NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pont de Sully

Le pont de Sully (ou pont Sully) est l'alignement de deux ponts franchissant deux bras de la Seine à Paris, en France. Situation et accès Il relie les 4e et 5e arrondissements dans l’axe du boulevard Henri-IV pour arriver boulevard Saint-Germain. Il s’agit en fait de deux ponts distincts, unis par une section du boulevard Henri-IV, chacun prenant appui sur l’extrémité amont de l’île Saint-Louis. Le pont vers la rive droite débute quai Henri-IV pour finir quai d’Anjou, et celui vers la rive gauche commence quai de Béthune pour déboucher sur les quais Saint-Bernard et de la Tournelle. Ce site est desservi par la station de métro Sully - Morland. Origine du nom L'hôtel parisien de Maximilien de Béthune, duc de Sully se trouvait à proximité du pont. Historique Au XIXe siècle, les deux parties distinctes de ce pont étaient appelées « passerelle Damiette » côté rive droite et « passerelle de Constantine » côté rive gauche. Il s’agissait de deux passerelles suspendues construites en 1836-1837 sous la direction d'un certain Surville et mises en service en 1838. Le concessionnaire, M. de Beaumont, percevait un péage. La première passerelle fut détruite pendant la révolution de 1848, l’autre s'écroula à la suite de la corrosion de ses câbles en 1872. Le pont actuel fut construit en 1876, dans le contexte des grands travaux du baron Haussmann, et inauguré le 25 août 1877. Son nom honore Maximilien de Béthune, duc de Sully (1559-1641), ministre d’Henri IV. Architecture Ce double ouvrage est l’œuvre des ingénieurs Paul Vaudrey et Gustave Brosselin. Ils lui ont donné un angle d’environ 45 degrés par rapport aux berges, ce qui lui permet d’offrir une splendide vue sur les quais de l’île Saint-Louis et sur la cathédrale Notre-Dame de Paris. La partie sud, la plus longue (159 m), est constituée de trois arches en fonte de 46 m, 49 m et 46 m, tandis que la partie nord franchit le petit bras de la Seine d'une arche centrale en fonte de 46 m et deux de 15 m en maçonnerie. Le pont possède une largeur de 20 m (12 m pour sa chaussée et 8 m pour les deux trottoirs). Vue générale du pont Autres vues du pont Les pièces métalliques sont conçues par la société Joret et Cie et réalisées dans les fonderies de Terre Noire à La Voulte et à Bessèges. Notes et références Annexes Liens externes Site de la Mairie de Paris Structurae : pont vers rive gauche Structurae : pont vers rive droite Portail de Paris Portail des routes Portail des ponts
Pont de Sully

Il Pont de Sully è un ponte di Parigi che attraversa la Senna mettendo in comunicazione il IV e il V arrondissement. Fu così denominato in onore di Massimiliano di Béthune, duca di Sully, ministro di Enrico IV di Francia. In realtà si tratta di due ponti allineati che attraversano la Senna avendo come estremità rispettivamente sinistra e destra la parte terminale a monte dell'île Saint-Louis. Le estremità sulla terraferma si trovano sulla riva destra in asse con il boulevard Henri-IV, sul quai d'Anjou, e su quella sinistra con il boulevard Saint-Germain, all'incontro dei quai Saint-Bernard et de la Tournelle. Storia Nel XIX secolo le due parti distinte di questo ponte erano chiamate passerelle Damiette, dal lato della riva destra e passerelle de Constantine, dal lato della riva sinistra. Si trattava di due passerelle sospese costruite da Surville. La prima fu distrutta durante la rivoluzione del 1848, l'altra, costruita tra il 1836 e il 1838, crollò a seguito della corrosione dei suoi cavi nel 1872. Il ponte attuale fu costruito nel 1876, nel contesto dei grandi lavori del barone Haussmann, e inaugurato il 25 agosto 1877. Architettura Questo "doppio ponte" è opera degli ingegneri Paul Vaudrey e Gustave Brosselin. Essi gli hanno conferito un angolo di circa 45º rispetto alle rive, ciò che permette loro di offrire una splendida vista dell'île Saint-Louis e della cattedrale di Notre Dame. La parte sud, la più lunga (159 metri), è costituita da tre archi in ghisa di rispettivamente 46, 49 e 46 metri, mentre la parte nord attraversa il breve tratto della Senna con un arco centrale di 46 metri e due di 15 in muratura. La larghezza del ponte è 20 (12 metri per la carreggiata e 8 per i marciapiedi). Trasporti pubblici Esso è servito dal Métro con la stazione di Sully - Morland. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Pont de Sully Collegamenti esterni (EN) Pont de Sully / Pont de Sully (altra versione), su Structurae. (FR) Site de la Mairie de Paris, su paris.fr (archiviato dall'url originale il 2 giugno 2007). (FR) Structurae : pont vers rive gauche, su fr.structurae.de. (FR) Structurae : pont vers rive droite, su fr.structurae.de. (FR) Vue du ciel sur Google Maps, su maps.google.com.
Pont de Sully

De Pont de Sully (ook Pont Sully) is een brug over de Seine in Parijs. Hij verbindt de Boulevard Henri IV met de Boulevard Saint-Germain. De brug is vernoemd naar Maximilien de Béthune, hertog van Sully (1560-1641), die minister was onder Hendrik IV. Deze oeververbinding bestaat eigenlijk uit twee bruggen: een brug van 93 meter lang tussen de Quai Henri IV aan de rechteroever en de Quai d'Anjou, en een brug van 163 meter lang tussen de Quai de Béthune en de Quai de Saint-Bernard aan de linkeroever. Tussen beide bruggen ligt het zuidoostelijke puntje van het Île Saint-Louis. Geschiedenis Eerder bevonden zich hier twee voetgangersbruggen. In de 19e eeuw waren dit twee door M. Surville ontworpen hangbruggen. De Passerelle Damiette (1836), genoemd naar de Egyptische stad Damietta waar de Fransen in 1798 een overwinning hadden behaald, verbond de rechteroever van de Seine met het Île Saint-Louis. De Passerelle de Constantine (1837), genoemd naar de op 13 oktober 1837 veroverde Algerijnse plaats Constantine, verbond het Île Saint-Louis met de linkeroever. De Passerelle Damiette werd tijdens de revolutie van 1848 vernield. De Passerelle de Constantine stortte in 1872 in doordat de kabels doorgeroest waren. De Pont de Sully werd ontworpen door de ingenieurs Vaudrey en Brosselin, in het kader van de plannen van baron Hausmann. Hij werd op 25 augustus 1877 geopend.
Pont de Sully

Pont de Sully – most w Paryżu na Sekwanie. W rzeczywistości Pont de Sully składa się z dwóch mostów łączących się na wschodnim końcu Wyspy Świętego Ludwika, łącząc Bulwar Saint-Germain położony w 4. okręgu Paryża z bulwarem Henryka IV położonym w 5. okręgu. Najbliższą stacją paryskiego metra jest Sully – Morland. Historia W XIX wieku most składał się z dwóch osobnych mostów, którymi były Passerelle Damiette na prawym brzegu rzeki oraz Passerelle de Constantine położony na lewym brzegu. Oba mosty połączone były przez dodatkowy mechanizm mostu wiszącego, który znajdował się połowie dystansu pomiędzy nimi. Most Passerelle Damiette został zniszczony podczas rewolucji lutowej w 1848 roku natomiast zbudowany w latach 1636–1638 Passerelle de Constantine runął do Sekwany w 1872 z powodu korozji podtrzymujących go kabli. Obecny most został zbudowany w 1876 roku jako część wielkiej przebudowy Paryża a oficjalna inauguracja mostu odbyła się 25 sierpnia 1877. Most składa się z dwóch części: południowej oraz północnej. Architektami mostu byli Paul Vaudrey oraz Gustave Brosselin. Przypisy
Мост Сюлли

Мост Сюлли (фр. Pont de Sully) — мост через реку Сена, расположенный на границе IV и V округов Парижа. Соединяет бульвар Генриха IV и бульвар Сен-Жермен. Его длина составляет 256 метров, ширина — 20 метров. Фактически переправа состоит из двух мостов, соединяющих остров Сен-Луи с правым и левым берегами. Часть моста, которая выходит на левый берег, носит название «Мостик Константина», а противоположная — «Мостик Дамьетта». Одна из частей названа в честь алжирского города Константины, который являлся центров французской колонизации Северной Африки. Другая часть названа по одному из наименований города Думьят в Египте, который завоевал Наполеон I. История Первая конструкция моста была сооружена ещё в 1636—1638 годах. Но к XIX веку переправа пришла в негодность. В 1848 году разрушилась секция моста, соединявшая остров с правым берегом Сены, а в 1872 году рухнула другая часть. На их месте в 1874—1876 годах был выстроен нынешний мост. Мост Сюлли назван честь герцога Сюлли Максимилиана де Бетюна, который был главой французского правительства при короле Генрихе IV. Этого исторического деятеля почитал барон Осман, который активно перестраивал столицу. Мост оригинально расположен под острым углом на берегу. Благодаря этому с него открывается хороший обзорный вид на набережные острова Сен-Луи и собор Нотр-Дам-де-Пари. На мосту Сюлли часто работают уличные художники. Архитектура Северная часть моста представляет собой центральную овальную арку из чугуна и две полукруглые боковые арки, сооружённые из кирпича. Южная часть состоит из трёх чугунных арок овальной формы. В качестве опор моста используются бетонные сваи, которые смещены параллельно друг другу по течению реки. Расположение Ссылки О мосте Сюлли на сайте мэрии Парижа (веб-архив)
Le Bon Marché

Le Bon Marché és un dels grans magatzems més importants i exclusius del món i està situat a París, a la riba esquerra del Sena – rive gauche – entre Montparnasse i Saint Germain. Els grans magatzems van ser fundats el 1852 per Aristide Boucicaut i aleshores només era una petita botiga que es va expandir fins a convertir-se en uns grans magatzems amb una àmplia gamma i que es consideren els primers grans magatzems reals del món. Els grans magatzems van ser comprats pel conglomerat de luxe francès LVMH el 1984 i el 1987 Bernard Arnault va decidir convertir-los en uns grans magatzems de luxe. Una sucursal, La Grande Epicerie de Paris, s'ha convertit des del 1988 en el supermercat més gran de París. Referències Enllaços externs Le Bon Marché
Le Bon Marché

Le Bon Marché (česky Dobrý trh) je obchodní dům v Paříži. Nachází se mezi ulicemi Rue de Sèvres, Rue de Babylone a Rue du Bac v 7. obvodu. Byl založen v roce 1838 a stal se později prvním obchodním domem v dějinách. Spoluzakladatel Aristide Boucicaut se stal předlohou hlavního hrdiny Zolova románu U štěstí dam (1883). Historie Obchod pod názvem Au Bon Marché založili v roce 1838 bratři Videau a roku 1848 do podniku vstoupili manželé Boucicautovi jako podílníci. V roce 1852 získali ve firmě většinu. Obchod s původně 12 zaměstnanci přeměnili v následujících letech na velký obchodní dům s rozsáhlým sortimentem, pevnými cenami a intenzivní reklamou. V roce 1863 vyplatili manželé i zbytek firmy rodině Videau. V roce 1869 došlo k největšímu rozšíření budovy, na kterém se podílel Gustave Eiffel. V roce 1855 jej napodobil obchod Grands Magasins du Louvre a poté následovaly obchodní domy À la Belle Jardinière (1956), Printemps (1865) a La Samaritaine (1869). Tito následovníci a konkurenti sídlili na pravém břehu, zatímco Le Bon Marché zůstal dominantní na levém břehu. V roce 1984 získala obchodní dům skupina LVMH a roku 1989 byl dům přejmenován na dnešní Le Bon Marché. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Le Bon Marché na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Le Bon Marché na Wikimedia Commons (francouzsky) Oficiální stránky (francouzsky) Dějiny obchodního domu
Le Bon Marché

Le Bon Marché (fransk: Det gode marked, det gode køb) er et af de mest kendte stormagasiner i 7. arrondisssement i Paris i Frankrig. Le Bon Marché er blandt de første stormagasiner i verden og blev grundlagt af Aristide Boucicaut i 1838. Det var først i 1850, at butikken blev et egentligt stormagasin. I 1867 blev den nuværende bygning, tegnet af Louis Auguste Boileau, indviet . Siden 1984 har stormagasinet været ejet af LVMH-koncernen, der også ejer Louis Vuitton. Eksterne henvisninger Le Bon Marchés hjemmeside
Le Bon Marché

Este artículo trata sobre el gran almacén francés. Para la antigua cadena de grandes almacenes estadounidense, véase The Bon Marché. Para la cadena minorista de ropa británica propiedad de Sun European Partners, véase Bonmarché. Le Bon Marché ("el buen mercado" o "el buen trato" en francés pronunciación en francés: /lə bɔ̃ maʁʃe/) es el nombre de un gran almacén que se encuentra entre los más famosos de París,​ Francia. Se le denomina, erróneamente, el primer gran almacén del mundo, pero en realidad ese honor corresponde a Bainbridge's en Newcastle upon Tyne (Inglaterra).​ Aunque esto puede depender de la definición de 'gran almacén'. Quizás haya sido el primer edificio diseñado específicamente para albergar una tienda en París. El fundador fue Aristide Boucicaut. Historia El almacén nació, en 1838, como una pequeña tienda de París, y continuó como almacén de productos a precio fijo en 1852. El negocio tuvo éxito y Louis-Auguste Boileau construyó un nuevo edificio para la tienda en 1867. Louis Charles Boileau, su hijo, continuó con la tienda en la década de 1870 y pidió colaboración a la compañía de Gustave Eiffel para parte de su estructura. Louis-Hippolyte Boileau, nieto de Louis Auguste, trabajó en una extensión de la tienda en la década de 1920. Tras adoptar como emblema los anillos entrelazados en 1914, Pierre de Coubertin encargó que la bandera olímpica oficial se hiciera en este gran almacén para los Juegos Olímpicos de Berlín de 1916.​ Se estrenó en los Juegos Olímpicos de Amberes de 1920.​ Lecturas recomendadas El Bon Marché. Bourgeois Culture and the Department Store, 1869–1920, por Michael B. Miller, una publicación en inglés con la historia del gran almacén. El paraíso de las damas, Emilio Zola, 1883. La undécima novela de la serie Rougon-Macquart de Zola. Documenta el nacimiento de la venta moderna, los cambios en el urbanismo y la arquitectura, considera el feminismo, analiza el deseo en el mercado y cuenta al modo de la Cenicienta la vida de los Boucicaut que, en la novela, aparecen como Octave Mouret y Baudu Denise. Una de las novelas más positivas de Zola acerca de los cambios en la sociedad durante el Segundo Imperio. Bernard Marrey, Les Grands Magasins des origines de 1939 (París: Picard, 1979) Véase también La Samaritaine Armand Moisant, constructor de la mayor parte de la estructura metálica del edificio Notas y referencias Enlaces externos Le Bon Marché Página web oficial (Disponible solo en francés) Cape (con etiqueta Au Bon Marché), ca. 1890-1905, en la base de datos de la Staten Island Historical Society Online Collection Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Le Bon Marché.
Le Bon Marché

Le Bon Marché jedna je od vodećih i najekskluzivnijih robnih kuća na svijetu i nalazi se u Parizu na lijevoj obali Seine – rive gauche – između Montparnassea i Saint Germaina. Robnu kuću osnovao je 1852. godine Aristide Boucicaut i tada je bila samo mala trgovina koja se proširila u veliku robnu kuću sa širokim asortimanom i smatra se prvom pravom robnom kućom na svijetu. Robnu kuću je 1984. godine kupio francuski luksuzni konglomerat LVMH, a 1987. Bernard Arnault odlučio ju je pretvoriti u luksuznu robnu kuću. Podružnica, La Grande Epicerie de Paris, od 1988. godine razvila se u najveću parišku trgovinu mješovitom robom. Izvori
Le Bon Marché

A Le Bon Marché a világ egyik vezető és legexkluzívabb áruháza, amely Párizsban található a Szajna bal partján – rive gauche –, Montparnasse és Saint Germain között. Az áruházat 1852-ben alapította Aristide Boucicaut, és akkoriban csak egy kis üzlet volt, amely egy nagy áruházzá bővült széles választékkal, és a világ első igazi áruházának számít. Az áruházat 1984-ben a francia LVMH luxuscég vásárolta meg, és 1987-ben Bernard Arnault úgy döntött, hogy luxusáruházzá alakítja. A La Grande Epicerie de Paris fióktelep 1988 óta Párizs legnagyobb élelmiszerboltjává fejlődött. Jegyzetek További információk "Le Bon Marché".
Le Bon Marché

Le Bon Marché ("buon affare" in francese; pronuncia francese: [lə bɔ̃ maʁˈʃe]) è uno dei più grandi magazzini di Parigi. A volte è considerato come il "primo grande magazzino del mondo". Il fondatore fu Aristide Boucicaut. Il negozio nacque come un piccolo negozio a Parigi durante il 1838 ed era un grande magazzino a prezzo fisso dal 1850 circa. È stato un business di successo e un nuovo edificio è stato costruito per l'archivio da Louis-Auguste Boileau nel 1867. Louis Charles Boileau, suo figlio, continuò a costruire il negozio nel 1870, sotto la consulenza di Gustave Eiffel per una parte della struttura. Louis-Hippolyte Boileau, nipote di Louis Auguste, ha lavorato a una estensione del negozio nel 1920. Dopo aver adottato l'emblema a incastro di anelli nel 1914, Pierre de Coubertin commissionò la tessitura delle bandiere a Le Bon Marchè per le Olimpiadi del 1916, che tuttavia debutteranno solo nell'olimpiade successiva. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Le Bon Marchè Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su lebonmarche.com. Le Bon Marché Rive Gauche (canale), su YouTube. (EN) Bon Marché, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Le Bon Marché (Parijs)

Le Bon Marché (letterlijk "de goede markt" maar ook "de goede koop") is een grootwarenhuis in Parijs. Het is gevestigd in de rue de Sèvres in het 7e arrondissement. Geschiedenis La cathédrale du commerce moderne (...), faite pour un peuple de clientes.(De kathedraal van de moderne handel (...), ontworpen voor een volk van klanten.) Het bedrijf werd opgericht door de broers Paul en Justin Videau als Au Bon Marché in 1838, maar de winkel werd volledig heringericht tot het allereerste moderne grootwarenhuis in 1852 door hoedenhandelaar Aristide Boucicaut en diens echtgenote Marguerite, die als de echte oprichters van het concept beschouwd kunnen worden. Boucicaut herdacht een bedrijf met 300 m² verkoopsruimte en 12 werknemers en een omzet van 500.000 franc naar een bedrijf dat 8 jaar later 5 miljoen franc per jaar omzette. En dit realiseerden ze met een drastisch gewijzigd marketingplan, vaste prijzen, garanties, omwisselingen en terugbetalingen, postorderverkoop en een veel breder productgamma. In 1863 namen de Boucicauts de aandelen over van de Videaus die geshoqueerd waren door het zakendoen van hun nieuwe partners. De eerste steen van het huidig gebouw aan de rue de Sèvres op de Parijse linkeroever dateert van 1869. De bouw werd in 1870 wel vertraagd door het Beleg van Parijs, maar op 2 april 1872 opent het nieuwe magazijn met 45 m winkelramen op de rue de Sèvres en 35 m op de rue Velpeau. In 1877 draaide Au Bon Marché 72 miljoen franc omzet, op een winkeloppervlakte van 50.000 m² met 1.788 personeelsleden. Het werd meermaals uitgebreid, een eerste maal zelfs al in 1879, met de architecten Louis-Charles Boileau, Armand Moisant en wat hulp van Gustave Eiffel tot het een volledig huizenblok innam omgeven door de rue de Sèvres, de rue de Babylone, de rue du Bac en de rue Velpeau. De naamswijziging van Au Bon Marché naar Le Bon Marché dateert van 1989, 151 jaar na de opening. Le Bon Marché is nu, net als het gekende La Samaritaine in Parijs, sinds 1984 eigendom van het luxewarenconcern Louis Vuitton Moët Hennessy. Le Bon Marché verkoopt heel wat duurdere goederen, inclusief voeding. Dit laatste gebeurt evenwel in een aangrenzend gebouw in de rue de Sèvres, verbonden met een passerelle over de rue du Bac, onder de naam La Grande Épicerie de Paris (letterlijk "de grote kruidenierszaak van Parijs"). Filialen Le Bon Marché had filialen in: Metz Vichy Algiers Daarnaast werd het warenhuis Grands Magasins Dufayel in 1924 overgenomen. Bereikbaarheid Metro van Parijs 10 12 Sèvres - Babylone Externe links Officiële website Reportage 'Inside the world's oldest department store'
Le Bon Marché

Le Bon Marché – dom towarowy położony w Paryżu na lewym brzegu Sekwany – rive gauche – między Montparnasse a Saint Germain. Został założony w 1852 roku przez Aristide'a Boucicauta i był wówczas niewielkim sklepem, który rozrósł się do dużego domu towarowego z szerokim asortymentem i jest uważany za pierwszy prawdziwy dom towarowy na świecie. W 1984 roku został zakupiony przez francuski koncern luksusowy LVMH, a w 1987 roku Bernard Arnault postanowił przekształcić go w luksusowy dom towarowy. Filia, La Grande Epicerie de Paris, od 1988 roku stała się największym paryskim domem towarowym. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Le Bon Marché
Le Bon Marché

Le Bon Marché é uma grande loja de departamentos em Paris. Fundada em 1838 e renovada quase por completo por Aristide Boucicaut em 1852, foi a primeira loja de departamentos moderna. Agora propriedade da LVMH Luxury Group, vende uma grande variedade de produtos de alta qualidade, incluindo alimentos em um prédio adjacente no 38, rue de Sèvres, chamado La Grande Épicerie de Paris. Referências
Le Bon Marché

Le Bon Marché är ett av de ledande och mest exklusiva varuhusen i världen och är beläget i Paris på Seines vänstra strand – rive gauche – mellan Montparnasse och Saint Germain. Varuhuset grundades 1852 av Aristide Boucicaut och var då endast en liten affär som utvidgades till ett stort varuhus med ett brett sortiment och anses vara det första riktiga varuhuset i världen. Varuhuset köptes av det franska lyxkonglomeratet LVMH 1984 och 1987 beslöt Bernard Arnault att göra om det till ett lyxvaruhus. En filial, La Grande Epicerie de Paris, har sedan 1988 utvecklats till Paris största matvaruhus. Källor Le Bon Marché, webbplats Noter
Place Saint-Michel

Die Place Saint-Michel ist ein Platz im Pariser Quartier Latin an der Grenze des Quartier de la Sorbonne des 5. mit dem Quartier de la Monnaie des 6. Arrondissements der französischen Hauptstadt. Bis 1850 existierte weiter südlich ein gleichnamiger Platz, der beim Bau des Boulevard Saint-Michel verschwand. Lage Auf der Rive Gauche unmittelbar am linken Seineufer gelegen bildet der Platz die Schnittstelle der Straßenzüge Pont Saint-Michel–Boulevard Saint-Michel und Quai des Grands Augustins–Quai Saint-Michel. Zudem gehen die Rue Danton und die Rue de la Huchette von dort ab. Unter dem Platz und der Rue Danton liegt die Station Saint-Michel der Metrolinie , am Bahnhof Saint-Michel - Notre-Dame halten die RER-Züge der Linien und . Zudem ist der Platz mit den Buslinien 21, 24, 27, 38, 85, 96, und OpenTour erreichbar. Name Der Platz verdankt seinen Namen der Brücke Pont Saint-Michel, an deren Südkopf er liegt. Deren Name ergibt sich aus der Nachbarschaft zur 1784 zerstörten Kirche Saint Michel du Palais auf der Île de la Cité im 1. Arrondissement. Geschichte Die Place Saint-Michel entstand im Jahr 1855 unter der Herrschaft Napoleons III. im Zuge der Errichtung des Boulevard Saint-Michel. Die Anlage dieses Platzes hatte das Verschwinden der Place du Pont-Saint-Michel, von Teilen der Straßen Rue Saint-André des Arts und Rue de l'Hirondelle sowie des Quai des Grands Augustins zur Folge. Der Pont Saint-Michel aus dem 14. Jahrhundert wurde zusammen mit dem Platz erneuert. Der bekannte Brunnen auf der Südseite des Platzes, die Fontaine Saint-Michel, wurde 1860 von Gabriel Davioud erschaffen. 1864 erhielt der Platz offiziell seinen Namen. Im August 1944 war die Place Saint-Michel Schauplatz von Kämpfen zwischen Anhängern der französischen Résistance und den deutschen Besatzern, die mit der Befreiung von Paris am 25. und 26. August 1944 durch alliierte Streitkräfte endeten. Infrastruktur und Ausblick Am 28. Mai 1900 wurde der Bahnhof Saint-Michel – Notre-Dame eröffnet, seit 1979 wird diese Station von der Linie C des Réseau express régional d’Île-de-France (RER) bedient. 1988 kam dazu rechtwinklig angelegt eine Station für die RER-Linie B hinzu. Die im Senkkastenverfahren errichtete Métrostation Saint-Michel wurde am 9. Januar 1910 in Betrieb genommen. Rund um die Place Saint-Michel gibt es neben Boutiquen, Kinos, Cafés und Restaurants zahlreiche Buchhandlungen, darunter mehrere Geschäfte der traditionsreichen Pariser Buchhandlung Gibert Jeune. Vom Platz aus bietet sich ein Blick auf die Bauwerke der Île de la Cité wie etwa den Palais de Justice, die Polizeipräfektur und die Kathedrale Notre-Dame de Paris. Siehe auch Pont Saint-Michel Weblinks Historische Postkarten von der Place Saint-Michel Einzelnachweise