NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dánský kostel v Paříži

Dánský kostel v Paříži (fr. Église danoise de Paris, dánsky oficiálně Frederikskirken tj. Frederikův kostel) je evangelicko-luteránský farní kostel v 8. obvodu v Paříži, v ulici Rue Lord Byron. Kostel spravuje Dánská národní církev, která je státní církví Dánského království, respektive Dánská zámořská a zahraniční církev (Danske Sømands- og Udlandskirker). Kostel je formálně vlastněný dánským státem. Historie Prvními Dány, kteří se v Paříži objevili, byli již Vikingové, kteří v raném středověku několikrát připluli po Seině a dobyli město. V následujících staletích Dánové v Paříži studovali na Pařížské univerzitě nebo zde žili, např. biskupové Absalon (1128–1201) a Anders Sunesen (1167–1228), vědci Ludvig Holberg, Niels Stensen a Ole Rømer, spisovatelé Hans Christian Andersen a Christian Winther (1796–1876) nebo malíři Peder Severin Krøyer (1851–1909) a Kristian Zahrtmann (1843–1917). Samotné dějiny dánské církve v Paříži lze rozdělit do čtyř etap. První období začalo v roce 1660, kdy bylo velvyslancům z nekatolických zemí povoleno ve vlastních domech sloužit církevní obřady podle zvyklostí v jejich rodné zemi. Proto byli první dánští kněží, kteří přišli do Paříže, úzce spjatí s velvyslanectvím. V roce 1807 získali protestanti náboženskou svobodu, takže od roku 1810 již kněz nebyl přidělen přímo k velvyslanectví. Druhé období začalo v roce 1876, kdy vznikl církevní výbor pro podporu norsko-dánského kostela, který by sloužil skandinávským obyvatelům v Paříži. V roce 1923 se Dánové odtrhli, aby mohli založit vlastní kostel a tím začalo třetí období. Pronajali si luteránský kostel sv. Jana na Rue de Grenelle v 7. obvodu. Součástí kostela byla i škola vyučující pro zájemce dánštinu, dánské dějiny a jeho geografii. Čtvrtá perioda trvá od meziválečného období, kdy byla vyhlášena sbírka na stavbu vlastního kostela. Ovšem okupace Paříže roku 1940 aktivity přerušila. Po druhé světové válce byla činnost obnovena. Město Paříž nabídlo církvi pozemek v Bois de Boulogne, ale mezitím dánská vláda koupila parcelu mezi Avenue des Champs-Élysées a Rue lord Byron. Zde začala v roce 1952 výstavba Dánského domu směrem na Avenue des Champs-Élysées a na druhé straně pozemku byl dne 18. října 1953 položen základní kámen kostela. Výstavba byla financována státem a ze soukromých darů. Slavnostní otevření kostela se uskutečnilo 24. dubna 1955 za přítomnosti krále Frederika IX. a královny Ingrid. Panovník udělil kostelu výsadu, že může nosit královské jméno (Frederikskirken). V roce 1998 byl kostel rekonstruován a byly pořízeny nové varhany. Znovuotevření kostela 4. října se zúčastnila královna Markéta II. Architektura Kostel i Dánský dům postavil architekt Tyge Hvass (1885–1963). Kostel má 110 míst a kapacitu je možné zvýšit otevřením dveří do přilehlé studovny. Obě stavby leží na historické ose, zakončené mrakodrapem La Grande Arche, který vytvořili také Dánové, architekt Johan Otto von Spreckelsen a inženýr Erik Reitzel (1941–2012). Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dánský kostel v Paříži na Wikimedia Commons Historie farnosti Archivováno 4. 3. 2016 na Wayback Machine.
Église danoise de Paris

L'église danoise de Paris (en danois : Frederikskirken), dépendant de l'Église évangélique-luthérienne du Danemark, est une église installée au 17 rue Lord-Byron dans le 8e arrondissement de Paris depuis 1955. Elle dispose d'un orgue Frobenius. Elle est construite sur le même terrain que la Maison du Danemark, qui donne sur l'avenue des Champs-Élysées. Références Annexes Articles connexes Liste des édifices religieux de Paris Maison du Danemark Liens externes Site officiel Portail de Paris Portail du Danemark Portail du protestantisme Portail de l’architecture chrétienne
Детска площадка

Детската площадка е място, където децата могат да се забавляват: да се катерят на катерушки, да се ровят в пясъчник, да се люлеят, да тичат, така че да са под наблюдението на родителите им или бавачки. Предполага се, че площадките са по-безопасни от всички други места, дори и от домашната среда. Изграждат се в населените места, по правило сред зелени площи. Безопасност на детските площадки Една от основните мерки за безопасност на детските площадки е използването на ударопоглъщащи настилки. Тези настилки са специално разработени, за да намалят риска от наранявания при падане, като осигуряват меко и абсорбиращо покритие. Те се изработват от различни материали, като каучук, полиуретан и други композитни материали, които предлагат висока устойчивост при различни атмосферни условия. Ударопоглъщащите настилки са особено важни за зони с интензивно използване, като около люлки, пързалки и катерушки, където децата са изложени на по-висок риск от падане. Правилното планиране и използване на тези настилки е ключов фактор за създаване на безопасна и приятна среда за игра. Външни препратки В Общомедия има медийни файлове относно Детска площадка Кметът откри най-голямата детска площадка в Пловдив София прави 48 нови детски площадки, в-к Монитор, 4 януари 2013 Съоръжения за детски площадки, паркове и градини Бележки
Legeplads

En legeplads er et afgrænset sted udendørs, som er tilrettelagt for at børn kan lege der. De er sædvanligvis åbne for alle, og ofte udstyrede med sandkasser og legeredskaber – f.eks. en eller flere vipper, gynger og klatrestativer. Legepladser ligger ofte i nærheden af beboelsesområder i byområder og i byer, men kan også være anlagt i forbindelse med skolegårde, børnehaver, offentlige parker, åbne turarealer og indkøbscentre, hvor børn og familier færdes. Området rundt om redskaberne kan være indhegnet, og arealet kan være dækket med sand, græs eller asfalt. Der kan også være baner til boldspil og bænke. Naturlegeplads Betegnelsen naturlegeplads dækker over en legeplads, der udmærker sig ved at være bygget udelukkende af naturmaterialer - f.eks. træ. De er ofte anlagt i eller i nærheden af en skov eller i andre naturområder. Litteratur Ning de Coninck-Smith, Barndom og arkitektur – Rum til danske børn igennem 300 år, ISBN 978-87-7955-872-4 Se også Børnehave Leg Legeredskab Park Trafiklegeplads Byggelegeplads Eksterne henvisninger Se Wiktionarys definition på ordet legeplads "Legepladsens kulturhistorie siden slutningen af 1800-tallet", artikel af Ning de Coninck-Smith hos Danmarkshistorien.dk
Espacio de recreación

Un espacio de recreación o una zona de juegos es un espacio público especialmente acondicionado para la realización de actividades recreativas libres, particularmente orientadas a los niños, y que incluyen juegos infantiles tales como columpios (o hamacas), toboganes, balancines (o subeybaja), tiovivos (o calesitas), etc.​​​ Normalización, reglamentaciones Las reglamentaciones varían con los países, las épocas del año, y el tipo de juegos, aunque todas se orientan a limitar los riesgos de accidentes para los niños, así como los riesgos de intoxicación crónica o de envenenamiento derivados de las pinturas o de los materiales utilizados, por ejemplo, maderas tratadas con pesticidas CCA (cobre-cromo-arsénico).​ Normativa en Francia En Francia se aplica la norma AFNOR (Association française de normalisation NF 1176-10 de fecha septiembre de 2008) para «equipamientos y suelos en áreas de juegos», con una de sus partes referidas a «exigencias de seguridad y ensayos concernientes a equipamientos de juegos en espacios cerrados».​ Otras normativas también vigentes se refieren a los suelos sintéticos, los que deben absorber impactos de caídas.​ Otras normativas se refieren a los equipamientos oscilantes balancines y columpios, toboganes, etc.)... Véase también Espacio de recreación Cultura infantil Juego Columpio Tobogán Tiovivo Balancín (ocio) Referencias Enlaces externos Parques infantiles
Terrain de jeux

Un terrain ou une aire de jeux est un espace regroupant un ou plusieurs jeux pour enfants comme des toboggans, tourniquets, tape-culs, balançoires, maisonnette de jeu ou bac à sable et des agrès de loisirs comme la cage à poules ou la tornade (agrès), intégrés ou pas au sein d'un portique de jeu généralement situés au sein de jardins publics, écoles, crèches, etc. Histoire Les terrains de jeux sont apparus au tournant du XIXe siècle, dans le but de canaliser l'énergie des jeunes enfants et d'éviter la montée de la criminalité. D'abord apparu dans ces centres sociaux à destination des orphelins de guerre, notamment, avec les jardins d'enfants de Friedrich Fröbel, avec le premier en 1837 à Bad Blankenburg. Il pense que les enfants peuvent apprendre mieux par le jeu que par des exercices rébarbatifs et reprend en ce sens les travaux sur la pédagogie de Johann Heinrich Pestalozzi. Il y déploie des jouets aux formes abstraites, ludiques et pédagogiques. différents jeux de mouvements y sont également pratiqués, dont la danse, la course et les comptines mimées. Le jardinage est également pratiqué pour que l'enfant comprenne l'importance des soins et la façon dont les corps grandissent. Ces méthodes ont ensuite inspirées Maria Montessori, Rudolf Steiner ou Célestin Freinet. Les jeux sont ensuite étendus aux quartiers populaires afin de libérer les rues des enfants et favoriser le passage des travailleurs. Normalisations et réglementations Elles varient selon les pays, les époques ou les types d'aires de jeux. Elles ont en commun de chercher à limiter le risque d'accident pour les enfants, ainsi dans certains pays et de plus en plus le risque d'intoxication chronique ou d'empoisonnement, comme avec les bois traités par des pesticides dangereux (arséniate de cuivre chromé) et très rémanents, pour les enfants et pour l'environnement. Normes France En France, il existe une norme Afnor (NF EN 1176-1 datant d'octobre 2008) pour les « équipements et sols d'aires de jeux » dont une partie concerne les exigences de sécurité et méthodes d'essai générales. D'autres normes portent par exemple sur les sols synthétiques absorbant les impacts. D'autres encore portent sur les balançoires, toboggans, jeux sur ressort, etc. Depuis le 1er juillet 2015, il est interdit de fumer dans les terrains de jeux pour enfants, afin de les protéger de la fumée, mais aussi des mégots de cigarette (toxique si ingéré et potentiellement porteur de microbes ou sources de brûlure dans le cas d'un mégot mal éteint). Pays-Bas Les terrains de jeux d’Aldo Van Eyck (1947-1955) ont été une source d'inspiration pour l'urbanisme des villes au niveau mondial. Attractions d'un terrain de jeu Jeu Balançoire Cage à poules Jeu sur ressort Toboggan Tourniquet (jeu) Balançoire à bascule Références Voir aussi Electric Park Terrain d’aventure Parc d'attractions Portail des jeux Portail des parcs de loisirs
Dječje igralište

Dječje igralište mjesto je prilagođeno i namijenjeno za dječju igru, obično na otvorenom. Prostori za igranje u zatvorenom nazivaju se igraonicama. Dječja igrališta obično imaju rekreacijsku opremu poput klackalica, vrtuljaka, ljuljački, tobogana, penjalica, sprava za zgibove, pješčanika, opružnih njihalica, prečki za veranje, vodoravnih ljestava, trapeznih kolutova, kućica za igranje, labirinata, itd. od kojih mnogi pomažu djeci razviti tjelesnu koordinaciju, snagu i fleksibilnost, a jednako tako im pružaju rekreaciju i zabavu. Ponekad su te sprave međusobno povezane dijelovima opreme. Više informacija dječja igra avanturski park Vanjske poveznice
Játszótér

A játszótér általában közterületen elhelyezkedő, kikapcsolódásra, gyermekek szabadidejének eltöltésére alkalmas park, közterület vagy tér. Régi korok játszóterei, játékai Már az őskorban is mindig játszottak valamivel a gyerekek: apró csontocskákból, kövekből, gallyakból saját maguk készítettek játékokat. Később, mikor rájöttek, hogy a gyermekek a játékoknál semminek sem örülnek jobban, elkezdték gyártani őket. Az ókori Egyiptomban egy búgócsigához hasonló szerkezet és a karikafuttatás volt elterjedve a fiúgyermekeknél, a lányoknál pedig kisebb rongybabák – ekkoriban még szinte minden gyermekjáték agyagból készült. Nemsokára elterjedtek a társasjátékok, amelyeket a fiataloktól kezdve a legidősebbekig mindenki játszott. A XX. és XXI. századi játszóterek Az első angol nyilvános játszótér Manchesterben, egy parkban nyílt meg 1859-ben. A legtöbb magyarországi játszótéren találunk csúszdát, mászókát, hintát. Régebben a játékokat fémből készítették, de ma már inkább a masszív fából készült játékok terjednek. Nyugat-Európában viszont egyre inkább leváltják a hagyományos csúszdát és hintát, helyette a különböző mászókák és akadálypályák a jellemzők. Magyarországon 2011-ben nyílt meg az első ökojátszótér a Margit-szigeten. Jegyzetek Források Képes történelem gyerekeknek
Plac zabaw

Plac zabaw – wydzielone miejsce (często ogrodzone), przeznaczone do zabawy dla dzieci. Wyposażenie placu zabaw najczęściej stanowią: piaskownica, zjeżdżalnia, huśtawka, huśtawka na desce (tzw. ważki), karuzela, bujak sprężynowy, drabinki (drewniane lub metalowe) oraz inne zestawy zabawowe. Wokół placu rozstawiane są ławki dla opiekunów bawiących się dzieci. Place zabaw powstają najczęściej w sąsiedztwie osiedli mieszkaniowych, szkół, przedszkoli i żłobków. Projekt placu zabaw Ciekawe i funkcjonalne miejsce zabaw można osiągnąć dzięki profesjonalnemu i stworzonemu z wyobraźnią projektowi. Stosowane rozwiązania uwzględniać powinny m.in. takie czynniki jak: potrzeby dzieci, młodzieży, dorosłych i rodziców zróżnicowanie ukształtowania otoczenia warunki klimatyczne, w tym: zwiększone występowanie nasłonecznienia, wiatru, czy deszczu warunki dotyczące ewentualnego zanieczyszczenia lub hałasu bezpieczeństwo i funkcje urządzeń. Wymiary elementów i stopień skomplikowania konstrukcji poszczególnych urządzeń do zabawy, powinny odpowiadać docelowej grupie wiekowej użytkowników. Rozwiązania konstrukcyjne, powinny uniemożliwiać dzieciom o niedostatecznych umiejętnościach dostęp do urządzeń przewidzianych dla sprawniejszych dzieci, np. poprzez umieszczenie najniższego stopnia na wysokości minimum 40 cm od poziomu podłoża. Strefa bezpieczeństwa i materiały podłoża Większość wypadków, jakie zdarzają się na placach zabaw, wynika ze złej konserwacji, źle zaprojektowanej konstrukcji urządzenia, niewłaściwej strefy bezpieczeństwa, lub nieodpowiedniego podłoża. Najnowsze normy zawierają regulacje w zakresie stref bezpieczeństwa i materiałów, z jakich powinno być wykonane podłoże, dla różnych rodzajów wyposażenia placów zabaw. W pewnych – określonych przepisami – przypadkach, strefy bezpieczeństwa sąsiadujących ze sobą urządzeń mogą się przecinać. Przepisy prawa Urządzenia placów zabaw są według prawa budowlanego obiektami budowlanymi postrzeganymi jako elementy małej architektury. W Polsce nie ma obowiązku prawnego wymuszającego na producentach certyfikację wyposażenia placów zabaw zgodnie z normami. Jedynie szkoły i placówki podlegające ministerstwu edukacji mają obowiązek nabywać produkty posiadające certyfikat. Urządzenia zamontowane na placu zabaw podlegają, co do zasady, unormowaniom dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (2001/95/WE). Bardziej szczegółowe przepisy są różne w zależności od kraju, tym niemniej zasadą jest, że wszyscy producenci, importerzy oraz dystrybutorzy maja obowiązek wprowadzać na rynek wyłącznie produkty bezpieczne. To, czy tak faktycznie jest, można udowodnić m.in. przez fakt produkcji w zgodzie z obowiązującymi normami. W odniesieniu do urządzeń na placach zabaw oraz nawierzchni będą to odpowiednio normy PN-EN 1176 oraz PN-EN 1177. Zobacz też linowe place zabaw ogród jordanowski park linowy Przypisy
Loc de joacă

Un loc de joacă este un spațiu special amenanjat pentru copii. Multe dintre acestea sunt echipate cu gropi cu nisip, roată, balansoare, scrâncioburi, tobogane, bănci, arcade de cățărat și altele. Totodată în toate locurile de joacă din România și restul Europei în locurile de joacă suprafața de jos trebuie să fie protectoare la cădere. Acest lucru se poate realiza in România cu nisip, iarbă sau dale din cauciuc. Legături externe
Игралиште

Игралиште је простор, обично ограђен због сигурносних разлога, где се деца играју. Најчешће се налази на отвореном простору, али може се наћи и у затвореном. Данашња игралишта имају реквизите попут љуљашки, клацкалица, тобогана, мердевина, шипки за пењање, кутија са песком и друге. Могу се наћи у оквиру парка или школе. Пре појаве игралишта деца су се играла на улици у близини својих домова. У 19. веку Фридрих Фребел је предлагао прављење игралишта као средства за њихову бољу комуникацију и васпитавање. Прво јавно игралиште са примарном наменом коју има данас отворено је у Манчестеру 1859. године. Референце
Дитячий майданчик

Дитя́чий майда́нчик — спеціально обладнане місце в саду, парку для ігор дітей. Обладнаний пісочницями, тіньовими грибками, гойдалками, драбинками, гірками тощо. Територія, на якій розташовані елементи дитячого вуличного ігрового обладнання з метою організації змістовного дозвілля. Початком історії дитячих майданчиків вважають створення в 1583 році парку «Бакен» у Данії У 1830 р. дитячий майданчик був представлений на однойменній картині швейцарського художника Жака-Лорана Агаса. У Німеччині останньої третини ХІХ ст. на зміну індивідуальному, аристократичному вихованню прийшли демократичні, гігієнічні та «гуманні» дитячі заклади, при них і з’являються перші «закриті» дитячі майданчики для ігор з тренажерами. Перший «відкритий» дитячий майданчик був побудований у парку Манчестера у Англії в 1859 р. (рис. А.2.3:4), а у 1887 р. відкривається перший дитячий майданчик у США (Сан-Франциско), в 1897 — в Японії, згодом — в інших країнах.З 1906 р. дитячі майданчики з’являються в Російській імперії, їхнім поширенням займалася організація «Дитяча праця і відпочинок». На українських землях стихійні дитячі майданчики влаштовувались при ярмарках минулих століть. В Україні дитячі майданчики були відкриті для дітей до кінця березня 2020. З 22 березня в Києві, а з 2 квітня по всій Україні користування дитячими майданчиками було заборонено через пандемію COVID-19. Галерея Примітки Посилання
Casino de Paris

Casino de Paris i Rue de Clichy er en af de kendte musikhaller i Paris med en historie, som går tilbage til det 18. århundrede. I modsætning til hvad navnet måske antyder, bruges det til optræden og ikke til hasardspil. Den første bygning på dette sted, der viste shows, blev bygget af Duc de Richelieu omkring 1730. Efter revolutionen blev stedet omdøbt til Jardin de Tivoli og blev blandt andet anvendt til fyrværkerishows. I 1880 kom stedet til at hedde Palace Theatre, som husede shows af forskellige typer, herunder brydning. Det var i begyndelsen af 1. verdenskrig, at det moderne Casino de Paris begyndte at tage form. På det tidspunkt blev spillestedet omdannet til biograf og koncertsal. Bombardementerne under 1. verdenskrig medførte imidlertid, at forestillingerne i en periode ikke kunne gennemføres. Da det igen blev muligt, blev der satset på revygenren, som holdt gennem en god del af det 20. århundrede. I årenes løb har der på Casino de Paris blandt andet optrådt kunstnere som Mistinguett, Maurice Chevalier, Josephine Baker, Tino Rossi, Line Renaud, Zizi Jeanmaire og i nyere tid komikeren Jamel Debbouze. Referencer Officiel hjemmeside http://www.internationalnewsagency.org/casino_de_paris.htm Arkiveret 12. maj 2014 hos Wayback Machine Casino de Paris – Paris – EVENE Arkiveret 8. januar 2011 hos Wayback Machine AT THE BIG CASINO DE PARIS. – View Article – NYTimes.com Eksterne henvisninger
Casino de Paris

The Casino de Paris (French pronunciation: [kazino d(ə) paʁi]), located at 16 Rue de Clichy in the 9th arrondissement, is one of the best-known music halls of Paris. It dates to the 18th century and is a performance venue, not a gambling house. The closest Métro/RER stations are Liège, Trinité–d'Estienne d'Orves, and Haussmann–Saint-Lazare. The first building at this location where shows could be mounted was erected by the Duc de Richelieu around 1730, while after the Revolution the site was renamed Jardin de Tivoli and was the venue for fireworks displays. In 1880 it became the Palace Theatre, which housed shows of different types, including wrestling. At the beginning of the First World War, the modern Casino de Paris began to take shape when the venue was converted into a cinema and music hall. After the war's bombardments interrupted performances, the revue format was resumed, one which lasted through a good part of the twentieth century. The hall has hosted performances by Mistinguett, Maurice Chevalier, Josephine Baker, Micheline Bernardini, Tino Rossi, Essi Moh, Line Renaud, Shakin' Stevens, A-ha, Carla Bruni, Georges Guétary, and Zizi Jeanmaire. Writers who have contributed work have included Serge Gainsbourg and Jean Ferrat; Yves Saint Laurent designed for the Casino in the 1970s, and poster artists have included Erté and Jules Chéret. The restaurant Le Perroquet is on the mezzanine of the foyer under the large glass roof of the Casino de Paris. See also Showgirl Iris Mittenaere (Miss Universe 2016) fr:Revue (théâtre) Revue Peepshow Venues: Folies Bergère Le Lido Minsky's Burlesque Moulin Rouge Olympia (Paris) Paradis Latin Tropicana Club Stardust Resort and Casino, venue for Lido de Paris and Enter the Night Theatre groups: Cabaret Red Light Shows: Absinthe – a Las Vegas show Jubilee! – a revue show in Las Vegas Peepshow – a burlesque show in Nevada Sirens of TI – a Las Vegas casino show Sources "Plus qu'une salle de spectacles, un des hauts lieux dans l'histoire des revues hautes en couleurs de la capital" from Le Figaro "At the Big Casino de Paris" from The New York Times, November 2, 1890 Costille, Marine (2016). Spectacles au music-hall. Le cas de quatre salles parisiennes, 1917-1940 (in French). École d'Histoire, Université Paris 1 Panthéon-Sorbonne. Alhambra, Ambassadeurs, fr:Casino de Paris et fr:Folies-Bergères, quatre salles emblématiques dont ce mémoire propose une étude de cas afin de dresser un état des lieux du music-hall parisien entre 1917 et 1940. References External links Official Site
Casino de París

El Casino de París, ubicado en el número 16 de la rue de Clichy, en el 9.º distrito de París, es uno de los conocidos music halls de París, con una historia que se remonta al siglo XVIII. Aunque su nombre podría sugerir lo contrario, es un lugar de espectáculos, no una casa de juego. El primer edificio en esta ubicación en el que se podían montar espectáculos fue erigido por Louis François Armand du Plessis, duc de Richelieu, Duque de Richelieu alrededor de 1730. Después de la Revolución Francesa, el lugar fue renombrado como Jardines de Tivoli y se destino a espectáculos de fuegos artificiales. En 1880 se convirtió en el Teatro Palace, que albergó espectáculos de diferentes tipos, incluyendo lucha libre.​ Sin embargo, fue al comienzo de la Primera Guerra Mundial cuando el moderno Casino de París comenzó a tomar forma, cuando el lugar se convirtió en un cine y sala de música. Tras los bombardeos de la Primera Guerra Mundial, que interrumpieron las actuaciones, se retomó el formato de revista, actividad que duró gran parte del siglo XX. A lo largo de las décadas, en la lista de conocidos artistas que han actuado en el Casino de París se incluyen a Mistinguett, Maurice Chevalier, Josephine Baker, Micheline Bernardini, Tino Rossi, Essi Moh, Line Renaud, Shakin' Stevens, A-ha, Carla Bruni, Violetta Villas, Georges Guétary y Zizi Jeanmaire; escritores que han contribuido con su trabajo incluyen a Serge Gainsbourg y Jean Ferrat; Yves Saint Laurent diseñó para el Casino en la década de 1970, y los artistas de carteles han incluido a Erté y Jules Chéret. El restaurante Le Perroquet está en el entresuelo del vestíbulo bajo el gran techo de vidrio del Casino de París​ Véase también Vedette Revista (género teatral) Lugares: Folies Bergère Le Lido Moulin Rouge Olympia (París) Paradis Latin Grupos teatrales: Cabaret Red Light Referencias Enlaces externos Portal:Francia. Contenido relacionado con Teatro. Sitio Oficial