Führungsakademie der Bundeswehr

Führungsakademie der Bundeswehr (FüAkBw) – uczelnia wojskowa i centralna placówka szkoleniowa wszystkich oficerów sztabowych Bundeswehry w Niemczech. Informacje ogólne Akademia Dowódców została założona 15 maja 1957 roku (początkowo w Bad Ems). Kontynuuje ona jednak starsze tradycje Pruskiej Akademii Wojennej (niem. Preußische Kriegsakademie), która istniała w Berlinie. W 1958 roku uczelnia została przeniesiona do Hamburga, gdzie usadowiono ją w „Koszarach Clausewitza” (niem. Clausewitz-Kaserne) w dzielnicy Nienstedten. W miarę rozwoju przyłączono do akademii dodatkowo „Koszary im. hrabiego von Baudissin” (niem. Generalleutnant-Graf-von-Baudissin-Kaserne) w sąsiedniej dzielnicy Hamburga – Osdorf. Na terenie Koszarów Clausewitza w połowie 2000 roku oddano do użytku centrum ćwiczeń symulacyjnych CAX pod nazwą Manfred-Wörner-Zentrum. Studenci mogą korzystać ze specjalistycznej biblioteki liczącej ponad 125.000 tomów i 4.000 czasopism fachowych, wypożyczalni samochodów, rowerów i przedszkola (dla towarzyszącego potomstwa). W hierarchii wojskowej uczelnia podlega pod komendę wspólnej Bazy Sił Wojskowych (niem. Kommando Streitkräftebasis (KdoSKB)) w Bonn. W wyjątkowych przypadkach mogą kształcić się tu również cywile. Cele edukacji Hamburska akademia dowódców przygotowuje doświadczonych oficerów do przejęcia wyższych funkcji w sztabach NATO, UE i ONZ. Podczas edukacji w hamburskiej akademii uczą się oni myśleć i działać w kategoriach państwa, gospodarki, społeczeństwa oraz w kooperacji międzynarodowej wspierając się na naukowych metodach. Ważną rolę podczas edukacji odgrywa rozwój zdolności interkulturalnych, etycznych oraz zdolności współdziałania nie tylko różnych gatunków broni, ale i w multinarodowych, koordynowanych związkach mieszanych. Ponadto absolwenci nie tylko polepszają swe zdolności analityczne, ale i umiejętność prognozowania rozwoju różnych scenariuszy. Organizacja studiów Większość niemieckich oficerów ukończyła poprzednio studia na jednym z uniwersytetów Bundeswehry. Na tym fundamencie bazują szkolenia akademii dowódców, które można odbyć zarówno w formie studiów dziennych, jak i poszczególnych modułów lub nawet pojedynczych seminariów w dowolnym wieku czy momencie kariery w sensie „ustawicznego kształcenia”. Szkolenia dla przyszłych oficerów sztabowych SOL Podstawowym „produktem” hamburskiej akademii dowódców jest 47-dniowe szkolenie na oficerów sztabowych (niem. Stabsoffizierlehrgang, w skrócie „SOL”). Pomyślne ukończenie tego szkolenia na akademii dowódców umożliwia młodszym oficerom zawodowym awansy na wyższe stopnie oficerskie (np. na majora wojsk lądowych, kapitana korwety w marynarce lub na wyższych oficerów sztabowych). Jest to jedyne szkolenie hamburskiej akademii dowódców kończące się egzaminem. W szkoleniu bierze udział do 200 oficerów. Szkolenia dbywają się trzy razy w roku. SFL Około 85% absolwentów SOL bierze udział w 14-dniowym dokształceniu dla oficerów sztabowych (niem. Stabdoffizierfortbildungslehrang, w skrócie „SFL”), które uprawnia ich do pracy w sztabach wojskowych, centrach zarządzania i urzędach. Szkolenia dla wyższych oficerów sztabowych Akademia kształci oficerów w kursach (nominalnie) narodowych i międzynarodowych. W kursach „narodowych” biorą również udział oficerowie z krajów członkowskich NATO i UE, podczas gdy w „międzynarodowych” mogą uczestniczyć oficerowie z całego świata przy udziale oficerów niemieckich, pełniących rolę „gospodarzy” – również po zajęciach. LGAN Pośród absolwentów szkolenia SOL około 15% do 18% kwalifikuje się na wyższych oficerów sztabowych. Do dyspozycji stoi 100 miejsc. 30% uczestników szkolenia to oficerowie z innych krajów NATO i UE. Kwalifikacje te zdobywają oni biorąc udział w dwuletnich studiach dla przyszłych członków sztabu generalskiego lub admiralskiego (niem. Lehrgang für Generals-/ Admiralstabsdienst National, w skrócie „LGAN”). Szkolenie to uprawnia do pracy w sztabach nawet najwyższego szczebla oraz wypełniania samodzielnych funkcji dowódczych. Zamiast klasycznej pracy dyplomowej, oficerowie muszą sporządzić tzw. „pracę roczną” (niem. Jahresarbeit). Najlepsze prace są nagradzane przez „Towarzystwo Clausewitza” (niem. „Clausewitz-Gesellschaft”). Najlepszy absolwent rocznika otrzymuje nagrodę imienia Generała Heusingera (niem. General-Heusinger-Preis). LGAI Od 1962 roku odbywają tutaj szkolenia również zagraniczni oficerowie, tj. na służbie państw niebędących członkami NATO ani UE. Mają oni zarezerwowane dwie trzecie miejsc szkoleniowych. Biorą oni udział w specjalnie dla nich skoncypowanym szkoleniu dla przyszłych członków sztabów generalskich lub admiralskich (niem. Lehrgang Generalstabs-/ Admiralstabsdienst International, w skrócie „LGAI”), które trwa 10 miesięcy. Cele tego szkolenia są nie są porównywalne z LGAN, bowiem chodzi tu nie tyle o nabycie umiejętności dowódczych, tylko o przekazanie niemieckich wzorców kulturalnych, etycznych – kluczowym hasłem jest tu postawa „obywatela w mundurze” (niem. Bürger in Uniform) – i dowódczych oraz budowę osobistych powiązań oraz znajomości. Wybór uczestników szkolenia dokonywany jest wspólnie z niemieckim Ministerstwem Spraw Zagranicznych, Federalnym Ministerstwem Obrony oraz służbami dyplomatycznymi krajów pochodzenia kandydatów, którzy w ojczyźnie wytypowani zostali nawet do pełnienia najwyższych funkcji wojskowych. Mimo międzynarodowego charakteru tego szkolenia językiem wykładowym jest niemiecki, którego zagraniczni studenci uczą się poprzednio w centrum nauki języków w Hürth. Zagraniczni adepci wspierani są przez miejscowych mentorów, którymi są niemieccy uczestnicy szkolenia, dla których zarezerwowana jest czwarta część miejsc. ESich Wszyscy niemieccy absolwenci szkolenia LGAN oraz wybrani absolwenci szkolenia LGAI biorą udział w czterotygodniowym szkoleniu na temat europejskiej architektury bezpieczeństwa (niem. Lehrgang Europäische Sicherheit – ESich). Chodzi tu przede wszystkim o europejskie struktury bezpieczeństwa w ramach NATO i UE. UNSOC Ofertę szkoleń hamburskiej akademii dopełnia cały bukiet szkoleń zadedykowanych niemieckim i zagranicznym kandydatom na sztabowców i dowódców misji ONZ pod nazwą United Nations Staff Officer Course (UNSOC). Odbywają się one w języku angielskim i są certyfikowane przez ONZ. Dane statystyczne Na akademii dowódców w Hamburgu wykłada ponad 100 docentów, których wspomaga ponad 250 wojskowych i cywilnych pracowników pomocniczych. Jednocześnie może tu brać udział w szkoleniach ponad 600 studentów, w tym do 250 oficerów z około 60 narodów. 50 z nich pochodzi z krajów spoza NATO i UE. Co roku opuszcza uczelnię ponad 3000 uczestników 80 szkoleń i 500 wykładów różnego typu. Do tej pory (1962–2014) w szkoleniach LGAI wzięło udział ponad 2400 oficerów ze 120 krajów. Około jedna czwarta absolwentów tego szkolenia to oficerowie Bundeswehry. Natomiast dwuletnie studia LGAN ukończyło do 2012 roku ponad 4800 oficerów niemieckich. Uczelnie partnerskie Europa Landes-verteidigungs-akademie, Austria European Security and Defence College, Belgia Royal Danish Defence College, Dania Baltic Defence College, Estonia École de Guerre, Francja National Defence Academy, Gruzja Escuela Superior de las Fuerzas Armadas, Hiszpania Nederlandse Defensie Academie, Holandia Akademia Sztuki Wojennej, Polska Universitatea Națională de Apărare Carol I, Rumunia Armed Forces Academy of General Milan Rastislav Štefánik, Słowacja Höhere Kaderausbildung der Schweizer Armee, Szwajcaria Zrínyi Miklós University of National Defence, Węgry Joint Services Command and Staff College, Wielka Brytania Istituto Superiore di Stato Maggiore Interforze, Włochy Ameryka Południowa Escuela Superior de Guerra Conjunta de las Fuerzas Armadas, Argentyna Army Command and General Staff College Escola Marechal Castello Branco, Brazylia Academia de Guerra Chile, Chile Ameryka Północna Canadian Forces College, Kanada National Defense University, USA U.S. Air Force Command and Staff College, USA U.S. Army CAC and Fort, USA United States War College, USA Azja i Oceania Australian Defence College, Australia National Defence University of PLA China, Chiny National Defense College of the Philippines, Filipiny Universitas Pertahanan Indonesia, Indonezja Peace Operation Training Center, Jordania National Defence University, Kazachstan Korean National Defense University, Korea Command and Staff College, Pakistan Afryka National Defence College, Nigeria Tunisian Institut de la Defense, Tunezja Komendanci akademii Wybitni absolwenci Generał Raza Muhammad (Pakistan) Generał Khalid Shameem Wynne (Pakistan) Generał Devinda Kalupahana (Sri Lanka) Generał Leanne van den Hoek (Holandia) Komandor Shahid Azmat Wain (Pakistan) Generał Tariq Ghafoor (Pakistan) Admirał Atle Torbjørn Karlsvik (Norwegia) Generał Harald Sunde (Norwegia), Minister Obrony, szef armii Generał Gert Bastian, współzałożyciel Partii Zielonych (Niemcy) Generał Peter Heinrich Carstens (były) szef JFC Brunssum (Niemcy) Generał Hans-Lothar Domröse (były) Szef JFC Brunssum (Niemcy) Admirał Hans Frank, szef BAKS (Niemcy) Generał Werner Freers, szef SHAPE (Niemcy) Generał Helge Hansen (były) szef Allied Command Europe Mobile Force (Niemcy) Generał Georg Klein (były) komendant obozu ISAF w Kunduz (Niemcy) Generał Harald Kujat (były) szef Bundeswehry (Niemcy) Admirał Rudolf Lange, polityk liberalny (Niemcy) (były przewodniczący) NATO Military Committee, Generał Klaus Naumann (Niemcy) Generał Gunter Schneider (były) komendant misji ISAF (Niemcy) Generał Wolfgang Schneiderhan (były) szef Bundeswehry (Niemcy) Generał Jörg Schönbohm, polityk chadecki (Niemcy) Günter Schwarz, polityk socjaldemokratyczny (Niemcy) Generał Faisal Tanjung (Indonezja) Marszałek lotnictwa Herman Prayitno (Indonezja) Generał lotnictwa Edvardas Mažeikis (Litwa) Generał Jonas Vytautas Žukas (Litwa) Generał Jiří Halaška (Czechy) Admirał Frank Trojahn, szef marynarki (Dania) Colonel Wolfgang W.E. Samuel, publicysta (USA) Literatura Detlef Bald, Wilhelm Nolte, Hans-Heinrich Steyreiff (Hrsg.): Generalstabsausbildung zwischen Gesellschaft und Militär. Das Jahresarbeiten-Archiv. Mittler, Herford u.a. 1991, ISBN 3-8132-0375-1. Freundeskreis Ausbildung Ausländischer Offiziere an der Führungsakademie der Bundeswehr e.V. (Hrsg.): „Eine völkerverbindende Institution. Über die Internationalität an der Führungsakademie der Bundeswehr. Mit Farbfotos von Lothar W. Brenne-Wegener”, 2. Auflage, Mittler, Hamburg u.a. 2001, ISBN 3-8132-0773-0. Uwe Hartmann (Hrsg.): Analysen und Perspektiven. Studien zu Politik, Staat und Gesellschaft. Ausgewählte Jahresarbeiten von Absolventen der Führungsakademie der Bundeswehr (= Schriftenreihe des Wissenschaftlichen Forums für Internationale Sicherheit. Band 14). Mit einem Vorwort von Eckardt Opitz. Edition Temmen, Bremen 1999, ISBN 3-86108-737-5. Dietmar Klos (Red.): 50 Jahre Führungsakademie der Bundeswehr. 1957–2007. Mittler, Hamburg u.a. 2007, ISBN 978-3-8132-0881-8. Przypisy Linki zewnętrzne Robert Bergmann: Informacje o FüAkBw na stronie internetowego czasopisma Bundeswehry if-zeitschrift.de z dna 4 grudnia 2013 Oficjalna strona internetowa „Führungsakademie der Bundeswehr” Oficjalna broszura informacyjna „Führungsakademie der Bundeswehr.pdf” z roku 2012 Zdjęcia FueAkBw na portalu Flickr