NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Petit-Pont

De Petit-Pont (Nederlands: Kleine Brug) is een brug over de rivier de Seine in de Franse hoofdstad Parijs, gebouwd in 1853. De brug staat er om bekend minstens 13 keer verwoest te zijn tussen de bouw in de Gallo-Romeinse tijd en de 19e eeuw. Geschiedenis Tientallen keren herbouwd Sinds de beginperiode van de stad is er op deze locatie een verbinding tussen het Île de la Cité en de Rive Droite van de Seine. In de Romeinse voorganger van Parijs, Lutetia, werd er een brug gebouwd om gebruik te maken van een doorwaadbaar deel van de rivier (het huidige Île). Deze brug was echter geregeld het slachtoffer van overstromingen, en moest daarom herhaaldelijk herbouwd worden. De eerste bekende overstroming vond plaats in 885. In 1175, toen de brug al een keer of tien was beschadigd of verwoest door hoog water, werd hij met de steun van de Parijse bisschop Maurice de Sully eindelijk vervangen door een stenen versie. Nadat deze het slachtoffer was geworden van opnieuw een vloed in 1393, werd er een belasting opgelegd van 9500 livre aan alle joodse bewoners van Parijs. De brug werd herbouwd in 1398, tijdens de regeerperiode van Karel VI. Deze nieuwe constructie, met drie bogen, hield het slechts tien jaar vol; in 1408 werd hij - opnieuw - meegevoerd met een overstroming. De bouw van de nieuwe brug begon in 1409, maar omdat de financiering lastig rond was te krijgen duurde het tot 1416 voordat hij voltooid was. Na de opening werden er in opdracht van monnik Giovanni Giocondo, die ook op de Pont Notre-Dame had gewerkt, huizen op de Petit-Pont gebouwd. De brug werd nogmaals verwoest door de rivier in 1649, 1651, 1658, en 1659. Bij de herbouw van de laatste brug werd er een inscriptie geplaatst waarin stond beschreven hoeveel alle verwoestingen de stad hadden gekocht. Vanaf 1700 In 1718 trachtten twee met hooi volgeladen sloepen onder de Petit-Pont door te varen. Hoewel de brug op dat moment al van steen was, waren de pijlers eronder nog van hout. Net voordat de sloepen onder de brug door voeren kwam een ervan in aanraking met een andere boot, waarna het hooi vlam vatte door de kaars die de bestuurder van laatstgenoemde boot vasthield. De sloepen dreven naar de brug, die vlam vatte en afbrandde. In 1719 werd er een nieuwe geplaatst. De bouw van de huidige Petit-Pont begon in 1852, en had als doel meer ruimte tussen de brug en het water te creëren. Om die reden werden de drie bogen vervangen door een enkele. De bouw stond onder leiding van Michal Gariel, en was voltooid in 1853 Locatie Al sinds de Oudheid staat er op deze locatie een overbrugging. De huidige brug is een stenen boog die het 4e arrondissement bij het Île de la Cité met het 5e arrondissement verbindt, tussen de Quai de Montebello and Quai Saint-Michel. De brug sluit (via de korte Rue du Petit Pont) aan op de huidige Rue Saint-Jacques, een lange rechte straat die ook in de Romeinse periode al een belangrijke straat door Lutetia was. Externe links (fr) De brug op Paris.fr (fr) De brug op Structurae.fr[dode link]
Petit Pont

Petit Pont – most łączący V okręg paryski z Île de la Cité wybudowany w 1853 na miejscu wcześniejszego. Historia Już w starożytności na miejscu dzisiejszego mostu znajdowała się przeprawa przez rzekę. Wiadomo, że już w rzymskiej osadzie Lutecja właśnie na tym miejscu, wykorzystując niewielką odległość między wyspą a stałym lądem oraz spokojniejszy bieg rzeki, przebiegał most łączący Cité z lewym brzegiem Sekwany. Obiekt był wielokrotnie niszczony przez rzekę w czasie kolejnych niekontrolowanych powodzi. W samym średniowieczu most był niszczony jedenastokrotnie. Środki finansowe pochodziły z różnych, niekiedy niecodziennych źródeł: w 1175 budowa pierwszego całkowicie kamiennego mostu została opłacona przez biskupa Paryża, natomiast w 1393 zmuszono paryską społeczność żydowską do wpłacenia 9500 liwrów na kolejną odbudowę. Od nazwy mostu pochodzi przydomek Adama Parvipontanusa (XII w.), uczącego w znajdującej się przy nim szkole. W czasie rządów Karola VI Szalonego nowy most wybudował włoski mnich Giovanni Giocondo, wówczas po raz pierwszy na Petit Pont pojawiły się domy. Most ten przetrwał dwa stulecia, jednak już w XVII wieku Petit Pont zawalał się i był budowany na nowo w latach 1649, 1651, 1658 i 1659. Ta ostatnia odbudowa była również najbardziej kosztowna, jednak nie spełniła oczekiwań, a most, kamienno-drewniany, zawalił się w 1718 w niecodziennych okolicznościach. W czasie gdy pod mostem bezskutecznie usiłowały przepłynąć dwie wyładowane barki, nieznana z nazwiska kobieta wypłynęła na Sekwanę, by odnaleźć ciało jej dziecka, które w niej utonęło. Miała w rękach zapaloną pochodnię i gdy wskutek wypadku jej łódź zderzyła się z jedną z barek, powstał ogromny pożar, od którego zajął się cały most. Rok później most został odbudowany, już bez zabudowy mieszkalnej. W 1852 dotychczasowa konstrukcja została zastąpiona nowym mostem według projektu Alexandre'a Michala. Budowę nadzorował Ernest Gariel. Od roku 1853 obiekt jest dostępny dla ruchu zarówno kołowego, jak i pieszego. Architektura Petit Pont jest mostem łukowym, w przeszłości opartym na trzech łukach, obecnie na jednym. Most jest w całości kamienny, o długości 32 metrów, co czyni z niego najkrótszy paryski most. Prowadzi przez niego 20-metrowa droga ruchu kołowego, 12-metrowa ścieżka rowerowa oraz dwa czterometrowej szerokości chodniki. W kulturze popularnej Most występuje w tytule piosenki Nany Moskouri A Paris Sur Le Petit Pont. Przypisy
Малый мост (Париж)

Малый мост (фр. Petit Pont) — каменный мост через Сену в центре Парижа, ведущий с левого берега на остров Сите. Мост расположен между мостом Сен-Мишель и мостом Дубль и соединяет набережную Монтебелло (Quai de Montebello) в 4-м округе с набережной Сен-Мишель (Quai Saint-Michel) в 5-м округе. Числа и факты Длина моста: 32 м Ширина: 20 м Тип конструкции: арочный мост, состоящий из одного пролёта Архитекторы: Michal и Gariel Был построен в 1853 году Метро: линия 4, станция Сен-Мишель (Saint-Michel) История Свой современный вид Малый мост приобрёл в 1853 году, однако является вместе с мостом Нотр-Дам старейшим в Париже. Мост стоял на этом месте ещё до завоевания римлянами Галлии и являлся частью кардо (главной улицы с северно-южным направлением) Лютеции. Когда в 52 году до н. э. Тит Лабиен со своими войсками подходил к городу, паризии подожгли все мосты, ведущие на остров Сите, чтобы противник не смог захватить поселение. Римляне заново отстроили мост из дерева (в отличие от моста Нотр-Дам, который выполнили из камня) и провели через него кардо от Суассона до Орлеана. Во время осады города норманнами в 885—886 годах Малый мост был разрушен: в конце января 886 года норманны подожгли три своих корабля и направили их в сторону деревянного моста, чтобы пламя перешло на Малый мост, однако корабли затонули прежде, чем достигли моста. Что не удалось норманнам, совершила природа: во время сильных дождей 6 февраля 886 года Сена вышла из берегов и снесла деревянный мост. После окончания осады Малый мост был заново отстроен. Помимо этого каменный мост римлян, который был частью кардо и соединял остров Сите с правым берегом (ныне мост Нотр-Дам), был заменён деревянным мостом Короля или Большим мостом вниз по течению (ныне мост Менял). Таким образом до XIV века в Париже существовали всего два моста, и те находились не на одной линии. Обе крепости, защищавшие эти мосты, — Большой и Малый Шатле — лишились оборонительной функции после сооружения городской стены при нахождении на троне короля Филиппа II Августа в XII веке. Как и на всех мостах в те времена, на Малом мосту стояли дома и лавки, что делало его одним из экономических центров города. В 1379 году фогт Гуго Обрио распорядился отстроить каменный мост 200 м вниз по течению, чтобы несколько разгрузить Малый мост. В 1393 году мост был снова смыт. Новая постройка 1395 года продержалась лишь до 1408 года и была снова смыта вместе с мостом Сен-Мишель, так что Париж был некоторое время разделён на две части. После этого оба моста были заново отстроены. Расположение Примечания Литература Тиханова-Клименко М. Парижский Малый мост // Средневековой быт. — Л.: Время, 1925. — С. 113—147.
Petit-Pont-Cardinal-Lustiger

Petit-Pont-Cardinal-Lustiger är en bro i Paris 4:e och 5:e arrondissement. Bron är uppkallad efter den franske kardinalen Jean-Marie Lustiger (1926–2007), ärkebiskop av Paris från 1981 till 2005. Den första bron på detta ställe över Seine uppfördes under antiken. Den nuvarande bron fullbordades år 1853; år 2013 bytte den namn till Petit-Pont-Cardinal-Lustiger. Bron förbinder Rive gauche med Île de la Cité. Petit-Pont-Cardinal-Lustiger är den minsta bron i Paris. Omgivningar Notre-Dame Saint-Julien-le-Pauvre Saint-Séverin Square René-Viviani Parvis Notre-Dame – Place Jean-Paul-II Square Jean-XXIII Bilder Kommunikationer Tunnelbana – linje – Saint-Michel Busshållplats Notre-Dame – Quai de Montebello – Paris bussnät, linje 47 Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Jardin Alice-Saunier-Seïté, 15 september 2020. Noter Webbkällor ”Inauguration du “Petit Pont – Cardinal Lustiger””. L'Église Catholique à Paris. https://www.paris.catholique.fr/inauguration-du-petit-pont.html. Läst 8 mars 2021. ”Petit-Pont-Cardinal-Lustiger”. Structurae.net. https://structurae.net/en/structures/petit-pont-cardinal-lustiger. Läst 8 mars 2021. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Petit-Pont-Cardinal-Lustiger.﻿
Малий міст

Малий міст (фр. Petit-Pont) — кам'яний міст через Сену в центрі Парижа, що веде з лівого берега на острів Сіте. Міст розташований між мостом Сен-Мішель і Подвійним мостом та з'єднує набережну Монтебелло у 4-му окрузі з набережною Сен-Мішель (Quai Saint-Michel) у 5-му окрузі. Короткий опис Довжина моста: 32 м Ширина: 20 м Тип конструкції: арковий міст, що складається з одного прольоту Архітектори: Michal і Gariel Побудований в 1853 році Метро: лінія 4, станція Сен-Мішель (Saint-Michel) Історія Свій сучасний вигляд Малий міст набув у 1853. Проте на цьому місці міст стояв ще до завоювання римлянами Галлії і був частиною кардо (головної вулиці з північно-південним напрямком) Лютеції. Коли в 52 році до н. е. Тіт Лабієн зі своїми військами підходив до міста, жителі підпалили всі мости, що ведуть на острів Сіте, щоб супротивник не зміг захопити поселення. Римляни заново відбудували міст з дерева (на відміну від моста Нотр-Дам, який виконали з каменю), і провели через нього кардо від Суассона до Орлеана. Під час облоги міста норманами в 885–886 Малий міст був зруйнований: у кінця січня 886 нормани підпалили три своїх кораблі й скерували їх у бік дерев'яного мосту, щоб полум'я перейшло на Малий міст, проте кораблі затонули раніше, ніж досягли мосту. Що не вдалося норманнам, зробила природа: під час сильних дощів 6 січня 886 Сена вийшла з берегів і знесла дерев'яний міст. Після закінчення облоги Малий міст був заново відбудований. Крім цього кам'яний міст римлян, який був частиною кардо і з'єднував острів Сіте із правим берегом (нині міст Нотр-Дам), був замінений дерев'яним мостом Короля чи Великим мостом униз за течією (нині міст Міняйл). Таким чином до XIV століття в Парижі існували всього два мости, і ті знаходилися не на одній лінії. Обидві фортеці — Великий і Малий Шатле, — захищали ці мости і втратили оборонну функцію після спорудження міської стіни за часів короля Філіпа II Августа в XII столітті. Як і всі мости в ті часи, на Малому мосту стояли будинки і крамниці, що робило міст одним з економічних центрів міста. В 1379 Фогт Гуго Обріо розпорядився відбудувати кам'яний міст за 200 м вниз за течією, щоб трохи розвантажити Малий міст. У 1393 міст знову змитий. Нова споруда 1395 року протрималася лише до 1408 і була знову змита разом з мостом Сен-Мішель, так що Париж деякий час був розділений на дві частини. Після цього обидва мости були знову відбудовані. Галерея Література Félix et Louis Lazare, Dictionnaire historique des rues et monuments de Paris en 1855 avec les plans des 48 quartiers, Maisonneuve & Larose, p. 796 — isbn −2-86877-184-X . François-Christian Semur, L'Île de la Cité et ses ponts, Éditions Ouest-France, 2010, p. 144 — isbn 978-2-7373-4619-7 Посилання Міст на сайті Мерії Парижа [Архівовано 13 липня 2009 у Wayback Machine.] Міст на сайті Structurae [Архівовано 10 липня 2012 у Archive.is]
Villa Quieta

La villa Quieta, dite aussi villa Viatte, est une demeure du début du XXe siècle sise à Fontainebleau, en France. Construite selon les plans de l'architecte bellifontain Jules Viatte, elle a été son lieu de vie et de travail. Situation et accès L'édifice est situé aux no 4 et 6 de la rue Casimir Périer, dans le quartier des Présidents de la République, dit également quartier "Madame Élisabeth" (en référence à l'immense propriété démolie pour donner place à ce quartier), à l'ouest de la ville de Fontainebleau. Plus largement, il se trouve dans le département de Seine-et-Marne, en région Île-de-France. Histoire Jules Viatte vient s'installer à Fontainebleau à la fin des années 1890, succédant au bureau de l'architecte Naudé (sis 59 rue Saint-Honoré).C'est notamment d'après ses plans qu'une grande partie des villas du nouveau quartier « des Présidents de la République » sur l'ancienne propriété Guérin est construite. Il transfère même son cabinet en ces lieux (au 19 rue Carnot), en automne 1900. La villa Quieta, aux 4 et 6 rue Casimir Périer, est édifiée selon les plans dessinés par Jules Viatte. Le 15 juillet 1905, ses bureaux sont transférés dans cette nouvelle propriété. La villa est protégée par le plan local d'urbanisme intercommunal au titre de l'arricle L. 151-19 du code de l'urbanisme en tant que « bâtiments de qualité architectural ». Références Annexes Articles connexes Maison Pierrotet Villa Lavaurs Hôtel de Madame Élisabeth Liens externes Portail de Fontainebleau Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine
Pont au Change

El pont au Change és un pont parisenc sobre el Sena. Enllaça l'île de la Cité des del palau de Justícia i la Conciergerie, a la riba dreta a nivell del théâtre du Châtelet. Se situa al límit entre els 1r i 4t districte. Història El primer pont que va ser construït en aquest indret al segle ix per salvar el gran braç del Sena, sota el regnat de Carles el Calb, es deia aleshores el "Grand-Pont", per oposició al Petit-Pont que salvava el petit braç del riu. El seu nom actual prové del fet que els primers brokers de França, els courratiers de change, s'hi reunien per controlar i regular els deutes de les comunitats agrícoles per als bancs. En aquesta època, els joiers, orfebres i canviadors hi havien instal·lat les seves botigues tan tupidament que no es veia el Sena des del pont. Aquest serà destruït per un incendi el 1621. Es reconstrueix del 1639 al 1647 gràcies a les despeses dels seus ocupants: el pont de maçoneria comprenia 7 arcs i era en aquell temps el més ample de la capital. Les cases que suportava seran finalment enderrocades el 1786. Referències Enllaços externs La història del Pont au Change a Insecula.com Arxivat 2009-05-27 a Wayback Machine.
Pont au Change

Pont au Change (česky Směnárenský most) je most v Paříži přes Seinu. Spojuje ostrov Cité u justičního paláce a Conciergerie (Boulevard du Palais) a pravý břeh u divadla Châtelet (Boulevard de Sébastopol). Leží na hranici mezi 1. a 4. obvodem. Most je zděný o třech obloucích, je dlouhý 103 a široký 30 metrů. Historie První most byl v těchto místech postaven již v 9. století za panování Karla Holého. Nazýval se Grand-Pont neboli Velký most, pro odlišení od Petit-Pont (Malého mostu), který vedl přes menší rameno řeky. Své současné jméno získal podle toho, že na mostě sídlili první makléři nazývaní courratiers de change. Kromě nich zde měli obchody i zlatníci a klenotníci, takže most byl tak zastavěn, že z něj nebylo vidět na Seinu. Most byl zničen požárem v roce 1621 a v letech 1639–1647 vystavěn jako kamenný o sedmi obloucích. V té době byl nejdelším mostem v Paříži. Domy, které na něm stály, byly zbourány v roce 1786. Také tento most byl zbořen a v letech 1858–1860 za vlády Napoleona III. nahrazen současnou stavbou. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pont au Change na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pont au Change na Wikimedia Commons (francouzsky) Most na stránkách města Paříže Archivováno 14. 1. 2021 na Wayback Machine. (francouzsky) Historie mostu
Pont au Change

Pont au Change er en bro over Seinen i Paris, Frankrig. Broen ligger ved grænsen mellem første og fjerde arrondissement. Den forbinder Île de la Cité ved Palais de Justice og Conciergeriet til Seinens højre bred ved Place du Châtelet. Historie Flere broer med navnet Pont au Change har været beliggende på dette sted. Broen har fået sit navn efter guldsmede og pengeudlånere som opstillede deres forretninger på tidligere udgaver af broen i det 12. århundrede. Den nuværende bro blev bygget fra 1858 til 1860 under Napoleon III's regeringstid og bærer hans kejserlige insignier. I litteratur Pont au Change optræder i romanen Les Misérables af Victor Hugo. Politiinspektør Javert finder sig ude af stand til at forene sin pligt til at overgive Jean Valjean til myndighederne med det faktum, at Valjean reddede hans liv. Han kommer til Pont au Change og kaster sig derfra i Seinen. Den spiller også en rolle i romanen Parfumen af Patrick Süskind. Parfumieren Baldini, der tager hovedpersonen Grenouille som sin lærling, ejer en butik på broen. Efter Grenouille forlader ham, kollapser broen, og Baldinis hus og butik falder med ham i floden. Referencer
Pont au Change

The Pont au Change (French pronunciation: [pɔ̃t‿o ʃɑ̃ʒ]) is a bridge over the Seine River in Paris, France. The bridge is located at the border between the first and fourth arrondissements. It connects the Île de la Cité from the Palais de Justice and the Conciergerie, to the Right Bank, at the Place du Châtelet. History Several bridges bearing the name Pont au Change have stood on this site. An early wooden bridge on this site was named the Grande Pont, which would later be commonly, and interchangeably, referred to by other names – Pont aux Changeurs, Pont de la Marchandise, Pont au Change – before the current name became permanent. This cluster of common names came about after a mid-12th century ruling by Louis VII that goldsmiths and money changers must live and work on the bridge. Previous iterations were destroyed by fires, floods and ice floes; the current bridge was constructed from 1858 to 1860, during the reign of Napoleon III, and bears his imperial insignia. In Literature In 1862, two years after the present bridge was completed, Victor Hugo included Pont au Change in the novel Les Misérables. Police Inspector Javert finds himself unable to reconcile his duty to surrender Jean Valjean to the authorities with the fact that Valjean saved his life. He comes to the Pont au Change and throws himself into the Seine. It also plays a role in Patrick Süskind's 1985 novel Perfume: The Story of a Murderer; the perfumier Baldini, who takes the protagonist Grenouille as his apprentice, owns a shop on the bridge. After Grenouille leaves him, the bridge collapses and his house and shop, with him inside, falls into the river. "The Night Watchman of Pont-au-Change" is the title of a poem written by French surrealist poet Robert Desnos, who was murdered in The Holocaust in 1945. References External links
Pont au Change

El Pont au Change es un puente parisino sobre el río Sena que une el primer distrito de la capital con el IV. Conecta el Palais de Justice y la Conciergerie con la margen derecha del río. En 1999, quedó incluido dentro de la delimitación del ámbito de Riberas del Sena en París, bien declarado patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ Historia El primer puente construido con certeza en dicha ubicación, llamado el Puente del Rey (le Pont du Roi) fue levantado en el siglo IX, como un puente habitado, bajo el reinado de Carlos el Calvo. Posteriormente cambiaría numerosas veces de nombre, llamándose : Grand Pont, pont à Coulons, pont aux Colombes, pont aux Meuniers, pont de la Marchandise, pont aux Marchands y pont aux Oiseaux. En 1141, Luis VII obligó a los orfebres y cambistas de la ciudad a instalarse en él. Esto último otorgaría al puente el que sería su nombre definitivo. En 1621 un incendio destruyó el puente. Fue reconstruido entre 1639 y 1647. En 1786 se decidió demoler todas las casas que se encontraban sobre él. La versión actual del puente fue construida entre 1858 y 1860 por los ingenieros Paul Martin Gallocher de Lagalisserie y Paul Vaudry. Fue inaugurado oficialmente el 15 de agosto de 1860. El puente es conocido por aparecer en la obra de Victor Hugo, los Miserables y en el libro El perfume de Patrick Süskind Descripción Tiene 103 metros de largo y 30 de ancho, lo que le convirtió durante mucho tiempo en el puente más ancho de la capital. Se sostiene gracias a tres arcos similares de 31 metros cada uno. En la unión de los arcos y sobre los pilares se observan unos medallones con una N mayúscula en su interior que hacen referencia a Napoleón III. Referencias Ayuntamiento de París. «Pont au Change». pp. francés. Archivado desde el original el 28 de julio de 2009. Consultado el 15 de febrero de 2009. Insecula. «Pont au Change». pp. francés. Archivado desde el original el 27 de mayo de 2009. Consultado el 15 de febrero de 2009. El Pont Au Change es mencionado en la novela El Perfume (1985) de Patrick Süskind cuando describe la casa en la que vivía y tenía su negocio el fracasado vendedor de perfumes, Giuseppe Baldini. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Pont au Change.
Pont au Change

De Pont au Change is een brug over de Seine in Parijs die het Île de la Cité ter hoogte van de Conciergerie en het Paleis van Justitie verbindt met de rechteroever ter hoogte van de Place du Châtelet. Geschiedenis Vroegere bruggen De eerste brug die op dit punt gebouwd werd dateert uit de 9e eeuw, en werd tijdens het bewind van Karel de Kale gebouwd als Grand Pont (Grote Brug), omdat deze de brede tak van de Seine langs het Île de la Cité overbrugde, dit in tegenstelling tot de Petit-Pont, die over de smallere tak naar de linkeroever leidt. De huidige naam ontleent de brug aan de geldwisselaars, de courtiers de change, die hier hun negotie uitoefenden. Deze geldwisselaars regelden de relaties die de boeren met de verderop gevestigde banken onderhielden. De aanwezigheid van de geldwisselaars trok ook aanverwante bedrijfjes aan, zoals goudsmeden en juweliers. De winkeltjes werden op de brug zo dicht op elkaar gezet dat de Seine vanaf de brug niet meer te zien was.. Deze brug werd in 1621 door brand verwoest. De verbrande brug werd tussen 1639 en 1647 vervangen door een nieuw exemplaar, ontworpen door ene Androuet du Cerceau en betaald door de handelaren op de brug. De nieuwe brug was van metselwerk en had zeven bogen. Het was destijds de grootste brug van Parijs. Op het rechteruiteinde van de brug werd bij de voltooiing een monument ter ere van de koning en zijn familie geplaatst, dat in 1794 tijdens de Franse Revolutie werd verwoest. De huisjes van de geldwisselaars en hun aanverwanten waren in 1786 al gesloopt. De schilder Hubert Robert heeft de sloop op meerdere schilderijen vastgelegd (te zien zijn in het Musée Carnavalet). Huidige brug De huidige Pont au Change is tussen 1858 en 1860 gebouwd onder het bewind van Napoleon III, de "N" op de bruggen refereert dus aan hem en niet aan zijn oom. Ongeveer tegelijkertijd werd in het verlengde van deze brug de pont Saint-Michel gebouwd, in dezelfde stijl. Culturele referentie De brug met de juweliershuisjes speelt een rol in de roman Das Parfum van Patrick Süskind.