NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Пещерная купальня

Пещерная купальня (венг. Barlangfürdő) — термальные ванны в естественной пещере на курорте Мишкольц-Тапольца, который является частью города Мишкольц, Венгрия. Другая схожая пещерная купальня есть только в городе Склене-Теплице, Словакия. Термальные воды (температура 30 °C), как считается, помогают при болях в суставах. Из-за того, что они имеют достаточно низкое содержание соли, чем большинство термальных вод (около 1000 мг/л), люди могут купаться в ваннах гораздо дольше, практически неограниченное количество времени. Пещерную купальню можно посещать круглый год, кроме января. История Пещеры и термальные источники были известны еще с древних времен, но Тапольца стал популярным местом для купания только после Османской оккупации Венгрии (16-17 века). В это время территория принадлежала к греческому православному аббатству Гёрёмбёй; развитие Тапольцы как купального места было идеей его настоятеля в 1711 году. Он также привёз врачей из города Каша, (сегодня Кошице, Словакия) изучать благотворное влияние воды. Три бассейна и гостиница были построены в 1723 году. Сама пещера тогда не использовалась, бассейны находились снаружи. Вода была холоднее, чем сейчас, потому что холодные источники Тапольцы (которые теперь играют важную роль в обеспечении города Мишкольц питьевой водой) также были использованы. К середине 18 века, после короткого периода популярности, купальни были заброшены, и в 19 веке здания стояли в руинах. В 1837 году новый настоятель аббатства Гёрёмбёй восстановил и расширил постройки. Тогда появился первый крытый плавательный бассейн (всё ещё снаружи пещеры), предназначавшийся для состоятельных посетителей. В начале 20-го века, растущий город Мишкольц купил этот участок земли у греческой православной церкви, не только из-за термальных вод, но и из-за источника питьевой воды (которая теперь обеспечивает половину водоснабжения города). В последующие годы были построены новые общественные бани. В 1934 году Тапольца была официально признана курортным городом. В 1939 году началось строительство нового купального дома. Во время строительства были обнаружены некоторые археологические находки, и новый, ранее неизвестный источник воды, с температурой +31.5°С. Термальная купальня была открыта в 1941 году, а собственно пещерная купальня была открыта только 14 мая 1959 года. С тех пор купальный комплекс был расширен в несколько раз. Открытый бассейн и характерная крыша в форме раковины перед ним были построены в 1969 году. В 1980-х годах были сооружены новые помещения и новые бассейны с более тёплой водой (34 °C и 36 °C). Последнее расширение купального комплекса было в 1998 году. Галерея Ссылки Официальный сайт Архивная копия от 3 марта 2021 на Wayback Machine (венг.) Пещерная купальня на официальном туристическом сайте Мишкольца Архивная копия от 23 апреля 2021 на Wayback Machine
Jamsko kopališče

Jamsko kopališče (madžarsko Barlangfürdő [ˈbɒrlɒŋkˌfyrdøː]<(madžarsko: barlang [ˈbɒrlɒŋɡ] 'jama'+ fürdő [ˈfyrdøː] 'kopel') je termalno kopališče v naravni jami v Miskolctapolca. Termalna voda (temperatura: 30°C) slovi po tem, da lajša bolečine v sklepih in ker ima manj soli kot večina termalnih voda (okoli 1000 mg/liter), se ljudje lahko v njej kopajo veliko dlje, praktično neomejeno časa. Jamsko kopališče je možno obiskati vse leto, razen januarja. Jama in termalni vrelec sta znana že od antičnih časov, priljubljeno kopališče pa je Tapolca postala šele po osmanski okupaciji Madžarske (16.–17. stoletje). V tem času je območje pripadalo grški pravoslavni opatiji Görömböly; razvoj Tapolce v kopališče je bila ideja opata leta 1711. Pripeljal je tudi zdravnike iz Kasse, današnje Košice na Slovaškem, da bi preučili blagodejne učinke vode. Leta 1723 so zgradili tri bazene in gostilno. Sama jama še ni bila uporabljena, saj so bili bazeni zunaj. Voda je bila hladnejša kot zdaj, ker so bili uporabljeni tudi izviri hladne vode Tapolca (ki danes igrajo pomembno vlogo pri oskrbi Miškolca s pitno vodo). Do sredine 18. stoletja, po kratkem obdobju priljubljenosti, je bilo kopališče zanemarjeno in do 19. stoletja so bile stavbe v ruševinah. Leta 1837 je dal novi opat Görömböly stavbe obnoviti in razširiti. Dal je zgraditi tudi prvi notranji bazen (čeprav še zunaj jame), a le za premožne goste. V začetku 20. stoletja je rastoče mesto Miškolc od grške pravoslavne cerkve kupilo območje ne le zaradi termalne vode, ampak tudi zaradi vira pitne vode (ki danes zagotavlja polovico mestne oskrbe z vodo). V naslednjih letih so zgradili nova javna kopališča. Leta 1934 je bilo Tapolca uradno priznano kot zdraviliško mesto. Leta 1939 se je začela gradnja novega kopališča. Med gradnjo so odkrili več arheoloških najdb, našli pa so tudi nov, prej neznan vodni izvir s temperaturo vode 31,5°C. Terme so odprli leta 1941, samo Jamsko kopališče pa šele 14. maja 1959. Od takrat je bil kopališki kompleks večkrat razširjen. Zunanji bazen in pred njim značilna školjkasta streha sta bila zgrajena leta 1969. V 1980-ih so zgradili nove prostore in hodnike ter zgradili toplejša bazena (34°C in 36°C). Zadnja širitev kopališkega kompleksa se je začela leta 1998. Zunanje povezave Spletna stran Short article Spletna stran Miskolctapolca Jamsko kopališče na uradni turistični spletni strani Miskolca
Badgrottan

Badgrottan (ungerska: Barlangfürdő) är en varm källa i en naturlig grotta i Miskolctapolca (Tapolca), en stadsdel i Miskolc i Ungern. Badgrottan är unik i Europa. Beskrivning Det varma vattnet (30 °C) är känt för att läka smärta i lederna, och då det dessutom har en lägre salthalt än vanligt varmvatten (omkring 1000 milliliter per liter) kan man bada längre. Badhuset har öppet året runt. Historik Bakgrund Grottan med det varma vattnet har varit känd sedan antiken, men Tapolca började bli en populär badplats efter Osmanska rikets ockupation av Ungern (1500- och 1600-talet). Under den tiden tillhörde området den grekisk-ortodoxa kyrkan i Görömböly och att starta en badplats här var en idé av en abbot år 1711. Han skaffade även fram doktorer från Košice som skulle undersöka hur människokroppen reagerade på vattnet. År 1723 byggdes tre bassänger och ett värdshus. Grottan själv användes inte ännu, och bassängerna låg utomhus. Vattnet var kallare än idag, eftersom även kallt vatten från Tapolca (som idag spelar en viktig roll i Miskolcs dricksvatten) användes. Efter en kort period av popularitet under mitten av 1700-talet blev badet försummat, och under 1800-talet låg byggnaderna i ruiner. Återuppbyggnad och utvidgning År 1837 lät en abbot från Görömböly återuppbygga badhuset, vilket dessutom utvidgades i samband med detta. Han anlade också den första inomhusbassängen (inte heller den inuti själva grottan) och den användes bara av förmögna gäster. Under det tidiga 1900-talet köpte den växande staden Miskolc området av den grekisk-ortodoxa kyrkan, inte bara på grund av det varma vattnet, utan även på grund av dricksvattnet. Senare år De följande åren blev nya bad öppnade. År 1934 blev Tapolca officiellt erkänd som en badort. År 1939 påbörjades konstruktionen av det nya badhuset. Under konstruktionen hittades flera arkeologiska fynd, och även en ny tidigare okänd vattenkälla (med en vattentemperatur på 31,5 °C) upptäcktes. Det tempererade badet öppnades 1941 men själva Badgrottan öppnades först den 14 maj 1959. Sedan dess har badkomplexet växt ett antal gånger. Utomhusbassängerna och det karaktäristiska, snäckformade taket byggdes år 1969. Under 1980-talet byggdes nya rum och korridorer, och varmare pooler (34 °C och 36 °C) byggdes. Den senaste expansionen av badhuset påbörjades 1998. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från en annan språkversion av Wikipedia. Externa länkar Miskolc - Wikivoyage (engelska) Miskolctapolcas officiella webbplats (endast ungerska) Miskolctapolca Redigerar Badgrottan Miskolc Tourist website (ungerska) (engelska) (tyska) (polska) (ryska) (slovakiska)
Печерна купальня

Печерна купальня (угор. Barlangfürdő) — геотермальне джерело в природній печері на курорті Мішкольц-Тапольца, який є частиною міста Мішкольц, Угорщина. Схожа купальня знаходиться в місті Склені-Теплиці, Словаччина. Лікування Термальні води допомагають при болях у суглоба. Люди можуть приймати такі ванни необмежений час, тому що вони мають досить низький вміст солі (близько 1000 мг/л). Печерну купальню можна відвідувати цілий рік, крім січня. Історія Печери та термальні джерела були відомі ще з давніх часів, але Тапольца став популярним місцем для купання після Османської окупації Угорщини в XVI–XVII столітті. В цей час територія належала грецькому абатству Герембей. Ідея розвитку Тапольци як купального місця належала настоятелю абатства В 1711 році він привіз з м. Кошиці лікарів вивчати благотворний вплив води на організм людини. В 1723 році були збудовані три басейни та готелі. Печера не використовувалася, басейни знаходилися ззовні. З середині XVII до XIX століття купальні та будівлі були закинуті. В 1837 році новий настоятель абатства Герембей відновив та розширив купальні. З'явився перший критий басейн і призначений він був для багатих відвідувачів. Будівництво курорту На початку ХХ століття місто Мішкольц купив цю ділянку землі в грецької православної церкви, не тільки через термальні води, але й через джерело питної води. В наступні роки були збудовані басейни загального користування. В 1934 році Тапольца був офіційно признаний курортним містом. В 1939 році почалося будівництво нового купального дому. Під час будівництва були виявлені археологічні знахідки, та нове джерело з температурою +31.5°С. Термальна купальня була відкрита в 1941 році, а печерна купальня 14 травня 1959 року. З того часу купальний комплекс був розширений в декілька разів. Відкритий басейн і дах в формі раковини збудовані в 1969 році. В 1980 роках були збудовані нові будівлі та басейни з теплішою водою (34 °C і 36 °C). Останнє розширення відбулося в 1998 році. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 3 червня 2019 у Wayback Machine.](угор.)(англ.)(нім.)(пол.)(словац.) Пещерная купальня на официальном туристическом сайте Мишкольца(угор.)(англ.)(нім.)(пол.)(рос.)(словац.)
Alsóerdősori Bárdos Lajos Általános Iskola és Gimnázium

Az Alsóerdősori Bárdos Lajos Általános Iskola és Gimnázium Budapest VII. kerületében működő oktatási intézmény. Története A tanintézmény 1965-től működik a VII. kerületi Alsóerdősor utcában, ekkor kapta nevét, az Alsóerdősori Ének-zene tagozatos Általános Iskolát. 1998-ban az iskola gimnáziummal bővült. Az intézmény 2009-ben vette fel Bárdos Lajos nevét. 2008-ban megdöntötte a tömeges versmondás Guinness rekordját. 2008. április 11-én a Költészet Napján 635 tanuló és tanáraik mondtak az iskola aulájában. Híres diákok Gundel Takács Gábor riporter Várjon Dénes zongoraművész Novák Péter előadóművész Előd Álmos színész Breinich Beáta operaénekes Lisztes Jenő cimbalomművész Kassovitz Artúr zeneszerző Várhegyi Lucas Palmira énekesnő Mészáros Márton újságíró, az Arany Medál díj alapítója Osbáth Norbert a PamKutya egyik tagja Igazgató Varga Gábor (1991-2011) Móri Árpádné (2011-) Igazgatóhelyettesek Keserűné Kováts Márta (2014-) Puszta Lajosné (2009-) Csőzik Istvánné (2011-2017) Encsy Istvánné (1996-2014) Burghardt Jenőné (1977-2009) Móri Árpádné (2003-2011) Jegyzetek Források Hivatalos weboldal Oktatási Hivatal
Pável Ágoston Múzeum

A Pável Ágoston Múzeum (teljes nevén: Pável Ágoston Helytörténeti és Szlovén Nemzetiségi Múzeum, szlovénül: Muzej slovenske narodnosti in lokalne zgodovine Avgust Pavel) helytörténeti és nemzetiségi múzeum a Vas vármegyei Szentgotthárdon. A múzeum 1983-ban nyílt, névadója Pável Ágoston (1886–1946) magyarországi szlovén író, irodalomtörténész, etnográfus. Története Pável Ágoston a szombathelyi Savaria Múzeum könyvtárának és néprajzi tárának vezetője volt a magyarországi szlovének legnagyobb néprajzi gyűjteményének a megalapozója, és Kossics József (Jožef Košič) után a Rába és Mura közti vidék második hivatásos tudományos kutatója. Csaba József etnográfus - Pável barátja, és követője a néprajzi gyűjtemény bővítésében - már 1971-ben felvetette, hogy Felsőszölnökön hozzanak létre szlovén múzeumot. Szentgotthárd 1983-ban ünnepelte alapításának 800. évfordulóját - egyúttal ekkor kapott városi rangot a település -, mintegy ennek ünneplésére április 29-én nyitották meg Szentgotthárdi Helytörténeti és Nemzetiségi Múzeumot. A múzeum anyagát négy nagy gyűjtemény tette ki: Gáspár Károly iskolaigazgató gyűjteménye, melynek több mint fele kerámia, továbbá a lenfeldolgozás fa eszközei A szentgotthárdi Nyugdíjas Klub néprajzi jellegű gyűjteménye Fénusz Sándor kádárműhely szerszámai és készítményei Az apátistvánfalvi gyűjtemény ("múzeum") maradványai Ezek képezték a múzeum első kiállításainak anyagát. A gyűjtemény a későbbiekben csak szerény mértékben gyarapodott a tárolókapacitás szűkössége és a szerény anyagi lehetőségek miatt. A múzeum 1986. június 8-án tartotta névadó ünnepségét, ekkortól hívják Pável Ágoston Múzeumnak. Kiállítások A múzeum állandó kiállítása Szentgotthárd környéki szlovének életmódját, az Őrség és a Kerka-vidék fazekasságát, a Szentgotthárd 19.-20. századi iparát, valamint a Szentgotthárdi csatát bemutató tárlat. Jegyzetek
Gandhi-Gymnasium

Das Gandhi-Gymnasium (ungarisch Gandhi Közalapítványi Gimnázium és Kollégium) in Pécs in Ungarn ist das erste Gymnasium in Europa, welches von Roma gegründet wurde und besucht wird. Geschichte Im Jahr 1992 wurde die Schule von verschiedenen Roma-Organisationen gestiftet. Seit 1994 ist das Gymnasium im Betrieb. Benannt wurde es nach dem Inder Mahatma Gandhi, was die indische Herkunft aller Roma-Gruppen hervorheben soll. Mitbegründer und erster Direktor der Schule war János Bogdán, der aus dem Komitat Somogy stammt. Nach einer Lehre studierte er an der Janus-Pannonius-Universität die Fächer Geschichte sowie Ungarische Sprache und Literatur für das Lehramt an Gymnasien. Er entwickelte das pädagogische Basiskonzept des Gandhi-Gymnasiums und erarbeitete die ersten Lehrpläne für die Schule. Finanziert wird das Gymnasium durch staatliche Mittel, Gelder der Europäischen Union sowie Spenden. Im ersten Schuljahr 1994 besuchten zunächst 56 Schüler die Schule. Im Jahr 2010 haben insgesamt 41 Schüler maturiert, von denen 38 ein Studium aufgenommen haben, 2011 hatte die Schule rund 250 Schüler. Seit dem Jahr 2000 haben fast 400 Schüler eine Vollzeitausbildung abgeschlossen, und über 300 von ihnen haben ein Abitur erworben. Im Februar 2013 wurde anlässlich der Feierlichkeiten zum zwanzigjährigen Bestehen der Schule ein Denkmal für Mahatma Gandhi, den Namensgeber der Schule eingeweiht. Ziele und Lehrplan Ein Ziel war, eine Möglichkeit zu schaffen, dass Roma-Kinder einen Maturaabschluss machen können, um die Situation der Volksgruppe in Ungarn durch Bildung zu verbessern, da der aktuelle Anteil der Roma-Akademiker in Ungarn nur bei ungefähr ein Prozent liegt. Weiterhin soll den Jugendlichen ein Bewusstsein für ihre eigene Kultur vermittelt werden. So sind im Lehrplan neben den üblichen Fächern auch Roma-Kultur und der Unterricht der beiden Roma-Sprachen Beás und Lovári verankert. Als Fremdsprachen werden Englisch und Deutsch angeboten. Die Ausstattung der Schule ist zeitgemäß mit einer großen gut bestückten Bibliothek, Informatik-Räumen und einer Sporthalle. Mittlerweile ist an die Schule auch ein Internat angegliedert, in dem bis zu 340 Schüler wohnen. Das Gandhi-Gymnasium versteht sich als offene Schule und kann auch von Nicht-Roma besucht werden. Zudem ist es auch möglich, dass Roma- und Nicht-Roma-Erwachsene, die aus verschiedenen Gründen ihre Ausbildung nicht abgeschlossen haben, die Matura nachholen, was durch Abendklassen wie auch Fernunterricht möglich ist. Siehe auch Roma in Ungarn Weblinks Barbara Huemer: Rare Spezies Roma-Akademikerinnen. In: Augustin. 17. Dezember 2010, abgerufen am 26. Juli 2022. Agnieszka Hreczuk: Roma wollen sich mit Eliteschule selbst helfen. In: Der Tagesspiegel. 5. Januar 2011, abgerufen am 17. August 2013. Michaela Kampl: Raus aus dem Teufelskreis. In: Der Standard. 31. Oktober 2011, abgerufen am 17. August 2013.
Gandhi School

The Gandhi High School in Pécs, Hungary (in Romani: Gandhi (Mashkarutni Shkola ando Pech)), was founded with donations given by several individuals from the private sector and with further donations from other organizations in 1992, this becoming the first high school for Romani people in Hungary, that has been actively operating since 1994. It was named after the Indian Mahatma Gandhi, to emphasize the Indian origin of all Romani groups. The purpose of the middle school/high school is to provide a school-leaving exam (A-level), also to improve the prospects of Romani children in Hungary and to help preserving the Romani culture. See also Roma in Hungary References Sources Information in German I Mashkarutni Shkola Gandhi (magyarikanes) I librariya (pustakalya) External links YouTube:Working with the Roma People at the Gandhi School
Gandhi Gimnázium

Gandhi Gimnázium – szkoła średnia w Peczu na Węgrzech dla Romów istniejąca od 1994 roku. Historia Na Węgrzech obowiązek szkolny wymusza naukę dzieci do ukończenia 16 roku życia. jednak wiele dzieci romskich nie kończy nawet szkoły podstawowej. Pomysł utworzenia szkoły kształcącej Romów powstał w Fundacji im. Gandhiego w 1992 roku. Początkowo planowano utworzyć ją w Kaposvár. Ostatecznie szkoła powstała w 1994 roku w Peczu. Nadano jej imię Mahatmy Gandhiego podkreślając w ten sposób indyjskie pochodzenie wszystkich grup romskich. Pierwszym dyrektorem szkoły został nauczyciel historii Węgier i filozofii János Bogdán. W 1994 roku naukę w klasie zerowej rozpoczęło 56 uczniów. W pierwszym roku nauki szczególną uwagę zwrócono na wyrównanie różnic i nadrobienie zaległości. W 1999 roku oddano nową halę sportową, a nowy budynek szkoły w 2002 roku. Gdy w 1999 roku János Bogdán zginął w wypadku samochodowym, dyrektorem szkoły została jego żona Erika Csovcsics. Funkcję tę pełniła do 2009 roku. Jej odwołanie przez Fundację spowodowało protesty zarówno uczniów jak i rodziców. W 2011 roku Zoltán Balog pełniący funkcję podsekretarza stanu w ministerstwie spraw wewnętrznych podjął decyzję o przejęciu szkoły przez państwo. Zadaniem szkoły jest przygotowanie zdolnych i chcących się uczyć dzieci romskich do egzaminu maturalnego (poziom A). Oprócz przedmiotów obowiązujących w każdym liceum uczniowie mają możliwość nauki języków beás i lovári, a nawet zdawania z nich egzaminów państwowych. Szkoła jest finansowana przez rząd Węgier oraz samorząd w Peczu. W szkole uczy się około 250 uczniów w wieku od 14 do 18 lat. Szkoła od 2002 roku prowadzi również kursy korespondencyjne i wieczorowe dla dorosłych. Do szkoły mogą też być przyjmowani uczniowie pochodzenie nieromskiego, ale pomoc materialna i wsparcie jest kierowane głównie do dzieci romskich. Przypisy
Contra Aquincum

Contra Aquincum est un ancien fort romain situé sur le territoire de l'actuelle Budapest, Hongrie centrale en Hongrie. Ce fort était destiné aux troupes auxiliaires et faisait partie du réseau de postes militaires qui jalonnaient le Limes pannonien (Pannonian Limes (en)). Le Danube formait la frontière de l'Empire romain dans une grande partie de cette région avec le territoire Barbaricum. Il constituait la seconde tête de pont en territoire barbare, au sud de la première (Transaquincum), au sein du peuple sarmate Iazyges. Historique Contra Aquincum était un fort auxiliaire probablement construit sous l'empereur Trajan, datant des guerres marcomanes du IIe siècle. Il est situé sur la rive gauche du Danube, près de l'actuel pont Élisabeth, à quelques kilomètres au sud d'Aquincum. Sa fonction était d'assurer la sécurité du passage du fleuve. Ce fort rectangulaire mesurait 86 × 84 m, avec des murs atteignant 3,40 m de hauteur et des tours latérales disposées en fer à cheval. Une seconde forteresse fut probablement construite à cet emplacement en 294 sous Dioclétien, étant donné que le site était occupé par les Romains depuis la seconde moitié du IIe siècle. La partie nord du mur et deux tours de Contra Aquincum sont encore visibles à leur emplacement d'origine. Le site abritait également un petit musée, fermé en 1987. Plus tard, au Moyen Âge, lez site est devenu une partie du noyau historique de la ville de Pest, avant de se joindre à Buda, formant ainsi la ville de Budapest (à partir de 1873). Galerie Voir aussi Références Bibliographie (de) Jenő Fitz, Der Römische Limes in Ungarn (= Bulletin du musée roi Saint Etienne. Serie A, Band 22), Fejér Megyei Múzeumok Igazgatósága, Székesfehérvár, 1976. Sándor Soproni, Die letzten Jahrzehnte des pannonischen Limes, Beck, München, 1985 (ISBN 3-406-30453-2). Zsolt Visy, The ripa Pannonica in Hungary, Akadémiai Kiadó, Budapest, 2003 (ISBN 963-05-7980-4). Zsolt Visy, Der pannonische Limes in Ungarn, Theiss, Stuttgart, 1988 (ISBN 3-8062-0488-8). Articles connexes Aquincum Camp romain Liens externes Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire Portail de la Rome antique Portail de l’archéologie Portail de la Hongrie
Contra-Aquincum

Contra-Aquincum is de Romeinse naam voor Pest, zoals Boeda Aquincum was. Gezamenlijk vormen zij nu de Hongaarse hoofdstad Boedapest. Contra-Aquincum werd gesticht in het jaar 294 als onderdeel van de reorganisatie- en versterkingswerken van keizer Diocletianus. In zijn tijd was de Donau de grens met Aquincum als grensplaats. Men was bezig om overal grensplaatsen te versterken door op de vijandelijke oever een bolwerk neer te zetten. Contra-Aquincum bevond zich op de plaats waar zich nu het bruggenhoofd van de Erzsébetbrug bevindt. Momenteel is er daar nog een ruïne te zien van het Romeinse fort.
Gödöllő (zámek)

Královský palác zámek zámek Gödöllő (maďarsky: Gödöllői Királyi Kastély, vysl.: /'gødøllø:j 'kira:ji 'kɒʃte:j/), známý také jako Grasalkovičův palác nebo zámek (maď. Grassalkovich-kastély) je palác v barokním slohu v maďarské obci Gödöllő (v Pešťské provincii). Architektura Budova samotného zámku se rozkládá na ploše 1 700 m² a je obklopen zámeckým parkem o rozloze 28 hektarů. Palác sestává ze sedmi křídel, jež jsou vzájemně kolmo vklíněna jedno do druhého. Dějiny Pozemky, na nichž zámek stojí, zakoupil hrabě Antal Grasalkovič I. v letech 1723 a 1748, stavbu zámku pak svěřil architektovi Andrási Mayerhofferovi., jenž stavbu uskutečnil v letech 1741 až 1760 podle návrhu architekta Andráse Mayerhoffera Zámek Gödöllő je největší barokní palácový komplex nejen v Maďarsku, ale po zámku ve Versailles zároveň druhý největší komplex v Evropě. Zámek je znám tím, že byl oblíbeným místem císařovny Alžběty (Sissi), jež je společně se svým chotěm, císařem Františkem Josefem I., nechala uzpůsobit pro potřeby letní a zimní rezidence. K tomuto účelu sídlo sloužilo od roku 1867. Zajímavosti Zámecké divadlo Barokní divadlo královského paláce v Gödöllő je nejstarším dosud funkčním kamenným divadlem v Uhrách. Bylo vystavěno v letech 1782 až 1785 na zakázku Antala Grasalkoviče II. Divadlo má kapacitu 100 diváků. Film V paláci se v roce 1994 natáčel krátkometrážní film, režírovaný Christianem Froschem s Ursula Ofner v hlavní roli snímku Sisi auf Schloß Gödöllö Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Gödöllő na Wikimedia Commons
Palacio de Gödöllő

El Palacio de Gödöllő o Palacio de Grassalkovich (en húngaro: Grassalkovich-kastély o Gödöllői Királyi Kastély) es un palacio imperial y real situado en el municipio de Gödöllő, condado de Pest, en la Hungría central.​ Es famoso por ser el lugar favorito de Sisi, la emperatriz. Descripción El palacio es uno de los monumentos más importantes y más grandes de la arquitectura de palacios húngara. Su constructor, el conde Antal Grassalkovich I (1694-1771), fue una figura típica de la aristocracia húngara del siglo XVIII. Era un septemvir real, presidente de la Cámara húngara y confidente de la emperatriz María Teresa. La construcción se inició en torno a 1733, bajo la dirección de András Mayerhoffer (1690-1771), un constructor de Salzburgo, y se finalizó en 1760. El palacio tiene forma de doble U, y está rodeado por un parque enorme. El edificio sufrió varias ampliaciones y modificaciones durante el siglo XVIII, su forma actual se estableció en el momento de la tercera generación de la familia Grassalkovich. Véase también Palacio de Festetics Referencias