NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Musée Carnavalet

Musée Carnavalet, též Musée de l'Histoire de Paris (Muzeum dějin Paříže) je muzeum, které je věnováno dějinám Paříže od vzniku města po současnost. Nachází se v Paříži ve 3. obvodu v historické čtvrti Marais v ulici Rue de Sévigné. K jeho nejcennějším sbírkám patří doklady k Velké francouzské revoluci, obrazy, sochy, nábytek a umělecké předměty. Muzeum sídlí ve dvou městských palácích: hôtel Carnavalet a hôtel Le Peletier de Saint-Fargeau. Obě budovy sice ve skutečnosti odděluje Lycée Victor-Hugo, avšak v prvním patře jsou spojeny galerií. K muzeu je rovněž připojena Archeologická krypta na ostrově Cité. Historie muzea Muzeum bylo založeno v roce 1890 v paláci Carnavalet, který město zakoupilo v roce 1866 na radu Georges-Eugène Haussmanna a v letech 1871–1890 jej nechalo zrekonstruovat a rozšířit, aby se zde bylo lze umístit historické sbírky města Paříže. Další zvětšení proběhlo v roce 1914. Do paláce byly zakomponovány některé architektonické prvky ze staré Paříže: oblouk z ulice Rue de Nazareth na ostrově Cité z let 1552–1556 fasáda kanceláře společenstva obchodníků s látkami z Les Halles ze 17. století výstupek paláce Desmarets z počátku 18. století Hôtel Le Peletier de Saint-Fargeau byl pro muzeum získán v 60. letech 20. století a v letech 1982–1989 prošel nákladnou rekonstrukcí, při které do něj byly začleněny mnohé zajímavé a cenné interiéry: kabinet paláce Villacerf obložený malovanými kazetami představující Apollóna a roční období kabinet a pokoj z paláce Rivière se stropy a tapiseriemi malíře Charlese Le Bruna (1619–1690) dva pokoje ve slohu Ludvíka XV. s výzdobou navrženou architektem Claudem Nicolasem Ledouxem jako příklady novoklasicismu vojenská kavárna schodiště z paláce Luynes osm pokojů ve stylu Ludvíka XV. a Ludvíka XVI. s nábytkem madame de Pompadour ze sbírky, kterou muzeum získalo v roce 1965 galerie obrazů z 20. století autorů Tsuguharu Fujity, Maurice Utrilla nebo Marcela Gromairea dvanáct místnosti zasvěcených Velké francouzské revoluci, kde se nachází např. domino a olovění vojáčci malého Dauphina - Ludvíka XVII., klíče z Bastily, dobová pouta, modely gilotin, schránka s vlasy Ludvíka XVI., nábytek královny Marie Antoinetty a postel madame Élisabethy, mladší sestry Ludvíka XVI. sály věnované druhému císařství pokoj Marcela Prousta, ve kterém sepsal Hledání ztraceného času pokoj, ve kterém básnířka Anna de Noailles (1876–1933) přijímala své přátele pokoj francouzského spisovatele Paula Léautauda (1872–1956) salón z Café de Paris ve stylu secese, který vytvořil architekt Henri Sauvage zlatnictví Fouquet z ulice Rue Royale, jehož výzdobu navrhl Alfons Mucha taneční sál paláce Wendel, jehož stěny vymaloval malíř José Maria Sert (1876–1945) Expozice Stálá expozice prací fotografa Henri Cartier-Bressona. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Musée Carnavalet na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Musée Carnavalet na Wikimedia Commons
Musée Carnavalet

Het Musée Carnavalet is het museum in Parijs voor de geschiedenis van de stad met een zeer brede collectie. Het museum werd geopend in 1880. Het museum ligt in Le Marais. Het bestaat uit het Hôtel de Carnavalet en het Hôtel Le Peletier de Saint-Fargeau, samen goed voor ongeveer honderd zalen. Geschiedenis Het Hôtel des Ligneris werd tussen 1548 en 1560 door graaf Jacques des Ligneris, toenmalig voorzitter van het Parlement van Parijs, gebouwd in Renaissancestijl. Architect was Pierre Lescot. In 1578 werd het verkocht aan Françoise de la Baume, de echtgenote van de ridder Kernevenoy. De naam van die laatste werd verbasterd tot Carnavalet. In de 17e eeuw ontwierp architect François Mansart twee nieuwe vleugels. Tussen 1677 en 1694 was het de residentie van de markiezin van Sévigné. In de 18e eeuw trad een verval in van het gebouw. In de tweede helft van de 19e eeuw vatte Georges-Eugène Haussmann het plan op van het Hôtel Carnavalet een museum voor de geschiedenis van Parijs te maken. Hij liet architecturale elementen die verloren dreigden te gaan door de verbouwing van Parijs overbrengen naar het Hôtel Carnavalet. Zo werden een façade van Les Halles, fresco's uit het Hôtel de Luynes uit 1748, een standbeeld van Lodewijk XIV en een bas-reliëf van Hendrik IV overgebracht naar het Hôtel Carnavalet. In 1898 werd het museum uitgebreid met het Hôtel Le Peletier de Saint-Fargeau. In eerste instantie kwam hier de bibliotheek van het museum. Tussen 1907 en 1925 volgden verbouwingswerken waardoor de oppervlakte van het museum verdubbelde. Er werd twee nieuwe binnenplaatsen aangelegd, de cour Henri IV en de cour de la Victoire, en nieuwe gebouwen in 18e-eeuwse stijl opgericht. Tussen 2017 en 2021 volgde een nieuwe verbouwing onder leiding van architect François Chatillon, waarbij er aandacht was voor lichtinval en toegankelijkheid. Collectie Het museum werd geopend in 1880. De collectie breidde zich uit maar stopte aanvankelijk in 1910. Na de heropening in 2021 heeft het museum een chronologisch parcours met 3.800 tentoongestelde werken. De collectie loopt verder na 1910 en toont ook de belangrijkste gebeurtenissen van de Parijse geschiedenis tot in de 21e eeuw. Verschillende kamers zijn nagebouwd in het museum, zoals een pronkkamer uit het Hôtel Colbert de Villacerf en de slaapkamer van Marcel Proust. Externe links (fr) Carnavalet Carnavalet Museum
Musée Carnavalet

Muzeum Carnavalet – muzeum poświęcone historii miasta Paryża, w dzielnicy Marais, na ulicy de Sévigné. Zajmuje dwa obiekty z XVI i XVII w. - hôtel Le Peletier de St-Fargeau oraz hôtel Carnavalet. Obydwa zostały wzniesione w stylu renesansowym. Na terenie muzeum znajduje się również ogród. Historia budynków Hôtel Carnavalet Został wzniesiony w latach 1548-1560 dla Jacques'a de Ligneris, przewodniczącego parlamentu paryskiego na planie czworoboku z wewnętrznym ogrodem, podobno na wzór jednego z zamków nad Loarą - w Écouen. Figury dekorujące dziedziniec wykonał Jean Goujon. W 1578 obiekt przeszedł na własność Françoise de Kernevenoy, wdowy po szlachcicu nazwiskiem Carnavalet i stąd uzyskał używaną po dziś dzień nazwę. W połowie XVII w. kolejnym właścicielem został Claude Boislève, który sfinansował remont i przebudowę obiektu - według projektu François Mansarta obiekt zyskał dodatkowe skrzydło, a już istniejące zostało poddane redekoracji. W latach 1664–1695 w domu tym mieszkała markiza de Sévigné, następnie rodzina Dupré de Saint-Maur, która uciekła z Francji w czasie rewolucji. Opustoszały budynek przejęła Szkoła Dróg i Mostów, która rezydowała tam do wykupu pałacu przez miasto w 1866. Po stłumieniu Komuny Paryskiej Carnavalet przeszedł kolejny remont w celu adaptacji na cele muzealne. W 1914 rozrastająca się kolekcja skłoniła władze miasta do rozbudowy budynku i połączenia z jego pierwotną bryłą kilku sąsiadujących domów z XVII i XVIII w. W obiekcie mieszczą się wystawy tematyczne związane z historią Paryża od jego początków do chwili obecnej. Szczególnie interesująca jest największa w kraju kolekcja przedmiotów związanych z rewolucją francuską. L'hôtel Le Pelletier de Saint-Fargeau Autorem projektu tego budynku był Pierre Bullet, który zakończył pracę w latach 90. XVI w. Obiekt był surowy stylowo z zewnątrz, lecz niezmiernie nowatorski pod względem architektonicznego układu wnętrz i monumentalnej klatki schodowej. W czasie rewolucji nazwany imieniem zamordowanego jakobina, które nosi po dziś dzień. Należy do muzeum od 1960 i mieści dział rekonstrukcji wnętrz z różnych epok, od XVI w. do drugiej połowy wieku XX. Bibliografia Jean-Marc – Léri Musée Carnavalet : Histoire de Paris Broché – 2000 – ISBN 978-2912964144 Przypisy
Карнавале

Музей Карнавале́ (фр. Musée Carnavalet) — городской музей истории Парижа, расположенный в двух зданиях — старинном особняке Карнавале (фр. Hôtel de Carnavalet) и соседнем Ле-Пелетье-де-Сен-Фаржо, возведённом в конце XVII века. Музей находится в 3-м округе французской столицы, в квартале Маре. История здания Здание было построено Пьером Леско в 1548—1560 годах. В 1578 году дом был приобретён богатой вдовой из Бретани по имени Франсуаза де Керневенуа (фр. Françoise de Kernevenoy), и по несколько искажённой фамилии этого семейства дом получил своё название. В дальнейшем в особняке Карнавале жили многие известные и знатные люди, но наибольшую известность он получил в конце XVII века, когда в 1677—1696 годах здесь жила маркиза де Севинье. В XIX веке в Карнавале располагалось училище дорожного и мостового строительства, а в 1866 году по предложению барона Османа здание было приобретено городским управлением Парижа для размещения исторической библиотеки и музея. В 1965—1966 годах в нём снимались эпизоды известного американского фильма «Как украсть миллион» c популярными актёрами Одри Хепбёрн и Питером О’Тулом. В 1989 году в состав музея включён и соседний особняк Ле-Пеллетье-де-Сен-Фаржо (фр. Le Pelletier de Saint-Fargeau). Отделы С 2000 года в ведении музея Карнавале находится археологический музей Собора Парижской Богоматери. С 2002 года к музею также относятся парижские катакомбы. См. также Павильон Арсенала — музей урбанизма и архитектуры Парижа. Примечания
Карнавале

Карнавале́ (фр. Hôtel Carnavalet) — музей історії Парижа, розташований у двох будівлях: у старовинному особняку «Карнавале» та в сусідньому особняку «Ле-Пелетьє-де Сен-Фаржо» (фр. Hôtel le Peletier de Saint-Fargeau), спорудженому в XVII столітті. Музей розташований в 3-му муніципальному окрузі. Історія будівлі Будівля була споруджена П'єром Леско в 1548—1560 роках. У 1578 році будинок придбала заможна вдова з Бретані Франсуаза де Керневенуа (фр. Françoise de Kernevenoy). Будинок отримав свою назву Карнавале від дещо спотвореного прізвища Керневенуа . В особняку Карнавале мешкало багато відомих люди, але найбільшу популярність він здобув у кінці XVII століття, коли в 1677—1696 роках тут жила мадам де Севіньє, класик епістолярного жанру. В XIX столітті в Карнавале розташовувалося училище дорожнього та мостового будівництва, а в 1886 році будівлю придбала мерія Парижа для розміщення історичної бібліотеки та музею. В 1989 році до складу музею включено також сусідній особняк Ле Пеллетьє де Сен-Фарго (фр. Le Pelletier de Saint-Fargeau). Експозиція У музеї виставлені експонати від часів римської колонізації до сьогодення. Окрасою експозиції є численні готичні скульптури, модель забудови острова Сіте з XVI століття, деякі полотна з видами Парижа з XVII століття, а також предмети вжитку різних епох. Особливо цікава велика колекція годинників, більшість з яких діючі. Музей Собору Паризької Богоматері, крипта З 2000 року археологічний музей Собору Паризької Богоматері підпорядкований музею Карнавале. Туристична інформація Адреса:23, 29 rue de Sévigné, 75004 Paris Метро: Сен-Поль (Saint-Paul) або Шемен-Вер (Chemin Vert) Література Anthony Blunt: Art et architecture en France, 1500—1700. Macula, Paris 1983, ISBN 2-865-89-007-4. Klaus Bußmann: Paris und die Ile de France. DuMont, Köln 1980, ISBN 3-7701-1067-6. Примітки Посилання Musée Carnavalet, Paris (фр.) [Архівовано 18 липня 2011 у Wayback Machine.] 55 Фото з музею
Arènes de Lutèce

Arènes de Lutèce (česky Aréna Lutetia) je částečně rekonstruovaný amfiteátr v Paříži pocházející z 1. století n. l., kdy zde stálo galo-římské město Lutetia. Částečně rekonstruovaná aréna se nachází na levém břehu řeky Seiny v 5. obvodu. Dnes je využívána jako veřejný park. Popis Stavba má půlkruhový půdorys, jak bylo v té době v Galii obvyklé a sloužila současně jako divadlo (amfiteátr) i jako aréna pro bojovníky se zvířaty. Hlediště mohlo pojmout až 17 000 diváků, divadelní jeviště mělo šířku 41,20 m, plocha arény pro boje měla elipsovitý půdorys o rozměrech 52,50 x 46,8 m Historie Aréna vznikla v 1. století n. l. a byla v provozu až do konce 3. století, kdy byla Lutécie zničena nájezdy barbarů. V roce 577 nechal franský král Chilperich I. stavbu opravit a konala se zde představení. Nejstarší písemná zpráva o jejích ruinách pochází ze zápisků anglického mnicha Alexandra Neckhama (1157–1217), který navštívil Paříž kolem roku 1180 a zmiňuje římský amfiteátr. Další zpráva z roku 1284 lokalizuje místo amfiteátru. Vykopávky V letech 1860–1869 byly při výstavbě v ulici Rue Monge objeveny první stopy severní části arény. V letech 1883–1885 byly vykopány základy jižní části při stavbě vozovny tramvají. Vznikla Společnost přátel arény, která se snažila o záchranu tohoto místa. Jejím zastáncem byl i spisovatel Victor Hugo, který 27. července 1883 zaslal dopis prezidentovi městské rady se žádostí o záchranu arény. Městská rada nakonec vykoupila pozemek s pozůstatky římské arény a prohlásila ji za historickou památku. Po odstranění tramvajové vozovny v roce 1916 a výstavbě linky 10 pařížského metra, pokračovaly archeologické vykopávky až do konce první světové války. V roce 1918 byla dokončena rekonstrukce arény. Bohužel budovy stojící v Rue Monge již neumožnily rekonstrukci celé arény, takže je zde jen několik předních řad z původních 35. Aréna dnes Aréna slouží jako veřejný park, její střed využívají mladí fotbalisté nebo hráči pétanque. Aréna je přístupná přes dům č.p. 49 v rue Monge nebo přes rue des Arènes a náměstí square René-Capitan. Park je otevřen denně od 8,30, v létě je zavírací doba v 21 hodin, v zimě v 17,00. V aréně se rovněž pořádá několik místních festivalů, např. Arènes du Jazz na konci července. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Arènes de Lutèce na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Arènes de Lutèce na Wikimedia Commons (francouzsky) Aréna na stránkách města Paříže
Arena von Lutetia

Die Arena von Lutetia (französisch Arènes de Lutèce) gilt als ältestes noch erhaltenes Bauwerk der französischen Hauptstadt Paris (in der Antike lateinisch Lutetia genannt). Das römische Amphitheater befindet sich innerhalb eines Areals im 5. Arrondissement, dessen Grenzen die Rue Monge, die Rue de Navarre und die Rue des Arènes bilden. Der bekannteste Zugang ist ein Durchgangstor in der Rue Monge 49. Die Arena stammt aus dem 1. Jahrhundert und wurde bis zum Ende des 3. Jahrhunderts genutzt. Circa 17.000 Personen konnten den Spektakeln (Theatervorstellungen, aber auch Kämpfen auf Leben und Tod) beiwohnen. Mit dem Aufkommen des Christentums verloren die römischen Zirkusse an Bedeutung. Die Arena von Lutetia wurde nicht mehr genutzt, ihre Steine wurden für den Bau der Stadtmauern und anderer Befestigungsanlagen verwendet. Die Ruinen wurden erst 1869 wiederentdeckt, als die Compagnie générale des omnibus an ihrer Stelle ein Busdepot bauen wollte. Im Juli 1883 bat Victor Hugo in einem offenen Brief an den Stadtrat, die Arena unter den Schutz der Stadt zu stellen. Der Stadtrat reagierte innerhalb weniger Tage und erklärte die Ruinen zum historischen Monument. Im Jahr 1916 wurde das Busdepot abgebrochen und das Amphitheater so weit wie möglich restauriert. Heute können dort sogar die Käfige der Löwen besichtigt werden. Weblinks
Arènes de Lutèce

The Arènes de Lutèce ([a.ʁɛn də ly.tɛs], "Arenas of Lutetia") are among the most important ancient Roman remains in Paris (known in antiquity as Lutetia), together with the Thermes de Cluny. Constructed in the 1st century AD, this theatre could once seat 15,000 people and was used also as an amphitheatre to show gladiatorial combats. The terraced seating surrounded more than half of the arena's circumference, more typical of an ancient Greek theatre rather than a Roman one which was semi-circular. The orchestra was surrounded by the wall of a podium 2.5 m (8.2 feet) high, surmounted by a parapet. The stage was 41 m (135 ft) long. A series of nine niches were most likely used for statues. Five small rooms were situated beneath the lower terraces, some of which appear to have been animal cages that opened directly into the arena. One can still observe significant remnants of the stage and its nine niches, as well as the grilled cages in the wall. The stepped terraces are not original, but historians believe that 41 arched openings punctuated the façade. Slaves, the poor, and women were relegated to the higher tiers while the lower seating areas were reserved for Roman male citizens. For comfort, a linen awning sheltered spectators from the hot sun. When Lutetia was sacked during the barbarian raids of 275, some of the structure's stone work was used to reinforce the city's defences around the Île de la Cité. However, Chilperic I had it repaired in 577 and gave performances there. Subsequently, the theatre became a cemetery, and was filled in completely following the construction of wall of Philippe Auguste (ca. 1210). Centuries later, even though the surrounding neighbourhood (quartier) had retained the name les Arènes, the exact location was lost. It was discovered by Théodore Vaquer during the building of the Rue Monge between 1860 and 1869, when the Compagnie Générale des Omnibus sought to build a tramway depot on the site. Spearheaded by the author Victor Hugo (1802–1885) and a few other intellectuals, a preservation committee called la Société des Amis des Arènes undertook to save the archaeological treasure. In 1878 the face of a Roman baby was found preserved within the cement of a Roman sarcophagus buried within the walls of the Couvent des Filles de Jésus-Christ. Following the demolition of the convent in 1883, one-third of the arena was uncovered. The Municipal Council dedicated funds to restoring the arena and establishing it as a public square, which was opened in 1896. After the tramway lines and depot were dismantled in 1916 and line 10 of the Paris Métro was constructed, the doctor and anthropologist Jean-Louis Capitan (1854–1929) continued with additional excavation and restoration of the arena toward the end of World War I. The neighbouring Square Capitan, built on the site of the old Saint-Victor reservoir, is dedicated to his memory. However, a portion of the original arena opposite the stage was lost to buildings which line rue Monge. See also List of Roman amphitheatres References External links The Arènes de Lutèce at discoverfrance.net [1] the Arènes on Google Maps
Arenas de Lutecia

Las arenas de Lutecia (en francés: Les arènes de Lutèce) son un anfiteatro galo romano situado en el V Distrito de París. Fueron construidas en el siglo I. El lugar se utilizó como teatro y como arena en la que se celebraban todo tipo de combates. Historia Fueron construidas en el siglo I y se mantuvieron activas hasta la primera destrucción de Lutecia por los bárbaros a finales del siglo III. En el año 577 fueron reconstruidas por orden de Chilperico I. También fueron usadas como cementerio. El texto más antiguo que hace referencia a la construcción se debe a un monje inglés llamado Alexandre Neckham (1157-1217) que las describió tras un viaje a París en el año 1180. Un acta de 1284 y un texto de Adrien de Valois (1675) también mencionan las Arenas. Entre 1860 y 1869 la apertura de la calle Monge permitió a Théodore Vaquer dar con los primeros vestigios del monumento. En realidad los restos fueron descubiertos por la Compagnie générale des omnibus, empresa que deseaba crear en la zona un depósito para tranvías que ponía en peligro la conservación de las mismas. El 27 de julio de 1883, el escritor Victor Hugo dirigió una carta al Presidente del Consejo Municipal de París para defender las Arenas. Escasos días después el Consejo adquiría los vestigios del anfiteatro modificando la ubicación del depósito previsto. Además las Arenas fueron catalogadas como monumento histórico. En 1916, fueron desmantelados el tranvía y sus instalaciones, lo que permitió al antropólogo Louis Capitan continuar con las excavaciones una vez concluida la Primera Guerra Mundial. Sin embargo, no le fue posible completar la cavea debido a la construcción de algunos edificios en la zona. Descripción Este anfiteatro con escena podía albergar hasta 17.000 espectadores. La escena del teatro tiene una longitud de casi 42 metros. Los combates entre gladiadores y entre hombres y animales se celebraban en una pista central elíptica de 52,50 por 46,8 metros. Referencias Insecula. «Les arènes de Lutece» (en francés). Archivado desde el original el 3 de febrero de 2009. Consultado el 22 de febrero de 2009. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Arenas de Lutecia.
Arena van Lutetia

De Arena van Lutetia (Frans:Arènes de Lutèce) is een amfitheater uit de Romeinse tijd in Lutetia, het huidige Parijs in Frankrijk. Het amfitheater Het amfitheater is gebouwd in de 1e eeuw n.Chr. en geldt als het oudst bewaard gebleven gebouw van Parijs. De Arena van Lutetia heeft een afwijkend ontwerp van de standaard Romeinse amfitheaters. De tribunes stonden voor meer dan de helft van de omtrek van het gebouw om de arena heen, terwijl aan een van de lange zijden een 41,2 meter lang podium was gebouwd. Hierdoor konden er naast de gladiatorengevechten ook theatervoorstellingen worden gegeven. Dit type amfitheater kwam ook op enkele andere plaatsen in Gallië voor, maar de Arena van Lutetia was waarschijnlijk de grootste in zijn soort. De tribunes boden plaats aan ongeveer 17.000 toeschouwers, die door 41 ingangen naar binnen konden. De verzonken arena van het amfitheater was omgeven door een 2,5 meter hoge muur. Vijf kleine opslagruimten gaven direct toegang tot de arena. Drie hiervan werden mogelijk gebruikt voor het stallen van de roofdieren die ingezet werden tijdens de venationes. Net als bij het Colosseum in Rome beschikte de Arena van Lutetia over een groot zeil dat over de tribunes kon worden gespannen om de bezoekers te beschermen tegen de zon. Nadat Lutetia in 280 door barbaarse stammen was geplunderd, werden stenen van het amfitheater gebruikt om de stadsmuren van het Île de la Cité te versterken. De oever van de Seine waar het amfitheater stond werd verlaten en het amfitheater raakte buiten gebruik. In de middeleeuwen werd het gebruikt als begraafplaats en tijdens de bouw van nieuwe stadsmuren rond 1210 verdween het geheel onder de grond. Opgraving en restauratie Honderden jaren later wist niemand meer precies waar de arena precies had gestaan, hoewel de wijk altijd de naam "Les Arènes" had gehouden. In de jaren 1860 werd het amfitheater weer teruggevonden, toen men met de aanleg van de Rue Monge bezig was en op de plaats van het amfitheater een tramremise wilde gaan bouwen. Op initiatief van schrijver Victor Hugo werd het comité La société des Amis des Arènes opgericht, dat deze archeologische schat wilde redden. Na de afbraak van de Abdij van de dochters van Jezus Christus kwam een derde deel van het amfitheater weer bovengronds. De gemeente liet vervolgens de Arena restaureren en inrichten als een openbaar plein. Dit werd in 1896 geopend. Nadat in 1916 de tramlijnen en de remise werden afgebroken werd de arena nog verder opgegraven en gerestaureerd. Een deel van de tribunes tegenover het podium ging echter verloren tijdens de bouw van enkele huizen langs de Rue Monge. Restanten Een groot deel van de fundering van het podium is bewaard gebleven en de negen nissen hiervan zijn nog duidelijk zichtbaar. Ook de kooien van de arena bestaan nog, de stenen tribunes zijn echter niet origineel en zijn tijdens de restauratie op de oude fundamenten herbouwd. Externe link De Arena van Lutetia