NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Catedral de Fulda

A Catedral de Fulda (em alemão Fuldaer Dom) localiza-se na cidade de Fulda, em Hesse, Alemanha. A igreja é a sede da Diocese de Fulda. O edifício da atual catedral foi levantado no lugar da antiga Abadia de Fulda, fundada no século VIII. Entre 1704 e 1712, a velha igreja foi substituída por outra, desenhada por Johann Dientzenhofer, em estilo barroco romano. A partir de 1752, a igreja passou a ser a catedral da diocese. Na catedral encontra-se o túmulo de São Bonifácio, o que dá à igreja grande significado religioso e histórico. Referências Links Visita virtual à Catedral no sítio da Diocese de Fulda (em alemão) Museu da Catedral no sítio da Diocese de Fulda (em alemão)
Université technique de Mittelhessen

L'Université technique de Mittelhessen (en allemand : Technische Hochschule Mittelhessen) est une université de sciences appliquées. Elle est implantée sur trois campus implantés à Friedberg, Giessen et Wetzlar. Elle est fondée en 1971 à la suite de la fusion de l'école d'ingénieurs d'État de Giessen et Friedberg et de l'Institut pédagogique de Fulda. En 2011, elle accueille environ 13 000 étudiants, et constitue la quatrième plus grande université de sciences appliquées d'Allemagne. Voir aussi Articles connexes Liste des universités allemandes Liens externes (en) Site officiel Portail des universités Portail de la Hesse
Technische Hochschule Mittelhessen

De Technische Hochschule Mittelhessen (THM) (vroeger Fachhochschule Gießen-Friedberg) is 1971 in Gießen en Friedberg opgericht. De hogeschool beschikt over een vestiging in Gießen, een in Friedberg en een in Wetzlar. De hogeschool heeft ongeveer 13.000 studenten (wintersemester 2011/2012) en ca. 800 werknemers. De THM is de op drie na grootste Fachhochschule van Duitsland.
Технический университет Среднего Гессена

Технический университет Среднего Гессена (нем. Technische Hochschule Mittelhessen, или THM) — университет прикладных наук с кампусами в городах Гиссен, Фридберг и Вецлар. История 14 января 1838 года Национальной торговой ассоциацией Дармштадта была основана Гиссенская «школа технического рисования» («Schule für technisches Zeichnen»). Через четыре недели до этого в Дармштадте, в декабре 1837 года, был основан Технический университет Дармштадта - TU Darmstadt. Таким образом, THM всего на месяц моложе TU Darmstadt и, таким образом, является вторым старейшим высшим техническим учебным заведением в немецкой земле Гессен. В 1986/87 году открылась программа по информатике. Специализация «математика, естествознание и обработка данных» были разделена на предметные области «математика, естествознание и информатика» (Гиссен) и «математика, естествознание и обработка данных» (Фридберг). Кампусы Технического университета Среднего Гессена Фридберг Informationstechnik - Elektrotechnik - Mechatronik (информационные технологии, электроника, мехатроника) Maschinenbau, Mechatronik, Materialtechnologie (инженерия, мехатроника, технология материалов) Mathematik, Naturwissenschaften und Datenverarbeitung (математика, естественные науки и обработка данных) Sozial- und Kulturwissenschaften (социальные и культурные науки) Wirtschaftsingenieurwesen (бизнес-инжиниринг) Гиссен Bauwesen (архитектура и гражданское строительство) Elektro- und Informationstechnik (электроника и информационные технологии) Инженерия наук о жизни Maschinenbau und Energietechnik (машиностроение и энергетика) Mathematik, Naturwissenschaften und Informatik (математика, естественные науки и информационные технологии) Sozial- und Kulturwissenschaften (социальные и культурные науки) Wirtschaft — Бизнес-школа THM (деловое администрирование) Вецлар Wirtschaftsingenieurwesen (бизнес-инжиниринг) Betriebswirtschaft (деловое администрирование) Ingenieurwesen / Mikrosystemtechnik (инженерия / технологии микросистем) Prozessmanagement (управление процессами) второстепенный Steuerung von Geschaeftsprozessen (контроль бизнес-процессов) второстепенный Managementsysteme (системы управления) Примечания Ссылки Официальная домашняя страница (немецкий) Информация для иностранных студентов (немецкий и английский языки)
Deutscher Amateur-Radio-Club

The Deutscher Amateur Radio Club e.V. (DARC) (in English, German Amateur Radio Club) is a national non-profit organization for amateur radio enthusiasts in Germany. As of 9 July 2019, the organization had 34,009 members, approximately 53% of all licensed amateur radio operators in Germany. Key membership benefits of the organization include QSL bureau services, a monthly membership magazine called CQ DL, and the promotion and sponsorship of radio contests. DARC promotes amateur radio by organizing classes and technical support to help enthusiasts earn their amateur radio license. The DARC also represents the interests of German amateur radio operators and shortwave listeners before German and international telecommunications regulatory authorities. DARC is the national member society representing Germany in the International Amateur Radio Union. See also International Amateur Radio Union List of amateur radio repeater sites in Germany References External links DARC home-page CQ-DL home-page
Deutscher Amateur-Radio-Club

Deutscher Amateur Radio Club (DARC) – Niemiecki Klub Krótkofalowców, założony 8 września 1950 w Kilonii. Powstanie klubu nie jest równoznaczne z początkami krótkofalarstwa w Niemczech, które datowane jest na lata 20. XX wieku. DARC jest ogólnokrajową organizacją non-profit zrzeszającą niemieckich krótkofalowców, w 2017 roku miała liczyła ponad 34 tysiące członków. Proces założenia DARC był ułatwiony dzięki kilku krótkofalowcom ze sprzymierzonych sił okupacyjnych. W tym samym czasie zaczęto używać pierwszych oficjalnych zezwoleń DL, które zostały przyznane rok wcześniej w 1949. Rok ten był również rokiem utworzenia Republiki Federalnej Niemiec. Pierwszym magazynem krótkofalowców był QRV. W roku 1951 otrzymał nowy tytuł DL QTC, od stycznia 1972 nazywa się CQ DL i jest miesięcznikiem wydawanym do dziś. Od początku pismo wydawane było przez członków dla członków DARC i nigdy nie było sprzedawane w kioskach. Kolejną sprawą było oparte na ustawie pocztowej, przyznane członkom DARC prawo obsługi kart QSL. W roku 1956 stworzono dyplomy DLD i WAE, które w kolejnych latach zaakceptowane zostały na całym świecie. Członkowie DARC w roku 1959 zainicjowali pierwsze łączności amatorskiego RTTY, w 1960 brali udział w pierwszych łącznościach wykorzystujących odbicie sygnałów od Księżyca (EME) oraz w roku 1961 w pierwszych kontaktach wykorzystujących sztucznego amatorskiego satelitę OSCAR 1. W roku 1959 w Bonn odbyła się pierwsza konferencja Regionu 1 IARU. Rok później wystartowała pierwsza wystawa krótkofalarska nad Jeziorem Bodeńskim. Przypisy
Deutscher Amateur-Radio-Club e. V.

Deutscher Amateur-Radio-Club e. V. (DARC, svenska: Tyska Amatörradioklubben) är Tysklands största amatörradioförbund med cirka 37000 medlemmar. I Tyskland finns totalt cirka 67500 licensierade radioamatörer,[när?] vilket innebär att mer än hälften är medlem i DARC. Deras tidning heter CQ DL. Organisationen grundades 1950, huvudkontoret ligger i Baunatal i Landkreis Kassel. De är medlemmar i IARU - internationella amatörradiounionen. Källor Externa länkar Officiell webbplats
Christian Blind Mission

La Christian Blind Mission (CBM) è un'organizzazione internazionale, interconfessionale e senza scopo di lucro. La finalità dell'organizzazione è quella di attuare programmi e progetti di prevenzione e cura della cecità e di altre forme di disabilità fisica e mentale nei paesi in via di sviluppo. Storia Christian Blind Mission è stata fondata nel 1908 dal pastore protestante Ernst Jakob Christoffel. Nel 1989 l'Organizzazione mondiale della sanità (OMS) ha riconosciuto ufficialmente CBM come “Organizzazione professionale nella prevenzione della cecità” e, dieci anni dopo, ha dato vita, insieme all'OMS, ad una grande campagna per l'eliminazione della cecità: Vision 2020. Nel 2009, l'organizzazione era presente con 10 sedi nazionali in Australia, Canada, Germania, Kenya, Inghilterra, Irlanda, Italia, Nuova Zelanda, Stati Uniti e Svizzera e con 12 uffici regionali nei paesi in via di sviluppo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Christian Blind Mission Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su cbm.de. CBM Christoffel-Blindenmission in Deutschland (canale), su YouTube. Sito ufficiale di CBM Italia, su cbmitalia.org.
Château d'Auerbach

Le château d'Auerbach domine le plus grand quartier de la ville de Bensheim qui est située sur la Bergstrasse au sud du land de la Hesse. Description Les ruines du château sont imposantes et donnent une idée de la puissance et de la richesse des seigneurs qui y résidaient. À partir de 1780 ce château a été la résidence d'été des princes-landgraves de Hesse-Darmstadt. Les landgraves y ont fait planter beaucoup de plantes exotiques, notamment un séquoia qui est considéré comme l'un des plus âgés sur le continent européen. Auerbach est mentionné pour la première fois en 784. Depuis 1939, c'est un quartier de Bensheim qui compte environ 9 600 habitants. C'est la station touristique la plus renommée de la Bergstrasse. L´histoire du vin En 1258 il y a un vignoble des comtes des Katzenelnbogen Grafenweinberg. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Landesamt für Denkmalpflege Hessen Site officiel du Château d'Auerbach Photos du Château d'Auerbach Portail de la Hesse Portail des châteaux
Ottoneum

Construit au tout début du XVIIe siècle comme théâtre, l'Ottoneum abrite le musée d'histoire naturelle de Cassel en Allemagne. Histoire Théâtre construit sous Maurice de Hesse-Cassel entre 1603 et 1606 et nommé d'après son fils préféré Otto, le bâtiment est transformé à partir de 1690 par le maître d'œuvre Johann Conrad Giesler pour y installer les collections d'art et d'histoire naturelle de Charles Ier de Hesse-Cassel. Quelques années plus tard, celui-ci en fait une Kunsthalle et y installe le Collegium Carolinum. En 1888 les collections d'histoire naturelle du musée Fridericianum sont transférées à l'Ottoneum. Dans la nuit du 22 au 23 octobre 1943, le bâtiment est gravement endommagé par des bombes incendiaires et explosives et une grande partie des collections est détruite. Musée d'histoire naturelle Dès 1929, la ville de Cassel reprend la gestion du Musée royal d'histoire naturelle de Prusse. Après sa destruction de la Seconde Guerre mondiale, l'Ottoneum, reconstruit par la ville, devient le musée d'histoire naturelle de la ville de Cassel. Dans la seconde moitié des années 1990, le bâtiment est rénové et à nouveau transformé. Trois étages sont réservés à des expositions permanentes sur le thème du changement dans la compréhension de la nature au fil des siècles ; les objets exposés proviennent en partie de l'histoire de 400 ans de la collection. S'y ajoutent des expositions temporaires et des programmes spéciaux pour les enfants. Parmi les pièces les plus importantes se trouvent l'herbier Ratzenberger (de), qui date de la seconde moitié du XVIe siècle, la « bibliothèque de bois » de Carl Schildbach, et l'éléphant de Goethe, un des plus anciens montages de squelette de grand mammifère dans un musée allemand d'histoire naturelle. Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Ottoneum » (voir la liste des auteurs). Annexes Bibliographie (de) Landesamt für Denkmalpflege Hessen (éd.), Baudenkmale in Hessen – Stadt Kassel I (Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland), Wiesbaden, 1983 (ISBN 3-528-06232-0). (de) Alois Holtmeyer, Die Bau- und Kunstdenkmäler im Regierungsbezirk Kassel, Bd. VI, Marburg, 1923. Portail des musées Portail de la Hesse
Оттонеум

Оттонеум (нем. Ottoneum) — первое театральное здание Германии, расположено в Касселе. Сегодня в нём находится музей естествознания. Оттонеум был возведён по заказу ландграфа Морица Гессен-Касселя в 1603—1606 годах и назван в честь сына графа Морица Отто. После появления Государственного театра Кассель в 1690 году Оттонеум стал хранилищем реликвий ландграфства Гессен-Кассель. Позднее в этом здание проходило обучение латыни и естественным наукам. В 1888 году здание было передано под музей естествознания. В 1929 году Оттонеум стал одним из значимых музеев Германии. Музей перенял экспонаты бывших музеев Пруссии. В ночь с 22 на 23 октября 1943 года здание подверглось бомбардировке, в результате возник пожар, повлёкший утрату многочисленных экспонатов. После Второй мировой войны здание было восстановлено и превратилось в Кассельский городской музей. На сегодняшний день в музее хранятся реликвии ландграфства Гессен-Касселя, а также археологические находки, обнаруженные в Северном Гессене. В 1994—1997 годах здание было отреставрировано. Несколько выставочных залов были отданы под экспозицию documenta. Примечания Ссылки Официальный сайт Архивная копия от 5 сентября 2011 на Wayback Machine
German Leather Museum

The German Leather Museum (Deutsches Ledermuseum), located in Offenbach am Main, Hesse, Germany, is one of the largest leather museums in the world. It has a wide variety of leather items, including some exhibits, which are believed to be more than 3,000 years old. It was founded by Hugo Eberhardt in 1917. The museum has three wings, namely, the German Shoe Museum, the Museum for Applied Art and the Ethnology Museum. The museum has a number of leather items on display including shoes, saddles, bookcases, photo albums, leather furniture, and toys. Bibliothek "Deutsches Ledermuseum". Frankfurter Museumsbibliotheken (in German). Retrieved 21 December 2022. Publications Deutsches Ledermuseum; Göpfrich, Jutta; Frankenhauser, Nina; Mackert, Katharina; Weyerer, Betty; Weyerer, Kate; Weber, Ute; ICOM Committee for Conservation. Working Group on Leather and Related Materials. Interim Meeting (2012). Wettlauf mit der Vergänglichkeit = A race against transience : Katalog zur Ausstellung (in German). Offenbach. ISBN 978-3-9815440-0-8. OCLC 820786370.: CS1 maint: location missing publisher (link) See also Museumsufer References Sources Florschütz, Inez; Didion, Vanessa; Hansert, Andreas; Tappeiner, Maria Anna; Deutsches Ledermuseum mit Deutschem Schuhmuseum Offenbach am Main; Christof Kerber GmbH & Co. KG (2017). Leder-Welt-Geschichte: 100 Jahre Deutsches Ledermuseum (1917–2017) (in German). Bielefeld. ISBN 978-3-7356-0391-3. OCLC 1186094281.: CS1 maint: location missing publisher (link) External links Official website "Deutsches Ledermuseum – German Leather Museum". Museumsufer Frankfurt. Retrieved 21 December 2022.
Musée allemand du cuir

Le Musée allemand du cuir (Deutsches Ledermuseum en allemand) est un musée situé à Offenbach-sur-le-Main en Allemagne. Il montre l'utilisation globale du cuir dans l'artisanat, l'art et la vie quotidienne. Dans un espace d'exposition d'environ 2 500 mètres 2 sont exposées plus de 30 000 pièces. Le musée a été fondé en 1917 par Hugo Eberhardt. Il possède trois ailes, à savoir, le Musée de la chaussure allemand, le Musée des arts appliqués et le Musée d'ethnologie. Il dispose d'un certain nombre d'articles dont les chaussures, les selles, des étagères, des albums photo, des meubles en cuir, et des jouets. Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « German Leather Museum » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Article connexe Gare du Ledermuseum Lien externe Portail des musées Portail de la Hesse
Chapelle russe de Bad Homburg

La chapelle de Tous-les-Saints est une chapelle russe orthodoxe située à Bad Homburg, près de Francfort-sur-le-Main en Allemagne. Elle a été construite entre 1896 et 1899 par Louis Jacobi d'après un projet de Léon Benois, célèbre architecte pétersbourgeois et grand-père de l'acteur Peter Ustinov. Histoire La première pierre de la chapelle a été bénite le 16 (28) octobre 1896 en présence de l'empereur Nicolas II de Russie, de son épouse Alexandra, née princesse de Hesse-Darmstadt, de l'impératrice Victoria, veuve de l'empereur Frédéric III d'Allemagne, de la grande-duchesse Élisabeth, tante et belle-sœur de Nicolas II, et du grand-duc Ernest-Louis de Hesse-Darmstadt, frère de cette dernière et de l'impératrice de Russie. Elle se situe dans le parc thermal à dix minutes de marche de la gare. La chapelle a été consacrée le 10 (22) septembre 1899 en présence de l'impératrice Victoria, de différents donateurs et du maire de la ville et dépendait de l'ambassade russe de Berlin. Elle était ouverte l'été pour les Russes en villégiature dans les environs et se trouvait près du château de Kronberg, résidence estivale de l'impératrice douairière d'Allemagne. Le roi des Hellènes Constantin, fils de la grande-duchesse Olga Constantinovna de Russie et cousin de Nicolas II, et son épouse Sophie, fille de l'impératrice Victoria, y venaient souvent pour des liturgies, lorsqu'ils étaient en séjour au château. La chapelle est fermée entre 1914 et 1922, à cause de la Première Guerre mondiale, et son mobilier intérieur partagé entre différents musées. De 1922 à 1947, elle est sous la juridiction de l'exharcat de l'Europe de l'Ouest, dépendant du métropolite Euloge, dont le siège était à Paris, mais il n'y a que très peu de cérémonies. Elle s'en sépare en 1947 pour entrer sous la juridiction de l'Église orthodoxe russe hors frontières. La communauté est alors très réduite et la chapelle est presque tout le temps fermée. Elle est restaurée en 1970. Les services religieux deviennent plus réguliers à partir de 1981. Elle est à nouveau restaurée en 2001. Aujourd'hui elle est fréquentée par une communauté issue de l'émigration plus importante. Les services sont en allemand et en slavon. L'iconostase et divers éléments intérieurs ont été créés dans les années 1980. Un vitrail remarquable représente la Résurrection du Christ. La chapelle fait partie de la paroisse de l'église russe Saint-Nicolas de Francfort-sur-le-Main Sources (ru)/(de) Cet article est partiellement ou en totalité issu des articles intitulés en russe « Церковь Всех Святых (Бад-Хомбург) » (voir la liste des auteurs) et en allemand « Russische Kapelle (Bad Homburg) » (voir la liste des auteurs). Notes et références Voir aussi Articles connexes Chapelle russe de Darmstadt Parc thermal de Bad Homburg Liens externes Tour en 3D de la Chapelle Portail de la Hesse Portail de l’architecture chrétienne Portail du christianisme orthodoxe
Russische kapel (Bad Homburg)

De Allerheiligenkerk (Duits: Allerheiligenkirche of Russische Kapelle, Russisch: Церковь Всех Святых) is een russisch-orthodoxe kapel in de Hessische plaats Bad Homburg vor der Höhe. De kapel werd op initiatief van de Russische geheimraad Alexej J. Provoroff door Leonti Benois (1856–1928), een Sint-Petersburgse architect van Franse komaf en grootvader van de Britse schrijver Peter Ustinov, ontworpen en in de jaren 1896-1899 onder leiding van Louis Jacobi (1836–1910) in het zuidelijke deel van het Bad Homburger kuurpark gebouwd. Voorheen stond op de plaats een gradeerwerk, dat zich tegenwoordig in Bad Nauheim bevindt. Geschiedenis De eerste steen van de voor de Russische kuurgasten gebouwde kapel werd op 16 oktober 1896 gelegd. Dit gebeurde in aanwezigheid van keizer Nicolaas II van Rusland, zijn vrouw Alexandra en keizerin Frederik. De plaats van de eerstesteenlegging wordt buiten aan de noordelijke kant met een kruis gemarkeerd. De inwijding van de kapel - zonder het tsarenpaar - vond plaats op 22 september 1899. Twee messing borden in de kapel herinneren aan de aanwezigheid van de keizerlijke familie. Architectuur De kapel is in de stijl van de Russische kerkenbouw van de 16e eeuw gehouden. De viering wordt bekroond met een karakteristiek uivormig torentje. De bakstenen gevels zijn versierd met een verguld fries en tegels met de tweekoppige russische adelaar. Het interieur van de kerk werd in 1985 voorzien van fresco's van de Russische kerkschilder Adam W. Roessak. De iconen in de van palissander gemaakte iconostase zijn op lood geschilderd. Het fresco boven de ingang, een afbeelding van de " niet door menselijke hand gemaakte" beeltenis van Christus, is eveneens van Roessak. Een soortgelijk kerkgebouw verwezenlijkte Louis Benois in de jaren 1897-1899 met de Russische kapel in Darmstadt. Gemeente De kerkelijke gemeente van de Allerheiligenkerk behoorde aanvankelijk tot het Russisch-orthodoxe bisdom van Sint-Petersburg. Ten gevolge van de Eerste Wereldoorlog bleef de kerk tussen 1914 en 1922 gesloten. Tussen 1922 en 1946 viel de kerk onder de jurisdictie van de metropoliet Evlogij van Parijs en West-Europa en werden er vrijwel geen erediensten meer gevierd. De mobiele inrichting werd in het Bad Homburger slot bewaard. De Allerheiligenkerk is eigendom van de stad Bad Homburg en in 1947 wees de gemeenteraad de kerk toe aan de Russisch-orthodoxe Kerk in het Buitenland. Vanaf 1946 werd met behulp van een lid van de kerk en de orthohodoxe priester de inrichting weer teruggebracht naar de kapel. Vervolgens vond de heroprichting van de parochie plaats en tegenwoordig worden er weer regelmatig diensten in het Duitse en het Kerkslavisch gevierd. De orthodoxe gemeente van Bad Homburg vormt een onderdeel van de parochie van de orthodoxe Sint-Nicolaaskerk in Frankfurt am Main. Externe link (de) (ru) Website Russisch-orthodoxe gemeente, Frankfurt am Main
Cerkiew Wszystkich Świętych w Bad Homburg vor der Höhe

Cerkiew Wszystkich Świętych – cerkiew prawosławna w Bad Homburg vor der Höhe, wzniesiona w latach 1896–1899 według projektu Leontija Benoisa. Świątynia parafialna w eparchii berlińskiej i niemieckiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Historia Cerkiew w Bad Homburg powstała – podobnie jak szereg podobnych budynków na terenie dzisiejszych Niemiec – na potrzeby przyjeżdżających do uzdrowiska arystokratów rosyjskich. Uroczyste położenie kamienia węgielnego miało miejsce w październiku 1896 w obecności cara Mikołaja II, jego żony Aleksandry Fiodorowny i jej siostry wielkiej księżnej Elżbiety. Projekt budynku wykonał Leontij Benois, natomiast pracami budowlanymi kierował miejscowy architekt Louis Jacobi. Prace zostały zakończone w trzy lata później, cerkiew poświęcono we wrześniu 1899. Świątynia nie była siedzibą parafii, ale obiektem pomocniczym parafii działającej przy cerkwi Świętych Konstantyna i Heleny w Berlinie. Nabożeństwa odbywały się w niej tylko w okresie letnim, gdy w mieście przebywali kuracjusze rosyjscy. Odprawiali je duchowni przybyli z Rosji lub z cerkwi w Wiesbaden, Berlinie lub Stuttgarcie. W czasie I wojny światowej obiekt został całkowicie zamknięty, a ikonostas wyniesiony do muzeum regionalnego. W latach 1922–1930 cerkiew podlegała Zachodnioeuropejskiemu Egzarchatowi Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Po przejściu jego zwierzchnika metropolity Eulogiusza pod jurysdykcję patriarchy Konstantynopola cerkiew w Bad Homburg również znalazła się w Zachodnioeuropejskich Egzarchacie Parafii Rosyjskich. De facto jednak nabożeństwa w cerkwi praktycznie się nie odbywały z powodu zmniejszenia się rosyjskiej społeczności Bad Homburg. W 1947 cerkiew przeszła do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Jednak już w latach 50. na nowo zaprzestano odprawiania w niej regularnych nabożeństw i przywrócono je od 1981. W latach 70. budynek został wyremontowany. Architektura Cerkiew znajduje się w obrębie parku zdrojowego. Naśladuje ona wygląd rosyjskiej szesnastowiecznej architektury sakralnej. Budowla miała pomieścić 60 osób. Budynek wznosi się na wysokość 18 metrów, jest zbudowany z czerwonej cegły. Jest bogato dekorowany z zewnątrz – poniżej poziomu dachu znajduje się złocony fryz z motywami geometrycznymi i florystycznymi. Półkoliste okna są ozdobnie obramowane. Wejście do cerkwi prowadzi przez drzwi z portalem opartym na dwóch kolumnach. Ponad nimi znajduje się mozaika z postacią Chrystusa Pantokratora. Cerkiew posiada pojedynczą cebulastą złoconą kopułę z krzyżem prawosławnym. Oryginalne wyposażenie cerkwi, oprócz dębowego ikonostasu wykonanego w Petersburgu, nie zachowało się do naszych czasów i zostało uzupełnione w 1981. Bibliografia R. Thöle, Orthodoxe Kirchen in Deutschland, Vandenhoeck&Ruprecht 1997, ISBN 3-525-87174-0 Opis cerkwi na stronie Bad Homburg