NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Manufacture nationale de Sèvres

Manufacture nationale de Sèvres é uma fábrica de porcelana localizada em Sèvres, França. Se destina à produção de objetos de arte em cerâmica usando métodos tradicionais. Em 1740, uma manufatura foi criada em Vincennes, posteriormente transferida em 1756 para Sèvres, em instalações especialmente concebidas. Lista de artistas Referências Bibliografia Ausstellungskatalog: Sèvres-Porzellan. Vom 18. Jahrhundert bis zur Gegenwart. 5.10.–2. November 1975, Hetjens-Museum, Düsseldorf. Bourgeois, Emile: Le biscuit de Sèvres au XVIIIe siècle. Paris 1909. Bourgeois, Emile u. Lechevallier-Cherignard, Georges: Le biscuit de Sèvres Recueil de modèles de la manufacture de Sèvres. Paris 1913. Dankert, Ludwig: Handbuch des Europäischen Porzellans. München 1984. Eriksen, Svend; Bellaique, Geoffrey de: Sèvres Porcelain - Vincennes and Sèvres 1740 -1800. London, Boston 1987. Grandjean, Serge; Brunet, Marcelle: Sèvres. Vol. I & II. Paris 1954. Haumont, Georges: La Manufacture de Sèvres au XVIIIe siècle. Lisboa 1939. Terrasson, Jeanne: Madame de Pompadour et la création de la Porcelaine de France. Paris 1969. David Battie (General Editor): Sotheby's Concise Encyclopedia of Porcelain. Octopus Publishing Group Ltd., London 1990, ISBN 0-7537-0058-1, S. 107. Ligações externas «Página oficial» (em francês) «Manufacture de Sevres Paris» (em inglês)
Sèvresporslin

Manufacture royale de porcelaine de Sèvres, senare Manufacture nationale de Sèvres, är en fransk porslinstillverkare. 1745 anlades en fabrik för tillverkning av frittporslin i Vincennes. Den ledde av ett syndikat med Louis Henri Orry de Fulvy i spetsen. Orry de Fulvy förstod att inte bara skaffa sig de erforderliga privilegierna utan och finansiellt stöd från Ludvig XV, som 1753 själv inträdde som delägare i koncernen. I fortsättningen kallades den Manufacture Royale de Porcelaine de France. Orry de Fulvy efterträddes vid sin död av kemisten Jean Hellot. Målnings- och förgyllningsateljéerna förestods av Jean-Jacques Bachelier som blev den egentlige skaparen av det franska porslinet. François Boucher och Antoine Watteau ritade förlagor till porslinsdekorer för fabriken. 1756 flyttade fabriken till Sèvres, där man fortsatte tillverkningen av frittporslin, men 1769 tog han även upp produktionen av hårt porslin, sedan man upptäckt ett lager av kaolinlera i Limoges. Först 1800 upphörde all tillverkning av frittporslin och man inriktade sig helt på fältspatporslinet. 1759 hade franske kungen övertagit allt finansiellt ansvar för fabriken och löste ut övriga delägare. Till chef för figurplastiken utsågs Étienne Maurice Falconet och för övriga modellateljéer Jean-Claude Chambellan Duplessis. Det mesta av produktionen tillverkades i den av Bachelier 1751 upptäckta biskviporslinmassan. Franska revolutionen innebar en tillbakagång för fabriken, men produktionen upphörde aldrig. 1800 omorganiserades fabriken av Alexandre Brongniart, som inriktade tillverkningen helt på fältspatporslin. Under Napoleontiden blev Sèvres tongivande för den europeiska porslinstillverkningen. Efter Napoleons minskade fabrikens betydelse, och har därefter främst tillverkat kopior på äldre servismodeller. Källor Jan Durdík. Den stora antikvitetsboken. Stockholm: Tiden. Libris 9624622. ISBN 91-550-0509-8
Севрська порцелянова мануфактура

Севрська порцелянова мануфактура (фр. Manufacture nationale de Sevres) — порцелянова мануфактура, одна з найвідоміших порцелянових мануфактур світу. Розташована в місті Севр, департамент О-де-Сен, Франція. Історія Заснування За сприяння короля Франції Луї XV та його офіційної фаворитки маркізи де Помпадур в містечку Венсен засновано порцелянову мануфактуру. Це не єдина мануфактура країни. В 1-й половині 18 століття у Франції діяли порцелянові мануфактури у Меннесі, Сен-Клу, Шантійї. Втручання маркізи Помпадур На прогулянці біля містечка Севр маркізі сподобався пагорб, з якого було добре видно Сен-Клу і Версаль. Могутня на той час Помпадур наказала побудувати на пагорбі палац Бельвю. Проект створив архітектор Ландюро́, до оздоблення залучили художників Ванлоо і Франсуа Буше, сад розпланував сам Деліль. В перший візит Луї у Бельвю маркіза повела нудьгуючого короля в сад. Їх зустріла безліч квітів, що наповнили повітря духмяними ароматами. Король нахилився і здивувався: квіти були з порцеляни, а в їх порожнинки були налиті парфуми. Аби здивувати короля новою атракцією, маркіза і наказала перевести порцелянову мануфактуру з Венсену у Севр. Втручання маркізи Помпадур було досить благодійним для виробництва. Її не вдовольняла якість севрської порцеляни, і для поліпшення виробництва було побудовано нове приміщення за проектом архітектора Ленде́. Воно простяглося на 130 метрів, поряд були сади. Маркіза навіть не поскупилася на фонтани. Модельєрами на мануфактуру залучали найкращих скульпторів Франції. Серед них був і уславлений Етьєн Моріс Фальконе. З 1759 року Севрська мануфактура стала Королівською. Виробництво в Севрі зросло, а якість — наздогнала якість порцеляни Китаю і навіть Мейсена. Замову на сервіз майстри Севра отримали і від імператриці Катерини ІІ. У 1778—1779 роках для неї створили «сервіз з камеями». Імператриця була прихильницею камей і пристрасно збирала їх. На своєму сервізі вона побажала бачити камеї теж. Сервіз зберігає музей Ермітаж. Роки Першої республіки й Першої Імперії Уславлений Єгипетський сервіз в стилі ампір для Наполеона Бонапарта у 1807 році також створили майстри Севрської порцелянової мануфактури. Вироби мануфактури Дизайн декору для порцеляни 19 ст Див. також Селадон Санкай Порцеляна Веджвуд Корецька порцеляна Французьке бароко Віденська порцеляна Аугартен Чеська старорожева порцеляна Мейсенська мануфактура Колекції порцеляни (Ермітаж) Порцеляна Royal Copenhagen Порцеляна Венсан Примітки Посилання Офіційний сайт мануфактури История мануфактури до початку 19 ст.
Cité Maurice-Thorez

La cité Maurice-Thorez est un ensemble d'habitation situé avenue Georges-Gosnat à Ivry-sur-Seine, dans le Val-de-Marne. Dénomination La cité tient son nom de Maurice Thorez, homme politique, figure du Parti communiste français, élu en 1932 député d'Ivry à la Chambre puis, après-guerre, député de la Seine aux deux Assemblées nationales constituantes (1945-1946) et député à l'Assemblée nationale, de 1946 à sa mort. Histoire À cet endroit s'élevaient encore, dans les années 1930, des habitations à bon marché . Bâti en 1953 sous la direction des architectes Henri et Robert Chevallier, fils de Louis Chevallier, il s'agit du premier immeuble de grande hauteur de la ville. En forme de T, avec un nombre d'étages allant graduellement de huit à quatorze selon la section, l'ensemble a une ossature en béton armé et il arbore des briques rouges. À son apogée, un clocheton est visible. L'ensemble compte 400 logements et donne sur le parc départemental des Cormailles, un espace vert municipal de 5,3 ha réalisé en 2003. Protection La cité Maurice-Thorez est labellisée « patrimoine du XXe siècle » depuis 2008. Au cinéma La cité Maurice-Thorez a servi de lieu de tournage, en 2019, pour certaines scènes du film Gagarine (2020). Notes et références Voir aussi Bibliographie David Gouard, La Banlieue rouge, ceux qui restent et ce qui change, Le Bord de l'eau, 2014 Étude sociologique principalement menée à Ivry dans les cités Gagarine et Maurice-Thorez. Emmanuel Bellanger, Ivry banlieue rouge. Capitale du communisme français - XXe siècle, Créaphis, 2017 Articles connexes Ceinture rouge Cité Gagarine Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la protection du patrimoine Portail du Val-de-Marne
Cimetière Pierre-Grenier

Le cimetière Pierre-Grenier, appelé aussi « nouveau cimetière de Boulogne », est situé avenue Pierre-Grenier à Boulogne-Billancourt dans les Hauts-de-Seine. Description Le cimetière Pierre-Grenier est planté de cinq-cents arbres dont quatre-cent-trente-cinq platanes, sur une surface de sept hectares. Historique Ce cimetière fut créé en 1889, à cause de la saturation du cimetière de l'Ouest. À son ouverture, il fut surnommé par dérision « le cimetière aquatique », à cause des inondations de la Seine toute proche. Personnalités Hagop Arakelian (1894-1977), maquilleur du cinéma français entre les années 1930 et 1960. André Caille (1881-1940), général de brigade mort pour la France. L'animatrice, chanteuse et productrice Ariane Carletti (1957-2019), enterrée auprès de son père, le cinéaste Raoul André (1916-1992), et de sa mère comédienne, Louise Carletti (1922-2002). Henry Castillou (1921-1994), écrivain, prix Interallié 1948. Léon Chestov (1866-1938), philosophe russe. Nicole Chollet (1914-2003), comédienne. Georges Crouzat (1904-1976), sculpteur et médailleur, élève de Paul Landowski. Louis Deschamps (1878-1925), homme politique, député et ministre. (division 1) Michel Deville (1931-2023), cinéaste français deux fois césarisé. Marcel Doret (1896-1955), aviateur. Édouard Ducoté (1870-1929), homme de lettres. Le peintre et sculpteur Erté (né Romain de Tirtoff 1892-1990). Siméon Foucault (1884-1923), sculpteur, grand prix de Rome 1912. Le banquier et philanthrope Albert Kahn (1860-1940). (division 2) Vladislav Khodassevitch (1886-1939), poète russe, ancien compagnon de Nina Berberova. Jules Ladoumègue (1906-1973), champion coureur de fond. Le sculpteur Paul Landowski (1875-1961). (division 4) Francis Pélissier (1894-1959), champion cycliste, premier entraîneur de Jacques Anquetil, et son frère Henri Pélissier (1889-1935). Perrette Pradier (née Chevau 1938-2013), comédienne et doubleuse. Emmanuel Roblès (1914-1995), écrivain, membre de l'académie Goncourt. Xavier Richefort (1962-2022), journaliste. Le zouave Messaoud El Asry (1882-1918), mort pour la France. Galerie de photographies Articles connexes Boulogne-Billancourt Cimetière de l'Ouest (Boulogne-Billancourt) Notes et références Portail des Hauts-de-Seine Portail de la mort
Цвинтар П'єр-Греньє

Цвинтар П'єр-Греньє (фр. Cimetière Pierre-Grenier) — кладовище, розташоване на авеню П'єр-Греньє в Булонь-Бійанкур в департаменті О-де-Сен. На кладовищі П'єр-Греньє висаджено п'ять сотен дерев, у тому числі чотириста тридцять п'ять платанів, на площі сім гектарів. Цвинтар, який також називають «новим кладовищем Булоні», був відкритий у 1889 році, через переповнення Західного цвинтаря. Коли його відкрили, його глузливо прозвали «водним кладовищем» через затоплення сусідньої Сени. Відомі особистості, які поховані на кладовищі Ерте (1892—1990) — художник Мішель Девіль (1931—2023) — кінорежисер Поль Ландовський (1875—1961) — скульптор Примітки Посилання Цвинтар П'єр-Греньє
Cimetière nouveau de Noisy-le-Grand

Le cimetière nouveau de Noisy-le-Grand, est un des deux cimetières de la commune de Noisy-le-Grand en Seine-Saint-Denis. Il est situé rue de l'Université. Historique Description Personnalités Georges Poujouly (1940-2000), acteur (révélé dans Jeux interdits dans le rôle du petit Michel), puis doubleur. Voir aussi Cimetière ancien de Noisy-le-Grand Notes et références Portail de la Seine-Saint-Denis Portail de la mort
Aliança Francesa

L'Aliança Francesa, en francès Alliance Française, és una organització cultural i educativa francesa sense ànims de lucre que promou l'ensenyament del francès així com la cultura francesa fora de les fronteres del país. Història L'any 1883 Pierre Foncin i Paul Cambon gestionaren la creació de la "Association nationale pour la propagation de la langue française dans les colonies et à l'étranger" (en català: Associació nacional per a la propagació de la llengua francesa a les colònies i l'estranger), fundant-se la Societat el 21 de juliol d'aquell any amb un comitè de personalitats com Ferdinand de Lesseps, Louis Pasteur, Ernest Renan, Jules Verne i Armand Colin, entre d'altres. L'organització té presència en 133 països amb 1.071 centres d'ensenyament i més de 440.000 estudiants. És un centre d'ensenyament elemental per a aquells estudiants que desitgen aprendre l'idioma francès, ja que en la seva majoria les classes són impartides per professors francesos i els alumnes reben una educació íntegra que inclou aspectes lingüístics, històrics i culturals. La seu principal de la institució francesa es troba a la ciutat de París. Aquesta institució és equivalent a l'Institut Ramon Llull català, al Institutul Cultural Român romanès, a l'Institut Cervantes espanyol, l'Instituto Camões portuguès, a la Società Dante Alighieri italiana, el British Council britànic o el Goethe-Institut alemany. Treballen per divulgar les seves respectives cultures i llengües arreu del món. L'any 2005 l'Institut Cervantes, l'Instituto Camões, l'Alliance Française, el British Council, el Goethe-Institut i la Società Dante Alighieri varen ser reconeguts internacionalment per la seva tasca i van ser guardonats amb el Premi Príncep d'Astúries de Comunicació i Humanitats d'aquell l'any. Vegeu també Alliance Française de Sabadell Referències Enllaços externs (català) AF Granollers. AF Girona (francès) Pàgina Oficial de l'Alliance Française (castellà) Fundació Príncep d'Astúries, Príncep d'Astúries de Comunicació i Humanitats 2005 Arxivat 2010-03-23 a Wayback Machine.
Alliance française

Alliance française je organizace založená v Paříži roku 1883, jejímž cílem je šířit francouzský jazyk a frankofonní kulturu mimo Francii, a to prostřednictvím výuky francouzského jazyka, organizování kulturních aktivit a provozování frankofonní mediatéky. Alliance française sdružuje příznivce francouzské a frankofonní kultury, pořádá kurzy francouzštiny všech úrovní (běžné jazykové kurzy, konverzační kurzy, kurzy pro děti), zároveň také umožňuje zájemcům skládat mezinárodní zkoušky DELF a DALF. Kromě výukových aktivit se soustředí na organizování kulturních a společenských akcí (koncerty, výstavy, divadelní představení, přednášky) a na projekci frankofonních filmů. Zájemcům poskytuje aktuální informace o Francii a frankofonních zemích, umožňuje zapůjčení knih, CD, DVD i časopisů. Francouzské aliance v Česku Tradice Francouzských aliancí v Česku je poměrně stará. V roce 1886 byla v Praze založena první Francouzská aliance pro Střední Evropu. V následujícím roce sdružovala 254 členů, mezi které patřil také například Tomáš Garrigue Masaryk. Před druhou světovou válkou již v tehdejším Československu existovalo 77 Aliancí. Ty byly ovšem zrušeny nacisty a ani později, v době komunismu, se nemohly rozvíjet. Ke znovuobnovení v českém prostředí došlo až v roce 1990, postupně se jejich počet zvyšoval až na současných šest – v Brně (v Berglově paláci), Českých Budějovicích, Liberci, Ostravě, Pardubicích a Plzni. Koordinační centrum Francouzských aliancí v Česku je pověřeno komunikací mezi sítí Aliancí a pařížskou Fondation Alliance française, ale také komunikací mezi Aliancemi a diplomatickými službami. Nejedná se o orgán, který přijímá rozhodnutí týkající se jednotlivých Aliancí, neboť tato funkce náleží správnímu výboru každé Aliance, ale spíše o instituci, která mezi nimi zprostředkovává komunikaci (mimo jiné například prostřednictvím správy internetové sítě, která seskupuje webové stránky všech Aliancí). Externí odkazy Encyklopedické heslo Alliance française v Ottově slovníku naučném ve Wikizdrojích Obrázky, zvuky či videa k tématu Alliance française na Wikimedia Commons Oficiální stránky Alliance française Oficiální stránky Alliance française v České republice
Alliance française

Die Alliance française [aljɑ̃s fʀɑ̃ˈsɛz] ist eine im Jahr 1883 in Paris gegründete Vereinigung mit dem Ziel der Verbreitung der französischen Sprache und französischsprachiger Kulturen im Ausland. In Europa ist das Kulturinstitut in 33 Staaten vertreten. Es unterhält keine Niederlassungen in Deutschland und Österreich, wo die mit ihren Zielen vergleichbaren Aufgaben von den staatlichen Instituts français wahrgenommen werden. Geschichte Die Organisation wurde 1883 unter dem Namen Alliance française pour la propagation de la langue nationale dans les colonies et à l’étranger gegründet und später in Alliance française umbenannt. Sitz der Stiftung (Fondation reconnue d’utilité publique), in dem heute 800 Niederlassungen mit 1071 Komitees in 133 Ländern zusammengeschlossen sind, hat seinen Sitz am 101 Boulevard Raspail, 75006 Paris. Dort befindet sich auch die Pariser Schule der Alliance française. Die Kurse der Alliance française werden weltweit von etwa 440.000 Teilnehmern jährlich besucht. Im Jahr 1999 unterrichtete die Schule am Boulevard Raspail Studenten aus 187 Ländern. Als unabhängiger Verband genießt das Kulturinstitut, dessen Niederlassungen eng in das Kulturleben des jeweiligen Gastlandes eingeflochten sind, einen hohen Grad an Autonomie. Die Finanzierung erfolgt fast vollständig durch die Kurserlöse und weitere Angebote. Im Gegensatz zu den Institut français genannten Instituten, die ähnliche Ziele verfolgen, aber als Außenstellen der Französischen Republik den französischen Botschaften im Ausland unterstehen und – so wie das deutsche Goethe-Institut und der British Council – aus staatlichen Mitteln finanziert werden, wird nur fünf Prozent des Budgets der Alliance française durch staatliche Zuschüsse gedeckt. Im Jahr 2001 unterzeichnete die Alliance française einen neuen Rahmenvertrag mit dem französischen Außenministerium. Generalsekretäre 1883–1897: Pierre Foncin 1897–1899: Alfred Muteau 1899–1909: Léon Dufourmantelle 1909–1914: Emile Salone 1914–1915: Albert Malet 1919–1934: Paul Labbé 1934–1937: Louis Dalbis 1937–1944: Jean Lichnerowicz 1944–1978: Marc Blancpain 1978–1988: Philippe Greffet 1988–2001: Jean Harzic seit 2001: Jean-Claude Jacq Weblinks Webpräsenz der Fondation Alliance Française (französisch) Webpräsenz der Alliance française Paris Île-de-France (französisch) Frühe Dokumente und Zeitungsartikel zur Alliance française in den Historischen Pressearchiven der ZBW
Alliance française

De Alliance française is een van origine Franse organisatie, in 1883 opgericht in Parijs, met als doel de Franse taal en de Franse cultuur internationaal te bevorderen. In 2013 had de Alliance française 1040 afdelingen in 136 landen. Nederland In Nederland bestaat de Alliance française sinds 1888. De Alliance française heeft in Nederland 33 cursuscentra. Er worden Franse taallessen gegeven en andere activiteiten georganiseerd. Aansluitend op de lessen is een examen mogelijk. De examens worden in Den Haag afgelegd op de verschillende beheersingsniveaus van het Europees referentiekader. Op bijeenkomsten van de organisatie wordt voornamelijk Frans met elkaar gesproken. België In België heeft de Alliance française een vestiging op de Kunstlaan in Brussel (Alliance française Bruxelles-Europe). Er worden Franse taallessen gegeven en activiteiten georganiseerd. Naast taalcursussen worden activiteiten georganiseerd die te maken hebben met de cultuur van Frankrijk. Jaarlijks organiseert de Alliance in Nederland bijvoorbeeld het Concours de la Chanson, meestal in Diligentia in Den Haag. Suriname In Paramaribo bevindt zich een vestiging van de Alliance française. Na enkele jaren gesloten te zijn, werd deze in 2023 aan de Letitia Vriesdelaan heropend. Hier bevindt zich een Franse bistro, wordt gedebatteerd, worden Franse films vertoond en cursussen Frans gegeven; het vak Frans bevindt zich sinds 1973 niet meer in het Surinaamse vakkenpakket. in Albina, aan de grens met Frans-Guyana, is rond 2020 weer begonnen met Frans op school. Jaarlijks worden in Paramaribo de Franse Dagen en het Fête de la musique georganiseerd. Externe links (nl) Alliance française (Nederland) (fr) (en) Alliance française (België) Alliance française d'Amsterdam[1]
Alliance française

Alliance française – organizacja założona 21 lipca 1883 roku przez Louisa Pasteura, Ferdinanda de Lessepsa, Jules’a Verne’a, Ernesta Renana i Armanda Colina, zajmująca się promocją kultury francuskiej i języka francuskiego. Prowadzi również kursy tego języka. Większość swoich działań finansuje ona z opłat za kursy oraz z wynajmu nieruchomości. Rząd francuski przyznaje również dotacje obejmujące około pięć procent budżetu tej organizacji (prawie 665 000 € w 2003 r.). Ponad 440 tys. studentów uczy się francuskiego w ośrodkach prowadzonych przez Alliance: w Paryżu, na terenie całej Francji dla zagranicznych studentów, w 1071 ośrodkach w 133 krajach. Nazwa Alliance française jest własnością siedziby w Paryżu. W wielu krajach Alliance française w Paryżu jest reprezentowana przez Délégué général. Alliance française w Polsce Instytucja posiada w Polsce 9 ośrodków, z których wszystkie stanowią jednostki niezależne. Linki zewnętrzne Strona Alliance française Strona Alliance française Polska
Aliança Francesa

Aliança Francesa (em francês, Alliance française) é uma instituição sem fins lucrativos cujo objetivo é a promoção da língua e da cultura francesa fora da França. Para tanto, ela promove o ensino da língua francesa como língua estrangeira, expede diplomas específicos para atestar a competência e a proficiência linguísticas e promove eventos culturais diversos. Os centros locais da Aliança Francesa nascem geralmente por iniciativa de pessoas e instituições dos próprios países onde ela vem a se instalar, sendo regidas pela legislação local. Cada centro goza de autonomia estatutária e financeira, funcionando como uma franquia face à matriz parisiense (Alliance française de Paris, com sede no Boulevard Raspail, nº 101, no 6º arrondissement, em Paris), a qual é a proprietária da marca "Aliança Francesa". No Brasil, "Aliança Francesa" é nome fantasia sob o qual atua a instituição. A Alliance française em Portugal forma, por ano, cerca de 3.000 estudantes: adultos, jovens e crianças, acolhidos nos seus respectivos estabelecimentos (grupos e individuais), e profissionais de empresas.[carece de fontes?] Criada em 21 de julho de 1883 por um comitê de personalidades, dentre as quais Paul Cambon, Ferdinand de Lesseps, Louis Pasteur, Ernest Renan, Júlio Verne, Armand Colin, a Alliance française de Paris tem apenas cerca de 5% de sua receita advinda de subvenções do governo francês, sendo o restante oriundo dos valores pagos pelos estudantes por conta dos cursos ministrados. Não havendo, portanto, repasse de verbas, cada Aliança local deve buscar seus próprios meios para obter recursos suficientes para sua manutenção.[carece de fontes?] Um dos mais importantes vínculos entre a Alliance française de Paris e os centros locais diz respeito à expedição dos diplomas DELF (Diplôme d'Études en Langue Française, Diploma de Estudos em Língua Francesa) e DALF (Diplôme Approfondi de Langue Française, Diploma Aprofundado de Língua Francesa), os quais são reconhecidos pelo Ministério da Educação da França. Leitura adicional Domingos Ouriques, Nildo (2015). O colapso do figurino francês (PDF). Florianópolis: Insular. 104 páginas. ISBN 978-8574747767 Referências Ligações externas Site da Alliançe Française do Porto Site da Alliance française em Portugal Site da Aliança Francesa de Belém Delegação geral da Aliança Francesa na Angola Delegação geral da Aliança Francesa no Brasil Delegação geral da Aliança Francesa em Portugal Site da Aliança Francesa de São Paulo Aliança Francesa de Salvador Alliance Française de Rio de Janeiro Alliance Française de Brasília Site da Aliança Francesa de Goa Site da Aliança Francesa de Macau Site da Aliança Francesa de Mindelo (Cabo Verde) Site da Aliança Francesa de São Tomé e Príncipe Site da Alliance Française de Paris (em francês) Site da Aliança Francesa Montpellier Site da Aliança Francesa Recife Site da Aliança Francesa de Porto Alegre Site da Aliança Francesa Florianópolis