NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Les Bains des Docks

Les Bains des Docks désignent un complexe aquatique de la ville du Havre en Seine-Maritime, France. Conçu par les ateliers de l'architecte Jean Nouvel (Mirco Tardio, Julie Fernandez, Felix Medina), et mis en lumière par Odile Soudant, le bâtiment est inauguré le 17 juillet 2008. D'une surface totale de plus de 5 000 m2 (dix bassins, dont un bassin olympique en extérieur), il s'inspire du concept des thermes romains. Sa construction nécessite deux ans de chantier et coûte 22,4 millions d'euros. Souffrant dès les premières semaines d'ouverture de nombreuses malfaçons (mosaïques décollées, infiltrations d'eau, fissurations...), le site est fermé pour travaux le 6 janvier 2013, pour une période de huit mois et un coût supplémentaire de sept millions €. La réouverture est annoncée pour le 7 août 2013 et les travaux de réfection coûtent 7,8 millions d'euros. Depuis la réouverture du site en 2013, la fréquentation est en forte hausse : 321 611 entrées en 2014 contre 294 026 entrées en 2011 (meilleure année quant à la fréquentation). Les sols repris en totalité donnent pleinement satisfaction et l'esthétique des lieux a été préservée. La CODAH a confié en juillet 2013 pour la deuxième fois et pour 7 ans la gestion du centre à la société Vert Marine, société leader dans la gestion déléguée de centres aquatiques et patinoires en France. La gestion des bains des docks est désormais confiée à Prestalis[réf. nécessaire]. En juin 2018, quelques jours avant la date anniversaire des 10 ans du complexe aquatique, The Telegraph fait figurer les Bains des Docks parmi les piscines urbaines les plus cools du monde. Description Le projet s'inscrit dans un vaste programme de revitalisation du port du Havre. La nouvelle marina accueille le complexe aquatique formée d'une piscine à ciel ouvert de 50 m, une piscine intérieure et des installations de balnéothérapie. Derrière une façade sombre, des espaces intérieurs sont constitués d'éléments géométriques blancs, avec des coupes et des vues sur les autres espaces. La zone de baignade pour les enfants présente un coin repos d'un rouge vif qui contraste avec le blanc prédominant des autres environnements. Notes et références Liens externes Site officiel [image] Galerie de photographies de l'intérieur du bâtiment par Clément Guillaume sur Flickr Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la natation Portail du Havre
Lycée Corneille

Das Lycée Pierre-Corneille in der nordfranzösischen Hafenstadt Rouen ist eine 1593 von Jesuiten gegründete Mittelschule, aus der etliche weltweit bekannte Absolventen hervorgingen. Die ursprünglich kirchlich geführte Schule wurde wie viele andere durch das Gesetz zur Trennung von Kirche und Staat im Jahr 1905 verstaatlicht. Lehrer Absolventen Weblinks Website der Schule (frz.), abgerufen am 24. Mai 2014
Lycée Pierre-Corneille

The Lycée Pierre-Corneille (French pronunciation: [lise pjɛʁ kɔʁnɛj]; also known as the Lycée Corneille) is a state secondary school located in the city of Rouen, France. Founded by the Jesuits in 1593, the school was secularized following the 1905 French law on the Separation of the Churches and the State, and is today non-religious and governed by the French Ministry of Education. The school adopted the name of the playwright Pierre Corneille in 1873, and was classified as a national heritage site in December 1985. Origins The Protestant Reformation in the 16th century inspired the Archbishop of Rouen, Charles, Cardinal de Bourbon, to create a school to educate the children of the aristocracy and bourgeoisie in accordance with the purest doctrinal principles of Roman Catholicism. The school opened in 1593, run by the Jesuits and known initially as the Collège de Bourbon. From 1595 to 1604, teaching ceased because of Jesuit expulsions. Between 1614 and 1631, the gatehouse and chapel were built. By 1662, the lycée taught two thousand pupils. The chapel was opened in 1631, although the foundation stone was laid in 1614 by Marie de Médicis, the widow of King Henri IV of France. The chapel combines both late gothic and classical architectural styles in its 52-meter nave. It became a listed building in 1908. In 1762, the school became known as the Collège Royal after the Jesuits had been expelled from France. After the French Revolution, influenced by the ideas of the Age of Enlightenment, the school became associated with the 'Ecole Centrale'; the study of humanities was reduced in favour of a broader-based curriculum. After 1803 it became known as the 'Lycée Impérial' and taught humanities and mathematics following the principles and discipline of the Napoleonic Code. Successful students were awarded the Baccalauréat and subjects increased to include languages and Natural Sciences. The school then developed a two-year 'post baccalaureate' curriculum that enabled entry to the Grandes écoles. In 1873, the Lycée was renamed 'Lycée Pierre-Corneille' in honour of the alumnus, the 17th century writer and academic, Pierre Corneille. At this time the petit lycée was added for younger pupils. In 1890, the sports club Les Francs Joueurs was founded. Since 1918 the school has run a Norwegian 'college' that houses typically twenty-four boys for three years each. This was developed as an international peace-building initiative after World War I. In 2018, Queen Sonja of Norway visited the school to mark the centenary of the scheme, with Brigitte Macron and Rolf Einar Fife. During World War I, it served as a military hospital. In World War II, it was commandeered by the German army, and was then bombed in September 1942 and on April 19, 1944. Today it educates students in preparation for university and Grandes écoles. People Alumni Teachers See also List of Jesuit sites References
Ліцей П'єра Корнеля

Ліцей П'єра Корнеля — державний заклад середньої освіти, розташований у місті Руані, Франція. Заснована єзуїтами в 1593 році, ця школа була секуляризована після французького закону 1905 року про відокремлення церкви від держави, і сьогодні є нерелігійною та керується Міністерством освіти Франції. Школа носить ім'я драматурга П'єра Корнеля з 1873 року. У грудні 1985 року була класифікована як об'єкт національної спадщини. Історія Протестантська Реформація у XVI столітті надихнула архієпископа Руана, кардинала Шарля де Бурбона, на створення школи для навчання дітей аристократії та буржуазії «відповідно до найчистіших доктринальних принципів римо-католицизму». Школу відкрили у 1593 році під керівництвом єзуїтів і спочатку вона була відома як Колеж де Бурбон. З 1595 по 1604 рік навчання припинилося через вигнання єзуїтів. Між 1614 і 1631 роками було збудовано браму та каплицю. До 1662 року в ліцеї навчалося дві тисячі учнів. Каплицю було відкрито в 1631 році, хоча наріжний камінь ще в 1614 році заклала Марія Медічі, вдовою короля Франції Генріха IV. Каплиця має 52-метровий неф і поєднує в собі пізньоготичний та класичний архітектурні стилі. У 1908 році вона стала пам'яткою архітектури. У 1762 році школа стала відома як Королівський Колеж після вигнання єзуїтів з Франції. Після Французької революції, під впливом ідей епохи Просвітництва, школа стала асоціюватися з так званими «центральними школами» «Ecole Centrale»: які прийшли на зміну колишніх колежів і релігійних шкіл; вивчення гуманітарних наук було скорочено на користь ширшої навчальної програми. Після 1803 року школа ствла відома як «Імперський ліцей», де викладали гуманітарні науки та математику, дотримуючись принципів та дисципліни наполеонівського кодексу. Успішним учням присуджували ступінь бакалавра, а перелік предметів розширили, додавши іноземні мови та природничі науки. Згодом школа розробила дворічну програму навчання після бакалаврату, яка дозволяла вступ до так званих великих шкіл (Grandes écoles). У 1873 році ліцей було перейменовано на честь його випускника Ліцей П'єра Корнеля, видатного французького драматурга XVII століття. У цей час було відкрито малий ліцей для молодших учнів. У 1890 році було засновано спортивний клуб «Вільні гравці» (Les Francs Joueurs). З 1918 року при школі діяв норвезький гуртожиток (так званий «коледж»), у якому зазвичай проживали двадцять чотири хлопці протягом трьох років. Відкриття такого гуртожитку для юних норвежців було пов'язано з міжнародною ініціативою з розбудови миру після Першої світової війни. У 2018 році королева Норвегії Соня відвідала школу, щоб відзначити сторіччя цієї програми, разом з Бріджит Макрон та Рольфом Ейнаром Файфом. Під час Першої світової війни ліцей Корнеля слугував військовим шпиталем. Під час Другої світової війни його захопила німецька армія, а потім бомбардували у вересні 1942 року та 19 квітня 1944 року. Нині тут навчаються учні, які готуються до вступу до університетів та інших вищих навчальних закладів. Видатні діячі, пов'язані з ліцеєм Випускники Вчителі Посилання
Maison du Temps Jadis

La Maison du Temps Jadis est un monument de la ville de Vernon dans l'Eure. Histoire La bâtisse date de 1450-1460. Elle a été épargnée par les bombardements de juin 1940, de la même façon que subsiste la collégiale Notre-Dame dont elle est séparée par l'étroite rue Saint-Sauveur. Elle est classée au titre des monuments historiques depuis 1924. Située à hauteur de la place Adolphe-Barette (un maire historique) le long de la rue Carnot, soit face à l'hôtel de ville, elle a pendant plusieurs années abrité un office du tourisme. Références Voir aussi Article connexe Liste des monuments historiques de l'Eure (J-Z) Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail de l’Eure Portail des monuments historiques français
Manoir de Villers

Le manoir de Villers est un manoir situé sur la commune de Saint-Pierre-de-Manneville, dans le département de la Seine-Maritime. Les façades et toitures du corps de logis, ainsi que la chapelle font l’objet d’une inscription au titre des monuments historiques depuis le 6 août 1997. Historique Le manoir de Villers était à l'origine une « maison de maître » construite en 1581, et faite en pierre de Caumont, avec un étage à pans de bois et recouverte de petites tuiles. En 1764, Antoine-Michel Blondel, seigneur de Berthenonville, contrôleur en la Chancellerie près le Parlement de Normandie, acquiert la seigneurie de Villers. Il la lègue en 1784 à son neveu, Michel-Louis Mery, premier échevin de Rouen (frère de l'abbé Claude Nicolas François Mery de Berthenonville, vicaire-général du diocèse de Bayeux et grand-père d'Édouard Mery). Mery de Villers acquiert également en 1786 le château voisin de Bellegarde, qu'il transmet à son fils Michel-Alexandre Mery, conseiller-maître en la Chambre des comptes de Normandie et conseiller municipal de Rouen. Il connut de nombreuses transformations au cours des siècles, jusqu'à devenir ce grand manoir néo-normand aux toitures inspirées des plus belles maisons de Rouen et aux façades habillées d'un curieux trompe-l'œil, réalisation de l'architecte Charles Lassire. Parc Le parc du manoir possède le label Jardin remarquable. Galerie Notes et références Bulletin de la Commission des antiquités de la Seine-Maritime, Volumes 25 à 26, 1966 Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux et manoirs de la Seine-Maritime Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime Liste des jardins portant le label « jardin remarquable » Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des châteaux de France Portail de la Seine-Maritime Portail des monuments historiques français Portail du jardinage et de l’horticulture
Abadia de Bec

L'Abadia de Bec és una abadia catòlica benedictina que actualment pertany a la congregació de Santa Maria de Monte Oliveto, a Le Bec-Hellouin, prop de Brionne (Normandia, França). Fou fundada el 1034 per Herluin, cavaller del comte Gilbert de Brionne. Amb l'arribada de l'italià Lanfranc, prior i mestre de l'escola monàstica, i posteriorment d'Anselm de Canterbury, Bec es convertí en un dels principals focus de la vida intel·lectual del segle xi. El futur papa Alexandre II hi estudià el 1050, així com diversos legats i bisbes. Durant prop de mil anys, l'abadia de Bec ha estat lligada històricament a la Catedral de Canterbury, a qui ha donat tres arquebisbes. La Revolució Francesa la deixà en ruïnes, però a partir del 1840 fou inclosa en el catàleg de monuments històrics de França. Actualment està sota gestió del centre dels monuments nacionals. Recuperà el 1948 la vida monàstica gràcies als monjos benedictins. El 1996 el monjo Paul-Emmanuel Clénet en va ser elegit abat. L'abadia es compon actualment de la sala capitular, el claustre (segle xvii) i els edificis conventuals (segle xviii). De la gran església de l'abadia (segle xiv) només en queden els fonaments, l'església actual es troba a l'antic refrectori. El conjunt està presidit per la torre de Sant Nicolau del segle xv. Referències
Abadía de Bec

La abadía de Bec (en francés: abbaye Notre-Dame du Bec) es una abadía católica benedictina que actualmente pertenece a la congregación de Santa María de Monte Oliveto y situada en Le Bec-Hellouin, cerca de Brionne, Eure, Normandía, Francia. Fue fundada en 1034 por Herluin, caballero de Gilberto de Brionne. Con la llegada del italiano Lanfranco, prior y maestre de la escuela monástica, y posteriormente de Anselmo de Canterbury, Bec se convirtió en uno de los principales focos de la vida intelectual del siglo XI. El futuro papa Alejandro II estudió en ella hacia 1050, así como varios legados y obispos. Durante cerca de mil años, la abadía de Bec ha estado ligada históricamente a la catedral de Canterbury, a la que ha dado tres arzobispos. La revolución francesa la dejó en ruinas, pero a partir de 1840 fue incluida en el catálogo de monumentos históricos de Francia. Actualmente está bajo gestión del Centro de los monumentos nacionales.​ Recuperó en 1948 su vida monástica gracias a los monjes benedictinos, siendo desde 1996 el abad Paul-Emmanuel Clénet. La abadía se compone actualmente de la sala capitular, el claustro (siglo XVII) y los edificios conventuales (siglo XVIII). De la gran iglesia de la abadía (siglo XIV) únicamente quedan los cimientos, por lo que la iglesia actual se encuentra en el antiguo refectorio. El conjunto está presidido por la torre de San Nicolás (siglo XV). Referencias Bibliografía Abbaye Notre-Dame du Bec, Moisenay : Éditions Gaud, 1999 ISBN 978-2-84080-046-0. Adolphe-André Porée, Histoire de l’abbaye du Bec, Évreux : Impr. Hérissey, 1901, Bruxelles : Culture et civilisation, 1984, 2 vol. Claude Jolly (dir.), Histoire des bibliothèques françaises t. II : Les bibliothèques sous l’Ancien Régime, 1530-1789, Paris : Promodis, 1988, pp. 29–43, « les bibliothèques bénédictines » ISBN 978-2-903181-68-0. Marcel Baudot, Normandie bénédictine, Les amis du bec Hellouin, 1979. André Poupet, L'Abbaye du Bec au temps des chevaux 1790-1948, Les Ateliers du Bec, 1998 ISBN 978-2-908109-04-7.
Abbazia di Notre-Dame du Bec

L'abbazia del Bec (Francese: Abbaye Notre-Dame du Bec) a Le Bec-Hellouin, in Normandia, Francia, è un sito monastico benedettino nel dipartimento di Eure e sorge in una valle a metà strada tra le città di Rouen e Le Havre. Prima fondazione L'abbazia fu fondata nel 1039 da Erluino (Herluin o Hellouin), cavaliere Normanno che nel 1031 lasciò la corte di Gilberto di Brionne per dedicarsi alla vita monastica. Il comune di Le Bec-Hellouin conserva il suo nome. Secondo la tradizione, la leggenda eponima dell'Abbazia narra della reliquia del guanto di Nicodemo, intriso del sangue di Cristo e chiuso nel becco di un uccello. Nel 1042, con l'arrivo di Lanfranco di Canterbury, il monastero divenne il principale centro di vita intellettuale dell'XI secolo. Lanfranco, già famoso per la scuola di lettere ad Avranches, dopo la decisione di farsi monaco, scelse di insegnare come abate presso l'abbazia. La fama dei suoi insegnamenti attirò numerosi allievi tra i quali nel 1059 anche Anselmo d'Aosta. Nel 1062 Lanfranco lasciò il monastero per diventare abate a Caen e successivamente arcivescovo di Canterbury. Gli succedette come priore e maestro di scuola Anselmo, che diventerà anch'egli arcivescovo di Canterbury. Il quinto abate Teobaldo di Bec seguì i predecessori a Canterbury. Molti vescovi, oltre al futuro papa Alessandro II si formarono alla scuola del Bec. I successori di Guglielmo il Conquistatore arricchirono l'abbazia con estesi possedimenti e altri beni in Inghilterra. Il villaggio - oggi un sobborgo di Londra - Tooting Bec fu così chiamato perché l'abbazia ne possedeva il terreno. L'abbazia fu danneggiata durante le Guerre di religione e seguì un lento declino tanto che dopo la rivoluzione francese non ne rimasero che rovine. Seconda fondazione Nel 1948 il sito fu restaurato e riaperto con il nome di Abbazia di Nostra Signora del Bec da alcuni monaci benedettini olivetani guidati da Dom Paul Grammont, del monastero di Mesnil-Saint-Loup. L'abbazia è nota per i suoi legami con l'Anglicanesimo ed è stata visitata da diversi arcivescovi di Canterbury. La biblioteca abbaziale è arricchita dal lascito del vescovo John Graham che ammonta ad oltre 5.000 opere concernenti l'Anglicanesimo. Elenco degli abati di Bec Gli abati di Bec furono: Note Voci correlate Lanfranco di Canterbury Anselmo d'Aosta Teobaldo di Bec Ivo di Chartres Stefano di Rouen Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'abbazia di Notre-Dame du Bec Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su abbayedubec.org. (EN) Abbazia di Notre-Dame du Bec, in Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company.
Opactwo Matki Bożej w Bec

Opactwo Notre Dame w Bec (fr. Abbaye Notre-Dame du Bec) – średniowieczny męski klasztor benedyktyński oliwetów w Bec-Hellouin, we Francji. Historia Opactwo ufundował w 1034 Herluin, jeden z rycerzy na dworze hrabiego Brionne. Po przybyciu do opactwa Lanfranka z Pawii, który stanął na czele przyklasztornej szkoły i został opatem klasztoru, a następnie Anzelma z Canterbury, Bec stało się jednym z większych ośrodków życia kulturalnego jedenastowiecznej Francji. Wymienioną szkołę ukończył papież Aleksander II, a także szereg biskupów i dostojników kościoła w kraju. Opactwo zaliczało się także do najbogatszych w kraju, jego przychody z ziem położonych w różnych regionach Francji stały się wręcz przysłowiowe. W czasie wojny stuletniej, mimo ufortyfikowania obiektu, opactwo zostało splądrowane przez wojska angielskie. Odbudowa, rozpoczęta w 1450, trwała blisko 70 lat. Od 1520 opactwo znajdowało się pod nadzorem królewskim i jego przełożeni byli mianowani przez samego monarchę, bez konsultacji ze społecznością zakonników. Bogactwo klasztoru jednak nie upadło; w wiekach XVI-XVIII sukcesywnie dokonywano remontów i rozbudowy kolejnych komponentów architektonicznego zespołu: kościoła, budynków gospodarskich i mieszkalnych. Życie monastyczne w Bec zostało gwałtownie przerwane w 1792, kiedy opactwo zostało zamknięte, a jego dotychczasowi mieszkańcy zmuszeni do opuszczenia obiektów. W 1802 opuszczone zabudowania opactwa zostały zamienione na magazyn wojskowy, zaś kościół klasztorny rozebrany na cegły. Dopiero w II połowie stulecia podjęto prace mające na celu ochronę zabytkowych zabudowań. W latach 30. XX wieku istniały plany ponownego oddania wyremontowanego budynku benedyktynom, jednak koncepcję tę udaremnił wybuch II wojny światowej, w czasie której w klasztorze rozlokowane zostało kilka jednostek wojskowych. Dopiero w 1948 do opuszczonego klasztoru, po jego wyremontowaniu, mogli wrócić zakonnicy (przybyli z Cormeilles-en-Parisis), którzy mieszkają w nim po dziś dzień. W 1949 w Bec powstała także żeńska wspólnota oblatek benedyktyńskich. Architektura Obecne opactwo jest zwartym kompleksem architektonicznym, jednopiętrowym, tworzącym zamknięty wielobok. Większość obiektów mieszkalnych pochodzi z XVII-XVIII wieku, z czasów ostatniej przedrewolucyjnej przebudowy opactwa. Wcześniejszy jest jedynie kapitularz. Nad całością dominuje gotycka wieża św. Mikołaja. Z dawnego kościoła klasztornego do naszych czasów nie zachowało się nic; obecny kościół pochodzi z lat 60. XIX wieku. Bibliografia Oficjalna strona opactwa. abbayedubec.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-07-09)]. Oficjalna strona klasztoru oblatek w Bec. catholique-evreux.cef.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-02-26)]. (kopia z Internet Archive)
Abadia de Bec

Abadia de Nossa Senhora de Bec (em francês: Abbaye Notre-Dame du Bec), conhecida simplesmente por Abadia de Bec, na região de Le Bec Hellouin, no passado uma das mais influentes abadias do Reino Anglo-Normando do século XII, é uma fundação monástica beneditina no departamento Eure a meio caminho entre Ruão e Bernay. Como todas as abadias, Bec preservou seus anais históricos, mas, num caso único, seus primeiros abades foram agraciados com biografias individuais pelo monge Milo Crispin. Por causa da influência da abadia nos dois lados do canal, estas "vitae" por vezes revelam informações históricas de grande importância. Primeira fundação A abadia foi fundada em 1034 por Herluin, um cavaleiro normando que, por quatro anos antes, havia deixado a corte de Gilberto, conde de Brionne, para se dedicar à vida consagrada: a comuna de Le Bec Hellouin preserva até hoje seu nome. Cento e trinta e seis monges viveram ali enquanto Herluin estava no comando. Com a chegada de Lanfranco de Pavia, Bec tornou-se um centro da vida intelectual do século XI. Já famoso por suas aulas em Avranches, Lanfranco veio para lecionar como prior e mestre da escola monástica, mas partiu em 1062 para se tornar abade na Abadia de Santo Estêvão, Caen, e depois arcebispo de Cantuária. O abade seguinte foi Anselmo, que também assumiria a sé de Cantuária; o mesmo se repetiria com o quinto abade, Teobaldo de Bec. Muitos distintos membros do clero, provavelmente incluindo o futuro papa Alexandre II e Santo Ivo de Chartres, estudaram em Bec. A "Vita" do fundador ("Vida Herluini") foi escrita por Gilberto Crispin, abade de Westminster. Lanfranco também escreveu uma biografia de Herluin e de outros quatro abades em sua "Chronicon Beccense", publicada pela primeira vez em Paris em 1648. Os seguidores de Guilherme, o Conquistador, apoiavam a abadia, enriquecendo-a com enormes propriedades na recém-conquistada Inglaterra. Bec também possuía e administrava o Priorado de São Neots e diversas outras fundações inglesas, incluindo o Priorado de Goldcliff, em Monmouthshire, fundado em 1113 por Roberto de Chandos. A vila de "Tooting Bec", hoje um subúrbio de Londres, tem este nome por ter se desenvolvido em terras da abadia. A Abadia de Bec foi danificada durante as Guerras Religiosas e se arruinou completamente durante a Revolução Francesa, com apenas a Tour Saint-Nicolas ("Torre de São Nicolau"), construída no século XV, sobrevivendo do mosteiro medieval. Segunda fundação Em 1948, a abadia foi refundada com o nome de Abbaye de Notre-Dame du Bec ("Abadia de Nossa Senhora de Bec") por monges olivetanos liderados por Dom Grammont, que liderou algumas reformas no local. Ela é atualmente conhecida por suas ligações com o anglicanismo e tem sido visitada por sucessivos arcebispos de Cantuária. A biblioteca abriga a coleção de John Graham Bishop com mais de 5 000 obras sobre o anglicanismo. Ali também se produz uma cerâmica muito famosa na região. Lista de abades A lista a seguir contém todos os abades de 1034 até o final do século XVIII: Notas Referências Ligações externas