zaatakowała pokojową demonstrację algierską, zabijając kilkadziesiąt osób. Dziś na moście znajduje się tablica upamiętniająca ofiary. Bibliografia Charles S. Whitney: Bridges of the World: Their Design and Construction. Mineola, New York: Dover Publications, 2003, s. 143–144. ISBN 0-486-42995-4.
Мост Сен-Мишель

Мост Сен-Мишель (фр. Pont Saint-Michel) — каменный мост в центре Парижа; пересекает южный рукав Сены, соединяя площадь Сен-Мишель c островом Сите. Расположен напротив моста Менял. Название получил при возведении деревянного моста (1416—1424) в месте снесённого водным потоком в 1408 году Малого моста — по находившейся неподалёку часовне Сен-Мишель. Самый первый, Малый мост, был построен в 1378—1387 годы. Мост Сен-Мишель четыре раза перестраивался; последний раз реконструировался и получил буквы «N» (в связи с Наполеоном III) в 1857 году. Рядом — одноимённая станция метро. В 2001 году на мосту была открыта мемориальная доска в память о парижском погроме 1961 года. Упоминания в литературе Мост упоминается в романе Виктора Гюго «Собор Парижской Богоматери». На нём находился дом сводни Фалурдель, в котором состоялось свидание Эсмеральды и Феба де Шатопера, во время которого Клод Фроло ударил Феба кинжалом. Мост и его история описаны в романе А. Дюма «Королева Марго» Галерея Расположение Литература P. Lorentz et D. Sandron, Atlas de Paris au Moyen Âge, Paris, 2006, Parigramme. (фр.)
Міст Сен-Мішель

Міст Сен-Мішель (фр. Pont Saint-Michel) — міст у Парижі. Проходить через південний рукав Сени, з'єднуючи площу Сен-Мішель з островом Сіте. Розташований навпроти Мосту Міняйл. Названий на честь каплиці Сен-Мішель, що знаходиться неподалік. Поруч знаходиться однойменна станція метро і Бульвар Сен-Мішель. Історія Побудований в 1378 і з тих пір неодноразово перебудовувався, останній раз — у 1857. У 2001 на мосту була відкрита меморіальна дошка на згадку про паризький погром 1961 року. Міст згадується в романі Віктора Гюго «Собор Паризької богоматері». Література P. Lorentz et D. Sandron, Atlas de Paris au Moyen Âge, Paris, 2006, Parigramme. Галерея Посилання Міст на сайті Structurae Міст на сайті Паризької мерії [Архівовано 3 жовтня 2008 у Wayback Machine.]
Пон дез Ар

Мостът на изкуствата или Пон дез Арна френски: Pont des Arts, наричан също Пасерел на изкуствата (Passerelle des Arts), е мост в Париж, Франция, минаващ над река Сена. История Построен е в началото на ХІХ век (1801 – 1804) като пешеходен мост с 9 арки. Той е първата метална конструкция над Сена. Поради реконструкция на кея Конти при левия бряг 2 арки са заменени с нова през 1852 г. Повреди от времето на войната и многократни удряния на шлепове в подпорите налагат затварянето на моста през 1976 г., като скоро след това част от него рухва. Реконструиран е, този път със 7 арки, от 1981 до 1984 г. Описание Кенет Кларк пише в самото начало на своята книга „Цивилизацията“ за гледката от моста: Мостът е сред най-романтичните места във френската столица. По парапетите му са окичвани хиляди заключени катинари с имена, чиито ключове са хвърляни във водата. Катинарите са оставяни от влюбени двойки с пожелание любовта им да е вечна. Тази суеверна практика добива огромна популярност в първото десетилетие на ХХІ век. Груба оценка показва, че 1 милион катинара тежат около 45 тона, с което се обяснява откъртването на ремонтираните парапети. През 2015 г. Парижката община решава да замени металните решетки на парапетите с плексиглас и слага край на модата, при все че практиката се пренася другаде. Литература Кларк, Кенет. „Цивилизацията“, превод Нели Доспевска, 1977, „Български художник“, София. ISBN 3-21-7080-6-77 Източници
Pont des Arts

El pont des Arts (o la passerelle des Arts) és un pont situat a París, que travessa el Sena. Comunica l'Institut de France amb el pati quadrat del palau del Louvre (anomenat "palais des Arts" -Palau de les Arts- durant el Primer Imperi). Història Entre el 1801 i el 1804, una passarel·la de nou arcs reservada als vianants fou construïda a l'emplaçament de l'actual pont des Arts: fou el primer pont metàl·lic de París. Aquesta innovació es deu al primer cònsol Napoleó Bonaparte, seguint una realització anglesa. Els enginyers Louis-Alexandre de Cessart i Jacques Dillon van concebre aquesta passarel·la per semblar un jardí suspès amb arbustos, testos amb flors i bancs. El 1852, a conseqüència de l'allargament del "quai Conti" (moll Conti), els dos arcs de la riba esquerra es convertiren en un de sol. L'any 1976, l'inspector general de Ponts i Calçades notifica de la fragilitat de la infraestructura, principalment deguda als bombardejos de 1918 i 1944, i a diverses col·lisions de vaixells els anys 1961 i 1970. Le pont va ser tallat a la circulació l'any 1977 i s'acabaria esfondrant als 60m finalment l'any 1979 a causa d'un darrer xoc amb una barca. El pont actual ha estat reconstruït, entre 1981 i 1984, "idènticament" segons els plans de Louis Arretche, qui va disminuir el nombre d'arcs (set en lloc de nou). Això permet el seu alineament amb els del pont Neuf, tot tornant a l'aspecte de l'antiga passarel·la. La passarel·la fou inaugurada per Jacques Chirac – aleshores alcalde de París – el 27 de juny de 1984. Ocasionalment utilitzat com a lloc d'exposicions, actualment és un lloc atractiu per a pintors, dibuixants i fotògrafs (pel seu punt de vista únic), però també pels amants dels pícnics durant l'estiu. Pel·lícula Le Pont des Arts és també una pel·lícula francesa de la mà d'Eugène Green, amb Natacha Régnier i Denis Podalydès. Explica una història d'amor impossible entre dos joves que mai es troben. L'acció es desenvolupa a París entre el 1979 i el 1980, és a dir, en el moment de l'esfondrament de la passarel·la. El film va ser presentat l'any 2004 al 57è Festival international du film de Locarno, a la secció de cineastes del present. Enllaços externs (anglès) Pont des Arts - Structurae
Pont des Arts

Pont des Arts (česky Most umění) je most pro pěší a cyklisty přes řeku Seinu v Paříži. Nazývá se též Passerelle des Arts (Lávka umění). Spojuje 1. obvod na pravém břehu, kde se nachází Louvre a 6. obvod na levém, kde stojí Institut de France. Most byl pojmenován podle Louvru, který se během prvního císařství nazýval Palais des Arts (Palác umění). Od roku 1975 je most historickou památkou. V letech 1981–1984 musel být z technických důvodů přestavěn. Historie Pont des Arts byl postaven v letech 1801–1804 pro chodce jako první železný most v Paříži. Původně měl deset oblouků, ale v roce 1852 při rozšiřování nábřeží na levém břehu se ze dvou oblouků stal jeden. V roce 1975 byl most zanesen mezi historické památky, ovšem již o rok později bylo konstatováno, že konstrukce mostu je velmi poškozená. Částečně bombardováním v letech 1918 a 1944 a také kolizemi s loděmi v letech 1961 a 1970. Most byl proto v roce 1977 uzavřen a v roce 1979 navíc došlo k závažnému poškození mostu v délce 60 metrů po nárazu lodi. Most byl opraven a přebudován v letech 1981–1984 a slavnostně otevřen tehdejším pařížským starostou Jacquesem Chiracem 27. června 1984. Na mostě někdy probíhají výstavy v plenéru, místo přitahuje malíře, fotografy i filmaře, především díky výhledu na ostrov Cité, v létě bývá oblíbeným místem pro pořádání pikniků. Architektura Inženýři Louis-Alexandre de Cessart a Jacques Dillon navrhli most jako visutou zahradu s květinami, truhlíky a lavičkami. Současný most, jehož obnovu provedl architekt Louis Arretche, respektuje původní podobu mostu. Došlo pouze ke snížení počtu oblouků o dva, aby se sladil se sousedním mostem Pont Neuf. Most má nyní sedm oblouků. Kovová konstrukce s dřevěnou palubou spočívá na kamenných pilířích, celková délka činí 155 metrů a šířka 11 metrů. Pont des Arts ve filmu Pro svůj vzhled i výhled na okolní pamětihodnosti se most objevil v mnoha filmech. Režisér Eugène Green v roce 2004 natočil film Le Pont des Arts, který vypráví příběh o neuskutečněné lásce mezi dvěma mladými lidmi, kteří se nikdy nesetkají. Film se odehrává v letech 1979–1980, tedy v době zničení mostu. Ve filmu Agent bez minulosti se Matt Damon na konci filmu objeví na Pont des Arts. Most se rovněž v krátkých sekvencích objevil ve filmech Amélie z Montmartru nebo Paříži, miluji tě. Umístění Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pont des Arts na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pont des Arts na Wikimedia Commons (francouzsky) Most na stránkách města Paříže Archivováno 7. 6. 2021 na Wayback Machine. (francouzsky) Historie mostu Archivováno 5. 6. 2011 na Wayback Machine. (francouzsky) Záznam o mostu v evidenci historických památek
Pont des Arts

Pont des Arts lub Passarelle des Arts – most przeznaczony dla ruchu pieszego łączący Institut de France z Luwrem, przebiegający między 1. a 6. okręgiem paryskim. Jego nazwa pochodzi od określenia Dziedziniec Sztuki, jak w XIX wieku nazywano jeden z dziedzińców Luwru. Historia Pierwszy most na tym miejscu został skonstruowany w latach 1802–1804. Był to oparty na dziewięciu łukach pierwszy stalowy most w Paryżu, zbudowany na życzenie Napoleona Bonapartego, który zamówił u architektów Cessarta i Dillona most równocześnie technicznie nowatorski i atrakcyjny estetycznie. Powstała konstrukcja sprawdzała się do I wojny światowej, kiedy bombardowanie poważnie ją nadwątliło. W dalszym okresie obiekt kilkakrotnie został uszkodzony przez przepływające na rzece barki; w 1977 r. musiał zostać zamknięty, a w dwa lata później zawalił się po kolejnym zderzeniu z barką. Nowy most został wybudowany w latach 1981–1984 według planu Louisa Arretche, który starał się naśladować pierwotny plan, redukując liczbę łuków z ośmiu do siedmiu. 27 czerwca 1984 obiekt zainaugurował Jacques Chirac, wówczas mer miasta. Most jest plenerem dla artystów malarzy oraz miejscem wystaw sztuki. Zwyczajem zakochanych turystów odwiedzających Paryż było zawieszenie na moście kłódki, a następnie wrzucenie kluczyka do Sekwany. W roku 2014 z powodu nadmiaru zawieszonych na nim kłódek część mostu się urwała, a on sam został zamknięty. W związku z powyższym władze Paryża nakazały umieszczenie na nim tablic z napisem „Make love not love locks”. W maju 2015 roku ze względów bezpieczeństwa zdemontowano metalowe kratownice wraz z 45 tonami zawieszonymi na nich kłódek, żeby zastąpić je plastikowymi panelami uniemożliwiającymi wieszanie ozdób. Przypisy
Pont des Arts

Pont des Arts sau Passerelle des Arts este un pod pietonal din Paris care traversează râul Sena. Face legătura între Institut de France și piața centrală (cour carrée) a Palais du Louvre, (care fusese numită „Palais des Arts” sub Primul Imperiu Francez). Note Legături externe Materiale media legate de Pont des Arts la Wikimedia Commons Pont des Arts from the City Hall of Paris site (Archive) Insecula Arhivat în 5 iunie 2011, la Wayback Machine. Pont des Arts on Structurae Arhivat în 26 octombrie 2011, la Wayback Machine.
Porte de Paris (Moret-sur-Loing)

Die Porte de Paris (auch als Porte de Samois bezeichnet) in Moret-Loing-et-Orvanne, einer Stadt im Département Seine-et-Marne der Region Île-de-France, ist ein Stadttor, das im 15. Jahrhundert errichtet wurde. Das Bauwerk ist als Monument historique geschützt. Die Porte de Paris, ein Teil der Stadtbefestigung am Ende der Grande-Rue, befindet sich im Westen der Altstadt. Der rechteckige Turm wird an der Feldseite von zwei Vorbauten mit Rundtürmen flankiert. Zwischen seinen beiden Rundbögen als Durchlass befand sich ehemals das Fallgatter. Der seitliche Durchgang für Fußgänger wurde erst 1840 geschaffen. Der Zugang zum Stadttor ist nur über den Wehrgang möglich, an der nördlichen Seite befindet sich ein Eingang. Literatur Georges Poisson (Herausgeber): Dictionnaire des Monuments d’Île de France. Éditions Hervas, Paris 2001, ISBN 2-84334-002-0, S. 556. Le Patrimoine des Communes de la Seine-et-Marne, Flohic Éditions, Band 2, Paris 2001, ISBN 2-84234-100-7, S. 1007. Weblinks Porte de Paris (Moret-sur-Loing) in der Base Mérimée des französischen Kulturministeriums (französisch)
Porte de Paris (Moret-sur-Loing)

La porte de Samois de Moret-sur-Loing (ou porte de Paris) est une porte de ville médiévale, situé sur la commune de Moret-Loing-et-Orvanne, de la commune déléguée de Moret-sur-Loing, dans le département français de la Seine-et-Marne. Localisation La porte est située au nord-est de la vieille ville de Moret-sur-Loing, commune de Moret-Loing-et-Orvanne, dans le département de la Seine-et-Marne, en région Île-de-France, en France. Posée sur l'axe sud-est / nord-ouest, elle est dirigée vers l'extérieur en direction de Fontainebleau et par extension de Paris. Sur cet axe, elle fait face à la porte de Bourgogne, distante d'environ 300 mètres. Histoire La porte est construite au XVe siècle vraisemblablement sous le règne de Charles VII, en même temps que le reste des fortifications. La Porte de Samois est classée au titre des monuments historiques par la liste de 1840 et par arrêté du 12 juillet 1886. Description La porte de Samois diffère peu de la porte de Bourgogne : elle a sensiblement les mêmes dimensions et la même architecture. De forme carrée, surmontée d'un toit quadrangulaire, elle est percée de deux arcades en plein cintre, permettant entre les deux, de faire coulisser une herse. Côté extérieur, elle est flanquée de deux contreforts massifs qui supportent deux tourelles en encorbellement et un écusson, fortement dégradé à la révolution, est présent entre les ouvertures du mécanisme de l'ancien pont-levis. Coté intérieur, la façade, sobre, sans tourelles ni contrefort, abrite une niche qui accueille une statue de la Vierge à l'enfant posée sur un socle en saillie. Ce socle porte un texte gravé Uni Sfat spes beati, ainsi que la date 1556 en dessous. Depuis 1994, le monument à Alfred Sisley se trouve devant la porte fortifiée, à proximité de l’office de tourisme et du musée. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de Seine-et-Marne Porte de Bourgogne (Moret-sur-Loing) Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail de la Seine-et-Marne Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des monuments historiques français
Парижские ворота (Море-сюр-Луан)

Пари́жские воро́та (фр. Porte de Paris), другое название — Воро́та Самуа́ (Porte de Samois) — каменные городские ворота, расположенные в историческом центре коммуны Море-сюр-Луан (регион Иль-де-Франс, Франция). Находятся в начале центральной улицы (Grande-rue), замыкаемой аналогичными Бургундскими воротами, выходящими на мост через реку Луан. Являются собственностью местной коммуны. Форма бойниц, отсутствие подъёмного моста и другие особенности позволяют отнести их сооружение к концу XII века. Как и Бургундские ворота, ворота Самуа в архитектурном плане ворота имеют некоторое сходство с Воротами Креста в Невере. Квадратная в плане башня с внешней стороны фланкирована с обеих сторон контрфорсами, увенчанными круглыми башенками. В одной из них находится лестница, ведущая наверх, в другой — сторожевая вышка. В старину центральный проезд защищался деревянной дверью и опускной решёткой, о чём говорят сохранившиеся пазы для их крепления. Дополнительный боковой проход для пешеходов был пробит в стене в 1857 году. В 1556 году в нише с внутренней (городской) стороны ворот была установлена статуя Богоматери. С внешней стороны находился рельеф с ангелами, придерживающими коронованный герб, повреждённый в период Французской революции. Тогда же была сбита королевская лилия, вытесанная на отбойнике под цифрой «36», обозначающей количество лье до Парижа (примерно 75 км). В 1840 году Парижские и Бургундские ворота были включены в первый реестр исторических памятников Франции, став, таким образом, одними из тех зданий, что впервые в истории были защищёны официально. Примечания
Palais de Chaillot

Palais de Chaillot er en bygning i Paris, på Place du Trocadéro ved Eiffeltårnet; det huser det franske marinehistoriske museum, Musée de la Marine, og det antropologiske museum, Musée de l’Homme. Det første bygningsværk på stedet var et palads som Katarina af Medici lod bygge på Chaillot-højden ved Seinen. Senere tilfaldt paladset dronning Henrietta – enke efter Karl 1. af England – som oprettede et kloster hvor mange berømte kvinder har rekreeret. Det blev senere revet ned af Napoleon, som havde planer om at rejse et palads til sin søn, kongen af Rom, på stedet. Til verdensudstillingen 1878, Exposition Universelle (1878), blev Palais du Trocadéro rejst på pladsen, i en maurisk inspireret stil. Dagens bygning med sine to buede pavillioner er tegnet af arkitekterne Azema, Boileau og Carlu. De to pavillioner indrammer en terrasse med et bredt trappearrangement som giver en storstilet udsigt mod Eiffeltårnet og Marsmarken. Bygningen blev rejst til verdensudstillingen 1937, Exposition internationale (1937). Hensigten var at markere det franske koloniimperium; følgelig blev Musée de la Marine og Musée de l'Homme placeret her. Palais de Chaillot rummer for øvrigt Théâtre National de Chaillot, som under ledelse af Jean Vilar har været centrum for kultur og scenekunst i Paris. For nylig er der givet plads for et nyt arkitekturcenter i bygningen, Cité de l'Architecture et du Patrimoine. Eksterne henvisninger Billeder af det nuværende Palais de Chaillot – og facaden Billeder af det gamle Palais du Trocadéro 3D-model Arkiveret 24. juli 2012 hos Wayback Machine med Google SketchUp