NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Національний інститут східних мов і цивілізацій

Національний інститут східних мов і цивілізацій (фр. Institut national des langues et civilisations orientales, INALCO, неофіційна назва Langues O) — вищий навчальний заклад в Парижі. Історія 1669 року Жан-Батист Кольбер заснував у Парижі Школу мов для молоді, яка готувала перекладачів зі східних мов. Пізніше, 1795 року, відкрилася Школа східних мов (фр. Ecole des langues orientales), завданням якої була підготовка перекладачів для дипломатії і торгівлі. 1873 року відбулося злиття обох шкіл. 1914 року навчальний заклад було названо Національною школою живих східних мов; свою нинішню назву інститут носить з 1971 року. Сьогодення Нині INALCO є одним з провідних вишів, які займаються дослідженням і вивченням східних мов, а також цивілізацій Азії, Африки, Океанії та Східної Європи (зокрема і України). Тут викладаються 93 мови і навчаються більше 9000 студентів. Особлива увага приділяється також вивченню історії, географії, політичних і економічних відносин, соціальних інститутів різних країн. INALCO має близько 200 партнерських угод з навчальними закладами понад 100 країн і пропонує студентам як дистанційні курси, так і спільні програми з іноземними вузами. Інститут також входить до Співтовариства університетів та установ Сорбонна-Париж-Сіте. Структура Відділення інституту Африка Південна Азія та Гімалаї Південно-Східна Азія / Басейн Тихого океану Арабістика Китаїстика Кореїстика Юдаїстика Японістика Русистика Євразія Східна і Центральна Європа Мови і культури Америк Філії Міжнародна торгівля (підготовчий центр з міжнародних економічних відносин, CPEI) Комунікація та міжкультурна підготовка Дидактика мов Міжнародні відносини Інформатика та мультилінгвізм Університетська бібліотека мов та цивілізацій Література Pierre Labrousse (sous la dir. de), Langues'O 1795—1995 : deux siècles d'histoire de l'École des langues orientales, Paris, Éditions Hervas, 1995, ISBN 2-903118-90-6 Marie-Claire Bergère et Angel Pino (sous la dir. de), Un siècle d'enseignement du chinois à l'École des langues orientales : 1840—1945 : bicentenaire des Langues orientales, Paris, L'Asiathèque, 1995 ISBN 2-911053-06-0 Marie de Testa & Antoine Gautier, Drogmans et diplomates européens auprès de la Porte ottomane, éditions ISIS, Istanbul, 2003, ISBN 975-428-258-7 Louis Bazin, L'École des Langues orientales et l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres (1795—1995), in: Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres 139, No. 4, 1995, p.983-996, online Примітки Посилання Офіційний сайт
Hôtel Radix de Sainte-Foix

Das Hôtel Radix de Sainte-Foix ist ein Hôtel particulier im 9. Arrondissement von Paris. Das im 18. Jahrhundert erbaute Gebäude befindet sich an der Rue de Caumartin Nr. 1-3 und am Boulevard de la Madeleine Nr. 2. Geschichte Das Hôtel Radix de Sainte-Foix wurde 1779 nach den Plänen des Architekten André Aubert († 1784) für den Steuerpächter Charles Marin-Delahaye errichtet. 1780 zog Maximilien Radix de Sainte-Foix (1736–1810), der Surintendant des Finances des Ancien Régime war, in das Gebäude ein, das heute nach ihm benannt wird. Ab 1789 wohnte Mirabeau im Hôtel Radix de Sainte-Foix. Architektur Das Hôtel Radix de Sainte-Foix besteht aus einem Rundbau zum Boulevard de la Madeleine und zwei anschließenden Baukörpern, die einen Innenhof umschließen. Deren Fassaden zur Straße sind mit Girlanden geschmückt. Den Rundbau schmücken allegorische Reliefs, die die Musik darstellen. Auf der ersten Etage des Rundbaus sind die Wandvertäfelungen und der Deckenschmuck erhalten geblieben. Obwohl heute der Rundbau ein Geschäft für Innendekoration beherbergt, wurde die alte Bausubstanz nicht zerstört. Literatur Jean Colson, Marie-Christine Lauroa (Herausgeber): Dictionnaire des Monuments de Paris. Paris 2003 (1. Auflage 1992), ISBN 2-84334-001-2, S. 620. Weblinks
Věž Saint-Jacques

Věž Saint-Jacques (francouzsky Tour Saint-Jacques neboli Věž svatého Jakuba) je pozdněgotická věž v Paříži. Nachází se na malém náměstí s parkovou úpravou ve 4. obvodu. Je vysoká 52 m a patří k významným památkám města. Od roku 1998 je věž zařazena na seznam světového dědictví UNESCO jako součást Svatojakubské poutní cesty ve Francii. Věž byla vystavěna v letech 1508–1522 a je jediným pozůstatkem kostela Saint-Jacques-la-Boucherie, který od roku 1259 sloužil jako oficiální kostel pařížského cechu řezníků (fr. boucher). Kostel byl v 16. století výrazně přestavěn a v roce 1797 až na věž zbořen. V roce 1824 zde byla umístěna slévárna olověných broků. V roce 1836 koupilo věž město Paříž a zřídilo okolo veřejný park. V roce 1856 byla prohlášena za historickou památku. Mezi lety 1854–1858 byla věž zrestaurována. Po dalších mnoha letech, v roce 2001 musela ovšem být věž zahalena, aby odpadávající části kamenné výzdoby neohrožovaly chodce. Druhá rozsáhlá oprava poté proběhla v letech 2006–2009 s nákladem 8,3 miliónů eur. V hale věže se nachází socha fyzika Blaise Pascala, který na věži prováděl barometrická měření. Od roku 1891 je na vrcholu umístěna malá meteorologická stanice. Věž inspirovala v roce 1856 spisovatele Alexandra Dumase k napsání divadelní hry La tour Saint-Jacques-la-Boucherie. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Tour Saint-Jacques na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Věž Saint-Jacques na Wikimedia Commons Galerie Věž Saint-Jacques na Wikimedia Commons V Paříži zpřístupní dvě významné památky, Novinky.cz (29. července 2008) Archivováno 19. 1. 2012 na Wayback Machine. (francouzsky) Historie věže na stránkách města Paříže (francouzsky) Restaurování věže na stránkách města Paříže[nedostupný zdroj]
Torre de Santiago (París)

La torre de Santiago (en francés: tour Saint-Jacques) es una torre aislada situada en los jardines de la plaza de su mismo nombre, en el IV distrito de París, junto a la rue de Rivoli, la avenida Victoria y el bulevar de Sebastopol. Descripción Campanario de estilo gótico flamígero erigido entre 1509 y 1523, la torre de Santiago constituye el único vestigio de la iglesia de Saint Jacques de la Boucherie, edificada en el siglo XVI y destruida en 1797 durante la revolución francesa. Este santuario era el punto de reunión y partida de los peregrinos que tomaban la Via Turonensis, la ruta hacia Santiago de Compostela que pasa por Tours. Los peregrinos partían hacia el sur, atravesando la Île de la Cité y llegando por el Petit Pont a la Rue de Saint-Jacques, por la que salían de la ciudad. La estatua de Blaise Pascal que se encuentra junto a la base de la torre recuerda la historia según la cual este físico habría realizado en esta misma torre los experimentos que demostraban el peso del aire, en 1648. Una imagen de Santiago el Mayor culmina, en el ángulo noroeste, la plataforma sobre la que se encuentra instalada una pequeña estación meteorológica desde 1891. Esta depende del Observatorio de Montsouris. Los símbolos esculpidos de los cuatro evangelistas (el león, el buey, el águila y el hombre), figuran en las esquinas. Estas estatuas se restauraron en el siglo XX, así como las gárgolas y las dieciocho imágenes de santos que decoran las paredes de la torre. La torre fue completamente restaurada por Théodore Ballu entre 1854-1858. Ha de ser sometida regularmente a obras de mantenimiento debido a su fragilidad, que provoca caídas de piedras. Turismo Las estaciones de metro más próximas son Châtelet y Hôtel de Ville. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Torre de Santiago. Marie de Paris: La troisième vie de la Tour Saint-Jacques (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). (en francés)
Tour Saint-Jacques

De Tour Saint-Jacques (Nederlands: Sint-Jacobstoren) is een gotische kerktoren in het 4e arrondissement in de Franse hoofdstad Parijs. De 67 meter hoge toren is het enige restant van de afgebroken kerk Saint-Jacques-de-la-Boucherie. De Saint-Jacques-de-la-Boucherie werd begin zestiende eeuw gebouwd als parochiekerk van het Parijse slagersgilde. De aan Jakobus de Meerdere gewijde kerk vormde het beginpunt van de zogeheten chemin de Compostelle, de Franse pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. De kerk werd in 1797, tijdens de Franse Revolutie, afgebroken. Alleen de nooit helemaal voltooide toren bleef staan. In 1856 kocht de gemeente Parijs de vervallen toren die tijdens de heerschappij van Napoleon III grondig werd gerestaureerd door Théodore Ballu. Ter versteviging plaatste hij de toren op een soort sokkel. Ook liet hij, in samenhang met de aanleg van de Rue de Rivoli, een klein stadspark aanleggen rond de toren. Midden onder de toren is een standbeeld van Blaise Pascal geplaatst ter herinnering aan zijn experimenten met luchtdruk die hij uitvoerde boven op de toren. Sinds 1998 is de Tour Saint-Jacques als onderdeel van de pelgrimsroutes in Frankrijk naar Santiago de Compostella opgenomen in de werelderfgoedlijst van UNESCO. Tussen 2006 en 2009 werd de toren gerestaureerd. Sinds augustus 2013 is de toren publiek toegankelijk in het weekend. Afbeeldingen
Wieża Saint Jacques w Paryżu

Wieża Saint Jacques le Majeur (św. Jakuba Starszego) w Paryżu – wieża kościelna z dzwonnicą, ostatni zachowany fragment gotyckiego kościoła Św. Jakuba, na prawym brzegu Sekwany, w 4. okręgu paryskim. Historia Kościół Saint-Jacques został wzniesiony w X wieku przy drodze należącej do znanego szlaku pielgrzymkowego św. Jakuba, wiodącego do Santiago de Compostela. Zasadniczą przebudowę przeszedł na początku XV wieku. Została ona sfinansowana przez cech rzeźników, którzy zamieszkiwali najbliższą okolicę. Od tej pory obiekt funkcjonował w opinii publicznej jako Saint-Jacques de la Boucherie – św. Jakub od rzeźników. Znanym dobroczyńcą kościoła był także Nicolas Flamel, który został pochowany pod jego podłogą, jednak grób nie zachował się do naszych czasów. W XVI wieku do kościoła została dobudowana dzwonnica, która jako jedyna zachowała się do naszych czasów. Reszta kościoła została w czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej znacjonalizowana, a następnie rozebrana. Obiekt stał porzucony, w kiepskim stanie technicznym, aż do 1836, kiedy władze Paryża sfinansowały remont budynku, by mógł stać się ozdobą pierwszego w mieście publicznego parku. Na szczycie wieży umieszczono figurę jej patrona. W epoce II Cesarstwa zmiana wysokości gruntu w najbliższym sąsiedztwie rzeki zmusiła władze do kolejnej konserwacji wieży, dobudowy postumentu i usunięcia dużej ilości gruntu w najbliższej okolicy. Na szczycie wieży zainstalowano laboratorium meteorologiczne, gdzie przeprowadzane były eksperymenty związane z badaniem ciśnienia atmosferycznego. W 2007 władze miasta oraz państwowy konserwator zabytków podjęli decyzję o odbudowie całego kościoła. Prace nie zostały jednak jeszcze rozpoczęte. Architektura Wieża jest późnogotycka, utrzymana we flandryjskim stylu gotyku płomienistego. Ma łącznie 52 metry wysokości. Jest wzniesiona na planie kwadratowym, nie posiada iglicy. Na każdej ze ścian znajdują się cztery ostrołukowe okna na dwóch poziomach, narożniki wieży udekorowane zostały płaskorzeźbami o motywach geometrycznych (ponownie ostre łuki) oraz figurami świętych, dookoła obiektu poprowadzony został również rząd blend w tym samym kształcie. Najniższy poziom wieży, z wejściem, został poważnie przebudowany; gotycki portal został usunięty. Na narożnikach najwyższej kondygnacji rynny kończą się gargulcami (po dwa na narożnik). Okna najwyższego poziomu posiadają kunsztowny maswerk. W literaturze W wieży rozgrywa się akcja sztuki teatralnej Aleksandra Dumasa pt. La tour Saint-Jacques-la-boucherie z 1856.
Torre Saint-Jacques

A torre Saint-Jacques (em francês: Tour Saint-Jacques) é uma torre isolada, erigida no meio da primeira praça parisiense, que porta seu nome, no 4.º arrondissement de Paris. História A torre Saint-Jacques, um campanário de estilo arquitetónico gótico flamejante, representa o único vestígio da igreja de Saint-Jacques-de-la-Boucherie, dedicada à Santiago Maior. O santuário possuía uma relíquia de São Tiago e foi considerado um local de peregrinação. Como o Guia do Peregrino não menciona a cidade, a obra Chronique de Turpin afirma que a igreja foi fundada por Carlos Magno, que levou à sua inclusão no Património Mundial da UNESCO aos Caminhos de Santiago de Compostela em França em 1998, com outros 70 edifícios ou locais da França. Essa crónica que constitui um dos livros do Códice Calixtino foi considerada autêntica até o final do século XVIII. Mas a lenda da construção por Carlos Magno foi mantida. É o único vínculo da torre com Compostela, de acordo com estudos históricos realizados. Entretanto, um vínculo foi criado pela Espanha em 1965 como um presente à cidade de Paris com uma placa que tornou a torre um ponto de partida histórico para os peregrinos de Compostela. A Torre do Sino foi construída entre 1509 e 1523 por Jean de Felin, Julien Ménart e Jean de Revier. Com 54 metros até a balaustrada. Em 1523, Rault, «escultor de imagens» recebeu 20 libras «por ter os três animais (três dos quatro símbolos dos evangelistas) e o São Tiago sobre a torre e campanário». Esta estátua colossal tinha cerca de 10 metros. A igreja foi destruída em 1793 (fechada durante a Revolução Francesa e transformada em bem nacional, serviu como pedreira), mas diz-se que a torre não foi demolida porque Blaise Pascal havia renovado ali os seus experimentos sobre a gravidade do Puy de Dôme, mas outras fontes indicam a igreja de Saint-Jacques-du-Haut-Pas, no monte Sainte-Geneviève. Em 1824, um industrial comprou a torre para instalar uma fundição de balas de chumbo, onde a transformou numa torre de artilharia. Em 1836, após dois incêndios, a torre foi comprada pela cidade de Paris. Em 1850, o Monitor relatou que instalaria em cima da torre, um farol que seria iluminado por luz elétrica para iluminar toda a vizinhança. Em 1852, durante o trabalho realizado na perfuração da rue de Rivoli, foi decidido fazer a restauração do campanário de Nicolas Flamel. O trabalho colossal foi ordenado pelo arquiteto Victor Baltard e dirigido por Théodore Vacquer e o engenheiro Roussel. A torre foi totalmente restaurada por fundações, as partes inferiores foram inteiramente refeitas, com mais de vinte estátuas. Entre 1854-1858 a restauração foi confiada ao arquiteto Théodore Ballu. Galeria Notas Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em francês cujo título é «Tour Saint-Jacques», especificamente desta versão. Referências
Башня Сен-Жак

Башня Сен-Жак (фр. Tour Saint-Jacques) — отдельно стоящая башня в стиле поздней, или «пламенеющей», готики в одноимённом сквере Парижа, бывшая колокольня церкви Сен-Жак-ла-Бушери. Высота колокольни — 52 метра. История Законченная в 1523 году, башня Сен-Жак — это всё, что осталось на этом месте от романской церкви Сен-Жак-ла-Бушери, строительство которой финансировалось гильдией мясников («бушри» — лавка мясника). Церковь служила местом сбора паломников, следовавших по пути Святого Иакова к конечному пункту — гробнице апостола Иакова в Сантьяго-де-Компостела в Испании. Церковь перестраивали в XVI веке, меняя романский стиль на готический, тогда же к ней была пристроена колокольня — нынешняя башня Сен-Жак. В крипте церкви в 1418 году был похоронен знаменитый книготорговец и алхимик Николя Фламель. В 1648 году французский учёный Блез Паскаль проводил на башне Сен-Жак замеры атмосферного давления. Церковь, объявленная народной собственностью революционным правительством была продана и в 1797 году разобрана на строительные материалы для новых зданий. Колокольня была сдана в аренду мастеру для отлива охотничьей дроби: расплавленный свинец, падая с 50-метровой высоты через специальную решётку, застывал маленькими шариками в подставленных бочках с водой («башенный» способ производства дроби). Французы почтили память Блеза Паскаля, установив ему в башне статую. В нишах башни сохранились 19 статуй разных святых. В 1854–1858 годах башню реставрировал архитектор Теодор Баллю. С 1981 года на башне и в сквере установлена метеостанция. В 2013 году, после окончания реставрационных работ, башня открыта для посетителей. Впуск желающих ограничен до 17 человек в час, частично из-за узкой лестницы (87 см). Колокольню венчает статуя святого Иакова, а по углам установлены скульптуры четырёх крылатых фигур тетраморфа — орла, тельца, льва и ангела — с V века символы четырёх евангелистов. См. также IV округ Парижа Путь Святого Иакова Примечания Ссылки О башне Сен-Жак на сайте городской мэрии
Вежа Сен-Жак

Вежа Сен-Жак (фр. Tour Saint -Jacques) — вежа в стилі полум'янистої готики в однойменному сквері 4-го округу Парижа, колишня дзвіниця церкви Сен-Жак-ла-Бушері. Розташована неподалік станцій метро «Шатле» та «Отель де віль». Історія Будівництво закінчено в 1523 році. Вежа Сен-Жак — все, що залишилося на цьому місці від романської церкви Сен-Жак-ла-Бушер, будівництво якої фінансувала гільдія м'ясників («бушрі» — м'ясарня). Церква була місцем збору паломників, що прямували шляхом Святого Якова до гробниці апостола Якова в Сантьяго-де-Компостела в Іспанії. Церква перебудовувалася в XVI столітті, змінивши стиль з романського на готичний, тоді ж до неї було прибудовано дзвіницю — теперішню вежу Сен-Жак. У крипті церкви був похований знаменитий алхімік Ніколя Фламель. 1648 року французький вчений Блез Паскаль проводив на вежі Сен-Жак виміри атмосферного тиску. Церкву було проголошено народною власністю й продано революційним урядом й розібрано на будівельне каміння у 1797 році. Дзвіницю було здано в оренду майстрові для відливу мисливського дробу: розплавлений свинець, падаючи з 50-метрової висоти через спеціальну решітку, застигав маленькими кульками в підставлених бочках з водою (так званий «вежовий» спосіб виробництва дробу). Французи вшанували пам'ять Паскаля, встановивши йому у вежі статую; також у нішах вежі збереглися 19 статуй різних святих. З 1981 року на вежі і в сквері встановлена метеостанція. Статуя Святого Якова прикрашає дзвіницю на самому її верху, де по кутах стоять скульптури ангела, орла, бика та лева — символи чотирьох євангелістів. Галерея Примітки Література Etienne F. Villain, Essai d'une histoire de la paroisse de St. Jacques de la Boucherie, Prault, Paris, 1758, 326 p. Прямий доступ до тексту F. Rittiez, Notice historique sur la tour Saint-Jacques-la-Boucherie, Impr. de Gaittet, Paris, 1856, 16 p. Прямий доступ до тексту [Архівовано 27 лютого 2011 у Wayback Machine.] Посилання Про вежу Сен-Жак на сайті міської мерії
Fontána Neviňátek

Fontána Neviňátek (francouzsky Fontaine des Innocents) je renesanční fontána v Paříži v 1. obvodu na náměstí Place Joachim-du-Bellay. Jedná se o nejstarší dochovanou kašnu v Paříži a je zanesena v seznamu historických památek. Historie Fontána byla postavena v letech 1547–1549 za vlády Jindřicha II. a nahradila mnohem starší kašnu, která zde stála. Jejím autorem je architekt Pierre Lescot (1510–1578) a na sochařské výzdobě se podílel sochař Jean Goujon. Její jméno vzniklo podle kostela svatých Neviňátek, který byl zbořen na konci 18. století. Jelikož kašna stála při zdi kostela, byla vytvořena jen pro tři strany. Po demolici kostela byl tvar kašny upraven a byla doplněna i čtvrtá strana a v roce 1788 ji vyzdobil Augustin Pajou (1730–1809). Také tato strana byla vyzdobena stejně, jako starší stěny. Kolem kašny vzniklo tržiště. V roce 1856 zde bylo založeno náměstí Place des Innocents a kašna byla přemístěna o několik metrů do jeho středu. V roce 1985 došlo k přejmenování náměstí na dnešní název Place Joachim-du-Bellay. Náměstí je součástí pěší zóny. Architektura Fontána má tvar otevřeného čtvercového altánu, který je tvořen čtyřmi arkádami s frontonem a je zakončen kopulí. Každý pilíř je zdoben třemi korintskými pilastry a dvěma sochami najád. Také frontony jsou zdobeny mytologickými výjevy s motivem vody. Tři původní basreliéfy, které zdobily ze tří stran spodní část fontány, byly při jejím přesunu odstraněny a uloženy v Louvru. Uvnitř pavilonu je bronzový chrlič, ze kterého prýští voda stékající následně po šestistupňových schodištích na všech čtyřech stranách do spodního kruhového bazénu. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Fontaine des Innocents na francouzské Wikipedii. Související články Hřbitov Neviňátek Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Fontána Neviňátek na Wikimedia Commons (francouzsky) Historie a popis fontány (francouzsky) Popis fontány Archivováno 16. 4. 2011 na Wayback Machine.
Fuente de los Inocentes

La fuente de los Inocentes (en francés: Fontaine des Innocents)​​ es una fuente pública monumental ubicada en la plaza Joachim-du-Bellay en el barrio de Les Halles, en el distrito I de París, Francia. Originalmente llamado la fuente de las Ninfas, fue construida entre 1547 y 1550 por el arquitecto Pierre Lescot y el escultor Jean Goujon en el nuevo estilo del Renacimiento francés. Es la fuente monumental más antigua en París. La fuente fue encargada como parte de la decoración de la ciudad para conmemorar la entrada real solemne del rey Enrique II en París en 1549. La fuente está clasificada como Monumento histórico de Francia​ Véase también Fuente (arquitectura) Monumento Referencias
Aprószentek szökőkútja

Az Aprószentek szökőkútja (Fontaine des Innocents) Párizs egyik reneszánsz műemléke; a város legrégebbi közterületi szökőkútja. Története Az Aprószentek szökőkútja egykor az Aprószenteknek szentelt templom oldalához támaszkodva állt a szintén az aprószentekről elnevezett temetőben. Eredeti neve a Nimfák szökőkútja volt. Megrendelői II. Henrik francia király párizsi bevonulásának alkalmából építtették egy régebbi hasonló célú építmény helyére. Tervezője Pierre Lescot volt, aki a Louvre építésében is részt vett, a szobrászmunkát Jean Goujon végezte 1547 és 1549 között. 1780-ban az Aprószentek temetőjét bezárták, majd felszámolták. Erre a sorsra jutott a templom is. A szökőkutat Antoine Quatremere de Quincy író és építész kezdeményezésére megmentették. Az építményt szétszerelték, és Augustin Pajou szobrász megépítette a negyedik oldalát. A szökőkutat a templom és temető helyén létrejövő, lekövezett területen állították fel, amely zöldségpiacként üzemelt. A szökőkút egy négyszög alapú pavilon, amelyet alulról felfelé kisebbedő, a vizet egymásba vezető medencék vesznek körbe. A pavilon négy oldalát timpanon díszíti, az ívek pillérein hableányok domborművei láthatók. A 19. században a piacot felszámolták, és kialakították a mai Joachim du Bellay teret, ahol azóta áll a szökőkút. Jegyzetek Források ↑ Travel France: Fontaine des Innocents – Historic Paris. Travel France. Hozzáférés: 2022. december 12.. ↑ Solosophie: Fontaine des Innocents & Cimetière des Innocents. Solosophie. Hozzáférés: 2022. december 12.. ↑ EU Touring: Fontaine des Innocents fountain in Paris. EU Touring. Hozzáférés: 2022. december 12..
Fontaine des Innocents

Fontaine des Innocents, även benämnd Fontaine des Nymphes, är en fontän på Place Joachim-du-Bellay i Quartier des Halles i Paris första arrondissement. Den första fontänen på denna plats uppfördes omkring år 1260 vid den numera försvunna kyrkan Saints-Innocents. På initiativ av Henrik II ersattes denna fontän år 1548 med en ny, ritad av Pierre Lescot med skulpturer av Jean Goujon. Goujon utförde nymfer i åtsmitande draperingar. År 1786 revs kyrkan Saints-Innocents och fontänen hotades av rivning, men den räddades av arkeologen och arkitekturhistorikern Antoine Chrysostome Quatremère de Quincy och nedmonterades och återuppfördes i närheten. Fontaine des Innocents är sedan år 1862 ett monument historique. Bilder Omgivningar Saint-Eustache Hallarna Rue des Innocents Källor Honour, Hugh; Fleming, John (1992). Konsten genom tiderna (3). Stockholm: Tidens förlag. sid. 440–441. ISBN 91-550-3820-4 Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Fontaine des Innocents.﻿