NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Roseraie du Val-de-Marne

Roseraie du Val-de-Marne ist ein Rosengarten in l’Haÿ-les-Roses (acht Kilometer südlich von Paris) in Frankreich. Das Rosarium ist der erste Garten seiner Größenordnung, der ausschließlich der „Königin der Blumen“ gewidmet wurde. Er wurde 1899 vom Rosensammler Jules Gravereaux (1844–1916), einem reichen Geschäftsmann, in dem damals L’Haÿ genannten Vorort von Paris gegründet. Die Gestaltung der Anlage wurde vom Landschaftsarchitekten Édouard André (1840–1911) durchgeführt und erlangte bald überregionale Bekanntheit. Zu Ehren des Rosengartens nahm die Stadt L’Haÿ im Mai 1914 offiziell den Namen L’Haÿ-les-Roses („L’Haÿ-die-Rosen“) an. 1936 wurde der Garten vom Département Seine erworben und 1968 an das Département Val-de-Marne übergeben. 1994 wurde das Rosarium in „Roseraie du Val-de-Marne“ umbenannt. Der „Rosengarten von Val-de-Marne“ erstreckt sich heute über 1,5 Hektar und beherbergt über 3000 Rosensorten in 13 Sektionen: Wildrosen, Kulturrosen, Alte und Moderne Rosen aus aller Welt. Der Schwerpunkt der Sammlung sind alte Rosensorten, vor allem aus dem 19. Jahrhundert und der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts. Der Garten ist für Besucher zugänglich. Er ist darüber hinaus eine Begegnungsstätte für Wissenschaftler, Botaniker und Rosenzüchter. Weblinks Roseraie du Val-de-Marne
Roseraie du Val-de-Marne

Roseraie du Val-de-Marne or Roseraie de L'Haÿ is a rose garden in L'Haÿ-les-Roses, Val-de-Marne, France. History Jules Gravereaux, who made his fortune in the Bon Marché department store in Paris, purchased a large property in L'Haÿ about 8 km south of Paris in 1892 and hired the famous landscape architect and horticulturalist Édouard André to lay out a garden containing 1600 roses. The garden claims to be the first ever garden dedicated exclusively to roses. Gravereaux collected roses from all over Europe and started to create new rose varieties for the production of rose oil for perfume, which would facilitate the process of distillation. He worked on hybrids of Rosa rugosa and developed the cultivar 'Rose à parfum de L'Haÿ', among others. In all he created 27 new cultivars, primarily for rose oil production. The very fragrant, crimson-purple rugosa hybrid 'Roseraie de L'Haÿ', was named for this garden. Roseraie de L'Haÿ reached peak capacity at 8000 roses in 1910, every type known at the time. In May 1914 the name of the town of L'Haÿ became officially L'Haÿ-les-Roses (meaning "L'Haÿ the roses") in honour of the renowned rose garden. Laid out in thirteen formal sections, today Roseraie du Val-de-Marne has a total of 13,100 rose bushes featuring 3200 species and varieties. The garden has modern French and foreign roses on one side, the formal rose garden with a reflecting pool in the center, and the old garden roses and classic roses on the other side. The site has been judged a historic monument. The pavilions are protected. In the year 2000, the L'Haÿ-les-Roses public park Roseraie de L'Haÿ was commemorated with a marker as part of the official Méridienne verte (Green Meridian). This line is a continuation of the Paris meridian as mentioned in the Dan Brown book The Da Vinci Code. This meridian has also been referred to as the Serpent Rouge passing through the Church of Saint-Sulpice, Paris and as the Rose Line. Roses which have their origin in this garden Rosa rugosa var. "Amélie Gravereaux" (1903) Rosa rugosa var. "Roseraie de L'Haÿ" (1901) Rosa var. "Mme Jules Gravereaux", Climbing Tea Rose (1901) A tea rose bred by Joaquim Fontes in Brazil is named Rhodologue Jules Graveraux Location About 8 km south of Paris, the rosary is located on Rue Albert Watel in L'Haÿ-les-Roses, Val-de-Marne, France. External links Roseraie du Val-de-Marne website (in French) L'Haÿ-les-Roses municipal website References
Roseraie du Val-de-Marne

Het Roseraie du Val-de-Marne, vroeger Roseraie de L'Haÿ geheten, is een rosarium in de Franse stad L'Haÿ-les-Roses in het departement Val-de-Marne (regio Île-de-France). Het rosarium ligt ongeveer acht kilometer ten zuiden van de Franse hoofdstad Parijs en beslaat een oppervlakte van 1,5 hectare. Het rosarium is streng geometrisch geordend en opgedeeld in dertien sectoren. Het bevat bijna 2.900 verschillende wilde rozensoorten en cultivars, voornamelijk uit de 19e en de eerste helft van de 20e eeuw. In totaal omvat de collectie meer dan 11.000 rozenplanten. Het rosarium staat open voor bezoekers en is ook een ontmoetingsplaats voor botanici en rozenkwekers. Geschiedenis Roseraie du Val-de-Marne werd in 1899 opgericht door rozenverzamelaar en zakenman Jules Gravereaux (1844-1916) in wat toen L'Haÿ heette, een voorstad van Parijs. Het ontwerp en de uitvoering werd verzorgd door de Franse landschapsarchitect Édouard André (1840-1911). Het rosarium wordt beschouwd als een van de eerste tuinen die uitsluitend gewijd waren aan het kweken en tentoonstellen van rozen. Gravereaux verzamelde rozen uit heel Europa en begon nieuwe rozencultivars te creëren voor de productie van rozenolie voor parfums. Hij werkte aan hybriden van de rimpelroos (Rosa rugosa) en ontwikkelde onder meer de cultivar 'Parfum de l'Hay'. In totaal creëerde hij 27 nieuwe cultivars. De sterk geurende rugosa-hybride 'Roseraie de l'Haÿ' van de kweker Charles Pierre Marie Cochet-Cochet is genoemd naar het rosarium. Al snel was het rosarium zo beroemd dat de stad L'Haÿ in mei 1914 officieel de naam L'Haÿ-les-Roses aannam. In 1936 werd de tuin aangekocht door het departement Seine en in 1968 overgedragen aan het departement Val-de-Marne. In 1994 werd Roseraie de L'Haÿ omgedoopt tot Roseraie du Val-de-Marne. Afbeeldingen Literatuur (fr) Georges Delbard: Le Grand Livre de la Rose, Paris, Somogy éditions d'art, 2002, pp. 25-54 ISBN 2-85056-521-0 (fr) Nadine Villalobos, Béatrice Pichon-Clarisse: Florilège à L’Haÿ-les-Roses – La roseraie du Val-de-Marne, Actes Sud, 2006 ISBN 978-2742760664 (de) Charles & Brigid Quest-Ritson: Rosen - Die große Enzyklopädie, Starnberg, Dorling Kindersley, 2004, p. 186 ISBN 3-8310-0590-7 Externe link (fr) Website van Roseraie du Val-de-Marne (en) International Garden Club. (1917). Journal of the International Garden Club. International garden club, New York, pp. 177-188.
Roseraie de L’Haÿ

Roseraie de L’Haÿ, znane również pod nazwą Roseraie du Val-de-Marne – rozarium położone we francuskim mieście L’Haÿ-les-Roses, założone w 1899 roku. Mieszczące się w odległości około ośmiu kilometrów od stolicy Francji, Paryża rozarium zostało zaprojektowane przez francuskiego architekta krajobrazów Édouarda André oraz ogrodnika, Jules’a Gravereaux. Rozarium w L'Hay uważa się za jeden z pierwszych ogrodów przeznaczonych wyłącznie do hodowania i eksponowania róż. Zajmuje 1,5 ha. Obecnie na terenie rozarium, dawniej podzielonym na trzynaście osobnych sekcji, rośnie około 16 000 róż występujących w ponad 3300 gatunkach i odmianach. Współczesne odmiany francuskie i zagraniczne zebrane są w jednej części, podczas gdy po przeciwnej stronie uprawiane są tradycyjne i dawne odmiany róż. W części centralnej rozarium znajduje się regularny ogród różany z niewielkim stawem. Przypisy Linki zewnętrzne La Rosarie du Val-de-Marne
Hôtel de Sens

L'Hotel de Sens o Hôtel des archevêques de Sens és un hôtel particulier, o mansió privada, situat al districte històric de Marais, actualment al 4t districte de París, França. És considerat per l'elegància de la seva arquitectura i la riquesa i varietat de la seva decoració, com un dels edificis civils del segle xv més sumptuosos i una obra mestra de l'arquitectura gòtica flamígera. Aquesta edificació prefigura els hôtels particuliers [mansions] que floriran al Renaixement per tot París. Aquest palau ha estat objecte d'una classificació al títol dels monument històric el 1912. Propietat de la Comuna de París des de 1911, és seu de la biblioteca Forney (fundada el 1866), dedicada a la cartelleria i a la publicitat. Història L'hotel va ser construït per servir com a residència als arquebisbes de Sens. Abans de 1622, París no era una arxidiòcesi, sinó una diòcesi sufragània de l'arxidiòcesi de Sens. L'arquebisbe era una figura de poder prominent, i la seva residència reflectia la seva influència dins del paisatge urbà. Un primer hotel en aquest lloc, es va construir per als arquebisbes de Sens el 1345, i més tard va ser utilitzat per Carles V, rei de França, com a part de la seva residència reial, l'hotel Saint-Pol. Quan els reis es van establir al palau del Louvre, recentment construït, l'edifici va ser destruït, només per ser substituït per l'hotel actual, construït entre 1475 i 1519 per Tristan de Salazar i reinstal·lat com a residència dels arquebisbes de Sens. Com a tal, va servir com a casa de molts prelats de renom, com ara Antoine Duprat, Louis de Bourbon de Vendôme, Louis de Lorraine, Nicolas de Pellevé (que va morir a l' hotel) o Jacques Davy Duperron. Margarida de Valois també hi va viure el 1605 i el 1606, i es diu que la seva decisió de tallar una figuera (figuier) davant de l'edifici que impedia el seu carruatge va inspirar el nom del carrer, rue du Figuier. El 1622, París va esdevenir una arxidiòcesi. Els arquebisbes de Sens van perdre la major part del seu poder a la ciutat, i les seves estades a París es van tornar progressivament menys freqüents. L'hotel, transferit durant el segle XVII a l'arxidiòcesi de París, va entrar en un període durador de decadència progressiva. Durant la Revolució Francesa va ser confiscat com a bé nacional, venut el 1797 i de propietat privada durant tot el segle XIX, allotjant, com molts hotels particulars del Marais en aquell moment, botigues, tallers o fàbriques. Durant les Trois Glorieuses de carrer de 1830, una bala de canó va impactar a la façana i es va quedar encastada a la paret; avui dia és visible sobre l'entrada principal, amb la data gravada a sota. Protegit com a patrimoni històric el 1862, l'edifici va ser adquirit per la ciutat de París i restaurat a fons el 1930. La biblioteca d'art Forney s'hi va instal·lar el 1961. Notes
Hôtel de Sens

Hôtel de Sens, plným názvem Hôtel des archevêques de Sens (česky Palác arcibiskupů ze Sens) je gotický městský palác v Paříži v historické čtvrti Marais ve 4. obvodu. Od roku 1961 zde sídlí Forneyova knihovna věnovaná výtvarnému a užitému umění. Historie Pařížská diecéze byla povýšena na arcibiskupství až v roce 1622. Do této doby podléhala arcibiskupství v Sens. Arcibiskup Tristan de Salazar (v úřadu 1474–1518) nechal zbořit původní palác nazývaný Hôtel Jean d'Hestoménil, který daroval arcibiskupství v Sens Karel V. jako pařížskou arcibiskupskou rezidenci a nechal na jeho místě v letech 1475–1519 vybudovat současnou stavbu. V 16. století zde bylo centrum katolické ligy v čele s Jindřichem de Guise a kardinálem Nicolasem de Pellevé, kterého zde podle pověsti ranila mrtvice poté, co se dověděl o vstupu Jindřicha IV. do Paříže. Také zde v letech 1605–1606 žila královna Margot, jejíž manželství s Jindřichem IV. bylo zrušeno v roce 1599. V roce 1911 koupilo palác město Paříž, které zde v roce 1961 umístilo Forneyovu knihovnu. Palác je od roku 1862 zařazen mezi historické památky. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hôtel de Sens na Wikimedia Commons (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek
Hôtel de Sens

Das Hôtel de Sens befindet sich im 4. Arrondissement von Paris, in der Rue du Figuier nahe dem Ufer der Seine. Dem Erzbischof von Sens unterstanden im Mittelalter weitere Bistümer, unter anderem auch das Bistum Paris. Der Erzbischof von Sens besaß seit 1292 ein Palais in Paris und als Tristan de Salazar 1475 Erzbischof wurde, ließ er das Palais im Flamboyantstil als eines der schönsten Häuser der Stadt neu errichten. Als Paris 1622 selbst Erzbistum wurde, gaben die Erzbischöfe von Sens das Haus auf und vermieteten es. Von 1689 bis 1734 war es der Sitz der „Messageries, coches et carrosses de Lyon, Bourgogne et Franche-Comté“, einem Transportunternehmen. Es folgten in dem Gebäude eine Konservenfabrik, eine Marmeladenfabrik, eine Glaserei etc. 1911 erwarb die Stadt das Hôtel de Sens und ließ es restaurieren. Heute beherbergt es die der Kunst (Malerei, Architektur, Skulptur, Design etc.) gewidmete Bibliothèque Forney. Literatur Andrew Ayers: The architecture of Paris. An architectural guide. Edition Axel Menges, Stuttgart 2004, ISBN 3-930698-96-X, S. 87 (online). Claudine Chevrel: Hotel de Sens. Bibliothèque Forney. Société des Amis de la Bibliothèque Forney, Paris 1983, ISBN 2-7012-1515-3. Julia Droste-Hennings, Thorsten Droste: Paris. Eine Stadt und ihr Mythos. DuMont-Reiseverlag, Köln 2003, ISBN 3-7701-6090-8, S. 157–158 (online). Ricardo Rossi: Die Stadtschlösser im Marais/Paris. Pawlak, Herrsching 1989, ISBN 3-88199-612-5, S. 18–29. Charles Sellier: Anciens hôtels de Paris. Nouvelles recherches historiques, topographiques et artistiques. Honoré Champion, Paris 1910, S. 289–354 (online). David Thomson: Renaissance Paris. Architecture and Growth 1475–1600. Zwemmer, London 1984, ISBN 0-302-00560-9, S. 38–43 (online). Histoire de l'Hôtel de Sens et de la Bibliothèque Forney. Société des amis de la Bibliothèque Forney, Paris 1973. Weblinks Informationen zur Bibliothèque Forney auf der Website von Paris (Memento vom 21. September 2008 im Internet Archive) Hôtel de Sens. In: Structurae Hôtel de Sens in der Base Mérimée des französischen Kulturministeriums (französisch)
Hôtel de Sens

The Hôtel de Sens (French pronunciation: [otɛl də sɑ̃s]) or Hôtel des archevêques de Sens is a 16th-century hôtel particulier, or private mansion, in the Marais, in the 4th arrondissement of Paris, France. It nowadays houses the Forney art library. History The hôtel was built to serve as a residence for the archbishops of Sens. Before 1622, Paris was not an archdiocese, but rather a diocese suffragan to the Archdiocese of Sens. The archbishop was a prominent figure of power, his residence reflecting his influence within the urban landscape. A first hôtel, at this location, was built for the archbishops of Sens in 1345, which was later used by Charles V, King of France, as a part of his royal residence, the hôtel Saint-Pol. When the Kings settled in the newly built Louvre palace, the building was destroyed, only to be replaced by the current hôtel, built between 1475 and 1519 by Tristian de Salazar and reinstalled as the residence of the archbishops of Sens. As such, it served as the house of many renowned prelates, such as Antoine Duprat, Louis de Bourbon de Vendôme, Louis de Lorraine, Nicolas de Pellevé (who died in the hôtel) or Jacques Davy Duperron. Margaret of Valois also lived there in 1605 and 1606, and her decision to cut down a fig tree (figuier) in front of the building that was impeding her carriage, is said to have inspired the name of the street, rue du Figuier. In 1622, Paris became an archdiocese. The archbishops of Sens lost the major part of their power in the city, and their sojourns in Paris became progressively less frequent. The hôtel, transferred during the 17th century to the archdiocese of Paris, entered a lasting period of progressive decay. During the French Revolution it was confiscated as a bien national, sold in 1797 and privately owned throughout the 19th century, housing, like many hôtels particulier in the Marais at the time, shops, workshops or factories. During the Trois Glorieuses street fights of 1830, a cannonball hit the facade and lodged deep within the wall ; it is visible nowadays above the main entrance, the date engraved beneath. Protected as a heritage site in 1862, the building was acquired by the city of Paris, and thoroughly restored in 1930. The Forney art library was installed in it in 1961. Notes
Hôtel de Sens

L'Hôtel de Sens è un palazzo di Parigi situato nel quartiere del Marais, fino al 1366 era conosciuto come Hôtel d'Hestomesnil. Fino al 1622 la diocesi di Parigi era sotto il controllo dell'arcivescovado di Sens, che aveva quindi in città una residenza, precedentemente sita al 2-8, quai des Célestins, quindi fuori dalle mura di Filippo Augusto. Il re Carlo V, acquistando questo immobile per il suo Palazzo Saint-Pol, donò in cambio all'arcivescovo l'edificio in rue de Figuier 1. Tristan de Salazar, arcivescovo di Sens tra il 1475 e il 1519, fece ricostruire il palazzo secondo i suoi gusti di magnificenza. Nel 1528 il cardinale Antoine Duprat riunisce i suoi vescovi in un concilio per condannare Lutero. Enrico IV di Navarra lo regalò a Margherita di Valois, la "regina Margot", sua prima moglie. Un pesante restauro venne condotto dal 1936 al 1962, marcando l'aspetto fiabesco dell'edificio con le numerose torrette dai tetti appuntiti a cono e comignoli. Al termine dei lavori vi fu collocata la Bibliothéque Forney, specializzata nelle pubblicazioni sull'Arte, dove periodicamente si tengono Esposizioni di artisti. Nella cultura di massa Il palazzo appare nel gioco Assassin's Creed: Unity ambientato nella Parigi della rivoluzione francese. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Hôtel de Sens Collegamenti esterni (EN) Hôtel de Sens, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Hôtel de Sens

Het Hôtel de Sens is een 15e-eeuws stadspaleis in het 4e arrondissement van Parijs Het ligt ten noorden van het Île Saint-Louis in de wijk Le Marais, een huizenblok van de rechteroever van de Seine verwijderd. Tot 1622 was het de verblijfplaats van de aartsbisschoppen van het aartsbisdom Sens, in een periode waarin het bisdom Parijs suffragaan was aan dit aartsbisdom (tot 1622). In 1605 was het de verblijfplaats van Margaretha van Valois. Het gebouw werd ten tijde van de Katholieke Liga in de 17de eeuw gebruikt als fort. Het werd verbeurd verklaard bij de Franse Revolutie, werd in 1862 erkend als monument historique en in 1911 opgekocht door het stadsbestuur van Parijs. Het is een van de nog weinige middeleeuwse gebouwen in Parijs. In dit gebouw is de Forneybibliotheek gevestigd, een bibliotheek gespecialiseerd in werken over decoratieve, beeldende en grafische kunst. De bibliotheek heeft ook een rijke collectie reclameaffiches doorheen de tijd. Afbeeldingen
Temple du Marais

Temple du Marais (neboli chrám v Marais), dříve Kostel Sainte-Marie-des-Anges je farní kostel francouzské reformované církve ve 4. obvodu v Paříži, na křižovatce ulic Rue Saint-Antoine a Rue Castex postavený v letech 1632–1634. Kostel je od roku 1887 chráněn jako historická památka. Historie Kostel vznikl v letech 1632–1634 a jeho architektem byl François Mansart, který jej navrhl podle vzoru Pantheonu v Římě jako rotundu o průměru 13,50 metrů. Stavbu realizoval stavitel Michel Villedo (1598–1667). Kostel byl součástí kláštera Navštívení Panny Marie založeného Františkem Saleským a zbořeného během Francouzské revoluce. V roce 1802 byl původně katolický kostel určen reformované církvi. Protestantské bohoslužby se zde konají od 1. května 1803. Dne 18. února 1887 byl kostel zařazen mezi historické památky. Využití Bohoslužby se v kostele konají každou neděli. V 10,30 se koná mše klasické reformované církve, ve 13,00 následuje protestantská mše v afro-karibském stylu, v 16,15 slouží kostel Japonské protestantské církvi a od 17,30 se slouží protestantská mše v arabštině. V 18,30 ještě probíhá zjednodušená protestantská bohoslužba pro kohokoliv. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Temple du Marais na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Temple du Marais na Wikimedia Commons (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek
Сент-Мари-дез-Анж

Церковь Сент-Мари-дез-Анж (Церковь Девы Марии и Ангелов, фр. Sainte-Maries-des-Anges; также известная, как Церковь Маре; (фр. Temple du Marais) — протестантская (первоначально — католическая) церковь XVII века в парижском квартале Маре. История Церковь Сент-Мари-дез-Анж — старейшая религиозная постройка ордена визитанток, основанного в 1610 году. Церковь была возведена в парижском квартале Маре в 1632 году по проекту архитектора Франсуа Мансара. Ранее на этом месте находился монастырь, заложенный в XVII веке по инициативе Франциска Сальского и основательницы ордена визитанток — Иоанны де Шанталь, впоследствии канонизированных католической церковью. Во время Французской революции монастырь разрушили, а уцелевшую церковь в 1802 году передали протестантам. Ныне церковь продолжает функционировать, как протестантская, и является приходом Объединенной протестантской церкви Франции, возникшую в 2013 году в результате объединения двух наиболее традиционных для Франции протестантских церквей — кальвинистской и лютеранской. В соответствии с протестантской традицией, интерьер храма максимально скромен, однако отделка интерьеров лепниной носит следы былого великолепия, оставшегося от католического периода истории храма. Архитектура и интерьеры церкви Сент-Мари-дез-Анж выдержаны в стиле барокко с элементами классицизма. Фронтон над центральным входом, поддерживаемый колоннами, выполнен в античном стиле. Над ним помещены скульптуры ангелов; выше находится круглое витражное окно. В храме Сент-Мари-дез-Анж похоронен Николя Фуке, занимавший должность суперинтенданта Парижа при Людовике XIV. В 1887 году церкви святой Марии и Ангелов правительством Франции был присвоен статус исторического памятника. Галерея Литература Hélène Guicharnaud et Christiane Guttinger-Mettetal, Temples réformés et églises luthériennes de Paris, La Voix Protestante, 2013, p. 32-35 Примечания
Hôtel d'Avaray

El hôtel d'Avaray es un hotel particular ubicada en el 85 de la rue de Grenelle en el VII Distrito de París. Historia Fue construido entre 1718 y 1723 por el arquitecto Jean-Baptiste Leroux como encargo de Claude-Théophile de Béziade, marqués de Avaray, héroe de la batalla de Almansa, teniente general del rey de España Felipe V y gobernador de las provincias de Flandes española y de Henao. Apenas acabado, el hotel se alquiló a Horace Walpole, entonces embajador de Inglaterra en Francia y célebre por haber inventado el concepto de «serendipia».​ En propiedad de los duques de Avaray hasta en 1920, fecha en la que fue comprado por el gobierno de los Países Bajos que lo destinó para su embajada en Francia.​​ Sirve principalmente para las recepciones diplomáticas y como lugares de intercambios franco-neerlandeses. Durante la construcción del bulevar Raspail, la demolición de un hotel del vecindario fue la ocasión de comprar e instalar carpintería adornada con trofeos en la gran sala de estar.​ El Gobierno de Países Bajos a veces lo alquilan para filmar películas como ¡Que te calles! en 2002 y más recientemente, Intouchables ​ en 2011, o Al otro lado de la periferia en 2012 . Así, cuando el edificio no se utiliza, permite que la embajada reciba fondos para financiar proyectos culturales. Referencias
Hôtel d'Avaray

Het Hôtel d'Avaray is een stadspaleis in de Franse hoofdstad Parijs, in het 7e arrondissement. Het is sinds 1920 de ambtswoning van de Nederlandse ambassadeur in Frankrijk. Het gebouw werd in 1723 gebouwd naar een ontwerp van Jean-Baptiste Leroux, in opdracht van Claude Theophilus Bésiade, de markies van Avaray. Het gebouw bleef tot 1920 in handen van zijn familie. Het paleis is voor meerdere Franse film- en serieprojecten als locatie gebruikt, onder andere voor Intouchables en Lupin.