NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Place du Tertre

Place du Tertre är ett torg i Quartier de Clignancourt i Paris 18:e arrondissement. Place du Tertre börjar vid Rue Norvins och slutar vid Rue du Mont-Cenis. Tertre betyder "kulle" och syftar på Montmartre. Omgivningar Sacré-Cœur Saint-Pierre de Montmartre Square Louise-Michel Carrousel de Saint-Pierre Place Saint-Pierre Montmartres bergbana Square Nadar Bilder Kommunikationer Tunnelbana – linje – Abbesses Busshållplats Place du Tertre – Norvins – Paris bussnät, linje 40 Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Place du Tertre, 18 januari 2021. Webbkällor ”Place du Tertre”. Mairie de Paris. http://www.v2asp.paris.fr/commun/v2asp/v2/nomenclature_voies/Voieactu/9189.nom.htm. Läst 26 februari 2021. ”Some Interesting Facts About the Place du Tertre”. Paris Perfect. 14 mars 2017. https://www.parisperfect.com/blog/2017/03/place-du-tertre/. Läst 26 februari 2021. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Place du Tertre.
Площа Тертр

Площа Тертр (фр. Place du Tertre), також Площа Пагорба — «серце Монмартра»; площа у вісімнадцятому муніципальному окрузі Парижу, за 200 м на захід від Сакре-Кер. Є одним з найвідвідуваніших місць Парижа. Основна забудова площі належить до 18 століття. На початку 20 століття тут жили численні художники, такі, як Пабло Пікассо та Моріс Утрілло ; околиці площі Тертр вважалися центром сучасного мистецтва. Сьогодні на площі Тертр художники і карикатуристи виставляють на продаж (насамперед для туристів) свої роботи. Для цього потрібна концесія Спілки художників, яку дуже важко отримати. На перших поверхах будинків розташовуються невеликі кафе та ресторани. Транспорт «Монмартробюс» Метро : лінія 12, станція Abbesses Галерея Посилання Художники Монмартра [Архівовано 9 травня 2021 у Wayback Machine.] Площа Тертр на сайті paris.org Фото Площі Тертр [Архівовано 25 січня 2010 у Wayback Machine.]
Square Montholon

Square Montholon je square v Paříži v 9. obvodu o rozloze 4571 m2. Náměstí bylo pojmenováno podle Nicolase de Montholon (1763–1789), francouzského právníka. Historie Výstavba square probíhala v letech 1862–1863 během výstavby ulice Rue La Fayette a vedl ji architekt Jean-Charles Alphand. Náklady činily 160 000 tehdejších franků. Park vznikl z části zahrady u paláce Charlese Sansona (1681–1726), pařížského kata. Popis Square o rozloze 4571 m2 je obehnáno mříží ve stylu Ludvíka Filipa a má dvě terasy. Na uprostřed rostou dva platany z doby založení parku o výšce 30 m. Z dalších stromů zde rostou např. olše, katalpy, jinan dvoulaločný, lípy, paulovnie, trnovníky nebo svitel latnatý. V parku se nachází mramorové sousoší sochaře Juliena Lorieuxe (1876–1915) Svatá Kateřina z roku 1908, které zakoupilo město Paříž v roce 1925. Rovněž je zde malé dětské hřiště. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Square Montholon na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Square Montholon na Wikimedia Commons (francouzsky) Park na stránkách města Paříže (anglicky) Popis square Archivováno 24. 6. 2012 na Wayback Machine.
Square Montholon

The Square Montholon is a square in the 9th arrondissement of Paris, France. Construction of the 4571 m2 square began in 1862, costing 160,000 francs, at the time of building of Rue Lafayette, and opened in 1863. The square comprises two terraces and is encircled by a Louis-Philippe-style fence. The central grass garden is home to two hundred-year-old 30 m tall oriental plane trees as well a marble statuary group by Julien Lorieux dedicated to the young working women of the quarter. A fountain with a bronze sculpture, “The Bear, the Eagle and the Vulture”, was removed and melted down in 1941 or 1942, during the Nazi occupation of Paris. References
Praça Montholon

A Praça Montholon é uma praça localizada no 9º arrondissement de Paris, França. A construção da praça de 4571m² começou em 1862, custando 160,000 francos, na mesma época da construção da Rua Lafayette, e foi inaugurada em 1863. A praça contém dois terraços e é cercada por uma cerca estilo Louis-Philippe. O jardim central é lar de duas árvores bicentenárias de 30m de altura, bem como um grupo de estátuas de mármore de Julien Lorieux dedicado às jovens mulheres que trabalhavam na praça. Uma fonte com uma escultura em bronze, "O Urso, a Águia e o Abutre", foi removida e derretida em 1941 ou 1942, durante a ocupação nazista da França. References
Шато Виллет

Шато Виллет (фр. Château de Villette) ― усадьба, расположенная в Кондекуре (Франция), в 40 километрах к северо-западу от Парижа. На территории усадьбы, помимо главного здания (шато), находится множество других построек; среди них ― часовня, конюшня и оранжерея. Также на её территории расположены два прямоугольных пруда и сад. Усадьба была спроектирована в конце XVII века архитектором Андре Ленотром. Площадь усадьбы ― 185 акров (около 40 га). Шато Виллет часто называют «маленьким Версалем» (фр. Le petit Versailles). В культуре По сюжету книги «Код да Винчи» Шато Виллет является домом сэра Ли Тибинга. Галерея Ссылки Сайт шато
Donjon de Maurepas

The Donjon de Maurepas is a ruined medieval castle in the town of Maurepas, in the French département of Yvelines (Île de France). History Since the 8th century, the village of Maurepas (formerly spelled Malrepast) belonged to the Abbey of Saint-Denis. Facing the Normans' invasions, they left the domain to the Lords of Chevreuse; the castle was given to the family of Malrepast. A wooden keep was replaced by a stronger castle. During the Hundred Years' War, the Lords of Malrepast abandoned the castle. It was then used as a haunt by a band of plunderers. In 1425, the English captured and hung all the occupants of the castle. The castle was then occupied by Aymon de Massy. In 1432, the English conquered the area and dismantled the castle. After the war, the domain of Maurepas returned to the family of Chevreuse, but the castle remained a ruin. Today, only the keep, which is 20 m (66 ft) high, remains on a low motte. A farm leans on the ruins. The keep has been listed by the French Ministry of Culture as a monument historique since 1926. See also List of castles in France References
Donjon de Maurepas

Le donjon de Maurepas est le dernier vestige d'un ancien château fort, de nos jours en ruines, qui se dresse sur la commune française de Maurepas dans le département des Yvelines, en région Île-de-France. Le donjon est inscrit aux monuments historiques. Localisation Le donjon est bâti au bord est du plateau d'Yveline, en léger surplomb sur la dépression formée par le début de la vallée de la Mauldre, sur la commune de Maurepas dans le département français des Yvelines. Historique Depuis le VIIIe siècle[Quoi ?], le village de Maurepas (anciennement orthographié Malrepast) appartenait à l'abbaye de Saint-Denis. Face aux invasions des Normands, le domaine est abandonné aux seigneurs de Chevreuse ; le château a été donné à la famille de Malrepast. Un donjon en bois a été remplacé par un château fort. Pendant la guerre de Cent Ans, les seigneurs de Malrepast abandonnent le château ; il a ensuite été utilisé comme repaire d'une bande de pillards. En 1425, les Anglais capturèrent et pendirent tous les occupants du château. Le château a ensuite été occupé par Aymon de Massy. En 1432, les Anglais conquièrent la région et démantèlent le château. Après la guerre, le domaine de Maurepas est restitué à la famille de Chevreuse, mais le château est resté une ruine. Aujourd'hui, seul le donjon cylindrique bâti au XIIe siècle, haut de 20 mètres, reste sur une faible motte castrale. Une ferme se penche[Quoi ?] sur les ruines. Protection aux monuments historiques Le donjon est inscrit aux monuments historiques par arrêté du 19 juillet 1926. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux des Yvelines Liste des monuments historiques des Yvelines Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des châteaux de France Portail des Yvelines Portail des monuments historiques français Portail du Moyen Âge central
Parque de Édouard Vaillant

El parque de Édouard Vaillant (Square Édouard-Vaillant en francés) es un parque ajardinado del XX Distrito de París. Descripción Creado en 1879, el parque se extiende sobre 8085 m². El nombre del parque está dedicado a la memoria de Édouard Vaillant (1840-1915), político socialista del siglo XIX. Anteriormente había sido llamado parque Tenon (en francés square Tenon) en honor del cirujano Jacques-René Tenon (1724-1816). El Hospital Tenon que se extiende en el flanco oriental del parque fue el primero de París en ser atendido por personal laico. En la calle de la China, que bordea al parque, existe una construcción de estilo chino, situada en la esquina de la rue de Ménilmontant. El parque está formado por ejemplares especiales como un avellano de Bizancio, de 19 metros de altura y 1,42 m de circunferencia plantado en 1915; también existen 40 Ginkgo biloba con alturas de hasta 27 metros. También tiene castaños, árboles del paraíso, y un árbol de gutapercha (Eucommia ulmoides productor de látex), arbustos de azaleas , brezos, camelias y hortensias. Existe en el parque una escultura de Léon Gambetta, réplica de la conservada en el Museo del Louvre.​ Realizada por Louis-Charles Boileau y Jean-Paul Aubé, formaba parte del Monumento a Gambetta del Patio Napoleón del Louvre. En la parte norte existe un jardín de invierno, al modo del Segundo Imperio francés. Situación Se localiza en el cruce de la avenida Gambetta con el Bulevar Mortier. Está limitada por las calles Belgrand al sur, de la China al oeste, del Japón al este y la avenida Gambetta al norte. Se encuentra colindante con el Hospital Tenon. - Línea 3 y Línea 3 bis - Gambetta Véase también Anexo:Parques y jardines de París Referencias Enlaces externos El parque de Édouard Vaillant en Paris.fr (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). Liste des parcs et jardins de Paris de la Wikipedia en francés
Square Édouard-Vaillant

Le square Édouard-Vaillant est un jardin public du 20e arrondissement de Paris. Situation et accès Le square Édouard-Vaillant est situé entre la mairie du 20e arrondissement et l'hôpital Tenon, au milieu de l'espace défini par l'avenue Gambetta, la rue de la Chine, la rue Belgrand et la rue du Japon, avec une entrée sur chacune des voies. Il est desservi à proximité par les lignes de métro 3 et 3 bis à la station Gambetta. Origine du nom Le square porte le nom d'Édouard Vaillant (1840-1915), député de la circonscription et élu conseiller municipal en 1884. Historique Le square a été créé en 1879 et s'est d'abord appelé « square Tenon », puis prit plus tard le nom d'Édouard Vaillant (1840-1915), député de la circonscription et élu conseiller municipal en 1884. Aménagements et mobilier Parmi les éléments composant le square se trouvent un kiosque à musique en son centre et des serres, le socle du buste du docteur Métivier (en bronze, fondu sous l'Occupation), ainsi qu'une statue de Léon Gambetta constituant une partie du monument à Léon Gambetta réalisé par Jean-Paul Aubé. Botanique Marronnier d’Inde, classé arbre remarquable de Paris, hauteur 26 m, circonférence 380 cm. Noisetier de Byzance, classé arbre remarquable de Paris, planté en 1916, hauteur 16 m, circonférence 160 cm. Platane commun, classé arbre remarquable de Paris, planté en 1880, hauteur 28 m, circonférence 500 cm. Notes et références Annexes Articles connexes 20e arrondissement de Paris Liste des espaces verts de Paris Liens externes Square Édouard-Vaillant, sur le site de la mairie de Paris Portail des espaces verts Portail de Paris
Parc des Buttes-Chaumont

Parc des Buttes-Chaumont [park de büt šomon] je veřejný park, který se nachází na severovýchodě Paříže v 19. obvodu. Park byl vybudován v roce 1867 a rozkládá se na ploše 24,73 ha, což z něj činí třetí největší pařížský park. Historie Na místě se původně nacházely staré kamenolomy, kde se těžil sádrovec a stavební kámen pro výstavbu domů v Paříži. Park byl zřízen v největším z těchto lomů. Napoleon III. pověřil barona Hausmanna, aby zde vybudoval park. Architektem parku se stal Jean-Charles Alphand, který se mj. podílel i na vzniku Bois de Boulogne. Na počátku 21. století byla na popud Strany zelených změněna péče o park. Některé části trávníku nejsou sečeny pravidelně, ani stejným způsobem, aby se flóra stala rozmanitější. Zahradníci si koupili malý traktor, který jim umožňuje provádět tyto operace i na strmých svazích parku. Flóra a fauna Park má velmi bohatou skladbu dřevin, roste zde mnoho vzácných druhů, např. jerlín, platan vysazený v roce 1862 (6,35 m v obvodu), dřezovec americký, jinan dvoulaločný, jilm sibiřský, libanonský cedr zasazený roku 1880. V parku hnízdí množství druhů ptáků. Především to jsou obvyklé druhy ve městech jako vrány, vrabci, holubi, špačci, straky, kosi, sýkorky, pěnkavy, červenky, brhlík lesní, střízlík. K méně obvyklým patří pěnice černohlavá, rorýs, datel, drozd, sojka, vlaštovka, poštolka obecná, krahujec nebo puštík obecný. Na jezeře to jsou kachny, husy, volavky, rackové, občas se vyskytne i ledňáček říční. Vybavení parku Z plochy 24,73 ha tvoří 12 ha trávníky, 6 ha květinové záhony, 1,5 ha jezero, napájené dvěma toky, s ostrovem Belvédère a 1 ha skaliska. 4,5 ha zabírá provoz, který tvoří 5,5 km cest a 2,2 km silnic. Dominantou parku je útes na ostrově vysoký 30 m. Na jeho vrcholku je malý pavilon. K němu je přístup dvěma mosty. Zděný je vysoký 22 m a má rozpětí 12 m, visutý most ze dřeva má rozpětí 65 m. Skálou vede k jezeru vytesané schodiště se 173 schody. V parku je rovněž jeskyně 14 m široká, 20 m vysoká, zdobená krápníky, z nichž největší má 8 metrů. V parku se nachází 6 pavilonů u hlavních vchodů, 3 restaurace, dvě loutková divadla a vede přes něj zaniklá železnice z roku 1862. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Parc des Buttes-Chaumont na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Parc des Buttes-Chaumont na Wikimedia Commons (francouzsky) Park na stránkách města Paříže
Parc des Buttes-Chaumont

Het Parc des Buttes-Chaumont is een stadspark in het noordoosten van Parijs, in het 19e arrondissement. Het is het derde park in Parijs naar oppervlakte (circa 25 ha), en kent veel hoogteverschillen en fraaie uitzichten over de stad. Geschiedenis Napoleon III liet het park tussen 1864 en 1867 realiseren door Jean-Charles Alphand, ten tijde van de Haussmanniaanse stedelijke veranderingen. Het park vertoont een duidelijke Engelse invloed. Wegens beperking van bebouwbare oppervlakte wordt er handig omgesprongen met verschillende schaalgroottes. Opvallend punt is de tempel van de Sibylle, die in 1869 werd opgericht door architect Gabriel Davioud. Verder is er een meertje met een eiland, een grot, twee bruggen (waarvan er een bekendstaat als de Zelfmoordbrug, ofwel de Pont des Suicidés). Situatie De hoofdingang is gelegen op de Place Armand-Carrel waar ook het gemeentehuis van het 19e arrondissement zich bevindt. 's avonds is het park gesloten. Onder het park rijdt metrolijn 7bis. Galerij Zie ook Buttes Chaumont (metrostation) Externe link (en) Informatie op de officiële website van de stad Parijs
Parc des Buttes Chaumont

Parc des Buttes Chaumont – publiczny park położony w Paryżu. Etymologia nazwy parku pochodzi ze słów "Buttes" (oznaczającego wzgórze) oraz "Chaumont" (oznaczające łysą górę). Obecnie Parc des Buttes Chaumont jest jednym z największych parków w całej Francji oraz popularnym miejscem odwiedzanym przez paryżan w czasie dni wolnych od pracy. Park Buttes Chaumont znajduje się w północno-wschodniej części 19 dzielnicy Paryża. Powstał na miejscu głęboko eksploatowanego kamieniołomu, a decyzja o budowie parku została podjęta przez cesarza Francji, Napoleona III Bonaparte po tym jak kamieniołom został włączony w granice administracyjne Paryża. Budowa parku rozwinęła się dzięki Georges'owi Haussmannowi oraz inżynierowi Jeanowi-Charles Alphandowi. Projekt budowy parku był trudny i czasochłonny, jednakże po czterech latach prac w 1867 roku Parc des Buttes Chaumont został oficjalnie oddany do użytku. Obecnie w parku znajdują się m.in. takie gatunki roślin jak: cedr libański, cedr himalajski, miłorząb dwuklapowy, leszczyna bizantyjska, wiąz syberyjski, ostrokrzew kolczasty a także bambus Zanthoxylum oraz wiele innych. Jedną z głównych atrakcji parku jest świątynia Sybilli zaprojektowana i zbudowana w 1869 roku. Świątynia znajduje się na szczycie góry wznoszącej się ponad parkiem. Główne wejście do parku znajduje się od strony pałacu Armand-Carrel, gdzie mieści się merostwo 19 dzielnicy Paryża. Oprócz tego park posiada ponad 5 dużych bram wejściowych, którymi są: Porte Bolivar, Porte de la Villete, Porte Secrétan, Porte de Crimée, Porte Fessart; oprócz nich w skład parku wchodzi także 7 mniejszych wejść oraz bram. Obecnie w parku oraz jego okolicach znajdują się m.in. hotele, restauracje oraz kawiarnie. W parku znajduje się także darmowa strefa Wi-Fi dla użytkowników przenośnych komputerów, chcących skorzystać z dostępu do internetu. Bibliografia Downie, David (2005). "Montsouris and Buttes-Chaumont: the art of the faux", Paris, Paris: Journey into the City of Light. Fort Bragg: Transatlantic Press, pp. 34–41. ISBN 0-9769251-0-9. Fierro, Alfred (1999). "Buttes-Chaumont", Life and History of the 19th Arrondissement. Paris: Editions Hervas, pp. 80–100. ISBN 2-903118-29-9.
Бют-Шомон (парк)

Парк Бют-Шомон (фр. parc des Buttes-Chaumont) — городской парк 19 округа Парижа, расположенного в северо-восточной части города, общей площадью 24,73 га. История парка Это третий по величине парижский парк среди насчитывающихся в городе 426 садов и парков, сразу после парка Ля Вилетт в том же округе и сада Тюильри. Создан в эпоху Наполеона III мэром города бароном Османом. Создатель парка — Адольф Альфан, занимавшийся также планировкой Булонского леса, — предпочёл более свойственные природе изогнутые линии прямым линиям традиционного французского парка. За подбор и высадку растений отвечал главный садовник Парижа Жан-Пьер Барийе-Дешан. Парижа Храм Сивиллы возведён архитектором Габриэлем Давью (фр. Gabriel Davioud) в 1869 году. В XIV—XVIII веках на территории парка располагалась грандиозная каменная виселица Монфокон, из-за чего эта местность была пустынной и непригодной для проживания. Статистика Парк в цифрах: почти 25 га общей площади (247 316 м²) 12 га зелёных газонов 6 га цветочных насаждений площадь озера 1,5 га 1 га каменных насыпей 5,5 км дорожного покрытия 2,2 км пешеходных тропинок См. также Парк Ля Вилетт Ссылки (фр.) Описание парка на сайте парижской мэрии
Парк Бютт-Шомон

Парк Бютт-Шомон (фр. parc des Buttes-Chaumont) — міський парк 19 округу Парижа, розташованого в північно-східній частині міста, загальною площею 24,73 га. Історія парку Це третій за величиною паризький парк серед 426 садів і парків Парижа після парку Ла-Вілетт у тому самому окрузі й саду Тюїльрі. Створений в епоху Наполеона III мером міста бароном Османом. Творець парку — Жан-Шарль Альфан (Jean-Charles Alphand), який також займався плануванням Булонського лісу, волів вдатися тут до більш властивих природі вигнутих лінії на відміну до прямих ліній традиційного французького саду. Храм Св. Сибілли споруджений за проектом архітектора Габріеля Давью (Gabriel Davioud) в 1869 році. Статистика Парк у цифрах: Майже 25 га загальної площі (247 316 m²) 12 га зелених газонів 6 га квіткових насаджень Площа озера 1,5 га 1 га кам'яних насипів 5,5 км дорожнього покриття 2,2 км пішохідних стежок Див. також Парк Ла Вілетт Література Alan Tate: Great City Parks, Taylor & Francis, 2001, ISBN 0-419-24420-4 Посилання Опис парку на сайті паризької мерії
Hôtel de Lauzun

Hôtel de Lauzun, též Hôtel Pimodan je městský palác v Paříži. Nachází se ve 4. obvodu na nábřeží Quai d'Anjou č. 17 na ostrově sv. Ludvíka. Palác je majetkem města a slouží k pořádání oficiálních recepcí pařížského starosty. Historie Palác Lauzun postavil v letech 1650–1658 architekt Louis Le Vau pro finančníka Charlese Gruyna. Výzdobu provedli malíři Sébastien Bourdon (1616–1671), Charles Le Brun (1619–1690), Eustache Lesueur (1616–1655) a Pierre Patel (1604–1676). V roce 1682 palác koupil Antonin Nompar de Caumont, vévoda de Lauzun, po kterém nese palác jméno. V roce 1685 ho koupil markýz Richelieu, který ho v roce 1709 prodal královskému sekretáři Pierrovi Françoisovi Ogierovi. Po něm palác zdědil jeho syn Jean-François Ogier, od kterého ho koupil roku 1764 René-Louis de Froulay, markýz de Tessé. V roce 1769 palác přenechal svým vnukům z rodiny Saulx-Tavannes, kteří ho v roce 1779 prodali markýzovi de Lavallée de Pimodan a ten palác vlastnil až do Velké francouzské revoluce. V letech 1843–1845 zde měl Charles Baudelaire pronajatý malý byt v posledním patře vedoucí na dvůr. K jeho sousedům patřili rovněž spisovatel Théophile Gautier a malíř Joseph Ferdinand Boissard de Boisdenier (1813–1866). V roce 1906 byla budova zapsána mezi historické památky a v roce 1928 palác koupilo město Paříž. Na nádvoří, na fasádě mezi okny ve druhém patře se nacházejí sluneční hodiny, které mohou sloužit i jako kalendář. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Hôtel de Lauzun na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hôtel de Lauzun na Wikimedia Commons (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek (francouzsky) Palác na Structurae (francouzsky) Dějiny paláce (francouzsky) Palác na stránkách města Paříže