NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pont Royal

The Pont Royal is a bridge crossing the river Seine in Paris. It is the third oldest bridge in Paris, after the Pont Neuf and the Pont Marie. Location The Pont Royal links the Right Bank by the Pavillon de Flore with the Left Bank of Paris between rue du Bac and the rue de Beaune. The bridge is constructed with five elliptical arches en plein cintre. A hydrographic ladder, indicating floods' highest level in Paris, is visible on the last pier nearest each bank. Access History In 1632, the entrepreneur Pierre Pidou directed the construction of a wooden toll-bridge which would be called Pont Sainte-Anne (in deference to Anne of Austria) or Pont Rouge (due to its color). It was designed to replace the Tuileries ferry upon which the rue du Bac (bac meaning ferry in French) owes its name. The ferry had been offering crossings since 1550. Fragile, this bridge of fifteen arches would be repaired for the first time in 1649, completely redone two years later, burnt in 1654, flooded in 1656, completely rebuilt in 1660, propped up in 1673 and finally carried away by a flood in February 1684. Madame de Sévigné reported that this last incident caused the loss of eight of the bridge's arches. The bridge was finally reconstructed between 25 October 1685 and 13 June 1689, this time with stone, receiving complete financing from King Louis XIV. It was the king who gave it the name Pont Royal. Louvois, director of the Bâtiments du Roi, charged Jacques Gabriel, Jules Hardouin-Mansart and François Romain with the construction project. In the 18th century, the bridge was a popular meeting place for various festivities and celebrations. At the time of the French Revolution, in the period following the fall of the monarchy on 10 August 1792 and the beginning of the First French Empire in 1804 - the name of Pont Royal was changed to Pont National. During that period, General Napoléon Bonaparte (future Napoléon I, Emperor of the French) had cannons installed on the bridge in order to protect the Convention Nationale and the Committee of Public Safety, housed in the Tuileries Palace. During the First French Empire (1804–1814), Napoléon I renamed the bridge the Pont des Tuileries, a name that was kept until the Restoration in 1814 when Louis XVIII gave back to the bridge its royal name. The bridge underwent a last reconstruction in 1850. In 1939, it was classified as a monument historique. In 2005, the Pont Royal was illuminated by lights at night as one of the Paris Olympic Bid highlights. Gallery See also List of crossings of the River Seine References This article was mainly derived from the French Article of the same name. Further reading Whitney, Charles S. (2003). Bridges of the World: Their Design and Construction (Reprint ed.). Mineola, New York: Dover Publications. ISBN 978-0486429953. Retrieved 12 January 2025. External links (in French) Pont Royal Information from the Paris city hall website
Pont Royal

El Pont Royal es un puente que cruza el río Sena en París. Es el tercer puente más antiguo de la capital francesa, después del Pont Neuf y el Pont Marie. Fue clasificado como monumento histórico en 1939​ y en 1999, quedó incluido dentro de la delimitación del ámbito de Riberas del Sena en París, bien declarado patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ Notas Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Pont Royal. Información acerca del Pont Royal del Sitio web del Ayuntamiento de París en francés Datos de estructura - Structurae.de en francés
Pont Royal

De Pont Royal is een brug over de Seine in Parijs. Na de Pont Neuf en de Pont Marie is dit de oudste brug van de stad. De brug is 110 meter lang en 16 meter breed. De naam verwijst naar koning Lodewijk XIV. Geschiedenis Vanaf 1550 vormde de pont van de Tuileries hier de verbinding over de Seine. In 1632 verwezenlijkte de ondernemer Pierre Pidou hier voor de financier Barbier een houten tolbrug met vijftien bogen, die Pont Sainte-Anne werd genoemd (verwijzend naar Anna van Oostenrijk) of Pont Rouge (wegens zijn kleur). In 1649 werd de brug gerepareerd, twee jaar later werd hij volledig vervangen, in 1654 raakte de brug in brand, in 1656 werd hij door het water van de Seine weggevaagd, in 1660 werd hij opnieuw gebouwd, en in 1673 werd hij versterkt. In 1684 verloor de brug door een overstroming in de nacht van 28 op 29 februari acht van de vijftien bogen. Tussen 25 oktober 1685 en 13 juni 1689 werd de houten brug vervangen door een stenen brug die door de Zuid-Nederlandse dominicaan en architect Franciscus Romanus (frère François Romain) was ontworpen. De brug werd volledig betaald door koning Lodewijk XIV - vandaar de naam Pont Royal ("Koninklijke Brug"). Na de Franse Revolutie werd de brug omgedoopt in Pont National, en vervolgens in Pont des Tuileries. Op deze plaats liet Napoleon Bonaparte de kanonnen opstellen waarmee het Palais des Tuileries werd verdedigd terwijl de Nationale Conventie daar bijeen was. In 1850 onderging de brug een lichte restauratie en in 1939 werd hij tot monument bestempeld, evenals de Pont Neuf en de Pont Marie. In 2005 werd de brug verlicht ter gelegenheid van de kandidatuur van Parijs voor de Olympische Zomerspelen 2012.
Pont Royal

Pont Royal (Królewski) – most w Paryżu łączący oba brzegi Sekwany, pomiędzy pawilonem de Flore i ulicą du Bac. Pierwszy drewniany most na tym miejscu powstał w 1632 na zamówienie finansisty Barbiera według projektu Pierre’a Pidou. Nazwano go Pont Rouge (Czerwony), od koloru farby, lub Św. Anny, na cześć królowej Anny Austriaczki. Ten piętnastołukowy most okazał się wyjątkowo nietrwały w codziennej eksploatacji i w 1649 musiał zostać wyremontowany, a dwa lata później rozebrany i postawiony na nowo. W 1654 ten odbudowany most padł ofiarą pożaru, a po kolejnej odbudowie w 1656 został zniesiony przez wezbranie rzeki. Kolejną zrekonstruowaną przeprawę spotkał w 1684 ten sam los, kiedy rzeka zniszczyła osiem łuków mostu. Rok później drewniany most został zastąpiony konstrukcją z kamienia, sfinansowaną przez Ludwika XIV, który zamówił projekt u Jacques’a Gabriela, Jules’a Mansarta i François Romaina. Powstały most był nie tylko przeprawą, ale i miejscem wielu miejskich zabaw i festynów. w 1792 Konwent Narodowy w ramach wielkiej akcji zmiany kojarzących się z monarchią nazw zmienił nazwę mostu na „Pont National” (Narodowy), a następnie Pont des Tuileries. Oryginalną nazwę przywróciła Restauracja Burbonów. W 1850 most został uznany za solidny na tyle, by w odróżnieniu od kilku innych zabytkowych przepraw przez rzekę nie zostać zburzonym, lecz jedynie wzmocnionym. Od 1939 posiada status szczególnie cennego zabytku jako jeden z trzech paryskich mostów (obok Pont Neuf i Pont Marie). Bibliografia Most na stronie Paryża. paris.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-08-06)].
Мост Руаяль

Мост Руаяль — мост через Сену в Париже между павильоном Флора (Pavillon de Flore) на правом берегу и Парижским Банком на левом берегу Сены. Это третий по возрасту мост в Париже, после Пон-Нёф и моста Мари. История В 1632 году предприниматель Пьер Пидо построил деревянный мост, который стал называться мостом Святой Анны (в честь Анны Австрийской) или Пон-Руж (Красный мост - из-за его цвета). Он заменил паром, работавший здесь с 1550 года. Этот мост, состоящий из пятнадцати арок, был отремонтирован первый раз в 1649 году, полностью переделан два года спустя, в 1654 году — сгорел, в 1656 году затоплен, полностью перестроен в 1660 году, поддержан на плаву в 1673 году и, наконец, восемь арок было унесено наводнением в феврале 1684. В 1685—1689 гг. Людовик XIV профинансировал строительство нового, уже каменного, моста и дал ему название Pont Royal (Королевский мост). В XVIII веке мост был популярным местом встреч для различных праздников и торжеств. Во время Французской революции, в период после падения монархии 10 августа 1792 и до 1804 года, название Pont Royal было изменено на Pont National. В то время генерал Наполеон Бонапарт (будущий император Франции Наполеон I) установил на мосту пушки для защиты Национального Конвента и Комитета общественного спасения, который находился во дворце Тюильри. Во время Первой Французской империи (1804—1814) Наполеон I переименовал мост в мост Тюильри; это название просуществовало до 1814 года, когда король Людовик XVIII вернул мосту его королевское название. Последняя реконструкция моста прошла в 1850 году. В 1939 году он был объявлен историческим памятником, как и Пон-Нёф и Мост Мари. Примечания Галерея Расположение
Міст Руаяль

Міст Руаяль, Королівський міст (фр. Pont Royal) — міст через Сену в Парижі між павільйоном Флори на правому березі і Паризьким Банком на лівому березі Сени. Це третій за віком міст у Парижі, після Пон-Неф і Пон-Марі. Історія У 1632 підприємець П'єр Підоу побудував дерев'яний міст, який став називатися мостом Святої Анни (на честь Анни Австрійської) або Понт-Руж (через свій колір). Він замінив пором, який працював тут з 1550. Цей міст, що складається з п'ятнадцяти арок, вперше був відремонтований в 1649 році, повністю перероблений два роки пізніше, в 1654 згорів, в 1656 затоплений, в 1660 — повністю перебудований, підтриманий на плаву в 1673 і, нарешті в лютому 1684 вісім арок знесено повінню. У 1685-1689 Людовик XIV профінансував будівництво нового, цього разу кам'яного, мосту і дав йому назву Pont Royal (Королівський міст). У 18 столітті міст був популярним місцем зустрічей для різних свят та урочистостей. Під час Французької революції, в період після падіння монархії з 10 серпня 1792 і до 1804, назву Pont Royal було змінено на Pont National. У цей час генерал Наполеон Бонапарт (майбутній імператор Франції Наполеон I) встановив на мосту гармати для захисту Національного Конвенту і Комітету громадського порятунку, який знаходився в палаці Тюїльрі. Під час Першої Французької імперії (1804—1814) Наполеон I перейменував міст на Міст Тюїльрі, ця назва протрималася до 1814, коли король Людовик XVIII повернув мосту його стару назву. Остання реконструкція мосту пройшла в 1850. У 1939 оголошений історичною пам'яткою, як і Пон-Неф та Пон-Марі. Галерея Примітки Посилання Міст на сайті Мерії
Plaça del Trocadéro

La plaça del Trocadéro-et-du-11-Novembre se situa al 16è arrondissement de París, a la cruïlla de l'avinguda del Président-Wilson, l'avinguda Kléber, l'avinguda Raymond-Poincaré, l'avinguda d'Eylau, l'avinguda Georges-Mandel i l'avinguda Paul-Doumer. Anteriorment anomenada plaça del Trocadéro, el seu nom actual data de 1978. Més antigament, era la plaça del Rei de Roma. Aquest lloc ha estat batejat així en record de la batalla que va tindre lloc el 31 d'agost de 1823, durant la que un grup expedicionari francès va prendre el fort del Trocadéro que defensava el port de Cadis, a Espanya. El seu diàmetre és de 164 metres, està plantada amb arbres i guarnida amb l'estàtua de Ferdinand Foch i d'un monument a la glòria de l'exèrcit francès. En aquesta plaça es troba el palau de Chaillot. En aquesta plaça hi ha l'estació de metro Trocadéro, línia 6 i 9. Enllaços externs 48° 51′ 42″ N, 2° 17′ 21″ E: Vista satèl·lit de la plaça del Trocadéro
Plaza del Trocadero

La plaza del Trocadero y del 11 de noviembre, conocida como la plaza del Trocadero (del francés: place du Trocadéro-et-du-11-Novembre), es un espacio público abierto ubicado en el XVI distrito de París, Francia. De ella salen seis avenidas: avenida del Presidente Wilson, avenida Kléber, avenida Raymond Poincaré, avenida de Eylau, avenida Georges Mandel y avenida Paul Doumer. Linda al sureste con la explanada del Palacio de Chaillot, desde la que se divisa una famosa perspectiva de la Torre Eiffel, y al oeste con el cementerio de Passy. Bajo la plaza se encuentra la estación de metro Trocadero, y en su centro se eleva una estatua ecuestre del mariscal Foch.​ Desde 1823 el lugar –el alto de la colina de Chaillot— es conocido como «Trocadero» debido a que los soldados franceses celebraron allí su victoria en la batalla del Trocadero que tuvo lugar en la isla homónima situada en Puerto Real, municipio de la Bahía de Cádiz, a la entrada de dicha ciudad.​ La plaza propiamente dicha fue creada en 1869 bajo el reinado de Napoleón III como plaza del Rey de Roma (place du Roi de Rome), en homenaje al hijo de Napoleón I. Fue rebautizada definitivamente plaza del Trocadero cuando se levantó el hoy desaparecido palacio del Trocadero, en vísperas de la Exposición Universal de París de 1878, en recuerdo del éxito en esa pequeña batalla del 31 de agosto de 1823, con la que en España se puso fin al Trienio Liberal y se restauró el absolutismo con ayuda del ejército francés en la expedición de los Cien Mil Hijos de San Luis, encabezada por el duque de Angulema.​ Referencias Véase también Jardines del Trocadero Palacio de Chaillot Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Plaza del Trocadero. Trocadero
Place du Trocadéro-et-du-11-Novembre

Place du Trocadéro-et-du-11-Novembre (nazywany także Trocadéro) – plac w zachodniej części Paryża, w 16. dzielnicy. Od południowego wschodu plac sąsiaduje z Palais de Chaillot, a dalej z Jardins du Trocadéro, skąd roztacza się widok na wieżę Eiffla. Plac swoją nazwę otrzymał w celu upamiętnienia bitwy pod Trocadero, w której francuska armia pod przywództwem Ludwika Antoniego de France zdobyła fortyfikacje na Isla del Trocadero w Hiszpanii. W latach 1878–1937 w miejscu Palais de Chaillot istniał Palais du Trocadéro, który został zburzony, aby można było wybudować nowy pałac. Po zburzonym budynku, zachowano nazwę Trocadéro dla placu przy Palais de Chaillot. W 1978 do nazwy dodano datę 11 listopada (fr. 11 Novembre) na pamiątkę rozejmu w Compiègne podczas I wojny światowej. Na placu znajduje się pomnik Ferdinanda Focha oraz pomnik poświęcony armii francuskiej, którego autorem jest Paul Landowski. W pobliżu placu znajduje się stacja metra Trocadéro. Podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 2024 na Trocadéro zostaną ustawione platformy oraz trybuny, z których będzie można obejrzeć zawody w triathlonie, kolarstwie oraz maratonie i chodzie sportowym. Przypisy
Place du Trocadéro

Place du Trocadéro är ett torg i Paris i Frankrike. Det ligger i 16:e arrondissementet mittemot Eiffeltornet på andra sidan floden Seine. I närheten ligger Chaillotpalatset med en utsiktplattform med vy över bland annat Eiffeltornet. Under torget finns tunnelbanestation Trocadéro. Området är namngivet efter ett sedermera förstört segermonument över slaget vid Trocadero på höjderna vid Passy i Paris. På platsen uppfördes Palais du Trocadéro till världsutställningen 1878. Källor
Domaine de Bierville

Le Domaine de Bierville est situé à proximité du hameau de Bierville sur la commune de Boissy-la-Rivière (Essonne). Histoire Au XIe siècle, il est fait mention d'un domaine appartenant au chevalier Lancelot de Bierville. Seul le pigeonnier (XIVe siècle) du château féodal a survécu. Le bâtiment principal a dans ses grandes lignes son aspect actuel depuis le milieu du XVIIIe siècle. Le château et le domaine appartiennent successivement à de familles apparentées aux Richelieu (les Fuzée de 1604 à 1737, les Poilloüe de Saint-Mars jusqu'à la Révolution, où ils deviennent bien national en 1794, un des fils du propriétaire étant accusé d'avoir émigré malgré les dénégations de son père qui soutenait qu'il était mort). Ils sont ensuite acquis au XIXe siècle par la famille Van Loo. Le château et le domaine sont achetés en 1921 par Marc Sangnier, député démocrate-chrétien avant la lettre, pionnier du mouvement des Auberges de Jeunesse en France, élu maire de Boissy-la-Rivière en 1925, avant d'être légués à la CFTC (devenue CFDT en 1964). C'est à Bierville que se déroule en 1926 le 6e Congrès démocratique international pour la paix, tenu à l'initiative de Marc Sangnier. Jusqu'en 1932, des événements liés à la préparation ou au déroulement des congrès sont organisés également à Bierville. Dans les années 1960, sous l'impulsion de Simone Troisgros, le domaine accueille plus de 500 vacanciers chaque année dans une approche issue du tourisme populaire. C'est aujourd'hui un centre de formation syndicale. Événements importants avant 1778 (?) : mise à jour d'une source d'eau ferrugineuse, expertisée en 1784 par l'Académie royale de médecine. 1926 : sixième congrès démocratique international pour la paix, organisé par Marc Sangnier avec la devise « La Paix par la jeunesse ». 1929 : neuvième congrès : Croisade de la jeunesse (1re partie à Bierville (2-5 septembre 1929), (fin en Angleterre du 7 au 17 septembre 1929). 1930 : dixième congrès : Inauguration du Foyer de la Paix à Bierville (24-31 août 1930). 1932 : douzième congrès à Bierville : les journées d’espérance (août-septembre 1932). 1933 - 1940 : accueil de réfugiés (juifs, autrichiens, allemands, espagnols) dans le domaine. 1939 : Carles Riba, poète d'expression catalane, y entame la composition de ses Élégies de Bierville 1940 - 1944 : occupation et dévastation du domaine après l'exode de 1940, réquisition par les Allemands jusqu'en 1944 1950 : la CFTC devient propriétaire par legs de Marc Sangnier. 1962 : le domaine est plastiqué par l'OAS. 1969 : fin de l'exploitation de la ligne de chemin de fer Étampes-Pithiviers le 4 novembre 1969 1980 : rénovation et modernisation du château et du domaine 2022 - 2024 : après la fermeture résultant de la pandémie de Covid-19, la CFDT décide une rénovation complète des bâtiments du domaine, tant pour les espaces de travail que pour les parties hébergement et restauration et les espaces verts Notes et références Portail de l’Essonne Portail du syndicalisme
Forêt du Mans

La forêt du Mans est une forêt située sur les communes de Pierre-Levée et de Villemareuil (Seine-et-Marne). Elle couvre une superficie de 297 hectares. C'est aujourd'hui un reliquat de la vaste forêt qui, aux XIIe et XIIIe siècles, couvrait environ 20 000 hectares, entre les localités de Meaux, Jouarre et Coulommiers. Géographie physique Géographie administrative La forêt du Mans s'étend sur deux communes de Seine-et-Marne : Villemareuil ; Pierre-Levée. Géologie Histoire Elle était en effet au centre du Pagus meldicus (pays de Meaux) tel que nous le connaissions à l'époque mérovingienne. En 1178, le comte de Champagne et de Brie Henri le Libéral confirme aux hommes du chapitre de Meaux domiciliés à Boutigny, le droit d'usage du bois mort dans la forêt du mans, pour chauffage, clôture et échalassement des vignes. En 1815, le riche négociant Saint Jullien Desnoeux acquit du département de Seine et Marne les 125 hectares des bois de Saint-Faron et de Saint-Fiacre qui en faisaient partie. Au XIXe siècle, son reliquat faisait partie de l'immense patrimoine foncier du duc de Luynes (Honoré-Thédoric d'Albert / 1802-1867), qui la transmit à sa petite-fille Marie (1844-1865). Au décès de cette dernière, elle passa à sa fille Louise de Sabran-Pontevès (1864-1914). L'État a acquis la forêt du Mans entre 1956 et 1960, ce qui en fait aujourd'hui une des forêts domaniales de Seine-et-Marne. Faune et flore Flore Faune La faune est pour l'essentiel constituée de renards, blaireaux, lapins, sangliers et chevreuils. La chasse Gestion forestière Gestion administrative Aménagement Lieux remarquables Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des principales forêts de France Forêt de Fontainebleau Forêt de Montceaux Forêt de Choqueuse Bibliographie Portail de la Seine-et-Marne Portail du bois et de la forêt
Pont d'Ivry

Le pont d'Ivry-sur-Seine est le dernier pont sur la Seine avant le confluent avec la Marne. Situation et accès Emprunté par l'ancienne route nationale 19, devenue la route départementale 19, il permet de relier les communes d'Ivry-sur-Seine par le boulevard du Colonel-Fabien (anciennement boulevard Louis-Lemoine), à Alfortville par le quai Blanqui et la rue Charles-de-Gaulle (anciennement rue du Pont-d'Ivry). Historique Un premier pont fut bâti pendant les dernières années du règne du roi Charles X, en 1827, afin de faciliter la traversée de Charenton en donnant accès à la rive gauche de la Seine. En 1883, on reconstruisit son tablier en fer en réutilisant les anciennes piles. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des ponts sur la Seine Ivry-sur-Seine Portail des transports en Île-de-France Portail des routes Portail du Val-de-Marne Portail des ponts
Tour Trinity

Tour Trinity je mrakodrap nacházející se na předměstí Paříže (Francie) ve čtvrti La Défense ve městě Puteaux. Byl navržen architektem Jeanem-Lucem Crochonem z architektonické firmy Cro & Co Architecture. Výstavba probíhala v letech 2016 až 2020. Budova je vysoká 140 metrů (po střechu, architektonická), dohromady s anténou 167 metrů. Má celkem 33 podlaží (32 nadzemních) a nabízí plochu o výměře 49 000 m2. Mrakodrap Tour Trinity je zajímavý řadou architektonických prvků. Ztužující jádro budovy neleží v jejím středu, ale vyčnívá ven z fasády a nabízí tak panoramatickou jízdu výtahem. Po celé výšce budovy jsou k dispozici vegetační terasy lemované stromy, lodžie a balkony. Bioklimatické fasády dopřávají dostatek přirozeného světla a zároveň chrání obyvatele před sluncem (UV zářením) nebo nesnesitelnými teplotními podmínkami. Minimální světlá výška každého podlaží je 2,80 metrů. Menší okna se dají otvírat, díky čemuž lze vyvětrat a dostat do budovy čerstvý vzduch. Galerie Odkazy Poznámky Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Tour Trinity na Wikimedia Commons Tour Trinity Archivováno 15. 12. 2017 na Wayback Machine.
Tour Trinity

Tour Trinity ist der Name eines Wolkenkratzers im Pariser Vorort Courbevoie in der Bürostadt La Défense. Der Baubeginn erfolgte im Jahr 2016. Fertiggestellt wurde das Hochhaus im Jahr 2020. Der Wolkenkratzer verfügt über 49.000 m², verteilt auf 33 Etagen. Im Schnitt wird jede Etage eine Bürofläche von etwa 1.600 m² bieten. Bauherr ist der französische Immobilienkonzern Unibail-Rodamco. Der Büroturm ist mit der Métrostation La Défense und dem Bahnhof La Défense an den öffentlichen Nahverkehr im Großraum Paris angebunden. Galerie Siehe auch Liste der Hochhäuser in Europa Liste der Hochhäuser in der Île-de-France Liste der Hochhäuser in La Défense Liste der Hochhäuser in Paris Weblinks Offizielle Website des Tour Trinity (französisch) Tour Trinity. In: Structurae Tour Trinity bei SkyscraperPage.com Fotos des Bauwerks auf defense-92.fr (französisch) Tour Trinity auf pss-archi.eu
Tour Trinity

La Tour Trinity es un rascacielos situado en el distrito de negocios de La Défense, cerca de París.​ Fue diseñado por el estudio de arquitectura Cro&Co Architecture,​ dirigido por el arquitecto Jean-Luc Crochon.​ La Torre mide 167 my ofrece un área de 49 000 m² en 33 niveles.​ Trinity presenta varias innovaciones arquitectónicas: Un núcleo descentrado: el núcleo Trinity está desplazado en la fachada y adornado con ascensores panorámicos. Espacios al aire libre: terrazas arboladas, logias y balcones son accesibles en toda la altura de la torre. Aberturas frontales, que permiten el acceso al aire libre en todas las fachadas. Fachadas bioclimáticas que optimizan el aporte de luz natural. Una altura libre mínima de 2,80 m en todas las plantas.​ Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Tour Trinity
Tour Trinity

A Tour Trinity egy felhőkarcoló a párizsi La Défense üzleti központban. Courbevoie önkormányzathoz tartozik. A Cro&Co Architecture stúdió tervezte Jean-Luc Crochon építész vezetésével. A torony mérete 167 m, területe 49 000 m², 33 szinten. A Trinity számos építészeti újítást mutat be: Decentralizált mag: a Trinity-mag a homlokzaton helyezkedik el, és panorámás liftek díszítik. Kültéri terek: fákkal szegélyezett teraszok, loggiák és erkélyek a torony teljes magasságában elérhetők. Elülső nyílások, amelyek lehetővé teszik a szabad levegő hozzáférését az összes homlokzaton. Bioklimatikus homlokzatok, amelyek optimalizálják a természetes fényellátást. Legalább 2,80 m szabad magasság minden emeleten. Jegyzetek Külső hivatkozások Tour Trinity Archiválva 2017. december 15-i dátummal a Wayback Machine-ben