Zamek Friedrichshof

Zamek Friedrichshof (niem. Schloss Friedrichshof), od 1954 roku funkcjonujący jako Schlosshotel Kronberg – historyzująca rezydencja w Kronberg im Taunus, w kraju związkowym Hesja, w Niemczech. Została wzniesiona w latach 1889–1893 jako siedziba wdowia Wiktorii, cesarzowej Fryderykowej, najstarszej córki królowej Wiktorii i wdowy po cesarzu Fryderyku III. Projekt rezydencji opracował Ernst von Ihne, mianowany w 1888 roku architektem dworskim. Budowla łączy formy angielskiej architektury epoki Tudorów z elementami niemieckiego i włoskiego renesansu. Od połowy XX wieku w zamku działa hotel. Położenie Rezydencja znajduje się w południowej części Kronberg im Taunus, na stokach pasma Taunus, na północny zachód od Frankfurtu nad Menem. Otacza ją rozległy park krajobrazowy, stanowiący integralną część historycznego założenia. Teren zakupiony przez cesarzową obejmował około 100 mórg oraz istniejącą wcześniej willę Schönbusch. Nazwa Nazwę Friedrichshof nadano rezydencji na pamiątkę Fryderyka III, zmarłego w 1888 roku po trwającym 99 dni panowaniu. Po otwarciu w budynku hotelu w 1954 roku wprowadzono nazwę Schlosshotel Kronberg. Historyczna nazwa Friedrichshof pozostaje stosowana w odniesieniu do samej rezydencji. Historia Powstanie rezydencji Po śmierci męża w 1888 roku cesarzowa Wiktoria zdecydowała się na budowę własnej siedziby wdowiej. 28 września 1888 roku nabyła w Kronbergu posiadłość należącą wcześniej do spadkobierców frankfurckiego bankiera i kupca Jacques’a Reißa. Budowę umożliwił m.in. zapis testamentowy Marii Brignole Sale De Ferrari, księżnej Galliera, która pozostawiła cesarzowej pięć milionów franków. Projekt powierzono Ernstowi Ihnemu. Zlecenie należało do pierwszych dużych realizacji architekta po jego nominacji na stanowisko architekta dworskiego. Budowa i wyposażenie Prace budowlane prowadzono w latach 1889–1893. Rezydencję wyposażono w centralne ogrzewanie, oświetlenie elektryczne oraz windę towarową. Na potrzeby Friedrichshofu firma Siemens & Halske wybudowała w pobliżu elektrownię opalaną węglem, wytwarzającą prąd trójfazowy dla pałacu. Cesarzowa Wiktoria zamieszkiwała w Friedrichshof do śmierci w 1901 roku. Rezydencja pełniła funkcję prywatnego domu, miejsca spotkań rodzinnych oraz siedziby zbiorów sztuki i pamiątek związanych z Fryderykiem III. Własność domu heskiego Po śmierci cesarzowej majątek odziedziczyła jej najmłodsza córka Małgorzata Pruska, żona landgrafa Fryderyka Karola Heskiego. Spadek obejmował budynek, park, wyposażenie, kolekcje artystyczne i archiwalia. Zgodnie z wolą cesarzowej rezydencja miała zostać zachowana wraz z parkiem i wyposażeniem. W 1928 roku została włączona do fundacji rodzinnej domu heskiego. Okres powojenny i hotel Po zakończeniu II wojny światowej zamek został zajęty przez wojska amerykańskie. W 1953 roku przekazano go ponownie domowi heskiemu. Po przeprowadzeniu remontu i adaptacji budynek otwarto w 1954 roku jako Schlosshotel Kronberg. 8 marca 1967 roku pożar uszkodził dach i górną kondygnację, szczególnie w części gospodarczej. Po przeprowadzeniu prac naprawczych działalność hotelowa była kontynuowana. Architektura Friedrichshof jest rozległą rezydencją historyzującą, w której połączono formy angielskiego stylu Tudorów, niemieckiego renesansu oraz włoskiej architektury renesansowej. Budowla składa się z reprezentacyjnej części mieszkalnej i przylegającego zaplecza gospodarczego. Jej bryłę urozmaicają wieże, szczyty, ryzality oraz zróżnicowane połacie dachowe. Elewacje części reprezentacyjnej wykonano z kamienia. W zabudowie gospodarczej zastosowano również konstrukcję ryglową, nawiązującą do tradycyjnej architektury Hesji i Frankonii. Charakterystycznym elementem wnętrza jest centralna hala utrzymana w tradycji angielskich domów wiejskich. Pełniła funkcję głównej przestrzeni komunikacyjnej i reprezentacyjnej rezydencji. Wnętrza i zbiory Wnętrza urządzono jako połączenie prywatnej siedziby i rezydencji o charakterze reprezentacyjnym. Cesarzowa Wiktoria zgromadziła w Friedrichshof dzieła sztuki, książki, meble, pamiątki rodzinne oraz przedmioty związane z cesarzem Fryderykiem III. Część historycznego wyposażenia i kolekcji zachowała się w pomieszczeniach wykorzystywanych przez hotel. Park Zamek otacza park krajobrazowy, którego kompozycję powiązano z osiami widokowymi rezydencji. Założenie obejmuje rozległe trawniki, skupiska drzew, drogi spacerowe i ogrody. Na części terenu funkcjonuje pole golfowe związane z kompleksem hotelowym. Współczesne użytkowanie Od 1954 roku rezydencja pełni funkcję hotelu. W historycznych wnętrzach znajdują się pokoje hotelowe, sale reprezentacyjne, pomieszczenia gastronomiczne i przestrzenie przeznaczone do organizacji wydarzeń. Obiekt pozostaje własnością domu heskiego. Przypisy Bibliografia Johannes Martin Müller, „Schloss Friedrichshof im Taunus. Der Witwensitz der Kaiserin Friedrich und seine räumlichen Bedeutungsebenen”, „Denkmalpflege & Kulturgeschichte”, 2020, nr 4, s. 20–26. Rolf Müller (red.), Schlösser, Burgen, alte Mauern, Wiesbaden 1990, s. 222–224, ISBN 3-89214-017-0. Claudia Schneider, Schloß Friedrichshof, praca magisterska, Frankfurt nad Menem 1983.