NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kostel svatého Augustina (Paříž)

Římskokatolický kostel svatého Augustina je farní kostel v 8. obvodu v Paříži, na náměstí Place Saint-Augustin postavený v letech 1860–1871. Stavba představuje směs románského a byzantského slohu a je od roku 1975 chráněná jako historická památka. Historie Kostel byl postaven v letech 1860–1871 za Druhého císařství v rámci přestavby Paříže, kterou vedl prefekt Haussmann. Kostel byl postaven uprostřed trojúhelníkového náměstí, které tvoří křižovatku několika velkých ulic (Boulevard des Malesherbes, Boulevard Haussmann, Rue de la Boétie a Rue Pépinière). V tomto kostele se na víru obrátil Karel de Foucauld, kterého ovlivnil vikář zdejší farnosti abbé Huvelin. Architektura Kostel navrhl architekt Victor Baltard, který rovněž postavil pařížskou tržnici. Kostel je originální více svou konstrukcí nežli svým eklektickým stylem napodobujícím románskou a byzantskou architekturu. Jedná se totiž o první stavbu, kdy bylo ve velkém měřítku použito kovové žebroví podpírající klenbu. Stavba měří 100 metrů na délku a výška kupole je 80 metrů. Díky kovové konstrukci nejsou v lodi obvyklé opěrné pilíře. Protože vyhrazený pozemek nebyl pravidelný obdélník, má kostel neobvyklý půdorys. Zatímco jižní fasáda je úzká, chór je velmi rozsáhlý a navíc jsou k němu připojeny kaple. Jižní průčelí zdobí symboly čtyř evangelistů umístěné nad portálem, pod rozetou jsou sochy dvanácti apoštolů. Interiér je zdoben sochami andělů umístěných na sloupech galerie. Okna v lodi mají vitráže s vyobrazeními biskupů a mučedníků prvních staletí. Velké varhany vytvořil Charles Spackman Barker v roce 1868. Jako jedny z prvních byly napojeny na elektrický proud. Druhé varhany na kůru pocházejí z roku 1899. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Église Saint-Augustin (Paris) na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Augustina na Wikimedia Commons (francouzsky) Stránky farnosti (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek
Kościół Saint Augustin w Paryżu

Kościół Saint-Augustin (św. Augustyna) w Paryżu – świątynia w stylu eklektycznym w VIII dzielnicy. Historia Powstanie kościoła związane jest z wielką przebudową Paryża w latach 60. i 70. XIX wieku. VIII dzielnica przechodziła wówczas zasadnicze zmiany urbanistyczne i demograficzne, mające zmienić ten zamieszkany przez ubogie mieszczaństwo rejon w reprezentacyjny obszar otaczający dworzec Saint Lazare. Autorem projektu był Victor Baltard, autor kompleksu Hal, który także i w tym kościele zastosował na dużą skalę żelazo i inne metale jako podstawę konstrukcji. W kościele zbudowano jedne z pierwszych we Francji organy o trakturze elektrycznej. Architektura Kościół ma 94 metry długości i 80 wysokości, jest zwieńczony kopułą i stanowi typową dla Cesarstwa mieszankę stylów. Celem budowy obiektu było bowiem stworzenie gmachu harmonizującego bogactwem ozdób i monumentalizmem z całą elegancką dzielnicą. Jest jednonawowy, kopuła umieszczona została nad prezbiterium. Wejście do kościoła wiedzie poprzez fasadę łączącą cechy gotyku oraz renesansu – jej centralnym punktem jest rozeta oraz rząd rzeźb ewangelistów nawiązujący do układu fasady w paryskiej Notre-Dame. Całość ujęta została pomiędzy korynckie pilastry oraz wieńczący kompozycję tympanon z krzyżem. Wejście do kościoła wiedzie poprzez trzy arkadowe łuki. Kopuła kościoła zdecydowanie powiela renesansowy model budowy tego typu konstrukcji. Wnętrze budynku urządzono również z typowym dla epoki przepychem; naśladuje ono kościoły bizantyjskie w układzie wnętrza i oświetlenia. Okna kościoła wypełniają witraże z wizerunkami pierwszych chrześcijańskich świętych, zaś w nawie głównej oraz na chórze ustawiono rząd posągów świętych naturalnej wielkości. Układ prezbiterium, z ołtarzem w formie baldachimu oraz kompozycją fresków i płaskorzeźb, także przypomina kościoły wschodnie. Okna kościoła ułożone są na dwóch poziomach i stanowią kombinację stylu neogotyckiego (maswerki) oraz romańskiego (kształt półkolistych łuków). Linki zewnętrzne Strona parafii św. Augustyna
Сент-Огюстен (церковь)

Церковь Святого Августина (Сент-Огюстен, фр. Église Saint-Augustin) — католический храм в VIII округе Парижа. Церковь занимает квартал между бульваром Мальзерб (Boulevard Malesherbes), авеню Сезар-Кэр (Avenue César-Caire), улицей Бьенфезанс (Rue de la Bienfaisance) и улицей Лаборд (Rue de Laborde). Площадь треугольной формы перед главном фасадом церкви названа в её честь — площадь Сент-Огюстен (Place Saint-Augustin). Также её имя носит расположенная неподалёку станция метро. Административно относится к архиепархии Парижа. Строительство В ходе османизации Парижа в середине XIX века в районе, который ныне составляет VIII округ Парижа, была проложена серия прямых магистралей и построено большое количество новых зданий, вызвавших приток населения. Увеличившееся количество жителей требовало строительства новой церкви, причём, по замыслу градостроителей, внешне она должна была соответствовать новому облику района. Для строительства был выбран квартал между расходящимися под острым углом бульваром Мальзерб и авеню Сезар-Кэр. Возведение церкви было поручено Виктору Бальтару, архитектору Ле-Аль. Строительство храма было начато в 1860 году и закончено 11 годами позднее. Главной проблемой, стоявшей перед строителями, была необходимость вписать церковь в V-образное пространство между улицами. Задача была решена с помощью новой для того времени технологии — церковь была собрана из металлических ферм и обложена камнем. Церковь Блаженного Августина имеет в длину более 100 метров, высота купола около 80 метров; она стала первым сооружением с металлическим каркасом таких размеров. Из-за наличия металлических ферм в конструктивной основе в Сент-Огюстен отсутствуют привычные контрфорсы. Архитектура Внешний облик церкви также необычен, в эклектических формах просматриваются черты романского и византийского влияния. Сент-Огюстен эффектно завершает собой перспективу первой части бульвара Мальзерб со стороны площади Мадлен. Главный фасад церкви украшен тремя арочными проходами в нижней части с символами евангелистов над ними и гигантской розой в верхней части. Между ней и аркадой — галерея скульптур 12 апостолов. В плане церковь не прямоугольна — алтарная часть шире фасада. Такая форма также была продиктована необходимостью вписать церковь в пространство расходящихся улиц, в то же время, благодаря такой форме, при движении внутри церкви от входа к алтарю, боковые капеллы становятся всё более обширными. Купол церкви расписан известным художником Адольфом Бугро. В церкви Сент-Огюстен пережил обращение к вере блаженный Шарль де Фуко, впоследствии монах-траппист и исследователь Африки. Литература Кусый И.А, Стамбулян Е.Р., Бурдакова Т.В. Париж. — М.: Вокруг Света, 2008. — С. 167. — 336 с. — ISBN 978-5-98652-157-2. Ссылки Сайт прихода (фр.)
Saint-Augustin (kyrkobyggnad)

Saint-Augustin är en romersk-katolsk kyrkobyggnad i Paris, helgad åt den helige Augustinus. Kyrkan är belägen vid Place Saint-Augustin i Paris åttonde arrondissement. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église Saint-Augustin de Paris, 28 oktober 2014. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Saint-Augustin.﻿
Сент-Огюстен (церква)

Церква Святого Августина (Сент-Огюстен, фр. Église Saint-Augustin) — католицький храм у VIII окрузі Парижа. Церква займає квартал між бульваром Мальзерба (Boulevard Malesherbes), авеню Сезар-Кер (Avenue César-Caire), вулицею Б'єнфезанс (Rue de la Bienfaisance) та вулицею Лаборд (Rue de Laborde). Площа трикутної форми перед головним фасадом церкви названа на її честь — площа Сент-Огюстен (Place Saint-Augustin). Також її ім'я носить розташована неподалік станція метро. Адміністративно належить до архієпархії Парижа. Будівництво У ході османізації Парижа в середині XIX століття в районі, який нині займає VIII округ Парижа, було прокладено декілька прямих магістралей і споруджено велику кількість нових будівель, що викликало приплив населення. Велика кількість нових жителів вимагала будівництва нової церкви, причому, за задумом містобудівників, зовні вона повинна була відповідати новому вигляду району. Для будівництва був обраний квартал між бульваром Мальзерба і авеню Сезар-Кер, що розходяться під гострим кутом. Зведення церкви було доручено Віктору Бальтару, архітектору Ле-Аль. Будівництво храму було розпочато у 1860 році та закінчено 11 роками пізніше. Головною проблемою, що стояла перед будівельниками, була необхідність вписати церкву до V-подібного простору між вулицями. Завдання було вирішено за допомогою нової на той час технології — церкву було зібрано з металевих ферм та обкладено каменем. Церква Блаженного Августинамає довжину понад 100 метрів, висота купола близько 80 метрів; вона стала першою спорудою із металевим каркасом таких розмірів. Через наявність металевих ферм у конструктивній основі Сент-Огюстен відсутні звичні контрфорси. Архітектура Зовнішній вигляд церкви також незвичайний, в еклектичних формах проглядаються риси романського та візантійського впливу. Сент-Огюстен ефектно завершує перспективу першої частини бульвару Мальзерба з боку площі Мадлен. Головний фасад церкви прикрашений трьома арковими проходами в нижній частині із символами євангелістів над ними та величезною трояндою у верхній частині. Між нею та аркадою — галерея скульптур 12 апостолів. У плані церква не прямокутна — вівтарна частина ширша за фасад. Така форма також була продиктована необхідністю вписати церкву в простір вулиць, що розходяться, водночас, завдяки такій формі, якщо всередині церкви рухатися від входу до вівтаря, бічні капели видаються все більшими. Купол церкви розписаний відомим художником Адольфом Бугро. У церкві Сент-Огюстен пережив навернення до віри блаженний Шарль де Фуко, згодом чернець-траппіст і дослідник Африки. Примітки Посилання Сайт приходу(фр.) )
Penitenziario di Fresnes

Il Penitenziario di Fresnes, noto anche come Prigione di Fresnes, è un istituto penitenziario, situato nella periferia sud di Parigi, nel comune di Fresnes, che raggruppa diversi regimi di detenzione. Insieme al carcere di Fleury-Mérogis e al carcere de La Santé è uno dei tre principali istituti penitenziari della regione di Parigi e anche uno dei più importanti della Francia. Progettato dall'architetto Henri Poussin, venne costruito tra il 1895 e il 1898. Nel 1978, l'amministrazione del carcere decise di conservarvi la ghigliottina, al fine di rendere tale prigione l'unico posto autorizzato per le esecuzioni capitali in Francia, ma, in seguito all'abolizione della pena di morte, essa non venne mai utilizzata. Nel 2009 il Centro di detenzione di Fresnes si trasforma in Penitenziario di Fresnes. Per molto tempo è stato criticato per il sovraffollamento e per le inadeguate condizioni di vita dei detenuti. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su penitenziario di Fresnes Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su justice.gouv.fr.
Ancienne église paroissiale Notre-Dame de Rungis

L’ancienne église paroissiale Notre-Dame de Rungis est une église de culte catholique située dans la commune de Rungis et le département du Val-de-Marne, en France, détruite au cours du XXe siècle. Elle est attenante à la chapelle du Prieuré Saint-Grégoire. Historique D'après la titulature de l'église, sa paroisse serait probablement tardive. À proximité se trouvait la source des Maillets, asséchée depuis un siècle, qui alimentait l'aqueduc d'Arcueil. La commune est occupée en 1815 puis pendant la guerre de 1870. Ces combats conduiront à la destruction de cette église au début du XXe siècle. Elle sera remplacée en 1909 par l'église Notre-Dame-de-l'Assomption de Rungis. Curés 1807 : Fayard, desservant à cette date Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques du Val-de-Marne Liens externes « Eglise paroissiale Notre-Dame », notice no IA94000227, sur la plateforme ouverte du patrimoine, base Mérimée, ministère français de la Culture Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du Val-de-Marne
Gaspard Monge's mausoleum

Gaspard Monge, whose remains are deposited in the burying ground in Père Lachaise Cemetery, at Paris, in a magnificent mausoleum, was professor of geometry in the École polytechnique at Paris, and with Denon accompanied Napoleon Bonaparte on his memorable expedition to Egypt; one to make drawings of the architectural antiquities and sculpture, and the other the geographical delineations of that ancient country. He returned to Paris, where he assisted Denon in the publication of his antiquities. At his decease the pupils of the Polytechnique School erected this mausoleum to his memory, as a testimony of their esteem, after a design made by his friend, Monsieur Denon. The mausoleum is of Egyptian architecture, with which Denon had become familiarly acquainted. Description There is a bust of Monge placed on a terminal pedestal underneath a canopy in the upper compartment, which canopy is open in front and in the back. In the cavetto cornice is an Egyptian winged globe, entwined with serpents, emblematical of time and eternity; and on the face below is engraved the following line:— A GASPARD MONGE. On each side of the upper compartment is inscribed the following memento mori: LES ELEVES. DE L'ECOLE POLYTECHNIQUE. A G. MONGE. COMTE DE PELUSE. Underneath this inscription is carved in sunk work an Egyptian lotus flower in an upright position; on the back of the mausoleum is the year in which Gaspard Monge died. The body is in the cemetery below. AN. MDCCCXX. References
Mausoleo de Gaspard Monge

El Mausoleo de Gaspard Monge​ (en francés: Mausolée de Gaspard Monge) es una estructura donde están depositados los restos Gaspard Monge, en el cementerio de Père Lachaise, en París, Francia. Gaspard fue profesor de Geometría en la École Polytechnique de París, y con Denon acompañó a Napoleón Bonaparte en su expedición a Egipto, con el fin de hacer dibujos de las antigüedades arquitectónicas y esculturas, y las otras las delimitaciones geográficas de ese antiguo país. Volvió a París, donde ayudó a Denon en la publicación de sus antigüedades. En su partida, los alumnos de la Escuela Politécnica erigieron este mausoleo a su memoria, como testimonio de su estima, con un diseño hecho por su amigo Denon. El mausoleo está inspirado en la arquitectura egipcia. Referencias
Passerelle Mantes-la-Jolie - Limay

La passerelle Mantes-la-Jolie - Limay est un projet de passerelle piétonne destiné à relier le centre-ville de Mantes-la-Jolie à celui de Limay dans l'ouest des Yvelines. Cet ouvrage, réservé aux circulations « douces » (piétons, cyclistes) comprendra trois parties : une première passerelle accolée au Pont Neuf de Mantes sur toute sa longueur, un cheminement dans l'île aux Dames reliant la première passerelle au Vieux pont de Limay, une seconde passerelle permettant de rétablir la continuité du vieux pont dont deux arches ont été détruites en juin 1940 pendant la Seconde Guerre mondiale. Historique Les travaux ont commencé en février 2018 et la mise en service est prévue à la fin de l'année 2019. Le coût prévisionnel de l'ensemble de l'ouvrage est estimé à 9 579 113 €. Les maîtres d'ouvrage sont la communauté urbaine Grand Paris Seine et Oise (GPS&O) et le syndicat mixte d'aménagement, de gestion et d'entretien des berges de la Seine et de l'Oise (SMSO), assistés par l'établissement public d'aménagement du Mantois Seine-Aval (EPAMSA). Le Conseil départemental des Yvelines, la région Ile-de-France, l'État et la direction régionale des Affaires culturelles (DRAC) contribuent également au financement. La maîtrise d'œuvre du projet est assurée par l'agence Dietmar Feichtinger Architectes (qui a notamment construit la passerelle Simone-de-Beauvoir à Paris) et par l'agence Manciulescu pour l'intervention sur le Vieux Pont de Limay. La première partie de la passerelle, accolée au Pont Neuf de Mantes, a été inaugurée officiellement le 20 septembre 2019. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des ponts sur la Seine Île aux Dames Île l'Aumône Liens externes « Assemblage de la grande Passerelle de Mantes-la-Jolie/Limay », sur YouTube, 20 novembre 2017 (consulté le 11 mars 2018). « Les passerelles piétonnes Mantes-Limay », sur patrimoine-architectural-et-paysager-mantais.com (consulté le 11 mars 2018). Jacques Bernard-Bouissières, « Enquête publique sur la demande d’autorisation environnementale pour le franchissement doux de la Seine entre Mantes-la-Jolie et Limay - Rapport et conclusions du Commissaire enquêteur », sur yvelines.gouv.fr (consulté le 15 mai 2019). « Passerelle de Mantes Limay », sur La Seine dans les Yvelines (http://www.smso.fr/), Syndicat mixte d'aménagement, de gestion et d'entretien des berges de la Seine et de l'Oise (SMSO) (consulté le 16 mai 2019). Portail des Yvelines Portail des ponts Portail des transports en Île-de-France
Square des Acrobates

Le square des Acrobates, est un espace vert situé à Saint-Denis. Situation et accès Il est bordé de la rue des Cheminots, la rue Annie-Fratellini, la rue Federico-Fellini et l'avenue des Fruitiers. Accès Gare de La Plaine - Stade de France Historique Ce jardin est issu des terrains des usines de la société Cazeneuve, spécialisée dans la fabrication de machines-outils, qui en 1910 y transféra ses ateliers de Paris, couvrant en vingt ans une surface de 1,2 hectare. Ce site industriel ferma en 1976, aux termes la grève de quatre-cents ouvriers. Une partie du foncier sera utilisée pour créer le square. En 2018, dans le cadre des travaux du Grand Paris Express, une partie en est temporairement soustraite pour la construction de l'Ouvrage des Acrobates, site construit à 40 mètres de profondeur, et dont seules la grille de ventilation et les trappes d’accès de secours et de maintenance seront visibles. À l'issue des travaux en 2024, le jardin sera entièrement restauré à sa surface initiale. Description Cet espace vert reprend le caractère haussmannien d'un square quadrilatéral, au centre d’un ensemble d’immeubles qui lui sont contemporains. Plus de 170 arbres de 4 à 8 mètres de haut y ont été plantés. Au-delà de cette conception classique, il présente la particularité environnementale de servir aussi de bassin de rétention des eaux pluviales et d'absorber temporairement les précipitations orageuses sur un tiers de sa surface, permettant à l'eau de pluie de ne pas encombrer les réseaux d’assainissement du quartier, en en stockant un volume de plus de 1000 m3, en toute sécurité. Cet espace vert a donc une fonction de gestion des eaux pluviales, à la fois du parc lui-même, mais également de certains bassins versants alentour. Les options de sols retenues sur un terrain perméable, permettent d’organiser un jardin naturel en respectant les intentions du projet urbain de la Plaine Saint-Denis. Origine du nom Il tient son nom de l’Académie des Arts du cirque Annie Fratellini, toute proche. Historique Notes et références Portail de la Seine-Saint-Denis
École publique d'ingénieurs de la santé et du numérique

L’École publique d'ingénieurs de la santé et du numérique (EPISEN), dénommée précédemment École supérieure d'ingénieurs de Paris-Est de Créteil, est l'une des 204 écoles d'ingénieurs françaises accréditées au 1er septembre 2020 à délivrer un diplôme d'ingénieur. C'est une école interne de l'UPEC (université Paris-XII). Historique Une formation d'ingénieurs dans la spécialité « Biosciences » est ouverte en 2004 au sein de l'université, sous le nom UFR Ingénieurs 2000. En 2011, le nom est remplacé par ESIPE. En 2015 des parcours de master sont intégrés à l'école, et une nouvelle formation «Ingénierie et technologies pour la santé ITS» est créée. L'École supérieure d'ingénieurs de Paris-Est (ESIPE) Créteil est créée le 29 février 2016. Selon la CTI, « En février 2016, il était prévu que son université de rattachement, l'UPEC, fusionne au 1/1/2017 avec l'UPEM. Cette évolution aurait conduit au regroupement des 2 écoles d'ingénieurs internes, l'ESIPE-Créteil et l'ESIPE-Marne. Ce projet a finalement été abandonné au cours de l'année 2016. ». De ce fait, une confusion devenait possible entre les 2 écoles homonymes. L'école a donc changé de nom et de sigle en mai 2020. La nouvelle dénomination École publique d'ingénieurs de la santé et du numérique (EPISEN) a d'ailleurs le mérite de mettre en valeur les spécialités de ses formations. L'école a été renforcée en juillet 2017 par de nouveaux statuts et des moyens supplémentaires, en vue de lui permettre d'augmenter progressivement les tailles des promotions à environ 144 élèves en 2022-2023. Parcours et enseignements Les spécialités des diplômes d'ingénieurs préparés à l'école sont : Les formations sont localisées sur 3 sites : Campus Saint-Simon (Créteil) : administration, enseignements communs aux 3 spécialités, spécialité S.I. ; Faculté de médecine de l'UPEC : spécialité Biomédical et santé ; Campus de Vitry : spécialité Informatique et santé (ITS). L'école a signé de nombreux accords avec des universités étrangères (aux États-Unis, Japon, etc.) en vue de faciliter les échanges d'étudiants. Notes et références Annexe Bibliographie Commission des titres d'ingénieur, Avis no 2017/04-10 relatif à l’accréditation de l’université Paris-XII (UPEC),à délivrer un titre d’ingénieur diplômé, 12 mai 2015 (lire en ligne) ; Commission des titres d'ingénieur, Ecole supérieure d'ingénieurs de Paris-Est, données certifiées, 2018 (lire en ligne). Portail des grandes écoles Portail des universités françaises
Universitat París Cité

La Universitat París Cité és una universitat situada a la ciutat francesa de París. És el resultat de la fusió de les universitats de París Descartes i Diderot l'any 2019. La Universitat de París té tres facultats: Facultat de Ciències de la Salut (la Faculté de Santé) Facultat de Ciències Socials i Humanitats (la Faculté des Sociétés et Humanités) Facultat de Ciències Naturals (la Faculté des Sciences). Referències Vegeu també u-paris.fr (pàgina web oficial)
Université Paris Cité

Université Paris Cité (česky Pařížská univerzita) je francouzská veřejná výzkumná univerzita v Paříži. Byla založena roku 2019 sloučením Univerzity Paříž V a Univerzity Paříž VII a ústavu Institut de Physique du Globe de Paris v rámci vládního projektu, jehož cílem byl vznik několika center excelence, které by rychle získaly vědeckou prestiž. Sídlo univerzity je na bulváru Saint-Germain. V Šanghajském žebříčku pro rok 2021 se univerzita umístila na 73. pozici celosvětového žebříčku hodnocení kvality vysokých škol. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Université Paris-Cité na Wikimedia Commons
Université Paris Cité

Denne artikel bør gennemlæses af en person med fagkendskab for at sikre den faglige korrekthed. Université Paris Cité (U Paris Cité) er et offentligt forskningsuniversitet i den franske by Paris. Det blev oprettet i 20. marts 2019 ved fusionen af universiteterne Paris Descartes og Paris Diderot. Université Paris Cité har tre fakulteter: Det Sundhedsvidenskabelige Fakultet (la Faculté de Santé) Fakultet for samfund og humaniora (la Faculté des Sociétés et Humanités) Det Naturvidenskabelige Fakultet (la Faculté des Sciences) Internationale placeringer På internationalt niveau i henhold til Shanghai 2021 ranking - 12. verdensuniversitet inden for jordvidenskab. - 21. verdensuniversitet inden for lægemidler. 22. verdensuniversitet i matematik. 24. verdensuniversitet i fysik. 37. verdensuniversitet i menneskelig biologi. 41. verdensuniversitet i klinisk medicin. 47. verdensuniversitet i tandpleje. Kilder Eksterne henvisninger Universitetets hjemmeside