NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Madeleine (stanice metra v Paříži)

Madeleine je přestupní stanice pařížského metra mezi linkami 8, 12 a 14. Nachází se v 8. obvodu v Paříži pod náměstím Place de la Madeleine. Historie Stanice byla otevřena 5. listopadu 1910 jako součást tehdejší nové linky A (dnes linka 12), kterou provozovala Compagnie Nord-Sud. Dne 13. července 1913 byla zprovozněna nová linka 8. která vedla i přes stanici Madeleine. 15. října 1998 byla otevřena linka 14, které zde měla konečnou stanici až do roku 2003. Stanice je nechvalně proslulá zápachem sirovodíku z důvodu špatného těsnění stanice. Název Jméno stanice je odvozeno od sousedního kostela La Madeleine – sv. Máří Magdalény. Zajímavosti v okolí Église de la Madeleine Olympia Place Vendôme Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Madeleine (métro de Paris) na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Madeleine (stanice metra v Paříži) na Wikimedia Commons
Madeleine metróállomás

A Madeleine egy metróállomás Franciaországban, Párizsban, a párizsi metró 8-as, 12-es és 14-es metróvonalain. Nevezetességek a közelben A Madeleine-templom Metróvonalak Az állomást az alábbi metróvonalak érintik: 8-as metróvonal 12-es metróvonal 14-es metróvonal Kapcsolódó állomások A metróállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Concorde (Balard, 8-as metróvonal) Opéra (Pointe du Lac, 8-as metróvonal) Saint-Lazare (Mairie d’Aubervilliers, 12-es metróvonal) Concorde (Mairie d’Issy, 12-es metróvonal) Saint-Lazare (Saint-Denis Pleyel, 14-es metróvonal) Pyramides (Aéroport d'Orly, 14-es metróvonal) Kapcsolódó szócikkek Párizs metróállomásainak listája Irodalom Roland, Gérard (2003). Stations de métro: D’Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton. További információk
Madeleine (metropolitana di Parigi)

Madeleine è una stazione delle linee 8, 12 e 14 della metropolitana di Parigi. La stazione La stazione venne aperta nel 1913 ed il suo nome ricorda il piccolo villaggio che si era sviluppato nel VI secolo, ad ovest della capitale per merito del vescovo di Parigi. Esso venne subito conosciuto come la Ville-l'Évêque e la sua cappella venne dedicata a Maria Maddalena nel XIII secolo. Interscambi Bus RATP - 24, 42, 52, 84, 94, OpenTour Voci correlate Stazioni della metropolitana di Parigi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Madeleine
Madeleine (stacja metra)

Madeleine – stacja 8., 12. i 14. linii metra w Paryżu. Stacja znajduje się na granicy 8. dzielnicy Paryża. Na linii 8 została otwarta 13 lipca 1910 r, na linii 12 - 5 listopada 1910, a na linii 14 - 15 października 1998. Zobacz też metro w Paryżu
Мадлен (станция метро)

Мадлен (фр. Madeleine) — пересадочный узел Парижского метрополитена между линиями 8, 12 и 14, расположенный в центральной части города в VIII округе. На станции установлены платформенные раздвижные двери. История Первым открылся 5 ноября 1910 года зал линии 12 (тогда ещё линии А компании Север-Юг) в составе участка Порт-де-Версаль — Нотр-Дам-де-Лорет. 13 июля 1913 года открылся зал линии 8 в составе первого пускового участка Шарль-Мишель — Опера. Позднее часть этого участка перешла в состав линии 10, но станция "Мадлен" осталась в составе линии 8. Зал линии 14 открылся 15 октября 1998 года в составе первого участка Мадлен — Библиотек-Франсуа-Миттеран, который оставался конечной станцией данной линии вплоть до открытия станции "Сен-Лазар" в декабре 2003 года. В 2009 году в переходе между залами линий 12 и 14 был размещён витраж Ивана Лубенникова "Курочка Ряба", подаренный Московским метрополитеном в ответ на редизайн одного из лестничных сходов в один из вестибюлей пересадочного узла станций Московского метро "Киевская". Этимология названия Станция названа по церкви Мадлен, построенной в XVIII веке. Путевое развитие К западу от зала линии 14 располагается перекрёстный съезд, использовавшийся в 1998—2003 годах, когда станция была конечной для данной линии. Галерея Примечания Источники Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D’Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.
Madeleine (Paris metro)

Madeleine är en tunnelbanestation i Paris metro som trafikeras av linje 8, linje 12 samt linje 14. Stationen öppnade redan år 1910 på linje 12 och 1913 tillkom linje 8. Den senaste linjen som byggts till stationen är linje 14 vars station öppnade 1998 och Madeleine är en av metrons större knutpunkter. Namnet kommer från kyrkan Église de la Madeleine som ligger vid stationen. Fotogalleri Referenser Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D’Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Madeleine (Paris metro).
Pont d’Arcole

Pont d'Arcole (česky Arcolský most) je silniční most přes řeku Seinu v Paříži. Nachází se ve 4. obvodu, kde spojuje pravý břeh u Pařížské radnice a ostrov Cité, kde stojí nemocnice Hôtel-Dieu. Most byl pojmenován podle bitvy u italského města Arcole, ve které Napoleon Bonaparte v roce 1796 porazil Rakousko. Historie O výstavbě mostu na tomto místě se uvažovalo již v 18. století, ale visutý most pro pěší zde byl zřízen až v roce 1828. V letech 1854–1856 byl nahrazen pevnějším kovovým mostem, který umožňoval i průjezd vozidel. Dne 16. února 1888 se most propadl o 20 cm, takže poté musel být zpevněn. V letech 1994 a 1995 byl most znovu přezkoumán. Přes tento most dorazily v srpnu 1944 první vozy 2. obrněné divize generála Leclerca do centra při osvobozování Paříže. Architektura Most má jeden železný oblouk, celková délka mostu činí 80 metrů a šířka 20 metrů (12 m vozovka, 4 m každý chodník). Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pont d'Arcole na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pont d'Arcole na Wikimedia Commons (francouzsky) Historie mostu na Structurae
Pont d’Arcole

Der Pont d’Arcole ist eine Pariser Brücke über den großen Arm der Seine. Sie liegt im 4. Arrondissement und verbindet den Quai des Gesvres und den Quai de l'Hôtel de Ville am rechten Seine-Ufer (Rive droite) mit dem Quai de la Corse und dem Quai aux Fleurs auf der Île de la Cité. Über die Bogenbrücke führt eine zweispurige Straße. Konstruktion Der Pont d’Arcole ist eine Bogenbrücke aus Schmiedeeisen mit einer Spannweite von 80 m. Zwölf schmiedeeiserne Träger bilden den Brückenbogen. Das 20 m breite Brückendeck ist unterteilt in insgesamt 12 m breite Fahrbahnen und jeweils 4 m breite Gehwege. Sie besteht aus 1120 Tonnen Schmiedeeisen. Geschichte Seit 1828 gab es an der Stelle der heutigen Brücke eine Hängebrücke für Fußgänger unter dem Namen Pont de l’Hôtel-de-Ville mit einem als Triumphbogen ausgebildeten Pylon. Zur Erinnerung an ein Ereignis der Julirevolution von 1830 erhielt sie den Namen Pont d’Arcole: Am 28. Juli strömte das Volk über die Brücke und belagerte das Rathaus. Die Schweizergarde eröffnete das Feuer auf die Brücke. Ein junger Mann wollte die Menge anfeuern und rief: «En avant! Si je meurs, je m'appele d’Arcole!» (deutsch: „Auf, nach vorn! Wenn ich sterbe, heiße ich d’Arcole!“) Er wurde darauf tödlich getroffen. Es ist unbekannt, wer er war und wie er tatsächlich hieß. Bald machte der zunehmende Verkehr den Bau einer größeren Brücke erforderlich. Zwischen 1854 und 1856 wurde sie deshalb nach Plänen der Architekten Alphonse Oudry und Nicolas Cadiat gebaut. Die Baukosten betrugen 1,15 Mio. Francs. Der Pont d’Arcole war die erste Pariser Brücke ohne Stützpfeiler. Außerdem ist sie gänzlich aus Schmiedeeisen statt Gusseisen gefertigt und war damit eine der ersten schmiedeeisernen Bogenbrücken überhaupt. 1889 wurden kleinere Änderungen ausgeführt. Am 22. Januar 1871 kam es auf der Brücke zu heftigen Zusammenstößen zwischen Demonstranten für die Kommune und der Nationalgarde mit entsprechenden Schäden auch an der Brücke. 1994 und 1995 wurde die Brücke umfassend renoviert. Weblinks Einzelnachweise
Pont d'Arcole

The Pont d'Arcole (French pronunciation: [pɔ̃ daʁkɔl]) is a bridge in Paris over the River Seine. It is served by the Metro station Hôtel de Ville. History The need for a bridge communicating between place de Grève (now Place de l'Hôtel-de-Ville) and the île de la Cité had been felt for years. Called the passerelle de Grève or the pont de l'Hôtel-de-Ville for the first two years of its life, its present name - according to the most generally accepted hypothesis - comes from the Battle of the Bridge of Arcole, in which Napoleon personally led a charge waving the tricolour and defeated the Austrians in 1796. The other hypothesis is that a young republican killed in the "Three Glorious Days" of the July Revolution - cut down as he planted the tricolour - cried "Remember that I am called Arcole" just before his death, presumably as he was imitating Bonaparte's action. This account is reported in the English guide "Paris; Its Historical Buildings and Revolutions" (C. Cox, London 1849) It was only in 1828 that a suspension bridge for pedestrians with two 6m-wide carriageways, supported from a central pier in midstream, was built by Marc Seguin. In 1854, with increased traffic due to the prolongation of the rue de Rivoli, it was replaced by a more substantial metal structure that could also be used by vehicular traffic. The pont d'Arcole was built to the plans of Alphonse Oudry (1819–1869), retired Ingénieur des Ponts et Chaussées and his partner Nicolas Cadiat; the structure was innovative in that it was the first unsupported bridge across the Seine to be made entirely in wrought iron rather than cast iron. The low arch, only lightly cambered, was also innovative, and on 16 February 1888 it suddenly sagged by 20 cm and had to be consolidated. It was only between 1994 and 1995 that the city council made overall repairs to the bridge's roadways, reviewing its waterproofing and paintwork at the same time. The bridge is also historically notable in that it was over this bridge that the first tanks of Général Leclerc's 2nd Armored Division rolled on their way to the place de l'hôtel de ville during the Liberation of Paris in August 1944. Notes External links (in French) Site of the mairie de Paris (in French) Structurae
Puente de Arcole

El puente de Arcole (del francés: Pont d'Arcole) es un puente parisino sobre el río Sena situado en el IV Distrito de la ciudad. Une la Isla de la Cité con el Ayuntamiento de París. En 1999, quedó incluido dentro de la delimitación del ámbito de Riberas del Sena en París, bien declarado patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ Historia La primera versión del puente, un puente suspendido de 6 metros y con un apoyo central en el río, se construyó en 1828. Inicialmente de uso peatonal, se llamó durante sus dos primeros años de vida Pasarela de Grève (Pasarelle de Grève). Tras ello adoptó su nombre actual. Aunque algunas hipótesis sitúan el origen del nombre en la conmemoración de la Batalla del puente de Arcole, la versión más extendida indica que el nombre proviene de la muerte de un joven republicano llamado Arcole cerca del propio puente durante la Revolución de 1830.​​ En 1854, se decidió hacer un puente más resistente y permitir así el paso de vehículos. La nueva obra de hierro forjado, en lugar del habitual para la época hierro fundido, sorteaba el río sin apoyo central lo que suponía un gran avance técnico.​ En 1945, fue usado por las tropas del General Leclerc para llegar hasta el Ayuntamiento de París durante la liberación de la ciudad de la ocupación alemana. En 1995, el puente fue pintado y se realizaron obras de cara a mejorar su impermeabilidad.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Puente de Arcole.
Pont d'Arcole

Il Pont d'Arcole è un ponte di Parigi che attraversa la Senna. Esso collega l'Hôtel de Ville sulla riva destra all'Hôtel-Dieu sull'Île de la Cité Il suo nome è probabilmente la commemorazione della battaglia del ponte di Arcole, che vide la vittoria di Napoleone Bonaparte sugli austriaci nel 1796, nel corso della prima Campagna d'Italia. Storia Ponte sospeso (1828) Nel 1827 un'ordinanza regia autorizzò la costruzione di un ponte fra la Place de l'Hôtel-de-Ville e l'île de la Cité.. Costruito nel 1828 da Marc Seguin, fu aperto alla circolazione il 21 dicembre del medesimo anno. Questo ponte sospeso era composto di due campate di circa 40 metri. La sua larghezza era di soli 3,50 metri tra i due parapetti ed era riservato ai pedoni. Venne subito denominato pont de la Grève nei suoi due primi anni di vita. In seguito assunse il nome attuale. Opera metallica (1854) Nel 1854 fu sostituito da un'opera metallica più solida e che permetteva il passaggio di veicoli concepiti da Nicolas Cadiat e Alphonse Oudry. Il ponte di Arcole fu allora innovatore: fu il primo ponte in ferro senza appoggi sulla Senna, interamente realizzato in ferro e non più in ghisa. . Il 16 febbraio 1888 il ponte si abbassò bruscamente di 20 centimetri e dovette quindi essere consolidato. La concezione del ponte lo rendeva molto sensibile agli effetti termo-igrometrici . Fu attraverso il ponte d'Arcole che giunsero sulla piazza dell'Hôtel de Ville i primi carri armati della 2ª divisione corazzata del generale Leclerc alla liberazione di Parigi nell'agosto del 1944. Fu solamente tra il 1994 e il 1995 che la città di Parigi procedette al rifacimento completo del piano stradale, rivedendo la tenuta stagna e la verniciatura alla prima occasione. Nel 2012, la città di Parigi rinnovò l'illuminazione del ponte di Arcole per ridurre del 90% il consumo di energia dell'opera Descrizione Il ponte d'Arcole fu il primo ponte parigino in ferro; largo 20 metri e con una struttura metallica ad arco unico di 80 metri di luce posto fra due spallette in pietra, fu realizzato nel 1856 sotto la direzione dell'ingegner Alphonse Oudry. Fu costruito in meno di tre mesi. Trasporti Il ponte è servito dal Métro attraverso la stazione Hôtel de Ville. Note Bibliografia (FR) Félix et Louis Lazare, Dictionnaire historique des rues et monuments de Paris en 1855 avec les plans des 48 quartiers, Maisonneuve & Larose, p. 796, ISBN 2-86877-184-X. . (FR) Alphonse Oudry, Le nouveau pont d'Arcole, pp. 2-3, Nouvelles annales de la construction, septembre 1855 Gallica (FR) Louis Canler, Mémoires de Canler, ancien chef du service de Sûreté, chap.XXV : Pont d'Arcole, Paris : F. Roy, 2ème éd., 1882, vol.1, p. 181 [2], pour le massacre du 28 juillet 1832. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Pont d'Arcole Collegamenti esterni (EN) Pont d'Arcole, su Structurae. (FR) Ponts sur la Seine sur le site de la mairie de Paris, su paris.fr (archiviato dall'url originale il 29 agosto 2012).
Pont d'Arcole

De Pont d'Arcole ("Arcolebrug") is een brug over de rivier de Seine in de Franse hoofdstad Parijs. Deze brug is in 1854–1856 gebouwd. Locatie De brug verbindt het Île de la Cité in het 4e arrondissement (Parijs) met het 1e arrondissement. De brug ligt vlak bij het metrostation Hôtel de Ville. Geschiedenis Al sinds de 18e eeuw werd er geroepen om een brug op deze locatie, maar het duurde tot 1828 voor er een werd gebouwd: een 6 meter brede hangbrug voor voetgangers, door Marc Seguin ontworpen en gebouwd tussen de Place de Grève (vandaag de dag de Place de l'Hôtel-de-Ville) en het Île de la Cité. In 1854 werd deze vervangen door een solide metalen constructie, waardoor ook wagens eroverheen konden. Het ontwerp van deze Pont d'Arcole was baanbrekend: het was de eerste brug zonder steunpunt over de Seine die volledig van ijzer was gemaakt (en niet van gietijzer, zoals gebruikelijk). Op 16 februari 1888 zakte de Arcole plotseling twintig centimeter naar beneden en moest dus worden versterkt. Pas in 1994 besloot de gemeente Parijs tot een volledige renovatie van het brugdek. Tegelijkertijd werden de waterdichtheid en de verf nagekeken. De renovatie was voltooid in 1995. De Pont d'Arcole heeft speciale historische waarde omdat de wagens van de 2e Pantserdivisie van Generaal Leclerc over deze brug de stad binnenreden tijdens de bevrijding van Parijs in augustus 1944. Naamgeving De brug heette twee jaar Passerelle de Grève voordat hij werd omgedoopt - volgens het bekendste verhaal ter ere van de Slag bij de brug van Arcole bij de Adige. Hier versloeg Napoleon Bonaparte in 1796 de Oostenrijkers. Een andere theorie is dat een jonge republikein tijdens gevechten in de Julirevolutie net de Franse vlag had geplant toen hij werd neergeschoten. Zijn laatste woorden zouden zijn geweest: "Rappelez-vous que je m'appelle Arcole!" (Onthoud dat ik Arcole heet!) Externe links (fr) Bruggen op Paris.fr (fr) De brug op Structurae.fr
Pont d’Arcole

Pont d’Arcole – most w Paryżu. Historia Od średniowiecza do 1828 na miejscu mostu funkcjonowała jedynie sześciometrowa przeprawa piesza pod nazwą Passelerie de Grève, wzniesiona przez Marca Séguina. W 1828 obiekt został zastąpiony szerszym mostem, a w 1856 roku, w związku ze zmianami w układzie urbanistycznym miasta wzniesiono nowy most według projektu Nicolasa Cadiata, żelazny, pierwszy most na tym miejscu, który pozwalał zarówno na ruch pieszy, jak i kołowy. Był to zarazem pierwszy żelazny most w Paryżu, który wiódł przez całą szerokość rzeki nie przebiegając przez jedną z wysp. Błąd konstrukcyjny sprawił, że w 1888 most nieoczekiwanie obsunął się o 20 cm i musiał być gruntownie wyremontowany. Ponowną renowację przeszedł w latach 1994–1995. W 1944 to przez ten most do ratusza paryskiego weszła dywizja generała Leclerca w dniu wyzwolenia miasta. Nie jest konkretnie ustalone pochodzenie nazwy mostu. Może on nosić imię słynnej bitwy stoczonej przez Bonapartego, jak również nazwisko jednej z ofiar rewolucji lipcowej – młodego republikanina, który zginął na moście, niosąc na czele pochodu trójkolorowy sztandar. Most ma 80 metrów długości, 20 szerokości. Jest to most jednołukowy. Przypisy Linki zewnętrzne Informacja o moście na stronach Paryża
Аркольский мост (Париж)

Аркольский мост (фр. Pont d'Arcole) — мост в центре Парижа, соединяет остров Ситэ с правым, северным берегом Сены и площадью перед столичной мэрией, бывшей Гревской. Нынешний мост установлен в 1856 году; это уже второй мост на этом месте, первоначальный был подвесным и пешеходным (1828) и звался попросту Гревским. Нынешнее название дано Наполеоном III в честь победы его дяди в Аркольском бою. Аркольский мост — самый первый металлический мост в Париже; выполнен из чугуна; ширина моста 20 метров; представляет собой металлическую конструкцию в виде арки с пролётом в 80 м, опирающейся на каменные опоры. Установлен в 1856 году под руководством инженера Альфонса Удри (Alphonse Oudry, 1819—1869); работы были закончены за короткий срок, всего за 3 месяца. Расположение
Аркольський міст

Арко́льский міст (фр. Pont d'Arcole) — міст у центрі Парижа, з'єднує острів Сіте з правим, північним берегом Сени та площею перед столичною мерією, колишньою Гревською площею. Історія Нинішній міст було встановлено 1856 року. Це вже другий міст на цьому місці, перший був підвісним та пішохідних (1828) та називався Гревським, за назвою площі. Нинішню назву дано Наполеоном III на честь перемоги його дядька, Наполеона Бонапарта в Аркольській битві. Аркольский міст — перший металевий міст у Парижі. Міст виготовлено з чавуну. Ширина моста 20 метрів. Міст являє собою металеву конструкцію у вигляді арки з прольотом 80 м, що спирається на кам'яні опори. 1856 року міст було встановлено під керівництвом інженера Альфонса Удрі (Alphonse Oudry, 1819–1869). Усі роботи було закінчено за короткий термін, усього за 3 місяці. 22 січня 1871 року на мосту відбулися запеклі сутички між прихильниками Паризької комуни та національною гвардією. У серпні 1944 року по Аркольському мосту до Паризької мерії в'їхали перші танки генерала Леклерка під час операції зі звільнення Парижа від нацистського війська. У 1994–1995 роки було проведено роботи з ґрунтовної реставрації мосту. Література Félix et Louis Lazare, Dictionnaire historique des rues et monuments de Paris en 1855 avec les plans des 48 quartiers, Maisonneuve & Larose, 796 p. ISBN 2-86877-184-X . Alphonse Oudry, Le nouveau pont d'Arcole, P.2-3, Nouvelles annales de la construction, septembre 1855 Gallica [Архівовано 3 лютого 2017 у Wayback Machine.] Посилання Мости через Сену на сайті мерії Парижа Аркольський міст на сайті Structurae [Архівовано 8 грудня 2012 у Archive.is]
Josefschwestern von Cluny

Die Josefschwestern von Cluny (auch: Cluny-Schwestern) sind seit 1807 eine weltweit missionierende, unterrichtende und pflegende römisch-katholische Ordensgemeinschaft mit Sitz in Paris. Geschichte Die 1807 von Anne-Marie Javouhey in Chalon-sur-Saône gegründete Ordenskongregation nahm 1812 ihren Sitz in Cluny und nannte sich künftig Sœurs (de) Saint-Joseph de Cluny (Ordenskürzel: S.J.C.), deutsch: „Josefschwestern von Cluny“, auch kurz: „Cluny-Schwestern“ (englisch: Cluny Sisters) oder „Sankt Josef von Cluny-Schwestern“. Sie breitete sich in Frankreich aus, dann in den französischen Kolonien (Réunion 1816, Senegal 1819, Französisch-Guayana, Guadeloupe, Martinique, Saint-Pierre und Miquelon und Puducherry, in Indien 1822–1827). Nach dem Tod der Gründerin folgte ihr 1851 ihre leibliche Schwester Rosalie Javouhey (1790–1868) in der Leitung nach. Sie erreichte 1854 die Anerkennung der Kongregation durch Papst Pius IX. Generaloberin ist seit 2012 Claire Houareau SJC. Verbreitung Der Kongregation gehören etwa 2600 Schwestern an (Stand 2017). Die weltweit 30 Ordensprovinzen überspannen alle Kontinente (stärkste Konzentration in Indien, im deutschsprachigen Raum nicht vertreten): Europa: Frankreich-Schweiz, Italien, Spanien, Portugal, Polen, Großbritannien-Irland Afrika: Zentralafrika, Westafrika, Angola/Guinea-Bissau, Guinea, Demokratische Republik Kongo, Senegal/Niger, Mosambik, Seychellen-Tansania, Madagaskar, Réunion Amerika: USA und Kanada, Saint-Pierre und Miquelon, Westindien, Antillen/Guyana, Haiti, Brasilien, Paraguay/Argentinien, Peru-Kuba Asien: Nordindien-Ebenen (Kalkutta), Nordostindien/Nepal (Kalimpong), Südindien (Tiruchirappalli), Südmittelindien (Salem), Südostindien (Puducherry), Südwestindien (Bangalore) Australien und Pazifik: Australien/Papua-Neuguinea, Neuseeland/Philippinen, Französischer Pazifik Literatur in der Reihenfolge des Erscheinens Saint-Joseph de Cluny. D’un hémisphère à l’autre. Maison Mère de la Congrégation, Paris 1924–1925. 150 years of witness and worship. The Sisters of St. Joseph of Cluny in the Caribbean, 1836–1986. The Sisters of St. Joseph of Cluny, Port-of-Spain 1986. Geneviève Lecuir-Nemo: Anne-Marie Javouhey. Fondatrice de la congrégation des Soeurs de Saint-Joseph de Cluny (1779–1851). Karthala, Paris 2001. Weblinks Webauftritt der Kongregation, französisch Fußnoten
Congregação de São José de Cluny

A Congregação de São José de Cluny, também conhecida como a Congregação das Irmãs de São José de Cluny, é uma ordem monástica feminina da Igreja Católica Romana fundada a 12 de maio de 1807 por Ana Maria Javouhey. A congregação dedica-se à educação e à assistência aos doentes e defavorecidos, tendo uma longa tradição na área da enfermagem. Referências