NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Temple protestant de Nanteuil-lès-Meaux

Le temple protestant de Nanteuil-lès-Meaux est un édifice religieux situé rue Pasteur à Nanteuil-lès-Meaux, en Seine-et-Marne. La paroisse est membre de l'Église protestante unie de France. Histoire Sous l'Ancien régime En 1518, Guillaume Briçonnet (1470-1534), abbé de l'abbaye de Saint-Germain-des-Prés, est nommé évêques de Meaux. Il réforme son diocèse, fait prêcher en français - et non en latin. Il accueille à Meaux les théologiens Jacques Lefèvre d'Étaples et Guillaume Farel, qui fondent le Cénacle de Meaux. Ce cercle humaniste est protégé par la sœur ainée du roi François Ier, Marguerite de Valois-Angoulême, futur mère de Jeanne d'Albret et grand-mère d'Henri IV. Mais en 1525 les docteurs catholiques de la Sorbonnes ordonnent la dissolution du Cénacle. En 1546, la communauté calviniste de Meaux compte 400 personnes. Une quarantaine de fidèles de l'« Église prétendue réformée » sont arrêtés, les femmes envoyés dans des couvents, les enfants placés chez des catholiques et 14 hommes brûlés vif, dont leur pasteur Pierre Leclerc. En 1572 a lieu le massacre de la Saint-Barthélemy, qui a des répercussions en Brie. Entre 1570 et 1601 est construit le premier temple de la France d'alors, au hameau de Chermont dans l'actuel Nanteuil-lès-Meaux. Il est connu par un croquis retrouvé dans une vieille Bible. Le pignon est orné d'une reproduction en marbre noir du Décalogue, c'est-à-dire les tables de la Loi données à Moïse, car les réformés s'identifient aux Hébreux de la Bible et ont adopté pour symbole le Buisson ardent. Il est détruit à la suite de l'édit de Fontainebleau de 1685, qui révoque l'édit de Nantes. Les Huguenots s'exilent dans les pays du Refuge et y fondent des Églises francophones, comme en Brandebourg avec le temple français de la Friedrichstadt à Berlin. Ceux qui restent sont persécutés et doivent dissimuler leurs convictions religieuses - c'est la période du Désert. Depuis la Révolution Avec la Déclaration des droits de l'homme et du citoyen de 1789, la liberté de conscience et d'expression est rétablie. Des descendants de Français exilés pour leur foi reviennent à Meaux en 1802. Sous la Restauration, en 1827, est rebâti un temple protestant. Conformément à la tradition des Églises réformées, la décoration est sobre et non-figurative. La façade est de style néo-classique, avec quatre colonnes d'ordre toscan, sans ornements. Sur le fronton s'ouvre une Bible en bas-relief, avec une citation d'un verset de l'évangile selon Jean « DIEU est esprit et il faut que ceux qui l'adorent l'adorent en esprit et en vérité (Jean IV, 24) ». A l'intérieur, on remarque de grands panneaux de bois comportant les tables de la Loi ainsi que le Notre Père et le Symbole des apôtres. Notes et références Annexes Articles connexes Protestantisme en France Cénacle de Meaux Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : Clochers de France Portail du protestantisme Portail de la Seine-et-Marne Portail de l’architecture chrétienne
Jardin des serres d'Auteuil

El Jardin des serres d'Auteuil (Jardí dels hivernacles d'Auteuil) és un jardí botànic obert al públic, situat al bosc de Boulogne. És un dels quatre pols del Jardin botanique de la ville de Paris amb el Parc de Bagatelle al Bois de Boulogne, el Parc floral de París i l'Arboretum de l'école du Breuil al Bosc de Vincennes. Història El 1761 Lluís XV va fer construir un jardí decorat implicant hivernacles i parterres de flors. L'arquitecte en tant que cap del servei dels Passeigs i Plantacions de la Ciutat de París, Jean-Camille Formigé (1845-1926), és encarregat per la ciutat de París de crear un lloc de producció hortícola. La construcció va durar de 1895 a 1898. El 1968, la construcció del bescanviador d'Auteuil i del cinturó perifèric va suprimir un terç de la superfície i va forçar el trasllat del Centre horticole de la Ville de Paris a Rungis i Fresnes (Val-de-Marne). Galeria El gran hivernacle principal La gespa central Exposicions temporals El 1999, el jardí mostra una exposició sobre les palmeres. El 2005, el tema és l'art topiària. Vegeu també Jardí botànic Conservatoire botanique national Jardin des Poètes Enllaços externs Jardin des serres d'Auteuil Arxivat 2007-10-13 a Wayback Machine. a la web de la ville de Paris El jardin des serres d'Auteuil- Fotos del jardí Vistes satèl·lit: 48° 50′ 49″ N, 2° 15′ 8″ E
Jardin des serres d’Auteuil

Jardin des serres d'Auteuil (Skleníková zahrada v Auteuil) je botanická zahrada v Paříži, která se nachází v Bois de Boulogne. Zahradní skleníky tvoří jednu ze čtyř částí Botanické zahrady města Paříže. Plocha zahrady činí 60.500 m2. Historie V roce 1761 Ludvík XV. zde nechal vystavět zahradu ozdobenou skleníky a záhony květin. Hlavní architekt parků a sadů města Paříže Jean-Camille Formigé (1845–1926) byl pověřen vybudovat místo pro zahradnickou výsadbu. Výstavba skleníků probíhala v letech 1895–1898. Opěrné zdi teras jsou zdobeny 14 pozinkovanými maskami, jejichž tvůrcem je Auguste Rodin. V roce 1968 při výstavbě městského obchvatu byla zrušena třetina rozlohy a Zahradnické centrum města Paříže bylo přeloženo do předměstí Rungis a Fresnes. V roce 1998 se zahrada stala součástí Botanické zahrady města Paříže. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Jardin des serres d'Auteuil na francouzské Wikipedii. Související články Parc de Bagatelle Parc floral de Paris Arboretum de l'école du Breuil Court Simonne-Mathieu Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jardin des serres d'Auteuil na Wikimedia Commons (francouzsky) Zahrada na stránkách města Paříže
Jardin des Serres d’Auteuil

Der Jardin des Serres d’Auteuil („Garten der Gewächshäuser von Auteuil“) ist ein Teil der Botanischen Gärten der Stadt Paris. Er liegt im Bois de Boulogne, wurde von Jean Camille Formigé (1845–1926) entworfen und 1898 eingeweiht. Ursprünglich hieß er Jardin fleuriste municipal („Städtischer Blumengarten“), diente der massenhaften Pflanzenproduktion für Pariser Parkanlagen und war von Baumschulen umgeben. Sammlungen Bemerkenswert ist u. a. die Sammlung endemischer Pflanzen des französischen Überseegebietes Neukaledonien (130 Taxa, z. B. mehrere Araukarienarten), von denen viele zum ersten Mal außerhalb ihrer Herkunftsinsel zu sehen sind. Des Weiteren ist die Sammlung von Nutzpflanzen der Sahelzone (55 Taxa) von besonderem Interesse. Besonders stark sind die Familien der Orchideen (515 Taxa) und Bromeliengewächse (400 Taxa) vertreten. Ferner werden schwerpunktmäßig die Gattungen Begonia (580 Taxa), Caladium (130 Taxa), Ficus (120 Taxa), Peperomia (130 Taxa) und Philodendron (60 Taxa) gesammelt. Literatur Mairie de Paris: Jardin Botanique de la Ville de Paris: Jardin des Serres d’Auteuil. 2003. (Faltblatt) Weblinks Der Garten auf den Seiten der Stadt Paris (französisch) Einzelnachweise
Jardin des Serres d'Auteuil

The Jardin des Serres d'Auteuil (French pronunciation: [ʒaʁdɛ̃ de sɛʁ dotœj], literally 'Garden of the Greenhouses of Auteuil') is a botanical garden set within a major greenhouse complex located at the southern edge of the Bois de Boulogne in the 16th arrondissement, with entry at 1 avenue Gordon-Bennett, Paris, France. Botanical garden The site first served as a botanical garden in 1761 under Louis XV. Today's greenhouses were designed and constructed in 1895-1898 by architect Jean-Camille Formigé (1845-1926). In 1998 they became part of the Jardin botanique de la Ville de Paris. Today the greenhouses produce about 100,000 plants per year for the interior decoration of municipal buildings. Exhibition greenhouses contain palm trees, succulents, and tropical collections, with substantial representation of Araceae, Begoniaceae, Bromeliaceae, Codiaeum, Peperomia, Philodendron, Rhipsalis, Rhododendron, Streptocarpus sect. Saintpaulia, and Zingiberaceae. See also List of botanical gardens in France References Jardin des Serres d'Auteuil Archived 2008-12-07 at the Wayback Machine BGCI entry French Gardening entry Archived 2016-06-24 at the Wayback Machine 1001 Fleurs entry (French) Conservatoire des Jardins et Paysages entry (French) Wikimapia entry Jardin des Serres d'Auteuil, Paris
Jardin des Serres d’Auteuil

Jardin des Serres d'Auteuil (wym. ʒaʁdɛ̃ de sɛʁ dotøj) – ogród botaniczny z dużym kompleksem szklarni położony na obrzeżach Lasku Bulońskiego w 16 dzielnicy Paryża. Ogród został założony w 1761 roku za panowania króla Ludwika XV. Kompleks szklarni został zbudowany w latach 1895–1898, a jego realizatorem był botanik Jean-Camille Formige. W ciągu następnych lat ogród botaniczny był poszerzany o kolejne szklarnie oraz tereny przyległe. W 1998 roku Jardin des Serres d'Auteuil został wpisany na listę ogrodów botanicznych Paryża. Obecnie na terenach szklarni uprawia się ponad sto tysięcy roślin rocznie. Oprócz tego na terenie ogrodu odbywają się liczne wystawy botaniczne, prezentowane są m.in. palmy i sukulenty. Ogród może się także pochwalić dużą kolekcją egzotycznych roślin z rodzin obrazkowatych, begeniowatych, bromeliowatych oraz imbirowatych. Linki zewnętrzne Oficjalna strona ogrodu botanicznego
Оранжерейный сад Отёй

Оранжерейный сад Отёй (фр. Jardin des Serres d'Auteuil) — сад, расположенный в Булонском лесу. Является одним из четырёх структурных подразделений Парижского ботанического сада. Переоборудован в 1898 году Жаном Камилем Формиже (фр. Jean Camille Formigé, 1845—1926). Под его руководством были возведены большие теплицы с чугунным каркасом, выкрашенным в бирюзовый цвет, открыт фонтан французского архитектора Жюля Далу и добавлены маскароны, созданные Огюстом Роденом. Сначала сад назывался «Муниципальная флористика» (Fleuriste Municipale) и использовался для массового выращивания цветов для нужд города. В 1998 году сад и часть зданий паркового комплекса были внесены в список объектов культурного наследия. Коллекции В саду есть ценная коллекция эндемичных растений Новой Каледонии (130 таксонов, в частности араукарии). Другая интересная коллекция — растения зоны Сахеля (55 таксонов), богатое собрание орхидей (515 таксонов), бегоний (580 таксонов), фикусов (120 таксонов), филодендронов (60 таксонов). Галерея Большая пальмовая оранжерея Центральная поляна Скульптуры Примечания См. также Лоншан (ипподром) Ссылки Jardin des serres d’Auteuil Архивная копия от 5 марта 2011 на Wayback Machine (фр.) Le jardin des serres d’Auteuil Архивная копия от 4 октября 2011 на Wayback Machine (фр.)
Jardin des serres d'Auteuil

Jardin des serres d'Auteuil är en botanisk trädgård i Paris sextonde arrondissement. Den planerades av Jean-Camille Formigé, och konstruerades 1895–1898. Den var ursprungligen 9 hektar stor, men minskades till 7 hektar 1968. Källor http://paris1900.lartnouveau.com/paris16/jardins/le_jardin_des_serres_d_auteuil.htm
Отейський оранжерейний сад

Отейський оранжерейний сад (фр. Jardin des Serres d'Auteuil) — сад, розташований в Булонському лісі. Отейський оранжерейний сад є структурним підрозділом Паризького ботанічного саду. Сад засновано в 1898 році Жаном Камілем Форміже (фр. Jean Camille Formigé, 1845—1926). Спершу сад називався «Муніципальна флористика» (Fleuriste Municipale) й використовувався для масового вирощування квітів для потреб міста. Колекції У саду є цінна колекція ендемічних рослин Нової Каледонії (130 таксонів, зокрема багато араукарій. Інша цікава колекція — рослини зони Сахеля (55 таксонів). Особливо багате зібрання орхідей (515 таксонів), бегоній (580 таксонів), фікусів (120 таксонів), філодендронів (60 таксонів). Галерея Велика головна оранжерея Центральна галявина Скульптури Див. також Фонтан «Пісні і танці на честь Вакха» Джерело Mairie de Paris: Jardin Botanique de la Ville de Paris: Jardin des Serres d'Auteuil. 2003. Посилання Сад на сторінці мерії Парижа (фр.)
Passerelle Léopold-Sédar-Senghor

Passerelle Léopold-Sédar-Senghor (česky Lávka Léopolda Sédara Senghora) je lávka pro pěší a cyklisty přes řeku Seinu v Paříži. Spojuje 1. obvod na pravém břehu, kde se nachází Jardin des Tuileries a 7. obvod na levém, kde stojí Musée d'Orsay. Historie První most zde byl otevřen roku 1861 za účasti Napoleona III. pod názvem Pont de Solférino podle vítězné bitvy u Solferina v roce 1859. Most zde vydržel celé století, než byl v roce 1961 nahrazen železnou lávkou pro pěší. Ta byla odstraněna v roce 1992. Současná lávka byla vystavěna v letech 1997–1999 a pro veřejnost zprovozněna 14. prosince 1999 jako Passerelle de Solférino. Od 9. října 2006 nese jméno básníka a senegalského prezidenta Léopolda Sédara Senghora u příležitosti 100. výročí jeho narození. Architektura Lávka překračuje řeku jediným obloukem. Konstrukce je z ocele a paluba z exotického dřeva z Brazílie, které bylo také použito k zakrytí horní plochy a přístupu nové budovy Francouzské národní knihovny. Na každém břehu je lávka ukotvena na betonových pilířích, které zasahují do hloubky 15 metrů. Stavba je 106 metrů dlouhá, 15 metrů široká a váží 150 tun. Lávka je opatřena lavičkami a pouličními lampami. Autor lávky Marc Mimram obdržel za své dílo v roce 1999 architektonickou cenu. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Passerelle Léopold-Sédar-Senghor na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Passerelle Léopold-Sédar-Senghor na Wikimedia Commons Galerie Passerelle Léopold-Sédar-Senghor na Wikimedia Commons (francouzsky) Lávka na stránkách města Paříže Archivováno 18. 8. 2014 na Wayback Machine. (francouzsky) Historie stavby na Structurae
Passerelle Léopold-Sédar-Senghor

Passerelle Léopold-Sédar-Senghor, formerly known as Passerelle Solférino (or Pont de Solférino), is a footbridge over the River Seine between the 1st and 7th arrondissements of Paris. Opened in 1999, it was renamed after Léopold Sédar Senghor in 2006. The bridge owed its architect, Marc Mimram, the Prix de l'Équerre d'Argent the year of its opening. It is served by the Métro station Assemblée Nationale. The first bridges For a century, a cast iron bridge inaugurated by Napoleon III in 1861 allowed vehicles to cross between quai Anatole-France and quai des Tuileries. Built by the engineers of the Pont des Invalides, Paul-Martin Gallocher de Lagalisserie and Jules Savarin, it was named after the June 1859 French victory of the Battle of Solferino. Having weakened over time (particularly due to barges crashing into it), it was demolished and replaced in 1961 with a steel footbridge, which was demolished in 1992. The present bridge The new passerelle de Solférino linking the Musée d'Orsay and the Jardin des Tuileries (Tuileries Gardens) was built between 1997 and 1999 under the direction of the engineer and architect Marc Mimram. Crossing the Seine with a single span and no piers, this metallic bridge is architecturally unique and covered in exotic woods (ipê, a Brazilian tree also used for outdoor flooring at the Bibliothèque nationale de France) which gives it a light and warm appearance. Its solidity is, however, never in doubt - at either end, its foundations are in the form of concrete pillars extending 15m into the ground, and the structure itself is made up of six 150 tonne components built by the Eiffel engineering company, Eiffel Constructions métalliques. Its innovative architecture brought Marc Mimram the award "Prix de l'Équerre d'Argent" for the year 1999. The bridge also has benches and lampposts for promenaders who can reach the Jardin des Tuileries through a subterranean passage on the Rive Droite. The bridge was renamed after Léopold Sédar Senghor on 9 October 2006 on the centenary of his birth. References External links Media related to Pont de Solferino at Wikimedia Commons (in French) Site of Marc Mimram (in French) Press communiqué on the inauguration in 1999 (in French) Mmairie de Paris site (in French) Structurae: Passerelle Solférino Satellite view on Google Maps (in French) A Paris, Solférino s'efface au profit de Senghor, article on 20 minutes.
Pasarela Léopold Sédar Senghor

La pasarela Léopold Sédar Senghor (anteriormente llamada pasarela Solférino o puente Solférino) es un puente peatonal francés sobre el río Sena que une el VII Distrito de París con el Primer Distrito de la ciudad. En 1999, quedó incluido dentro de la delimitación del ámbito de Riberas del Sena en París, bien declarado patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ Historia El primer puente que se recuerda en la zona se inauguró en 1861 por Napoleon III. Era un puente de hierro fundido construido por los mismos ingenieros que realizaron el Puente de los Inválidos. La obra recibió inicialmente el nombre de Puente de Solférino recordando la batalla de Solferino. Dañado por el impacto de diversos barcos en su estructura el puente es demolido y sustituido por una pasarela peatonal en 1961. En 1992 es demolida por segunda vez. Vuelve a ser reconstruida entre 1997 y 1999 bajo la dirección del arquitecto Marc Mimram quién sería premiado con la Équerre d'argent (escuadra de plata) 1999 por su trabajo. El 9 de octubre de 2006 coincidiendo con el conmemoración del centenario del nacimiento del escritor Léopold Sédar Senghor la pasarela adopta su nombre. Descripción La pasarela, de 106 metros de longitud, salva el río Sena con un único arco metálico. Está cubierta de madera exótica como el ipé. Una estructura de pilares de cemento enterrados a una profundidad de 15 metros obra de la empresa Eiffel dan solidez a la obra en sus dos extremos. Puente del Amor Este puente es conocido popularmente como el Puente del Amor o el Puente de los Candados.​ Se ha importando de Roma la tradición del Puente Milvio de dejar un candado cerrado enganchado a la estructura con los nombres de los un enamorados escritos y lanzar las llaves al río Sena. Empezó en 2006 por imitación de la película Tengo ganas de ti que hizo esta costumbre muy popular. Referencias Ayuntamiento de París. «Passerelle Senghor». Consultado el 1 de febrero de 2009. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Pasarela Léopold Sédar Senghor.
Passerelle Léopold-Sédar-Senghor

La Passerelle Léopold-Sédar-Senghor è un ponte di Parigi per l'attraversamento pedonale della Senna. Si trova vicino alla fermata Assemblée Nationale della metropolitana di Parigi. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Passerelle Léopold-Sédar-Senghor Collegamenti esterni Passerelle Léopold-Sédar-Senghor, su archINFORM. (EN) Passerelle Léopold-Sédar-Senghor, su Structurae.
Passerelle Léopold-Sédar-Senghor

De Passerelle Léopold-Sédar-Senghor (Nederlands: Léopold Sédar Senghorvoetgangersbrug) (vroeger Passerelle Solférino of Pont de Solférino geheten) is een voetgangersbrug over de rivier de Seine in de Franse hoofdstad Parijs, gebouwd tussen 1997 en 1999. Geschiedenis Voorgaande bruggen De eerste brug, een gietijzeren constructie, werd geopend door Napoleon III in 1861 en deed een eeuw lang dienst als verbinding tussen de Quai Anatole-France en de Quai des Tuileries. Deze brug, gebouwd door de ontwerpers van de Pont des Invalides, Paul-Martin Gallocher de Lagalisserie en Jules Savarin, is genoemd naar de overwinning in juni 1859 in de Slag bij Solferino. Hij was echter erg wankel - vooral veroorzaakt door schade aangebracht door aken - en werd afgebroken en in 1961 vervangen door een stalen voetgangersbrug, die op zijn beurt werd gesloopt in 1992. De huidige brug De nieuwe Passerelle de Solférino tussen het Musée d'Orsay en de Jardin des Tuileries werd gebouwd tussen 1997 en 1999, onder leiding van de architect Marc Mimram. De metalen brug, bestaande uit één enkele boog zonder steunpunt in de rivier, is bedekt met exotisch hout (ipé, een Braziliaanse houtsoort). De brug is duidelijk steviger dan zijn voorgangers: bij elk uiteinde lopen de betonnen funderingen voor de pijlers tot vijf meter onder de grond, en de houtstructuur is een verbinding van 6 elementen, die samen 150 ton wegen en zijn gefabriceerd door het bedrijf Eiffel. De innovatieve architectuur van het ontwerp leverde Marc Mimram de Prix de l'Équerre d'Argent van het jaar 1999 op. De brug werd op 9 oktober 2006 hernoemd naar de Senegalese schrijver, dichter, filosoof en president Léopold Sédar Senghor, ter ere van zijn honderdste geboortedag. Panorama Locatie De brug verbindt het 7e arrondissement met het 2e arrondissement, ter hoogte van de Jardin des Tuileries. Externe links (fr) De brug op Paris.fr (fr) De brug op Structurae.fr (fr) Website van Marc Mimram (fr) Perscommuniqué voor de opening in 1999
Passerelle Léopold Sédar Senghor

Passerelle Léopold Sédar Senghor (lub Passerelle Solférino) – most w Paryżu przeznaczony wyłącznie dla ruchu pieszego, łączący 1 i 7 okręg paryski. Pierwszy most na tym miejscu powstał w 1861. Był to żeliwny most przeznaczony zarówno dla pieszych, jak i dla pojazdów, zbudowany przez inżynierów Gallochera de Lagalisserie oraz Savarina. Jego nazwa upamiętniała zwycięstwo spod Solferino w 1859. Liczne wypadki z udziałem barek poważnie nadwątliły konstrukcję, która w 1961, jako grożąca zawaleniem, została rozebrana i zastąpiona stalowym mostem zarezerwowanym dla pieszych. I ten most przestał spełniać wymogi bezpieczeństwa i został rozebrany w 1992. Obecną 106-metrową przeprawę zbudowano w latach 1997-1999 pod kierunkiem Marca Mimrama. Żeliwna konstrukcja została pokryta egzotycznym drewnem sprowadzanym z Brazylii. Most jest łukowy, oparty na masywnych betonowych filarach. W 1999 architekt mostu otrzymał za niego nagrodę Prix de l'Équerre d'Argent czasopisma Le Moniteur. Obecną nazwę przeprawa otrzymała 9 października 2006, w setną rocznicę urodzin Léopolda Sédara Senghora. Przypisy Bibliografia Na oficjalnej stronie Paryżą
Мост Леопольда Седара Сенгора

Мост Леопольда Седара Сенгора (до 2006 — мост Сольферино) — пешеходный мост через Сену в Париже между музеем Орсе на левом берегу и садом Тюильри на правом берегу Сены. История В течение 100 лет чугунный мост Сольферино, предназначенный для проезда экипажей, связывал набережную Анатоля Франса и набережную Тюильри. Его создали авторы Моста инвалидов Поль Мартин Галлохер де Лагалисери и Джулий Саварин, а открыл в 1861 году Наполеон III. Мост был назван в честь французской победы в битве при Сольферино. Потерявший прочность с течением времени (особенно из-за столкновений с баржами) мост был снесён и заменён в 1961 стальным пешеходным мостом, который, в свою очередь, был разрушен в 1992. Новый пешеходный мост был построен в 1997—1999 годах под руководством инженера и архитектора Марка Мимрама. Этот металлический мост является уникальным по архитектуре и покрыт древесиной экзотических бразильских деревьев табебуйя, которая придаёт ему лёгкий и тёплый вид. Прочность моста, однако, не вызывает сомнений — фундаментами с двух сторон являются бетонные колонны, углублённые в землю на 15 м, а сама конструкция состоит из шести 150 тонных частей, построенных Эйфелевой инжиниринговой компанией. В 2006 году мост Сольферино был переименован в честь первого президента Сенегала Леопольда Седара Сенгора. Расположение Примечания
Reformovaný kostel La Rencontre

Reformovaný kostel La Rencontre (tj. kostel Setkávání) je kostel francouzské reformované církve v 10. obvodu v Paříži, v ulici Rue des Petits-Hôtels. Kostel je členem Union des Églises évangéliques de France. Historie Farnost vznikla v roce 1962 sloučením kaple Nord a kaple Milton. Současná stavba byla postavena v letech 1964–1965 architektem Philippem Verrey na místě kaple Nord. V roce 1966 společnost Gutschenritter instalovala v kostele varhany. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Église réformée de La Rencontre na francouzské Wikipedii.
La Felicità

La Felicità est le 7e restaurant créé par la société Big Mamma. Il a ouvert ses portes en mai 2018 dans la zoneChill de Station F. Présentation La Felicità se revendique être le plus grand restaurant d'Europe avec une surface de 4 500 m2 et 1 000 places assises. Références Annexes Articles connexes Quai de la Gare Bibliothèque nationale de France Station F Lien externe Site officiel Alimentation et gastronomie Portail de Paris