NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hlemmur

Hlemmur (Icelandic pronunciation: [ˈl̥ɛmmʏr̥]) is a town square in Reykjavík, Iceland. It is located in the eastern part of the central Reykjavík. As of 2024, it is currently being reconstructed as a bus rapid transit interchange for the Borgarlina project. In future, Hlemmur will become a transport interchange and hub in the Borgarlína project. In the meanwhile, buses have been rerouted around Hlemmur during construction as of December 2024. History The bus terminal building was constructed in 1978 as the major bus terminal and interchange in eastern central Reykjavík. Since its opening, Hlemmur was a major bus interchange for Strætó bs city bus services in central Reykjavík, Iceland. The other main interchange in the city centre is Lækjartorg. Bus routes 1, 2, 3, 4, 5, 6, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 and 18 stopped at Hlemmur as well as night bus routes 103, 104, 105. In 2017 the Hlemmur bus terminal building was converted into a food court, however the adjacent bus terminal platforms were in use until 2024, when major road reconstruction for a BRT Borgarlína station began. The 2002 documentary Hlemmur tells the story of homeless people who spent their time in and around the bus station. References External links Strætó bs official website (in Icelandic) Strætó bs official website (in English)
Хлеммюр (станция)

Хлеммюр (исл. Hlemmur) — автобусная станция в городе Рейкьявик. Был одним из двух основных автовокзалов в Рейкьявике, Исландия. По состоянию на январь 2016 года единственным основным терминалом является Лёкъярторг. Все красные «магистральные» маршруты действовали из Хлеммюра, в то время как все зеленые общие маршруты заканчивались там. В 2015 году было объявлено, что станция Хлеммюр будет закрыта и заменена ресторанным двориком. Документальный фильм 2002 года «Хлеммюр» рассказывает историю бездомных, которые проводили время на автобусной станции и вокруг неё. Примечания Ссылки Фильм о бездомных на станции Хлеммюра Информационный портал о Хлеммюре Официальный сайт Straeto — фирмы обслуживания станции
Хлеммур

Хлеммур — це автобусна станція в Рейк'явіку, Ісландія. Вона розташована у східній частині центру міста. Станом на 2024 рік, її реконструювали як пересадочну станцію для проєкту мережі швидкісного автобуса Borgarlína. Історія Будівлю автостанції було споруджено в 1978 році як головний автовокзал і пересадочну станцію центрально-східного Рейк'явіка. Від часу побудови, Хлеммур був головним пересадочним вузлом транспортного оператора Strætó bs у центрі міста. Іншою великою пересадочною станцією в центрі Рейк'явіка є Lækjartorg. У Хлеммурі зупинялись автобуси №№ 1, 2, 3, 4, 5, 6, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 і 18, а також нічні маршрути 103, 104 і 105. Крім того, з 1980-х років Хлеммур став одним із головних місць зустрічей молодих панків, яких стали називати «Хлеммарі». Серед них був і майбутній мер міста (2010–14) Йон Ґнарр, а також депутатка парламенту (2009–17) Біргітта Йоунсдоттір. Реконструкції станції У 2017 будівлю автостанції перетворили на фудхол, однак прилеглі автобусні платформи продовжували використовуватись аж до 2024, коли розпочалась велика реконструкція для мережі швидкісного автобуса Borgarlína. У майбутньому Хлеммур має стати вузловою станцією в новій мережі. Поки що автобуси перекеровуються іншими шляхами навколо площі. Згадки в культурі У 2002 році про автостанцію було знято документальний фільм Hlemmur (англійською відомий як Last Stop — «Кінцева зупинка»). Стрічка розповідає історії життя безхатьків, які проводили час усередині та поблизу автобусної станції. Примітки Посилання Офіційна сторінка транспортного оператора Strætó bs. (ісл.)
Skagabyggð

Skagabyggð war eine Gemeinde im Nordwesten von Island. Am 1. Januar 2023 hatte die Gemeinde 89 Einwohner. Sie wurde am 1. August 2024 mit der Gemeinde Húnabyggð zusammengelegt. Geografie Die Gemeinde lag am Ostufer des Húnaflói. Im Nordosten des ehemaligen Gemeindegebiets befindet sich die Skagaheiði. Der größte See ist der Langavatn nördlich der Skagastrandarfjöll. Nord- und Südteil der Gemeinde wurden durch die dazwischenliegende Gemeinde Skagaströnd abgegrenzt. Südlich des ehemaligen Gemeindegebiets lag die Gemeinde Húnabyggð mit der Stadt Blönduós, östlich liegt Skagafjörður. Geschichte Skagabyggð wurde am 31. Dezember 2001 durch den Zusammenschluss der beiden Landgemeinden Vindhælishreppur und Skagahreppur gebildet. Einwohnerentwicklung Kirchort Höskuldsstaðir Etwa 10 km südlich von Skagaströnd steht auf dem Hof Höskuldsstaðir die 1963 eingeweihte Kirche Höskuldsstaðakirkja. Sie hat rund 100 Sitzplätze, zwei Glocken von 1733 bzw. 1737 und ein Altargemälde von dem isländischen Maler Þórarinn Benedikt Þorláksson (1867–1924). Bereits vor der Reformation gab es hier eine Kirche, die der hl. Maria und dem Apostel Petrus geweiht war. Auf dem Friedhof befindet sich ein Runenstein aus dem 14. Jahrhundert. Einzelnachweise
Skagabyggð

Skagabyggð (Icelandic pronunciation: [ˈskaːɣaˌpɪɣθ] ) is a former municipality in Iceland. It consisted of two noncontiguous areas which surrounded the municipality of Skagaströnd. In June 2021, residents rejected a proposal to merge the municipality with the neighboring municipalities of Skagaströnd, Blönduósbær and Húnavatnshreppur. In June 2024, 90% of Húnabyggð voters and 75% of Skagabyggð voters approved a merger wherein the two municipalities would combine into a larger municipality, also known as Húnabyggð. The merger took effect in August 2024. References
Skagabyggð

Skagabyggð es un municipio de Islandia. Se encuentra en la zona nororiental de la región de Norðurland Vestra y en el condado de Austur-Húnavatnssýsla. Población y territorio Tiene un área de 489 kilómetros cuadrados. Con una población de 105 habitantes, según el censo de 2011, es el menos poblado de la región. Su densidad es de 0,21 habitantes por kilómetro cuadrado. Lo divide en dos el municipio de Skagaströnd. Se encuentra en la zona oriental de la bahía de Húnaflói, al noroeste de Islandia. Véase también Localidades de Islandia Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Skagabyggð. Página oficial (islandés)
Skagabyggð

Skagabyggð (kiejtése: ˈskaːɣaˌpɪɣθ) önkormányzat Izland Északnyugati régiójában, amely 2002. május 25-én jött létre Skagahreppur és Vindhælishreppur egyesülésével. Népesség Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Skagabyggð című izlandi Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. További információk Hivatalos honlap (izlandiul)
Skagabyggð

Skagabyggð is een gemeente in het noordwesten van IJsland in de regio Norðurland vestra en heeft 99 inwoners (in 2005). De gemeente ontstond op 31 december 2001 door het samenvoegen van de gemeentes Vindhælishreppur en Skagahreppur. De gemeente ligt aan de oostelijke oever van de Húnaflói.
Skagabyggð

Skagabyggð – gmina w północno-zachodniej Islandii, w regionie Norðurland vestra, położona nad zatoką Húnaflói, obejmująca zachodnią część półwyspu Skagi, rozdzielona na dwie części przez gminę Skagaströnd. Północna część gminy jest w większości niska i pagórkowata, pokryta licznymi jeziorami, z których największy to Langavatn. Południowa część jest górzysta ze szczytami sięgającymi około 950 m n.p.m. Gmina powstała w 2001 roku z połączenia gmin Vindhælishreppur i Skagahreppur. Gmina jest słabo zaludniona - zamieszkuje ją niecałe 100 osób (2018). Brak jest większych osad. Większość ludności zamieszkuje w rozproszonych farmach wzdłuż zachodniego wybrzeża półwyspu, wzdłuż dróg nr 74 i 745. Droga nr 744 w południowej części gminy umożliwia połączenie z najbliższymi większymi miejscowościami: Blönduós na zachodzie i Sauðárkrókur na wschodzie. Zmiany liczby ludności gminy 2003-2018 Przypisy
Скагабиггд

Скагабиггд (исл. Skagabyggð, исландское произношение: ​[ˈskaːɣaˌpɪɣθ]) — община на северо-западе Исландии в регионе Нордюрланд-Вестра. В 2022 году в общине на 489 км² проживало 90 человек. История Община Скагабиггд была образована 31 декабря 2001 года путем слияния двух сельских общин Виндхайлисхреппюр (исл. Vindhælishreppur) и Скагахреппюр (исл. Skagahreppur). В июне 2021 года жители отклонили предложение об объединении Скагабиггд с соседними общинами Скагастрёнд, Блёндюоусбайр и Хунаватнсхреппюр. География Община Скагабиггд находится в северной части Исландии в регионе Нордюрланд-Вестра в западной части полуострова Скайи на восточном берегу Хуна-фьорда на побережье Скагастрёнд. Границы общины простираются от правого берега реки Лаксау на юге до бухты Хрёйнсвик на севере. Территория общины граничит на юге с землями Хунабиггд, а на востоке Скагабиггд граничит с общиной Скагафьордюр. Практически посреди земель Скагабиггд, разделяя их на две почти равные, не связанные между собой части, находится община Скагастрёнд. В общине Скагабиггд населённых пунктов нет — только мелкие хутора и фермы. Административный центр общины расположен в Блёндюоусе. Основное занятие жителей — сельское хозяйство (овцеводство и коневодство). Инфраструктура По территории общины проходит участок региональной дороги Скагастрандарвегюр 74 и около три дороги местного значения — Миравегюр 742, Твераурфьядлсвегюр 744 и Скагавегюр 745. Рядом в соседней общине Скагафьордюр находится аэропорт Сёйдауркроукюр местного значения. Ближайшим международным аэропортом является аэропорт Акюрейри. Население Источник: Mannfjöldi eftir kyni, aldri og sveitarfélögum 1998-2021 (исл.). hagstofa.is. Reykjavík: Hagstofa Íslands [Статистическая служба Исландии]. Дата обращения: 22 ноября 2021. Галерея Примечания
ICGV Óðinn

ICGV Óðinn je oceánská hlídková loď pobřežní stráže Islandu. Po vyřazení byla uchována jako muzejní loď. Stavba Plavidlo postavila loděnice Alborg Vaerft v Alborgu. Do služby bylo přijato 1. ledna 1960. Konstrukce Loď je vybavena navigačním radarem Sperry. Původní výzbrojí byl jeden starý 57mm kanón, roku 1990 nahrazený jedním 40mm kanónem Bofors. Na zádi se nachází přistávací plocha a hangár pro vrtulník. Pohonný systém tvoří dva diesely Burmeister & Wain, o celkovém výkonu 5050 bhp. Ty roztáčí dvojici lodních šroubů. Nejvyšší rychlost dosahuje 18 uzlů. Dosah je 10 000 námořních mil při rychlosti 18 uzlů. Reference Literatura PEJČOCH, Ivo. Válečné lodě 8 – Námořnictva na přelomu tisíciletí. Praha: Ares, 2008. ISBN 80-86158-15-2. S. 455. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu ICGV Óðinn na Wikimedia Commons
Óðinn (Schiff, 1959)

Das Hochsee-Patrouillenboot Óðinn (transkribiert Odinn) ist ein ehemaliges Schiff der isländischen Küstenwache und heute ein Museumsschiff. Geschichte Das Schiff wurde ab dem Jahr 1959 für die isländische Küstenwache aus Stahl gebaut und 1960 in Dienst gestellt. Es nahm an den Kabeljaukriegen mit dem Vereinigten Königreich teil und wurde dabei am 30. April 1976 vom britischen Trawler Arctic Corsair gerammt, als es versuchte, dessen Netze zu kappen. Die Außerdienststellung erfolgte 2006. Das Schiff ist heute Bestandteil des Reykjavik Maritime Museum und kann im Rahmen von Führungen besichtigt werden. 2017 tauschten die Arctic Corsair und die Óðinn, nun beide Museumsschiffe, ihre Schiffsglocken als symbolische Geste aus. Vorgängerschiffe Das Schiff wurde wie seine Vorgängerschiffe in Anlehnung an den Hauptgott der nordischen Mythologie auf den Namen Óðinn getauft. Das erste Vorgängerschiff gleichen Namens war nach der 1926 übernommenen Thor das insgesamt zweite Schiff der Isländischen Küstenwache. Es wurde 1936 aus finanziellen Gründen nach Schweden verkauft. 1938 wurde als zweite Óðinn ein 85-Tonnen-Schiff aus Eiche in Dienst gestellt. Es war bis 1964 im Einsatz. Einzelnachweise
ICGV Óðinn

ICGV Óðinn is a decommissioned offshore patrol vessel formerly operated by the Icelandic Coast Guard. She is the oldest ship in the coastguard's fleet, and it is believed that her Burmeister & Wain engines are the only such engines that are still serviceable in the world today. Since her withdrawal from active duty, she has served as a museum ship at the Reykjavík Maritime Museum in Reykjavík Harbour. The ship is still maintained, and operative as of June 2022. Service On 10 July 1960, Óðinn fired on the British trawler Grimsby Town, which was claimed to be fishing within Iceland's 12 mile territorial waters, with two shots hitting Grimsby Town's funnel. The Royal Navy frigate Palliser came up and prevented Óðinn from arresting Grimsby Town. On 27 April 1963, Óðinn caught the Aberdeen trawler Milwood and after a chase, took the trawler into Reykjavík. Milwood was eventually released in August that year after the trawler's owners paid a bond of £10,000. On 23 October 1963, Óðinn went to the aid of the British trawler Northern Spray, which had run aground off the coast of Iceland, and with the trawler James Barrie, rescued Northern Spray's crew and attempted unsuccessfully to refloat the stranded trawler. The Cod Wars On 30 April 1976, during the cod wars, she was rammed in the stern by the British sidewinder trawler Arctic Corsair, after Óðinn had made three attempts to cut the trawl warps. In 2017, with both vessels museum ships, their bells were exchanged as a gesture of cooperation. Museum ship The ship was donated to the Hollvinasamtök Óðins in 2008 and it was put on display at the Reykjavík Maritime Museum. In 2014, work on restoring the ship to operational status began and in 2020, the ship sailed from Reykjavík harbour for the first time in more than a decade during an engine test. In May 2022, Óðinn received an official certificate of seaworthiness from the Icelandic Transport Authority. On 11 June 2022, Óðinn sailed with Guðni Th. Jóhannesson, the President of Iceland, and Suzuki Ryotaro, the Japanese ambassador to Iceland, from Reykjavík to Grindavík for the official celebration of the Icelandic Fishermen's day. In film ICGV Óðinn, along with ICGV Týr, was used as scenery in the film Flags of Our Fathers, when it was filmed in Iceland the summer of 2005. Its crew rescued one of the landing boats used in the film, as it was about to be thrown into a cliff. Previous Óðinns The first ICGV Óðinn was the second Icelandic Coast Guard vessel that was commissioned and the first purposely built as a patrol ship. She was built in Denmark in 1925 and arrived in Iceland on 23 June 1926. A steel ship with a displacement of 512 tonnes, she was armed with two 57 mm cannon. As a result of severe financial mismanagement of the Icelandic Government she was sold cheaply to Sweden in 1936. The second ICGV Óðinn was built on Akureyri in 1938. She was only 85 tonnes and made of oak. When the current Óðinn was commissioned she was renamed Gautur which is one of Óðinn's pseudonyms. She was decommissioned in 1964. References External links http://www.lhg.is (in Icelandic)
ICGV Óðinn

Le ICGV Óðinn est un ancien patrouilleur de la garde-côtière islandaise. Il s'agit du plus ancien navire de la flotte des garde-côtes, et il est probable que ses moteurs Burmeister & Wain sont les seuls moteurs de ce type encore utilisables dans le monde aujourd'hui. Depuis son retrait du service actif en 2006, il est exposé en tant que navire musée flottant au Reykjavík Maritime Museum (en) dans le port de Reykjavik . historique La guerre de la morue Le 30 avril 1976, pendant la guerre de la morue, le patrouilleur a été percuté sur la poupe par le chalutier en eau profonde britannique Arctic Corsair, après qu'il avait fait trois tentatives pour couper les chaînes de chalut. En 2017, les deux navires devenus navire musée, ont échangée leurs cloches en signe de coopération . Dans le film ICGV Óðinn a été utilisé comme décor dans le film Flags of Our Fathers, lorsqu'il a été tourné en Islande à l'été 2005. Il a sauvé l'un des bateaux de débarquement utilisés dans le film, alors que celui-ci était sur le point d'être écrasé sur une falaise. Précédents Óðinn Le premier ICGV Óðinn était le second navire de la Garde côtière islandaise mis en service et le premier construit comme navire de patrouille. Il a été construit au Danemark en 1925 et est arrivé en Islande le 23 juin 1926. Navire en acier d'un déplacement de 512 tonnes, il était armé de deux canons de 57 mm. En raison d'une grave mauvaise gestion financière du gouvernement islandais, elle a été vendue à bas prix à la Suède en 1936. Le deuxième ICGV Óðinn a été construit à Akureyri en 1938. Il ne pesait que 85 tonnes et était en chêne. Lorsque l'actuel ICGV Óðinn a été mis en service, il a été renommé Gautur, qui est l'un des pseudonymes de Óðinn. Il a été mis hors service en 1964. Voir aussi Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « ICGV Óðinn » (voir la liste des auteurs). Lien interne Liens externes Óðinn Coast Guard Vessel - Site Reykjavik Maritime Museum Portail du monde maritime Portail de l’Islande Portail des musées
Óðinn

Óðinn – patrolowiec Islandzkiej Straży Wybrzeża. Jest najstarszym okrętem floty Islandzkiej Straży Wybrzeża, ale uważa się, że jego silniki produkcji Burmeister & Wain wciąż są zdatne do użycia. Od wycofania go z aktywnej służby, okręt jest wykorzystany jako pływająca wystawa w muzeum Víkin w porcie w Reykjavíku. Silniki są utrzymywane w sprawności i w czerwcu 2011 r. wciąż mogły być uruchomione. W filmie „Óðinn” został wykorzystany w scenerii w filmie Sztandar chwały, kiedy ten był kręcony na Islandii w 2005 roku. Okręt uratował jedną z barek desantowych użytych w filmie i był bliski wpadnięcia na klif. Poprzednie okręty „Óðinn” Pierwszy „Óðinn” był drugim wprowadzonym do służby okrętem Islandzkiej Straży Wybrzeża i pierwszym zbudowanym jako patrolowiec. Został zbudowany w 1925 r. i dotarł do Islandii 23 czerwca 1926 roku. Miał wyporność 512 ton i był uzbrojony w dwa działa kal. 57 mm. Z powodu złego zarządzania finansami Islandzkiej Straży Wybrzeża, okręt został tanio sprzedany Szwecji w 1936 roku. Drugi „Óðinn” został zbudowany w Akureyri w 1938 r. Miał wyporność jedynie 85 ton i był zrobiony z drewna dębowego. Kiedy obecny „Óðinn” został wprowadzony do służby, drewniany okręt został przemianowany na „Gautur”. Nazwa ta jest jedną z innych nazw Odyna. Statek został wycofany ze służby w 1964 roku. Linki zewnętrzne http://www.lhg.is (is.)
Flugplatz Bíldudalur

Der Flugplatz Bíldudalur (IATA-Code: BIU, ICAO-Code: BIBD) ist ein unkontrollierter Flugplatz bei dem kleinen isländischen Fischerort Bíldudalur in der Gemeinde Vesturbyggð, Westfjorde. Er liegt über acht Straßen-Kilometer vom gleichnamigen Ort im Fossfjörður entfernt. Infrastruktur Der Flugplatz kann nur im Sichtflug angeflogen werden, er erfüllt die ICAO-Brandschutzkategorie 3 und verfügt über APAPI in beiden Anflugrichtungen. Der Flugplatz bietet eine Landemöglichkeit für Helikopter. Fluggesellschaften und Flugziele Siehe auch Liste der Verkehrsflughäfen in Europa Weblinks Website des Betreibers Isavia Flughafendaten im Aviation Safety Network (englisch) BIU - Airport Flugplatz Bíldudalur, Wetter Einzelnachweise
Bíldudalur Airport

Bíldudalur Airport (IATA: BIU, ICAO: BIBD) is an airport serving Bíldudalur, a village in the Vesturbyggð municipality in the Westfjords of Iceland. The runway is 5 kilometres (3.1 mi) south-southeast of the village. Flights that land in Northern direction, which is common, have to pass a 450 metres (1,480 ft) mountain pass as well as an altitude margin only 9 kilometres (5.6 mi) from the runway. These flights also have to make a fairly steep descent and perform a 40-degree turn just before landing. Airlines and destinations Statistics Passengers and movements See also Transport in Iceland List of airports in Iceland Notes References External links OurAirports - Bíldudalur OpenStreetMap - Bíldudalur
Aeropuerto de Bíldudalur

El Aeropuerto de Bíldudalur (IATA: BIU, OACI: BIBD) es un aeropuerto que sirve a Bíldudalur, un pueblo del municipio de Vesturbyggð, perteneciente a la región de Vestfirðir en Islandia. Destinos Estadísticas Ver fuente y consulta Wikidata. Véase también Transporte en Islandia Anexo:Aeropuertos de Islandia Referencias Enlaces externos Historial de accidentes del Aeropuerto de Bíldudalur en Aviation Safety Network (en inglés)
Aérodrome de Bíldudalur

L'aérodrome de Bíldudalur (code IATA : BIU • code OACI : BIBD) est un petit aéroport desservant Bíldudalur, un village dans la municipalité de Vesturbyggð dans les Vestfirðir de l'Islande. La piste est située à 5 km au sud-sud-est du village. Situation Compagnies aériennes et destinations Actualisé le 02/06/2023 Voir aussi Transport en Islande Bíldudalur Références Portail de l’aéronautique Portail de l’Islande
Aeroportul Bíldudalur

Aeroportul Bíldudalur (IATA: BIU, ICAO: BIBD) este un aeroport din Bíldudalur⁠(d), Vesturbyggð⁠(d), Westfjords⁠(d), Islanda ce deservește zona Bíldudalur⁠(d)[[Bíldudalur (village in Iceland)|​]]. Aeroportul a fost tranzitat în 2019 de 2.983 de pasageri. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 8 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Este operat de Isavia⁠(d). Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Bíldudalurs flygplats

Bíldudalurs flygplats är en flygplats i republiken Island. Den ligger i regionen Västfjordarna, i den västra delen av landet. 180 km norr om huvudstaden Reykjavík. Infrastruktur Flygfältet kan endast nås med visuell flygning, det uppfyller ICAO brandskyddskategori 3 och har APAPI i båda inflygningsriktningarna. Flygfältet har en landningsanläggning för helikoptrar. Referenser
Biblioteca Nacional i Universitària d'Islàndia

La Biblioteca Nacional i Universitària d'Islàndia (en islandès: Landsbókasafn Íslands — Háskólabókasafn) és la biblioteca nacional d'Islàndia, que també funciona com la biblioteca de la Universitat d'Islàndia. Es troba a Reykjavík, Islàndia. Característiques La biblioteca va ser fundada l'1 de desembre de 1994 a Reykjavík la capital nacional, amb la fusió de l'antiga Biblioteca Nacional, Illes Landsbókasafn (fundada el 1818), i la biblioteca de la universitat (formalment El 1940). És, per molt, la biblioteca més gran d'Islàndia amb prop d'un milió d'articles en diverses col·leccions. La col·lecció més gran de la biblioteca és la col·lecció nacional que conté obres de gairebé tots els escrits publicats a Islàndia i articles relacionats amb Islàndia publicats en altres parts. És el principal dipòsit legal a Islàndia. Història La primera biblioteca nacional d'Islàndia, Íslands stiftisbókasafn, es va establir per iniciativa de l'antiquari danès Carl Christian Rafn i la Societat Literària d'Islàndia en 1818, i els primers llibres de la biblioteca van ser obsequis d'islandesos i danesos. A partir de 1825, la biblioteca es va situar en la golfa de l'acabada de renovar Catedral de Reykjavík i en 1848 es va contractar al primer bibliotecari nacional, el folklorista Jón Árnason, perquè l'administrés. En 1847 es va iniciar la col·lecció de manuscrits amb la compra d'una gran col·lecció de manuscrits de la finca del bisbe Steingrímur Jónsson. Amb motiu del 1.000 aniversari de l'assentament d'Islàndia, en 1874 la biblioteca va rebre nombroses donacions i en 1883 Jón Árnason va estimar el nombre total de volums de la biblioteca en 20. 000. Referències