NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Centre national de la recherche scientifique

Centre national de la recherche scientifique poznatija pod kraticom CNRS francuska je javna istraživačka organizacija, najveća europska agencija za temeljna istraživanja. U 2016. godini zapošljavao je 31.637 djelatnika, od čega 11.137 stalnih istraživača, 13.415 inženjera i tehničkih djelatnika te 7085 ugovornih radnika. Sjedište joj je u Parizu s administrativnim uredima u Bruxellesu, Pekingu, Tokiju, Singapuru, Washingtonu, Bonnu, Moskvi, Tunisu, Johannesburgu, Santiagu de Chileu, Izraelu i Delhiju. CNRS je podijeljen na deset instituta: Kemijski institut (INC) Institut za ekologiju i zaštitu okoliša (INEE) Institut za fiziku (INP) Institut za nuklearnu fiziku i fiziku čestica (IN2P3) Institut bioloških znanosti (INSB) Institut humanističkih i društvenih znanosti (INSHS) Institut za računarstvo (INS2I) Institut inženjerstva i sistemskih znanosti (INSIS) Institut matematičkih znanosti (INSMI) Institut znanosti o Zemlji i astronomije (INSU) Izvori Vanjske poveznice CNRS službena stranica
Francia Nemzeti Tudományos Kutatási Központ

A Francia Nemzeti Tudományos Kutatási Központ (franciául: Centre national de la recherche scientifique, rövidítése: CNRS) francia állami kutatási szervezet, Európa legnagyobb alapkutatási ügynöksége. 2016-ban 31 637 alkalmazottat foglalkoztatott, ebből 11 137 állandó kutatót, 13 415 mérnököt és műszaki alkalmazottat, valamint 7085 szerződéses munkavállalót. Központja Párizsban van, adminisztratív irodái pedig Brüsszelben, Pekingben, Tokióban, Szingapúrban, Washingtonban, Bonnban, Moszkvában, Tuniszban, Johannesburgban, Santiago de Chilében, Izraelben és Delhiben. A CNRS tíz intézetre oszlik: Kémiai Intézet (INC) Ökológiai és Környezetvédelmi Intézet (INEE) Fizikai Intézet (INP) Atommag- és Részecskefizikai Intézet (IN2P3) Biológiai Tudományok Intézete (INSB) Bölcsészet- és Társadalomtudományi Intézet (INSHS) Számítástechnikai Intézet (INS2I) Mérnöki és Rendszertudományi Intézet (INSIS) Matematikai Tudományok Intézete (INSMI) Földtudományi és Csillagászati Intézet (INSU) Jegyzetek További információk A CNRS hivatalos oldala
Centre national de la recherche scientifique

Il Centre national de la recherche scientifique, in sigla CNRS (in italiano: "Centro nazionale di ricerca scientifica"), è la più grande e più importante organizzazione di ricerca pubblica in Francia. Al 2019, era al terzo posto della classifica mondiale dei centri di ricerca, e al primo posto di quella europea. Dà lavoro a 26 000 persone. Il suo bilancio per il 2004 è stato di 2,214 miliardi di euro. È membro dell'Istituto europeo per le norme di telecomunicazione (ETSI). Storia Il centro fu istituito il 19 ottobre 1939 con un decreto del presidente Albert Lebrun. Dal 1954 ha premiato con medaglie gli scienziati francesi e i giovani ricercatori. Nel 1966 il centro andò incontro a cambiamenti strutturali. I cambiamenti portarono alla creazione di due istituti federativi: l'Institut national d'astronomie et de géophysique nel 1967, che più tardi diventerà lInstitut national des sciences de l'univers (INSU), e l'Institut national de physique nucléaire et de physique des particules (Istituto nazionale di fisica nucleare e delle particelle elementari) nel 1971. Organizzazione Il CNRS è diviso in 8 dipartimenti: Fisica nucleare e delle particelle Scienze chimiche Scienze dell'universo (geofisica, astrofisica ecc.) Fisica e matematica Scienze della vita Scienze sociali e umanistiche Ingegneria Scienze dell'informazione, comunicazione e della tecnologia (informatica, elettronica ecc.) Dal 2005 c'è un progetto di riorganizzare completamente questa suddivisione. Note Voci correlate Yves Charles Zarka Collegium de Lyon Pierre Victor Tounier CNRS Éditions Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Centre National de la Recherche Scientifique Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su cnrs.fr. CNRS (canale), su YouTube. (EN) National Centre for Scientific Research, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Opere riguardanti Centre national de la recherche scientifique, su Open Library, Internet Archive.
Centre national de la recherche scientifique

Het Centre national de la recherche scientifique (CNRS; Nederlands: Nationaal Centrum voor Wetenschappelijk Onderzoek) is de grootste Franse overheidsorganisatie voor fundamenteel wetenschappelijk onderzoek. Het maakt deel uit van de PSL Research University. De organisatie is in 1939 opgericht bij decreet van de toenmalige Franse president Albert Lebrun. Onder het CNRS vallen ongeveer 1200 onderzoekseenheden (unités de recherche), die zijn onderverdeeld in eenheden die volledig door het CNRS beheerd worden (unités propres de recherche, UPR) en "gemengde" eenheden, die in samenwerking met een andere organisatie (zoals een bedrijf of een instelling voor hoger onderwijs) worden beheerd (unités mixtes de recherche, UMR). Het CNRS heeft ongeveer 30.000 medewerkers in dienst en een jaarlijkse begroting van ongeveer 3 miljard euro. Het Centre national de la recherche scientifique kocht in 1946 het kasteel Button in Gif-sur-Yvette, dat eerder had toebehoord aan de Zwitserse bankier Édouard Noetzlin. Trivia Van 1960 tot 1961 was de Zwitserse chemica Simone Rous als stagiaire aan het CNRS verbonden. Externe link (en) (fr) CNRS
Centre national de la recherche scientifique

Centre national de la recherche scientifique, CNRS (pol. Narodowe Centrum Badań Naukowych) – francuska państwowa instytucja naukowa, skupiająca się na rozwoju dziedzin nauki w tym technicznych, będąca pod kuratelą francuskiego ministra do spraw nauki. CNRS jest największą i najbardziej prestiżową organizacją tego typu we Francji. Zatrudnia ok. 26 000 osób (w tym 11 600 naukowców i 14 400 inżynierów, personelu technicznego i administracyjnego), a jej budżet w roku 2009 wynosił 3,367 mld euro. Historia instytucji CNRS zostało założone 19 października 1939 roku przez prezydenta Francji Alberta Lebruna, przy współpracy Jeana Perrina. Pierwsze badania prowadzone przez naukowców Centrum skupiały się wokół nauki stosowanej, militariów, ekonomii, oraz atomistyki i artykułów spożywczych. CNRS osiągnęło swą formę obecną po zakończeniu drugiej wojny światowej, gdy wyspecjalizowało się w badaniach podstawowych, delegując badania stosowane do nowo utworzonych instytucji: ORSTOM, obecnie IRD (Institut de Recherche pour le Développement – Instytut Badań Naukowych dla Rozwoju), wyspecjalizowany w badaniach na terytoriach zamorskich, CNET (Centre National d'Études des Télécommunications – Krajowe Centrum Badań nad Telekomunikacją), oraz Commissariat à l'energie atomique – Komisariat do spraw Energii Atomowej). Od 1959 z CNRS związany był Jerzy Stefan Langrod, początkowo jako dyrektor ds. badań, a następnie członek honorowy w stopniu dyrektora. Od lat 50. w CNRS pracował Eugeniusz Zaleski, który w 1968 został dyrektorem badań. Kontekst międzynarodowy Wielu naukowców współpracujących z CNRS było laureatami Nagrody Nobla, począwszy od Jeana Perrina (fizyka), w 1926, oraz Frédérica Joliot-Curie, jego pierwszego powojennego dyrektora (nagrodzonego za osiągnięcia w chemii w 1935). Po drugiej wojnie światowej następujący współpracownicy CNRS otrzymali Nagrodę Nobla: fizyka: Alfred Kastler (1966), Louis Néel (1970), Pierre-Gilles de Gennes (1991), Georges Charpak (1992) i Claude Cohen-Tannoudji (1997); chemia: Jean-Marie Lehn (1987); biologia i medycyna: André Lwoff, Jacques Monod i François Jacob (1965), Jean Dausset (1980); ekonomia: Maurice Allais (1988). Wśród byłych lub obecnych współpracowników CNRS, laureatami medalu Fieldsa (odpowiednika Nagrody Nobla w matematyce) są natomiast następujący naukowcy: Jean-Pierre Serre, René Thom, Alexander Grothendieck, Alain Connes, Laurent Schwartz i Laurent Lafforgue; Pierre-Louis Lions i Jean-Christophe Yoccoz, laureaci tegoż medalu w 1994 roku, pracują w laboratoriach współpracujących z CNRS. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna CNRS
Centro Nacional de Pesquisa Científica

O Centro Nacional de Pesquisa Científica (em francês: Centre national de la recherche scientifique, CNRS), é o maior órgão público de pesquisa científica da França e uma das mais importantes instituições de pesquisa do mundo. Suas atividades cobrem praticamente todas as áreas do conhecimento - matemática, psicologia, química, energia Nuclear, engenharia científica, comunicação e informação tecnológica e científica, saúde, ciências sociais e humanas, entre outras.- em 1 100 unidades de pesquisa e serviços certificados, sendo a maior parte produzida com outras estruturas (universidades, outros estabelecimentos públicos de ciência e tecnologia, grandes écoles, indústrias etc). O CNRS foi criado em 19 de outubro de 1939 mediante decreto-lei com a finalidade de "coordenar a atividade dos laboratórios, tendo em vista aumentar o rendimento da pesquisa científica" na França. Após a Segunda Guerra Mundial, foi reorganizado e reorientou suas atividades para a pesquisa fundamental. Atualmente, o CNRS é vinculado administrativamente ao Ministério do Ensino Superior e da Pesquisa da França. Tem como missão a avaliação e realização de toda pesquisa capaz de promover o conhecimento, bem como pesquisas que tragam benefícios sociais, culturais e econômicos para a sociedade, e contribuir para a aplicação e promoção de resultados de pesquisa, participando das discussões de pesquisa científica na França e no resto do mundo. O CNRS promove a interdisciplinaridade com o intuito de melhorar o acesso ao conhecimento. Entre seus projetos atuais destacam-se: Vida e seus desafios sociais, Informação, comunicação e conhecimento, Ambiente, energia, e desenvolvimento sustentável e Nanociência e Nanotecnologias. Em 2009, setenta anos após a sua criação, o CNRS empregava cerca de 30 000 pessoas, sendo 26 100 do quadro permanente (11 700 pesquisadores e 14 400 engenheiros, técnicos e administrativos) e 4 000 contratadas. Seu orçamento anual é, em média, 3,4 bilhões de euros, sendo 800 milhões de recursos próprios. Referências Ligações externas (em francês) Página oficial (em francês) La revue pour l’histoire du CNRS
Centrul Național Francez de Cercetări Științifice

Centrul Național Francez de Cercetări Științifice (în franceză Centre national de la recherche scientifique), cunoscut sub sigla CNRS, este cea mai mare organizație publică franceză de cercetări științifice. Considerat instituție publică cu caracter științific și tehnologic, centrul se află sub administrarea Ministerului Învățământului Superior și Cercetării din Franța. Înființat prin decret lege în ziua de 19 octombrie 1939,, are rolul de a „coordona activitatea laboratoarelor în scopul obținerii unei eficiențe mai mari în cercetarea științifică”. CNRS a fost reorganizat după Al Doilea Război Mondial și s-a orientat către cercetări fundamentale. În anul 2009, avea în jur de 30.000 de angajați: 26.100 permanenți (11.700 cercetători și 14.400 ingineri, tehnicieni și personal administrativ), precum și 4000 în contract de colaborare. Bugetul anual este în jur de 3,3 miliarde de euro din care 500 milioane sunt din fonduri proprii. CNRS este pe locul cinci în lume (după NASA și trei alte instituții americane) și pe primul loc în Europa (înaintea Max-Planck-Gesellschaft și a CERN) după clasamentul mondial „Webometrics”, care măsoară vizibilitatea pe web a institutelor de cercetări. Note
Centre national de la recherche scientifique

Centre national de la recherche scientifique (Nationellt centrum för vetenskaplig forskning), mer känt under akronymen CNRS, är Frankrikes största offentliga forskningsorganisation och är inriktad på grundforskning. CNRS har 26 000 anställda och hade 2004 en budget på 2 738 miljoner euro. Forskare anställda av CNRS arbetar vid "laboratorier" som är helfinansierade av CNRS eller i samarbete med universitet och andra forskningsinstitut. Forskarna indelas i chargés de recherche eller directeurs de recherche, där det senare ungefär motsvarar en professor. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Centre national de la recherche scientifique.﻿ Officiell webbplats (engelska)
Ste-Anne (Baby)

Die katholische Kapelle Sainte-Anne in Baby, einer französischen Gemeinde im Département Seine-et-Marne der Region Île-de-France, wurde ursprünglich im 11. Jahrhundert errichtet. Geschichte Die Kapelle südlich des Dorfes gehörte zum Schloss von Baby, das im 19. Jahrhundert abgerissen wurde. Das Gotteshaus wurde zwischen 1640 und 1659 nach Westen erweitert. Aus dieser Zeit stammt auch das rundbogige Portal aus Haustein. Der älteste Teil der Kapelle ist die Apsis. An diese wurde im 18. Jahrhundert ein rundes Mausoleum angebaut, um darin den Grundherrn Alexis Jean Durand de Lagny zu bestatten. Sein Epitaph wurde als Monument historique klassifiziert. Im 19. Jahrhundert wurde der Dachreiter mit Glocke auf dem Westgiebel errichtet und eine kleine Sakristei an die Apsis angebaut. Ausstattung Von der in den letzten Jahren restaurierten Ausstattung ist hervorzuheben: Heiligenskulpturen aus dem 17. und 18. Jahrhundert und Kreuz aus dem 18. Jahrhundert. Siehe auch: Liste der Monuments historiques in Baby (Seine-et-Marne) Literatur Le Patrimoine des Communes de la Seine-et-Marne. Band 1, Flohic Editions, Paris 2001, ISBN 2-84234-100-7, S. 39–40. Weblinks Beschreibung der Kapelle bei archives.seine-et-marne.fr, mit vielen Fotos (französisch) Einzelnachweise
Fontaine Stravinski

La fontaine Stravinsky, o fontaine des Automates, obra de 1983 és fruit d'una col·laboració entre Jean Tinguely i Niki de Saint Phalle. Va ser realitzada en el marc del percentatge del pressupost de la construcció del Centre Georges Pompidou. És un encàrrec públic entre la ciutat de París, el ministeri de la cultura i el Centre Pompidou. L'obra és propietat de la ciutat de París que s'encarrega del seu manteniment. Aquest monument evoca l'obra musical del compositor rus del segle XX Stravinski símbol de l'eclecticisme i de l'internacionalisme artístic. La fontaine Stravinsky està construïda sobre la plaça Stravinski prop de l'IRCAM (el centre d'investigació en música contemporània). Està composta de 16 escultures que fan directament referència a les composicions del músic. Set són de Jean Tinguely, sis de Niki de Sant Phalle i tres dels dos artistes. És una obra en moviment. Les escultures dels dos autors, totes mecàniques, negres o virolades són animades per la força de l'aigua. La font en general és (o era) un lloc de descans i de trobada a la ciutat. La fontaine Stravinski ho recrea. Els sons que produeix la font evoquen la música. I l'obra pel seu emplaçament i per la seva naturalesa ofereix una multiplicitat des de diferents punts de vista. La mobilitat de les escultures acoblades a la riquesa del medi ambient ofereix a l'espectador una obra en perpètua esfera d'influència i ens interroga sobre la perennitat de l'obra d'art. Es pensa sobretot amb aquesta fontaine Stravinsky en la font Château-Chinon que els dos artistes havien realitzat per a François Mitterrand abans de la font Stravinsky.
Stravinského fontána

Stravinského fontána (Fontaine Stravinski) též Fontána Automatů (Fontaine des Automates) je fontána v Paříži z roku 1983, která byla zřízena v rámci výstavby Centre Georges Pompidou v jeho těsném sousedství. Autory jsou Jean Tinguely (1925–1991) a Niki de Saint Phalle (1930–2002). Dílo je v majetku města Paříže, které je odpovědné za jeho údržbu. Památka připomíná hudební dílo ruského skladatele Igora Stravinského. Popis Fontána se nachází na Place Igor Stravinski mezi Centre Georges Pompidou, Institut de Recherche et Coordination Acoustique/Musique neboli IRCAM (Výzkumný a koordinační ústav pro akustiku a hudbu) a kostelem sv. Mederika. Skládá se ze 16 pohyblivých plastik. Sedm z nich je dílem Jeana Tinguelyho, šest vytvořila Niki de Saint Phalle a tři pocházejí od dvou dalších umělců. Většina soch je barevných a při pohybu rozstřikují vodu. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Fontaine Stravinski na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Stravinského fontána na Wikimedia Commons (francouzsky) Popis fontány Archivováno 25. 12. 2010 na Wayback Machine. (francouzsky) Place Igor Stravinski Archivováno 29. 8. 2011 na Wayback Machine. (německy) Fotogalerie
Fuente Stravinsky

La fuente Stravinsky (en francés: Fontaine Stravinsky​​) también conocida como la ruente de los Autómatas es una fuente pública adornada con dieciséis esculturas, con movimiento y aspersión de agua, que representa la obra del compositor Igor Stravinsky. Fue creada en 1983 por los escultores Jean Tinguely y Niki de Saint Phalle, y está situada en la plaza Stravinsky, al lado del Centro Pompidou, en París, la capital de Francia. La fuente Stravinsky es un estanque de 580 m² ubicado en la plaza Stravinsky, cerca del IRCAM (Centro de investigación en música contemporánea), entre el Centro Pompidou y la iglesia de Saint-Merri. Dentro de la cuenca hay dieciséis obras escultóricas inspiradas en el trabajo de Igor Stravinsky. Algunas de las esculturas hacen referencia directa a las obras de Stravinsky, como por ejemplo «El pájaro de fuego» que es una reducción de la gigantesca pieza escultórica «Dios Sol »de Niki de Saint Phalle, emplazada en la Universidad de California San Diego, ese mismo año. Las obras están realizadas principalmente con resina, por ensamblado de resina y partes metálicas, o ensamblado de partes metálicas. Se trata de una obra cinética y concebida para un espacio público. La fuente tiene 17 m de ancho por 33 m de largo, con una superficie de agua de 580 m². Véase también Fuente (arquitectura) Monumento Referencias
Fontana Stravinsky

La Fontana Stravinsky (in francese: Fontaine Stravinsky), detta anche Fontaine des automates, è una particolare fontana pubblica che si trova in Piazza Igor Stravinsky a Parigi, vicino al Centro Pompidou. La fontana è costituita da un bacino di 580 metri quadrati ed è stata creata nel 1983 dagli scultori Jean Tinguely e Niki de Saint Phalle; i pezzi meccanici sono di Jean Tinguely, mentre le opere colorate e le sculture sono di Niki de Saint Phalle. La fontana è decorata con sedici sculture in alluminio che sono sempre in movimento grazie ai getti d'acqua; alcune rappresentano le opere del compositore Igor Stravinskij: Le rossignol L'Oiseau de feu Petrushka Renard La Clef de Sol La Spirale L'Elephant Le Serpent La Grenouille La Diagonale La Mort La Sirène L'Amour La Vie Le Cœur Ragtime Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Fontana Stravinsky Collegamenti esterni
Stravinskyfontein

De Stravinski-fontein (Frans: Fontaine Stravinsky), ook wel Tinguely-fontein genoemd, is een fontein bij het Igor Stravinsky-plein (Place Igor Stravinski), gelegen tussen het Centre Georges Pompidou en de Église Saint-Merri in Parijs. De fontein is ontworpen en in 1982 en 1983 uitgevoerd door de Zwitserse kunstenaars Jean Tinguely en zijn levenspartner, de Française Niki de Saint Phalle. Literatuur Jean Tinguely, Niki de Saint Phalle: Strawinski-Brunnen Paris. Bern, 1985, ISBN 3716504475 Externe links Fotogalerie Foto
Фонтан Стравинского

Фонтан Стравинского (фр. Fontaine Stravinski), также Фонтан Тенгели, — фонтан на площади Игоря Стравинского у Центра Жоржа Помпиду в Париже. Он был создан супругами архитектором Жаном Тенгели и художницей Ники де Сен-Фалль, в 1982—1983 годах. Описание Названный именем Игоря Стравинского фонтан состоит из 16 находящихся в движении скульптур (мобилей), размещенных по всей площади фонтана (1650 см × 35 см × 3600 см). Тенгели выполнил чёрные колесные механизмы из железа, а Сен-Фалль создала яркие авангардные фигуры из полистирола. Фигуры разыгрывают спектакль под лучшие произведения Стравинского, по очереди выпуская струйки воды. Под площадью Стравинского расположен Центр музыкальных исследований IRCAM, созданный, так же как и Центр Помпиду, архитектором Ренцо Пьяно. История создания Пьер Булез, основавший IRCAM, был уверен, что скучную площадь Стравинского перед Центром Помпиду смогут оживить лишь скульптуры Тенгели. Тенгели согласился только с условием, что его подруга Сен-Фалль также примет участие в создании фонтана. Он считал, что яркие скульптуры его жены вместе с его чёрными мобилями смогут создать гармоничный переход от футуристичного здания Центра Помпиду к мрачному готичному зданию церкви Сен-Мерри. При создании фонтана возникли некоторые технические проблемы, связанные с расположением фонтана. Чтобы уменьшить вес, скульптуры Тенгели были изготовлены из алюминия, а фигуры Сен-Фалль — из лёгких стеклопластика и полиэстера. Высота фонтана была выбрана как можно более низкой. Музыка Игоря Стравинского, тесно связанная с танцем и русскими национальными мелодиями и сказками, дала художникам темы для обширного тематического репертуара. Фонтан напоминает в итоге страницы детской книжки. Открытие фонтана Стравинского произошло 19 июня 1983 года, в честь чего были организованы празднества в Музее современного искусства. Упоминания в художественных произведениях У. Эко. Маятник Фуко / Пер. Е. Костюкович. Глава 115: «На площади механизмы Тингели и прочие яркокрашеные скульптурки мокнут в водице фонтана или искусственного озерца, сонливо звякают зубчатые колёса…» См. также Центр Помпиду Жан Тенгели Ники де Сен-Фалль
Cimetière de Picpus

Cimetière de Picpus is een historische Parijse begraafplaats en voormalige kloostertuin der Augustinessen, gelegen in het 12e arrondissement. Hier bevindt zich onder meer het graf van de Marquis de La Fayette, strijder voor de Amerikaanse Onafhankelijkheid. Vooral echter is dit de laatste rustplaats van de meer dan 1300 slachtoffers van de Terreur die vlakbij de huidige Place de la Nation met de guillotine werden omgebracht (14 juni tot en met 27 juli 1794) en vervolgens, niet ver van de executieplaats, in twee massagraven werden geworpen. Tot de slachtoffers behoren mensen uit alle rangen en standen, wier namen op grote gedenktafels in de kapel van de begraafplaats zijn aangebracht. Onder hen zijn ook de zestien Ongeschoeide Karmelietessen (heilige Martelaressen van Compiègne) aan wie de componist Francis Poulenc zijn opera Dialogues des Carmélites heeft gewijd.
Cmentarz Picpus w Paryżu

Cmentarz Picpus w Paryżu – cmentarz założony w 1794 przy ulicy Picpus, w 12. dzielnicy Paryża. Obecnie jedyny prywatny cmentarz w Paryżu. Historia Cmentarz Picpus znajduje się na terenie dawnego ogrodu klasztoru żeńskiego św. Augustyna, którego mieszkanki zostały wygnane w czasie rewolucji francuskiej. Wybór miejsca nie był przypadkowy – cmentarz znajdował się w bliskim sąsiedztwie Placu Rewolucji i był przeznaczony głównie do pochówków osób straconych na gilotynie. Od 13 maja 1794, kiedy dokonano pierwszego zbiorowego pogrzebu, do 28 lipca tego samego roku na cmentarzu zostało pochowanych ponad 1300 straconych. Wszyscy byli wrzucani do zbiorowych grobów – fos wypełnionych niegaszonym wapnem. Po przewrocie thermidoriańskim cmentarz został oficjalnie zamknięty i oddzielony murem od sąsiadujących z nim domów. W 1797 teren cmentarza wykupiła księżniczka Amelia de Salm-Kyrburg, której brat został zgilotynowany w czasie rewolucji i pochowany właśnie na Picpus. W 1802 inni arystokraci, których krewni również spoczywali na terenie cmentarza, założyli Komitet Stowarzyszenia Picpus, które rozpoczęło zbiórkę pieniędzy na wykup dawnych budynków klasztornych oraz na poszerzenie cmentarza, by oni sami też mogli zostać tam pochowani. W 1819 roku stowarzyszenie przestało istnieć, jednak wcześniej zrealizowało wszystkie cele statutowe. Cmentarz do dziś jest własnością prywatną, obecnie należy do Sióstr Kongregacji Świętych Serc Maryi i Jezusa. Nadal chowane są tu osoby z rodzin arystokratycznych. Odprawiane są też nabożeństwa za dusze osób zgilotynowanych w czasie rewolucji. Znani pochowani Marie Joseph de La Fayette 16 karmelitanek z Compiègne ogłoszonych w 1906 błogosławionymi męczennicami André de Chénier Aimé Picquet du Boisguy Jean-Antoine Roucher Bibliografia Opis cmentarza (fr.)