NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Philemon-Kirche

Die evangelisch-lutherische Philemon-Kirche im Hamburger Stadtteil Hummelsbüttel befindet sich am Poppenbütteler Weg 97 Ecke Tegelsbarg, neben dem Sportplatz Tegelsbarg. Namengebend ist Philemon, Gastgeber einer urchristlichen Hausgemeinde in Kolossai, an den der Apostel Paulus einen im Neuen Testament enthaltenen kurzen Brief sandte. Diese Kirche ist die jüngste von drei Kirchengebäuden der Kirchengemeinde Poppenbüttel. Am 20. September 1968 wurde auf dem feuchten Wiesengrundstück der Grundstein für ein vom Architekten Friedhelm Grundmann entworfenes Gemeindezentrum gelegt. Propst Willi Schwennen weihte am 30. November 1969 das „Ev. luth. Philemon-Gemeinde-Zentrum Poppenbüttel West“ ein. 1978 wurde das Gemeindezentrum zur Predigtstelle mit sonntäglichem Gottesdienst. Im Folgejahr wurde es umgebaut, und am 28. September 1980 weihte Bischof Hans-Otto Wölber die zum Gemeindezentrum gehörige Kirche. Sie trägt seit 1991 den offiziellen Namen „Philemon-Kirche“. Der kleine Glockenturm, der eine gestiftete Schiffsglocke birgt, wurde 1994 fertiggestellt, und im gleichen Jahr erhielt der Kirchsaal ein Glasfenster von Holm Lilie. Auf der westlichen Seite des Kirchengrundstückes wurde zum Jahreswechsel 2021/22 das sogenannte „Haus mit Sozialbindung“ fertiggestellt. Es beherbergt als Mieter die Erziehungshilfe e.V., die Familienbildungsstätte, das Theodor-Wenzel-Haus (Wohnen für Alleinerziehende) und die Jugendhilfe (Jugendwohnungen). Weblinks Kirche Poppenbüttel: die Philemon-Kirche (eigene Homepage)
Археологический музей Гамбурга

Археологический музей Гамбурга (нем. Archäologisches Museum Hamburg, до 2009 года — Helms-Museum) — археологический музей, расположенный в Гамбурге, Германия. В нём собраны археологические находки, сделанные на территории Гамбурга, а также в районе Харбург в Нижней Саксонии. Основу коллекции составляют находки, относящиеся к доисторическому и средневековому периодам Северной Германии, а также на истории бывшего города Харбург (ныне район в Гамбурге). В распоряжении музея два крупных выставочных пространства — главное здание, которое музей делит с театром, и второе здание неподалеку, где расположена постоянная археологическая выставка и учебные заведения. Кроме того, музей поддерживает как внешние филиалы выставочную площадь Bischofsturm (Епископскую башню) XII века в старом городе Гамбурга, археологическую тропу Fischbeker Heide в Нойграбен-Фишбек и городище VIII века Холленштедта. Собрание В собрании музея более 2,5 миллионов объектов, в основном локальные находки эпохи палеолита, неолита, бронзового и железного веков, периода миграций и Раннего Средневековья. В 2009 году открылась новая постоянная археологическая выставка, структурированная в следующих предметных областях: материалы, еда, насилие, смерть, инновации и мобильность. В музее более 160 больших стеклянных витрин, в которых представлены различные аспекты культурного развития человечества за последние 40 тысяч лет. Также посетителям предоставляется информация о методах работы сотрудников музея и археологов. Среди самых знаменитых экспонатов: весло из Дувензе, складной стул из Даензена, хлеб из Овельгённе, лошадиное погребение из Вульфзена, брошь из Тангендорфа и брошь из Машена. Примечания Литература Articus, Rüdiger; Brandt, Jochen; Först, Elke; Krause, Yvonne; Merkel, Michael; Mertens, Kathrin; Weiss, Rainer-Maria. Archaeological Museum Hamburg Helms-Museum: A short guide to the Tour of the Times (англ.). — Hamburg, 2013. — Vol. 103. — (Archaeological Museum Hamburg publication | Helms-Museum). — ISBN 978-3-931429-24-9. Ссылки Официальный сайт AMH-Guide — Archaologisches Museum Hamburg электронный гид для iTunes
Mezinárodní soud pro námořní právo

Mezinárodní soud pro mořské právo (The International Tribunal for the Law of the Sea – ITLOS) je mezivládní organizace vytvořená na základě Úmluvy Organizace spojených národů o mořském právu (UNCLOS), která byla podepsána 10. prosince 1982 v Montego Bay na Jamajce jako výsledek třetí konference Organizace spojených národů o mořském právu probíhající v letech 1962 až 1973. Tribunál sídlí v německém Hamburku. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mezinárodní soud pro námořní právo na Wikimedia Commons ITLOS oficiální stránky
Den Internationale Havretsdomstol

Den Internationale Havretsdomstol (engelsk: International Tribunal for the Law of Sea) er en international domstol, der blev oprettet i 1996 som følge af FN's havretskonvention. Domstolen, der har sæde i Hamburg i Tyskland, har 21 dommere tilknyttet og har til formål at afgøre havretlige tvister mellem de 158 medlemmer; 157 lande og FN. Medlemmerne har forpligtet sig til at følge domstolens afgørelser og domme, men domstolen har ingen juridisk mulighed for at gennemtvinge sine afgørelser. Domstolen har fra 1997 til 2007 haft 15 sager, de fleste vedrørende fartøjer. Eksterne henvisninger Den Internationale Havretsdomstols hjemmeside Arkiveret 3. april 2013 hos Wayback Machine
International Tribunal for the Law of the Sea

The International Tribunal for the Law of the Sea (ITLOS) is an intergovernmental organization created by the mandate of the Third United Nations Conference on the Law of the Sea. It was established by the United Nations Convention on the Law of the Sea, signed at Montego Bay, Jamaica, on December 10, 1982. The Convention entered into force on November 16, 1994, and established an international framework for law over all ocean space, its uses and resources. The ITLOS is one of four dispute resolution mechanisms listed in Article 287 of the UNCLOS. Although the Tribunal was established by a United Nations convention, it is not, as such, a United Nations agency. Even so, it maintains close links with the United Nations and in 1997 the Tribunal concluded an Agreement on Cooperation and Relationship between the United Nations and the International Tribunal for the Law of the Sea, which establishes a mechanism for cooperation between the two institutions. The Tribunal is based in Hamburg, Germany. The Convention also established the International Seabed Authority, with responsibility for the regulation of seabed mining beyond the limits of national jurisdiction, that is beyond the limits of the territorial sea, the contiguous zone and the continental shelf. As of July 2024, there are currently 157 signatories, 169 participant states plus the European Union. As of December 2022, holdouts included the United States and Iran. Composition According to its founding statute, the Tribunal has a set of 21 judges who serve from a variety of states parties, "according to a method that intends to assure an equitable geographical representation". At the request of Chile and the European Union, the Tribunal set up a special chamber composed of five judges to deal with the Case concerning the Conservation and Sustainable Exploitation of Swordfish Stocks in the South-Eastern Pacific Ocean (Chile/European Community). By agreement of the parties Ghana and Ivory Coast, the Tribunal formed a special chamber composed of five judges to deal with the Dispute concerning Delimitation of the Maritime Boundary between Ghana and Côte d'Ivoire in the Atlantic Ocean (Ghana/Côte d'Ivoire). By agreement of the parties Mauritius and Maldives, the Tribunal formed a special chamber of seven permanent judges and two ad hoc judges to deal with the Dispute concerning Delimitation of the Maritime Boundary between Mauritius and Maldives in the Indian Ocean (Mauritius/Maldives). Seats Disputes referred to the International Tribunal for the Law of the Sea or one of its chambers can be heard in Germany or in Singapore. So far, no case has been heard outside Germany. Current judges Former judges Cases References External links Official website International Foundation for the Law of the Sea "Privileges and Immunities", ITLOS
Tribunal Internacional del Derecho del Mar

El Tribunal Internacional del Derecho del Mar es un órgano judicial establecido en la Convención de las Naciones Unidas sobre el Derecho del Mar, firmada en 1982 en Jamaica. Tiene su sede en la Ciudad Libre y Hanseática de Hamburgo, Alemania.​​ El Tribunal funciona de conformidad con las disposiciones de la Convención del Mar (básicamente, Parte XV y la Sección 5 de la Parte XI) y de su Estatuto, que figura en el Anexo VI de la Convención, desde 1996.​ Composición El Tribunal se compone de 21 miembros independientes, elegidos entre personas que gocen de la más alta reputación por su imparcialidad e integridad y sean de reconocida competencia en materia de derecho del mar». Los miembros del Tribunal desempeñan sus cargos por nueve años y pueden ser reelegidos.​ En la composición del Tribunal se busca garantizar la representación de los principales sistemas jurídicos del mundo y una distribución geográfica equitativa.​ No puede tener dos miembros que sean nacionales del mismo Estado. Para estos efectos, toda persona que pueda ser tenida por nacional de más de un Estado será considerada nacional del Estado en que habitualmente ejerza sus derechos civiles y políticos. Asimismo, no puede haber menos de tres miembros por cada uno de los grupos geográficos establecidos por la Asamblea General de las Naciones Unidas.​ Actualmente (2005) tiene 5 miembros de Asia, 4 de Europa occidental y otros Estados, 4 de América Latina y el Caribe, 5 de África, y 3 de Europa oriental.​ Estructura El Tribunal ha constituido cuatro salas permanentes: Sala de Controversias de los Fondos Marinos, integrada por once miembros, y con competencia exclusiva y preferente; Sala de Procedimiento Sumario, integrada por cinco miembros; Sala de Controversias de Pesquerías, integrada por nueve miembros, y Sala de Controversias del Medio Marino, integrada por nueve miembros.​ Además, posee diversos Comités, que tienen como objetivo permitir llevar eficazmente sus tareas: Comité de Presupuesto y Finanzas, Comité sobre el Reglamento y la Práctica Judicial, Comité sobre el Personal y la Administración, Comité sobre Biblioteca y Publicaciones, Comité de Edificios y sistemas electrónicos y Comité de relaciones públicas. Jueces Fuente: Tribunal Internacional del Derecho del Mar.​ Casos Fuente: Tribunal Internacional del Derecho del Mar.​ Véase también Corte Internacional de Justicia Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Tribunal Internacional del Derecho del Mar. Tribunal Internacional del Derecho del Mar (en inglés y francés)
Tribunal international du droit de la mer

Le Tribunal international du droit de la mer (TIDM), en anglais : International Tribunal for the Law of the Sea (ITLOS), est un organe judiciaire indépendant, créé par la Convention des Nations unies sur le droit de la mer en 1982 mais qui n'est officiellement entré en fonction qu'en octobre 1996. Son siège est à Hambourg, en Allemagne. Sur les aspects sous-marins, il complète le travail de l'autorité internationale des fonds marins, également sous l'égide de l'Organisation des Nations unies (ONU). Historique Dans le cadre de la Troisième Conférence des Nations unies sur le droit de la mer, et après plusieurs années de négociations pouvant porter sur la nature-même des institutions d'arbitrage des litiges maritimes internationaux (nouvelle organisation ou chambres ad hoc affiliées à des organisations déjà existantes), il fut décidé de créer un Tribunal international du droit de la mer. Par un vote du 21 août 1981, Hambourg fut désignée pour y accueillir son siège, au détriment des candidatures des Bermudes, du Portugal (Lisbonne), et de la Yougoslavie. Mission Le Tribunal international du droit de la mer instruit et juge les différends auxquels pourraient donner lieu l'interprétation et l'application de la Convention. Il confirme que le droit applicable aux navires est celui de l'État du pavillon. Fonctionnement Il est installé à Hambourg, en Allemagne, et se compose de 21 juges élus au scrutin secret par les États parties à la convention, choisis pour leur compétence en matière maritime et assistés de 38 employés. Principaux arrêts TIDM 1999 Affaire Saïga : dans l'arrêt, le TIDM affirme que l'octroi de pavillon était opposable de plein droit aux États. Quand l'État accorde un pavillon, il doit exercer un droit substantiel sur les navires. L'article 91 précise qu'« il doit exister un lien substantiel entre l'État et le Navire », certains l'avaient interprété comme la possibilité de lutter contre les pavillons de complaisance, interdisant toute immatriculation dans un État n'ayant pas de lien de rattachement, cette interprétation a été rejetée. Avis Le 21 avril 2024, répondant à une question posée en 2022 par la Commission des petits États insulaires (Cosis), le tribunal rend un avis consultatif concluant à l’obligation des États de protéger et de préserver les océans de la planète des effets du changement climatique. Notes et références Voir aussi Articles connexes Autorité internationale des fonds marins Convention des Nations unies sur le droit de la mer Droit de la mer Liens externes Site du TIDM Leslie-Anne Duvic-Paoli (2011), La Convention des Nations unies sur le droit de la mer, instrument de régulation des relations internationales par le droit, Ed. L'Harmattan, octobre 2011. Le rôle du Tribunal international du droit de la mer dans la protection du milieu marin - Sur le site de la Société québécoise de droit international - (Document PDF). Portail de l’Organisation des Nations unies Portail du droit Portail du monde maritime Portail des relations internationales
Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza

Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza – sąd międzynarodowy rozstrzygający spory i wnioski dotyczące statków morskich oraz eksploatacji przez człowieka obszarów morskich, w tym dna morskiego. Został utworzony na podstawie Aneksu VI do Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 10 grudnia 1982 stanowiącego Statut Międzynarodowego Trybunału Prawa Morza. Trybunał ma swoją siedzibę w Hamburgu (art. 1 Aneksu). W skład Trybunału wchodzi 21 członków (art. 2 Aneksu) wybieranych na dziewięcioletnią kadencję, z możliwością ponownego wyboru w procedurze ustalonej przez państwa-strony Konwencji (art. 5 Aneksu). Wśród członków może być najwyżej obywatel tego samego państwa (art. 3 Aneksu). Wybory odbywają się podczas spotkania delegatów państw-stron (dwie trzecie stron stanowi quorum), zwołanego przez Sekretarza Generalnego ONZ przy pierwszych wyborach i zgodnie z procedurą ustaloną przez państwa-strony w następnych wyborach (art. 4 Aneksu). Członkom przysługują przywileje i immunitety dyplomatyczne (art. 10 Aneksu). Członkowie wybierają spośród siebie Prezesa i Wiceprezesa na trzy lata z możliwością ponownego wyboru oraz Sekretarza i innych urzędników (art. 12 Aneksu). Spośród Polaków na sędziów Trybunału wybrano m.in. Stanisława Pawlaka (2005–2023) oraz Konrada Marciniaka (od 2023). W ramach struktur Trybunału funkcjonuje stała Izba Sporów Dotyczących Dna Morskiego (art. 14 Aneksu). Ponadto Trybunał może sam tworzyć izby dla rozpoznawania określonych kategorii sporów oraz, na wniosek stron, izbę dla rozpoznania określonego sporu (art. 15 Aneksu) Do właściwości Trybunału należą wszelkie spory i wnioski, które zostały mu przedłożone zgodnie z Konwencją, oraz wszelkie sprawy wyraźnie przewidziane w jakiejkolwiek innej umowie przyznającej właściwość Trybunałowi (art. 21 Aneksu). Orzeczenie Trybunału jest ostateczne (art. 33 Aneksu). Od swojego powstania Trybunał rozstrzygał w 30 sprawach. Pierwsza sprawa, Saint Vincent and the Grenadines v. Guinea, wpłynęła w 1997. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Trybunału (j. angielski lub j. francuski) Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 w ISAP Międzynarodowe prawo morza Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza rozstrzygnął zadawniony spór między Birmą a Bangladeszem o granicę morską między tymi krajami.
Tribunal Internacional do Direito do Mar

Tribunal Internacional do Direito do Mar é um órgão jurisdicional previsto no Direito Internacional que atua como um mecanismo para solução de controvérsias marítimas, sendo previsto na Convenção das Nações Unidas sobre o Direito do Mar, também conhecida como Convenção de Montego Bay. Esta convenção estabeleceu o tribunal como uma entidade judicial independente, para dirimir ainda as disputas levantadas na interpretação e aplicação da convenção. A referida Convenção contém provisões relativas ao mar territorial, a zona contínua, a plataforma continental, a zona econômica exclusiva e o alto-mar, bem como prevê a proteção e preservação do meio ambiente marinho, a pesquisa científica marinha e o desenvolvimento e transferência de tecnologia marinha. O Tribunal funciona de acordo com as provisões da Convenção e do Estatuto do Tribunal, sendo o fórum central disponível para Estados, para organizações internacionais, e para entidades privadas, objetivando resolver as controvérsias sobre como a Convenção deve ser interpretada e aplicada. O presente Tribunal tem por sede a cidade de Hamburgo, Alemanha, mas pode exercer suas funções em qualquer local que considerar desejável. Referências
Internationella havsrättsdomstolen

Internationella havsrättsdomstolen (International Tribunal for the Law of Sea) är en internationell domstol som bildats som en följd av Förenta nationernas havsrättskonvention. Domstolen har varit verksam sedan oktober 1996. Enligt statuterna ska domstolen ha sitt säte och kansli i Hamburg, Tyskland. Muntliga förhandlingar äger rum i Hamburg men domstolen kan besluta om förhandling på annan plats. Medlemmar är 157 stater och en organisation, de Förenta nationerna. Medlemmarna har förbundit sig att följa domstolens beslut och domar. Någon juridisk möjlighet att genomdriva beslut och domar finns inte utan det förutsätts av staterna frivilligt följer dem. Domstolens officiella språk är engelska och franska. Budgeten är på 10 miljoner Euro för verksamhetsåret 2007 -2008. Kostnaderna för domstolsbyggnad och underhåll bedrivs till 80 % av Tyskland och till 20 % av staden Hamburg. Under åren 1997 – 2007 har domstolen prövat 15 fall, de flesta rörande fartyg eller båtar som uppbringats och kvarhållits av en stat under påstående av olika brott och överträdelser. Fotnoter
Hamburger Hochbahn

Hamburger Hochbahn AG (German pronunciation: [ˈhambʊʁɡɐ ˈhoːxbaːn]; HHA), founded in 1911, operates the underground system and large parts of the bus system in Hamburg, Germany. Its name comes from the initial name given to the Hamburg metro system, Hochbahn (German: elevated railway). History The HHA was founded by Siemens & Halske and AEG as a consortium on 27 May 1911. The first chairman was Albert Ballin. From 1919 until 1978, the HHA operated a large tram network, and from 5 December 1921 the HHA also operated the first motor buses in Hamburg. After the acquisition of the Straßen-Eisenbahn-Gesellschaft (SEG) in 1919 and the Hamburg-Altonaer-Centralbahngesellschaft AG in 1923, the HHA had a rolling stock of 865 power cars and 930 trailers by 1928. The length of tracks was 217.33 km. In 1970 the length of the lines were only 82.7 km, in 1978 they were 89.5 km with 80 stations. In 1965, HHA was one of the founding members of the Hamburger Verkehrsverbund (HVV). Operations HHA operates about 111 bus routes and four underground lines. In spite of the "U" for "underground", large portions, especially outside the inner city, run on the surface. Some parts of the underground, notably along the banks of River Elbe in the city centre, are elevated (hence the name "Hochbahn", "elevated railway"). Former Subsidiaries BeNEX GmbH was HHA's holding company for public transport corporations outside of Hamburg. The UK listed investment firm International Public Partnerships Limited (then known as Babcock & Brown Public Partnerships) acquired 49% of BeNEX in 2007, and the remaining 51% in 2019. Through BeNEX HHA owed 25.1% of the Metronom Eisenbahngesellschaft, a company operating commuter trains in northern Germany. Nordbahn Eisenbahngesellschaft, with Neumünster - Bad Segeberg - Bad Oldesloe railway in Schleswig-Holstein, was owned in joint venture with the AKN railway. Among others there were also the East German Railway plc (German: Ostdeutsche Eisenbahn; 50% ownership) and the Cantus Verkehrsgesellschaft, both joint ventures with other corporations. Notes The information in this article is based on its German equivalent External links Media related to Hamburger Hochbahn at Wikimedia Commons Official website (in English) Documents and clippings about Hamburger Hochbahn in the 20th Century Press Archives of the ZBW
Hamburger Hochbahn

Hamburger Hochbahn est une compagnie de transport public, fondée en 1911, qui exploite le métro de Hambourg et une grande partie du réseau de bus de Hambourg. Histoire Le 27 mai 1911, Hamburger Hochbahn est fondée par Siemens & Halske et AEG qui forment un consortium. De 1919 à 1978 Hamburger Hochbahn exploitait le réseau de tramways à Hambourg, le 5 décembre 1921 la compagnie utilise pour la première fois des autobus pour le transport public à Hambourg. En 1965, Hamburger Hochbahn est l'un des principaux fondateurs de Hamburger Verkehrsverbund, la régie des transports en commun de Hambourg. Réseau Exploitation Hamburger Hochbahn exploite un réseau de 120 lignes de bus et les quatre lignes de métro de Hambourg. Notes et références Notes Références Voir aussi Articles connexes Métro de Hamburg Liens externes Portail des entreprises Portail du métro Portail de Hambourg
Hamburger Hochbahn

Hamburger Hochbahn AG (HHA; lett.«ferrovia sopraelevata di Amburgo SpA») è una società pubblica tedesca che gestisce la metropolitana di Amburgo e buona parte della rete autobus della città tedesca. Storia L'Hamburger Hochbahn fu fondata come consorzio da Siemens & Halske ed AEG il 27 maggio 1911, con presidente del consiglio di amministrazione l'imprenditore Albert Ballin. Nel 1920 l'azienda iniziò a gestire la rete tranviaria di Amburgo, acquisita l'anno precedente tramite l'acquisto della società Straßen Eisenbahn Gesellschaft (SEG). Inoltre a partire dall'anno successivo iniziò a gestire la rete autobus della città tedesca. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Hamburger Hochbahn Collegamenti esterni (DE, EN) Sito ufficiale, su hochbahn.de. Blog ufficiale, su dialog.hochbahn.de. HOCHBAHN (canale), su YouTube. (EN) Opere riguardanti Hamburger Hochbahn, su Open Library, Internet Archive.
Hamburg Hauptbahnhof

Hamburg Hauptbahnhof er hovedbanegården i Hamburg, Tyskland. Hamburg Hauptbahnhof blev indviet i 1906. Forinden havde byen flere mindre stationer omkring byens centrum. Den første jernbane i byen åbnede i 1842. Stationerne i byen var Berliner Bahnhof (indviet 1846), Lübecker Bahnhof (indviet 1865), Klosterthor (indviet 1866) og Hannöverscher Bahnhof (indviet 1872). Den nye hovedbanegård blev bygget efter en konkurrence, der blev udskrevet i 1900. På det tidspunkt fandtes allerede Hauptbahnhof Altona, men indtil Groß-Hamburg-Gesetz blev vedtaget i 1937 var Altona stadig en selvstændig by. Der kører InterCityExpress-tog fra Hamburg Hauptbahnhof til København og InterCity til Aarhus. Eksterne henvisninger Billeder fra Hamburg Hauptbahnhof (tysk) Arkiveret 18. januar 2015 hos Wayback Machine