NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Плантен ун Бломен

Пла́нтен ун Бло́мен (н.-нем. Planten un Blomen — «растения и цветы») — общественный парк в центральной части Гамбурга, основанный в XIX веке на месте бывшего кольца укреплений. Получил название по Нижненемецкой садовой выставке, проводившейся в 1935 году. Занимает площадь в 47 га. Первое из растений парка — платан, посаженный в ноябре 1821 года Иоганном Георгом Христианом Леманом. Его можно увидеть у входа со стороны железнодорожной станции Гамбург Даммтор. Парк знаменит своими танцующими фонтанами, театром и музыкальными представлениями. Вход бесплатен. В дополнение к садам, в южной части размещена большая территория для игр, что делает парк популярным местом города. В парк входит старый ботанический сад Гамбурга. Примечания Литература Маркина Л. Г., Муравлёва Е. Н., Муравлёва Н. В. «PLANTEN UN BLOMEN» / HAMBURG «ПЛАНТЕН УН БЛОМЕН» / ГАМБУРГ // Культура Германии: лингвострановедческий словарь: свыше 5000 единиц / под общ. ред. Н. В. Муравлёвой. — М.: АСТ, 2006. — С. 760—761. — 1181 с. — ISBN 5-17-038383-5. Ссылки Сайт Planten un Blomen (нем.)
Planten un Blomen

Planten un Blomen är en botanisk trädgård och en park i centrala Hamburg i Tyskland. Nuvarande parken började anläggas i samband med Internationale Gartenbauausstellung (IGA) 1953, 1963 och 1973. Planten un Blomen är lågtysk dialekt och betyder på standardtyska Pflanzen und Blumen (svenska: plantor och blommor). Namnet introducerades på 1930-talet. Historik År 1821 började planteringsarbetena för Hamburgs botaniska trädgård i stadens gamla bastion från 1600-talet. Då planterades en platan som fortfarande finns kvar. 1863 öppnade i närheten en djurpark, där en av de första direktörerna var Alfred Brehm (författare till Brehms Tierleben - Djurens liv). 1886 utökades området med Hamburgs gamla botaniska trädgården. På 1930-talet avvecklades den zoologiska trädgården och marken omgestaltades till en nöjespark. Åren 1934 till 1935 arrangerades här "Niederdeutsche Gartenschau" under den officiella beteckningen Planten un Blomen. Parken idag Genom IGA 1953, 1963 och 1973 har parken genomgått flera genomgripande förändringar och har sedan dess utökats och omgestaltats kontinuerligt. Området omfattar idag en yta av 47 hektar och ligger i stadsdelen Hamburg-Neustadt i direkt anslutning till järnvägsstationen Bahnhof Hamburg Dammtor. Vid sidan om planteringarna märks bland annat anlagda sjöar och vattendrag och en japansk landskapspark med tehus, som räknas till Europas största. Dessutom ligger i parken en uppskattad vatten-ljus-orgel, musikpaviljonger, friluftsteater, lekplatser, bangolf och ett flertal restauranger och kaféer. I västra delen av parken står Heinrich-Hertz-Turm, Hamburgs TV-torn och i det centrala området finns ett komplex bestående flera växthus med tropiska växter. År 1994 tillkom en klassisk rosenträdgård med omkring 300 olika rosväxter på en yta av 5 000 m². Bilder Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, 4 februari 2013. Planten un Blomen, historik. hämtat från the Wayback Machine (arkiverat 15 februari 2013). Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Planten un Blomen.﻿ Officiell webbplats
Tierpark Hagenbeck

Le Tierpark Hagenbeck (anciennement Hagenbecks Tierpark) est un parc zoologique allemand situé à Hambourg, au sein de l'arrondissement de Hamburg-Eimsbüttel, dans le quartier de Stellingen. Il fut fondé en 1907 par Carl Hagenbeck. Le parc zoologique, tout comme l'aquarium tropical ouvert en 2007 à côté, est la propriété d'une entreprise familiale. Le zoo est également chargé de la coordination du programme européen pour les espèces menacées (EEP) du Léopard de Chine du Nord. Histoire En 1863, Gottfried Claes Carl Hagenbeck (de), un marchand de poissons et organisateur d'expositions d'animaux, a ouvert la Carl Hagenbeck’s Handels-Menagerie ménagerie commerciale de Carl Hagenbeck) dans le quartier de Sankt Pauli sur la Spielbudenplatz (de) (au sud de la Reeperbahn. En 1874, son fils Carl Hagenbeck la transféra à Neuer Pferdemarkt. Puis, le 7 mai 1907, il ouvrit le parc zoologique à son emplacement actuel, à une époque où Stellingen était à l'extérieur de Hambourg. C'était le premier parc sans barreaux visibles, présentant les animaux sur des plateaux, dans des fossés ou des enrochements. De nombreux animaux pouvaient également être vus par le public grâce à des loges intérieures. En 1943 l'ensemble du parc fut détruit sous les bombardements de l'opération Gomorrhe. Installations et faune présentée Antje, une morse qui est connu pour avoir été le logo de la NDR, y a été pensionnaire de 1976, année de naissance jusqu'à sa mort en 2003. Conservation Le zoo est également chargé de la gestion du programme européen pour les espèces menacées (EEP) du Léopard de Chine du Nord. Voir aussi Articles connexes Carl Hagenbeck L'éléphante Jenny Références Liens externes Portail du tourisme Portail de la zoologie Portail de Hambourg
Ogród Zoologiczny Hagenbecka

Ogród Zoologiczny Hagenbecka (niem. Tierpark Hagenbeck) – ogród zoologiczny w Hamburgu, w Niemczech. Historia Początek ogrodu datowany jest na 1863 rok, kiedy utworzono pierwszą kolekcję zwierząt należącą do Carla Hagenbecka Sr. (1810–87), sprzedawcy ryb. Sam park został utworzony przez Carla Hagenbecka Jr. w 1907 roku. W pierwszym zoo nie występowały klatki dla zwierząt, a separację od zwiedzających zapewniały fosy, by zapewnić jak najbardziej naturalne środowisko dla zwierząt. Podczas II wojny światowej ogród został zniszczony w 70 procentach. Odbudowano go, a 10 lutego 1992 roku zoo zostało wpisane na listę zabytków Hamburga. W 2007 roku otwarto mające 8 000 m² terrarium, a w 2012 nowy budynek dla zwierząt arktycznych. Do kwietnia 2020 ogrodem zarządzali członkowie rodziny Hagenbecków. 1 kwietnia 2020 przekazali oni zarząd nad ogrodem Dr. Dirkowi Albrechtowi i Ludgarowi Patt, którzy zostali pierwszymi zarządcami spoza rodziny. Przypisy
Зоопарк Хагенбека

Зоопарк Хагенбека (нем. Tierpark Hagenbeck) — зоопарк, расположенный в немецком городе Гамбурге. Он был открыт 7 мая 1907 года и стал первым в мире зоопарком, в котором для животных были воссозданы природные условия их обитания — деревья, водоёмы, скалы. Основатель зоопарка Карл Хагенбек был учёным, коммерсантом и дрессировщиком. У него был свой цирк и он занимался торговлей дикими животными. В настоящее время зоопарк находится в частной собственности и принадлежит семье Хагенбек. Площадь зоопарка составляет 25 га. Он представляет собой сеть из троп и дорожек протяженностью около 7 км, прогуливаясь по которым можно увидеть 210 видов животных. Центральный вход со скульптурной группой выполнен немецким анималистом Йозефом Палленбергом. У главного входа в зоопарк расположен тропический аквариум с 290 видами животных и пресмыкающихся. Многих животных в зоопарке разрешено кормить посетителям — для этого у входа можно приобрести специальные корма. Некоторые животные, например слоны, дрессированные. В центре зоопарка расположены вольеры с львами и тиграми, а перед ними — стадо зебр. Зоопарк упоминается в книге «Приключения Капитана Врунгеля» А. С. Некрасова под названием «Зоопарк Гаденбека». Галерея Примечания
Hagenbecks djurpark

Hagenbecks djurpark (på tyska Tierpark Hagenbeck) är en djurpark i Hamburg. Hagenbecks djurpark har kommit att bilda skola genom att de första så kallade frianläggningarna användes. Historia Hagenbecks djurpark grundades 11 mars 1874 på före detta Neue Pferdemarkt i Stellingen. Carl Hagenbeck och hans far Gottfried Claes Carl Hagenbeck hade både bedrivit internationell handel med djur och visat djur på olika sätt sedan 1848. 5 maj 1907 öppnades den djurpark som finns än idag i Stellingen. Den konkurrerade då med Zoologiska trädgården som existerade fram till 1930. Den nya djurparken kom att bilda skola genom att de första så kallade frianläggningarna användes. År 1911 porträtterade Lovis Corinth Carl Hagenbeck tillsammans med valrossen Pallas, en målning som idag är en del av Hamburgs konsthalls samlingar. Hagenbecks djurpark nämns i Evert Taubes visa "Möte i monsunen". Bilder Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Hagenbecks djurpark. Artikel om Hagenbecks djurpark och dess historia på elephant.se
Jahnbrücke

Die Jahnbrücke verbindet die Hamburger Stadtteile Winterhude und Barmbek-Nord am Rande der City Nord. Sie ist Teil des Hauptverkehrsstraßennetzes von Hamburg im Verlauf des Rings 2 und trägt den amtlichen Straßenschlüssel J118. Name Der 1967 vergebene Name nimmt Bezug auf den Jahnring, dessen Fortsetzung die Jahnbrücke ist. Der Jahnring ist nach „Turnvater“ Friedrich Ludwig Jahn (1778–1852) benannt. Beschreibung Die Jahnbrücke ist keine eigentliche Brücke, sondern der Name eines Abschnitts des Rings 2, der den Jahnring in Winterhude () mit der Lauensteinstraße in Barmbek-Nord () verbindet. Darin enthalten sind drei Brückenbauwerke: Die westliche Brücke ist eine Bauvorleistung für die in den 1960er-Jahren geplante, aber nicht gebaute Osttangente, einer Stadtautobahnverbindung von der A 7 im Norden Hamburgs zur A 25 im Südosten der Stadt. Sie hat eine lichte Weite von rund 30 Metern. Hier verläuft Hamburgs erster Fahrradschnellweg als Teil der Radroute 12 von Alsterdorf nach Wilhelmsburg. Die mittlere Brücke ist eine wenig genutzte Fußgängerunterquerung der Straße, die die Kleingärten nördlich und südlich der Jahnbrücke verbindet. Im Juni 2018 wurde die Unterquerung grundlegend gereinigt und anschließend von einer Künstlergruppe komplett besprayt. Die östliche Brücke ist eine Überführung über die Güterumgehungsbahn sowie die Verlängerung der Hamburg-Altonaer Verbindungsbahn zwischen Barmbek und Ohlsdorf, die von de Linie S1 der S-Bahn Hamburg genutzt wird. Sie hat eine lichte Weite von etwa 40 Metern. Insgesamt ist die Straße 370 Meter lang und steigt von 11,4 Meter an ihrem Westende bis zu 18,9 Meter am höchsten Punkt der Brücke über die Bahnstrecken an. Je Fahrtrichtung gibt es drei Fahrspuren sowie je einen Rad- und einen Fußweg. Verkehrsbelastung Pro Werktag wurde die Straße 2013 von durchschnittlich 40.000 Fahrzeugen befahren, davon etwa 5 Prozent Schwerverkehr. Weblinks Nachweise
Friedrichsberger Park

Der Friedrichsberger Park (bis 2014: Eilbekpark) ist eine ca. 10 Hektar große öffentliche Grünanlage in den Hamburger Stadtteilen Barmbek-Süd und Eilbek. Der Park liegt im Wesentlichen nördlich des Eilbek-Flusses, zwischen der Friedrichsberger Straße im Westen und der S-Bahn-Station Friedrichsberg im Osten. Er ist Teil eines Grünzuges, zu dem auch der Eichtalpark und der Mühlenteichpark in Wandsbek, das Eilbektal und der Kuhmühlenteich zwischen Hohenfelde und der Uhlenhorst gehören. Der Park geht zurück auf die 1864 gegründete frühere Staatskrankenanstalt Friedrichsberg zur Betreuung psychisch Kranker. Gemäß den damaligen Reformvorstellungen wurden die Patienten nicht mehr „weggesperrt“, sondern weitgehend zwangsfrei behandelt. Zwischen 1912 und 1914 wurde die Anstalt durch Fritz Schumacher im damals modernen Pavillonstil erweitert, wobei die einzelnen Gebäude in ein parkartiges Ensemble eingebettet waren. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Gelände in ein Allgemeines Krankenhaus (AK Eilbek) umgewandelt, 2004 privatisiert und an die Schön-Klinikgruppe verkauft. Im Zuge der Privatisierung wurde das ursprünglich 25 Hektar umfassende Klinikgelände neu überplant und umgestaltet: Während sich die Klinik in einem Neubaukomplex im Norden (mit neuer Zufahrt an der Straße Dehnhaide) konzentrierte, wurden im Westen entlang der Friedrichsberger Straße sowie im Osten am Grete-Zabe-Weg vier- bis achtstöckige Wohnhäuser errichtet. Der südliche Teil der Parkanlage mit ihrem zum Teil über 100 Jahre alten Baumbestand wurde hingegen weitgehend erhalten und zur Umgebung hin geöffnet, insbesondere zum benachbarten Grünzug im Eilbektal, der in den neuen Park einbezogen wurde. Im Zuge der Neugestaltung wurde auch der vorhandene Kinderspielplatz im Eilbektal erneuert und weitere Freizeitmöglichkeiten (Grillplätze, Bewegungsinsel) ergänzt. Literatur Reinhard Otto: 150 Jahre Friedrichsberg. Von der Irrenanstalt zur Klinik im Wohnpark, Hamburg 2015, ISBN 978-3-922587-66-8. Weblinks Parkquartier Friedrichsberg – Informationen des Bezirksamtes Hamburg-Nord zur Umgestaltung des einstigen Krankenhausgeländes (ohne Datum, abgerufen am 11. April 2018) Neue Namen für Straße und Park in Barmbek-Süd – Hamburger Abendblatt vom 3. März 2014, abgerufen am 11. April 2018.
Köhlbrand Bridge

The Köhlbrand Bridge (German: Köhlbrandbrücke) is a cable-stayed bridge in Hamburg, Germany, which connects the harbor area on the island of Wilhelmsburg between the Norderelbe and Süderelbe branches of the Elbe river with motorway 7 (exit Waltershof). It bridges the Süderelbe, here called Köhlbrand, before it unites with the Norderelbe again. The bridge was opened on 9 September 1974. See also List of bridges in Hamburg List of bridges in Germany References External links Köhlbrand Bridge at Structurae Video of the Köhlbrand Bridge Being Inspected by UAV/drone
Pont de Köhlbrand

Le pont de Köhlbrand (en allemand : Köhlbrandbrücke) est un pont à haubans routier de Hambourg, en Allemagne. Il franchit le Köhlbrand, une partie de l'Unterelbe, elle-même partie du fleuve Elbe. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail des ponts Portail des routes Portail de Hambourg
Köhlbrandbrücke

La Köhlbrandbrücke (letteralmente: "ponte Köhlbrand") è un ponte strallato stradale della città tedesca di Amburgo. Attraversa il Köhlbrand, un ramo secondario del fiume Elba. Storia Il ponte fu costruito dal 1970 al 1974. Caratteristiche Si tratta di un ponte strallato con struttura in acciaio, con una lunghezza di 520 m che sale a 3618 m se si considerano anche i due viadotti di accesso. I cavi sono retti da due piloni alti 98 m; la luce massima della campata centrale è lunga 325 m, e la carreggiata stradale ha un'altezza di 55 m sul pelo dell'acqua. Bibliografia Testi di approfondimento (DE) H.-J. Schröter, Zwei neue stählerne Hochbrücken in Norddeutschland, in Stahlbau, v. 39, n. 10, ottobre 1970, pp. 314-317, ISSN 0038-9145. (DE) H. Homann e R. Schwab, Der Bau der Köhlbrandbrücke. Allgemeines, Vorarbeiten, begleitende und ergänzende Maßnahmen, in Bautechnik, v. 52, n. 5, maggio 1975, pp. 145-156, ISSN 0005-6820. (DE) H. Baumer e J. Rabe, Die Gründungen und Pfeiler der Köhlbrandbrücke, in Bautechnik, v. 52, n. 6, giugno 1975, pp. 181-197, ISSN 0005-6820. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Köhlbrandbrücke Collegamenti esterni (DE) Köhlbrandbrücke, su structurae.de.
Köhlbrandbrücke

De Köhlbrandbrücke is een brug voor het wegverkeer over een zuidelijke zijarm van de Elbe in het havengebied van Hamburg. De brug verbindt sinds 1974 het havengebied met Bundesautobahn 7. Het bouwwerk overbrugt met 325 meter de Köhlbrand, een zijtak van de Elbe, op een hoogte van 53 meter. Met haar totale lengte van 3618 meter is zij de op een na langste wegverkeersbrug van Duitsland. Bij haar opening in 1974, en tot 1986, was zij de langste tuibrug ter wereld Aangezien de brug louter voor het havenverkeer is gebouwd, vindt men geen wegwijzers die specifiek naar deze brug verwijzen.
Köhlbrandbrücke

Köhlbrandbrücke – most wantowy w Hamburgu, nad Łabą, łączący autostradę A7 z wyspami na terenie portu. Długość mostu wynosi 3618 m, a długość najdłuższego przęsła 325 m. Most był budowany w latach 1970–1974. Dziennie przejeżdża przez niego około 30 000 pojazdów. Uwagi
St.-Petri-Kirche

De St.-Petri-Kirche is een van de vijf hoofdkerken van de Duitse stad Hamburg en is opgedragen aan de apostel en martelaar Petrus. De 132 meter hoge kerktoren behoort tot de hoogste van de wereld. De kerk behoort tot de evangelisch-lutherse gemeente. In 1310 werd in de Hamburgse Altstadt begonnen met de bouw van de gotische kerk, die in 1418 voltooid werd. De bronzen leeuwenkop op de klopper van de kerkdeur herinnert aan de eerstesteenlegging voor de toren in 1342. In 1842 werd de kerk verwoest door een grote brand, waarbij de meeste kunstwerken uit het interieur gered konden worden. Al na zeven jaar werd een begin gemaakt met de nieuwbouw in neogotische stijl. In 1878 kwam de 132 meter hoge kerktoren gereed. De kerk heeft de Tweede Wereldoorlog goed doorstaan. De kerk herbergt verschillende kunstwerken, waaronder een 14e-eeuws altaar, een houten beeld van de hand van Bernt Notke en twee olieverfschilderijen van de Duitse schilder Gottfried Libalt en stellen de droom van Jakob voor en de geboorte van Christus. Laatste twee werden beschadigd bij een aanslag met zuur, maar konden worden gerestaureerd. Voor de kerk bevindt zich een standbeeld van Dietrich Bonhoeffer, een Duits verzetsstrijder uit de Tweede Wereldoorlog, die de dood vond in een concentratiekamp. Afbeeldingen
Церковь Святого Петра (Гамбург)

Церковь Святого Петра в Гамбурге (Петрикирхе, нем. Hauptkirche Sankt Petri Hamburg, «главная церковь Святого Петра») — протестантская церковь в районе Альтштадт (Митте) города Гамбург, расположенная на улице Бергштрассе; старейшая приходская церковь города, входит в список пяти «главных» городских храмов; башня-колокольня имеет высоту в 132 метра — на высоте 123 метра расположена смотровая площадка, на которую ведет лестница в 544 ступени. Современное здание стоит на месте деревянного храма начала XI века: в 1195 году церковь впервые упоминается в документах как «ecclesia forensis» (рыночная церковь). Является памятником архитектуры. См. также Церковь Святого Михаила (Гамбург) Собор Святой Марии (Гамбург) Церковь Святой Екатерины (Гамбург) Примечания Литература Carl Malsch (Hrsg.): Die Hauptkirche St. Petri in Hamburg. Baugeschichte, Kunstwerke, Prediger. Friedrich Wittig Verlag, Hamburg 1978. Jürgen Suhr: Beschreibung der Sanct Petri-Kirche zu Hamburg und ihres Thurmes. Perthes-Besser & Mauke, 1842. Ссылки Thomas Dahl. Orgel der Hauptkirche St. Petri (нем.). orgelstadt-hamburg.de. Orgelstadt Hamburg (2019). Дата обращения: 19 января 2020.
Sankt Peterskyrkan, Hamburg

St. Peterskyrkan (tyska: Sankt-Petri-Kirche) är den äldsta församlingskyrkan i Hamburg och stod klar år 1893. Med sitt centrala läge på affärsgatan Mönckebergstrasse utgör den högsta punkten i stadsdelen Altstadt. Det 132 meter höga kyrktornet kan bestigas med 544 trappsteg upp till en höjd på 123 meter. Från kyrktornet har man utsikt över centrala staden. Tunnelbanans Rathaus station ligger i närheten. Bilder Källa Verg, Erich; Verg, Martin (2007), Das Abenteuer das Hamburg heißt (4th ed.), Hamburg: Ellert&Richter, p. 90, ISBN 978-3-8319-0137-1 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sankt Peterskyrkan, Hamburg.
Bismarck Monument (Hamburg)

The Bismarck Monument (German: Bismarck-Denkmal) in Hamburg is a memorial sculpture located in the St. Pauli quarter dedicated to Otto von Bismarck. It is one of 240 memorials to Bismarck worldwide and is the largest and probably best-known of these Bismarck towers. The monument stands near the jetties of Hamburg port on the Elbhöhe, today a local recreation area. The architect was Johann Emil Schaudt; the sculptor was Hugo Lederer. History The site of the monument was previously occupied by the Elbpavillon restaurant which was removed in 1901. Mayor Johann Georg Mönckeberg established a citizens' commission to erect the monument at the site. The Bismarck Monument cost 500,000 Goldmarks to erect, and it was completed in 1906. The building of the monument was documented by the photographer Wilhelm Weimar, who worked for the Hamburg Museum für Kunst und Gewerbe. Architecture The monument is approximately 35 m (115 ft) high, weighs 600 t (590 long tons; 660 short tons), and is the world's largest Bismarck monument. The designers created a large network of catacombs beneath the monument. In the years 1939 to 1940, they became an air-raid shelter, offering protection for up to 650 people. The architect's intent for the catacombs remain unknown, however, as they, and the whole interior of the monument, are no longer accessible for safety reasons. In the 1970s, a soldier who had served in the British army during the occupation in Germany discovered a tunnel beneath the Bismarck memorial which led to a Nazi hideout while in Hamburg. He contacted the Daily Mirror newspaper which, in turn, contacted the Burgermeister in Hamburg. After viewing the tunnel that the soldier had described, authorities decided to seal it. See also Bismarck Monument Bismarck Memorial Bismarck tower References Literature Jörg Schilling: Distanz halten - Das Hamburger Bismarckdenkmal und die Monumentalität der Moderne, Wallstein-Verlag, Göttingen 2006, ISBN 3-8353-0006-7 External links Photo: Interior views of the Bismarck monument Historical aerial photo of the Bismarck monument Armanic article on the Schwarze Sonne mentioning the Bismarck Monument
Monumento a Bismarck en Hamburgo

El Bismarck-Denkmal (Monumento a Bismarck) es un monumento en la ciudad de Hamburgo, en el centro del distrito de St. Pauli, dedicado a Otto von Bismarck, Primer ministro del reino de Prusia y el primer canciller del Imperio alemán. Es el más grande y probablemente el mejor conocido monumento a Bismarck del mundo. La estatua está cerca del puerto de Hamburgo en el Elbhöhe - un viejo lugar de culto, hoy, un área de recreo local. Elbpavillon J. Heckscher, en esta disertación, "Das Panorama einer Reise von Hamburg nach Altona und zurück", estableció que: "Der Elbpavillon hat den verschiedensten Zwecken gedient. Zeitweilig war er ein sehr vornehmes Lokal, dann stieg er von seiner Höhe etwas herab. Auch die Güte der Bewirtung hat vielfach gewechselt. Stark besucht waren die Konzerte, die der Musikdirektor Behrens dort veranstaltete, dann wurde er ein gewöhnlicher Tingel-Tangel und ein Varieté-Theater, das wohl am meisten Ertrag geliefert hat. Zu erwähnen sind noch die zahlreichem politischen Versammlungen, die Ende der vierziger und in den fünfziger Jahren hier abgehalten wurden und auch eines Theaters aus dem Jahre 1836 ist zu gedenken." El "pabellón del Elba" fue retirado en 1901 y una comisión ciudadana bajo el alcalde de entonces, Johann Georg Mönckeberg, aceptó construir este monumento a Bismarck por la suma de 500.000 marcos de oro. Interior Dentro del monumento a Bismarck todavía hay un complejo pintado mostrando la imagen del sol negro, en Wewelsburg con una pieza central que incorpora una rueda solar y esvásticas y el texto "Nicht durch Reden werden große Fragen entschieden, sondern durch Eisen und Blut" ("Grandes repuestas que no serán resueltas hablando, pero por el hierro y la sangre").​​​​​ Se desconoce de donde viene esta pintura. Durante los años 1939 a 1940, la base de la estatua se convirtió en un refugio antiaéreo que era usado por peatones, visitantes del malecón y residentes cercanos al lugar. Áreas similares dentro ofrecían protección a más de 650 personas. El propósito de las catacumbas que rodean al monumento, construidas en 1906, es todavía desconocido. Los interiores del monumento a Bismarck no son accesibles a visitantes públicos por razones de seguridad. Literatura Jörg Schilling: Distanz halten - Das Hamburger Bismarckdenkmal und die Monumentalität der Moderne, Wallstein-Verlag, Göttingen 2006, ISBN 3-8353-0006-7 Véase también Monumento al emperador Guillermo en Hamburgo Monumentos a Bismarck Monumento a Bismarck en Berlín Torre Bismarck Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Monumento a Bismarck en Hamburgo. Bismarck-Denkmal (Hamburg) artículo de Wikipedia en alemán sobre el documento