NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bateau-Lavoir

Bateau-Lavoir je dům na Montmartru v Paříži na Place Émile-Goudeau, ve kterém na přelomu 20. století měli ateliéry mnozí později slavní umělci. Dům v květnu 1970 vyhořel (zůstala pouze fasáda, která je chráněná jako historická památka) a roku 1978 byl kompletně rekonstruován. Dnes se zde nachází 25 uměleckých ateliérů. Název Původně se dům nazýval Maison du Trappeur – „Zálesácký dům“. Současná přezdívka by se dala přeložit jako „lodní prádelna“. Dům je rozdělen do malých pokojů a jejich vstupy na chodbu tak připomínaly parník, což je původ prvního slova Bateau (loď). Druhé slovo Lavoire (prádelna) bylo přidáno v ironickém slova smyslu, neboť v celém domě byl jen jeden přívod vody. Historie Dům byl postaven kolem roku 1860 na místě bývalé tančírny, která byla uzavřena roku 1830 následkem poklesu půdy. V roce 1889 jej nechal majitel přestavět na ateliéry pro umělce. Jako první se zde v roce 1892 usadil malíř Maxime Maufra, po svém návratu z Bretaně. Dům se stal rychle místem setkání mnoha umělců. Mezi lety 1900 až 1904 se zde vytvořily dvě skupiny umělců. Italové, z nichž nejznámější byl Ardengo Soffici, a Španělé, kteří se shromáždili kolem Francisca Durria de Madrón. Pablo Picasso sem přišel v roce 1904 a svůj ateliér zde měl až do roku 1912. Jeho modré období právě skončilo a začal tvořit obrazy z růžového období, které trvalo do roku 1907. V té době zde působili Kees van Dongen, Juan Gris, Constantin Brâncuşi, Amedeo Modigliani, Pierre Mac Orlan nebo Max Jacob. Bateau-Lavoir ztratil svůj význam po první světové válce ve prospěch čtvrti Montparnasse na levém břehu, kde se nachází obdobný dům La Ruche. Osobnosti v Bateau-Lavoir Mezi početnými osobnostmi, které se zde vyskytovaly, patří např. Henri Matisse, Georges Braque, Fernand Léger, André Derain, Raoul Dufy, Maurice Utrillo, Jean Metzinger, Louis Marcoussis, Guillaume Apollinaire, Alfred Jarry, Jean Cocteau, Raymond Radiguet, Gertrude Steinová, Charles Dullin, Ambroise Vollard, Maurice Denis, Kees van Dongen, Marie Laurencin, Pablo Picasso a další. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Bateau-Lavoir na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bateau-Lavoir na Wikimedia Commons (francouzsky) Záznam v evidenci historických památek
Bateau-Lavoir

El Bateau-Lavoir es un inmueble situado en el barrio de Montmartre, en el distrito 18 de París. Es sobre todo conocido por haber sido, a principios del siglo XX, lugar de residencia y de reunión de numerosos pintores y escritores. En 1970 sufrió graves daños a consecuencia de un incendio (en la actualidad sólo queda la fachada del edificio original) y fue reconstruido para emplearlo como alojamiento de artistas extranjeros. Conocido al principio como La casa del trampero, fue rebautizado por Pablo Picasso y sus compañeros en 1904 como Bateau-Lavoir (barco-lavadero) porque su estructura de madera recordaba a los barcos amarrados a las orillas del Sena y utilizados como lavaderos. Estaba situado en el número 13 de la calle Ravignan (antigua calle Émile Goudeau) y el primer artista en instalarse en él, en 1892, fue Maxime Maufra. El lugar se convirtió rápidamente en un lugar de encuentro de artistas, entre los que destacaba la presencia de Paul Gauguin. Entre 1900 y 1904 fue ocupado por dos grupos de artistas, el de los italianos, agrupados en torno a Ardengo Soffici, y el de los españoles, encabezados por Paco Durrio. Picasso llegó en 1904, al final de su período azul, para comenzar su período rosa (vivió allí hasta 1909 y conservaría un taller hasta 1912). Andrés Salmón llegó el mismo año.​ Otros habitantes contemporáneos eran Kees Van Dongen, Juan Gris, Constantin Brancusi, Amedeo Modigliani, Pierre Mac Orlan, Max Jacob... En 1907 se expone allí por primera vez el cuadro de Picasso Las señoritas de Avignon. En 1908 se celebró un banquete memorable en honor del aduanero Rousseau. A partir de la Primera Guerra Mundial, el edificio fue perdiendo animación en beneficio del barrio de Montparnasse. Entre las muchas personas que solían frecuentar el lugar estaban Henri Matisse, Georges Braque, Fernand Léger, André Derain, Raoul Dufy, Maurice Utrillo, Jean Metzinger, Louis Marcoussis, Guillaume Apollinaire, Alfred Jarry, Jean Cocteau, Raymond Radiguet, Gertrude Stein, Charles Dullin, Harry Baur, Ambroise Vollard, etc. Referencias Bibliografía Herbert Read (Capítulo final de Carolina Tisdall y William Feaver) (1988). «Historia de la pintura moderna». Ediciones del Serbal. ISBN 84-85800-61-3. Mary Hollingsworth (Traducción de Luis Montalbetti - Corrección y adaptación de Jordi González Llácer) (1991). «El arte en la historia del hombre». Ediciones Serres S. L. ISBN 84-88061-00-5. Jean-Louis Andral - Sophie Krebs. «L'École de Paris - L'Atelier Cosmopolite». Découvertes Gallimard Hors série. Enlaces externos Imagen actual del edificio
Bateau-Lavoir

Il Bateau-Lavoir era uno stabile sito al numero 13 di place Émile-Goudeau nel quartiere di Montmartre a Parigi, famoso per essere stato l'abitazione di numerosi artisti del XX secolo di fama internazionale. Storia Fasti L'edificio in passato era stato adibito a laboratorio di pianoforti, ma nel 1889 venne "rimodernato" dal proprietario che volendo realizzare un discreto guadagno lo trasformò in una palazzina con dieci appartamenti. Essendo però lo spazio molto ridotto, si utilizzarono scale e accessi con travi di legno per ricavare i nuovi ambienti che trasformarono l'immobile simile ad un labirinto. L'immobile era molto "spartano", essendo privo dei servizi primari quali gas ed elettricità. L'acqua arrivava solo al primo piano, e gli appartamenti avevano delle pareti divisorie così sottili che gli ambienti erano freddi d'inverno e caldi d'estate. Il primo artista a viverci fu Maxime Maufra al ritorno da un soggiorno in Bretagna, ma in breve il luogo divenne punto di incontro per molti artisti, fino a divenire celebre quando Picasso andò a viverci dipingendo Les demoiselles d'Avignon. Il gruppo più consistente di artisti si stabilì nel 1908 e comprendeva Georges Braque, Max Jacob, Marie Laurencin, Guillaume Apollinaire, André Salmon, Maurice Raynal, Juan Gris, e poi Fernand Léger, Robert Delaunay, Albert Gleizes, André Lhote, Jean Metzinger, Francis Picabia, Alexander Archipenko e Paul Gauguin di ritorno dal suo primo viaggio a Tahiti. Nello stesso anno, in onore di Henri Rousseau del quale aveva appena acquistato un quadro, Picasso preparò un banchetto memorabile nel locale che in seguito venne soprannominato la "Villa Medici della pittura moderna". Tra le personalità che frequentarono il Bateau-Lavoir si ricordano anche: Matisse, Modigliani, Derain, Dufy, Utrillo, Apollinaire, Gertrude e Leo Stein, Jarry, Cocteau, Radiguet, Dullin, Vollard, Denis, Ardengo Soffici, van Dongen, Gris, Brâncuși. Nel 1970 un incendio distrusse completamente l'edificio e quindi non resta ora più nulla del Bateau-Lavoir originale. Decadenza Il Bateau-Lavoir e Montmartre cominciarono a perdere di attrazione a partire dalla prima guerra mondiale a vantaggio dei quartieri di Montparnasse e di La Ruche. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Bateau-Lavoir Collegamenti esterni Sito ufficiale, su museedemontmartre.fr. Gli artisti del Bateau Lavoir, su artonweb.it. Picasso al Bateau-Lavoir, su elapsus.it. URL consultato il 31 gennaio 2017 (archiviato dall'url originale il 25 aprile 2017).
Le Bateau-Lavoir

Le Bateau-Lavoir was een ateliercomplex aan de Rue Ravignan 13 (nu Place Émile Goudeau 13) in Montmartre, in het 18e arrondissement van (Parijs). In de 19e eeuw betrokken kunstenaars, aangetrokken door de lage huren in deze omgeving, dit atelier. In het begin van de 20e eeuw, tot de Eerste Wereldoorlog in 1914 uitbrak, werd het gebouw bewoond door o.a. Picasso, Modigliani en Kees van Dongen en was het een brandpunt van avantgardistische schrijvers en schilders. Helaas is het gebouw in 1970 door brand verwoest; in 1978 heeft men het herbouwd. Het pand op de foto hiernaast geeft niet Le Bateau-Lavoir aan, maar het ernaast gelegen gebouw op Place Émile Goudeau 11, met een etalage gewijd aan de geschiedenis van Le Bateau-Lavoir. Gebouw en naamgeving Le Bateau-Lavoir (wasschip of drijvend washuis) was oorspronkelijk een danszaal en pianofabriek. In 1889 werd het opgedeeld in 20 kleine kamers, gelegen aan de twee kanten van een lange gang die leek op het gangboord van een schip. Het pand was eigenlijk een krot en had een vreemde indeling. Er was geen verwarming. Omdat er maar één kraan was, zou het door de Franse schrijver en schilder Max Jacob ironisch Le Bateau-Lavoir zijn genoemd. Roland Dongelès beschreef het als een obscure bouwval vol vreemde geluiden, hoeken en gaten met een wirwar van trappen. Kunstatelier In 1904 betrok Pablo Picasso het atelier, evenals schilder Otto van Rees; Picasso woonde er tot 1909. Hier leerde hij zijn eerste liefde kennen: bohemienne en kunstenares Fernande Olivier. Ook Kees van Dongen kwam er met vrouw en dochtertje wonen in 1906. Picasso schilderde hier in 1907 o.a. Les Demoiselles d'Avignon, manifest van het kubisme. In 1908 richtten Picasso en zijn vrienden een banket aan ter ere van de naïeve schilder Henri Rousseau, waar ze hem spottend belaadden met medailles en hem achter zijn rug uitlachten. Later gebruikte ook Modigliani het als onderdak en atelier. Bezoekers van Le Bateau-Lavoir waren onder anderen schrijver Guillaume Apollinaire, schilders Georges Braque, Jean Cocteau en Henri Matisse en de schrijfster en verzamelaarster Gertrude Stein.
Bateau-Lavoir

Le Bateau-Lavoir to kamienica w paryskiej dzielnicy Montmartre przy ulicy Rue Ravignan pod numerem 13. Stała się słynna na przełomie XIX i XX wieku, gdy wielu słynnych artystów wynajęło w niej pokoje. Pierwsi wprowadzili się tam w 1890 roku. Po roku 1914 większość przeprowadziła się jednak w inne części Paryża (głównie na Montparnasse). Jednym z najsławniejszych artystów którzy mieszkali w Bateau-Lavoir był Pablo Picasso (w latach 1904–1909). Wówczas namalował jedno ze swoich najsławniejszch dzieł - Panny z Awinionu (fr. Les Demoiselles d'Avignon). Innymi znanymi artystami mieszkającymi w Bateau-Lavoir byli: Pau Gargallo Juan Gris Max Jacob Amedeo Modigliani Pierre Reverdy André Salmon Bateau-Lavoir był kolebką paryskiej awangardy w skład której wówczas wchodzili m.in.: Guillaume Apollinaire, Georges Braque, Henri Matisse, Jean Cocteau a także Gertrude Stein i wielu innych. W 1908 roku wydano bankiet na cześć Henri Rousseau, który odbył się w studiu należącym do Pablo Picasso w kamienicy Bateau-Lavoir. Linki zewnętrzne Zdjęcia Bateau-Lavoir
St-Gervais-St-Protais (Paris)

Saint-Gervais-Saint-Protais ist eine in Paris (4. Arrondissement) hinter dem Hôtel de Ville gelegene Pfarrkirche. Der Name verweist auf die Heiligen Gervasius und Protasius. Geschichte An derselben Stelle wurde in den Jahren 1212 bis 1420 eine Vorgängerkirche gebaut. Der gotische Kirchenbau, eine dreischiffige Basilika mit Querhaus und tief fluchtendem Umgangschor, wurde ab 1494 errichtet. Der Chor wurde 1540 und die Arme des Querschiffs im Stil der Renaissance 1578 fertiggestellt. An der Ausstattung des Querschiffs war die Glasmalerwerkstatt Pinaigrier beteiligt. Das Hauptschiff mit einer Länge von ca. 76 m wurde um das Jahr 1600 vollendet. Langhaus und Chor haben spätgotische Sterngewölbe. Die Fassade der Kirche entstand in den Jahren 1616 bis 1621. Sie wurde erbaut von Salomon de Brosse (1571–1626), dem Architekten des Palais du Luxembourg, und markiert den Beginn des Style classique. Diese französische Spielart des Barock hält am Gliederungsgedanken der Renaissance fest (dreigeschossiger Aufriss, größere Nüchternheit gegenüber dem Barock römischer Prägung). In einigen Quellen wird die Autorschaft der Entwürfe der Fassade dem Architekten Clément II. Métezeau (1581–1652), einem Mitarbeiter Brosses, zugeschrieben. Zu den Sehenswürdigkeiten der Kirche gehören Bleiglasfenster aus der Renaissance, insbesondere das Wurzel-Jesse-Fenster. Neben Fenstern aus dem 15. und 16. Jahrhundert finden sich solche aus dem 19. Jahrhundert sowie einige abstrakte Fenster, die Mitte des 20. Jahrhunderts von der Glasmalerin Sylvie Gaudin gestaltet wurden. Im Ersten Weltkrieg traf während des Karfreitagsgottesdienstes am 29. März 1918 das Geschoss eines deutschen sogenannten „Parisgeschützes“ das Dach des Kirchengebäudes, worauf das Gewölbe einstürzte. Es waren 88 Tote und 68 Verwundete zu beklagen. Gemeinschaften von Jerusalem (Fraternité de Jérusalem) Die Kirche wurde 1975 vom Ortsbischof an die Fraternité de Jérusalem zur Nutzung übergeben. Orgel Die Hauptorgel wurde im 17. Jahrhundert von dem Orgelbauer Thierry erbaut, und mehrfach umgestaltet. 1653 bis 1827 hatten Mitglieder der Musikerfamilie Couperin, darunter Louis, François und Céleste-Thérèse Couperin, das Organistenamt an Saint Gervais inne. Das Instrument hat heute 41 Register auf fünf Manualen und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Koppeln: I/II Siehe auch Die Fassadengestaltung wurde bei der Mainzer St.-Ignaz-Kirche aufgegriffen. Literatur Julia Droste-Hennings, Thorsten Droste: Paris. DuMont Verlag, Köln 2003, ISBN 3-7701-6090-8, S. 37 ff. und S. 159. Heinfried Wischermann: Architekturführer Paris. Hatje, Ostfildern 1997, ISBN 3-7757-0606-2, S. 34. Weblinks Église Saint-Gervais-Saint-Protais in der Base Mérimée des französischen Kulturministeriums (französisch) Einzelnachweise
Iglesia de Saint-Gervais-Saint-Protais

La iglesia de Saint-Gervais-Saint-Protais de París, conocida generalmente con el nombre de Iglesia de Saint-Gervais, es una iglesia parisina situada en el quartier del Le Marais, en la intersección de la calle Hôtel de Ville y de la calle des Barres, en el IV arrondissement, detrás del Hôtel de Ville. Construida sobre los cimientos de la primera construcción conocida en la orilla derecha en París, una basílica cuya existencia se remontaba al final del siglo IV, constituye de esta forma la parroquia más antigua de la margen derecha del Sena. Su fachada fue construida entre 1616-1621, siendo atribuida al arquitecto Salomon de Brosse, bajo la influencia de la arquitectura barroca romana, representada por la iglesia del Gesù, de Jacopo Vignola.​ La iglesia acogió desde 1653, y durante más de dos siglos, una gran dinastía de músicos franceses: los Couperin. El órgano tocado por Louis y François Couperin se encuentra aún en el interior.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre la Iglesia de Saint-Gervais-Saint-Protais. Historia, mapa y fotografías de la iglesia de Saint-Gervais (en francés).
Kościół św. Gerwazego i Protazego w Paryżu

Kościół Saint Gervais Saint Protais (św. Gerwazego i Protazego) – późnogotycki kościół w IV okręgu paryskim, na prawym brzegu Sekwany. Historia Obiekty sakralne na tym miejscu znajdowały się już w IV w. Budowa obecnego kościoła rozpoczęła się w 1494 roku i z braku pieniędzy ciągnęła się przez blisko 150 lat. Kościół nie odniósł większych zniszczeń w czasie rewolucji francuskiej, kiedy został jedynie zamknięty, a część wyposażenia rozgrabiona. Wyremontowany w XIX wieku. W roku 1918 w czasie niemieckiego bombardowania w dach kościoła trafił pocisk artyleryjski wystrzelony z działa paryskiego, powodując częściowe zawalenie się konstrukcji i śmierć około stu osób. Architektura Budowa kościoła została rozpoczęta w stylu gotyckim i w tym stylu utrzymana jest większość bryły świątyni. Jedynie fasada, zbudowana przez Salomona de Brosse i Clementa Metezeau (ukończona w 1621 r.) reprezentuje klasycyzm. Obiekt jest trójnawowy, ze środkową nawą zdecydowanie wyższą od bocznych, przykryty sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Dwa poziomy ostrołukowych okien z witrażami zapewniają dużą ilość światła we wnętrzu. Wyposażenie obiektu jest skromne, zachowała się jedynie drewniana ambona z początku XVII wieku, skromny ołtarz główny pochodzi już z czasów współczesnych. W tylnej części obiektu zlokalizowany jest prospekt organowany, utrzymany w stylu barokowym, na którym niegdyś grał w kościele znany francuski kompozytor François Couperin. Fasada łączy w sobie cechy klasycyzmu i baroku. Również podzielona na trzy poziomy, zawiera dziesięć par kolumn jońskich (cztery na niższych poziomach i dwie na szczytowym), między którymi znajdują się trzy, pozbawione portali, wejścia, jedynie ponad centralnymi, głównymi drzwiami dwie pary kolumn łączy tympanon. Na środkowym poziomie umieszczone zostały rzeźby patronów kościoła. Całość zwieńczona jest półkolistym tympanonem oraz krzyżem. Na fasadzie znajdują się dwa półokrągłe okna witrażowe, dolne ze skromnym gotycyzującym maswerkiem. Do wejścia do kościoła prowadzą schody. Linki zewnętrzne Historia i fotografie Eglise Saint-Gervais-Saint-Protais Historia i plan. marais.evous.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-07-02)].
Saint-Gervais-Saint-Protais

Saint-Gervais-Saint-Protais (em português: igreja de Saint-Gervais-Saint-Protais de Paris) é uma igreja paroquial católica romana localizada no 4º arrondissement de Paris, na Place Saint-Gervais, no bairro de Marais, a leste da Camara municipal (Hôtel de Ville) . A igreja atual foi construída entre 1494 e 1657, no local de duas igrejas anteriores; a fachada, concluída por último, foi o primeiro exemplo do estilo barroco francês em Paris. Os organistas da igreja incluíam Louis Couperin e o seu sobrinho François Couperin, dois dos mais célebres compositores e músicos do período barroco; o órgão que eles usaram ainda pode ser visto hoje. A igreja contém exemplos notáveis de bancos de coro medievais esculpidos, vitrais do século XVI, esculturas do século XVII e vitrais modernos de Sylvie Gaudin e Claude Courageux. Saint-Gervais foi uma igreja paroquial até 1975, quando se tornou a sede das Fraternidades Monásticas de Jerusalém . Desde 1975, os serviços religiosos são celebrados pelas Fraternidades Monásticas de Jerusalém , que reúnem monges e freiras, que vivem o espírito da solidão monástica no coração das grandes cidades. É construído sobre as fundações do primeiro local de culto conhecido na margem direita de Paris, uma basílica fundada entre 387 e 576 junto a um cemitério galo-romano no monceau de Saint-Gervais , um monte não inundável numa área pantanosa. É também a freguesia mais antiga fora da primeira catedral da Île de la Cité , datando provavelmente da segunda metade do século XI. Os principais arquitetos foram Martin Chambiges, Salomon de Brosse, Victor Baltard. Galeria Vitrail : la Sagesse de Salomon Notas e citações Bibliografia Dumoulin, Aline (2010). Églises de Paris. [S.l.]: Éditions Massin. ISBN 978-2-7072-0683-1 Fierro, Alfred (1996). Histoire et dictionnaire de Paris. [S.l.]: Robert Laffont. ISBN 2-221-07862-4 L'Église Saint-Gervais. [S.l.]: Sources Vives - Fraternités Monastiques de Jérusalem. 2001
Сен-Жерве-Сен-Проте

Сен-Жерве-Сен-Проте (фр. Église Saint-Gervais-Saint-Protais — церковь Святых Гервасия и Протасия) — католическая церковь в IV округе Парижа. Расположена в квартале Маре за зданием Отель-де-Виль. Освящена в честь раннехристианских мучеников Гервасия и Протасия. Церковь построена на фундаменте древнейшей церкви правого берега Парижа, существовавшей с конца IV века. Строительство современного здания было начато в 1494 году и продолжалось почти полтора века. В целом церковь позднеготическая, однако её средневековый интерьер скрывает возведённый позднее фасад — характерный памятник эпохи маньеризма (архитектор Саломон де Бросс). 29 марта 1918 года в церковь попал снаряд немецкой «Парижской пушки». В этот момент там шла служба Великой пятницы, что привело к большому количеству жертв: погибло по разным источникам от 60 до 90 человек. Этому событию посвящена повесть Р. Роллана «Пьер и Люс». Главная достопримечательность церкви — один из старейших и знаменитейших парижских органов. В церкви Сен-Жерве служили органистами многие представители знаменитой семьи Куперенов, в том числе и наиболее известные из них — Луи и Франсуа. Среди других достопримечательностей — картина «Мученичество святой Петронилии» Джованни Франческо Барбьери. Перед церковью растёт вяз, который многократно возобновлялся (приблизительно с X века). Под этим деревом население квартала Маре в Средние века собиралось, чтобы отдавать при свидетелях взятые в долг деньги. Отсюда произошла парижская поговорка «Ждите меня под Вязом», что соответствует русскому «После дождичка в четверг». Примечания Ссылки Eglise Saint-Gervais (фр.)
Saint-Gervais-Saint-Protais

Saint-Gervais-Saint-Protais, vanligen kallad Saint-Gervais, är en kyrkobyggnad i Paris, invigd åt de heliga Gervasius och Protasius. Kyrkan är belägen vid Place Saint-Gervais i Paris fjärde arrondissement. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från franskspråkiga Wikipedia, Église Saint-Gervais-Saint-Protais de Paris, 7 november 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Saint-Gervais-Saint-Protais.﻿
Сен-Жерве (церква)

Церква Святих Гервасія і Протасія (фр. Église Saint-Gervais-Saint-Protais), широко відома під скороченою назвою Сен-Жерве́ — католицька церква у IV окрузі Парижа. Розташована у кварталі Маре за будівлею Отель-де-Віль. Освячена на честь ранньохристиянських мучеників Гервасія і Протасія. Церкву зведено на фундаменті найдавнішого храму правого берега Парижа, що існував з кінця IV століття. Будівництво сучасної церкви було розпочато 1494 року й тривало майже півтора століття. Загальний архітектурний ансамбль церкви витримано у пізньоготичному стилі, однак фасад, зведений останнім (бл. 1620 року), має риси класицизму. 29 березня 1918 року у церкву влучив снаряд німецької Паризької гармати. У той момент там тривала служба Великої п'ятниці, що призвело до великої кількості жертв, загинуло, за різними джерелами від 60 до 90 чоловік. Головна пам'ятка церкви — один з найстаріших та найвідоміших паризьких органів. У церкві Сен-Жерве служили органістами багато представників знаменитої родини Куперенів, в тому числі і найвідоміші з них — Луї та Франсуа. Серед інших пам'яток — картина «Мучеництво святої Петронілії» Джованні Франческо Барб'єрі. Цікаві факти Перед церквою росте в'яз, який неодноразово оновлювався, приблизно, з X століття. Під цим деревом населення кварталу Маре у Середньовіччі збиралось, щоб віддавати у присутності свідків гроші, взяті в борг. Звідси пішла паризько приказка «Чекайте на мене під В'язом», що відповідає українському «Коли рак на горі свисне». Посилання Eglise Saint-Gervais(фр.) Примітки
Parque de Léon Frapié

El parque de Léon Frapié (Square Léon-Frapié en francés) es un parque ajardinado del XX Distrito de París. Descripción Creado en 1973, el parque se extiende sobre 14 030 m². El nombre del parque está dedicado a la memoria del escritor Léon Frapié (1863-1949). El jardín ocupa un tramo cubierto del Bulevar Periférico de París. Situación Tiene accesos desde la rue Léon Frapié (calle Léon Frapié). Se localiza en las coordenadas: - Estación de Porte des Lilas Línea 3 Línea 3bis Línea 11 Estación de Saint-Fargeau - Línea 3bis Véase también Anexo:Parques y jardines de París Enlaces externos El parque de Léon Frapié en Paris.fr (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). Liste des parcs et jardins de Paris de la Wikipedia en francés
Square Léon-Frapié

Le square Léon-Frapié est un square du 20e arrondissement de Paris, dans le quartier Saint-Fargeau. Situation et accès Le site est accessible par le 5, rue de Noisy-Le-Sec. Il est desservi par la ligne 3 bis à la station station Saint-Fargeau et par les lignes 3bis et 11 à la station Porte des Lilas. Origine du nom Il rend hommage au romancier français Léon Frapié (1863-1949). Historique Créé en 1973, le square s'étend sur 14 030 m2. Références Annexes Articles connexes 20e arrondissement de Paris Liste des espaces verts de Paris Rue Léon-Frapié Liens externes Square Léon-Frapié sur le site de la mairie de Paris Portail des espaces verts Portail de Paris