NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Conservatoire national supérieur d'art dramatique

The Conservatoire national supérieur d'art dramatique (French pronunciation: [kɔ̃sɛʁvatwaʁ nɑsjɔnal sypeʁjœʁ daʁ dʁamatik]; National Academy of Dramatic Arts; abbr. CNSAD) is France's national drama academy, located in Paris and a constituent college of Paris Sciences et Lettres University. It is a higher education institution run by the French Ministry of Culture and has an acceptance rate of two to three percent and an average graduating class of thirty students. Its alumni include: Jeanne Moreau, Gérard Philipe, Isabelle Huppert, Carole Bouquet, Sebastian Roché, Jean-Paul Belmondo, Louis Garrel, Celine Sallette and Olivier Martinez. History The CNSAD was founded as a part of the Conservatoire de Paris in 1795, making it the oldest acting school in Continental Europe. The Conservatoire de Paris split in 1946, with one school for the dramatic arts, and the other for music and dance, the Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse de Paris (CNSMDP). Admissions The CNSAD offers a degree, three-year study program, with the CNSAD diploma awarded on completion. The school admits approximately thirty students per year (usually fifteen men and fifteen women), as well as some invited foreign trainees (stagiaires étrangers). The school has a rigorous three-round competitive selection process, with only two percent to three percent of applicants gaining admittance. A stage-directing program was launched in 2001. Location The school's main building, is located on the rue du Conservatoire in the 9th arrondissement of Paris. Its famous theatre, built in 1811 by the architect Delannoy, was the site of Hector Berlioz's debut symphony, the Symphonie fantastique, as well as the first French performances of Beethoven's Third and Fifth Symphonies. References External links cnsad.psl.eu, official website (in French—with one introductory page in English)
Conservatoire national supérieur d'art dramatique

El Conservatoire national supérieur d'art dramatique es una gran escuela de teatro francesa. Historia Se remonta a la École royale de chant et de déclamation, fundada en 1784, donde hablar era más bien un tema menor para los músicos. Esto explica también el término conservatorio, que se utiliza generalmente para las escuelas de música, pero no para las escuelas de teatro.​ En 1806 la interpretación se convirtió en mayor. En 1946 se dividió el conservatorio, permitiendo que el teatro mantuviera el Théâtre du Conservatoire, que había sido diseñado como sala de conciertos en 1811, y los músicos se trasladaron. El conservatorio tiene su nombre actual desde 1968.​ Alumnado Berthe Bovy Amira Casar Alejandro Castillo Jacques Charon Margaux Châtelier Lionel Lingelser Joséphine de Meaux Jean-Pierre Miquel Raphaël Personnaz Jean-Pierre Darroussin Referencias Enlaces externos Sitio web oficial del Conservatoire national supérieur d'art dramatique (en francés)
Conservatoire national supérieur d'art dramatique

Conservatoire national supérieur d'art dramatique je francuski grande école. Datira još iz École royale de chant et de déclamation, utemeljene 1784, gdje je govor bio prilično sporedan predmet za glazbenike. To također objašnjava izraz konzervatorij koji se općenito koristi za glazbene škole, ali ne i za dramske škole. Godine 1806. tumačenje je postalo glavno. Godine 1946. konzervatorij je podijeljen, što je omogućilo kazalištu da zadrži Théâtre du Conservatoire, koji je 1811 dizajniran kao koncertna dvorana, a glazbenici su otišli dalje. Današnji naziv konzervatorij nosi od 1968 godine. Poznati maturanti Jean-Paul Belmondo Sarah Bernhardt Izvori Vanjske poveznice Conservatoire national supérieur d'art dramatique
Conservatoire national supérieur d’art dramatique

A párizsi Conservatoire national supérieur d’art dramatique francia grande école és az Université Paris Sciences et Lettres (PSL) főiskolája. Az 1784-ben alapított École royale de chant et de déclamation-ra nyúlik vissza, ahol a beszéd meglehetősen mellékes téma volt a zenészek számára. Ez magyarázza a konzervatórium kifejezést is, amelyet általában a zeneiskolákra használnak, de nem a drámaiskolákra. 1806-ban az értelmezés vált meghatározóvá. 1946-ban a konzervatóriumot felosztották, így a színház megtartotta az 1811-ben koncertteremnek tervezett Théâtre du Conservatoire-t, és a zenészek továbbmentek. A télikert 1968 óta viseli jelenlegi nevét. Híres diplomások Amidou Christine Delaroche Clémence Poésy Valérie Quennessen Emmanuelle Riva Sebastian Roché Varga Veronika Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (francia) (franciául) Quelques mots d'histoire Archiválva 2022. október 31-i dátummal a Wayback Machine-ben (franciául) Az egyetem adatai a francia kultúrminisztérium honlapján (angolul)
Conservatoire national supérieur d'art dramatique

Il Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD), in italiano Conservatorio nazionale d'arte drammatica, è una scuola di teatro sita a Parigi, in Francia. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Conservatoire national supérieur d'art dramatique Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su cnsad.psl.eu. Conservatoire national supérieur d'art dramatique, su ISIL.
Conservatoire national supérieur d’art dramatique

Conservatoire national supérieur d’art dramatique (CNSAD) – elitarna francuska szkoła wyższa. Jedna z tzw. wielkich szkół (Grandes écoles). Prowadzi specjalistyczne studia w zakresie nauk pomocniczych dramat i teatr. Uchodzi za najstarszą francuską szkołę teatralną. Historia W 1786 w Królewskiej Szkole Śpiewu i Deklamacji (fr. l'école Royale de Chant et de Déclamation) – założonej 3 stycznia 1783 – która mieściła się w owym czasie w paryskim Hôtel des Menus-Plaisirs, otwarto pierwszą klasę dramatyczną. W następstwie ogólnego ruchu reformatorskiego, 3 sierpnia 1795 Konwencja promulgowała prawo powołujące w miejsce Królewskiej Szkoły Śpiewu i Deklamacji (zamknięto ją w przededniu rewolucji francuskiej) i Miejskiej Szkoły Muzycznej (l'école de musique municipale; utworzonej w 1792) Konserwatorium Muzyczne (Conservatoire de Musique). 3 marca 1806 – na mocy dekretu Napoleona – założono oraz włączono do niego nową szkołę deklamacji – Konserwatorium Muzyki i Deklamacji (Conservatoire de musique et de déclamation). Program obejmował zajęcia z tańca, deklamacji lirycznej i dramatycznej, postawy teatralnej oraz ruchu ciała. Przewidziano też egzaminy wstępne i końcowe. W 1858 otwarto czwartą klasę deklamacji, przeznaczoną wyłącznie dla kobiet. Augustine Brohan była pierwszą kobietą, która w latach 1858–1866 nauczała we wspomnianej klasie (do 1907 w kadrze nauczycielskiej nie było kobiet, a nauczali aktorzy, członkowie Comédie-Française). W 1871 sprawujący urząd dyrektora Konserwatorium Ambroise Thomas wprowadził system stypendialny. Tradycyjny sposób nauczania, oparty na przykładzie, a nawet naśladowaniu nauczycieli, był coraz częściej krytykowany, a z biegiem lat studentów coraz częściej zachęcano do własnych działań, czego przykładem było zatrudnienie w 1907 Sarah Bernhardt, zagorzałej przeciwniczki nauczania bazującego na tradycji. W 1911 siedzibę Konserwatorium Muzyki i Deklamacji przeniesiono na Rue de Madrid. Dekretem z 6 grudnia 1934 zmieniono nazwę na Narodowe Konserwatorium Muzyki i Sztuki Dramatycznej (Conservatoire national de musique et d’art dramatique). W 1946, z inicjatywy Claude’a Delvincourta i na mocy ustawy z 7 października, dokonano rozdziału muzyki i sztuki dramatycznej. W jego wyniku powstało Narodowe Konserwatorium Muzyczne w Paryżu (CNSMDP; Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris) i Narodowe Konserwatorium Sztuki Dramatycznej (CNSAD; Conservatoire national supérieur d’art dramatique). Drugie z nich stało się też, postanowieniem dekretu z dnia 27 listopada, „placówką szkolnictwa wyższego poświęconą nauczaniu sztuki dramatycznej we wszystkich jej formach”. Jacques Rosner, który w 1974 został rektorem, gruntownie przebudował system edukacji, znosząc m.in. egzaminy końcowe. Zamiast tego ustanowił tzw. Dni Czerwcowe (Journées de Juin), podczas których studenci prezentowali publiczności swoje prace zbiorowe. Absolwenci Przypisy
Conservatório Nacional Superior de Arte Dramática

O Conservatório de Arte Dramática de Paris é uma faculdade de música e dança fundado em 1795 na cidade de Paris, França. O conservatório oferece aulas de música, dança e drama, com base na tradição da "escola francesa". Em 1946 foi dividido em dois conservatórios, um para ação, drama e teatro, conhecido como o Conservatoire National Supérieur d'Art Dramatique ( CNSAD ) e outra para música e dança, conhecido como o Conservatório Nacional Supérieur de Musique et de Danse de Paris (CNSMDP).
Conservatoire national supérieur d'art dramatique

Conservatoire national supérieur d'art dramatique este o instituție de învățământ superior franceză din categoria grandes écoles. Datează de la École royale de chant et de déclamation, fondată în 1784, unde vorbirea era mai degrabă o problemă minoră pentru muzicieni. Așa se explică și termenul conservator, care este folosit în general pentru școlile de muzică, dar nu și pentru școlile de teatru. În 1806 interpretarea a devenit mai mare. În 1946, conservatorul a fost împărțit, teatrului i s-a permis să păstreze Théâtre du Conservatoire, care fusese proiectat ca sală de concert în 1811, iar muzicienii s-au mutat. Conservatorul își poartă numele actual din 1968. Note Legături externe Conservatoire national supérieur d'art dramatique
Conservatoire national supérieur d'art dramatique

Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD) är en fransk grande école, grundad 1946. CNSAD är Frankrikes nationella dramaakademi och ingår i PSL. Kända personer som studerat vid skolan Jean-Paul Belmondo Sarah Bernhardt Orane Demazis Françoise Fabian Aurélien Lugné-Poë Källor Externa länkar Officiell webbplats
Musée de la chasse et de la nature

Musée de la chasse et de la nature (Muzeum lovu a přírody) je soukromé muzeum v Paříži. Nachází se ve 3. obvodu v ulici Rue des Archives v historické čtvrti Marais. Muzeum se zaměřuje na lovecké zbraně, trofeje, umělecká díla s námětem lovu a na myslivost. Rozloha hlavní expozice v paláci hôtel de Mongelas je 650 m2. Historie Ardenský průmyslník François Sommer (1904–1973) a jeho manželka Jacqueline založili v roce 1964 nadaci Fondation de la Maison de la Chasse et de la Nature (Nadace Domu lovu a přírody), která si dala za úkol rozvíjet v praktickém lovu respekt k přírodě a především k divoké fauně, vytvořit muzeum lovu a přírody (1967) a zřídit a udržovat zoopark Bel-Val v Ardenách (1971). Sommerův přítel André Malraux zajistil pro muzeum jako sídlo pařížský palác hôtel de Guénégaud. V roce 1964 pronajalo město Paříž palác na 99 let nadaci, která nechala palác zrestaurovat. Od roku 2007 je hlavním sídlem muzea hôtel de Mongelas rovněž ve čtvrti Marais. Sbírky Sbírky se nacházejí v Paříži v palácích hôtel de Guénégaud (původní sídlo muzea) a hôtel de Mongelas (nové sídlo muzea) a rovněž ve druhém patře zámku Chambord, kde nadace od roku 1971 vystavuje část sbírek obrazů a tapisérií (především období Františka I.) a moderního umění. Sbírky představují lovecké umění a působení člověka v přírodě. Jsou rozděleny do tří oblastí: lovecké nástroje a zbraně, jedná se o jednu největších sbírek tohoto druhu v Evropě lovecké produkty: trofeje a vycpaná zvířata z Evropy, Afriky, Asie a Ameriky umělecké předměty s námětem lovectví (malby, grafiky, sochy, tapiserie, keramika, nábytek) staré i soudobé. Ve sbírce jsou zastoupeni malíři jako Peter Paul Rubens, Lucas Cranach, Frans Snyders, Pieter Boel, Jean-Baptiste Oudry, Jean-Siméon Chardin, Carle Vernet, André Derain a také François Desportes, dvorní malíř lovu a psů Ludvíka XIV. Z moderních sochařů jsou zastoupeni např. Jan Fabre, Jean-Michel Othoniel, Mark Dion nebo Patrick Van Caeckenbergh. Muzeum pravidelně organizuje také dočasné výstavy s náměty štvanice v 19. století, psi v dějinách umění, lovectví v renesanci apod. nebo představuje současné umělce. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Musée de la chasse et de la nature na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Musée de la chasse et de la nature na Wikimedia Commons
Musée de la Chasse et de la Nature

Das Musée de la Chasse et de la Nature ist ein Jagd- und Naturmuseum in Paris. Das Museum hat zwei Hauptausstellungsbereiche. Tiere in der Kunst sind ein Bereich, der zweite präsentiert die Jagd in der Kunst. Das Museum ist eines der vier Jagdmuseen des Musée International de la Chasse. Eines der beiden Gebäude ist das Hôtel de Génégaud (1651–1655) von François Mansart. Ausstellungen 2018: Sophie Calle und Serena Carone. Beau doublé, Monsieur le marquis! Einzelnachweise Weblinks Offizielle Website (französisch) Offizielle Website zum Museum, Stadt Paris (französisch) Information zu den Museen Musée International de la Chasse (französisch) (PDF; 2,3 MB)
Музей охоты и природы (Париж)

Музей охоты и природы (фр. Musée de la chasse et de la nature) основан в 1967 году и посвящён охотничьему оружию, трофеям, а также произведениям искусства, связанными с темой охоты. Коллекция В коллекции музея находятся более 6000 экспонатов — оружие, охотничьи трофеи и аксессуары, мебель, посуда. Экспозиция оружия начинается с холодного охотничьего оружия — копья, охотничьи ножи, арбалеты XVI—XVII веков. Огнестрельное оружие, представленное от аркебуз и кремниевых ружей XVI—XVII веков, освещает все основные моменты эволюции охотничьих ружей. Также в музее экспонируются картины из коллекции Лувра, связанные с темой охоты, в том числе произведения Лукаса Кранаха, Питера Пауля Рубенса, Яна Брейгеля Старшего, Франса Снейдерса, Франсуа-Александра Депорта. История Изначально музей занимал лишь часть особняка Генего (фр. Hôtel de Guénégaud), принадлежащего Фонду Охоты и Природы, управляющего музеем. В 1971 году по соглашению с Министерством культуры Франции часть картин из коллекции музея размещается в замке Шамбор, изначально строившемся в качестве охотничьего домика Франциска I. В 2002 году Фонд Охоты и Природы приобретает ещё один особняк (фр. Hôtel de Mongelas), расположенный недалеко от первого, и в 2007 году размещает там свою коллекцию. Практическая информация Музей находится в 3-м округе Парижа, ближайшие станции метро — Hôtel de Ville, République и Rambuteau. Адрес музея: 62, rue des Archives, 75003 Paris. Время работы: вторник — воскресенье, 11:00 — 18:00. Примечания Ссылки Страница музея на сайте Фонда Охоты и Природы
Jardin mémorial de la Saint-Barthélemy

Le jardin mémorial de la Saint-Barthélemy est un espace vert du 1er arrondissement de Paris, dans le quartier de Saint-Germain-l'Auxerrois. Situation et accès Le jardin est situé au no 2 de la place du Louvre dans le 1er arrondissement de Paris. Il est desservi par la ligne 1 à la station Louvre - Rivoli. Origine du nom Ce square a été nommé en souvenir des victimes du massacre de la Saint-Barthélemy, massacre déclenché par les catholiques contre les protestants le 24 aout 1572, jour de la Saint-Barthélémy. Ce lieu a été choisi car c'est de l'Église Saint-Germain-l'Auxerrois, juste à côté, que sonnera le tocsin qui lancera les massacres à Paris. Historique Il a été inauguré le 16 septembre 2022, à l'occasion du 450e anniversaire du Massacre de la Saint-Barthélemy en présence d'Anne Hidalgo, maire de Paris et de Christian Krieger, président de la Fédération protestante de France . Notes et références Annexes Articles connexes 1er arrondissement de Paris Liste des espaces verts de Paris Massacre de la Saint-Barthélemy Portail des espaces verts Portail de Paris
Sinagoga de les Tournelles

La Sinagoga de les Tournelles (francès: Synagogue de la rue des Tournelles) és una congregació i sinagoga jueva ortodoxa, situada al carrer des Tournelles, al districte històric del Marais, actualment al IV districte de París, França. L'edifici va ser inaugurat el 15 de setembre de 1876, durant les celebracions de l'Any Nou jueu. Història La primera sinagoga, en aquest lloc, es va completar el 1861 i va ser destruïda per un incendi durant la Comuna de París de 1871. La sinagoga actual es va completar el 1876, construïda en els estils neoromànic i neoromànic bizantí, i va ser descrita com una joia arquitectònica. Dissenyada principalment per Marcellin Varcollier, l'estructura metàl·lica interna visible va ser creada per Gustave Eiffel. La congregació original estava formada majoritàriament per jueus francesos de les regions d'Alsàcia i Lorena, a l'est de França. Més tard, s'hi van unir immigrants de Polònia, Rússia i altres països de l'Europa central. El 1941, la sinagoga va ser atacada com un dels atacs a les sinagogues de París planejats per l'organització feixista Moviment Social Revolucionari, d'extrema dreta. Aquesta sinagoga va ser catalogada com a monument històric de França el 29 de desembre de 1987; i va ser inclosa a la Base Mérimée, una base de dades del patrimoni arquitectònic mantinguda pel Ministeri de Cultura francès. Referències Enllaços externs Sinagoga de les Tournelles - Lloc web oficial
Synagogue des Tournelles

The Synagogue des Tournelles (French: Synagogue de la rue des Tournelles) is an Orthodox Jewish congregation and synagogue, located on the Rue des Tournelles, in the Marais, in the 4th arrondissement of Paris, France. The building was dedicated on 15 September 1876, during Jewish New Year celebrations. History The first synagogue, on this site, was completed in 1861 and was destroyed by fire during the Paris Commune of 1871. The current synagogue was completed in 1876, built in the Romanesque Revival and Byzantine Revival styles, and was described as an architectural gem. Principally designed by Marcellin Varcollier, the internal visible metallic framework was created by Gustave Eiffel. The original congregation was mostly French Jews from the Alsace and Lorraine regions of eastern France. They were joined later by immigrants from Poland, Russia, and other countries of central Europe. In 1941, the synagogue was attacked as one of Paris synagogue attacks planned by the far-right Revolutionary Social Movement. This synagogue was listed as an historical monument of France on 29 December 1987; and was included in the Base Mérimée, a database of architectural heritage maintained by the French Ministry of Culture. See also Base Mérimée Centre des monuments nationaux History of the Jews in France List of synagogues in France References External links Media related to Synagogue de la rue des Tournelles at Wikimedia Commons Official website
Synagogue de la rue des Tournelles

La synagogue des Tournelles est un lieu de culte juif consistorial de rite séfarade constantinois. L'édifice est construit en 1876 et est située au 21 bis de la rue des Tournelles, au cœur du quartier du Marais à Paris. Historique Cette synagogue a été consacrée au culte de rite ashkénaze le 15 septembre 1876 à l'occasion des fêtes de la nouvelle année de Tishri. La synagogue est fréquentée par des Juifs originaires d'Alsace et de Lorraine auxquels s'adjoignent plus tard les émigrés de Pologne, de la Russie tsariste et des différents pays d'Europe centrale. Dans la nuit du 2 au 3 octobre 1941, un attentat est organisé par le Mouvement social révolutionnaire (MSR), parti fasciste fondé par Eugène Deloncle. De 1948 à 1960, le dernier rabbin ashkénaze de la synagogue fut le rabbin Dr. David Feuerwerker (1912-1980). Depuis, d'autres rabbins s'y sont succédé : Meyer Abraham Halevi, Simon Morali, Salomon Attiach, Roger Touitou (de 1984 à 2004), Yves-Henri Marciano (2004-) Architecture C'est en 1872 que Marcellin-Emmanuel Varcollier, élève de Louis-Pierre Baltard, architecte par ailleurs de la mairie du 18e, fut désigné pour la construction de la synagogue. La synagogue offre un exemple intéressant de l'emploi du métal dans la construction, grâce au travail réalisé par les forges et ateliers de Normandie qui, à cette époque, bénéficient du concours de l'ingénieur Gustave Eiffel. De la façade de la rue des Tournelles, ornée d'un vitrail en rosace, se détachent des sculptures représentant les tables de la Loi avec un texte en hébreu. Au centre, deux écussons de la ville de Paris attestent du titre de propriété de la synagogue qui fait partie du domaine public municipal, en raison de la contribution financière apportée par la ville au moment de la construction. À l'intérieur, le péristyle ouvre sur une nef de 21 mètres de largeur terminée par une nef semi-circulaire où se trouve l'Arche sainte, protégée par une superbe double porte en fer forgé, qui abrite de nombreux Sifrei Torah disposés côte à côte en demi-cercle. La synagogue comporte deux étages. Par son volume, cette synagogue est la deuxième plus grande de Paris, après celle de la rue de la Victoire. Cette Synagogue fait l’objet d’un classement au titre des monuments historiques depuis le 29 décembre 1987. Bibliographie Cécile Desprairies. Paris dans la Collaboration. Préface de Serge Klarsfeld. Éditions du Seuil: Paris, 2009 (ISBN 978-2-02-097646-6) Dominique Jarassé, Guide du patrimoine juif parisien, Parigramme, 2003. Références Voir aussi Rue des Tournelles Synagogue de la place des Vosges, 14 Place des Vosges Lien externe Site officiel Ressource relative à l'architecture : Mérimée Site officiel de la Synagogue des Tournelles Portail du judaïsme Portail de l’Île-de-France Portail de Paris Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des monuments historiques français Portail du XIXe siècle Portail de la Seconde Guerre mondiale
Synagoga aszkenazyjska w Paryżu

Synagoga aszkenazyjska w Paryżu – zabytkowa synagoga położona w dzielnicy Le Marais w Paryżu, przy ulicy des Tournelles. Została wybudowana w 1876. Historia Projekt synagogi wykonał etatowy architekt XVIII okręgu paryskiego Marcellin Varcollier, uczeń Victora Baltarda w 1872. Budowę obiektu wsparło finansowo miasto Paryż. Do synagogi uczęszczali Aszkenazyjczycy pochodzący z Alzacji i Lotaryngii, a w miarę przyrostu liczby emigrantów zamieszkujących w Basenie Paryskim – emigranci żydowscy z krajów Europy Środkowej i Wschodniej. W 1958, ze względu na wywołany przez Holokaust ogromny spadek liczebności żyjących w Paryżu Aszkenazyjczyków, synagoga przeszła na ryt sefardyjski. Od 1987 posiada status zabytku. Architektura Synagoga reprezentuje styl neobizantyjski. Centralny punkt fasady stanowi rozeta z witrażem, otoczona rzeźbami nawiązującymi do wyglądu zwojów Tory z cytatami w języku hebrajskim. Na przedniej ścianie budynku znajduje się również tablica przypominająca o współudziale miasta Paryża w budowie synagogi i o jej przynależności do publicznej przestrzeni miejskiej. Półkoliste okna budynku tworzą dwa rzędy: pięć większych otworów z maswerkiem w niższym oraz dziesięć mniejszych zestawionych po dwa na wyższym poziomie. Pięcioro drzwi synagogi nie posiada portali. Całość wieńczą Tablice Prawa. Synagoga ma 21 metrów długości. We wnętrzu zachował się oryginalny aron ha-kodesz z drzwiami z żelaza. Galerie dla kobiet wspierają marmurowe rzeźbione filary. Przy dekoracji galerii architekt, zgodnie z trendami epoki, wykorzystał metal, z którego wykonane są ostrołukowe arkady połączone z balustradą. Witraże synagogi przedstawiają sceny biblijne oraz motywy geometryczne. Synagoga może pomieścić 606 osób w części parterowej oraz 260 i 280 na galeriach. Bibliografia Strona oficjalna