NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Embassy of Indonesia, Budapest

The Embassy of the Republic of Indonesia in Budapest (Indonesian: Kedutaan Besar Republik Indonesia di Budapest; Hungarian: Indonéz Köztársaság Nagykövetsége Budapesten) is the diplomatic mission of the Republic of Indonesia to the Republic of Hungary. The first Indonesian ambassador to Hungary was Sarino Mangunpranoto (1962–1966). The current ambassador, Abdurachman Hudiono Dimas Wahab, was appointed by President Joko Widodo on 7 January 2019. History Diplomatic relations between Indonesia and Hungary were established on 26 June 1955. Burhanuddin Mohammad Diah, the Indonesian ambassador to Czechoslovakia was appointed non-resident ambassador to Hungary on 13 November 1959. On 30 March 1960, the Indonesian embassy in Budapest opened with Chargé d'affaires R. Iman Surjakusuma acting as head of the mission until the arrival of Sarino Mangunpranoto on 10 August 1962 as the first Indonesian ambassador to Hungary. The embassy in Budapest has also been accredited to the Republic of Bosnia and Herzegovina, the Republic of Croatia, and the Republic of North Macedonia. Bilateral relations between Indonesia and Bosnia and Herzegovina were established on 20 May 1992. Subsequently, in New York on 11 April 1994, a joint communiqué was signed by Indonesian ambassador to the United Nations, Nugroho Wisnumurti, and Vice President Ejup Ganic of Bosnia and Herzegovina. On 8 February 1995, the Indonesian ambassador to Hungary and non-resident ambassador to Bosnia and Herzegovina, Soelaeman Pringgodigdo, presented his credentials to the President Alija Izetbegovic of Bosnia and Herzegovina. Diplomatic relations between Indonesia and Croatia were established on 2 September 1992 with the signing of a communiqué in Jakarta, Indonesia. On 11 October 1994, Ambassador Pringgodigdo also presented his credentials to President Franjo Tuđman of Croatia. Regarding North Macedonia, on 13 March 2007, the Indonesian ambassador to Hungary and non-resident ambassador to North Macedonia, Mangasi Sihombing, presented his credentials to President Branko Crvenkovski of North Macedonia. In 2010, after the opening of Indonesian embassies in Sarajevo, Bosnia and Herzegovina, and Zagreb, Croatia, the embassy in Budapest no longer was accredited to these two countries. In 2015, the Indonesian government transferred the accreditation of North Macedonia to the Indonesian embassy in Sofia, Bulgaria. See also Hungary–Indonesia relations List of diplomatic missions of Indonesia List of diplomatic missions in Hungary References
Посольство Индонезии в Венгрии

Посольство Индонезии в Будапеште (индон. Kedutaan Besar Republik Indonesia di Budapest; венг. Indonéz Köztársaság Nagykövetsége Budapesten) — дипломатическое представительство Индонезии в Венгрии. Первым послом Индонезии в Венгрии был Сарино Мангунпраното (1962—1966). Нынешний посол, Абдурахман Худионо Димас Вахаб, был назначен президентом Джоко Видодо 7 января 2019 года. История Дипломатические отношения между Индонезией и Венгрией были установлены 26 июня 1955 года. Бурхануддин Мохаммад Диах, посол Индонезии в Чехословакии, был назначен послом-нерезидентом в Венгрии 13 ноября 1959 года. 30 марта 1960 года открылось посольство Индонезии в Будапеште с поверенным в делах Р. Иманом Сурьякусумой, который исполнял обязанности главы миссии до прибытия Сарино Мангунпраното 10 августа 1962 года в качестве первого посла Индонезии в Венгрии. Посольство в Будапеште также аккредитовано в Боснии и Герцеговине, Хорватии и Северной Македонии. Двусторонние отношения между Индонезией и Боснией и Герцеговиной были установлены 20 мая 1992 года. Впоследствии, в Нью-Йорке 11 апреля 1994 года, совместное коммюнике было подписано послом Индонезии в ООН Нугрохо Виснумурти и вице-президентом Боснии и Герцеговины Эюпом Ганичем. 8 февраля 1995 года посол Индонезии в Венгрии и посол-нерезидент в Боснии и Герцеговине Соеламан Принггодигдо вручил свои верительные грамоты президенту Боснии и Герцеговины Алие Изетбеговичу. Дипломатические отношения между Индонезией и Хорватией были установлены 2 сентября 1992 года подписанием коммюнике в Джакарте, Индонезия. 11 октября 1994 года посол Принггодигдо также вручил верительные грамоты президенту Хорватии Франьо Туджману. Что касается Северной Македонии, то 13 марта 2007 года посол Индонезии в Венгрии и посол-нерезидент в Северной Македонии Мангаси Сихомбинг вручил верительные грамоты президенту Северной Македонии Бранко Црвенковски. В 2010 году, после открытия посольств Индонезии в Сараево, Босния и Герцеговина, и Загребе, Хорватия, посольство в Будапеште больше не было аккредитовано в этих двух странах. В 2015 году правительство Индонезии передало аккредитацию Северной Македонии посольству Индонезии в Софии, Болгария. Примечания См. также Список дипломатических миссий Индонезии Список дипломатических и консульских представительств в Венгрии
Bazilika Nanebevzetí Panny Marie (Székesfehérvár)

Katedrální bazilika Nanebevzetí Panny Marie je někdejší bazilika v Székesfehérváru (česky Stoličný Bělehrad, latinsky Alba Regia) v Maďarsku. Historie Baziliku nechal vystavět kolem roku 1010 svatý Štěpán I., první uherský král, jako hlavní chrám korunovací uherských panovníků. Impozantní bazilika byla jednou z největších staveb v Uhrách. Ve středověku byla bazilika nejposvátnějším a nejvýznamnějším místem Uherského království, neboť zde byly uchovávány korunovační klenoty, včetně trůnu, Svatoštěpánská koruna, královská pokladnice a archivy. Bylo zde korunováno 37 uherských panovníků a 39 královských chotí a 15 z nich zde bylo také pochováno. V roce 1543 Stoličný Bělehrad obsadili Turci. Královské hroby byly vypleněny a zbytek prostor sloužil jako skladiště střelného prachu. Roku 1601 došlo v budově bývalé baziliky v Székesfehérváru k explozi, která ji zničila. Novým místem korunovací uherských králů se dočasně stala katedrála svatého Martina v Bratislavě. V 18. století byly ruiny zužitkovány jako stavební materiál pro budovu blízkého biskupského paláce a na základech středověké gotické baziliky sv. Petra a Pavla v nedalekém paláci velkoknížete Gejzy byl v letech 1758 – 1768 vystavěn nový kostel svatého Štěpána v barokním slohu podle návrhu Martina Grabnera, od roku 1777 hlavní chrám székesfehérvárské diecéze a basilica minor. Seznam panovníků korunovaných v bazilice Seznam panovníků pohřbených v bazilice Štěpán I. Svatý, 1038 Koloman Uherský, 1116 jeho manželka Felicie Sicilská, 1102 Béla II., 1141 jeho manželka Helena Srbská, 1146 Gejza II. Uherský, 1162 Ladislav II., 1163 Štěpán IV., 1165 Ladislav III., 1205 Karel I. Robert, 1342 jeho manželka Marie Bytomská, 1315 Ludvík I. Veliký, 1382 jeho manželky: Markéta Lucemburská, 1349 Alžběta Bosenská, 1387 Albrecht II. Habsburský, 1439 jeho manželka Alžběta Lucemburská, 1442 Matyáš Korvín, 1490 Vladislav Jagellonský, 1516 jeho manželka Anna z Foix a Candale, 1506 Ludvík Jagellonský, 1526 Jan Zápolský, 1540 V bazilice byli pochováni také král Béla III. (1196) a jeho manželka Anežka ze Châtillonu (1184). V roce 1848 byly jejich ostatky převezeny do kostela svatého Matěje v Budíně. Odkazy Související články Korunovace uherských panovníků Pohřebiště uherských panovníků Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bazilika Nanebevzetí Panny Marie ve Stoličném Bělehradu na Wikimedia Commons
Katedra Panny Marii w Székesfehérvárze

Katedra Panny Marii w Białogrodzie Królewskim (węg. koronazó bazilika) – katedra koronacyjna królów Węgier w Székesfehérvár, największa nekropolia królewska na Węgrzech. Do 1527 r. była miejscem przechowywania węgierskich klejnotów koronnych. Romańska bazylika wybudowana za panowania Świętego Stefana. Historia Romańską ośmioprzęsłową bazylikę wybudowano w latach 1018–1038. Do budowy użyto wielu marmurowych detali pochodzenia rzymskiego m.in. z Gorsium. Świątynia była wielokrotnie przebudowywana. Turcy po zajęciu miasta w 1543 r. sprofanowali groby królewskie, a katedrę przekształcono na magazyn prochu i amunicji. W 1601 r. doszło w nim do eksplozji, która całkowicie zniszczyła bazylikę. Ruiny przetrwały do XVIII w., kiedy je wykorzystano do budowy pobliskiego barokowego pałacu biskupiego. W 1848 r. w ruinach odkryto grobowiec Beli III i jego pierwszej żony Agnieszki de Châtillon. Szczątki władcy przeniesiono do kościoła Macieja w Budzie, natomiast marmurowy sarkofag został wystawiony w kościele dolnym nowej katedry w Székesfehérvár. W latach 30. XX w. kontynuowano badania archeologiczne, odnajdując szczątki władców, które jednak były tak przemieszane, że nikogo nie zdołano zidentyfikować. W 2000 r. królewskie szczątki pochowano w specjalnie przygotowanym ossuarium. Znaleziony sarkofag z XI w. uznawany za sarkofag Świętego Stefana został wystawiony w specjalnym mauzoleum projektu Gézy Luxa. Od lat 70. badania są kontynuowane. Pozostałości świątyni zostały wyeksponowane jako "Ogród Ruin" (węg. Középkori Romkert) Planowana jest częściowa rekonstrukcja bazyliki. W bazylice koronowano 37 królów węgierskich, pochowano 15. Koronowani Pochowani Stefan I Święty 1038 Koloman Uczony 1116 jego żona Felicja Sycylijska 1102 Bela II Ślepy 1141 jego żona Helena Serbska 1146 Gejza II 1162 Władysław II 1163 Stefan IV 1165 Władysław III 1205 Karol Robert 1342 jego żona Maria bytomska 1315 Ludwik I Wielki 1382 jego żony: Małgorzata Luksemburska 1349 Elżbieta Bośniaczka 1387 Albrecht II Habsburg 1439 jego żona Elżbieta Luksemburska 1442 Maciej Korwin 1490 Władysław II Jagiellończyk 1516 jego żona Anna de Foix-Candale 1506 Ludwik II Jagiellończyk 1526 Jan Zapolya 1540 W bazylice zostali pochowani także król Bela III zm. 1196 i jego żona Agnieszka z Châtillon zm. 1184. W 1848 r. ich szczątki zostały przewiezione do kościoła Macieja w Budzie. Przypisy Linki zewnętrzne Hankó Ildikó: Királyaink tömegsírban. [dostęp 2008-10-01]. (węg.).
Basílica de Alba Régia

A Basílica da Assunção da Bendita Virgem Maria foi uma basílica em Alba Régia, Hungria. Foi construída no final da década de 1010, por Santo Estêvão I, o primeiro Rei da Hungria. A basílica foi um edifício impressionante, um dos maiores da Hungria. Ela nunca foi episcopal, mas era usada como igreja principal peos governantes da Hungria. Era o lugar mais importante do Reino da Hungria, durante a Idade Média, enquanto continha as jóias da coroa, incluindo o trono, a Coroa Sagrada da Hungria, o tesouro nacional e os arquivos. Ao todo, 37 reis e 39 rainhas consorte foram coroados nesta basílica, e 15 foram enterrados nela. Em 1543, os turcos ocuparam Székesfehérvár. O túmulos reais foram saqueados e a basílica foi utilizada como depósito de pólvora, enquanto a Catedral de São Martinho, na Bratislava, tornou-se o novo local de coroação. Em 1601, o valioso edifício foi destruído por um incêndio. Durante este tempo, o governo Otomano da cidade foi interrompido por cerca de um ano. Ilustrações do século XVII sugerem que o fogo e a provável explosão foi causada por artilharia no curso da conquista cristã. Suas ruínas foram demolidas e usadas na construção da nova residência episcopal e na reconstrução de uma outra antiga igreja, que no século XVIII, tornou-se a catedral da Diocese de Székesfehérvár, erguida em 1777. Sepultamentos Treze reis e duas rainhas consorte foram sepultados na Basílica de Székesfehérvár. Estevão I Colomano Bela II Géza II Bela III, cujos restos mortais foram, mais tarde, movidos para a Igreja de Matias, em Budapeste Inês de Antioquia, cujos restos mortais foram, mais tarde, movidos para a Igreja de Matias, em Budapeste Ladislau III Bela IV Carlos I Maria de Bytom Luís I Isabel da Bósnia, cujos restos mortais foram, mais tarde, movidos da Igreja de São Crisógino, em Zadar, para a Basílica de Székesfehérvár. Alberto II Matias I Vladislau II Luís II Os membros da família dos reis da Hungria, também foram enterrados na basílica, tais como Catarina da Hungria, a filha mais velha e herdeira presuntiva do Rei Luís I e de Isabel da Bósnia. Pippo Spano está enterrado lá, também. Referências
Bazilika Marijinega vnebovzetja, Székesfehérvár

Bazilika Marijinega vnebovzetja (madžarsko Nagyboldogasszony-bazilika) je bila bazilika v Székesfehérvárju (starinsko slovensko Stolni Belgrad, latinsko Alba Regia) na Madžarskem. Od leta 1000 do 1527 je bila kraj kronanja madžarskih kraljev. Potem ko so mesto leta 1543 zavzeli Osmani, so se kronanja madžarskih kraljev preselila drugam; stavba je bila močno poškodovana v požaru leta 1601. Leta 1777 jo je nadomestila stolnica v Székesfehérvárju. Ozadje Baziliko Marijinega vnebovzetja je v poznih 1010-ih zgradil sveti Štefan I. Ogrski, prvi madžarski kralj. Nikoli ni bila škofovska, ampak so jo uporabljali kot glavno cerkev vladarjev Madžarske. Bazilika je bila najpomembnejši kraj Ogrske kraljevine v srednjem veku, saj je vsebovala kronske dragulje, vključno s prestolom, krono sv. Štefana, zakladnico in arhiv. V tej baziliki je bilo kronanih 37 kraljev in 39 kraljic, 15 pa jih je bilo v njej pokopanih. Leta 1543 so Székesfehérvár zasedli Turki. Kraljevi grobovi so bili izropani, bazilika pa je bila uporabljena za shranjevanje smodnika, medtem ko je stolnica sv. Martina v Pozsonyju (današnji Bratislavi) postala novo mesto kronanj. Leta 1601 je stavbo uničil požar. V tem času je bila osmanska vladavina mesta prekinjena za približno eno leto. Njene ostanke so porušili in uporabili za gradnjo nove škofovske rezidence in za obnovo druge stare cerkve, ki je v 18. stoletju postala stolnica škofije Szekesfehervar, postavljena leta 1777. V poznih 1930-ih so za porušeno apsido bazilike postavili mavzolej sv. Štefana. Kronanja Seznam madžarskih monarhov, ki so bili kronani v kraljevi baziliki v Székesfehérvárju. Pokopi Madžarski monarhi in člani kraljevih družin, ki so bili pokopani v kraljevi baziliki v Székesfehérvárju. (Samo seznam pokopanih monarhov je popoln, vendar seznam pokopanih članov kraljeve družine ni popoln) V kraljevi baziliki v Székesfehérvárju so bili pokopani tudi madžarski plemiči. (seznam ni popoln) Philip Drugeth (1327) Pippo Spano (1426) Arhitekturni pomen Bazilika je bila zgrajena leta 1010 pod madžarskim kraljem Štefanom Svetim. Cerkev je dal zgraditi kot triladijsko baziliko s štirimi stolpi. Svoj čas je bila ena najveličastnejših cerkva v Evropi. Z dolžino 60 m in širino 30 m je imela površino približno 1800 m². Takratni stolnici v Mainzu in Kölnu sta bili kljub enaki širini bistveno daljši (obe za 100 m). Štiri papeške bazilike v Rimu so bile dvakrat do štirikrat večje, Hagija Sofija v Konstantinoplu pa je imela veliko drznejšo konstrukcijo z nekajkrat večjo tlorisno površino. Kralj Karel I. Ogrski je dal izvesti obsežna obnovitvena dela. Markus von Kált piše o tem v Madžarski slikovni kroniki (Chronica de Gestis Hungarorum) takole: »V letu Gospodovem 1318 se je gospod kralj poročil z ljubico Beatrix, hčerko rimskega kralja (…) Istega leta je kralj začel graditi cerkev Blažene Device Albe, ki je bila pogosto opustošena od požara, da bi bila pokrita s svinčeno streho. To cerkev je okrasil z veličastnim obokom in jo tudi utrdil z močnimi stebri.« Sklici Zunanje povezave szekesfehervar.hu
Базиліка Успіння Пресвятої Діви Марії (Секешфегервар)

Базиліка Успіння Пресвятої Діви Марії (угор. Nagyboldogasszony-bazilika) — базиліка у місті Секешфегервар в Угорщині. З 1000 по 1527 рік тут відбувалися коронації угорських монархів. Будівля зазнала значних пошкоджень внаслідок пожежі у 1601 році. Поруч із місцем базиліки звели нову катедральну базиліку короля Стефана. Історія Базиліка Успіння Пресвятої Діви Марії була побудована наприкінці 1010-х років королем Стефаном I Святим — першим королем Угорщини. Храм ніколи не був єпископським, проте завжди використовувався як головний храм угорських монархів. Базиліка була найважливішим місцем середньовічної Угорщини, оскільки тут зберігалися коронаційні клейноди, зокрема трон та корона святого Стефана, а також тут були казначейство та архіви. 37 королів і 39 королев були короновані у базиліці, а 15 королівських осіб були тут поховані. 1543 року османи захопили Секешфегервар. Королівські поховання були пограбовані, а сама будівля використовувалася для зберігання пороху. Новим місцем коронації угорських монархів став собор святого Мартіна у Братиславі. 1601 року будівля була вщент знищена пожежею. У цей час османське панування в місті було перервано на рік. Руїни базиліки були розібрані й використані для будівництва нової єпископської резиденції та для реконструкції іншої старої церкви, яка у XVIII столітті стала катедральною базилікою Секешфегерварської діоцезії. У 1930-х роках за зруйнованою апсидою базиліки побудували мавзолей святого Стефана. Поховання У базиліці поховано 13 королів і 3 королеви-консорт: Стефан I Коломан Бела II Геза II Бела III (останки пізніше перенесені до церкви Матяша, Будапешт) Агнеса Антіохійська (останки пізніше перенесені до церкви Матяша, Будапешт) Ласло III Бела IV Карл I Роберт Марія Битомська Людовик I Єлизавета Котроманич Альбрехт Матвій I Ласло II Людовик II Члени родин королів Угорщини також були поховані у базиліці, зокрема Катерина, старша дочка і ймовірна наступниця короля Людовика I та Єлизавети Боснійської. Дворяни Філіпп Другет та Філіппо Сколарі також поховані тут. Галерея Примітки
Šomoška (hrad)

Hrad Šomoška (zastarale Drienov) je zřícenina hradu v katastru obce Bukovinka v okrese Lučenec, v bezprostřední blízkosti slovensko-maďarské státní hranice nad maďarskou obcí Šomoška (Šomoška). Hradní kopec se nachází v národní přírodní rezervaci Šomoška. Název Hrad Šomoška měl v průběhu historie více názvů. V roce 1323 castrum Somoskw, Somoskew znamenalo Drieňová Kámen, byl známý také jako Drienovi. Dějiny Hrad založili koncem 13. nebo začátkem 14. století Kačičové. Byl stavěn z čedičových kvádrů, které byly těženy přímo v hradním kopci. Při stavbě byl odkryt i známý kamenný vodopád. V roce 1310 se stal majetkem Matúše Čáka. Po rozpadu jeho držav daroval Karel I. Robert hrad Šomošku Tomáši Szechenyimu (Szécsényi). V roce 1461 ho král daroval Országhům a Lošonczyům. Od roku 1554, po ztrátě Fiľakova, patřil k první linii protitureckých hradů. V roce 1573 hrad obsadila osmanská vojska pod vedením fiľakovského bega Aliho. Turci hrad drželi až do roku 1596, kdy před jednotkami Valentýna Prepoštváryho ustoupili. Po smrti majitelky hradu Anny Lošonczyové se stal majetkem Zikmunda Forgáče. V roce 1618 byl na příkaz zemského sněmu hrad opevněn, renovace proběhla v letech 1547–1655. Po porážce povstání Františka II. Rákocziho, jehož vojska hrad v roce 1703 dobyla, byl císařským vojskem zbourán. Od té doby se nacházel v ruinách. Podoba hradu Podoba původního hradu není zřejmá. Podle předpokladů ho původně tvořila malá bezvěžová dispozice, přibližně trojúhelníkového půdorysu. Později ve středověku se rozrostl o gotický palác na východě a také o vstupní věž. Zásadní přestavba proběhla v 16. století, kdy byl rozšířen o dvě dělové bašty, barbakan a dvě budovy na severní a jižní straně. Interiéry byly vybaveny tesanými tvarovanými články. Nejmladším doplňkem byl zřejmě vysunutý polygonální bastion. Fotogalerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Šomoška (hrad) na slovenské Wikipedii. Související články Seznam hradů na Slovensku Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Šomoška na Wikimedia Commons www.hrady.sk
Somoskői vár

A somoskői vár (szlovákul: Hrad Šomoška) a magyar–szlovák országhatár túloldalán, az egykor önálló községnek számító, ma Salgótarjánhoz tartozó Somoskő fölé magasodó vulkáni csúcson található, már szlovák területen, a Cseres-hegység Tájvédelmi Körzetben. Sátorosbánya településhez tartozik, amely a Losonci járás része. A vár története Korai vármagját a vidéken birtokos Kacsics nemzetség emeltette a 13. század második felében. Az Árpád-házi uralkodók férfiágának kihalását követő anarchikus belháború idején a nemesi család kénytelen volt behódolni Csák Máté tartományúr előtt. A korabeli oklevelek szerint Anjou Károly serege 1320-ban foglalta vissza a Csák birodalomból Fülek és Sirok várait, ekkoriban kerülhetett királyi kézbe a somoskői várbirtok is. A győztes uralkodó kedvelt hívének, Szécsényi Tamás bárónak adományozta, kinek leszármazottai egészen a 15. század közepéig lakták épületeit. A török hódítás fenyegető vihara a következő évszázadban érte el Nógrád vármegyét, ekkor kerültek a közeli Salgó és Fülek végvárai a „pogány” seregek hatalmába. Somoskő helyőrsége majd két évtizedig kitartott a két ellenséges vár között. Az Oszmán Birodalom hadai végül 1576-ban rövidebb ostrom után elfoglalták, így egészen 1593 őszéig lengette a szél a török lófarkas zászlót tornyai felett. Ekkor helyőrsége a közeledő királyi sereg elől gyáván megfutamodott. A következő időszakban, jelentős mértékben átépítették védőműveit, például ekkoriban emelték a hatalmas ágyútornyait. Végső romlását az 1682-es füleki ostrom idején, a környéken portyázó lovasok okozták, akik felgyújtották épületeit, s ezzel végképp elvesztette hadi fontosságát. Az 1840-es években erre járt Petőfi Sándor és a következőket írta róla az Útirajzokban: „Somoskő nem nagy vár, nem is nagy hegyen fekszik, de bámultam építését, mely gyönyörű öt-, hat-, hétszögű kövekből van.” További romlásának az 1970-es években megkezdett helyreállítási munkálatok vetettek véget, melyek – Szlovákia önálló állammá alakulása után – sajnálatos módon félbeszakadtak. A schengeni egyezmény életbe lépése óta a vár és a vár északi oldalán található világhírű bazaltzuhatag magyar oldalról teljesen szabadon látogatható. Képgaléria Jegyzetek Források Bazaltvilág: vár és kőzuhatag. top7hungary.com Somoskő - vártörténet. Északivárak.hu Utazz itthon! Archiválva 2012. április 21-i dátummal a Wayback Machine-ben. Utazzitthon.hu Nem kell útlevél a magyar várba. Csobáncvár.hu Fucskár Ágnes, Fucskár József Attila: Várak Magyarországon. Budapest, Alexandra Kiadó, 2015, 136-137. oldal. ISBN 978-963-357-649-6 További információk Somoskő 3 dimenzióban Szállás a Somoskői vár közelében - Vendégház a Zöld Kapuhoz
Református templom (Szentendre)

A református templom Szentendre város egyetlen kálvinista temploma. Még szerb ortodoxok építették a 18. században, csak 1913-ban vásárolta meg a templomot a református egyház. Az épület védett műemlék. 2009 és 2011 között teljesen felújították. Vasárnaponként két istentiszteletet tartanak a templomban: reggel 8 és délelőtt 10 órakor. Az épület története Források http://muemlekem.hu/muemlek/show/7394
Gundel

Gundel is a well-known restaurant located in the Budapest City Park, Hungary. History A previous restaurant in the spot, Wampetich, opened in 1894. In 1910, Károly Gundel took over the Wampetich's lease and operated the restaurant. His son János Gundel, who had learned the hospitality trade at other hotels and restaurants, took over the restaurant's management. He created a dramatic and luxurious style that increased its popularity and created an international reputation. In 1939, the restaurant did the catering for the Hungarian contingent at 1939 World's Fair in New York City. In 1949, the restaurant was nationalized and operated by the state company of the Hungar Hotels, but it was reopened by Americans Ronald S. Lauder and George Lang in 1992. Consultants Adam Tihany and graphic artist Milton Glaser assisted in its design. Cuisine One of Gundel's signature dishes is the Gundel palacsinta, a crepe with a filling made from rum, raisin, walnuts, and lemon zest, served with a chocolate sauce. Gundel also claims to have created Palóc soup, a soup that aimed to be "like goulash . . . yet not goulash," according to the Gundel web site. The Gay Hussar Victor Sassie, the founder of The Gay Hussar restaurant (in Soho, London) served his apprenticeship under Gundel. Sassie was sent to Budapest by the British Hotel and Restaurant Association when he was seventeen. On his return to London in 1940, he established first the Budapest restaurant and then The Gay Hussar, which was to become popular with left wing politicians. See also List of restaurants in Hungary References External links Gundel website (in Hungarian) Gundel website (in English) Gundel pancake (palacsinta) recipe from Hungary Gundel online reservations Archived 26 April 2012 at the Wayback Machine (in English)