NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Folies Bergère

Folies Bergère je divadlo a koncertní sál v Paříži. Nachází se v 9. obvodu na adrese Rue Richer č. 32. Na přelomu 19. a 20. století to byl významný varietní kabaret. Dnes zde probíhají muzikálová představení a koncerty. Sál má kapacitu 1679 míst. Během let zde vystupovali např. Maurice Chevalier, který zde začínal v roce 1909, Jean Gabin (1922), Josephine Bakerová nebo Charlie Chaplin. Ze současných umělců zde vystupovali Herbie Hancock, Jamie Cullum, Bénabar, Fiona Apple, Omara Portuondo, Vanessa Paradis aj. Historie Budova byla postavena jako operní dům a otevřena 2. května 1869 pod názvem Treviso Folies. Dne 13. září 1872 získala svůj dnešní název. (Folies byl tehdejší módní název pro divadla, ale vévoda de Trévise nesouhlasil, aby bylo rodové jméno takto spojováno; proto nový upřesňující název nese jméno jiné nedaleké ulice – rue Bergère.) V roce 1886 ředitel Edward Marchand představil v kabaretu nový druh představení – varieté, které mělo velký úspěch. Jeho nástupce Paul Derval pokračoval v představeních založených na efektních kostýmech, dekoracích, tanci a zpěvu. Jakožto hluboce pověrčivý rozhodl, že všechny názvy revue musejí mít vždy 13 písmen a obsahovat slovo folie v jednotném či množném čísle. V roce 1926 přivedl do Folies Bergère z New Yorku tanečnici Josephine Bakerovou, která měla velký úspěch. Paul Derval vedl divadlo až do své smrti v roce 1966. V roce 1993 divadlo změnilo koncepci a od té doby se zaměřuje na muzikály a koncerty. V sezóně 2006/2007 mělo velký úspěch nastudování muzikálu Kabaret, které mělo přes 450 repríz a více než 350 000 diváků a získalo šest nominací na divadelní cenu Molières. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Folies Bergère na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Folies Bergère na Wikimedia Commons (francouzsky) Oficiální stránky
Folies Bergère

Folies Bergère er et verdensberømt revyteater i Paris med adressen 32 Rue Richer. Det blev indviet den 2. maj 1869. Teateret var længe kendt for sine shows med uforlignelige kostumer. Folies Bergère havde sin storhedstid fra 1890 til 1920. Bygningen blev opført af arkitekten Plumeret i samme stil som e opera. Facaden blev fornyet i 1929 af Pico i Art deco-stil. Kendte kunstnere som har optrådt på "Folies Bergère" Filmografi 1936: Folies Bergère de Paris af Marcel Achard og Roy Del Ruth med Maurice Chevalier, Natalie Paley, Fernand Ledoux; 1956: Folies-Bergère af Henri Decoin med Eddie Constantine, Zizi Jeanmaire, Yves Robert, Pierre Mondy; 1956: Énigme aux Folies-Bergère af Jean Mitry med Dora Doll, Claude Godard; 1991: La Totale af Claude Zidi med Thierry Lhermitte. Maleri Det sidste berømte maleri af Édouard Manet viser en bardame på Folies Bergère og er udstillet i Courtauld Institute of Art i London. Galleri Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside
Folies Bergère

El Folies Bergère es un cabaré de París. Historia y descripción Ubicado en la calle Richer número 32, en el noveno distrito de París, fue construido como un teatro de ópera por el arquitecto Plumeret. Abrió sus puertas el 2 de mayo de 1869 con el nombre de Folies Trévise (por la cercana calle Trévise), incluyendo operetas, ópera cómica, música popular y acrobacias. Cambió su nombre el 13 de septiembre de 1872 debido a las quejas del duque de Trévise, que no quería ver su nombre asociado a una sala de espectáculos. Para evitar estos problemas se eligió el nombre Bergère ("pastora"), también de una calle cercana, que no era un apellido. De esta forma, el nombre podría traducirse como Locuras de las pastoras. La fachada original data de los años 1930 y pertenece al estilo art déco. Sus espectáculos incluían tableaux vivants y decorados muy complejos que, con frecuencia, eran en trampantojo. Fue la competencia del Moulin Rouge e inspiró a empresarios de otros países, como a Florenz Ziegfeld (Ziegfeld Follies) en Estados Unidos. Tuvo su mayor esplendor entre las décadas de 1890 y 1930. A finales del siglo XX, como consecuencia de la relativa desafección del público por los espectáculos de revista, el teatro pasó a ser utilizado para comedias musicales, actuaciones y de grupos de baile. Artistas famosos Entre los artistas que se presentaron en el Folies Bergère se puede contar a Joséphine Baker, bailarina y cantante afrodescendiente expatriada, que, en 1925, hizo trasnochar al auditorio bailando con tan solo una pequeña falda hecha de plátanos de tela. Además actuaron allí artistas como Sidney Bechet, clarinetista de jazz estadounidense; La Bella Otero, bailarina y cantante española; Bellydance Superstars, bailarinas de la danza del vientre; Charlie Chaplin, actor británico; Maurice Chevalier, actor y cantante; Colette, actriz; Damia, cantante; Norma Duval, vedette; Fernandel, actor y cantante; W. C. Fields, actor cómico; Loïe Fuller, bailarina; Jean Gabin, actor y cantante; Grock, payaso; y Stan Laurel, actor. También se puede mencionar a Claudine Longet, cantante; Jean Marais, actor, Mata Hari, bailarina de estriptis, Cléo de Mérode, bailarina; Mistinguett, vedette; Rita Montaner, vedette y actriz cubana; Yves Montand, cantante y actor; Édith Piaf, cantante; Liane de Pougy, bailarina; Yvonne Printemps, cantante y actriz; Jean Sablon, cantante; Frank Sinatra, cantante y actor; y Charles Trenet, cantautor. Bibliografía Folies Bergère. Souvenirs de leur directeur, Paul Derval. Les Éditions de Paris. París, 1954. Les Folies Bergère. Jacques Pessis y Jacques Crepineau. Fixot, 1990. ISBN 2-87645-091-7. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Folies Bergère. Sitio web oficial (en francés) Folies Bergère en Paris Info
Folies Bergère

Folies Bergère je koncertna dvorana i kabaret u Parizu, vrlo popularan od 1890. – 1920. Prikazuje manje ili više golišave glazbene i plesne nastupe. Zgradu je po uzoru opernih dvorana sagradio arhitekt Plumeret, a otvorena je dana 2. svibnja 1869. pod nazivom Folies Trévise. Od 13. rujna 1872. djeluje pod današnjim imenom Folies Bergère. U njemu su nastupali brojni poznati umjetnici, između ostalih i tadašnja senzacija Josephine Baker s komadom La Folie du Jour 1926. godine, u kojem je na sebi nosila samo suknju načinjenu od banana. U Folies Bergèreu nastupali su i Maurice Chevalier, Charlie Chaplin i mnogi drugi. Kabaret je poznat i po slici Edouarda Maneta koja prikazuje barsku damu iz Folies Bergèrea. Vanjske poveznice www.foliesbergere.com (fra.) Povijest (fra.) Arhivirana inačica izvorne stranice od 28. rujna 2007. (Wayback Machine)
Folies Bergère

A Folies Bergère egy párizsi varieté, amely igen nagy népszerűségnek, és hírnévnek örvendett az 1890-es évektől. Története A 32 rue Richer alatt található, amit Plumeret építész operaháznak épített, a londoni Alhambra varieté mintájára. 1869. május 2-án nyílt meg Folies Trévise névvel, étkezéssel egybekötött operettekkel, vígoperával, népszerű dalokkal, és tornával. A francia „folies” szó, a latin folia (levelek) szóból származik, ami egy szabadtéri szórakozóhely ötletét jelenti, és egy szomszédos utca nevével párosították, a rue de Trévise- ével. (A varieté a rue Richer és a rue de Trévise kereszteződésében áll.) De Duc de Trévise – egy jelentős nemesember – nem akarta, hogy a neve egy erkölcstelen táncteremmel legyen kapcsolatba hozva, így 1873. szeptember 13-án átkeresztelték Folies Bergère-re, egy másik, közeli utca után (rue Bergère). A Folies Bergère kiszolgálta a közönség igényeit. A műsorokat bonyolult viseletek jellemezték; a nők gyakran meztelenül voltak. Az 1890-es évek elején az amerikai táncosnő, Loïe Fuller főszerepben játszott a Folies Bergère-ben. Majd harminc évvel később, 1926-ban, Josephine Baker, az afroamerikai énekesnő, és házigazda frivol táncával vált éjjeli szenzációvá a Folies Bergère-ben, amelyben mindössze egy banánokból készült szoknyát hordott. Michel Gyarmathy (eredeti neve: Ehrenfeld Miklós) 1933-tól a Folies-Bergère-ben dolgozott mint grafikus, díszlet- és jelmeztervező, rendező, művészeti igazgató; és részvényes is. Források a Folies Bergére hivatalos weboldala
Folies Bergère

Folies Bergère (wym. fɔ.li bɛʁ.ʒɛʁ; pierwotnie: Folies Trévise) – paryska music-hall (sala koncertowa), której szczytowa sława oraz popularność przypadła na lata 90. XIX wieku oraz lata 20. XX wieku. Jednak do dziś Folies Bergère pozostaje jedną z najsławniejszych sal koncertowych w Paryżu. Historia Folies Bergère jest zlokalizowana przy ulicy rue Richer pod numerem 32, ulicy leżącej w 9. dzielnicy. Sala koncertowa została oficjalnie otwarta 2 maja 1869 roku jako Folies Trévise. W pierwszych latach istnienia na jej deskach były wystawiane operetki, pokazy komiczne oraz sztuki gimnastyczne. Nazwa sali koncertowej wzięła się od słowa folies, co oznacza „szaleństwa”, natomiast trévise jest to jedna z ulic (rue Trevise) położonych niedaleko ulicy rue Richer. Ze względu na to, że ówczesna nazwa sali kojarzyła się głównie z erotycznymi występami, władze sali koncertowej postanowiły zmienić jej nazwę na Folies Bergère, pod którą sala nadal funkcjonuje. Oficjalna nazwa Folies Bergère została przyjęta 13 września 1872 roku i wzięła swoją nazwę od kolejnej ulicy, rue Bergère położonej w pobliżu sali (bergère oznacza „pasterka” lub „siedziba”). Folies Bergère było motywem obrazu Édouarda Maneta Bar w Folies-Bergère, który został wykonany w latach 1881–1882. Sala szybko zyskała sławę dzięki wystawianym tam przedstawieniom muzycznym, w których często kobiety pokazywały się w skąpych kostiumach. Folies Bergère było także znanym miejscem występów „egzotycznych piękności” pochodzących głównie z Afryki. Znane postacie występujące na Folies Bergère lata 90. XIX w.: Loie Fuller (pionierka tańca modernistycznego) lata 20. XX w.: Josephine Baker rozpoczęła karierę z Folies Bergère z Folies Bergère związani byli także m.in. Maurice Chevalier oraz komik Cantinflas Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Folies Bergère (ang. • fr.)
Folies Bergère

O Folies Bergère é uma casa de música parisiense do tipo cabaré que esteve no ápice de sua fama e popularidade da década de 1890 até à década de 1920. Atualmente ainda funciona com espetáculos. Em finais do século XX, como consequência do relativo desinteresse do público pelos espetáculos de revista, o teatro passou a ser utilizado para comédias musicais, atuações de grupos de baile, etc. Fica na rua Richer, no número 32, no IX Arrondissement de Paris. Foi construído como teatro para ópera pelo arquiteto Plumeret. Abriu as portas em 2 de maio de 1869 sob o nome de Folies Trévise (pela próxima rua Trévise), incluindo operetas, ópera cómica, música popular e acrobacias. Alterou o nome em 13 de setembro de 1872 devido a queixas do duque de Trévise, que não queria ver o seu nome associado a uma sala de espetáculos. Para evitar estes problemas mudou-se o nome para Bergère (pastora), também de uma rua perto, que não era um apelido. A fachada atual é da década de 1930 e de estilo art déco. Os seus espetáculos incluíam tableaux vivants e decorações muito complexas que, com frequência, eram em trompe l'oeil. Fez concorrência ao Moulin Rouge e inspirou empresários de outros países, como Florenz Ziegfeld (Ziegfeld Follies) nos Estados Unidos. Desde a sua criação até os dias atuais, o teatro conseguiu inspirar os artistas mais talentosos de sua época: Jean Gabin, Mistinguett, Joséphine Baker, Charles Trenet e até mesmo Maurice Chevalier obtiveram sucesso na casa, por exemplo. Atualmente, o local pode acomodar até 1600 espectadores distribuídos em três níveis. Artistas notáveis Loïe Fuller, nascida Marie Louise Fuller (1862—1928) foi uma atriz e dançarina norte-americana. É a inventora da serpentine dance. Ver também Belle Époque Cancan Cabaré Le Chat Noir Cabaré Moulin Rouge Cabaré Els Quatre Gats Cabaré Voltaire Referências Ligações externas Folies Bergère - site oficial
Folies Bergère

Folies Bergère är en revyteater i Paris som är belägen på 32 Rue Richer. Den invigdes den 1 maj 1869. På teatern ges föreställningar där fokus ligger på kostymprakt. Namnet betyder "herdinnegalenskap". "Bergère", herdinna, kan jämföras med Bergère som är namnet på en typ av fransk stol vars namn betyder herdinna. Bland annat framträdde den svenska varietéartisten Anna Lundberg vid teatern under 1890-talet, under namnet "Othie del Rio, chanteuse cosmopolite". Artister som uppträtt på Folies Bergère Klassiska affischer Referenser
Фолі-Бержер

«Фолі-Бержер» (фр. Folies Bergère) — знамените вар'єте та кабаре в Парижі. Знаходиться за адресою вулиця Ріше 32 (фр. Rue Richer, 9-й округ столиці). З 1890 по 1920 було дуже популярним. У наші дні кабаре також працює. Будинок в стилі опери побудував архітектор Плюмере. Фасад оновлено Піко в 1929 в стилі ар-деко. Історія 2 травня 1869 заклад відчинив свої двері під ім'ям «Фолі Тревіз» (фр. Folies Trévise) (вар'єте знаходиться на розі рю де Тревіз). Назва закладу перекладається українською як «у листі Тревізо» (від лат. folia — листя), маючи на увазі тим самим місце, де сховавшись від настирливих поглядів можна було віддатися веселощам і насолоді. 13 вересня 1872 року його перейменували в «Фолі-Бержер». Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт Фолі-Бержер Історія Фолі-Бержер (фр.)
Света Мария Магдалена (църква в Париж)

Църквата „Сент Мари-Мадлен“ („Света Мария Магдалена“) (на френски: église Sainte Marie-Madeleine), наричана още „Църквата на Мадлен“ или само „Ла Мадлен“ („Мадлената“) е църква в Париж. Намира се на площад Плас дьо ла Мадлен в 8-и парижки район. Сградата е издигната в неокласически архитектурен стил. На юг от църквата се намира площад Конкорд, а на изток - площад Вандом. В непосредствена близост е едноименната спирка на метрото „Мадлен“. История Сградата има интересна история. Сега е католически храм. Идеята е била на това място да се построи храм на славата на армията на Наполеон I. Строежът започва през 1806. През 1837 е предложено сградата да бъде железопътна гара, а през 1845 окончателно е решено да бъде храм. Строежът се проточва 85 години поради политическата нестабилност на Франция в края на XVIII век – началото на XIX век. Строителството започва при Луи XV. Кралят лично полага първия камък от строежа на 3 август 1763. В чест на Луи XV е построен площад Конкорд. Площадът на края на улица Рю дьо Роял (rue de Royale) тогава е носел името на краля – площад Луи XV. В съответствие с монументалните сгради на площад Конкорд, новата сграда трябвало да оформи гледката от площад Конкорд по Рю дьо Роял. Архитектура Издигната е в неокласически стил. Като модел е послужила сградата Ла Мезон каре - Квадратната къща в град Ним в Южна Франция. Размери: дължина - 108 м, ширина - 43 м, брой колони - 52, коринтски стил, всяка висока 19,5 м. В наши дни църквата „Св. Мария Магдалена“ е част от Бенедиктинското абатство (Benedictine abbey). Външни препратки Сателитни снимки, Google Maps Тримерен модел, GoogleEarthHacks Архив на оригинала от 2007-01-27 в Wayback Machine. Информация на френски език Архив на оригинала от 2020-10-01 в Wayback Machine. Мадлената:история Архив на оригинала от 2006-03-02 в Wayback Machine. Официална страница Снимки Архив на оригинала от 2021-01-18 в Wayback Machine.
Madeleinekirken

L'église de la Madeleine, L'église Sainte-Marie-Madeleine eller bare La Madeleine (fransk for St Maria Magdalenas kirke), også kaldet Madeleinekirken er en kirke i Paris. Den er konstrueret som et tempel på befaling fra Napoleon. Der blev gjort tre forsøg på at bygge en kirke på dette sted. Første gang i 1764 af Pierre Contant d'Ivry, som begyndte opførelsen af en kirke i sen barokstil. Da d'Ivry døde i 1777 blev han erstattet af Guillaume-Martin Couture, som bestemte sig for at begynde bygningen på ny og rev den ufærdige kirkebygning ned. Da Den franske revolution kom, var kirken langt fra færdig, blot fundamentet var blevet bygget. Den nye revolutionære regering vurderede mange formål bygningen kunne tjene det nye revolutionære Frankrig bedst, blandt andet som bibliotek, balsal og markedsplads. I 1806 bestemte kejser Napoleon sig for at bygge Temple de la Gloire de la Grande Armée (tempel til ære for La Grande Armée (den "store armé")), og det daværende fundament blev revet ned og arbejdet begyndte på ny. Efter Napoleons fald vedtog det nye franske styre at benytte bygningen som kirke, selv om det var foreslået at lave den om til jernbanestation. Det var i denne kirke, at Camille Saint-Saëns var organist. Frédéric Chopins begravelse blev afholdt her. Orgel og organister Kirken har et berømt orgel bygget af Aristide Cavaillé-Coll i 1845. Det blev restaureret af Cavaille-Colls efterfølger Charles Mutin i 1927, som også øgede tangentrækken til 56 toner. Modifikationer af lyden blev udført af Roethinger, Danion-Gonzalez og Dargassies i henholdsvis 1957, 1971 og 1988. Stillingen som organist har været tilskrevet mange anerkendte organister og komponister gennem årene: 1842-1846 Charles-Alexandre Fessy 1847-1858 Louis James Alfred Lefébure-Wely 1858-1877 Camille Saint-Saëns 1877-1896 Théodore Dubois 1896-1905 Gabriel Fauré 1905-1934 Henri Dallier 1935-1962 Edouard Mignan 1962-1968 Jeanne Demessieux 1969-1979 Odile Pierre 1979- François-Henri Houbart
Madeleine-templom (Párizs)

A párizsi Madeleine-templom elsősorban Pierre-Alexandre Barthélemy Vignon (1763–1828) francia építész műve, amely klasszicista stílusban épült. Érződik rajta a dél-franciaországi nîmes-i Maison Carrée, sőt a Periklész korában épült athéni Thészeion hatása is. I. Napóleon 1806-ban a jénai csata után győzelmi templomot építtetett hadserege számára, az ehhez szükséges tervek elkészítéséhez Pierre Alexandre Vignon kapott megbízást. Párizsban a francia forradalom idején befejezetlenül maradt Madeleine-templomot kellett felépítenie, amelyen már Contant d’Ivry (1698–1777), majd Guillaume Couture dolgozott. Vignon görög minta szerint tervezett, ötvenkét, egyenként 20 méter magas korinthoszi oszloppal övezte a templomot. 1828 körül Vignon meghalt, így addigi segítőtársa, Jacques Marie Huvé (1783–1852) fejezte be az építkezést 1842 körül. A templom felszentelésére talán csak 1845-ben került sor, de már építése idején is templomnak tekintették. (Korábban, a tervezésekor merült fel, hogy az épületből parlament vagy bank is lehetne.) A nyugat-európai mérnökök legjobbjai ekkorra már nemcsak a római, hanem a görög építészetet és szobrászatot is behatóbban ismerték, hiszen 1719-ben feltárták Herculaneum romjait, majd 1748-ban megkezdték Pompeii területén az ásatásokat. James Stuart és Nicholas Revett 1751-ben görög műemlékek felkutatására indult, öt esztendőt töltöttek Görögországban, s kiadták 1762-ben első kötetüket az emberi léptékű athéni műemlékekről, ahol minden templom aránya más. További rajzok, metszetek, elméleti munkák adtak valóságos képet nemcsak a római, hanem a görög művészetről is. A Madeleine (épült 1764–1842) éppen elkészültekor nyilván monumentálisnak hatott, de a Szajna túlsó partján ellensúlyozta a Bourbon-palota (ma a nemzetgyűlés helye). A Madeleine bronzkapuját a Tíz parancsolatot ábrázoló domborművek díszítik, melyek Henri de Triqueti alkotásai. A gazdagon díszített márvány és arany dekorációjú templombelsőben a kupola freskója Jules Claude Ziegler alkotása, találunk értékes szobrokat, köztük François Rude (1784–1855) Krisztus megkeresztelését ábrázoló szobrát, ugyancsak ő, Rude alkotta Az önkéntesek harcbaindulása 1792-ben c. domborműcsoportját a párizsi diadalív számára, amely aztán Marseillaise néven vált ismertté. Galéria Jegyzetek Források A romantika enciklopédiája. Összeáll. Francis Claudon. Budapest : Corvina, 1990 ISBN 963-13-2665-9 A napóleoni császárság építészetéről l. 166. o. Művészeti lexikon /szerk. Éber László. Budapest : Győző Andor, 1926. François Rude szócikkét l. 697. o.
La Madeleine (kerk)

La Madeleine is een van de bekendste kerken van Parijs. De kerk in het 8e arrondissement is gewijd aan Maria Magdalena. Het gebouw is ontworpen in een neoclassicistische stijl. Geschiedenis Op de plaats van La Madeleine bestond sinds de 12e eeuw een kapel gewijd aan Maria Magdalena; bisschop Mauritius van Sully had de synagoge van Parijs omgebouwd tot een kapel. Op 3 april 1764 werd de eerste steen gelegd voor een nieuwe kerk. De onafgewerkte kerk werd verkocht tijdens de Franse Revolutie. Napoleon wilde er een tempel bouwen ter ere van zijn soldaten. In 1806 werd de bouw hervat en in 1842 werd zij beëindigd. Maar toen had het gebouw geen bestemming meer. Het werd in 1845 opnieuw een kerk voor de parochie L'Élysée. Het is vooral de rijkere bevolking die hier naar de hoogmis gaat. Het plein rond deze kerk (place de la Concorde) is ook het centrum van de rijkere buurten. Het plein is omgeven door dure restaurants en exclusieve winkels. Kenmerken Het gebouw heeft het uiterlijk van een Griekse tempel, omringd door een rij van 52 Korinthische zuilen van twintig meter hoog. Op het fronton is een bas-reliëf van Henri Lemaire aangebracht, dat het laatste oordeel voorstelt. Het interieur is overdadig. Het hoogaltaar heeft een mozaïek dat de eerste bisschoppen van Gallië toont en een fresco met de geschiedenis van het christendom. De kerk heeft een presidentiële tribune nabij het hoogaltaar. Orgel In deze kerk staat een orgel (bouwjaar 1846) van de hand van de orgelbouwer Aristide Cavaillé-Coll, dat decennialang bespeeld werd door de bekendste organisten van Frankrijk. De orgelkast is gebouwd in Italiaanse renaissancestijl. Het bevat sinds de renovatie in 2003 62 registers, verdeeld over vier manualen en pedaal. Varia Op zaterdag 9 december 2017 werd hier de uitvaartmis voor Johnny Hallyday gehouden, mede voorgegaan door priester Gilbert, met een toespraak van president Macron, in aanwezigheid van de oud-presidenten Sarkozy en Hollande.
Igreja de la Madeleine

A Igreja da Madalena (em francês: Église de la Madeleine), situada perto da Praça da Concórdia, em Paris, na França, é uma igreja católica consagrada a Santa Maria Madalena. Se destaca pela arquitetura em forma de templo clássico grego. A construção começou próxima do ano 1764 por Contant d´Ivry, sendo logo refeita com planos de Guillaume Couture (1777). Durante a Revolução Francesa, as obras foram suspensas de 1790 a 1805. Em 1806, por conta da tendência anticlerical da época, se transformou em um templo em homenagem ao Grande Exército, função que desempenhou até a construção do Arco do Triunfo, que a substituiu nessa função. Em 1842, foi consagrada como igreja católica, função que continua desempenhando na atualidade. O célebre músico francês Camille Saint-Saëns trabalhou nela como organista entre 1858 e 1877. Nela teve lugar o funeral de D. Pedro II, em 1891. No local, ocorre a tradicional Lavagem da Madeleine na qual brasileiros radicados na capital francesa e franceses comparecem ao desfile de música e folclore, inspirada pela lavagem das escadarias da Igreja do Senhor do Bonfim, na Bahia. Referências Ligações externas «Imagem de satélite de Google Maps» «Modelo 3D da igreja em Google Earth» «Revista L'Internaute: Diaporama» (em francês) «Insecula: Église de la Madeleine» (em francês) «"L'église actuelle"» (em francês) «Wikipedia francesa» (em francês) «Galeriaa de imagens e informação» (em inglês)
Biserica Madeleine din Paris

Biserica Madeleine (Église de la Madeleine) este o biserică romano-catolică aflată în centrul arondismentul al 8-lea al Parisului, în apropierea Place de la Concorde și Place Vendôme. Descriere Este un monument în stil neoclasic dedicat personajului biblic Maria Magdalena. Construcția sa s-a întins pe parcursul a 85 de ani, mai ales din cauza turbulențelor politice de la sfârșitul veacului al XVIII-lea și începutul veacului următor. În decursul timpului edificiul a avut mai multe destinații, fiind pe rând templu pentru glorificarea Marii Armate a lui Napoleon, din 1806, mai apoi gară din 1837 (prima din Paris), iar abia în 1845 primește destinația actuală de biserică romano-catolică. Este deservită de stația de metrou Madeleine. Poarta de bronz la intrarea în biserică este decorată cu mai multe basoreliefuri, reprezentând unele din cele zece porunci ale Decalogului. Pe frontonul fațadei vestice este reprezentată scena biblică cu Judecata de Apoi, având pe Isus în centru. Sub fronton se găsește inscripția: D.O.M.SVB.INVOC.S.M.MAGDALENAE (Deo Optimo Maximo sub invocatione Sanctae Mariae Magdalenae). Note Legături externe Galerie de imagini