NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cour de Justice de la République

Het Cour de Justice de la République (CJR) ("Hof van Justitie van de Republiek") is een Franse rechtbank die zaken van ministerieel wangedrag berecht. Het Hof is alleen bevoegd om zich uit te spreken over strafbare feiten begaan door ministers bij de uitoefening van hun functie. Het werd opgericht onder president François Mitterrand in 1993. Voordien genoten de ministers in Frankrijk een zekere mate van gerechtelijke immuniteit. Uitspraken In 1999 deed het CJR uitspraak in de Besmetbloedzaak. Voormalig premier Laurent Fabius en voormalig minister van Sociale Zaken Georgina Dufoix gingen vrijuit, terwijl voormalig minister van Volksgezondheid Edmond Hervé schuldig werd bevonden zonder evenwel een straf te krijgen. In 2000 werd Ségolène Royal vrijgesproken van laster. In juli 2004 kreeg voormalig minister van Handicaps Michel Gillibert een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie jaar wegens fraude. In april 2011 kreeg voormalig minister van Binnenlandse Zaken Charles Pasqua een jaar voorwaardelijke gevangenisstraf wegens fraude voor zijn aandeel in de Sofremi-affaire. Op 19 december 2016 werd voormalig minister van Financiën Christine Lagarde veroordeeld voor schuldig verzuim, doch ze kreeg geen straf.
Pont de Bercy

El pont de Bercy és un pont que travessa el Sena a París, a França. Enllaça els 12è i 13è districtes, en el prolongament del boulevard de Bercy i del boulevard Vincent-Auriol i suporta, a més de diverses vies de circulació, un viaducte ferroviari utilitzat per la línia 6 del metro. Història El pont de Bercy va ser construït a l'emplaçament d'un altre pont. Aquest darrer, un pont penjant inaugurat el 1832, era d'un tonatge que es va mostrar insuficient. Entre 1863 i 1864, va ser doncs reemplaçat per una obra en maçoneria més sòlida. L'antic pont disposava d'un peatge del qual els preus eren de: un sou per vianants, 3 per a vehicles (incloent-hi les persones transportades) i 5 per a cotxes de quatre rodes enganxats de 2 cavalls. El 1904, el pont va ser ampliat a 5,50m per tal de poder superposar-li el viaducte de la línia 6 del metro. El 1986, es va prendre la decisió d'ampliar el pont per tal de crear-hi tres vies suplementàries. Tot i que idèntic a l'original, el nou pont en arc és construït en betó armat i recobert de pedra. Els treballs van començar el 1989 i el pont va ser lliurat el 1992, després d'haver guanyat 16m d'ample fent una amplada total de 35m.
Pont de Bercy

Pont de Bercy (česky Most Bercy) je most přes řeku Seinu v Paříži pro silniční dopravu a pro linku 6 pařížského metra. Spojuje 12. obvod na pravém břehu a 13. obvod na levém. Most je pojmenován po pařížské čtvrti Bercy ležící na pravém břehu. Historie Most Bercy byl postaven v letech 1863–1864 na místě jiného mostu, který již svou nosností nedostačoval provozu. První visutý most zde stál již od roku 1832, aby nahradil dosavadní přívoz. V roce 1904 byl most rozšířen o 5,5 metru, aby se na něm mohl vystavět viadukt pro linku 6. V roce 1986 bylo rozhodnuto o dalším rozšíření mostu v jeho spodní části určené pro silniční dopravu. Stavební práce začaly v roce 1989 a skončily roku 1992. Most byl rozšířen o dalších 16 metrů. Architektura Na původně zděném mostu o pěti obloucích stojí zděný viadukt pro linku metra. Při posledním rozšíření mostu bylo rozhodnuto zachovat původní styl mostu. Architekt Christian Langlois (1924–2007), specialista na obnovu a rozšíření starých budov, proto navrhl použít železobeton, který byl následně obložen kameny. Délka mostu je 175 metrů, rozpětí oblouku činí 29 metrů. Původní šířka mostu byla 19 metrů, od roku 1992 je užitná šířka 35 metrů a celková šířka 40 metrů. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pont de Bercy na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pont de Bercy na Wikimedia Commons (francouzsky) Most na stránkách města Paříže Archivováno 28. 9. 2018 na Wayback Machine. (francouzsky) Historie mostu na Structurae (francouzsky) Historie předchozího mostu Bercy na Structurae
Pont de Bercy

Der Pont de Bercy ist eine Bogenbrücke über die Seine in Paris. Sie wurde 1864 in ihrer heutigen Form erbaut und zweimal verbreitert. Zu Beginn des 20. Jahrhunderts wurde auf ihr eine aufgeständerte Bahntrasse errichtet, die von der Métro (Station: Quai de la Gare) befahren wird. Die Brücke hat ihren Namen von der ehemaligen Gemeinde Bercy, die heute Teil von Paris ist. Geschichte 1832 wurde an dieser Stelle – damals noch außerhalb von Paris – eine Hängebrücke gebaut, die eine bis dahin verkehrende Flussfähre ersetzte. Aber bald zeigte sich, dass ihre Tragfähigkeit nicht ausreichend war. Deswegen wurde sie 1863/64 durch eine gemauerte Brücke ersetzt. Die erste Verbreiterung um 5,50 m wurde im Jahr 1904 durchgeführt, damit sie den Viadukt der Métro aufnehmen konnte. Dieser befand sich zunächst am oberstromigen Rand der Brücke. 1992 wurde die Brücke um 16 m verbreitert, jenseits des Métroviadukts kamen neue Fahrbahnen hinzu. Seitdem befindet sich die Bahnstrecke zwischen den Richtungsfahrbahnen. Die Brücke verbindet den Boulevard de Bercy mit dem Boulevard Vincent-Auriol, welche im 12. bzw. 13. Arrondissement liegen. Ihre Nachbarbrücken sind flussabwärts die Straßenbrücke Pont Charles-de-Gaulle und flussaufwärts ein Fußgängersteg, die Passerelle Simone de Beauvoir. Am Nordende der Brücke liegen das Finanzministerium und die Mehrzwecksporthalle Palais Omnisports de Paris-Bercy. Die Brücke ist 175 m lang und 40 m breit. Die fünf gemauerten Bögen haben eine Spannweite von je 29 m. Der Neubauteil ist in Spannbetonbauweise mit Steinverkleidung ausgeführt. Eine Brücke für die Metro 1904 wurde die Brücke um 5,50 m verbreitert, um einen Viadukt für die in Bau befindliche Métrolinie 6 aufnehmen zu können. Dieser Viadukt ruht zum Teil auf der Verbreiterung, zum Teil aber auch auf der vorhandenen Brücke. Er besteht aus zwei Reihen von je 41 gemauerten Arkadenbögen, auf denen eine stählerne Deckkonstruktion ruht, auf der die Schienen liegen. Die Brücke befindet sich zwischen den Métrostationen Quai de la Gare im Süden und Bercy im Norden. Sonstiges Die Brücke ist Gegenstand des Chansons Sous le ciel de Paris der Sängerin Edith Piaf. Lage Siehe auch Seinebrücken in Paris Weitere Brücken mit einem U-Bahn-Viadukt oberhalb der Straßenebene sind der flussabwärts gelegene Pont de Bir-Hakeim und die Berliner Oberbaumbrücke. Weblinks Pont de Bercy. In: Structurae Einzelnachweise
Pont de Bercy

The Pont de Bercy (French pronunciation: [pɔ̃ də bɛʁsi], Bridge of Bercy) is a bridge over the Seine in Paris. It links the 12th and 13th arrondissement of Paris by extending the Boulevard de Bercy and Boulevard Vincent-Auriol. In addition to the roadway, the bridge also carries Line 6 of the Paris Métro, between Quai de la Gare station and Bercy station. History The Pont de Bercy was built at the site of another bridge, a suspension bridge opened in 1832 to replace a ferry that had become overcrowded and thus exceeded its tonnage limit. The former bridge had a toll: one sou (5 centimes) for pedestrians, 3 sous per two-wheeled cabriolet (including persons transported) and 5 sous per car with four wheels attached to two horses. Between 1863 and 1864, it was replaced by a stronger stone structure. In 1904, the bridge was enlarged by 5.5 metres (18 feet) to support Line 6 of the Paris Métro. In 1986, the decision was made to further enlarge the bridge in order to create three additional lanes for traffic. The winning bid proposed doubling the bridge by adding extensions perfectly symmetrical to the underground viaduct. Although identical in all respects to the original, the new addition is built of reinforced concrete and covered with a stone dressing. The work started in 1989 and the bridge was opened in 1992, effectively adding 16 metres (52 feet) for a total width of 35 metres (115 feet). In popular culture The Pont de Bercy is referenced in the well-known song "Sous le ciel de Paris" (Under the sky of Paris) sung by Yves Montand, Edith Piaf and many others. The song mentions a philosopher sitting on the bridge, and two musicians playing there for a few onlookers. See also Pont de Bir-Hakeim List of crossings of the Seine
Puente de Bercy

El puente de Bercy (del francés: Pont de Bercy) es un puente parisino sobre el río Sena que une el XII Distrito con el XIII Distrito. Historia El Puente de Bercy fue construido en sustitución de otro puente suspendido que se inauguró en 1832 y cuya estructura era insuficiente para soportar el tráfico de la época. De esta forma, entre 1863 y 1864 se construyó un nuevo puente mucho más resistente. En 1904, la estructura fue ensanchada en 5,50 metros para poder sobreponer el viaducto de la línea 6 del metro de París. En 1986, se decidió una nueva ampliación para crear tres vías adicionales. Para ello se dobló el puente creando otro idéntico y simétrico al actual. Ambos únicamente se diferenciaban en el material utilizado dado que el nuevo puente es de hormigón armado recubierto de piedra para mantener la estética del antiguo. Las obras, iniciadas en 1989, concluyeron en 1992 y corrieron a cargo del arquitecto neoclásico Christian Langlois, un experto en restaurar y ampliar edificios antiguos.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Puente de Bercy.
Pont de Bercy

Il Pont de Bercy è un ponte di Parigi che attraversa la Senna, collegando il XII arrondissement, (ai piedi del Ministero dell'Economia e delle Finanze di Francia e del Palazzo Omnisport di Parigi-Bercy) al XIII arrondissement, nel prolungamento del boulevard de Bercy e del boulevard Vincent-Auriol. Esso sostiene inoltre un viadotto ferroviario utilizzato dalla linea 6 del Métro. Storia Il ponte di Bercy fu costruito per rimpiazzare un altro ponte. Quest'ultimo, un ponte sospeso inaugurato nel 1832 per soppiantare un ponte a chiatte, allora fuori dei confini della città, aveva una portata che si stava rivelando insufficiente. Tra il 1863 e il 1864 fu quindi sostituito da un'opera in muratura più solida. Il vecchio ponte era soggetto a pedaggio i cui prezzi erano: 1 soldo per ogni pedone 3 soldi per ogni calesse (comprese le persone trasportate) 5 soldi per vetture a quattro ruote con tiro a due cavalli Nel 1904 il ponte fu allargato di 5,50 metri al fine di potervi sovrapporre il viadotto della linea 6 del Métro. Nel 1986 si decise di allargare il ponte per creare tre vie supplementari. Il progetto prescelto proponeva il raddoppio del manufatto attaccandovi un ponte perfettamente simmetrico in rapporto al viadotto del métro. Benché identico in tutto e per tutto all'originale, tanto a livello di pilastri che di travi, il nuovo ponte fu costruito in cemento armato e ricoperto di un rivestimento in pietra. I lavori ebbero inizio nel 1989 e il ponte fu consegnato nel 1992, con un aumento di 16 metri di larghezza, portando quella totale a 35 metri. L'opera fu affidata all'architetto Christian Langlois (1924-2007), specializzato nel restauro e nell'ampliamento di antiche costruzioni. Architettura Il ponte ad arco incastrato e a travi multiple è stato costruito tra il 1863 e il 1864, sopraelevato nel 1904, allargato tra il 1989 e il 1992. Inaugurato nel 1864, la sua ricostruzione s'iscrive nel quadro del rinnovamento globale della capitale voluto da Napoleone III e realizzata dal barone Haussmann. Lungo complessivamente 175 metri, la lunghezza di ciascuna delle cinque campate è di 29 metri; la larghezza della trave è di 19 metri (1864), poi di 35 metri (1992), per una larghezza totale di 40 metri. Esso comprende un viadotto ferroviario per la linea 6 del Métro al di sopra del livello riservato alla circolazione stradale. Trasporti Esso è servito dalla linea 6 del Métro attraverso la stazione Quai de la Gare. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Pont de Bercy Collegamenti esterni (EN) Pont de Bercy, su Structurae.
Pont de Bercy

De Pont de Bercy is een brug over de rivier de Seine in de Franse hoofdstad Parijs, gebouwd tussen 1863 en 1864. Geschiedenis De Pont de Bercy is gebouwd op de plaats van een andere brug. Laatstgenoemde, een hangbrug geopend in 1832 om de veerpont te vervangen en die in eerste instantie buiten de gemeentegrenzen van Parijs lag, bleek te licht te zijn om al het verkeer dat er dagelijks overheen trok aan te kunnen. Tussen 1863 en 1864 werd deze dus vervangen door een stevigere brug van metselwerk. Om eroverheen te kunnen moest men in eerste instantie tol betalen: een sou voor voetgangers, drie sous voor een cabriolet (een koets met twee wielen voortgetrokken door één paard) en nog eens drie sous per inzittende, en vijf sous voor voertuigen op vier wielen, voortgetrokken door 2 paarden. In 1904 werd de brug met 5,50 meter verbreed om er een viaduct voor lijn 6 van de Parijse metro bovenop te kunnen plaatsen. In 1986 werd besloten om de brug opnieuw te vergroten om drie extra rijbanen aan te kunnen leggen. Het plan was om het bouwwerk te verdubbelen en de brug perfect symmetrisch te maken ten opzichte van het metroviaduct. Hoewel in elk opzicht gelijk aan het origineel, zowel wat betreft de pijlers als de bogen, is de nieuwe brug gebouwd met gewapend beton en vervolgens bedekt met steen. De bouw begon in 1989 en was voltooid in 1992, waarna de Pont de Bercy 16 meter breder was dan de oorspronkelijke 19 meter. Architectuur De ingebouwde boogbrug telt meerdere traveeën en werd gebouwd tussen 1863 en 1864, verhoogd in 1904 en vergroot tussen 1989 en 1992. De brug is gemaakt van gewapend beton met daaromheen steen. Hij is 175 meter lang en in totaal 40 meter breed. De bogen zijn elk 29 meter lang. Locatie De brug verbindt het 12e arrondissement met het 13e arrondissement, in het verlengde van respectievelijk de Boulevard de Bercy en de Boulevard Vincent-Auriol. De brug ligt vlakbij metrostation Quai de la Gare. Trivia Personen op de brug worden bezongen in het lied Sous le ciel de Paris, geschreven door Jean Dréjac. Externe links (fr) Bruggen op Paris.fr (fr) De brug op Structurae.fr
Pont de Bercy

Pont de Bercy – most położony na rzece Sekwanie w Paryżu. Most łączy bulwar de Bercy położony w 12 okręgu paryskim oraz bulwar Vincent-Auriol położony w 13 okręgu. Z mostu korzysta także linia 6 metra w Paryżu. Historia Pont de Bercy został zbudowany na miejscu mostu wiszącego, zbudowanego w 1832. To opłaty za przeludnione statki spowodowały, że postanowiono zbudować nową konstrukcję tak, aby umożliwić większy przepływ transportu oraz podróżnych przez most. Budowę nowego mostu ukończono w 1864 roku. W 1904 roku most został poszerzony o 5,5 metra aby wesprzeć możliwość użytkowania mostu przez 6 linie paryskiego metra. W 1986 roku podjęto kolejną decyzję o powiększeniu mostu w celach rozładowania korków ulicznych. Po rozważeniu wszystkich propozycji zwyciężył projekt skonstruowania wiaduktu, po którym mogłaby poruszać się linia metra, natomiast pod nim kontynuowany byłby ruch pojazdów. Prace nad budową wiaduktu rozpoczęły się w 1989 roku, a zakończyły w 1992. W tym czasie most powiększono oraz poszerzono o 16 m. Obecnie szerokość mostu wynosi 35 m. Metro Najbliższą stacją paryskiego metra jest Quai de la Gare.
Bazilika svaté Klotyldy

Bazilika svaté Klotyldy a Valérie (fr. Basilique Sainte-Clotilde-et-Sainte-Valère) je katolický farní kostel a bazilika minor v 7. obvodu v Paříži, na náměstí Square Samuel-Rousseau. Historie Kostel byl postaven v letech 1846–1857. Na stavbě se podíleli architekti Christian Gau a po jeho smrti roku 1853 Théodore Ballu, který postavil též kostel Nejsvětější Trojice. Kostel byl zasvěcen svaté Klotyldě a svaté Valérii. V letech 1859–1890 zde byl varhaníkem skladatel César Franck, autorem varhan je Aristide Cavaillé-Coll. V roce 1897 u příležitosti oslav 1400. výročí přijetí křtu králem Chlodvíkem, jehož druhá manželka byla svatá Klotylda, papež Lev XIII. povýšil kostel na baziliku minor. V roce 2007 byl pořízen nový hlavní oltář. Architektura Novogotická stavba je charakteristická svými dvěma špičatými věžemi o výšce 69 m. Vnitřní prostor je prosvětlený. V oknech jsou vitráže, obrazy namaloval Jules Eugène Lenepveu (kaple Panny Marie), sochy vytvořili James Pradier, Francisque Duret a Eugène Guillaume, který vytvořil sérii ze života svaté Valérie. Bazilika posloužila architektovi Léonu Vautrinovi jako vzor při vytvoření fasády katedrály Nejsvětějšího Srdce Ježíšova v Kantonu. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Basilique Sainte-Clotilde (Paris) na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bazilika svaté Klotyldy na Wikimedia Commons (francouzsky) Historie baziliky Archivováno 9. 3. 2013 na Wayback Machine.
Église Sainte-Clotilde

De basiliek Sainte-Clotilde is een rooms-katholieke parochiekerk in het 7e arrondissement van de Franse hoofdstad Parijs. De kerk werd ontworpen door François-Chrétien Gaud en Théodore Ballu in neogotische stijl, geïnspireerd op de Duitse Rijnlandse kathedralen uit de 14e eeuw. Hierdoor werden de plannen in eerste instantie door de Parijse autoriteiten tegengehouden. Een kerk bouwen naar Duits voorbeeld in Frankrijk, dat nota bene de gotiek zelf had "uitgevonden" voelde niet juist. De gotiek was echter weer uitermate populair en toen door Eugène Viollet-le-Duc de Sainte-Chapelle en de Notre-Dame werden gerestaureerd, werd ook gestart met de bouw van de Sainte-Clotilde. Het standbeeld van de Heilige Clotilde in de façade is gemaakt door Charles Cordier. In de kerk zijn gebrandschilderde vensters van Émile Thibaud, schilderijen van Jules Eugène Lenepveu, een kruisweg in reliefs van James Pradier en Francisque Joseph Duret en beelden van Eugène Guillaume en Paul Gayrard. In 1857 werd de kerk ingewijd en in 1897 door paus Leo XIII verheven tot basilica minor. Orgel Het hoofdorgel in de kerk is van de hand van de beroemde Franse orgelbouwer Aristide Cavaillé-Coll. Hij plaatste het in 1859. In 1933 werd de klank veranderd door Beuchet-Debierre, uit Nantes. Dezelfde firma elektrificeerde het orgel in 1962. Tevens werd de claviatuur uitgebreid en nog verder richting een neoklassieke klank toegewerkt. In 2004 vond een restauratie plaats waarbij een chamaderegister en een verrijdbare elektrische speeltafel werden toegevoegd. Hier volgt de dispositie: Koppelingen: Accouplements: Pos./G.O., Réc./G.O., Réc./Pos. en 16′, 8′ et 4′. Tirasses: G.O./Péd, Pos./Péd, Réc. en 8'/Péd et Réc. en 4'/Péd. Speelhulpen: Combinateur, Tutti, Crescendo, Coupure pédale. Organisten De volgende organisten waren achtereenvolgens organist-titularis van de Sainte-Clotilde: 1859–1890: César Franck 1890–1898: Gabriel Pierné 1898–1939: Charles Tournemire 1939–1942: Flor Peeters 1942–1944: Joseph-Ermend Bonnal 1945–1987: Jean Langlais 1987–1993: Jacques Taddei en Pierre Cogen 1993–2012: Jacques Taddei 2012-heden Olivier Penin Externe link (fr) Website van de kerk
Bazylika Świętej Klotyldy w Paryżu

Bazylika Sainte Clotilde w Paryżu (św. Klotyldy) – jeden z pięciu kościołów katolickich o statusie bazyliki na terenie Paryża, w 7. okręgu paryskim, pierwszy w Paryżu kościół neogotycki. Historia Decyzja o budowie kościoła zapadła w 1827 r. na posiedzeniu rady miejskiej. Przygotowanie projektu powierzono Jeanowi-Nicolasowi Huyotowi, natomiast patronem obiektu miał być św. Karol. Do 1830 r. nie udało się jednak zebrać funduszy na realizację przygotowanego planu. Dopiero energia prefekta Claude'a Philiberta de Rambuteau pozwoliła zdobyć pieniądze i zatrudnić nowego architekta, François-Christiana Gau, który zdecydowanie przerobił projekt poprzednika, proponując budowę kościoła w mało popularnym dotąd we Francji stylu neogotyckim. W 1846 r. prace budowlane na dobre się rozpoczęły, jednak plany Gau uległy dalszym modyfikacjom; projekt okazał się za śmiały i mało praktyczny, swoje uwagi zgłosiła również Komisja Budynków Świeckich. Architekt musiał zrezygnować z budowy imponujących schodów i zredukować fasadę do dwóch okazałych wież połączonych rozetą. W 1853 r. kolejne trudności skłoniły Gau do porzucenia pracy i scedowania jej na jednego ze swoich uczniów, Teodora Ballu, który dokończył dzieła, wprowadzając dodatkowe elementy zdobnicze i ostatecznie formując wygląd fasady. Konsekracja budynku miała miejsce w 1857 r. W 1896 r., z okazji kolejnej rocznicy chrztu Chlodwiga i państwa Franków, Leon XIII nadał kościołowi – podobnie jak wielu innym świątyniom we Francji – status bazyliki mniejszej. Architektura Bazylika została wzniesiona na planie krzyża łacińskiego, ma długość 96 metrów i wysokość wież z iglicami 70 metrów. Kościół jest jednonawowy z wyodrębnionym prezbiterium. Wejście do obiektu wiedzie poprzez trzy wejścia z neogotyckimi portalami. Na fasadzie kościoła znajduje się osiem rzeźb świętych, środkowy portal wieńczy tympanon w kształcie ostrego łuku. Nad głównym wejściem umieszczona została rozeta. Kościół wiernie naśladuje gotyckie formy zdobnicze, okna w kształcie ostrych łuków z maswerkiem, posiada wimpergi, sterczyny oraz dekoracje w postaci płaskorzeźb (przede wszystkim od strony prezbiterium). Konstrukcja budynku opiera się na przyporach (dolny poziom) oraz łukach odporowych (górny poziom). Jasne i przejrzyste wnętrze kościoła jest skąpo wyposażone. Z czasów budowy obiektu pochodzi skromny ołtarz główny oraz drewniana ambona autorstwa rzeźbiarzy Lienarda oraz Jasona. Ponad ołtarzem znajduje się współcześnie wstawiony symbol Ducha Świętego. Organy W bazylice znajdują się 68-głosowe organy, wzniesione w 1859 r. przez Aristide'a Cavaillé-Colla. Pełnił przy nich funkcję organisty tytularnego znany kompozytor César Franck. Organiści tytularni w bazylice: César Franck 1859-1890 Gabriel Pierné 1890-1898 Charles Tournemire 1898-1939 Joseph-Ermend Bonnal 1942-1944 Jean Langlais 1945-1987 Pierre Cogen i Jacques Taddei 1987-1993 Jacques Taddei 1993-2012 Olivier Penin od 2012 Przypisy
Базилика Святой Клотильды

Базилика Святой Клотильды (фр. Basilique Sainte-Clotilde) — католическая церковь в VII округе Парижа. Базилика находится в районе Сен-Жермен-де-Пре, фасад храма выходит на улицу Ла Кас. Первоначальный проект неоготической церкви был выполнен архитектором Францем-Христианом Гау. Возведение здания началось в 1846 году. После смерти Гау в 1853 году работу продолжил Теодор Баллю. Церковь была торжественно освящена 30 ноября 1857 года в честь Святой Клотильды, жены короля франков Хлодвига, и святой мученицы Валерии Лиможской. Спустя два года после завершения строительства в церкви был установлен орган мастера Аристида Кавайе-Колля. 1 декабря 1859 года орган впервые зазвучал, играл на нём известный композитор и органист Сезар Франк. Франк работал на должности органиста церкви вплоть до своей смерти в 1890 году. Кроме Франка органистами церкви св. Клотильды был ряд известных музыкантов: Габриэль Пьерне (1890—1898), Шарль Турнемир (1898—1939), Жан Лангле (1945—1987). В 1896 году, в честь 1400-летия крещения Хлодвига, папа Лев XIII присвоил церкви св. Клотильды почётный статус малой базилики. Базилика имеет форму латинского креста. Во внешнем облике храма выделяются две башни, расположенные по бокам главного фасада; их высота составляет 69 метров. В интерьере церкви выделяются витражи XIX века, сохранившиеся с момента постройки. Капелла Пресвятой Девы украшена картинами Ж. Ленепвё. Скульптуры стояний Крестного пути созданы Ж. Ж. Прадье и Ф. Ж. Дюре. Серия скульптур, посвящённая Валерии Лиможской, выполнена Э. Гильомом. Ссылки Basilique Sainte-Clotilde (фр.) (англ.) Приходской сайт (фр.)