NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bahnhof Paris-Bercy-Bourgogne-Pays-d’Auvergne

Der Bahnhof Paris-Bercy-Bourgogne-Pays-d’Auvergne (bis 13. September 2016 Gare de Paris-Bercy, umgangssprachlich Gare de Bercy) ist ein Kopfbahnhof in der französischen Hauptstadt Paris. Er befindet sich im 12. Arrondissement, unweit des Gare de Lyon. Geschichte Der Gare de Bercy wurde erst in den 1970er-Jahren zur Aufnahme von Autoreisezügen angelegt. Er entstand auf dem Gelände eines ehemaligen Güterbahnhofs, der vor allem der Versorgung der Stadt mit Wein diente. Ende des 18. Jahrhunderts hatten Flussschiffer damit begonnen, ihre auf der Seine nach Paris transportierten Weinfässer aus der Bourgogne in Bercy am Ostrand der Stadt auszuladen. Da der Ort bis 1860 eine selbstständige Gemeinde war, vermieden sie so den bei der Einfuhr nach Paris fälligen Stadtzoll, und auch die dortigen Ausflugslokale profitierten davon. Bis zum Bau der Bahnstrecke Paris–Marseille durch die Eisenbahngesellschaft Compagnie des chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée (P.L.M.) waren bereits zahlreiche Lager entstanden. Innerhalb weniger Jahre übernahm die Eisenbahn den gesamten Weintransport. Südöstlich der Gleise zum Gare de Lyon wurde ein Güterbahnhof angelegt, dessen Gleise eine Gesamtlänge von 9480 m aufwiesen. Über 42 Drehscheiben konnten die Güterwagen zu den bzw. direkt in die Lagerhallen verschoben werden. Dies geschah zunächst mit Pferden und später mit Latil-Zugmaschinen. In den 1930er Jahren wurden durchschnittlich pro Jahr 18.000 Fasswagen und 5000 mit Weinfässern beladene Güterwagen, d. h. 3,4 Millionen Hektoliter Wein, gezählt. Zudem wurden in Bercy ähnliche Mengen an Weinen aus Algerien, Spanien und Portugal von Rouen her auf Seineschiffen angeliefert. In den 1960er Jahren wurde mit dem Abriss bzw. der Umnutzung der Lagergebäude begonnen. Die Güterwagen nahmen neue Wege, und der Weintransport verlagerte sich mehr und mehr auf die Straße. 1977 wurde der neue Bahnhof eröffnet, der zunächst nur der Verladung von Kraftfahrzeugen in Autoreisezüge diente. 25 Jahre später wurde, da der Gare de Lyon während der Hauptverkehrszeiten nicht mehr ausreichte, der Gare de Bercy auch für den Reiseverkehr – zunächst für Nachtzüge – geöffnet. Verkehr Am Gare de Bercy verkehren hauptsächlich Intercités, aber auch Regionalzüge (TER und Transilien). Es bestehen Verbindungen mit dem TER nach Avallon, Auxerre, Clamecy, Dijon und Lyon sowie mit Intercités nach Montargis, Nevers und Clermont-Ferrand. Die Autoreisezüge fuhren das ganze Jahr über nach Avignon, Fréjus, Marseille, Nizza und Toulon. Perpignan wurde nur im Sommer angefahren. Das besondere an den Autozügen war, dass sie keine Reisezugwagen mitführten; Personen mussten daher parallel zum Autozug vom Gare de Lyon oder einem anderen Bahnhof der Stadt zum Ziel fahren. Mitte Dezember 2019 wurde der Autozugverkehr eingestellt. Neben den Zügen der französischen Bahngesellschaft SNCF verkehren an der unterirdisch verknüpften Station Bercy zwei Linien der Pariser Métro. Das sind die Linien 6 und 14, die von der RATP betrieben werden. Umgebung In unmittelbarer Nähe des Bahnhofs liegt die Sportarena AccorHotels Arena. Einzelnachweise
Estación de París-Bercy

La estación de París-Bercy o estación de Bercy (en francés: gare de Paris-Bercy o gare de Bercy), de su nombre completo Paris Bercy Bourgogne - Pays d'Auvergne, es una estación ferroviaria situada en París. Está configurada como un anexo de la estación de París-Lyon de la cual depende administrativamente. Se ha especializado en el servicio auto-tren, que permite transportar vehículos (automóviles, motocicletas, ciclomotores...) de una estación a otra. En ningún caso los dueños de los vehículos pueden viajar junto a él, de tal forma que tendrán que tomar otro tren (u otro medio de transporte) para alcanzar la estación de destino del vehículo. Servicios ferroviarios Auto-trenes Esta estación, antaño usada para el transporte de automóviles en trenes de mercancías, estaba concebida para que los viajeros pudieran dejar su vehículo y coger el tren en la misma estación o bien llegar a París y encontrar su vehículo que ha sido transportado en el tren. Esto no se podía hacer en las seis grandes estaciones término por falta de instalaciones para ello. En la actualidad los trenes que de aquí salen están formados por vagones porta-automóviles y existen lanzaderas que llevan a los viajeros que dejan aquí su vehículo hasta las estaciones vecinas de Lyon y Austerlitz. Destinos: Niza (todo el año) Narbona (todo el año) Biarritz (verano) Ginebra (verano) Briançon (verano) En junio de 2001, tras el cierre del terminal de Tolbiac, la estación de Bercy recuperó todos los Auto-trenes de la red SNCF Suroeste, pues hasta entonces sólo tenía la red sureste. Otros trenes Durante 2002, los cuatro trenes nocturnos que conectan con Italia (Artésia), fueron transferidos a esta estación, así como los trenes TER en dirección a Morvan. Es una estación que puede servir como sustituta en caso de perturbación del tráfico en la estación de Austerlitz. Artésia (2 trenes diarios): Roma, Milán y Venecia. TER Borgoña (5 trenes diarios): Laroche-Migennes, Auxerre, Avallon, Clamecy. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Estación de Bercy. Página web "Gares & Connexions"
Paris Gare de Bercy

A Paris Gare de Bercy egy vasúti fejpályaudvar Franciaországban, Párizsban. 1977-ben nyílt meg. A pályaudvarról Artesia éjszakai vonatok közlekednek Bologna, Firenze, Pisa, Róma, Milánó és Velence felé. Járatok Kapcsolata más pályaudvarokkal További információk Paris Gare de Bercy az SNCF hivatalos "Gares & Connexions" weboldalán (franciául) Hivatalos oldal Archiválva 2015. november 16-i dátummal a Wayback Machine-ben
Stazione di Parigi Bercy

La stazione di Parigi Bercy (in francese gare de Paris-Bercy) è una delle principali stazioni ferroviarie di Parigi. È situata nel XII arrondissement, accanto al palazzetto dello sport omonimo, ed è vicina alla stazione di Parigi Lione. L'entrata principale è al civico 48 bis di boulevard de Bercy. È specializzata nel servizio auto-treno che prende in carico i veicoli dei passeggeri (automobili, moto, scooter...) e li trasporta fino ad un'altra stazione del tipo auto-treno. Dopo un importante ammodernamento, la stazione di Bercy diventa a pieno titolo, da luglio 2002, la settima grande stazione ferroviaria parigina. A seguito di una progressiva e costante riduzione dei collegamenti notturni con l'Italia, sono stati soppressi nel 2011 i quattro collegamenti effettuati con i treni Euronight "Palatino", "Stendhal", "Galilei", e "Roma", che la vedevano stazione capolinea delle relazioni con Milano, Torino, Parma, Bologna, Firenze e Roma. La stazione dispone di un parcheggio d'interscambio apposito. Movimento Collegamenti nazionali: Avallon via Laroche Migennes Sens Auxerre. Interscambi Fermata metropolitana (Bercy, linee 6, 14) Fermata autobus (Bus RATP) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Parigi Bercy Collegamenti esterni (EN) Stazione di Parigi Bercy, su Structurae.
Station Paris-Bercy-Bourgogne-Pays d'Auvergne

Station Paris-Bercy-Bourgogne-Pays d'Auvergne, beter bekend als Paris-Bercy en lokaal vaak aangeduid als Gare de Bercy, is een van de zeven kopstations in Parijs (Frankrijk). Het bevindt zich in Quartier Bercy, in het 12e arrondissement, nabij het Gare de Lyon. Gare de Bercy was tot 14 december 2019 gespecialiseerd in de afhandeling van autotreinen. Na een ingrijpende verbouwing functioneert het vanaf juli 2002 als zevende grote Parijse station. Het station is ontworpen voor autotreinen, waarbij het vervoermiddel van de reiziger (auto, motorfiets, of scooter) hier op de trein werd gezet om naar een ander autotrein-station te worden vervoerd, of na transport vanaf een ander autotrein-station hier kon worden afgehaald. Van Gare de Bercy vertrekken treinen naar Avallon via Laroche Migennes, naar Sens, en naar Auxerre. Verder vertrokken hier nachttreinen naar Italië; naar Rome via Parma en Florence; naar Venetië, en naar Milaan. Nabij het station bevindt zich het metrostation Bercy van de metro van Parijs, dat wordt aangedaan door lijn 6 en lijn 14. Bedieningsgebied Panorama
Gare de Bercy

Gare de Bercy – dworzec kolejowy w Paryżu, we Francji. Stacja znajduje się w pobliżu stacji Gare de Lyon. Stacja posiada 3 perony. Historia Otworzony w 1977 roku dworzec specjalizował się w obsłudze pociągów samochodowych, które przewoziły pasażerów razem z pojazdami. Te usługi, znane także jako „auto-kuszetki kolejowe” (TAC), oferowały nocne podróże, gdzie podróżni podróżowali w wagonach sypialnych przypominających kuszetki. Pociągi tego typu kursowały między stacjami Paris Bercy a Avignon-Sud, Marsylia-Saint-Charles, Tulon, Fréjus-Saint-Raphaël i Nice-Ville. Od 2012 roku pociągi dalekobieżne Intercités i regionalne TER Bourgogne-Franche-Comté między Paryżem a regionami Burgundii i Owernii zostały przeniesione z Gare de Lyon do Gare de Bercy w celu redukcji natężenia ruchu na większym dworcu. To działanie wywołało kontrowersje i protesty, zwłaszcza ze strony przewodniczącego rady regionalnej Owernii, który kwestionował mniej dogodne warunki w Gare de Bercy. Mimo prób interwencji, decyzja o pozostawieniu połączeń w Gare de Bercy została utrzymana. W związku z planowaną zmianą nazwy stacji na Gare de Bourgogne lub Gare de Auvergne, 12. dzielnica Paryża (Bercy) sprzeciwiła się takiemu pomysłowi. Ostatecznie, we wrześniu 2016 roku, SNCF zgodziła się na kompromisową nazwę Gare de Paris Bercy Bourgogne – Pays d'Auvergne. W październiku 2013 roku przeprowadzono renowację przed stacją, dodając „Jardin des terroirs” (fr. Ogród terroirs) jako park osiedlowy i zewnętrzną poczekalnię dla pasażerów. Stacja pełniła także rolę węzła komunikacyjnego dla międzynarodowych usług autobusowych iDBUS/Ouibus od lipca 2012 do stycznia 2019 roku. W grudniu 2018 roku zrezygnowano z obsługi samochodów osobowych w pociągach samochodowych, a pociągi składały się wyłącznie z wyspecjalizowanych auto przewoźników. To wymusiło konieczność nabycia biletu w pociągu pasażerskim dla osób towarzyszących swoim samochodom. SNCF zakończyła sprzedaż biletów na pociągi samochodowe w grudniu 2019 roku, argumentując to brakiem opłacalności tej usługi. Przypisy
Вокзал Берси-Бургонь-Пэи д’Овернь

Вокзал Берси-Бургонь-Пэи д’Овернь (фр. Gare de Paris-Bercy-Bourgogne-Pays d'Auvergne, до 13 сентября 2016 года — вокзал Берси) — один из семи железнодорожных вокзалов Парижа. Расположен в XII округе недалеко от Лионского вокзала рядом с концертно-спортивным комплексом «Аккорхотелс Арена» в Берси. Движение поездов Вокзал Берси обслуживает преимущественно автопоезда и ночные поезда, а также региональные поезда TER и Transilien. От вокзала Берси идут поезда TER на Авалон, Осер и Кламси. Основные маршруты автопоездов — на юг Франции, к станциям Авиньон-Зюд, Марсель — Сен-Шарль, Фрейюс — Сен-Рафаэль, Тулон и Нис-Вилль. Особенностью автопоездов является отсутствие в них пассажирских вагонов, пассажиры здесь обычно оставляют свои машины, а сами отправляются в параллельном поезде с Лионского вокзала. Ночные поезда курсируют в Италию (Рим, Милан, Венеция). Вокзал связан с транспортной сетью города линиями 6 и 14 Парижского метрополитена. С 23 июля 2012 года SNCF организовало возле вокзала автостанцию компании iDBUS, обслуживающую маршруты в Лондон, Брюссель, Лилль и Амстердам. Примечания Ссылки Сайт вокзала Берси (недоступная ссылка) (фр.)
Вокзал Берсі

Вокзал Берсі (фр. Gare de Bercy) — один із залізничних вокзалів Парижа. Розташований у XII муніципальному окрузі міста неподалік від Ліонського вокзалу. Вокзал розташований поруч з концертно-спортивним комплексом «Palais Omnisports de Paris-Bercy» в Берсі. Рух потягів Вокзал Берсі обслуговує переважно автопоїзди та нічні поїзди, а також регіональні поїзди TER та Transilien. Від вокзалу Берсі йдуть поїзди TER на Авалон, Осерр та Кламсі. Автопоїзди до Ніцци й Нарбонни ходять протягом всього року, влітку курсують автопотяги до Біарріца, Женеви й Бріансона. Особливістю автопотягів є відсутність в них пасажирських вагонів, пасажири мають залишити тут свої авта, а самі вирушають в паралельному потязі з Ліонського вокзалу. Нічні поїзди курсують до Італії (Рим, Мілан, Венеція). Вокзал пов'язаний з транспортною мережею міста лініями 6 та 14 Паризького метрополітену. Посилання Вокзал Берсі (фр.)[недоступне посилання з квітня 2019]
Église du Saint-Rédempteur de Fleury-Mérogis

L'église du Saint-Rédempteur est un édifice catholique de la commune de Fleury-Mérogis. Histoire Unique édifice catholique à l'exception de la salle polyvalente servant de chapelle pour les célébrations de culte catholique à la maison d'arrêt de Fleury-Mérogis, dans le département de l'Essonne, elle est rattachée au diocèse d'Évry-Corbeil-Essonnes. Une première église servant de chapelle au château fort est construite par les seigneurs de Mérogis au Moyen Âge. Démolie en même temps qu'un château tout proche en 1722 pour laisser place à une église consacrée au Rédempteur, à l'emplacement qu'elle occupe depuis (n°12, Grande Rue) en 1725. L'église est restaurée en 1982, alors qu'en l'espace de vingt ans la petite paroisse d'un village rural se transforme en paroisse d'une ville d'immigration en pleine expansion. De nouveaux vitraux modernes sont posés et une nouvelle décoration intérieure est aménagée, l'ancien maître-autel ayant été ôté dans les années 1960 ; seule la table du maître-autel précédent subsiste encore. La grille formant jubé a toutefois été conservée, ainsi que la chaire. L'église accueille une forte communauté d'origine portugaise et plusieurs nationalités africaines. La messe dominicale est célébrée à 11 heures et à 9 heures en août. Architecture L'église possède une nef simple sans bas-côtés avec un transept et une petite abside en cul-de-four. Les voûtes en berceau sont en plâtre et la charpente en bois. La toiture recouverte de tuiles est à longs pans. Un clocher massif recouvert d'une flèche en ardoises se dresse du côté nord de l'édifice.[réf. nécessaire] Bibliographie Notes et références Liens externes Ressource relative à la religion : Clochers de France Site de la paroisse Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de l’Essonne
Музей Цадкин

Музеят „Цадкин“ е посветен на дейността на скулптора от беларуски произход Осип Цадкин (1890 – 1967). Намира се близо до Люксембургската градина в 6-и арондисман на адрес: 100 bis, rue d'Assas, Париж, Франция. Основан е от Валентин Пра (Valentine Prax) – съпругата на Цадкин, която е дарила имота и личната си колекция на общината на град Париж. Открит е след смъртта ѝ през 1982 г. По-късно е обогатил колекцията си чрез покупки. Днес притежава над 400 скулптури, 500 картини, гвашове, гоблени и фотографии. От 1995 г. насам музеят ежегодно прави по 3 – 4 експозиции на модерно изкуство. Отворен е ежедневно (без понеделник). Посещението му е безплатно, освен при наличието на други изложби в него. Разполага се в 2 малки сгради с прекрасна градинка, в която под открито небе са разположени много произведения на скулптора. Посещението на тази градинка е безплатно. Най-близките метростанции са Port-Royal и Vavin.
Musée Zadkine

Musée Zadkine (Zadkinovo muzeum) je městské muzeum v Paříži. Nachází se v 6. obvodu v ulici Rue d'Assas. Muzeum představuje dílo původem ruského sochaře Ossipa Zadkina, který se v Paříži usadil roku 1910, a jeho manželky, malířky Valentine Prax (1897–1981). Existuje rovněž připojené muzeum v obci Les Arques (Lot), kde žil Ossip Zadkine. Historie Muzeum vzniklo díky Zadkinově závěti, kde městu Paříži odkázal své dílo a ateliér v ulici Rue d'Assas, kde působil od roku 1928. Muzeum bylo otevřeno 19. dubna 1982 po smrti jeho manželky Valentine Prax, která připojila též svůj odkaz. Zahradu muzea upravil zahradní architekt Gilles Clément tak, aby zde bylo možno vystavit sochařova díla. Sbírky a expozice Muzeum shromažďuje sochy a kresby umělce od jeho mládí až po jeho účast v kubistickém hnutí. Obsahuje rovněž díla malířky Valentine Prax. Zvláštností tohoto muzea věnovaného sochařství je umožnění zrakově postiženým a nevidomým, aby se dotýkali děl, což si přál sám Ossip Zadkine. Díla jsou vybavena popiskami v braillově písmu. Pro nevidomé jsou rovněž organizovány komentované prohlídky. Od roku 1995 se v muzeu konají každoročně tři až čtyři výstavy moderního umění a různé kulturní akce jako prezentace a autogramiády uměleckých knih, performance, veřejná čtení, koncerty apod. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Musée Zadkine na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Musée Zadkine na Wikimedia Commons
Musée Zadkine

Das Musée Zadkine ist ein Pariser Künstlermuseum, das dem russischstämmigen Bildhauer Ossip Zadkine (1890–1967) gewidmet ist, der sich 1910 in Paris niederließ und in diesem Haus von 1928 bis 1967 lebte und arbeitete. Es befindet sich im 6. Arrondissement und ist eines der wenigen Bildhauerateliers (neben dem von Antoine Bourdelle), die in Paris erhalten geblieben sind. Das Musée Zadkine ist eines der 14 Museen der Stadt Paris, die seit dem 1. Januar 2013 von der städtischen Einrichtung Paris Musées verwaltet werden. Entstehung Mit Testament vom 20. Mai 1964 vermachte Ossip Zadkine seiner Frau Valentine Prax, die selbst Künstlerin war, seine Sammlung und sein Vermögen. Er starb 1967. 1978 schenkte Valentine Prax der Stadt Paris einige Werke und Immobilien für die Einrichtung eines Zadkine-Museums. In ihrem Testament vom 18. August 1979 setzte sie die Stadt Paris als Alleinerbin ein. Valentine Prax starb 1981. Das Musée Zadkine wurde am 19. April 1982 eröffnet. In einem kleinen Haus, dem ehemaligen Atelier des Künstlers, in der Nähe des Jardin du Luxembourg, zeigt das Museum Skulpturen und Papierarbeiten von Zadkine. Auch Werke von Valentine Prax sind zu sehen. Der Museumsgarten wurde von dem Landschaftsarchitekten Gilles Clément angelegt, um die von Wäldern und Bäumen inspirierten Werke des Bildhauers zu präsentieren. Anlässlich seines dreißigjährigen Bestehens und nach einjähriger Renovierung wurde das Musée Zadkine am 10. Oktober 2012 mit einer neuen Präsentation seiner Sammlungen wiedereröffnet. Ausstellung Die Werke von Ossip Zadkine sind auf sechs Säle verteilt. Im Garten stehen einige seiner Skulpturen. Seit 1995 finden jährlich drei bis vier Ausstellungen zeitgenössischer Kunst und andere kulturelle Veranstaltungen statt. Darüber hinaus gibt es eine Bibliothek mit einer Sammlung von Manuskripten, Büchern und Archivmaterial. Eine Besonderheit des Skulpturenmuseums ist, dass sehbehinderte und blinde Menschen die Werke berühren können (ein Wunsch von Ossip Zadkine selbst). Die Werke sind mit Beschriftungen in Brailleschrift versehen. Es werden auch Führungen über das Leben und Werk von Ossip Zadkine für Menschen mit Sehbehinderungen organisiert. Literatur Demeures: les Musées de la ville de Paris, Musée Zadkine. Musée Zadkine, Paris, 1999 Cécilie Champy-Vinas, Pauline Créteur: Ossip Zadkine – de l’atelier au musée. Paris Musées, Paris, 2022 Weblinks Website des Museums Von einem Atelierhaus zu einem Museumsatelier Einzelnachweise
Musée Zadkine

The Musée Zadkine is a museum dedicated to the work of Russian sculptor Ossip Zadkine (1890–1967). It is located near the Jardin du Luxembourg in the 6th arrondissement at 100 bis, rue d'Assas, Paris, France, and open daily except Monday; an admission fee is only charged during exhibitions. The museum also contains a fine garden, with no charge for entry. The nearest métro and RER stations are Port-Royal and Vavin. The museum was established by Valentine Prax, Zadkine's wife, who willed their home and studio since 1928, as well as his personal collection, to the City of Paris. The museum was inaugurated in 1982 following her death, and has subsequently augmented its collection through purchases. It now contains about 300 sculptures, as well as drawings, photographs, and tapestries. Since 1995 the museum has also presented 3 to 4 exhibits of contemporary art each year. The Museum underwent renovations in 2012 to ensure its accessibility to all visitors. It re-opened its doors for its thirtieth anniversary on October 10, 2012. The new museography was designed to more closely reflect the spirit of the workshop. Zadkine Museum is one of the 14 City of Paris' Museums that have been incorporated since January 1, 2013 in the public institution Paris Musées. See also List of museums in Paris External links Media related to Musée Zadkine at Wikimedia Commons Official website Zadkine Museum page on Paris Musées' website (English) Frommers description Zadkine Museum in Les Arques (Lot)
Museo Zadkine

El museo Zadkine es un museo parisino dedicado al escultor de origen ruso Ossip Zadkine (1890-1967) que se instaló en París en 1910. Se encuentra ubicado en el número 100 bis de la calle de Assas, en el VI distrito. También hay un museo departamental en Les Arques, en el departamento de Lot, donde vivió Zadkine.​ Historia El museo nació del deseo de Ossip Zadkine de legar a la ciudad de París sus obras y el estudio que ocupaba en la rue d'Assas desde 1928 hasta su fallecimiento en 1967.​ Su esposa, Valentine Prax, cumplió este deseo en 1978. Murió en 1981, habiendo legado todas sus posesiones. El Museo Zadkine se inauguró el 19 de abril de 1982. En su pequeña casa cerca de los Jardines de Luxemburgo, reúne las esculturas y obras sobre papel del artista, desde su época de juventud hasta su participación en el movimiento cubista.​ También incluye obras de Valentine Prax. El jardín del museo ha sido realizado por el paisajista Gilles Clément para acoger las obras del escultor inspiradas en el bosque y los árboles. Con motivo de su trigésimo aniversario y tras un año de trabajo, haciéndolo accesible a todos, el museo reabrió sus puertas el 10 de octubre de 2012, con una presentación de sus colecciones rediseñada lo más cerca posible del espíritu del taller.​ Es uno de los catorce museos de la ciudad de París gestionados desde el 1 de enero de 2013 por la institución administrativa pública Paris Musées. Exposiciones y actividades Desde 1995, la apertura del estudio ha permitido organizar de tres a cuatro exposiciones de arte contemporáneo al año, así como diversos actos culturales: presentaciones y firmas de libros de artistas, intervenciones, actuaciones, lecturas, conciertos, etc. Una de las particularidades de este museo dedicado a la obra esculpida es permitir a los discapacitados visuales y a los ciegos tocar las obras, con toda legitimidad (se trata de cumplir el deseo del propio Ossip Zadkine). Las obras van acompañadas de etiquetas en braille que las subtitulan, ofreciendo así un descubrimiento táctil. También se organizan visitas táctiles y conferencias sobre la vida y la obra de Ossip Zadkine. Además, cuenta con una biblioteca que contiene manuscritos, así como una colección de libros y archivos, que se encuentra a disposición de los investigadores con cita previa. Referencias Bibliografía Hélène Rochette, , Paris, Éditions Parigramme, 2004 (ISBN 2-84096-227-6), p. 24-27. Enlaces externos Sitio web oficial