NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Davidwache

La Davidwache, erróneamente también llamada Davidswache, es la comisaría más pequeña y célebre de Alemania. Se encuentra ubicada en el barrio de Sankt Pauli de la ciudad portuaria de Hamburgo. Historia La comisaría ya existía desde 1840. La comisaría está emplazada en un distrito con tanta actividad que ya en 1867 tuvieron que aumentar la plantilla de policías. El edificio, que se acabó en 1914, fue diseñado por el arquitecto Fritz Schumacher, y está considerado patrimonio artístico. Pese a los múltiples cambios de nombre, la gente siguió llamándola "Davidwache". En 1970 se le concedió este nombre de forma oficial. Los arquitectos Bernhard Winking y Martin Froh ampliaron las instalaciones en 2003. El edificio obtuvo en 2004 la distinción como "Edificio del año" del gremio de arquitectos e ingenieros. Filmografía Su fama la debe además de su ubicación, a las series televisivas, películas y documentales que se rodaron allí como: Nur eine Nacht (1950), de Fritz Kirchhoff; Polizeirevier Davidswache (1964), de Jürgen Roland; Fluchtweg St. Pauli – Großalarm für die Davidswache (1971), de Wolfgang Staudte; Großstadtrevier, serie de Televisión. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Davidwache. Historische Fotos und Innenaufnahmen der Davidwache Guía de Hamburgo
Deichtorhallen

Els Deichtorhallen a Hamburg, Alemanya, són un dels centres d'art més importants d'Europa per a l'art i la fotografia contemporània. Els dos edificis històrics que daten 1911-1913 són edificis icònics, amb les seves estructures obertes d'acer i vidre. Des de 2011, els dos edificis de la interfície de Kunstmeile i Hafencity de Hamburg s'han complementat amb un satèl·lit al Sammlung Falckenberg. Referències
Deichtorhallen

The Deichtorhallen in Hamburg, Germany, is one of Europe's largest art centers for contemporary art and photography. The two historical buildings dating from 1911 to 1913 are notable examples of industrial architecture from the transitional period between Art Nouveau and 20th-century design, with their open steel-and-glass structures. Their architecture creates a backdrop for spectacular major international exhibitions. In 2005 the southern hall was dedicated to the medium of photography, creating the House of Photography, which was conceived decisively by F. C. Gundlach. Since 2011, the two buildings at the interface of Hamburg's Kunstmeile and Hafencity have been supplemented by a satellite in Hamburg's Harburg district, the Sammlung Falckenberg. It comprises around 2,400 works of contemporary art, focusing on German and American contemporary art from the last 40 years. History Between 1911 and 1914, the "Deichtorhallen" ("the levee gate halls") were built as market halls on the grounds of the former Berliner Bahnhof railway station, Hamburg's counterpart to Berlin's Hamburger Bahnhof. They constitute one of the few surviving examples of industrial architecture from the transitional period between Art Nouveau and 20th century styles. The two halls are open steel structures, the northern hall is a longitudinal edifice boasting three naves and a 3,800 m2 footprint; the southern hall (1,800 m2) is a building with a lantern roof. Rupprecht Matthies created two "language cylinders" visitors can walk through for Deichtorplatz, which is also home to a Richard Serra sculpture. In the northern hall, there is a line of neon writing by Mario Merz and a "Blue Disc" by Imi Knoebel. The Körber Foundation gifted the restored Deichtorhallen to the City of Hamburg. In 1989, they were assigned to a limited liability company: Deichtorhallen-Ausstellungs GmbH. On 9 November 1989, Deichtorhallen's international art exhibition program opened with the show "Einleuchten", curated by Harald Szeemann. Deichtorhallen Hamburg has emerged as an exhibition center for photography and contemporary art with three pillars of activities, three institutions under the single Deichtorhallen brand. Since 2009, Dirk Luckow has been artistic director of Deichtorhallen Hamburg. Exhibitions (selection) Wolfgang Tillmans (2001) Martin Parr (2004) Martin Munkácsi (2005) Jonathan Meese (2006) Georg Baselitz (2007) Erwin Wurm (2007) Fischli & Weiss (2008) F. C. Gundlach (2008) Lillian Bassman / Paul Himmel (2009) Herbert Tobias (2009) Katharina Fritsch (2009) Nobuyoshi Araki (2010) Poul Gernes (2010) Julia Stoschek Collection (2010) Gilbert & George (2011) Marilyn Minter (2011) Anselm Reyle (2012) Horizon Field Hamburg by Antony Gormley (2012) Sarah Moon (2015) Hanne Darboven (2017) Sarah Morris (2023) References External links Official site of Deichtorhallen Hamburg
Deichtorhallen

El Deichtorhallen en Hamburgo, Alemania, es uno de los centros de arte más grandes dedicado a la fotografía y el arte contemporáneo. Dispone de dos edificios históricos que datan de 1911 a 1913 y son ejemplares en su estilo con sus estructuras abiertas de acero y cristal. Su arquitectura crea un escenario espectacular para importantes exposiciones internacionales. Desde 2011, los dos edificios iniciales, el Hamburgo Kunstmeile y el Hafencity, disponen del Sammlung Falckenberg a modo de satélite en distrito de Hamburgo. Historia Entre 1911 y 1914, el "Deichtorhallen" se utilizó como salas de mercado en la estación de ferrocarril de la línea entre Berlín y Hamburgo. Estos edificios son uno de los pocos ejemplos supervivientes de la arquitectura industrial en el periodo de transición entre el Art Nouveau y los estilos del siglo XX. Las dos salas disponen de estructuras de acero abiertas; la sala del norte es un edificio longitudinal con tres naves y unos 3800 m² en la nave central. La sala del sur, de unos 1800 m² es un edificio que dispone un techo de linterna. Rupprecht Matthies creó dos "cilindros longitudinales" por donde los visitantes pueden andar a través de la Deichtorplatz que contiene una escultura de Richard Serra. En la sala del norte, hay una línea de escritura de neón realizada por Mario Merz y un "Disco Azul" hecho por Imi Knoebel. La fundación Körber donó el restaurado Deichtorhallen a la Ciudad de Hamburgo. El 9 de noviembre de 1989 se abrió con el espectáculo "Einleuchten", comisariado por Harald Szeemann. Su programa de exposiciones abiertas de arte internacional para fotografía y arte contemporáneo dispone de tres pilares de actividades y tres instituciones bajo la marca Deichtorhallen. Desde 2009, Dirk Luckow ha sido el director Artístico de Deichtorhallen de Hamburgo. Exposiciones (selección) Wolfgang Tillmans (2001) Martin Parr (2004) Jonathan Meese (2006) Georg Baselitz (2007) Erwin Wurm (2007) Fischli & Weiss (2008) Lillian Bassman / Paul Himmel (2009) Herbert Tobias (2009) Katharina Fritsch (2009) Nobuyoshi Araki (2010) Poul Gernes (2010) Julia Stoschek Colección (2010) Gilbert & George (2011) Marilyn Minter (2011) Campo de horizonte Hamburgo por Antony Gormley (2012) Sarah Luna (2015) Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Deichtorhallen. Sitio oficial de Deichtorhallen Hamburgo
Deichtorhallen

Deichtorhallen är ett konstmuseum samt fotografiskt museum i Altstadt, Hamburg som öppnade 1989. Museet innehåller samtidskonst samt fotografier och är ett av Europas största inom sin genre. Förutom utställningar har Deichtorhallen även restaurang, cafe samt butik. Historia Deichtorhallens två byggnader byggdes åren 1911–13 och är ikoniska i sin stil. Byggnaderna var ursprungligen saluhallar och byggdes på samma mark där tidigare Berliner Bahnhof hade legat som var slutstation på Järnvägen Berlin–Hamburg. 1989 öppnade museet i hallarna. Externa länkar www.deichtorhallen.de Wikimedia Commons har media som rör Deichtorhallen.
Holzhafen

L'Holzhafen (en baix alemany Holthaven) o Port de la fusta és un canal i dàrsena al port d'Harburg a l'estat federal alemany d'Hamburg que comença al Lotsekanal i que acaba en atzucac al carrer Lauenbruch Ost. El canal va construir-se de 1880 a 1882, junt amb el Lotsekanal, a la primera fase d'eixample del port d'Harburg. Era dedicat al comerç de fusta. El pont giratori original va reemplaçar-se el 1929-1930 per un pont llevadís. Des del 1960, el canal a poc a poc va perdre el seu paper pel transport de mercaderies. Des d'aleshores, unes empreses de reparació i de restauració de vaixells van instal·lar-se a les seves ribes. El senat d'Hamburg va treure la zona del canal de la zona portuària i transformar-la en zona mixta habitatge i de serveis, tot i voler mantenir-hi les empreses que hi tenen una activitat connectat amb la construcció naval. Del 10 d'agost fins al 16 d'agost de 1956 el pont va ser tancat per obres. Des de 2006 està tancat per a tot trànsit, tret de vianants. Referències
Honigfabrik

L'Honigfabrik o la Fàbrica de mel és un centre cultural a Wilhelmsburg (Hamburg) instal·lat a una fàbrica de margarina obsoleta a la vora del Veringkanal i de l'antic ferrocarril del port d'Hamburg. El centre reuneix diverses activitats i locals comunitaris: sales d'espectacles, escola de transformació de la planxa d'acer i de fusta, taller d'història local, cafè i restaurant, animacions per a nens i joves, vaixell habitació, vaixell escola (en construcció), formació lingüística per a gent gran, teatre, etc. A l'inici era una fàbrica de margarina, després de la Segona Guerra Mundial va transformar-se en una fàbrica de mel artificial i finalment, des del 1978 va esdevenir un centre d'animació cultural i de formació local. A poc a poc va aconseguir una presència molt enllà del barri i va contribuir a la renaixença de Wilhelmsburg. Des del 2006, una restauració exhaustiva sota la direcció de l'arquitecte Franzis Stich va adaptar l'edifici a les seves funcions noves. L'afegit d'una casa d'escales coberta de vidre acolorit va ser la intervenció més visible. Des del 2010, un projecte d'eixample a la part meridional de l'edifici és en via de realització. Referències Enllaços externs Honigfabrik, web oficial del centre amb programa de les activitats
Der Hamburger und Germania Ruder Club

Der Hamburger und Germania Ruder Club (DHuGRC) is a rowing club from Rotherbaum, Hamburg, Germany. It was founded in 1836 as Der Hamburger Ruder Club, the club is the fourth oldest rowing club in the world (2nd if only counting non-academically affiliated clubs) after Brasenose College Boat Club, Jesus College Boat Club (Oxford) and Leander Club . The Germania Ruder Club, which was founded in 1854 merged with Der Hamburger Ruder Club in 1934, with the joint club adapting the current name. The current boathouse at Außenalster was opened in 2016. Notable Rowers Bastian Seibt from this club represented Germany at the 2008 Summer Olympics in Beijing, China. References External links Official website including information in English
Wohldorfer Wald

El Wohldorfer Wald o bosc de Wohldorf és un bosc de 364 ha del qual 136 ha formen una reserva natural d'Hamburg a Alemanya. El bosc es troba al nord d'Hamburg, a Wohldorf-Ohlstedt, a la vora oriental que toca la reserva del Duvenstedter Brook. El parc està emparat legalment per un Pla especial de protecció del medi físic i el paisatge, aprovat el 9 de desembre de 1980. La ciutat estat d'Hamburg va comprar el bosc el 1437 i ja el 1770 va decretar-lo zona de descans. Junt amb les parcs naturals limítrofs del Duvenstedter Brook, Ammersbek-Hunnau al municipi d'Ammersbek i Klein-Hansdorfer Brook al municipi de Jersbek, forma un conjunt natural del més importants d'Alemanya. Flora El bosc es compon de 27% de fajos, 18% roures i 11% d'altres latifolis nobles i 31% de coníferes. Uns roures i fajos tenen més de 200 anys. Al bosc mixt es troba l'reina dels boscos, sanícula, prímula elatior i orquídies. A les depressions es troben boscs de salzes i verns, roures i freixes. A prop de l'Ammersbek es troba un típic bosc de ribera. Fauna Els fajos bicentenaris alberguen xixelles, gamarussos, vespes xanes i diversos microquiròpters. Els arbres morts tenen un paper important en l'ecosistema per als animals. S'hi troben diversos pícids, becades, ducs, falcons mostatxuts, blauets, corbs, triturus i llúdries. Hidrografia Ammersbek Krempenheger Graben Drosselbek Referències
Gelbe Brücke (Hamburg)

Die Gelbe Brücke überquert den Fluss Bille. Sie verbindet die Moorfleeter Straße mit dem Schiffbeker Weg und damit die Stadtteile Billbrook und Billstedt miteinander. Die Brücke hat eine erhebliche verkehrstechnische Bedeutung. Die Betonbrücke auf Stahlträgern mit Eisengeländer heißt nicht nur Gelbe Brücke, sondern ein Schriftzug im Geländer weist diese explizit als solche aus. Gebaut wurde sie 1969 und wurde mit einem gelben Anstrich versehen. siehe: Liste der Straßen und Brücken in Hamburg-Billbrook. Weblinks https://www.hamburger-stadtplan.com/Gelbe-Bruecke-Hamburg_a33595 Einzelnachweise
Bahrenfelder See

Der Bahrenfelder See ist ein Stillgewässer in Hamburg-Bahrenfeld unmittelbar neben der gleichnamigen Auffahrt zur Bundesautobahn 7. Geologie und Geschichte Der See ist ein Erdfall über dem Gipshut des Salzstockes Othmarschen-Langenfelde, auch Othmarschen-Langenfelde-Diapir genannt. Genauer wird das Phänomen der Subrosion, die unterirdische Auslaugung leicht löslicher Gesteine (z. B. Salz oder Gips) als Ursache betrachtet. Durch einen plötzlichen Einsturz eines Hohlraumes entstand in der Folge eine trichterförmige Senke an der Geländeoberfläche, die, mit Grundwasser gefüllt, den heutigen See bildet. Der See liegt im erdbebenreichsten Gebiet der Stadt, in dem seit 1800 etwa 30 kleine Beben, ausgelöst durch Erdfälle, registriert wurden. Einigen Quellen zufolge wurde hier auch Ton abgebaut. Heute zählt der See zu den Hamburger Geotopen und liegt in einem Landschaftsschutzgebiet. Abmessungen Die Tiefe des Sees veränderte sich im Laufe der Zeit und wird für 1914 mit 8,54 Meter angegeben, heute ist er durch Sedimentierung deutlich flacher. Die Fläche beträgt 5,13 Hektar. Nutzung Mit dem umliegenden Park Bahrenfelder See dient der See als Naherholungsgebiet. Aber auch als Angelgewässer wird er genutzt. Hier finden sich Karpfen, Schleien, Karauschen, Barsche und verschiedene Weißfische. Weblinks Einzelnachweise
Stadtpark Eimsbüttel

Der Stadtpark Eimsbüttel ist eine etwa 1,4 ha große Parkanlage in Hamburg-Stellingen, Bezirk Eimsbüttel. Umliegende Straßen sind die Koppelstraße und die Lokstedter Grenzstraße mit dem Tierpark Hagenbeck, dessen Haupteingang direkt an den Park grenzt. Kunstwerke Am Eingang des Parks steht die etwa 8 Meter hohe Bronzeskulptur Mann auf Giraffe des Künstlers Stephan Balkenhol, aus dem Jahre 2000. Anfahrt Der Park kann über die naheliegende U-Bahnhaltestelle Hagenbeck mit der Linie U2 oder mit den Buslinien 22, X22, 181, 281, 391, 392 erreicht werden. Einzelnachweise
Rahlstedt Center

Het Rahlstedt Center is een overdekt winkelcentrum in de wijk Rahlstedt in het stadsdistrict Hamburg-Wandsbek. Het centrum dateert van 1983-1984 Ligging Het centrum is gelegen in het winkelgebied van de wijk Rahlstedt. Aan de noordzijde grenst het centrum aan de voetgangersgebied Schweriner Straße. Aan de oostzijde ligt een toegangsweg naar de parkeergarage van het centrum. De zuidzijde grenst aan de Mecklenburger Straße. Aan de westzijde sluit het aan op bestaande bebouwing. Het complex heeft een overbrugging over het riviertje de Wandse. Geschiedenis Het Rahlstedt Center opende in 1983 haar deuren. In 2008-2010 werd het centrum gerenoveerd en uitgebreid door MFI in opdracht van eigenaar MEAG. De oppervlakte nam toe van 18.800 tot 23.000 m². De kosten van de renovatie en uitbreiding naar een ontwerp van Heine Architekten bedroegen € 45 miljoen. Na de verbouwing werd de naam gewijzigd van Center in Arcaden. In 2012 wijzigde de naam weer in Center. Eigendom en beheer Lange tijd was het complex eigendom van MEAG en werd het beheerd door IPH Handelsimmobilien In 2016 verkocht MEAG het centrum aan CBRE voor een bedrag van € 60 miljoen. Gebruik Het centrum heeft een oppervlakte van 23.000 m² en biedt onderdak aan zo'n 40 winkels en horecagelegenheden verdeeld over drie niveaus. De ankerhuurders van het centrum zijn supermarkten Edeka en Aldi, drogisterij Budnikowsky en H&M. Het centrum beschikt over een parkeerdek en een ondergrondse parkeergarage met in totaal 500 parkeerplaatsen. Daarnaast omvat het complex 3.100 m² woningen en 2.600 m² kantoorruimte. Externe link Officiële website Bronnen
Tibarg Center

Het Tibarg Center is een overdekt winkelcentrum in het stadsdeel Niendorf in Hamburg. Het winkelcentrum werd geopend in 2002. Ligging Het Tibarg Center is gelegen in het Hamburgse district Eimsbüttel in het stadsdeel Niendorf. De zuidzijde van het complex, waar de hoofdingang is, ligt aan de Tibarg. Aan de westzijde grenst het centrum aan de Paul-Sorge-Straße en aan de oostzijde de Tibarg. Aan de noordzijde grenst het centrum aan woonbebouwing. Het centrum is bereikbaar per auto en bus. Het metrostation Niendorf-Markt ligt op ca. 250 meter afstand. Geschiedenis Bijna 20 jaar lang is er gediscussieerd over de bebouwing van het braakliggende perceel van 10.000 m² aan de Tibarg. In die periode is het perceel verschillende keren van eigenaar gewisseld en hebben projectontwikkelaars plannen bedacht die niet gerealiseerd zijn. De Hamburgse onderneming Hermann Friedrich Bruhn lukte het uiteindelijk nadat deze het perceel in juli 2000 in handen kreeg. Met een investering van € 50 miljoen werd het winkelcentrum naar een ontwerp van Florian Boge van Architektenbureau Boge Johansen uit Hamburg gerealiseerd. De opening vond plaats op 10 oktober 2002. Eigendom en beheer Het complex werd ontwikkeld door Hermann Friedrich Bruhn GmbH & Co die het tot 2007 in eigendom had. Op 31 december 2006 werd het centrum verkocht aan Aachen-Münchener Lebensversicherung AG, een dochter van Generali. Het beheer is in handen van de Hermann Friedrich Brunn-Gruppe. Gebruik Het winkelcentrum biedt onderdak aan ca. 60 winkels en horecagelegenheden op 15.000 m² verdeeld over 3 verdiepingen. De winkelstraat met een ellipsvormig atrium heeft een ingang aan de Tibarg en de Pauk-Sorge-Straße. De ankerhuurders zijn boekhandel Thalia, de supermarkten Rewe en Aldi en de kledingwinkel H&M. Boven het winkelcentrum is een parkeerdek van 2 lagen met 450 parkeerplaatsen. Externe link Officiële website Bronnen
Deutsches Klimarechenzentrum

Das Deutsche Klimarechenzentrum (DKRZ) ist eine zentrale Dienstleistungseinrichtung für die deutsche Klima- und Erdsystemforschung mit Sitz in Hamburg. Es betreibt Höchstleistungsrechner für die angewandte und die grundlagenorientierte Klimaforschung und deren Nachbardisziplinen. Geschichte Das Deutsche Klimarechenzentrum wurde 1987 gegründet. Hauptaufgabe des DKRZ ist die Bereitstellung von Rechenleistung und Speicherkapazität sowie die technische Unterstützung bei Modell- und Simulationsrechnungen der Klimaforschung. Hauptgesellschafter der Deutsches Klimarechenzentrum GmbH sind die Max-Planck-Gesellschaft und die Freie und Hansestadt Hamburg (Universität Hamburg). Weitere Gesellschafter sind das Alfred-Wegener-Institut für Polar- und Meeresforschung und das Helmholtz-Zentrum Hereon. Das DKRZ wird finanziell vom Bundesministerium für Bildung und Forschung gefördert. Das Deutsche Klimarechenzentrum ist Mitglied im Deutschen Klima-Konsortium. Standort und Ausstattung Nach seiner Gründung war das Klimarechenzentrum zunächst im 15. Stockwerk des Geomatikum in der Bundesstraße 55 untergebracht. Mangels eines Lastenaufzugs musste dort 1988 ein neubeschaffter Supercomputer per Kran angeliefert werden. Der heutige Standort entstand durch Sanierung und Umbau des ehemaligen Gebäudes der Physikalischen Chemie an der Bundesstraße 45a. Neben Asbestsanierung und Entkernung wurde dabei eine Etage aufgestockt und seitlicher Technikturm angefügt. Im vierten Obergeschoss befindet sich der Hochleistungsrechner, in den unteren Etagen sind Büroräume der Wissenschaftler und Mitarbeiter entstanden. Zu den vom Klimarechenzentrum betriebenen Supercomputern gehörten: 1988–1989 (übernommen vom Hamburger Max-Planck-Institut für Meteorologie): Control Data Cyber-205 1988–1994: Cray-2 S 1991–1995: Cray Y-MP 1992–1998: Convex 3860 1994–2001: Cray C916 1994–2000: Cray T3D 2001–2022: NEC SX-4 2002–2009: NEC SX-6 „Hurricane“ 2008–2012: Sun Linux Cluster „Tornado“ mit Sun Fire X2200M-Rechnerknoten 2009–2015: IBM Power 6 p375 „Blizzard“ 2015/2016–2022: Mistral von Bull/Atos Ab 2022: Levante von Bull/Atos Weblinks Website des Deutschen Klimarechenzentrums Einzelnachweise
German Climate Computing Centre

The German Climate Computing Centre (Deutsches Klimarechenzentrum, DKRZ) is a central service center for the German climate research and Earth system research. It operates high performance computing for applied and basic research in climate science and related disciplines. The main task of the DKRZ is to provide computing power and technical support for models and simulations of climate research. The group commissioned a new supercomputer made by French company Atos in March 2022. Organization The main shareholders of the German Climate Computing Centre are the Max Planck Society (55%) and the City of Hamburg (27%, represented by Hamburg University). Other partners are the Alfred Wegener Institute for Polar and Marine Research (9%) and the Helmholtz Centre in Geesthacht (9%, Helmholtz-Zentrum Hereon GmbH, hereon). The DKRZ is sponsored by the Federal Ministry for Education and Research. The German Climate Computing Centre is one of four partners within the Cluster of Excellence CliSAP and member of the network KlimaCampus Hamburg. External links Home page of the German Climate Computing Centre References
Krohnstieg Center

Het Krohnstieg Center is een overdekt winkelcentrum in het stadsdeel Langenhorn in Hamburg. Ligging Het Krohnstieg Center ligt in het Hamburgse district Hamburg-Nord in het stadsdeel Langenhorn. Het bouwblok van het centrum ligt aan de Noordzijde, waar de hoofdingang is, aan de Krohnstieg, tegenover het winkelcentrum LaHoMa Living Plaza. Aan zowel de west- als de oostzijde grenst het aan nieuwe bebouwing. De zuidzijde grenst gedeeltelijk aan de Timmweg. Het centrum is bereikbaar met metro, bus en auto. Het centrum beschikt over een eigen parkeergarage. Geschiedenis Het winkelcentrum, dat bestaat uit drie delen, is gebouwd in 2002-2004. Het grondstuk werd gekocht voor € 6 miljoen. De bouwkosten voor het centrum naar ontwerp van architectenbureau WGK Planungsgesellschaft mbH bedroegen ca. € 18 miljoen. In 2011 werd het centrum gemoderniseerd. Nadat supermarkt Marktkauf het winkelcentrum verliet werd het in 2019-2021 gerenoveerd voor € 60 miljoen naar een ontwerp van architectenbureau Chapman Taylor. Hierbij werden de buitengevels gemoderniseerd zodat het centrum meer uitnodigend werd. Aan de binnenkant zijn de begane grond en de eerste verdieping gemoderniseerd zodat bezoekers er langer verblijven. Eigendom en beheer Het complex werd gebouwd in opdracht van investeerder Projektgesellschaft Krohnstieg-Süd. Het complex werd in 2016 gekocht door de Hanseatische Betreuungs- und Beteiligungsgesellschaft (HBB) voor ca. € 30 miljoen van Patrizia Immobilien. Op 31 december 2021 werd het centrum aan Ampega Investment en de Hahn Gruppe verkocht. Het beheer van het centrum geschiedt door HBB Centermanagement. Gebruik Het winkelcentrum heeft een oppervlakte van ca. 20.000 m² met winkels en horeca in de kelder en op de begane grond rond een ellipsvormig atrium. De ankerhuurders van het centrum zijn supermarkt Edeka, sportartikelenwinkel Decathlon en drogisterijketen Budnikowsky. De overige 3.000 m² zijn kantoren, welke gelegen zijn op de verdiepingen 2 tot en met 4. Het winkelcentrum beschikt over een eigen bovengrondse parkeergarage met 420 parkeerplaatsen op verdieping 1 tot en met 5. Externe link Officiële website Bronnen