NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lapin Agile

Lapin Agile – paryski kabaret znajdujący się na ulicy des Saules 22 w centrum dzielnicy Montmartre w 18 okręgu paryskim. Kabaret jest położony na północ od bazyliki Sacré-Cœur. Oryginalnie kabaret nazywał się Cabaret des Assassins. Nazwa ta została nadana ze względu na pamięć o synu właściciela kabaretu, który zginął w zamachu na kabaret. Kabaret przez ponad 20 lat nie posiadał stałej nazwy aż do 1875 kiedy to artysta André Gill zaproponował nazwę kabaretu Le Lapin à Gill od nazwy położonego w pobliżu klubu nocnego o tej samej nazwie. W czasie następnych lat nazwa kabaretu ewoluowała do obecnie, jaką jest Cabaret Au Lapin Agile lub zdrobniale po prostu Lapin Agile. W pierwszych latach XX wieku Lapin Agile było jednym z ulubionych miejsc spędzania wolnego czasu przez artystów pisarzy oraz malarzy w tym m.in. Pabla Picassa, Amedeo Modiglianiego, Guillaume Apollinaire oraz Maurice'a Utrillo. Oprócz popularności wśród artystów Lapin Agile był słynnym miejscem spotkań kryminalistów, sutenerów oraz lokalnych anarchistów pochodzących głównie z Dzielnicy Łacińskiej. W 1905 Pablo Picasso namalował obraz "W kabarecie Lapin Agile" dzięki czemu kabaret zyskał sławę. Kabaret Lapin Agile był także częstym motywem prac Maurice'a Utrillo. Linki zewnętrzne Oficjalna strona kabaretu Lapin Agile
Проворный кролик

«Проворный кролик» (фр. Le Lapin Agile) — традиционное парижское кабаре на холме Монмартр (18-й муниципальный округ), в котором с XIX века начинающие поэты декламируют стихи собственного сочинения или исполняют песни. На месте кабаре ранее находилась деревенская забегаловка, которая неоднократно меняла свои названия. Сначала она была известна как «Встреча воров», затем, названная по настенным изображениям серийных убийц, — «Кабаре убийц». В 1880 хозяин кабаре заказал Андре Жилю новую вывеску, копия которой до сих пор украшает стену кабаре (оригинал находится в Музее Монмартра). Вывеска указывает на непереводимую игру слов: на ней изображён кролик (lapin), который проворно (agile) выскакивает из кастрюли повара, однако название можно также интерпретировать как «кролик Жиля» (lapin à Gill). Так кабаре и получило название «Проворный кролик». В начале XX века «Проворный кролик» был куплен известным парижским шансонье Аристидом Брюаном и Фредериком Жераром и сразу стал излюбленным местом встречи богемы. В те дни Монмартр был убежищем молодых и бедных художников, тогда ещё никому не известных. Рядом с кабаре находится общежитие Бато-Лавуар, «Корабль-прачечная», где писали свои полотна Пикассо, Тулуз-Лотрек и прочие художники Парижской школы. У ворот «Проворного кролика» часто выставляли котёл с супом, чтобы обитатели Корабля-прачечной не умерли с голоду. Кроме Пикассо и Тулуза-Лотрека постоянными посетителями «Кролика» были поэты и писатели Поль Верлен, Макс Жакоб, Франсис Карко, Гийом Аполлинер, Жан Риктюс; художники, графики и иллюстраторы Ренуар, Утрилло, Модильяни, и другие деятели искусства. В 1993 году американский комедиант, актёр и продюсер Стив Мартин написал успешную пьесу «Пикассо в „Проворном кролике“», поставленную на Бродвее. Это была комедия о вымышленной встрече Пикассо и Эйнштейна. «Проворный кролик» открыт по сей день. Там собираются многочисленные туристы, дружно подпевающие выступающим артистам. В искусстве «Проворный кролик» — картина испанского и французского художника Пабло Пикассо, написанная маслом на холсте в 1905 году и украшавшая интерьер кабаре. В 1912 году была продана. В настоящее время находится в Метрополитен-музее. Транспорт Метро: линия 12, станция Lamarck — Caulaincourt См. также Бродячая собака — артистическое кафе-кабаре а Петрограде Кабаре Вольтер — заведение в Цюрихе Летучая мышь — московский театр-кабаре Привал комедиантов — кабаре в Петрограде Синяя птица — берлинский театр-кабаре L'Élysée Montmartre — парижское кабаре Le Chat Noir — парижское кабаре Cotton Club — ночной клуб в Нью-Йорке Le Folies Bergère — парижское кабаре Els Quatre Gats — кафе-кабаре в Барселоне Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Проворный кролик Официальная страница кабаре
Lapin Agile

Lapin Agile (Le Lapin Agile) är en kabarékrog, belägen i hörnet av Rue Saint-Vincent och Rue des Saules, på norra sidan av Montmartre (17:e arrondissementet) i Paris. Krogen har funnits sedan cirka 1860, allra först under namnet Au rendez-vous des voleurs. Lapin Agile räknades till en av Paris kända nöjeskrogar i början av 1900-talet; här kunde man få se och höra på kända franska "chanson-artister". Det var då också ett stamställe för de berömda konstnärerna, som bodde och verkade på Montmartre. Här satt ofta Picasso och Utrillo. I dag fungerar Lapin Agile mer som en jazzklubb. Se även Flèche d'or Café Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Lapin Agile.
Parc Georges-Brassens

El parc Georges-Brassens es troba al 15è districte de París a l'emplaçament dels antics escorxadors de Vaugirard. Història del nom Batejat Georges Brassens, aquest nom ret homenatge a l'artista que ha viscut l'essència de la seva vida parisenca a alguns centenars de metres del lloc, al 9, Impasse Florimont, després al 42, carrer Santos-Dumont. Urbanisme El parc Georges-Brassens ha estat condicionat al lloc del mercat de cavalls de Vaugirard i dels seus escorxadors. De l'antic mercat s'han conservat les portes monumentals (guarnides amb un cavall) i dos edificis. Una part del parc és consagrada a un «jardí d'olors». Una escultura d'Albert Bouquillon guarneix el parc. Un mercat de llibres d'ocasió hi té lloc tots els caps de setmana, instal·lat el 1987. Anècdotes El grup de rock Astonvilla hi gravà el 2001 el videoclip del titulat Raisonne. Enllaços externs El parc Georges-Brassens al web de la ville de Paris Arxivat 2008-08-03 a Wayback Machine. A la web parisinfo Arxivat 2008-01-28 a Wayback Machine.
Parc Georges-Brassens

Parc Georges-Brassens je veřejný park v Paříži v 15. obvodu, který se nachází na místě bývalých jatek. Park má hlavní vstup na náměstí Place Jacques-Marette. Jeho rozloha činí 87 293 m2. Historie Na místě dnešního parku se kdysi nacházely zelinářské zahrady a vinice. V roce 1894 zde byla postavena jatka a také se zde konal koňský trh. V roce 1974 byla jatka zrušena a po jejich demolici na tomto místě vznikl park, který byl pro veřejnost otevřen v roce 1975. Park byl jmenován po francouzském zpěvákovi Georgovi Brassensovi, který žil většinu svého života v Paříži několik set metrů odtud, v Impasse Florimont č. 9 a později v Rue Santos-Dumont č. 42. Architektura Zbývající části jatek a tržnice – koňské stáje a zvonice byly začleněny do zeleně. Vstup do parku tvoří rovněž zachovaná stará brána zdobená reliéfem koní. Na zalesněném návrší se nachází terasa s výhledem na park. Součástí parku je růžová zahrada, vinice, „Zahrada vůní“ (s 80 druhy vonných bylin), včelín, dětské hřiště včetně lezecké stěny a hudební pavilón. Od roku 1987 se v bývalé stáji pro koně každý víkend pořádá trh se starými knihami. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Parc Georges-Brassens na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Parc Georges-Brassens na Wikimedia Commons (francouzsky) Park na stránkách města Paříže (francouzsky) Park na stránkách Kongresového centra v Paříži
Parc Georges Brassens

Der Parc Georges Brassens ist ein 8,7 ha großer Park auf dem Gelände des ehemaligen Gestüts Vaugirard im 15. Arrondissement der französischen Hauptstadt Paris. Der 1975 eröffnete Park wurde dem französischen Sänger Georges Brassens nach dessen Tod 1981 gewidmet, da er in unmittelbarer Nähe gelebt und sich in seinen letzten Jahren oft darin aufgehalten hatte. Vom Gestüt und dem angrenzenden Schlachthof blieben bei der Gestaltung einige Elemente erhalten. Zum Beispiel eine überdachte Markthalle, in der am Wochenende ein Büchermarkt stattfindet, der Marché du livre ancien et d'occasion. Der Parc Georges Brassens ist didaktisch gestaltet und beherbergt unter anderem Lehrpfade mit Küchen- und Heilkräutern (franz. chemin des senteurs, dt. Weg der Düfte), ein Bienenhaus, in dem regelmäßig Vorführungen stattfinden, sowie die ehemalige Reithalle des Gestüts, in der Ausstellungen veranstaltet werden. Der Park verfügt zudem über einen der wenigen Weinberge Paris’, der Clos de Morillons. Der Park wird von einem künstlichen Bach durchquert, über den vielen Brücken führen. Weblinks Der Park auf den Seiten der Stadt Paris (Memento vom 27. Oktober 2005 im Internet Archive) (frz.) Einzelnachweise
Parc Georges-Brassens

Parc Georges-Brassens is a public park located in the 15th arrondissement of Paris, between rue des Morillons and rue de Périchaux. Opened in 1984, it occupies 7.74 hectares on the site of a former fish market, horse market and slaughterhouse, and preserves some of the old market structures. It is named for the French popular singer Georges Brassens (1921–1981) who lived in the neighborhood of the park at 9 impasse Florimont and 42 rue Santos Dumont. The nearest metro stations to the park are Convention and Porte-de-Vanves. History The markets and slaughterhouse had been built on the site between 1894 and 1897, and were gradually closed down between 1969 and 1979. The city of Paris considered first using the site for public housing or a sports complex, but engineers discovered that the ground was unstable due to the presence of abandoned quarries, and would have involved considerable improvements, so it was decided to build a park instead. The new park was designed by the architects Ghiulamila and Milliex and the landscape architect Collin. After the public outcry that followed the destruction of the structures of the old Paris central market, Les Halles, the architects decided to keep some of the original structures of the old market, notably the gateway, the bell tower of the old fish market and the iron-framed shelter of the horse market. At the same time, they needed to integrate several public buildings into the park, including a pre-school, a center for senior citizens, and a theater; and to use greenery to conceal the building of the prefecture of police, next to the park. Features of the Park The central feature of the park is a large pond, bordered by lawns and groves of trees. The park also has a rose garden and a garden of medicinal and aromatic plants. The sloping hill of the park features a vineyard, a winding stream, and a jumble of artificial stones for children to climb. The highest part of the park is home to a collection of beehives. The central entrance gates to the park are topped by two sculptures of bulls by Isidore Bonheur, a note to the site's former use as a slaughterhouse. An old gateway is crowned by a bronze horse's head. The old bell tower of the former fish market stands beside the pond, and the former shelter of the horse market is now used on weekends as a market for old books. The park also has a bust of Georges Brassens made in 1989 by the sculptor André Greck. See also History of Parks and Gardens of Paris List of parks and gardens in Paris References Notes and citations Bibliography Jarrassé, Dominique (2009). Grammaire des jardins Parisiens. Parigramme. ISBN 978-2-84096-476-6. Racine, Michel (2007). Guide des jardins en France -Tome Nord. Paris: Les Editions Eugen Ulmer. ISBN 978-284138-300-9. External links Media related to Parc Georges-Brassens at Wikimedia Commons
Parque Georges Brassens

El parque Georges Brassens está situado en el XV Distrito de París, en el solar dejado por los antiguos mataderos de Vaugirard. Inaugurado en 1975, abarca una superficie de 8,7 hectáreas en un terreno abrupto que en el siglo XVIII albergaba, el famoso viñedo de Périchot.​ Historia del nombre El parque fue llamado Georges Brassens en homenaje al artista que vivió la mayor parte de su vida en París, a escasa distancia del lugar, en el impasse Florimont​ ( distrito XIV),y posteriormente en el número 42 de la rue Santos Dumont​ ( distrito XV). Situación Se localiza en las coordenadas: 48°49′53″N 02°17′56″E Bus: Líneas de autobús 89 y 95 La entrada principal del parque se ubica en el número 2 de la Plaza Jacques Marette ( d.15 ) Metro de París: - Línea 13 Puerta de Vanves - Línea 12 Convention Tranvía de París: Línea 3, estación de Georges Brassens Urbanismo El Parque Georges Brassens, fue construido en el solar del mercado de caballos de Vaugirard y sus mataderos. Inaugurado en 1975. Del antiguo mercado se conservaron las puertas monumentales (adornadas con un caballo) y el edificio de la torre del reloj y las antiguas caballerizas. Una parte del parque está dedicado a un "jardín perfumado", de cuyas flores se nutren las colmenas instaladas en el recinto. Otra sección está dedicada a la recuperación de los viñedos. Varias esculturas adornan el parque, entre ellas una de Albert Bouquillon. Un comercio de libros antiguos y de ocasión se celebra cada fin de semana, instalado en 1987 en las antiguas cuadras para los caballos. Además en el recinto del parque se levanta el edificio del teatro Silvia-Monfort.​ Esculturas El parque está decorado con cuatro esculturas: dos estatuas de animales El asno - L'Âne de François-Xavier Lalanne, y los Toros - Les Taureaux de Isidore Bonheur ); el Portador de carne - Le Porteur de viande de Albert Bouquillon, en referencia a los antiguos mataderos de Vaugirard y un busto de Georges Brassens obra de André Greck. Trivialidades La banda de rock Astonvilla​ en 2001 gravó en el parque el vídeo titulado Raisonne. Notas y referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Parque Georges Brassens. Le parc Georges-Brassens sur le site de la ville de Paris (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). Le parc Georges-Brassens sur le site de l'Office du tourisme et des congrès de Paris
Saint-Germain-l’Auxerrois-templom

A Szent Germánnak, Auxerre püspökének szentelt párizsi Saint-Germain-l’Auxerrois-templom a Szajna mellett található, a place du Louvre 2. címen. Az egykori királyi plébánia közvetlenül a Louvre mellett található. Az eredeti, a Meroving-dinasztiából származó 6. századi templomot a normannok pusztították el. Sokszor újjáépítették, ezért különféle építészeti stílusokat jegyeit mutatja; ezek közül a legkiemelkedőbb a késő gótika. Az oromfalat Mihály arkangyal szobra koronázza. 1572-ben a templom harangjainak kondulása jelezte az úgynevezett Szent Bertalan-éjszaka kezdetét, amikor a katolikusok több ezer protestánst gyilkoltak meg. A forradalom alatt a templom belsejét elpusztították, és gabonaraktárrá alakították át. A templomot a 19. század első felében építették újjá. Számos művész nyugszik itt, köztük Louis Le Vau építész, Jean-Baptiste Siméon Chardin és François Boucher festő, valamint Antoine Coysevox szobrász. A templom egy 16. századi flamand oltárképpel és a 13. és 15. századból származó szobrokkal büszkélkedhet. Jegyzetek
Kościół Saint Germain l’Auxerrois

Kościół Saint Germain l’Auxerrois – kościół pod wezwaniem św. Germana, biskupa Auxerre, znajduje się nad Sekwaną w centrum Paryża przy Place du Louvre 2. Znajdując się w bezpośrednim sąsiedztwie Luwru stanowił królewską parafię. Oryginalna świątynia z VI wieku z czasów dynastii Merowingów została zniszczona przez Normanów. Był wielokrotnie przebudowywany i można odnaleźć w nim różne style architektoniczne, z których najmocniej zaakcentowany jest późny gotyk. Ścianę szczytową wieńczy rzeźba Michała Archanioła. W 1572 r. dźwięk dzwonów tego kościoła dał sygnał rozpoczęcia tzw. nocy świętego Bartłomieja, kiedy to katolicy wymordowali tysiące protestantów. W czasie rewolucji zniszczono wnętrza świątyni zamieniając ją na magazyn zboża. Kościół został odbudowany w pierwszej połowie XIX wieku. Pochowano tu wielu artystów, a wśród nich architekta Louisa Le Vau, malarzy Jeana Chardin, François Bouchera i rzeźbiarza Antoine Coysevoxa. Wewnątrz kościoła zachowała się XVI-wieczna flamandzka nastawa ołtarzowa, rzeźby z okresu od XIII do XV wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Opis dzieł sztuki i historii architektury kościoła St. Germain l'Auxerrois autorstwa Macieja Pinkwarta. mati.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-28)]. (kopia z Internet Archive) Strona parafii św. Germana
Igreja de São Germano de Auxerre

Igreja de São Germano de Auxerre (em francês: Église Saint-Germain-l'Auxerrois) é um templo católico localizado em Paris, junto ao rio Sena e em frente ao Museu do Louvre. A igreja está dedicada a São Germano de Auxerre, bispo de Auxerre no século V. O edifício original foi construído em plena época merovíngia, mas foi destruído numa incursão normanda em 885-886. Reconstruída a partir da primeira metade do século XII, a igreja foi sendo modificada de forma progressiva até 1580, quando chegou à forma atual. O portal ocidental data de 1220-1230, o coro do século XIV e a nave do século XV. Subsistem ainda alguns vitrais renascentistas nas janelas. Nos séculos XVII e XVIII o interior da igreja passou por muitas modificações decorativas. No século XIX a igreja foi novamente reformada e restaurada. Referências Ligações externas Sítio da Paróquia de São Germano de Auxerre (em francês)
Saint-Germain-l'Auxerrois

Saint-Germain-l'Auxerrois är en kyrkobyggnad i Paris, invigd åt den helige Germanus av Auxerre. Kyrkan är belägen vid Place du Louvre i Paris fjärde arrondissement. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église Saint-Germain-l'Auxerrois de Paris, 28 oktober 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Saint-Germain-l'Auxerrois.
Национален институт по ориенталски езици и култури

Националният институт по ориенталски езици и култури (на френски: Institut national des langues et civilisations orientales), съкратено НИОЕК (INALCO), е висше училище в Париж, Франция. Специализиран е в обучението по езици и култури от света. Обхваща езици от Централна Европа, Африка, Азия, Америка и Океания. „Ланг О“ (Langues O) е неофициално име, дадено от поколения студенти на Специалното училище, след това Кралско, после Имперско, след това Национално, на източните езици в Париж, което приема настоящото си име през 1971 г. Сред завършилите училището има много учители, изследователи, лингвисти и дипломати. Професори Катица Кюлавкова, поетеса, есеистка, писателка, литературна критичка Източници Външни препратки Официален сайт
Institut national des langues et civilisations orientales

Institut national des langues et civilisations orientales (INALCO), je francouzská univerzita specializující se na výuku jazyků a kultur světa. Jeho pokrytí pokrývá jazyky střední Evropy, Afriky, Asie, Ameriky a Oceánie. Langues O' je název, který daly generace studentů Zvláštní škole, poté Královské, poté Imperial, pak National, ve východních jazycích Paříže, která přijala svůj současný název v roce 1971. Mezi nimi je mnoho učitelů – výzkumníků, lingvisté a diplomaté. Významní učitelé Maria Laura Belgická Bruno Gollnisch Antoine Marès Pierre Messmer Friederike Pannewicková Patrick Poivre d'Arvor Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Národní institut orientálních jazyků a civilizací na Wikimedia Commons Oficiální stránky INACLO
Institut national des langues et civilisations orientales

Institut national des langues et civilisations orientales (INALCO), er et fransk universitet med speciale i undervisningsprog og kulturer i verden. Dens dækning dækker sprogene i Centraleuropa, Afrika, Asien, Amerika og Oceanien. Langues O'er et navn, der gav eleverne en specialskole, så Royal, så Imperial, derefter National, på de østlige sprog i Paris, som vedtog sit nuværende navn i 1971. Der er mange lærere - forskere, sprogkundskaber og diplomater. Berømte kandidater Isabelle Huppert André Malraux Pierre Messmer Olivier Roy Germaine Tillion Olivier Weber Prins Henrik Referencer Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside
Institut National des Langues et Civilisations Orientales

El Institut national des langues et civilisations orientales (Instituto nacional de lenguas y culturas orientales), conocido también por sus iniciales (INALCO) o incluso por la abreviatura «Langues O» o «Langues'O» (pronunciado Langzó), es un centro francés de enseñanza superior e investigación dedicado a impartir clases sobre lenguas y culturas de países ajenos al ámbito de la Europa occidental. Su sede principal se halla en París, en el VII arrondissement, aunque está previsto su próximo traslado al XIII. Historia El centro fue fundado inicialmente en 1795 bajo el nombre de École spéciale de Langues orientales (Escuela especial de lenguas orientales), fue conocido como École royale de Langues orientales (Real escuela de lenguas orientales) entre 1818 y 1831, École nationale des Langues orientales vivantes (ENLOV) (Escuela nacional de lenguas orientales vivas) a partir de 1914, y Centre universitaire des Langues orientales vivantes (CULOV) (Centro universitario de lenguas orientales vivas) entre 1968 y 1971, año en el cual adoptó su denominación actual, a causa de la profusión de chistes asociados a las tres primeras letras de su acrónimo previo. Su presidente desde 2005 es Jacques Legrand. Referencias Enlaces externos Página web oficial del INALCO
Institut national des langues et civilisations orientales

Institut national des langues et civilisations orientales (INALCO) - francusko je sveučilište specijalizirano za podučavanje jezika i kultura svijeta. Njegova pokrivenost pokriva jezike srednje Europe, Afrike, Azije, Amerike i Oceanije. Langues O'je naziv koji su generacijama davali učenici Specijalne škole, zatim Kraljevske, pa Carske, pa Nacionalne, na istočnim jezicima Pariza, koji je svoj današnji naziv dobio 1971. Među njima je mnogo učitelja - istraživači, lingvisti i diplomati. Poznati profesori Katica Ćulavkova, makedonska pjesnikinja Izvori Vanjske poveznice INALCO
Institut national des langues et civilisations orientales

A párizsi Institut national des langues et civilisations orientales (INALCO), egy francia egyetem, amely a világ nyelveinek és kultúráinak oktatására specializálódott. Lefedettsége lefedi Közép-Európa, Afrika, Ázsia, Amerika és Óceánia nyelveit. A Langues O' név a Speciális Iskola, majd a királyi, majd a birodalmi, majd a nemzeti diák generációinak elnevezése Párizs keleti nyelvein, amely 1971-ben vette fel jelenlegi nevét. Sok tanár van köztük. - kutatók, nyelvészek és diplomaták. Híres diplomások Neagu Djuvara, román történész, diplomata, író Edgar Faure, francia jogász, jogtörténész, politikus, a Negyedik Francia Köztársaság 11. és 16. miniszterelnöke Marcel Griaule, francia antropológus Yves Hervouet, francia sinológus Pierre Messmer, francia politikus, az Ötödik Francia Köztársaság 5. miniszterelnöke Jegyzetek
Institut national des langues et civilisations orientales

Institut national des langues et civilisations orientales (INALCO), o universitate franceză specializată în predarea limbilor și culturilor lumii. Acoperirea sa acoperă limbile din Europa Centrală, Africa, Asia, America și Oceania. Numele Langues O' este numele Școlii Speciale, apoi cea regală, apoi cea imperială, apoi generațiile naționale de studenți în limbile estice ale Parisului, care și-a luat numele actual în 1971. Printre ei sunt mulți profesori. - cercetători, lingviști și diplomați. Note Legături externe Format:Commonscat-inșine fr en Site-ul Institut national des langues et civilisations orientales
Institut national des langues et civilisations orientales

Institut national des langues et civilisations orientales (INALCO) är ett franskt universitet som specialiserat sig på att undervisa i världens språk och kulturer. Undervisningen täcker språken i Centraleuropa, Afrika, Asien, Amerika och Oceanien. Kända akademiker Maria Laura av Belgien, belgisk prinsessa Germaine Tillion, fransk etnolog Referenser Externa länkar Officiell webbplats