NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pont des Invalides

The Pont des Invalides (French pronunciation: [pɔ̃ dez‿ɛ̃valid]) is the lowest bridge traversing the Seine in Paris. History The story of this bridge started in 1821, when engineer Claude Navier conceived a technologically revolutionary bridge that crossed the Seine in one single reach without any point of support in between. The proposed suspension bridge, the construction of which started in 1824, was meant to be erected opposite to the Hotel des Invalides on the site of the current Pont Alexandre III. Navier failed to leave a safety margin on top of his calculations, and the contract to build the bridge was unusually rigid. After Navier's plan had been approved by the private investment company, the contractor could not make changes without approval, and there was no authorization to suggest improvements. The bridge became unsafe after cracking of the anchorages due to natural settling and additional movement after a water main break near the buttresses. The bridge had to be dismantled, and Navier was chastised by a government committee for relying too much on mathematics. He was even compared unfavorably to the accomplishments of (French rival) British bridge builders. After a settlement between the contractor and investors was reached, the raw materials were reused for other bridges, with designs to be provided by the head investor Alain Desjardins, which were widely seen as less elegant. In response to complaints from the defenders of the Invalides perspective, the Public Services decided to shift the bridge site downriver. Therefore, in 1829, two engineers, de Verges and Bayard de la Vingtrie, completed the construction of a proper suspension bridge supported by two piers in the Seine and three porticos, each 20 m in height. Unfortunately, due to rapidly growing wear on the bridge, its access had to be regulated in 1850. In 1854, the bridge was demolished to be replaced by a new one in time for the upcoming Exposition Universelle (1855) in Paris. Paul-Martin Gallocher de Lagalisserie and Jules Savarin used the existing piers of the former suspension bridge and a newly added central pier to build an arch bridge in masonry on the same site. The new pier was adorned with sculptures in two allegorical themes: the Land Victory by Victor Vilain upriver; the Maritime Victory by Georges Diébolt downstream, whereas the two old piers were adorned with sculptures of military trophies bearing the imperial coat of arms, both the work of Astyanax-Scévola Bosio. Despite being stronger, the new bridge still sustained a subsidence between 25 and 30 cm in 1878, and lost two arches during the winter of 1880 (restored by the end of the year). The bridge has been quite secure since then and the only modification made in the 20th century was the expansion of its pavement in 1956. After the 2024 Summer Olympics, one of the two lanes for general traffic has been converted into a second bus lane. Access References External links (in French) Bridge history (in French) More bridge history
Puente de los Inválidos

El puente de los Inválidos (del francés: pont des Invalides) es un puente parisino sobre el río Sena que une el VII Distrito con el VIII Distrito. En 1999, quedó incluido dentro de la delimitación del ámbito de Riberas del Sena en París, bien declarado patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ Historia Fue en 1821, cuando el ingeniero Claude-Louis Henri Navier se puso a trabajar sobre un puente técnicamente revolucionario que pretendía sortear el río con un puente colgante de un solo arco y que se situaba en el mismo lugar que el actual puente Alejandro III. En 1824, se inició una obra que jamás pudo completarse debido a varios corrimientos de tierra en las orillas y a varias rupturas de la estructura.​ Ante la inviabilidad del proyecto inicial, se decidió optar por un nuevo proyecto que se situó en un nuevo emplazamiento, río abajo. La nueva obra se concluyó en 1829 y mostraba un puente de tres arcos con dos pilas de mampostería que sostenían, en el río, la estructura. Rápidamente, la nueva obra empezó a dar problemas y su tráfico, tanto para vehículos como para personas, tuvo que ser restringido. En 1854, y de cara a la Exposición Universal de 1855, fue parcialmente demolido y sustituido por la versión actual. Paul-Martin Gallocher de Lagalisserie y Jules Savarin, encargados de la obra, decidieron aprovechar parte de la estructura anterior añadiendo una nueva pila.​ Aunque más resistente que su versión anterior el puente ha seguido dando muestras de debilidad, así, en 1880 fue necesario reconstruir dos de sus arcos tras el duro invierno.​ Para la Exposición Universal de 1900 fue doblado aguas abajo con una pasarela peatonal. En 1956, se ampliaron sus aceras.​ Descripción El puente tiene una longitud de 152 metros y una anchura de 18 metros. Posee cuatro arcos que sortean el río con tres apoyos. Todos los pilares están decorados. Las dos pilas nuevas (construidas para la Exposición Universal de 1855) muestran dos grupos alegóricos que representan la Victoria de la tierra (obra de Victor Vilain) y la Victoria marína (obra de Georges Diebolt). Los pilares antiguos muestran, por su parte, trofeos militares y escudos de armas imperiales. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Puente de los Inválidos. Detalle de las esculturas del puente
Pont des Invalides

Le pont des Invalides est le plus bas pont situé à Paris et traversant la Seine. Situation et accès Ce site est desservi par les stations de métro Champs-Élysées - Clemenceau, Alma - Marceau, Invalides et La Tour-Maubourg. Origine du nom Il porte ce nom en raison du voisinage de l'esplanade des Invalides. Historique L'histoire de ce pont débute en 1821, lorsque l'ingénieur Claude Navier travaille à la conception d'un pont techniquement révolutionnaire destiné à être construit face à l'hôtel des Invalides (à l'emplacement de l'actuel pont Alexandre-III). La construction d'un pont suspendu devant franchir la Seine sans point d'appui débute donc en 1824. Hélas, des ruptures et des éboulements condamnent le projet à la démolition avant même sa mise en service. À la suite de plaintes de défenseurs de la perspective des Invalides, l'Administration décide de transférer le futur pont en aval. Cette fois, il s'agit d'un pont suspendu en trois parties supportées par des portiques de 20 m de haut, avec deux piles dans la Seine. Les ingénieurs Marie Fortuné de Vergès et Bayard de la Vingtrie terminent leur ouvrage en 1829, mais celui-ci fatigue rapidement et son accès doit être réglementé dès 1850. En 1854, il est démoli en vue de son remplacement pour l'Exposition universelle de 1855. C'est Paul-Martin Gallocher de Lagalisserie et Jules Savarin qui utilisent les piles existantes du pont suspendu précédent et y ajoutent une nouvelle pile centrale, pour bâtir un pont en arc en maçonnerie. La nouvelle pile est décorée de deux groupes allégoriques, La Victoire terrestre par Nicolas-Victor Vilain en amont et La Victoire maritime par Georges Diebolt en aval, tandis que les anciennes piles sont ornées de trophées militaires aux armes impériales, œuvres d'Astyanax-Scévola Bosio. Lors de la construction de ce second pont, une barque formée d’un tronc de chêne est découverte. Elle est datée des invasions Normandes. Pourtant plus solide, ce pont subit en 1878 un tassement de 25 à 30 cm. La débâcle de la Seine de janvier 1880 renverse deux arches qui sont rétablies dès la fin de l'année. Le pont est stable depuis lors, et la seule modification du XXe siècle sera l'élargissement de ses trottoirs en 1956. Les arches sont les plus basses des ponts de Paris. L’arche centrale est équipée d’un capteur indiquant la hauteur libre sous la voute. Pour l'Exposition universelle de 1900, le pont est doublé en aval par une passerelle piétonne, la passerelle des Invalides. Après les Jeux olympiques de 2024, une des deux voies réservées à la circulation générale a été transformée en une deuxième voie réservée aux bus. Annexes Bibliographie Félix Lazare et Louis Lazare, Dictionnaire historique des rues et monuments de Paris [en] 1855 : avec les plans des 48 quartiers, Maisonneuve & Larose, 2003, 796 p. (ISBN 978-2-86877-184-1 et 2-86877-184-X). Références Articles connexes Promenade Gisèle-Halimi, en contrebas, rive gauche. Esplanade d'Arménie et place du Canada, rive droite. Liens externes Site de la mairie de Paris Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de Paris Portail des routes Portail des ponts
Pont des Invalides

Il Pont des Invalides è un ponte di Parigi sulla Senna, che mette in comunicazione l'VIII arrondissement con il VII arrondissement, collegando la place du Canada (sulla riva destra) a place de Finlande (sulla riva sinistra), in asse con, rispettivamente, avenue Franklin-D.-Roosevelt e boulevard de La Tour-Maubourg. È il ponte di Parigi più basso che attraversa la Senna. Storia La storia del ponte ebbe inizio nel 1821, quando l'ingegner Claude Navier lavorava al progetto di un ponte tecnicamente rivoluzionario destinato a essere costruito di fronte all'hôtel des Invalides (al posto dell'attuale ponte Alessandro III). La costruzione di un ponte sospeso che attraversasse la Senna senza punti di appoggio esordì dunque nel 1824. Tuttavia rotture e crolli condannarono l'opera, ancora incompiuta, alla demolizione. A seguito delle lamentele dei difensori della prospettiva degli Invalides, l'Amministrazione cittadina decise di trasferire il futuro ponte a valle. Questa volta si trattava di un ponte sospeso in tre parti sostenute da posrtici di 20 metri di altezza, con due pilastri nella Senna. Gli ingegneri Marie Fortuné de Vergès e Bayard de la Vingtrie terminarono la loro opera nel 1829, ma il ponte si trovò troppo sollecitato e il suo accesso dovette essere regolamentato dal 1850. Nel 1854 esso fu demolito in vista della sua sostituzione per l'Esposizione Universale del 1855. Gli ingegneri Paul-Martin Gallocher de Lagalisserie e Jules Savarin utilizzarono i pilastri già esistenti di un ponte sospeso precedente e ve ne aggiunsero uno nuovo al centro, per costruire un ponte ad arco in muratura. Il nuovo pilastro fu decorato di due gruppi allegorici, La Vittoria terrestre, di Nicolas-Victor Vilain, a monte, e La Vittoria marittima, di Georges Diebolt, a valle, mentre i vecchi piloni vennero ornati con trofei militari delle armi imperiali, opere di Astyanax-Scévola Bosio. Benché più solido, questo ponte subì nel 1878 un cedimento da 25 a 30 centimetri e durante 'inverno del 1880 perse due arcate (ripristinate dalla fine dell'anno). Il ponte, da allora, è stabile e la sola modifica apportata nel XX secolo fu l'allargamento dei suoi marciapiedi nel 1956. Per l'esposizione universale del 1900, il ponte fu raddoppiato a valle da una passerella pedonale, la passerelle des Invalides. Trasporti Il ponte è servito dalle stazioni del Métro Champs-Élysées-Clemenceau, Alma - Marceau e La Tour-Maubourg. Note Bibliografia (FR) Félix et Louis Lazare, Dictionnaire historique des rues et monuments de Paris en 1855 avec les plans des 48 quartiers, Maisonneuve & Larose, p. 796, ISBN 2-86877-184-X. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Pont des Invalides Collegamenti esterni (EN) Pont des Invalides, su Structurae. (FR) Site de la mairie de Paris, su paris.fr (archiviato dall'url originale il 13 luglio 2009).
Pont des Invalides

Pont des Invalides – najniżej położony most w Paryżu, łączący dwa brzegi Sekwany. W 1821 inżynier Claude Navier opracował projekt rewolucyjnego technicznie jak na owe czasy mostu pod nazwą Pont des Invalides na miejscu dzisiejszego Pont d'Alexandre III. W 1824 rozpoczął realizację swojego projektu mostu podwieszonego, przechodzącego przez rzekę bez dodatkowych filarów. Już w trakcie budowy okazało się, że projekt zawierał wiele technicznych błędów, w rezultacie rozpoczęte fragmenty mostu rozebrano. Nowy projekt, sporządzony przez de Vergesa oraz Bayarda de la Vingtrie, zainspirowany był pracą Naviera. Zaproponowano most podwieszony, oparty dodatkowo na dwóch filarach położonych w rzece. W 1829 most według tego projektu został otwarty na obecnym miejscu, jednak i w tym wypadku ambitny projekt nie sprawdził się i w 1854 most musiał zostać zburzony. Kolejny most na tym miejscu wznieśli Jules Savarin i Paul Martin Gallocher de Lagalisserie w rok później, gdy Paryż przygotowywał się do organizacji Wystawy Światowej. Wykorzystali przy tym filary, które poprzednio podtrzymywały most, jednak zmienili jego formę, dobudowując trzeci filar i tworząc tym samym most łukowy. Na środkowym filarze rzeźbiarze Wiktor Vilain oraz Georges Diebolt wykonali alegoryczne kompozycje zatytułowane odpowiednio "Zwycięstwo na lądzie" oraz "Zwycięstwo na morzu", zaś filary boczne ozdobiły płaskorzeźby sławiące armię cesarską. W 1878 nieoczekiwanie most obsunął się o 25 cm, a dwa lata później ponownie uszkodziło go poważne oblodzenie rzeki. Przeszedł zatem gruntowny remont, a jeszcze w 1956 dobudowano do niego chodniki dla ruchu pieszego (wcześniej służył jedynie pojazdom). Łączna długość mostu wynosi 152 metry, szerokość - 18 m, z czego 14 zajmuje szosa.
Мост Инвалидов

Мост Инвалидов (фр. Pont des Invalides) — арочный мост в Париже через Сену, расположенный между мостами Альма и Александра III недалеко от Дома инвалидов. История моста начинается в 1820-е годах. Французский инженер Клод Луи Мари Анри Навье предложил в 1821 году проект подвесного моста. В 1824—1826 годах мост находился в стадии строительства, но не был завершён. В 1829 году был открыт новый мост с двумя опорами и тремя портиками, но в 1850 году из-за износа доступ на него был ограничен. В 1854 году сооружение было разрушено и началось строительство более современного моста, завершившееся через год к Всемирной выставке 1855 года, проводившейся в Париже. Построенный мост представляет собой четырёхарочный мост (две арки по 34 м и две по 36 м). Длина моста — 152 м, высота над водой — 18 м (самый низкий мост через Сену в пределах Парижа). Ширина проезжей части — 14 м, два тротуара по 2 м. С момента ввода в эксплуатацию мост несколько раз реконструировался. Зимой 1880 года были разрушены две арки, но восстановлены в течение года. Последняя серьёзная реконструкция произошла в 1956 году, когда было произведено расширение тротуаров. Фигура на центральной опоре моста символизирует победы Наполеона на суше и на море, а скульптурные головы на других опорах — военные трофеи. Примечания Ссылки Мосты Парижа Pont des Invalides
Pont des Invalides

Pont des Invalides je najnižji most, ki prečka Seno v Parizu. Most povezuje postaje podzemne železnice Champs-Elysées - Clemenceau, Alma - Marceau, Invalides in La Tour-Maubourg. To ime nosi zaradi bližine Esplanade des Invalides. Zgodovina Zgodba o tem mostu se je začela leta 1821, ko je inženir Claude Navier zasnoval tehnološko revolucionaren most, ki je prečkal Seno v enem samem razponu brez kakršne koli oporne točke vmes. Predlagani viseči most, katerega gradnja se je začela leta 1824, naj bi bil postavljen nasproti Hôtel des Invalides na mestu sedanjega mostu Pont Alexandre III. Navierju ni uspelo pustiti varnostne rezerve poleg svojih izračunov, pogodba za gradnjo mostu pa je bila nenavadno toga. Potem ko je Navierjev načrt odobrila zasebna naložbena družba, izvajalec ni mogel narediti sprememb brez odobritve in ni bilo dovoljenja za predlaganje izboljšav. Most je postal nevaren po pokanju sidrišč zaradi naravnega posedanja in dodatnega premika po prelomu vodovoda ob opornikih. Most je bilo treba porušiti, Navierja pa je vladni odbor grajal, ker se je preveč zanašal na matematiko. Nenaklonjeno so ga primerjali celo z dosežki (francoskega tekmeca) britanskih graditeljev mostov. Po poravnavi med izvajalcem in investitorji so bile surovine ponovno uporabljene za druge mostove, načrte pa je zagotovil glavni investitor Alain Desjardins, ki so bili na splošno videti kot manj elegantni. Kot odgovor na pritožbe zagovornikov perspektive na Les Invalides so se javne službe odločile prestaviti gradnjo mostu dolvodno. Zato sta leta 1829 dva inženirja, de Verges in Bayard de la Vingtrie, dokončala konstrukcijo pravega visečega mostu, ki je bil podprt z dvema pilonoma v Seni in tremi portiki, visokimi vsak 20 m. Na žalost so morali zaradi hitro naraščajoče obrabe mostu leta 1850 urediti dostop nanj. Leta 1854 so most porušili, da bi ga nadomestili z novim pravočasno za prihajajočo Svetovno razstavo (1855) v Parizu. Paul-Martin Gallocher de Lagalisserie in Jules Savarin sta uporabila obstoječe stebre nekdanjega visečega mostu in na novo dodala osrednji steber, da sta na istem mestu zgradila zidan ločni most s štirimi odprtinami. Njegova skupna dolžina je 152 metrov in širina 18 metrov (14 m cestišča in 2 m vsak pločnik). Nov steber so krasile skulpture v dveh alegoričnih temah: Kopenska zmaga Victorja Vilaina gorvodno; Pomorska zmaga Georgesa Diébolta dolvodno, medtem ko so oba stara pomola krasile skulpture vojaških trofej s cesarskim grbom, delo Astyanax-Scévola Bosio. Kljub temu, da je bil močnejši, se je novi most leta 1878 še vedno posedel med 25 in 30 cm in je pozimi 1880 izgubil dva loka (obnovljen do konca leta). Most je bil od takrat dokaj varen in edina sprememba v 20. stoletju je bila razširitev njegovega pločnika leta 1956. Sklici Zunanje povezave (francosko) Zgodovina mostu (francosko) Več o zgodovini mostu
Міст Інвалідів

Міст Інвалі́дів (фр. Pont des Invalides) — арковий міст у Парижі через Сену, розташований між мостами Альма та Александра III біля Дому Інвалідів. Історія Історія моста починається в 1820-ті. Французький інженер Клод Луї Марі Анрі Нав'є запропонував у 1821 проєкт підвісного моста. У 1824—1826 міст перебував у стадії будівництва, але не був завершений. У 1829 відкрито новий міст з двома опорами і трьома портиками. Через зношування в 1850 доступ на міст був обмежений. У 1854 споруда зруйнована й почалося будівництво сучаснішого моста, що завершилося за рік, до Всесвітньої виставки 1855 в Парижі. Опис Побудований міст є чотириарковим мостом (дві арки по 34 м і дві по 36 м). Довжина моста — 152 м, висота над водою — 18 м (найнижчий міст через Сену в межах Парижа). Ширина проїзної частини — 14 м, два тротуари по 2 м. З моменту введення в експлуатацію міст кілька разів реконструювався. Взимку 1880 були зруйновані дві арки, але відновлені протягом року. Остання серйозна реконструкція відбулася в 1956 році, коли було проведено розширення тротуарів. Фігура на центральній опорі моста символізує перемоги Наполеона на суші і на морі, а скульптурні голови на інших опорах — військові трофеї. Галерея Посилання Мости Парижа [Архівовано 10 лютого 2012 у Wayback Machine.] Pont des Invalides Примітки Література Félix et Louis Lazare, Dictionnaire historique des rues et monuments de Paris en 1855 avec les plans des 48 quartiers, Maisonneuve & Larose, 796 p. (ISBN 2-86877-184-X) .
Jardin Laure Albin-Guillot

Der Jardin Laure Albin-Guillot ist eine Grünanlage im 13. Arrondissement von Paris. Namensursprung Die Anlage erhielt diesen Namen zu Ehren des Fotografen Laure Albin-Guillot (1879–1962). Geschichte Der Garten wurde im Rahmen der städtischen Operation zur Entwicklung neuer Viertel geplant und nach Beratungen des Rates des 13. Arrondissements und des Pariser Stadtrats beschlossen. Besonderheiten Der Garten ist der Mittelpunkt in dem Wohnviertel um den Square Rosny-Aîné und die Straßen Rue Gerda Taro, Rue Paul Bourget, Rue Germaine Krull. Er ist Teil des grünen Gürtels im 13. Arrondissement und reicht von der Avenue de la Porte d’Italie zum Parc Kellermann. Auf dem Gelände stehen vor allem Linden, Kieferngewächse und Schmetterlingsblütler. Weblinks Jardin Laure Albin Guillot auf www.paris.fr Einzelnachweise
Jardin Laure-Albin-Guillot

Le jardin Laure Albin-Guillot est un espace vert dans le 13e arrondissement de Paris, dans le quartier de la Maison-Blanche. Situation et accès Le jardin Laure Albin-Guillot est desservi à proximité par la ligne 7 à la station Porte d'Italie et par la ligne 3a du tramway d'Île-de-France à la station Porte d'Italie. Il sera prochainement desservie également par la ligne 14 à la station Maison Blanche. Caractéristiques Le jardin est l'élément central du nouveau quartier situé entre le square Rosny-Aîné, la rue Gerda-Taro, la rue Paul-Bourget et la rue Germaine-Krull. Il fait partie de la ceinture verte du 13e arrondissement et tient lieu de voie verte entre l'avenue de la Porte-d'Italie et le Parc Kellermann. Les arbres sont des tilleuls, des mélèzes et des sophoras. Origine du nom Le jardin rend hommage à la photographe française Laure Albin-Guillot (1879-1962). Historique Le jardin a été planifié dans le cadre de l'opération urbaine d'envergure d'aménagement du nouveau quartier et a été nommé officiellement par délibération du Conseil du 13e arrondissement et du Conseil de Paris. Galerie Notes et références Annexes Articles connexes 13e arrondissement de Paris Liste des espaces verts de Paris Lien externe « Jardin Laure Albin-Guillot », sur site de la mairie de Paris Portail des espaces verts Portail de Paris
Kostel Panny Marie Čínské

Kostel Panny Marie Čínské (fr. église Notre-Dame-de-Chine) je katolický farní kostel ve 13. obvodu v Paříži na Avenue de Choisy v těsné blízkosti kostela sv. Hippolyta. Kostel byl zřízen v roce 2005 a využívá ho komunita čínských katolíků v Paříži. Historie Kostel vznikl v roce 2005 díky asociaci Œuvre des Chantiers du Cardinal, která od roku 1931 pomáhá při stavbách katolických objektů v Paříži, a 18. prosince téhož roku jej vysvětil pařížský arcibiskup André Vingt-Trois. Kostel je zasvěcen Panně Marii Še-šanské, Pomocnici křesťanů. Architektura Autorem kostela je architekt François Payen, který přestavěl bývalý divadelní sál fary. Byla zbořena zeď kolem objektu, který je volně přístupný uprostřed zeleně. Ke vstupu do kostela vede klikatící se cesta připomínající tak čínského draka. Na rozdíl od běžných kostelů není vnitřní prostor organizován na ose. Od hlavního vchodu je kostel uspořádán ve spirále kolem oltáře, aby zdůraznil napojení kostela na svět. Dispozice lavic obklopující v půlkruhu oltář posiluje komunitní aspekt. Tak má každý účastník zajištěnou dobrou viditelnost a skutečnou blízkost k oltáři. Kostel má 181 míst v sedmi řadách. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Église Notre-Dame-de-Chine (Paris) na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Panny Marie Čínské na Wikimedia Commons (francouzsky) Informace o kostele (francouzsky) Projekt kostela