NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tour Montparnasse

La Tour Montparnasse è un grattacielo di Parigi che si trova al 33 avenue du Maine, XIV arrondissement ed è stato progettato dal gruppo di architetti Eugène Beaudouin, Cassan e de Marien, capitanati da Jean Saubot. Con la sua altezza di circa 210 metri, fino al 2011 è stato l'edificio più alto della Francia, per poi esser superato dalla Tour First. È stato inoltre l'edificio più alto dell'Unione Europea dal 1973 al 1990, anno in cui fu costruito il Messeturm di Francoforte sul Meno. Storia La torre è stata costruita tra 1969 e 1972 sul luogo della vecchia stazione di Montparnasse ed inaugurata nel 1973. Caratteristiche L'altezza del grattacielo è di 210 metri con 59 piani, e ospita fra l'altro un ristorante al 56º piano. Sulla cima del grattacielo si trova una terrazza con parapetti, che possono essere smontati in due minuti per creare una piattaforma di atterraggio per elicotteri. La torre ospita uffici che occupano 90 000 m² su 52 livelli e danno lavoro a 5 000 persone. Il panorama visibile dal 56º piano e dalla terrazza ne fa un'attrazione per circa 600 000 turisti l'anno. La Tour Montparnasse è parte di un complesso che comprende anche un magazzino delle Galeries Lafayette ed altre attività commerciali minori. La presenza d'amianto in alcuni locali tecnici al 15º, 42º, 57º e 58º piano, rivelata nel marzo 2005, è stata fonte di problemi per la gestione della torre e ha richiesto immediate operazioni di bonifica. Galleria d'immagini Note Voci correlate Giardino Atlantique Grattacieli della Francia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tour Montparnasse Collegamenti esterni Tour Montparnasse 56, su tourmontparnasse56.com. (FR) Dettagli tecnici e fotografie, su structurae.de. URL consultato il 12 novembre 2022 (archiviato dall'url originale il 29 novembre 2020).
Tour Montparnasse

Tour Montparnasse was tot 2009 de hoogste wolkenkrabber van Frankrijk, en staat in het centrum van Parijs in de wijk Montparnasse. Sinds 2009 is de Tour First met 225 meter (inclusief antenne 231 meter) het hoogste gebouw van Frankrijk. De wolkenkrabber is in één fase gebouwd tussen 1969 en 1973. Het ontwerp is van de architect Robert Saubot. De 210 meter hoge toren heeft 58 verdiepingen, waarvan 54 met kantoren. Op de 56ste verdieping bevindt zich een restaurant, een expositieruimte en mini bioscoop. Via trappen komt men op de 59ste verdieping (het dak), het hoogste en grootste terras van Parijs, het enige punt van waaruit de stad over 360° en tot 40 km in de rondte bekeken kan worden. Het gebouw staat in de lijst van hoogste gebouwen van Europa. De wolkenkrabber stond in 2008 nog in de top drie van lelijkste gebouwen ter wereld. In 2024, het jaar waarin Parijs de Olympische Spelen organiseert, moet de Tour een toonbeeld worden van groene architectuur, met tuinen en plantenbalkons die op verschillende verdiepingen horizontaal door het gebouw snijden. Op het dak wordt een serre gebouwd. De bruine gevel wordt gestript en vervangen door een transparante façade. Er komt een asbestverwijderingsoperatie en de uitstoot van CO2 moet sterk teruggebracht worden. De kosten hiervoor worden geschat op 300 miljoen euro. Cijfers en gegevens In het gebouw werken ongeveer 5000 mensen voor veel verschillende bedrijven die er kantoorruimte hebben. Per jaar bezoeken ongeveer 600.000 toeristen de toren. Tot de 56ste verdieping gaat de lift in 38 seconden naar 195 m. Vloeroppervlak per etage; 2000 m² (totaal 112.000 m²). Gewicht: 130.000 ton. Liften: 25. Betonkern: 70 m fundering. Zie ook Lijst van Parijse bezienswaardigheden
Turnul Montparnasse

Tour Montparnasse este un zgârie-nori situat de-a lungul Avenue du Maine, Paris. Clădirea are 59 de etaje și are 209 metri. Clădirea a fost finalizată în 1973. Turnul Montparnasse a fost folosit drept scenă pentru mai multe filme, precum La Tour Montparnasse infernale. A fost cel mai înalt zgârie-nori din Franța până în 2011, când a fost depășit de Tour First, de 231 de metri. Rămâne cea mai înaltă clădire din Paris în afara cartierului de afaceri La Défense. Din februarie 2020, este a 14-a cea mai înaltă clădire din UE. Turnul a fost proiectat de arhitecții Eugène Beaudouin, Urbain Cassan și Louis Hoym de Marien și construit de Campenon Bernard. Note
Башня Монпарнас

Башня Монпарнас (фр. tour Montparnasse) — небоскрёб, расположенный в 15-м округе столицы Франции Парижа. Этажность небоскрёба составляет 59 этажей, высота — 210 м. Второе по высоте здание Парижского региона. Строительство небоскрёба велось с 1969 по 1972 год. Башня Монпарнас — единственный небоскрёб, расположенный внутри городской черты Парижа, а не в его «пригородах». На верхних этажах здания открыты кафе, сувенирный магазин и обзорная площадка, откуда открывается панорамный вид на большую часть города. Критика Незамысловатый дизайн монолитной башни, её гигантские размеры, а также архитектурный контраст, который она производит в центре исторического Парижа, стали объектом критики, в результате чего строительство небоскрёбов в Париже было запрещено через два года после завершения строительства башни Монпарнас. В 1960-х гг., когда создавался проект небоскрёба, принцип обеспечивать каждое конторское помещение окнами ещё не стал господствующим. Поэтому в башне Монпарнас окна имеются лишь в офисах, расположенных по периметру. Существует ироническое высказывание, согласно которому самый красивый вид на Париж открывается с вершины этого небоскрёба, поскольку тогда он сам не попадает в поле зрения. Аналогичное утверждение приписывается Ги де Мопассану относительно его антипатии к Эйфелевой башне. Согласно опросу, проведённому на интернет-сайте «Виртуальный турист», башня вошла в список самых ужасных строений мира, заняв в нём второе место. Галерея Панорамы Упоминания в искусстве Комедия «Адский небоскрёб» Примечания Ссылки Официальный сайт (рус.)
Montparnassetornet

Montparnassetornet (fr. Tour Montparnasse; officiellt Tour Maine-Montparnasse) är en 210 meter hög skyskrapa i Paris i Frankrike. Historik och utformning Montparnassetornet började byggas 1969. 1973 färdigställdes och invigdes byggnaden. Den är med 59 våningar den näst högsta skyskrapan i Frankrike, efter Tour First, och var länge den högsta kontorsbyggnaden i Europa. Skyskrapan ligger i stadsdelen Montparnasse i 15:e arrondissementet. Den var vid sin tillblivelse den första kontorsbyggnaden att byggas i de centrala delarna av Paris, och många ansåg att bygget krockade estetiskt med historiska arkitekturen i stadskärnan. Över 5 000 människor har Montparnassetornet som sin arbetsplats. Byggnaden har två observationsdäck, ett på 56:e våningen (196 meter upp) och ett på själva takterrassen. Det undre observationsdäcket är på samma höjd som restaurangen Ciel de Paris ('Paris himmel'). Vid klart väder är sikten upp till 40 kilometer. Årligen får de båda observationsdäcken över 750 000 besök. Montparnassetornet har sammanlagt 7 200 fönster, och trappsystemet kräver 1 000 trappsteg från gatunivå till toppen. Byggnaden har dock 31 hissar, var och en med 450 personers kapacitet per timme och en marschhastighet på 6 meter per sekund. Hissfärden från botten till toppen tar enligt uppgift 38 sekunder, vilket gör hissarna till några av Europas snabbaste. Varje hiss rymmer 15 personer. Montparnassetornet är konstruerat för att tåla vindstyrkor på upp till 200 meter/sekund. Hela byggnaden väger 150 000 ton, och grunden för byggnaden är placerad på 70 meters djup. 2005 visade en undersökning att byggnaden innehåller asbest. Det beräknades då ta tre år att sanera byggnaden om den töms, och tio år om den inte töms. Det beslöts då att påbörja en långsammare asbestsanering utan att behöva utrymma lokalerna, med ett planerat slutförande tidigast 2017. Sedan 2009 har uppmätta asbestnivåer vid minst 72 tillfällen legat över säkerhetströskeln på 5 fiber per liter luft. Asbestsaneringen beräknades av byggnadens ägare totalt kosta cirka 250 miljoner euro. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Montparnassetornet.
Вежа Монпарнас

Вежа Монпарнас (фр. Tour Maine-Montparnasse) — хмарочос у Парижі, Франція. Висота 59-поверхового будинку становить 210 метрів. Історія В 1934 році старий вокзал Монпарнас вже не справлявся з пасажиропотоком і було вирішено збудувати новий вокзал. За розробку проєкту нового вокзалу взявся Рауль Даутрі, проте він зіткнувся з сильною опозицією і проєкт був відкладений. В 1956 році був розроблений новий генеральний план розвитку громадського транспорту міста. Державні компанії в цілях розвитку району Монпарнас створили Агентство експлуатації Мен-Монпарнас. Їхня місія була в тому, щоб реконструювати район Монпарнас та знести старі будинки, котрі займали площу вісім гектарів. В 1958 році розпочалися розробки проєкту вежі, проте вона була піддана критиці через її висоту, це призвело до затримки будівництва. Знову до проєкту повернулися наприкінці 1960-х років. За проєкт взялася група архітекторів на чолі з Жаном Саботом. За новим проєктом будівля вокзалу була перенесена на 100 метрів південніше, а залізнична колія була інтегрована в систему міського залізничного транспорту. В 1968 році тодішній міністр культури Андре Мальро видав дозвіл на будівництво вежі Монпарнас на місці старого вокзалу. В цьому ж році розпочалися роботи на будівельному майданчику. 1973 року хмарочос було офіційно відкрито. При будівництві було використано 420 000 м² щебеню. Фундамент вежі стоїть на 56 залізобетонних колонах, котрі йдуть під землю на 70 метрів. Будівництво фундаменту було обмежено підземною лінією метро, котра проходить під будинком. Критика Висоту і монолітний зовнішній вигляд вежі часто критикували ще під час будівництва. Критики звинувачували архітекторів у знищенні атмосфери району Монпарнас. Вежа спаплюжила міський ландшафт Парижа і як наслідок через два роки після завершення будівництва в центрі міста було заборонено висотне будівництво. За опитуванням відвідувачів сайту Virtualtourist, котре було проведено в 2008, році вежа Монпарнас була визнана другою найпотворнішою будівлею світу. Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 3 квітня 2016 у Wayback Machine.] Вежа Монпарнас на SkyscraperPage.com (англ.)
Belfortský lev (Paříž)

Belfortský lev (francouzsky Lion de Belfort) je plastika z mědi od Augusta Bartholdiho, která se nachází uprostřed Place Denfert-Rochereau v Paříži ve 14. obvodu. Popis Lev z Belfortu se dívá směrem k replice Sochy Svobody v 15. obvodu, kterou také vytvořil Bartholdi. Socha je replikou, zmenšenou na třetinu původní velikosti, Belfortského lva (umístěného na skále v Belfortu). Má výšku 4 m a délku 7 m. Symbolizuje odpor plukovníka Aristida Denferta-Rochereaua během obléhání pevnosti Belfort za prusko-francouzské války. Dějiny Na sochařském salonu v Paříži v roce 1878 vystavil Bartholdi sádrový model svého lva ve třetině jeho konečné velikosti. Pařížská městská rada jej získala v roce 1880 za částku 20 000 franků a přála si jej nainstalovat v parku Buttes-Chaumont. Petice obyvatel 14. obvodu, kteří z něj chtěli udělat významný symbol Paříže, docílila jeho konečné umístění na Place Denfert-Rochereau. Památník byl slavnostně odhalen v roce 1880. V roce 1920 byl na podstavec připevněn bronzový medailon představující plukovníka Aristida Denferta-Rochereaua. Za okupace Paříže byla v rámci sběru kovů pro válečné účely odmontována a odeslána k roztavení. Nový medailon byl opět instalován v roce 1979. Od 17. června 2003 je socha vedena jako historická památka. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Lion de Belfort (Paris) na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Belfortský lev na Wikimedia Commons (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek
Lion de Belfort (Paris)

Le Lion de Belfort est une sculpture en plaques de cuivre repoussé d'Auguste Bartholdi, située au centre de la place Denfert-Rochereau à Paris dans le 14e arrondissement. Description Le Lion de Belfort regarde en direction de la statue de la Liberté (15e arrondissement), qui a également été sculptée par Bartholdi. La sculpture est une réplique, réduite au tiers de sa taille initiale, du Lion de Belfort (taillé dans la roche à Belfort), soit une hauteur de 4 m pour une longueur de 7 m. Elle symbolise la résistance du colonel Aristide Denfert-Rochereau durant le siège de la place forte de Belfort pendant la guerre franco-allemande de 1870. Histoire Lors du salon de sculpture de 1878 à Paris, Bartholdi expose hors concours un modèle en plâtre reproduisant le lion au tiers de sa taille définitive. Le conseil municipal parisien l'acquiert en 1880 pour la somme de 20 000 francs et souhaite l'installer aux Buttes-Chaumont, mais la pétition des habitants du 14e arrondissement — qui souhaitent en faire un symbole fort de Paris — décide de sa place définitive, place Denfert-Rochereau. Le monument fut inauguré en 1880. En 1920, un médaillon en bronze représentant le colonel Aristide Denfert-Rochereau est fixé sur le piédestal. Sous le régime de Vichy, il est retiré et envoyé à la fonte, dans le cadre de la mobilisation des métaux non ferreux. Un nouveau médaillon fut de nouveau installé en 1979. Protection La sculpture est inscrite au titre des monuments historiques depuis le 17 juin 2003, avec une modification au 23 juin 2004. Littérature Henri Calet écrit, au chapitre XXVII de Le tout sur le tout : « Nous n’avons pas de plus noble monument que le lion. C’est notre fétiche et comme un emblème de virilité pour les habitants des alentours. ». Jacques Charpentreau a écrit le poème Le Lion de Denfert-Rochereau, mis en musique par Pierre Castellan. Albert Vidalie, dans sa chanson Les Loups sont entrés dans Paris, y fait référence : "Regardez bien, gens de Denfert, regardez-le Sous son manteau de bronze vert Le lion tremble" Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste d'œuvres d'art victimes de la mobilisation des métaux non ferreux à Paris Monument aux morts de la guerre de 1870 en France Lion de Belfort Portail des monuments historiques français Portail de la sculpture Portail de Paris Portail de la France au XIXe siècle
Église Notre-Dame du Raincy

Notre-Dame du Raincy of Notre-Dame-de-la-Consolation is een moderne kerk gebouwd in 1922-1923 door de Franse architecten Gustave en Auguste Perret. Ze ligt in de gemeente Le Raincy bij Parijs. Het was de eerste Franse kerk in gewapend beton, wat haar de benaming Sainte-Chapelle du béton armé opleverde. Het gebouw is emblematisch voor de modernistische architectuur en werd in 1966 beschermd. De op de gotiek geïnspireerde kerk heeft een vrij traditioneel basilicaal plan met toegang via de klokkentoren. De vernieuwing zit hem in de dunne wanden van het schip, het systematisch gebruik van zichtbaar gelaten beton en de constructie op basis van gestandaardiseerde prefabmodules. Bij het aanvaarden van de nieuwe esthetiek speelde kostenbesparing een grote rol in de heropbouwjaren na de Eerste Wereldoorlog. De gewelven boven de drie beuken rusten volledig op 32 slanke, gecanneleerde pilaren van 43 cm doorsnede. De gesegmenteerde bogen van het plafond zijn boven het schip minder dan 5 cm dik. Opvallend is voorts de subtiele chromatiek van de brandglasramen, gevat in betonnen claustra. Ze zijn het werk van Marguerite Huré. De kerk kreeg lof van Le Corbusier en werd nagevolgd tot in het buitenland, met onder meer de Sint-Suzannakerk van Schaarbeek (1925). Antonin Raymond maakte in 1937 vrijwel een kopie, zij het op kleinere schaal, voor de Tokyo Woman's Christian University. Literatuur Antoine Le Bas, Notre-Dame du Raincy (Seine-Saint-Denis), chef-d’œuvre des chapelles de la banlieue?, in: In Situ. Revue du patrimoine, nr. 11, 2009 Bronvermelding Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Église Notre-Dame du Raincy op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Kościół Notre-Dame w Le Raincy

Kościół Notre-Dame w Le Raincy (fr. Église Notre-Dame du Raincy) – kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny w Le Raincy (departament Sekwana-Saint-Denis, Francja). Zbudowany według projektu Auguste’a Perreta. Arcydzieło wczesnego modernizmu. 29 czerwca 1966 wpisany na listę pomników historii we Francji. Historia 9 lutego 1922 inżynier Guyot sporządził projekt budowy kościoła w Le Raincy, który przedstawiał założenia kościoła klasycznego. Plan budowy został na nowo opracowany 8 marca 1922 przez Augusta Perreta. 30 kwietnia tego samego roku wmurowaniem aktu erekcyjnego rozpoczęto budowę kościoła. Konsekracja z 17 czerwca 1923 oznaczała zakończenie budowy. Zbudowany w przeciągu 13 miesięcy kościół został niezwłocznie nazwany „świętą kaplicą z betonu”. Kosztorys budowy świątyni opiewał na 1 800 000 franków. Ksiądz, który konsultował się z Perretem ws. budowy kościoła, miał do dyspozycji tylko 300 000. Architekt zaakceptował to finansowe wyzwanie, dodając do niego własne – artystyczne; przy okazji budowy kościoła chciał wypróbować beton jako najbardziej ekonomiczny materiał i wykazać, że zbudowana z niego świątynia też będzie piękna. Wcześniejszym dziełem Perreta, zbudowanym z betonu, był paryski Théâtre des Champs Élysées (1913). W latach 1988–1996 przeprowadzono restaurację kościoła. Architektura Kościół Notre-Dame ma 56 m długości i 20 m szerokości. Jego wieża wznosi się na wysokość 50 m. Założenie jest klasyczne: świątynia składa się z apsydy i trzech naw. Nawa główna przekryta jest sklepionym stropem, podtrzymywanym przez bardzo cienkie kolumny (ok. 30 cm średnicy) ozdobione kanelurami. Ponieważ kolumny były wykonane z betonu, w zupełności wystarczyły do podtrzymania konstrukcji stropu. Ściany boczne i fasada zostały wykonane z perforowanych betonowych płyt. Duża ilość znajdujących się w nich otworów umożliwia łatwe przedostawanie się światła do wnętrza. W górnej części ścian znajdują się okna, zaprojektowane przez Maurice’a Denisa, wypełnione kolorowym szkłem. Świetliste wnętrze było jednym z głównych celów architekta, który chciał, aby wierni mogli swobodnie czytać teksty liturgiczne. Kościół po wybudowaniu nie spotkał się jednak z pełną aprobatą. Mieszkańcy nie byli zadowoleni z wieży, uważanej za zbyt „geometryczną”. Strzelista, kilkukondygnacyjna wieża zbudowana została z kolumn, połączonych w wiązki i zwieńczona krzyżem. Nad znajdującym się w przyziemiu wieży portalem widnieje rzeźba Pietà dłuta Antoine’a Bourdelle’a. Przypisy Bibliografia Jean-Louis (wyd.) Ferrier, Walter D. Glanze (tłum.): Art of Our Century – The Story of Western Art 1900 to the Present. Harlow, Essex: Longman Group UK Ltd., 1989, s. 232. ISBN 0-852-00037-8. (ang.). Linki zewnętrzne Strona oficjalna (Architecture religieuse en occident), paroisse.leraincy.free.fr [dostęp 2012-09-25] Rzut poprzeczny kościoła. usc.edu. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-09-12)]., www.usc.edu [dostęp 2012-09-25]
Pagode Khánh-Anh

Pagode Khánh-Anh is een boeddhistische tempel aan de Rue François Mauriac in Évry (Parijs). De tempel bestaat onder andere uit een Mahavirahal met een goudkleurig beeld van Shakyamuni Boeddha. Het tempelcomplex bevat twee pagodes, de grootste pagodes van Europa. In augustus 2008 werd het gebouw ingezegend door de 14e dalai lama. Op 13 mei 2017 werd het complex officieel in gebruik gesteld. Externe links Website van Pagode Khánh-Anh
Église Sainte-Thérèse du Vert-Galant (Tremblay-en-France)

L'église Sainte-Thérèse est une église catholique située à Tremblay-en-France, en France. Localisation L'église est située dans le département français de la Seine-Saint-Denis, sur la commune de Tremblay-en-France. Références Portail de la Seine-Saint-Denis Portail de l’architecture chrétienne
St-Julien-le-Pauvre (Abbéville-la-Rivière)

Die katholische Kirche St-Julien-le-Pauvre in Abbéville-la-Rivière, einer französischen Gemeinde im Département Essonne in der Region Île-de-France, wurde im 12. Jahrhundert errichtet und im 16. Jahrhundert verändert. Der älteste Teil der Kirche am Place Saint-Julien ist der dreigeschossige Glockenturm. An der Südseite ist das romanische Portal erhalten, das zum Schutz überdacht wurde. Das zweijochige Kirchenschiff wird von einer flachen Decke abgeschlossen. Im Chor wurde ein spätgotisches Fenster mit ornamentaler Bleiverglasung eingefügt. Im Inneren der Kirche sind mehrere Grabplatten aus dem 14. bis 17. Jahrhundert erhalten. Von der Ausstattung ist eine Skulptur des heiligen Julianus Hospitator aus dem 17. Jahrhundert erwähnenswert, der als Ritter auf einem Pferd dargestellt wird. Literatur Le Patrimoine des Communes de l’Essonne. Flohic Éditions, Band 2, Paris 2001, ISBN 2-84234-126-0, S. 625–626. Weblinks
Église Saint-Julien d'Abbéville-la-Rivière

L’église Saint-Julien est une église paroissiale de culte catholique, située dans la commune française d'Abbéville-la-Rivière, dans le département de l'Essonne. Elle abrite entre autres une statue équestre de saint Julien du XVIIe siècle et une dalle funéraire datée de 1309. Sources Voir aussi Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France GCatholic.org Observatoire du patrimoine religieux « Objets mobiliers protégés de l'église Saint-Julien d'Abbéville-la-Rivière », sur la plateforme ouverte du patrimoine, base Palissy, ministère français de la Culture Portail de l’Essonne Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
National Forests Office (France)

The National Forests Office (French: Office national des forêts), or ONF, is a Government of France agency that manages the state forests, city forests and biological reserves. ONF is based in Paris. The office is responsible for the sustainable management of France's approximately 10 million hectares of public forests. The ONF takes over their protection and carries out forestry policing tasks. Around 9,000 civil servants work at the ONF and its regional offices. ONF is under legislation of Ministère de l'Agriculture and Ministère de la Transition écologique et solidaire. History ONF was founded in 1964. Since 1980, almost a third of the ONF workforce has been cut. The agency had gone through a series of structural reforms in the 2000s. Le Monde reported in 2012 that 30 forest officials took their own lives between 2002 and 2012. An internal analysis reported demotivation at the workplace, a high level of stress and a serious risk of psychosocial disorder for ONF employees. Ranks and rank insignia Officers Enlisted References External links (in French) Official site