NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Reformovaný kostel v Belleville

Reformovaný kostel v Belleville (fr. Église réformée de Belleville) je kostel francouzské reformované církve ve 20. obvodu v Paříži, v ulici Rue Julien-Lacroix. Kostel je členem Union des Églises évangéliques de France. Historie První kultovní místo v Belleville otevřel v roce 1855 pastor Louis Vernes v bývalé dílně v Rue Pradier č. 3. Kostel byl slavnostně otevřen 8. srpna 1858 v Rue Julien Lacroix č. 60. Později město Paříž koupilo budovu a v letech 1877–1880 nechalo vystavět nový kostel na současném místě. Stavbu řídil Leon Salleron, architekt města Paříže. Budova má monumentální kamennou kazatelnu a varhany pocházejí z roku 1907. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Église réformée de Belleville na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Reformovaný kostel v Belleville na Wikimedia Commons (francouzsky) Oficiální stránky
Église protestante de Belleville

L'Église protestante de Belleville est une paroisse membre de l'Église protestante unie de France. Son temple est situé 97 rue Julien-Lacroix, dans le 20e arrondissement de Paris. Historique Le premier lieu de culte est ouvert en 1855 par le pasteur Louis Vernes, dans un ancien atelier, 3 rue Pradier. Un temple est inauguré le 8 août 1858 au 60 rue Julien Lacroix. La ville de Paris rachète le bâtiment et construit un nouveau temple, à son emplacement actuel, entre 1877 et 1880, sous la direction de Léon Salleron, architecte de la ville de Paris. L'édifice est dotée d'une chaire monumentale en pierre et l'orgue date de 1907. En 1919, la paroisse rachète un bâtiment, « la Maison de Fer », pour créer le foyer de Belleville, sous l'égide du pasteur Pierre Secrétan. Le temple est, depuis les années 1980, la figure de proue de la sensibilité évangélique de l'Église protestante unie de France à Paris. En 2020, son pasteur est Gilles Boucomont. En juillet 1995, Werner Loertscher, le pasteur responsable de la paroisse au côté du pasteur anglais Charlie Cleverly, crée l'association Torrents de vie. Notes et références Voir aussi Bibliographie Hélène Guicharnaud et Christiane Guttinger-Mettetal, Temples réformés et églises luthériennes de Paris, La Voix Protestante, 2013, p. 132-135 Liens externes Site officiel Article connexe Protestantisme à Paris Protestantisme en France Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de Paris
Place Keith-Haring

La place Keith-Haring est une voie du 13e arrondissement de Paris. Elle porte le nom de l'artiste américain Keith Haring (1958-1990). Situation et accès La place Keith-Haring se trouve dans un renfoncement du boulevard du Général-d'Armée-Jean-Simon (no 26, cerné par le Bâtiment Olympe-de-Gouges du Campus Paris Rive Gauche et un immeuble de bureaux, Kaleido), non loin de l'avenue de France. Elle se situe à proximité de la station Avenue de France de la ligne de tramway T3a. Elle est également desservie par la ligne 14 du métro à la station Bibliothèque François-Mitterrand et par la ligne C du RER à la gare de la Bibliothèque François-Mitterrand. Origine du nom La place porte le nom de l'artiste, dessinateur, peintre et sculpteur américain Keith Haring (1958-1990) Historique Elle est située sur le tracé de la ligne de Petite Ceinture. Les voies ont disparu lors des travaux de la ZAC Paris Rive Gauche mais la ligne, qui reste propriété de la SNCF, n'est pas déclassée et fait l'objet de réservations dans les bâtiments attenants. La place Keith-Haring, provisoirement nommée « M5B2/B3 », a été aménagée par la SEMAPA dans l'attente d'une décision concernant l'avenir ferroviaire du site . De même, les réservations dans les bâtiments, boîtes de béton isolant ceux-ci des vibrations, ont fait l'objet d'un aménagement réversible : la vitrine Scope et la galerie d'art Itinerrance. La place Keith-Haring a reçu son nom actuel le 1er juin 2018. Bâtiments remarquables et lieux de mémoire L' Avenue de France ; Les Tours Duo de Jean Nouvel et la promenade Germaine-Sablon; La galerie Itinerrance. Notes et références Pour approfondir Bibliographie Jacques Hillairet, Dictionnaire historique des rues de Paris, Paris, Les Éditions de minuit, 1972, 1985, 1991, 1997, etc. (1re éd. 1960), 1 476 p., 2 vol. [détail des éditions] (ISBN 2-7073-1054-9, OCLC 466966117). Articles connexes Liste des voies du 13e arrondissement de Paris Liens externes Carte interactive des voies de Paris sur le site de la direction de l'urbanisme de la Ville de Paris Portail de Paris Portail des routes
Kostel Nejsvětější Trojice (Paříž)

Kostel Nejsvětější Trojice (francouzsky Église de la Sainte-Trinité) je katolický farní kostel v 9. obvodu v Paříži na náměstí Place d'Estienne-d'Orves. Historie Kostel byl vystavěn na příkaz barona Haussmanna během přestavby Paříže v 19. století. Budova byla postavena na malém náměstí, které navrhl Jean-Charles Alphand. Výstavba kostela začala v roce 1861 a byla dokončena v roce 1867. Dne 11. března 1869 se zde konal pohřeb Hectora Berlioze. Architektura Architekt Théodore Ballu (1817–1885) navrhl stavbu, která je 90 m dlouhá, 34 metrů široká, 30 m vysoká a jejíž věž se zvedá do výšky 65 m. Fasáda je inspirována italskou renesancí. Je bohatě zdobená nikami, frontony a pilastry. Výzdoba a sochy znázorňují Nejsvětější Trojici a církevní Otce, kteří bránili toto dogma. V horní části průčelí se nacházejí sochy čtyř hlavních ctností a kolem zvonice jsou symboly čtyř evangelistů. Před kostelem je symbolika čísla tři, kterou představují tři fontány v oválném bazénu a nad nimi tři sochy znázorňující tři teologické ctnosti. V roce 2001 byla před nádrž umístěna série velkých obrazů představující cirkusové hry ve starověkém Římě. Slouží současně k představení současného umění i jako ochranná bariéra před pádem do bazénu. Chór je zvýšený se schodištěm a s monumentálním hlavním oltářem, který je lemovaný deseti zeleně štukovanými sloupy představujícími Desatero. V hlavní lodi se nachází šest pilířů, který je každý podpírán dvěma apoštoly. Stěny jsou bohatě zdobeny malbami. Obrazy na arkádách zobrazují zejména církevní Otce. Nejsvětější Trojice je vyobrazena v oblouku v horní části chóru. Na západní straně je nad velkými varhanami scéna z Apokalypsy. V této části kostela se nachází balkon, který měl sloužit k návštěvě Napoleona III. a jeho doprovodu při významných náboženských obřadech, ovšem císař do tohoto vyhrazeného prostoru nikdy nevstoupil. Po obou stranách hlavní lodi a chóru se nacházejí kaple, které jsou také bohatě zdobené malbami. Napravo od lodi jsou kaple sv. Diviše, sv. Geneviève a sv. Vincence z Pauly. Na pravé straně je kaple Nejsvětějšího Srdce Ježíšova a na konci chóru kaple Panny Marie. Další dvě kaple se nacházejí po obou stranách galerie nad chórem. Tyto jsou pro návštěvníky nepřístupné. Hlavní varhany sestrojil v roce 1869 Aristide Cavaillé-Coll. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Église de la Sainte-Trinité (Paris) na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Nejsvětější Trojice v Praříži na Wikimedia Commons (francouzsky) Stránky farnosti (francouzsky) Popis kostela
Iglesia de la Santa Trinidad de París

La iglesia de la Santa Trinidad (en francés: église de la Sainte-Trinité) es un templo católico situado en el IX Distrito de París. Fue construida en el siglo XIX. Historia Su construcción se enmarca dentro del proceso de modernización de París decidido por Napoleón III y puesto en marcha por el Barón Haussmann. La obra se inició en 1861 bajo la dirección del arquitecto Théodore Ballu que necesitó seis años para culminar el trabajo. En 1867 la iglesia fue bendecida y en 1913 fue consagrada. A pesar de la lujosas decoraciones el coste de la obra no fue muy elevado: 4 millones de francos de la época. El funeral del compositor Hector Berlioz, el 11 de marzo de 1869, se realizó en su interior. También, el funeral de la compositora Lili Boulanger se celebró el 19 de marzo de 1918 en esta iglesia. Descripción El edificio alcanza los 90 metros de largo, 34 de ancho y tiene una altura de 30 metros. Su torre principal llega hasta los 65 metros de altura. Está construido delante de un pequeño parque diseñado por Jean-Charles Alphand donde domina el simbolismo del número tres: tres fuentes y tres estatuas que recrean las tres virtudes teologales. La fachada tiene una decoración abundante de clara inspiración renacentista. Las estatuas y los adornos ilustran el misterio de la Santa Trinidad. En la parte alta están representadas las cuatro virtudes cardinales. Alrededor del campanario, en la torre principal, se observa la figura de los cuatro evangelistas. En el interior destaca la monumentalidad del coro y el suntuoso altar rodeado por diez columnas en estuco verde que representan los diez mandamientos. Los seis pilares que sujetan la nave están decorados con dos apóstoles. El interior es también rico en pinturas donde se pueden ver, entre otras, representaciones de los Padres de la Iglesia, la Santa Trinidad o el Apocalipsis El templo cuenta con cinco capillas situadas detrás del coro y en los laterales de las naves: capillas situadas a la derecha de la nave: capilla de San Denys, capilla de Santa Genoveva y capilla de San Vicente de Paúl; capilla situada a la izquierda de la nave: capilla del Sagrado Corazón; capilla situada detrás del coro: capilla de la Virgen. Órgano El órgano principal fue construido en 1869 por Aristide Cavaillé-Coll. Se compone de 3 teclados, 60 juegos y posee tracción eléctrica. Fue gravemente dañado durante los acontecimientos que dieron lugar a la Comuna y reconstruido por su autor. Alexandre Guilmant, Olivier Messiaen y Naji Hakim fueron algunos de los organistas titulares de la parroquia. Referencias Paroisse de la Trinité. «Architecture de l’église». Archivado desde el original el 22 de diciembre de 2007. Consultado el 3 de febrero de 2009. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de la Santa Trinidad de París. Página de la parroquia de la Santa Trinitadad (en francés) Información sobre el órgano Archivado el 2 de noviembre de 2011 en Wayback Machine.
Église de la Sainte-Trinité (Parijs)

De Église de la Sainte-Trinité (Kerk van de Heilige Drie-eenheid) is een kerk in de Franse hoofdstad Parijs, gesitueerd in het 9e arrondissement op het Place d'Estienne-d'Orves, aan het einde van de Rue Blanche en langs de verlenging van de Rue Saint-Lazare en de Rue de la Chaussée d'Antin. De laatste is zo aangelegd dat men vanaf de kerk zicht heeft op de Opéra Garnier. De kerk is toegewijd aan de heilige Drie-eenheid. Geschiedenis Het gebouw is ontworpen door de architect Théodore Ballu. De bouw, in opdracht van baron Haussmann, duurde zes jaar, en ondanks de weelderige decoratie lagen de kosten uitzonderlijk laag - iets minder dan 4 miljoen frank. Het gebouw is er niet minder indrukwekkend om. Voor de bouw van de kerk was op deze locatie een beroemd restaurant te vinden, het La Grande Pinte. De kerk is de naamgever van het metrostation Trinité. Tijdlijn 1861: Begin van de bouw 1867: Voltooiing van de bouw - inwijding datzelfde jaar 11 maart 1869: Uitvaart van Hector Berlioz 1913: Inzegening 1931: Olivier Messiaen wordt de organist van de parochie, tot aan zijn dood in 1992. 1986: De parochie is de eerste in Frankrijk om opgenomen te worden in de Gemeenschap Emmanuel Orgels 3 klavieren en pedalen ; 60 orgelregisters ; Elektrische aandrijving van de klavieren en registers ; Het oorspronkelijke orgel werd gebouwd in 1869 door Aristide Cavaillé-Coll. Het instrument had het echter zwaar te verduren tijdens de Commune van Parijs, en Cavaillé-Coll moest het compleet heropbouwen. Het werd onder andere bespeeld door Alexandre Guilmant, de bekende componist, die een groot deel van zijn werk op de grote orgels van de kerk heeft gecomponeerd. Hij werd in 1901 opgevolgd door Charles Quef, die op zijn beurt in 1931 werd opgevolgd door Olivier Messiaen. Van 1992 tot 2008 was Naji Hakim organist van deze kerk, daarna opgevolgd door Loïc Mallié. Artiesten Dit is een (incomplete) lijst van kunstenaars die bij hebben gedragen aan de decoratie van de Sainte-Trinité. Zie ook Gemeenschap Emmanuel Externe links (fr) Officiële website van de parochie (fr) Beschrijving van de architectuur van de kerk Gemeenschap Emmanuel
Kościół de la Sainte Trinité w Paryżu

Kościół de la Sainte-Trinité (Świętej Trójcy) – eklektyczny kościół katolicki w Paryżu na prawym brzegu Sekwany. Historia Powstanie kościoła miało ścisły związek z wielką przebudową Paryża. Według osobistej koncepcji barona Haussmanna miał on stanowić kolejną, po Operze Garnier i dworcu Saint-Lazare, ozdobę bogatej dzielnicy wokół bulwarów Saint-Lazare i Chaussée-d'Antin. Autorem projektu budynku był Theodore Ballu, który zbudował kościół w latach 1861-1867, dokonując przy okazji rzadkiej sztuki - budowy imponującego architektonicznie i zdobniczo obiektu przy minimalnych kosztach, które zamknęły się w kwocie czterech milionów franków. W roku zakończenia budowy obiekt został oficjalnie konsekrowany, w dwa lata później wzbogacił się o organy wybudowane przez Aristide'a Cavaillé-Colla. W 1868 w kościele odbył się pogrzeb Gioacchino Rossiniego, a w 1869 - Hectora Berlioza. Organistami tytularnymi głównych organów byli: Alexandre Guilmant w latach 1869-1901; Olivier Messiaen w latach 1931-1992. Architektura Theodore Ballu postanowił przy realizacji projektu kościoła zerwać z dotychczasowym ścisłym przestrzeganiem form jednego stylu architektonicznego. Zamiast tego uczynił kościół Św. Trójcy mieszanką stylową. Fasada obiektu naśladuje renesansowe budownictwo flamandzkie (wieża w formie tzw. belforty, półokrągłe okna, ażurowe wieżyczki i hełm wieży głównej) i gotyk (ostrołukowe okna, rozeta jako centralny punkt fasady). Na fasadzie znajdują się posągi Cnót - sprawiedliwości, siły, opanowania oraz skromności oraz w osobnym rzędzie wiary, nadziei i miłości. Ze względu na wezwanie kościoła wielokrotnie powtarza się w nim symbolika liczby 3 - dolny poziom fasady zawiera trzy łuki arkadowe, zaś przed kościołem architekt ustawił trzy niewielkie fontanny. Kościół, podobnie jak inne dzieła Ballu, obficie wykorzystuje metal jako podstawę konstrukcyjną, choć nie jest on tak widoczny jak w innych kościołach tego projektanta. Obiekt wyróżnia się rozmiarami - ma 90 metrów długości, 34 szerokości oraz 65-metrową wieżę (wysokość do sklepienia wynosi 30 m). Kościół jest jednonawowy z szeregiem kaplic bocznych. Uderza bogactwem dekoracji wnętrza, niemal całkowicie polichromowanego lub pokrytego złoceniami. Wyróżniają się w nim figury apostołów, grupa aniołów oraz figura Madonny, wszystkie w stylu Cesarstwa. Przypisy Linki zewnętrzne Opis architektoniczny kościoła oraz zdjęcia wnętrz na stronie parafii. latriniteparis.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-22)].
Церковь Троицы (Париж)

Церковь Святой Троицы (Сент-Трините; фр. Église de la Sainte-Trinité) — католическая церковь в IX округе Парижа. Церковь находится на перекрёстке нескольких улиц — ул. Сен-Лазар, ул. Клиши, ул. Бланш, ул. Шатоден. Фасад церкви венчает собой перспективу улицы Шоссе д’Антен. По имени церкви названа находящаяся рядом станция метро Трините. История Церковь была возведена в ходе массовых строительных и перепланировочных работ, предпринятых в Париже в период Второй империи и получивших имя «османизация Парижа», по имени барона Османа. Проект церкви в стиле неоренессанс с элементами необарокко в духе эстетики периода историзма был разработан архитектором Теодором Баллю. Строительство начато в 1861 году, завершено через 7 лет. Невзирая на небольшую сумму, выделенную на строительство, всего 4 миллиона франков, фасад и интерьер церкви Святой Троицы весьма богато декорированы. Перед церковью расположен небольшой сквер. До строительства на этом месте располагался известный ресторан «La Grande Pinte». Церковь серьёзно пострадала в период Парижской коммуны, впоследствии была отреставрирована. В 1872—1901 годах главным органистом церкви был Александр Гильман, который создал на органе Сент-Трините большинство своих органных произведений. С 1931 по 1992 год, в течение 61 года, главным органистом церкви был Оливье Мессиан. Длина церкви — 90 метров, ширина — 34 и высота — 30 метров. Главная колокольня, расположенная над центром главного фасада, имеет высоту 65 метров. Архитектурная идея пышного фасада подчёркивает тему триединства, фасад разделён на три части и по вертикали и по горизонтали. В нишах первого и второго яруса — скульптуры Отцов Церкви, на третьем ярусе — скульптурные аллегории добродетелей. В основании главной колокольни — скульптуры евангелистов. С западной и восточной стороны главного фасада к скверу спускаются полукруглые лестницы. В интерьере обращают на себя внимание 10 зелёных колонн из искусственного мрамора (стукко), символизирующие 10 заповедей. Свод поддерживают 6 пилонов. Стены богато украшены картинами на религиозные сюжеты (среди них «Мучение святого Дионисия» Дезире Франсуа Ложе и другие). Потолок главного нефа расписан фресками, имитирующими мозаику. На потолке алтарного пространства — изображение Святой Троицы. Орган храма создан в 1869 году мастером Аристидом Кавайе-Коллем. В первый год после освещения храма в нём проходило прощание с композитором Россини. В 1898 году в храме отпевали Гюстава Моро. На скромной службе среди друзей и учеников художника присутствовали Одилон Редон, Эдгар Дега, Пьер Пюви де Шаванн, Леонс Бенедит, Жан Лоррен, Робер де Монтескью-Фезенсак, Фредерик де Курси. Литература Кусый И.А, Стамбулян Е.Р., Бурдакова Т.В. Париж. — М.: Вокруг Света, 2008. — С. 143. — 336 с. — ISBN 978-5-98652-157-2. Ссылки Сайт церкви (фр.)
Sainte-Trinité, Paris

Sainte-Trinité är en kyrkobyggnad i Paris, invigd åt den Heliga Treenigheten. Kyrkan är belägen vid Place d'Estienne-d'Orves i Paris nionde arrondissement. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église de la Sainte-Trinité de Paris, 28 oktober 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sainte-Trinité, Paris.
Церква Святої Трійці (Париж)

Церква Святої Трійці, Сент-Трініте (фр. Église de la Sainte-Trinité) — католицька церква в IX окрузі Парижа. Церква розташована на перехресті кількох вулиць — вул. Сен-Лазар, вул. Кліші, вул. Бланш, вул. Шатоден. Фасад церкви увінчує перспективу вулиці Шосе д'Антен. Іменем церкви названа станція метро Трініте, що знаходиться поруч. Історія Церква була споруджена під час масових будівельних і перепланувальних робіт, що проводилися в Парижі в період Другої імперії та отримали назву османізації Парижа, на ім'я барона Османа. Проект церкви у стилі неоренесансу був розроблений архітектором Теодором Баллю. Будівництво розпочато у 1861 році, завершено через 7 років. Попри невелику суму, виділену на будівництво, всього 4 мільйони франків, фасад та інтер'єр церкви Святої Трійці дуже пишно охдоблені. Перед церквою розташований невеликий сквер. До будівництва на цьому місці розташовувався відомий ресторан «La Grande Pinte». Церква серйозно постраждала в період Паризької комуни, згодом була відреставрована. У 1872—1901 роках головним органістом церкви був Александр Гільман, який створив на органі Сент-Трініті більшість своїх органних творів. З 1931 по 1992 рік, протягом 61 року, головним органістом церкви був Олів'є Мессіан. Довжина церкви — 90 метрів, ширина — 34 і висота — 30 метрів. Головна дзвіниця розташована над центром головного фасаду має висоту 65 метрів. Архітектурна ідея пишного фасаду підкреслює тему триєдності, фасад розділений на три частини по вертикалі і по горизонталі. У нішах першого і другого ярусу — скульптури Отців Церкви, на третьому ярусі — скульптурні алегорії чеснот. На основі головної дзвіниці — скульптури євангелістів. Із західного та східного боку головного фасаду до скверу спускаються напівкруглі сходи. В інтер'єрі привертають увагу 10 зелених колон зі штучного мармуру (стукко), що символізують 10 заповідей. Звід підтримують 6 пілонів. Стіни прикрашені картинами на релігійні сюжети (серед них «Муки святого Діонісія» Дезіре Франсуа Ложе та інші). Стеля головного нефа розписана фресками, що імітують мозаїку. На стелі вівтарного простору — зображення Святої Трійці. Орган храму створений у 1869 році майстром Арістідом Каває-Колем. Примітки Література Сайт церкви (фр.) )
Katedrála svatého Štěpána (Meaux)

Katedrála v Meaux (francouzsky Cathédrale Saint-Étienne de Meaux) je gotická katedrála a francouzská národní památka ve městě Meaux, v departementu Seine-et-Marne, asi 45 km severovýchodně od Paříže. Je sídlem biskupa z Meaux. Historie Výstavba katedrály začala ve 12. století, pokračovala až do šestnáctého století, ale nebyla dostavěna – v západním průčelí chybí jižní věž. Chyby v původním projektu a konstrukci byly opraveny ve 13. století za přispění architekta Gautiera de Vainfroy. Od konce 13. století byly práce často přerušovány pro nedostatek financí. Tento stav se zlepšil až od počátku 14. století, díky štědrosti francouzského krále Karla IV. Stagnaci ovšem zavinila stoletá válka a okupace regionu Angličany. Další stavbu podpořily poutní cesty ke hrobu svatého Fiacria i průchozí poutníci do Santiaga. V katedrále se nachází ostatky těchto osobností: Jacques-Bénigne Bossuet (1627-1704), biskup a královský kazatel Louis Pierre Joseph Cornet, biskup Marie Francouzská (1145–1198), hraběnka a mecenáška básníků Svatý Fiacrius (asi 590-670), poustevník Stavba Katedrála byla zbudována jako pětilodní – hlavní loď má po každé straně dvojici bočních lodí, krátkou hlavní loď osvětluje mohutné kruhové okno s rozetou z plaménkových kružeb, chórový ochoz je rovněž zdvojený. Vnější výška katedrály dosahuje 48 metrů, vnitřní 33 metrů. Interiér je bohatý na sochařskou výzdobu. Jsou zde i varhany ze 17. století. Na začátku 16. století zde působil hudební skladatel Pierre Moulu. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Meaux Cathedral na anglické Wikipedii. Související články Diecéze Meaux Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála svatého Štěpána na Wikimedia Commons