NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pont Notre-Dame

Pont Notre-Dame – most w Paryżu, łączący bulwar Gesvres z bulwarem Corse. W przeszłości stanowił fragment głównej trasy łączącej północne i południowe części Paryża. Utracił tę funkcję po wielkiej przebudowie miasta w II połowie XIX wieku. W starożytności w miejscu dzisiejszego mostu znajdowała się jedna z pierwszych przepraw przez Sekwanę. Została ona zniszczona w 886 w czasie ataku Normanów. Po odparciu ich ataku został zbudowany, na tym samym miejscu, kolejny most, który spłonął w czasie pożaru w 1406. W 1413 z rozkazu Karola VI zbudowano kolejny most, pierwszy, który oficjalnie nosił współczesną nazwę. Jako materiału użyto drewna. Wzniesiono na nim około 60 domów dla rzemieślników, sprzedających swoje wyroby na Île de la Cité i w Les Halles. Most ten, razem z całą zabudową, uległ jednak kolejnemu pożarowi w 1499. Odbudowany ponownie w 1507 według projektu Jeana Joconde’a, był potężnym mostem, opartym na sześciu łukach i zarazem jednym z najpopularniejszych miejsc handlu (domy kupieckie wzniesiono ponownie). W 1660 most został przebudowany i udekorowany na powitanie przyszłej małżonki Ludwika XIV, Marii Teresy. W 1786 zabroniono dalszego budowania domów na moście i zniszczono już istniejące jako sprzeczne z zasadami higieny. W czasie wielkiej przebudowy Paryża dawny most został rozebrany, a na jego miejscu postawiono zbliżony w konstrukcji pięcioprzęsłowy kamienny most. Swoiste spiętrzenie wody, jakie powstawało między Pont Notre-Dame a Mostem Wymiany, czyniło ten odcinek rzeki szczególnie trudnym w żegludze (35 wypadków barek i łodzi w latach 1891–1910), co sprawiło, że most Notre-Dame był określany potocznie jako „Diabelski Most”. By zapobiec wypadkom, w 1919 rozebrano starą kamienną konstrukcję i wzniesiono jednoprzęsłowy żelazny most według projektu Jeana Résala, który współpracował wcześniej przy budowach Mostu Aleksandra III i Pont Mirabeau. W nowej konstrukcji zachowane zostały dwa zewnętrzne przęsła a środkowe zastąpiono jednym żelaznym przęsłem, bogato zdobionym. Łączna długość mostu wynosi 106 metrów, a jego szerokość – 20 m. Mieści się na nim dwunastometrowa szosa i dwa chodniki po 4 metry. Galeria Przypisy
Мост Нотр-Дам

Нотр-Дам (фр. Pont Notre-Dame) — мост в центре Парижа через реку Сену. Мост расположен в 4-м муниципальном округе. Числа и факты Длина моста: 105 м Ширина: 20 м, включая два тротуара шириной 4 м каждый Тип конструкции: арочный мост Архитекторы: Aron, Jean Drogue, Jean Résal, Retraint, Binet Строительство велось с 1910 по 1914 год Метро: линия 7, станция Pont Marie История Мост Нотр-Дам стоит на том месте, где уже в античные века располагался мост через Сену. Ещё до завоевания римлянами Галлии мост являлся частью кардо (главной улицей с северно-южным направлением) Лютеции. Когда в 52 году до н. э. Тит Лабиен со своими войсками подходил к городу, паризии подожгли все мосты, ведущие на остров Сите, чтобы противник не смог захватить поселение. Римляне заново построили мост из камня, установили на северной оконечности укрепление и провели через него дорогу (кардо) от Суассона до Орлеана. После осады города норманнами в 885—886 годах, когда был построен новый Большой мост (ныне мост Менял), мост был разрушен, а вместо него перекинут небольшой мостик с мельницей (Planche Mibray), который сначала даже не доходил до острова и служил главным образом понтоном для рыбаков. В 1406 году Планш-Мибрей пострадал от половодья, и в 1413 году король Карл VI распорядился построить на его месте добротный мост из дерева, застроенный домами, который должен был называться мост Нотр-Дам. Он обвалился 28 октября 1499 года. Новая конструкция была выполнена из камня и состояла из чести больших арочных пролётов. Мост был достроен в 1507 году и также был застроен домами и лавочками, ввиду чего быстро стал одним из коммерческих центров города. Здания на мосту были впервые снабжены номерами: с одной стороны чётными, с другой — нечётными. В 1660 году мост был обновлён в честь Людовика XIV и его супруги Марии Терезии, дочери испанского короля Филиппа IV, которые 9 июня сочетались браком в Сен-Жан де Люц и торжественно въехали в Париж 26 августа. Их свадьба была одним из условий Пиренейского мира. В 1786 году по приказу короля с моста были снесены все здания. В 1853 на старом фундаменте был построен новый мост, в этот раз с пятью арками. Из-за большого количества столкновений барж с мостом, мост Нотр-дам получил в простонародье название Чёртов мост (Pont du Diable). Чтобы облегчить баржам проход под мостом, были убраны три центральные арки и заменены металлической конструкцией. Новый мост был построен Луи-Жаном Резалем, который до этого работал над постройкой моста Мирабо и моста Александра III. Мост Нотр-Дам был открыт в 1919 году президентом Раймоном Пуанкаре.
Міст Нотр-Дам

Міст Нотр-Дам (фр. Pont Notre-Dame) — міст у центрі Парижа через річку Сену. Міст розташований в 4-му муніципальному окрузі. Короткий опис Довжина мосту: 105 м Ширина: 20 м, разом з двома тротуарами завширшки 4 м кожен Тип конструкції: арковий міст Архітектори: Арон, Жан Наркотики, Жан Résal, Retraint, Біне Будівництво велося з 1910 по 1914 рік Метро: лінія 7, станція Pont Marie Історія Міст Нотр-Дам стоїть на тому місці, де вже в античні часи був міст через Сену. Ще до завоювання римлянами Галлії міст був частиною кардо (головною вулицею з північно-південним напрямком) Лютеції. Коли в 52 до н. е. Тіт Лабієн зі своїми військами підходив до місту, були підпалені всі мости, що вели на острів Сіте, аби супротивник не зміг захопити поселення. Римляни заново побудували міст із каменю і провели через нього дорогу (кардо) від Суассона до Орлеана. Після облоги міста норманами в 885–886, коли був побудований новий Великий міст (нині міст Міняйл), міст був зруйнований, а замість нього перекинуто невеликий місток з млином (Planche Mibray), який спочатку навіть не доходив до острова й переважно правив понтоном для рибалок. У 1406 міст Планш-Мібрей постраждав від повені, і в 1413 король Карл VI розпорядився побудувати на його місці добротний міст з дерева, забудований будинками, який повинен був називатися міст Нотр-Дам. Він обвалився 28 жовтня 1499. Нова конструкція була виконана з каменю і складалася з шести великих аркових прольотів. Міст був добудований в 1507 і так само був забудований будинками і крамничками, так що швидко став одним з комерційних центрів міста. Будівлі на мосту вперше мали номери: з одного боку парні, з іншого — непарні. У 1660 міст оновлений на честь Людовика XIV і його дружини Марії Терезії, дочки іспанського короля Філіпа IV, які 9 червня одружилися в Сен-Жан де Люс і урочисто в'їхали в Париж 26 серпня. Їхнє весілля було однією з умов Піренейського миру. У 1786 за наказом короля з мосту було знесено всі будівлі. У 1853 на старому фундаменті було збудовано новий міст, цього разу з п'ятьма арками. Через часті зіткнення барж з мостом, міст Нотр-дам отримав у народі назву Чортів міст (фр. Pont du Diable). Щоб полегшити баржам прохід під мостом, були прибрані три центральні арки і замінені металевою конструкцією. Новий міст був побудований Луї-Жаном Резалем, який до цього працював над будівництвом мосту Мірабо і мосту Олександра III. Міст Нотр-Дам був відкритий в 1919 президентом Раймоном Пуанкаре. Посилання Міст на сайті Мерії [Архівовано 26 жовтня 2005 у Wayback Machine.] Міст на сайті Structurae [Архівовано 11 грудня 2012 у Archive.is] Міст на сайті Insecula
Chapelle expiatoire

Chapelle expiatoire (česky Kaple smíření) je římskokatolická kaple v Paříži v 8. obvodu na náměstí Square Louis-XVI. Historie Kaple byla postavená na místě bývalého hřbitova Madeleine, kde byli po popravě na dnešním náměstí Svornosti pohřbeni Ludvík XVI. a Marie Antoinetta před tím, než byli 21. ledna 1815 přemístěni do baziliky Saint Denis. Také zde byli pohřbeni někteří členové švýcarské gardy, kteří padli při útoku na Tuillerijský palác 10. srpna 1792. Ludvík XVIII. ji nechal vystavět jako vzpomínku na svého bratra. Stavba probíhala v letech 1815–1826. Kaple je od roku 1914 chráněná jako historická památka. Autorem stavby je architekt Pierre-François-Léonard Fontaine (1762–1853), který realizací a dozorem na stavbě pověřil svého žáka Louise Hippolyta Lebase (1782–1867). Architektura Stavba kaple byla inspirována královniným klášterem ve Versailles. Samotná kaple se nachází za zdí s branou v prostoru, který připomíná ambit kláštera. Vstup do kaple představuje portikus se čtyřmi dórskými sloupy. Stavba má půdorys řeckého kříže a je zakončena centrální kupolí a třemi menšími kupolemi po stranách. Interiér je osvětlen přirozeným světlem, které prochází okulem v klenbě. Oltář v kryptě označuje přesné místo hrobu Ludvíka XVI. V kapli jsou dvě sousoší zobrazující Ludvíka XVI. (autor François Joseph Bosio) a Marii Antoinettu (Jean-Pierre Cortot). Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chapelle expiatoire na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chapelle expiatoire na Wikimedia Commons (francouzsky) Chapelle expiatoire (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek
Kaplica Pokutna w Paryżu

Kaplica Pokutna (Chapelle expiatoire) - budynek sakralny w 8. okręgu paryskim, wzniesiony na polecenie Ludwika XVIII dla uczczenia pamięci Ludwika XVI i Marii Antoniny. Historia Ludwik XVI oraz Maria Antonina, zgilotynowani odpowiednio w styczniu i w październiku 1793 r. zostali pochowani na cmentarzu św. Magdaleny. W 1802 r. rojalista Desclozeaux, uczestnik pogrzebu obojga straconych małżonków, wykupił teren, na którym ich ciała zostały wrzucone do fosy i przykryte warstwą wapna palonego. Nakazał uprzątnięcie terenu i posadzenie na miejscu pochówku króla wierzb i cyprysów. W czasie Restauracji jedyna ocalała członkini rodziny królewskiej - starsza córka Marii Antoniny i Ludwika XVI, Maria Teresa, księżna Angoulême poprosiła swojego stryja, króla Ludwika XVIII o zaopiekowanie się grobem jej rodziców. 18 i 19 stycznia 1815 szczątki pary królewskiej zostały ekshumowane i umieszczone w bazylice w Saint-Denis, tradycyjnym miejscu pogrzebów królów Francji. Rok później Desclozeaux odsprzedał Ludwikowi XVIII i księżnej Angoulême teren pierwotnego pochówku w celu budowy kaplicy pokutnej, którą ostatecznie zaprojektował Pierre François Léonard Fontaine, a poświęcił w 1826 r. arcybiskup Paryża - de Quelen. Przy tej okazji bezskutecznie apelował o przebaczenie członkom Konwentu Narodowego. W 1862 r. obiekt został otoczony parkiem, który izoluje go od hałaśliwego Bulwaru Haussmanna. Na terenie budynku do dziś spoczywają szczątki kilkuset innych ofiar epoki rewolucji. Architektura Kaplica stoi na niskim postumencie wynoszącym ją ponad poziom gruntu. Wzniesiona jest na planie krzyża greckiego i otoczona skromnym doryckim portykiem. Bryła obiektu jest przysadzista, pozbawiona lekkości, zbliżona do neorenesansowych standardów budowania kościołów, choć o wiele mniej dekoracyjna. Wnętrze obiektu wyłożone jest białym i czarnym marmurem, z ołtarzem w miejscu pierwotnego miejsca złożenia ciała Ludwika XVI. Zawiera ono również dwie rzeźby króla i królowej. Niewielka liczba otworów okiennych dopuszcza do wnętrza minimalną ilość światła dziennego, co jest rekompensowane przez wewnętrzną latarnię.
Капелла Покаяния (Париж)

Капелла Покаяния, Капелла Искупления (фр. La chapelle expiatoire), или Капелла во искупление казни Людовика XVI — католическая капелла в VIII округе Парижа, по адресу 29, рю-Пакье (rue Pasquier), воздвигнутая в центре Площади Людовика XVI, на месте бывшего кладбища Мадлен, где были захоронены жертвы французской революции, в том числе тела короля Людовика XVI и королевы Марии-Антуанетты до того, как их перенесли в Королевское аббатство Сен-Дени 21 января 1815 года. Капелла занесена в список исторических памятников Франции 22 июля 1914 года. История Строительство капеллы было начато в 1815 году распоряжением короля Людовика XVIII и завершено в 1826 году. На этом месте находилось старое кладбище Мадлен, где были похоронены многие гильотинированные лица в период революционного террора, в том числе Манон Ролан, деятельница партии жирондистов, гильотинированная 18 брюмера II (8 ноября 1793 года). До настоящего времени это единственное общественное место в Париже, носящее имя Людовика XVIII. Открытое в 1721 году, это относительно недавнее кладбище Мадлен уже использовалось ранее для захоронений, но было относительно свободным. Его близость к площади Революции, где во время Террора было совершено большинство казней, делала его практичным и незаметным местом захоронения, дабы не показывать открыто итоги режима террора. Тела казнённых ночью, незаметно бросали в братские могилы. Кладбище было закрыто Комитетом общественной безопасности в 1794 году, а затем продано различным владельцам, включая магистрата-роялиста Луи Деклозо, который, живя на улице Анжу (его пропавший дом представлен деревом на нынешней площади Людовика-XVI), отметил местонахождение могилы, в которую были брошены тела короля и королевы Франции. В 1814 году монархия была восстановлена. Новый король Франции Людовик XVIII вознамерился возродить память о своем брате Людовике XVI, казнённом во время террора 1793 года, и инициировал поиски останков королевской четы. По указанию Луи Деклозо останки Людовика XVI и Марии-Антуанетты были эксгумированы и перенесены в королевский некрополь Сен-Дени 21 января 1815 года, в 22-ю годовщину смерти короля. В тот же день Людовик XVIII заложил первый камень мемориальной капеллы (название «искупительная» никогда официально не упоминалось). Строительство капеллы Памятник был заказан Пьеру Фонтену, официальному архитектору всех режимов от Консульства до Второй империи. Он обратился к услугам своего ученика Луи-Ипполита Леба, расставшись со своим обычным товарищем по команде Шарлем Персье, который не одобрял этот проект. Строительство началось 21 января 1815 года, растянулось на одиннадцать лет и закончилось в 1826 году в правление короля Карла X. Проект, вдохновленный неоклассикой, финансировался из личных средств Людовика XVIII на сумму в три миллиона ливров. Первоначально он был представлен как оазис спокойствия и тишины в самом сердце Парижа. Затем капелла была окружена парком в «английском стиле», покрывавшим старое кладбище Мадлен, а длинная кипарисовая дорожка соединяла ступени с нынешней улицей Аркад. Примечания Ссылки Краткое описание с фотографиями русского туриста Краткое описание и фотографии
Chapelle expiatoire

Chapelle expiatoire är ett kapell i Paris, tillägnat Ludvig XVI och Marie-Antoinette. Kapellet är beläget vid Rue Pasquier i Paris åttonde arrondissement. Arkitekten Pierre Francois Leonard Fontaine fann inspiration i Pantheon i Rom. Kapellet uppfördes 1826 på den tidigare Cimetière de la Madeleine, där Ludvig XVI och Marie-Antoinette hade begravts efter att ha blivit avrättade. År 1815 begravdes de i Saint-Denis-basilikan. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Chapelle expiatoire, 29 september 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Chapelle expiatoire.
Charenton – Écoles (stanice metra v Paříži)

Charenton – Écoles je nepřestupní stanice pařížského metra na lince 8. Leží mimo hranice Paříže na území města Charenton-le-Pont pod ulicí Rue de Paris a podél náměstí Place Aristide Briand. Historie Stanice byla otevřena 5. října 1942 při prodloužení linky ze stanice Porte de Charenton. Do 19. září 1970 sloužila jako konečná stanice, než byla linka dále rozšířena do Maisons-Alfort – Stade. Název Jméno stanice se skládá ze dvou částí. Charenton podle města, ve kterém leží. Druhá část Écoles neboli školy odkazuje na základní školu Aristida Brianda, která je nejstarší školou ve městě a stojí na stejnojmenném náměstí. Aristide Briand (1862–1932) byl francouzský politik. Na informačních tabulích je oficiální název stanice doplněn ještě podnázvem psaným malým písmem: Place Aristide Briand podle sousedícího náměstí. Vstupy Stanice má několik vchodů: Hlavní vchod (s prodejnou jízdenek) má tři vstupy – z náměstí Place de l'église Saint-Pierre, z Rue de Paris u domů č. 77 (křižovatka s Rue Victor Hugo) a č. 66 (křižovatka s Rue Gabrielle). Vedlejší vstup (s automaty na jízdenky) má dva vstupy z Rue de Paris – u domu č. 68bis (křižovatka s Rue Anatole France) a u domu č. 91. Kromě toho vede na Rue de Paris před dům č. 83 eskalátor (pouze pro výstup) ze zadní části vlaku ve směru Créteil – Préfecture. Zajímavosti v okolí Bois de Vincennes Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Charenton - Écoles (métro de Paris) na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Charenton – Écoles (stanice metra v Paříži) na Wikimedia Commons
Charenton – Écoles (Métro Paris)

Charenton – Écoles [ʃaʁɑ̃tɔ̃ ekɔ] ist eine unterirdische Station der Pariser Métro. Sie befindet sich unterhalb der Rue de Paris im Pariser Vorort Charenton-le-Pont und wird von der Métrolinie 8 bedient. In der Nähe befindet sich der Bois de Vincennes. Die Station wurde am 5. Oktober 1942 in Betrieb genommen, als der Abschnitt der Linie 8 von der Station Porte de Charenton bis zur Station Charenton – Écoles eröffnet wurde. Bis zum 19. September 1970 war sie südwestlicher Endpunkt der Linie 8. Literatur Gérard Roland: Stations de métro. D’Abbesses à Wagram. 2003, ISBN 2-86253-307-6. Weblinks
Charenton–Écoles station

Charenton–Écoles (French pronunciation: [ʃaʁɑ̃tɔ̃ ekɔl], lit. 'Charenton–Schools') is a station on Line 8 of the Paris Métro in the suburban commune of Charenton-le-Pont. It is one of two Métro stations located in the commune, the other being Liberté on the same line. It is named after the commune it is situated in, as well as the nearby École élémentaire Aristide Briand (Aristide Briand Elementary School), located along Place Aristide-Briand. History The station opened on 5 October 1942 as part of the extension of the line from Porte de Charenton, serving as its eastern terminus until it was further extended to Maisons-Alfort–Stade on 19 September 1970. The construction of the extension resulted in the destruction of Hôtel du Plessis-Bellière in 1937, now the site of Place de Valois. On 14 August 2006, a former underground quarry caused the collapse of part of the square in front of Église Saint-Pierre de Charenton-le-Pont, a church, located above one of the corridors of the station. It damaged the station's roof and caused a water pipe to burst. Service on the line was not disrupted. In 2019, the station was used by 2,984,929 passengers, making it the 175th busiest of the Métro network out of 302 stations. In 2020, the station was used by 1,654,160 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 155th busiest of the Métro network out of 304 stations. In 2021, the station was used by 2,164,023 passengers, making it the 164th busiest of the Métro network out of 304 stations. Passenger services Access The station has 6 accesses: Access 1: rue de la République Access 2: rue Gabrielle Access 3: rue de Conflans Access 4: rue de Paris (an ascending escalator) Access 5: rue des Bordeaux Access 6: avenue Anatole France Station layout Platforms The station has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms. It is the last station on the line towards Pointe du Lac with the traditional design found on the majority of the stations on the network (i.e. white bevelled tiles, elliptical platform vault). Other connections The station is also served by lines 24, 111, 180, and 325 of the RATP bus network, and at night, by line N35 of the Noctilien bus network. Nearby Bois de Vincennes Église Saint-Pierre de Charenton-le-Pont Gallery References Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D’Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.
Estación de Charenton - Écoles

Charenton - Écoles (en español: Charenton - Escuelas) de su nombre completo Charenton - Écoles - Place Aristide Briand, es una estación del metro de París situada en la comuna de Charenton-le-Pont, al sur de la capital. Pertenece a la línea 8 de la cual fue unos de sus terminales entre 1942 y 1970. Historia Fue inaugurada el 5 de octubre de 1942 con la llegada a Charenton-le-Pont de la línea 8. Descripción Se compone de dos andenes laterales y de dos vías. En dirección Créteil es la última estación clásica de la línea. Está diseñada en bóveda elíptica revestida completamente de los habituales azulejos blancos biselados, con la única excepción del zócalo que es de color marrón, el mismo color que emplean los marcos de los paneles publicitarios que emplean adornos en su parte superior. Su iluminación ha sido renovada empleando el modelo vagues (olas) con estructuras casi adheridas a la bóveda que sobrevuelan ambos andenes proyectando la luz principalmente hacia arriba. La señalización, por su parte, utiliza la tipografía CMP, donde el nombre de la estación aparece sobre un fondo de azulejos azules en letras blancas. Por último, los asientos de la estación son rojos, individualizados y de tipo Motte.​ Bibliografía Pierre Miquel (1993). Petite histoire des stations de métro. éditions Albin Michel. ISBN 2-226-06671-3. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Estación de Charenton - Écoles.
Charenton – Écoles metróállomás

A Charenton – Écoles egy metróállomás Franciaországban, Párizsban a párizsi metró 8-as metróvonalán. Tulajdonosa és üzemeltetője a RATP. Nevezetességek a közelben Metróvonalak Az állomást az alábbi metróvonalak érintik: 8-as metróvonal Kapcsolódó állomások A metróállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Liberté (Balard, 8-as metróvonal) École Vétérinaire de Maisons-Alfort (Pointe du Lac, 8-as metróvonal) Kapcsolódó szócikkek Párizs metróállomásainak listája Irodalom Roland, Gérard (2003). Stations de métro: D’Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton. További információk
Charenton-Écoles

Charenton-Écoles è una stazione della metropolitana di Parigi sulla linea 8, sita nel comune di Charenton-le-Pont. Descrizione Charenton — Écoles, sottotitolata «Place Aristide Briand», è una delle due stazioni ubicate sul territorio del comune di Charenton-le-Pont, l'altra è Liberté. Essa venne aperta nel 1942, in occasione del prolungamento della linea 8 da Porte de Charenton ed è stata il capolinea fino al 19 settembre 1970 quando esso venne spostato a Maisons-Alfort - Stade. La stazione è ubicata al disotto della rue de Paris e la place Aristide Briand, a est del comune. La scuola di cui al sottotitolo è la scuola elementare Aristide Briand, situata sulla piazza omonima e la più antica scuola del comune. Accessi place de l'église Saint-Pierre incrocio fra la rue de Paris e la rue Victor Hugo incrocio fra la rue de la Marsillaise e la rue Gustave Flaubert incrocio fra la rue de Paris e la rue Gabrielle incrocio fra la rue de Paris e la rue Anatole France al 91, rue de Paris Esiste anche una scala mobile di uscita al 79, rue de Paris. Interconnessioni Bus RATP - 24: fermata Charenton - Écoles Bus RATP - 111: fermata Charenton - Écoles (terminal la sera e la domenica) e rue Gabrielle (nella direzione Gare de Champigny|Champigny Saint-Maur RER) Bus RATP - 180: terminal Charenton - Écoles Bus RATP - 325: fermata Charenton - Écoles, solo nella direzione Bibliothèque François Mitterrand Nei pressi Bois de Vincennes Voci correlate Stazioni della metropolitana di Parigi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Charenton - Écoles Collegamenti esterni Pianta della stazione (RATP)