NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hôtel de Soubise

The Hôtel de Soubise (French pronunciation: [otɛl d(ə) subiz]) is a city mansion entre cour et jardin. It is located at 60 Rue des Francs-Bourgeois in the 3rd arrondissement of Paris, France. History The Hôtel de Soubise was built as an hôtel particulier for the Prince and Princess de Soubise on the site of a semi-fortified manor house named the Grand-Chantier built in 1375 for connétable Olivier de Clisson, that had formerly been a property of the Templars. The site previously contained the Hôtel de Guise, the Paris residence of the Dukes of Guise, a cadet branch of the House of Lorraine. It was the birthplace of the last Duke, Francis Joseph, Duke of Guise, the son of Élisabeth Marguerite d'Orléans, Duchess of Alençon. He died in 1675 and the Guise estate passed to Marie de Lorraine who died at the Hôtel in 1688 having been born there in 1615. On March 27, 1700, François de Rohan, prince de Soubise bought the Hôtel de Clisson, lately de Guise, and asked the architect Pierre-Alexis Delamair to remodel it completely. Works started in 1704. His wife Anne de Rohan-Chabot, at one time mistress of Louis XIV (their affair is thought to have funded the purchase of the building), died here in 1709. Hercule Mériadec, Prince of Soubise (son of François) was responsible for some interior décor at the Hôtel de Soubise engaging Germain Boffrand in the process. This dates from the 1730s. Improvements were made to celebrate the marriage of Hercule Mériadec to Marie Sophie de Courcillon, granddaughter of the marquis de Dangeau. It was the home of Louis XV's friend Charles de Rohan, prince de Soubise; his daughter Charlotte Élisabeth Godefride de Rohan, future princesse de Condé was born here in 1737 as was the Princess of Guéméné in 1743. Interiors by Germain Boffrand, created between 1735–40 and partly dismantled, figure among the high points of the rococo style in France (Kimball 1943: 178). They constituted the new apartments of the Prince on the ground floor and the Princesse on the piano nobile, both of which featured oval salons looking into the garden. These rooms have changed very little since the 18th century, including the Chambre du prince, Salon ovale du prince, Chambre d'apparat de la princesse and the very fine Salon ovale de la princesse with gilded carvings and mirror-glass embedded in the boiserie and ceiling canvases and overdoors by François Boucher, Charles-Joseph Natoire, and Carle Van Loo. Since a Napoleonic decree of 1808, this residence has been the property of the State. Nowadays it hosts the Musée des Archives Nationales and a part of the French National Archives. The building and forecourt also served as a filming location "stand-in" for the Elysee Palace in the 1973 film Day of the Jackal. Gallery See also List of Baroque residences Rue des Archives References Bibliography Fiske Kimball, 1943. The Creation of the Rococo (Philadelphia Museum of Art). External links insecula.com entry
Hôtel de Soubise

Het Hôtel de Soubise is een hôtel particulier (stadspaleis) in de Franse hoofdstad Parijs. Het bevindt zich aan de rue des Francs-Bourgeois in het 3e arrondissement van de stad. Oorspronkelijk stond op deze locatie al een landgoed sinds 1375. Het huidige paleis werd gebouwd voor de prins en prinses van Soubise. Op 27 maart 1700 kocht François de Rohan het Hôtel de Clisson. Hij schakelde architect Pierre-Alexis Delamair in om het te verbouwen. De renovatie begon in 1704. Voor het interieur werd omstreeks 1737 een beroep gedaan op Jacques Verberckt. In 1806 werd het gebouw eigendom van het Eerste Franse Keizerrijk volgens een decreet van Napoleon. Hij liet er de archieven van onderworpen gebieden concentreren onder het beheer van Pierre-Claude-François Daunou. Zo verdwenen de pauselijke archieven uit Rome, maar ook andere Italiaanse, Spaanse, Oostenrijkse en Belgische overheden moesten hun institutionele geheugen afstaan. Alleen in Brussel en Turijn werden filialen getolereerd. Vandaag de dag biedt het Hôtel de Soubise onderdak aan het Musée de l'Histoire de France en een deel van de Archives Nationales. Literatuur Vincent Duclert, "Un Palais pour les archives. Le projet Napoléon dans l'histoire" in: Sociétés & Représentations, 2005, p. 79-94. DOI:10.3917/sr.019.0079 Voetnoten
Особняк Субіз

Особняк Субіз, також Отель Субіз (фр. Hôtel de Soubise) — невеликий палац в 3-му окрузі Парижа за адресою Rue des Archives, 60, знаменита брама якого виходить на вулицю Rue des Francs Bourgeois. У палаці розташований Музей історії Франції. Слово «отель» у назві вказує на особливий тип міської садиби із власним садом. Історія будівлі У 1371—1375 конетабль Олів'є де Кліссон побудував на цій ділянці землі свій особняк. Від його споруди збереглися укріплені ворота з двома баштами-турелями з боків, що виходять на вулицю Архівів. У 1553 будівля перейшла до герцога Гіза, який вирішив повністю пребудувати особняк. Від палацу Гізів до наших днів дійшли каплиця й зал варти (фр. salle des gardes), де в XVI столітті проходили збори Католицької ліги. Можливо, саме тут була задумані Варфоломіївська ніч та повстання 1588 року. За Марії де Гіз, останньої прямої спадкоємиці старшої гілки дому Гізів, в особняку було засновано блискучий театр, в постановках якого зокрема брали участь Корнель, Лермі, Шарпантьє. Після смерті Марії де Гіз в 1688, особняк у 1700 придбав принц Субіз, Франсуа де Роан (1630—1712). У 1705 нові господарі розпорядилися повністю переробити особняк, залишивши від старого лише в'їзну браму як боковий вхід. Архітектором було призначено П'єра Деламера, який, як і власник, був родом зі Страсбурга. Будівництво велося в 1705—1709. За облашутвання інтер'єру відповідав архітектор і декоратор Жермен Бофран (1667—1754). Інтер'єр готелю Субіз вважається чи не найкращим зі збережених інтер'єрів у стилі рококо. Саме особняк Субіз та ще палац Марлі є чудовими зразками зародження цього стилю. Особливої уваги заслуговує «Овальний салон» (або «салон Принцеси»), чиї стіни оздоблені дзеркалами та картинами, що маскують перехід від стін до стелі. Таким чином, в салоні немає жодної прямої лінії. Після втечі Роанів до Австрії, їхній особняк в 1808 викуплено державою. Наполеон I розмістив у ньому Національні архіви Франції. 1867 року, за Наполеона III, на базі Архівів було засновано Музей історії Франції. Примітки Література Georges Bonnefons, Les Hôtels historiques de Paris, 1852, p. 5. Fiske Kimball, The Creation of the Rococo (Philadelphia Museum of art), 1943. Jean Pierre Babelon: Le grand Appartement du Prince de Soubise au rez-de-chaussée de l'Hôtel de Soubise (Archives Nationales): histoire des états successifs jusqu'à la récente restauration. In: Cahiers de la Rotonde. n° 5 (1982), Paris, p. 43–98. Philippe Béchu, Christian Taillard: Les hôtels de Soubise et de Rohan-Strasbourg. Marchés de construction et de décor. Centre historique des Archives nationales, Paris 2004. Посилання Отель Субіз на сайті Національного архіву Франції Про отель Субіз (фр.) Отель Субіз на сайті insecula.com [Архівовано 25 грудня 2005 у Wayback Machine.]
Chrám svatého Sergeje Radoněžského

Chrám svatého Sergeje Radoněžského (fr. Paroisse Saint Serge, rusky Сергиевское подворье) je pravoslavný chrám v 19. obvodu v Paříži, v ulici Rue de Crimée. Chrám je součástí Pravoslavného teologického ústavu svatého Sergeje a je zasvěcen ruskému světci Sergeji Radoněžskému. Historie Kolem roku 1850 zde byl postaven německý luterský kostel, který sloužil německým imigrantům v Paříži. Po vypuknutí první světové války byl kostel i s příslušenstvím konfiskován. Pozemek i s malým kostelem v roce 1924 prodala francouzská vláda komunitě pravoslavných Rusů, kteří uprchli ze své vlasti po bolševické revoluci v roce 1917. Ti zde založili pravoslavný institut včetně svého chrámu. Dosavadní jediný pařížský pravoslavný chrám Alexandra Něvského se stal katedrálou. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám svatého Sergeje Radoněžského na Wikimedia Commons (francouzsky) Oficiální stránky (francouzsky) Chrám na stránkách pravoslavné arcidiecéze Archivováno 26. 2. 2012 na Wayback Machine. (francouzsky) Chrám na stránkách Institutu sv. Sergeje Archivováno 24. 8. 2012 na Wayback Machine. (francouzsky) Popis kostela Archivováno 18. 11. 2012 na Wayback Machine.
Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża w Paryżu

Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża – prawosławna cerkiew znajdująca się w Paryżu, w 19. dzielnicy. Świątynia parafialna, w dekanacie paryskim północno-wschodnim Arcybiskupstwa Zachodnioeuropejskich Parafii Tradycji Rosyjskiej Patriarchatu Moskiewskiego. Historia Powstanie parafii św. Sergiusza oraz otwarcie cerkwi wiązało się z szybkim wzrostem liczby prawosławnych Rosjan udających się na emigrację do Francji po rewolucji październikowej. Świątynia znajduje się od 1924 w budynku należącym wcześniej do ambasady Niemiec, porzuconym w 1914 i wykupionym przez społeczność rosyjską na licytacji za sumę 321 tys. franków. Uroczyste poświęcenie obiektu miało miejsce w 1925. Cerkiew jest szczególnie związana z prawosławnym Instytutem św. Sergiusza, centrum prawosławnej myśli teologicznej i kulturalnej na Zachodzie Europy. W 1932 w cerkwi złożyła śluby monastyczne późniejsza święta prawosławna, Jelizawieta Skobcowa, znana szerzej pod imieniem zakonnym Maria. Architektura Cerkiew mieści się w zaadaptowanym budynku magazynowym. Jest jednonawowa, bez wyraźnego zewnętrznego podziału na przedsionek, nawę i prezbiterium. Wejście do niej prowadzi przez rzeźbione drewniane schody. Okna jednokondygnacyjnego budynku po przebudowie mają kształt ostrych łuków, są stale zakryte. Nad wejściem znajduje się jedno okrągłe okno, nad przedsionkiem – rozmieszczona na planie prostokąta wieża. Na fasadzie cerkwi znajdują się malowidła przedstawiające anioły. We wnętrzu znajduje się czterorzędowy ikonostas. Freski we wnętrzu cerkwi wykonał przed 1927 rosyjski malarz symbolista Dmitrij Stełłecki. Dzwonnica cerkwi została dobudowana w stylu świątyń ziemi pskowskiej w latach 50., według projektu N. Iscelennowa. Obok cerkwi znajduje się jednopiętrowy budynek mieszkalny przeznaczony dla proboszcza, na którego fasadzie został namalowany wizerunek patrona parafii. Dzwonnica cerkwi jest wolnostojącą konstrukcją słupowo-ramową zwieńczoną malowaną na niebiesko cebulastą kopułą. Przypisy Bibliografia Historia cerkwi na oficjalnej stronie parafii. paroissestserge.free.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-04-28)].
Moulin de la Galette

Moulin de la Galette je jediný větrný mlýn v provozuschopném stavu v Paříži. Nachází se na Montmartru v 18. obvodu. Mlýn je možné spatřit z ulice Rue Lepic. Kdysi zde byl slavný kabaret. Dnes se nachází v soukromém vlastnictví a není veřejnosti přístupný. Na pozemku se nachází stejnojmenná restaurace a tzv. Severní milník. Historie Dnešní mlýn Galette se vlastně skládá ze dvou starších mlýnů: Blute-fin a Radet. Jméno Blute-fin pochází od slovesa bluter (prosívat). Mlýn je zmíněn poprvé v roce 1622 jako moulin du palais (palácový mlýn) a častokrát byl přestavěn. V roce 1809 jej získala rodina Debray na výrobu mouky. Nesloužil ale jen k mletí obilí, používal se i k lisování hroznů nebo jako drtič různých materiálů. V roce 1870 majitel Nicolas-Charles Debray připojil k mlýnu tančírnu, kterou v roce 1895 nazval Moulin de la Galette. Galette je označení pro slanou palačinku původem z Bretaně, které se zde servírovaly. Po druhé světové válce sloužil krátce (do roku 1966) jako televizní a rozhlasové studio. Mlýn Radet byl postaven v roce 1717 a v 60. letech 18. století byl kompletně přestavěn. V roce 1834 byl přeměněn na hostinec a později byl připojen k „Moulin de la Galette“. Sdružení přátel starého Montmartru (Les Amis du Vieux Montmartre) zachránilo stavbu v roce 1915 před demolicí. Mlýn byl 5. července 1958 zapsán mezi historické památky. V roce 1978 byl sice restaurován, ale není v provozu. V říjnu 2001 byly rekonstruovány lopatky mlýna. Mlýn v umění Stavba se objevila na několika obrazech významných malířů, jako byli Auguste Renoir, Vincent van Gogh, Pablo Picasso, Henri de Toulouse-Lautrec, Kees van Dongen nebo Maurice Utrillo. V roce 1899 pořídil fotografii mlýna fotograf Eugène Atget. Související články Moulin Rouge Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Moulin de la galette na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Moulin de la Galette na Wikimedia Commons (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek
Moulin de la Galette

Le Moulin de la Galette (Molino de la torta) es un molino de viento ubicado en el corazón de Montmartre, donde corona la colina más famosa de París, Francia. Este molino no era el único de su especie en la Francia del siglo XVII. El lugar era un municipio de viñedos, trigales y pastos que luego se anexó como barrio a la capital. Con los años y después de la Revolución francesa, el Moulin de la Galette se convirtió en sala de baile. En la actualidad se encuentra cerrado al público. El área fue retratada a finales del siglo XIX y primeros del XX por artistas como Pierre-Auguste Renoir, Henri de Toulouse-Lautrec, Vincent van Gogh, Pablo Picasso y Ramón Casas. En 1939, fue declarado Monumento histórico. El molino Originalmente el recinto contaba con dos molinos: el Blute-fin y el Radet, mencionados por primera vez en 1622. En el siglo XVII la familia Debray compra el predio y vive de la harina que produce el molino. Ofrecían, a su vez, a los paseantes la torta (un pan de centeno) y un vaso de leche. Los parisinos lo frecuentaban, especialmente los domingos, para disfrutar del panorama y del excelente pan que allí se elaboraba. Cuenta la leyenda que el 30 de marzo de 1814, en la batalla de París, el hermano menor de la familia de los Debray, acabó despedazado y clavado en un aspa del molino tras intentar defenderse del ataque de los cosacos. Tras la Restauración, su hijo, Nicolas-Charles Debray, convierte el molino en una sala de baile y merendero con jardines. Montmartre vive su época de esplendor, en la llamada Belle époque, cuando la bohemia se asienta allí, en la colina, y frecuenta sus ateliers, cafés y cabarets. Le Moulin de la Galette se convierte en sala de fiestas y pierde uno de sus dos componentes: le Radet. Posteriormente le Moulin fue destinado a diversos usos, se transformó en sala de cine y durante un tiempo fue una Oficina de la Radiodifusión-Televisión Francesa. Galería Véase también Bal du Moulin de la Galette
Moulin de la Galette (Parigi)

Il Moulin de la Galette è un locale sulla rue Lepic nel quartiere di Montmartre a Parigi. Storia Nel XIX secolo il locale (su di una collina, con ristorante, bar, sala e spazio all'aperto per il ballo) era assai più ampio dell'attuale e comprendeva al suo interno due vecchi mulini a vento: il Moulin Radet ed il più grande Moulin Blute-fin. Il luogo divenne famoso perché assiduamente frequentato e riprodotto da molti grandi pittori come Van Gogh e Renoir. I principali quadri in cui appare riprodotto sono: Bal au moulin de la Galette di Pierre-Auguste Renoir (1876) Le Moulin de la Galette di Van Gogh Le Moulin de la Galette di Pablo Picasso (1900) Moulin de la Galette di Henri de Toulouse-Lautrec Moulin de la Galette di Kees Van Dongen Le Moulin de la Galette di Maurice Utrillo (1922) Oggi Attualmente esiste solo il ristorante "Moulin de la Galette" il cui ingresso, all'angolo della rue Lepic, è sormontato dal Moulin Radet, ancora in discreto stato. La restante parte (sulla sommità della collina) è stata recentemente restaurata con la ristrutturazione anche del vecchio ingresso (anch'esso sulla Rue Lepic). Opere pittoriche illustranti il Moulin Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Moulin de la Galette Collegamenti esterni Sito ufficiale, su moulindelagaletteparis.com.
Moulin de la Galette

Moulin de la Galette – wiatrak położony na szczycie dzielnicy Montmartre w Paryżu. Rejon wokół młyna jest popularny wśród paryskich artystów oraz pisarzy. W przeszłości bary oraz kawiarnię wokół Moulin de la Galette były odwiedzane m.in. przez Auguste Renoira, Pablo Picasso, Vincenta van Gogha, Henri de Toulouse-Lautreca oraz Ramona Casasa. Od 1939 roku młyn posiada status zabytku. Nad młynem de la Galette powstała restauracja działająca pod nazwą Moulin Radet. Nazwa restauracji wzięła nazwę od nazwiska rodziny która była właścicielem młyna Galette. Wnętrze restauracji jest ozdobione licznymi portretami, głównie autorstwa Renoira.
Мулен де ла Галетт

«Мулен де ла Галетт» (фр. Moulin de la Galette) — ветряная мельница, расположенная в верхней части района Монмартр в Париже. Этот символ Монмартра изображали многие художники: Жорж Мишель, Теодор Руссо, Жан-Батист Коро, Пьер-Огюст Ренуар, Анри Тулуз-Лотрек, Сантьяго Русиньоль, Рамон Касас, Винсент ван Гог и Пабло Пикассо. Ветряная мельница является памятником архитектуры с 1939 г. и охраняется государством. Одноимённый ресторан расположен немного ниже на холме. У ресторана имеется ветряная мельница — Мулен Раде (фр. Moulin Radet), по фамилии владельцев ресторана и обеих мельниц. Ресторан также фигурирует на полотнах импрессионистов, в первую очередь Ренуара. Мельница и ресторан в живописи Примечания Ссылки Ресторан Мулен де ла Галетт На Викискладе есть медиафайлы по теме Мулен де ла Галетт
Мулен де ла Галет

Муле́н де ла Гале́т (фр. Moulin de la Galette) — вітряк, розташований у верхній частині району Монмартр в Парижі. Цей символ Монмартра зображений на полотнах багато художників: П'єр-Огюст Ренуар, Анрі Тулуз-Лотрек, Рамон Касас, Вінсент ван Гог та Пабло Пікассо. Вітряк є пам'яткою архітектури з 1939 і охороняється державою. Історія Насправді Мулен де ла Галет (фр. moulin de la galette) складається з двох млинів Блют-Фен (Blute-fin, 1622) та Раде (Radet, 1717). Назва «Мулен де ла Галет» вперше згадується у 1622 й стосується млина Блют-Фен. Інша тогочасна назва першого млина: «Мулен дю Пале» (фр. moulin du palais — палацовий млин). У 1809 обидва млини придбала родина Дебре й використовувала їх за призначенням: для виробництва борошна, але також для пресування винограду та подрібнення різних матеріалів для потреб мануфактур. У 1870 Нікола-Шарль Дебре, тодішній власник млина, прибудував до нього танцювальний майданчик і кав'ярню, а в 1895 назвав весь комплекс «Мулен де ла Галет». У 1930 млин стає мюзик-холлом, потім залою радіо- та телепередач, закритою в 1966. Млин «Раде» був споруджений у 1717. У 1760 повністю реконструйований. У 1834 млин став танцювальним кафе. У 1915 «Асоціація друзів старого Монмартру» порятувала його від зруйнування. А в 1924 році власник млина перевозить його на кут вулиць Жирардон і Лепік. 1958 року млин і навколишній ансамбль був занесений до списку історичних пам'яток Франції. У 1978 році було проведено його реставрацію. У жовтні 2001 замінено зношені крила вітряка. Ресторан Однойменний ресторан розташований трохи нижче на пагорбі. Ресторан має вітряк — Муле́н Раде́ (фр. Moulin Radet), за прізвищем власників ресторану та обох млинів. Ресторан також фігурує на полотнах імпресіоністів, в першу чергу Ренуара, Ван Гога, Тулуз-Лотрека. Млин і ресторан на полотнах Література Jacques Hillairet.Dictionnaire historique des rues de Paris.1964. et son supplément.1972.Editions de Minuit. Le Crapouillot. Montmartre. Juillet 1959 Примітки Посилання Ресторан Мулен де ла Галет, офіційний сайт
Liceu Condorcet

El Liceu Condorcet (Lycée Condorcet), anteriorment amb el nom de Lycée Bonaparte, és un dels quatre liceus més antics de París. Va ser fundat l'any 1803 al nº 8 de la rue du Havre, entre l'estació Saint-Lazare i el boulevard Haussmann, al 9à districte. Antecedents Aquest liceu ocupa part de les instal·lacions de l'antic convent dels caputxins de Saint-Louis-d'Antin, els quals van encarregar-ne la construcció l'any 1781 a l'arquitecte neoclàssic Alexandre Théodore Brongniart. Amb la Revolució francesa de 1789, aquest convent es convertí en un hospital, i l'immoble va ser declarat bé nacional. Història Amb l'arribada al poder de Napoleó I i la creació d'una xarxa de centres d'enssenyament secundari (lycées), aquest immoble va hostatjar el Lycée de la Chaussée d'Antin, El mateix arquitecte Brongniart en va fer les obres d'acondicionament. La denominació d'aquest liceu va seguir les visicituds polítiques de França: Lycée Impérial Bonaparte (entre 1805 i 1814); Collège Royal Bourbon (entre 1815 i 1848), per a tornar a la denominació imperial (1848-1870) i després recuperar el caràcter de liceu. Ja durant la III República, va ser conegut alternativament com a Lycée Condorcet (1870-1874), Lycée Fontanes (1874-1883) i novament Lycée Condorcet, de forma definitiva i sota Jules Ferry, en honor del filòsof, matemàtic i polític girondí Nicolas de Condorcet. El liceu Condorcet va ser un dels pioners de l'ensenyament mixt (1930) Actualment En l'actualitat, aquest liceu segueix funcionant com centre d'ensenyament secundari i és un dels de més prestigi de París: el 2006, va obtenir la tercera posició en el rènquing francès de liceus segons els resultats del concours général, i des d'aleshores manté taxes d'obtenció del BAC (baccalauréat, batxillerat) properes al 100%. Té relativament pocs alumnes, uns 1000 en total. Professors famosos Alain, filòsof Jean Jaurès, filòsof i líder socialista Jean-Paul Sartre filòsof Marcel Pagnol, escriptor Estudiants famosos Raymond Aron, sociòleg Marie François Sadi Carnot, president de la República André Citroën, enginyer i fundador de Citroën Jean Cocteau Patrick Devedjian Edmond de Goncourt Serge Gainsbourg Henri Huvelin, sacerdot Claude Lévi-Strauss, antropòleg Marcel Proust, novel·lista Victor Schoelcher, polític antiesclavista Jean-Claude Trichet, president del Banc Central Europeu Amadeo Jacques, sociòleg Stèphane Mallarmé, poeta Paul Verlaine, poeta Enllaços externs Pàgina oficial del Liceu Condorcet Arxivat 2021-12-05 a Wayback Machine.. Vista del Liceu Condorcet a Google Street View
Lycée Condorcet

Lycée Condorcet [lisé kondorse] je renomovaná střední škola (gymnázium) v Paříži, jedna z nejstarších. Sídlí v 9. okrese, Rue du Havre, na pravém břehu Seiny. Má své pobočky v dalších francouzských městech. Historie Škola byla založena roku 1803, 1804 dostala název Lycée Bonaparte, 1815 College Bourbon a od roku 1873 se jmenuje podle osvícenského filozofa, liberálního politika a matematika Nicolase de Condorceta. Významnou část vyučování tvoří "přípravné třídy" (classe préparatoire),kde se studenti po maturitě připravují k přijetí na "velké školy" (Grande école) Významní učitelé Alain (Émile Chartier), filozof Jean Beaufret, filozof Fernand Braudel, historik Léon Brunschvicg, filozof Édouard Daladier, historik a politik Jean Jaurès, politik Jules Lemoine, fyzik Stéphane Mallarmé, spisovatel a anglista Maurice Merleau-Ponty, filozof Marcel Pagnol, anglista a režisér Louis Poinsot, matematik Jean-Paul Sartre, filozof Významní absolventi Raymond Aron, sociolog a politolog Henri Bergson,matematik a filozof Louis Breguet, průkopník letectví a konstruktér Henri Cartier-Bresson, fotograf André Citroën, průmyslník Jean Cocteau, básník Marcel Dassault, letecký konstruktér a podnikatel Félix d'Hérelle, mikrobiolog Alexandre Dumas mladší, spisovatel Louis de Funès, herec Edmond de Goncourt, spisovatel a kritik Georges Eugène Haussmann, městský politik a urbanista Jean Jaurès, filozof a politik Claude Lévi-Strauss, etnolog a filozof Jean Marais, herec Jean-Luc Marion, filozof a teolog Roger Martin du Gard, spisovatel Félix Nadar, průkopník fotografie Francis Poulenc, klavírista a skladatel Marcel Proust, spisovatel Louis Renault, průmyslník Jules Romains, spisovatel Henri de Toulouse-Lautrec, malíř Paul Valéry, básník a filozof Paul Verlaine, básník Boris Vian, spisovatel Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Lycée Condorcet na anglické Wikipedii a Lycée Condorcet na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Condorcetovo lyceum na Wikimedia Commons