NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Luchthaven Jérémie

De Luchthaven Jérémie (Frans: Aéroport de Jérémie) is qua passagiersaantal de vijfde luchthaven van Haïti, gelegen bij de stad Jérémie in het zuidwesten van het land. Hij wordt vooral gebruikt voor binnenlandse vluchten naar Port-au-Prince. Luchtvaartmaatschappijen en bestemmingen Sunrise Airways - Port-au-Prince Tortug' Air: Port-au-Prince
Port lotniczy Jérémie

Port lotniczy Jérémie (ang. Jérémie Airport, IATA: JEE, ICAO: MTJE) – piąty co do wielkości port lotniczy Haiti położony w mieście Jérémie. Linie lotnicze i połączenia Caribintair (Port-au-Prince) Tortug' Air (Port-au-Prince)
Aeroportul Jérémie

Aeroportul Jérémie (IATA: JEE, ICAO: MTJE) este un aeroport din Grand'Anse⁠(d), Haiti ce deservește zona Jérémie. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 45 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista are orientarea 10/28. Terminale Note Vezi și
Jérémie Airport

Jérémie Airport är en flygplats i Haiti. Den ligger i departementet Grand'Anse, i den västra delen av landet, 190 km väster om huvudstaden Port-au-Prince. Jérémie Airport ligger 65 meter över havet. Terrängen runt Jérémie Airport är lite kuperad. Havet är nära Jérémie Airport åt nordost. Runt Jérémie Airport är det ganska tätbefolkat, med 248 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Jérémie, 5,8 km öster om Jérémie Airport. Kommentarer Källor
Banco de la República de Haití

El Banco de la República de Haití (en francés: Banque de la République d'Haïti, en criollo haitiano: Bank Repiblik Ayiti) es el banco central de Haití.​ Historia El Banco de la República de Haití fue fundado después de la independencia de Haití. La referencia más antigua a un banco en Haití se puede atribuir a una breve correspondencia intercambiada durante septiembre de 1825 entre un comerciante extranjero, Nicholas Kane, y el Secretario de Estado Balthazar Inginac sobre una propuesta hecha por George Clark en nombre de un grupo alemán, Hermann Hendrick y Co., para establecer un banco en Haití. Sin embargo, la propuesta nunca fue aceptada, y Hermann Hendrick and Co. nunca se estableció. En octubre de 1910, se otorgó una concesión a un consorcio de empresarios franceses, alemanes y estadounidenses para la creación de un nuevo banco, el Banco Nacional de Haití. En 1979, BNRH se dividió en dos instituciones financieras: Banque Nationale de Crédit (BNC), un banco comercial y el Banco de la República de Haití. El banco central de Puerto Príncipe fue asaltado durante los disturbios haitianos de 2024. El ataque fue repelido por los guardias de seguridad del banco y dejó tres muertos. Actividades El banco participa activamente en la promoción de políticas de inclusión financiera y es una institución miembro de la Alianza para la Inclusión Financiera. Recientemente anunció un Compromiso de la Declaración Maya para continuar con la modernización del sistema de pago y presentar una legislación para regular y supervisar las instituciones de microfinanzas a las autoridades pertinentes en 2013. Referencias
Banca della Repubblica di Haiti

La Banca della Repubblica di Haiti (in haitiano Bank Repiblik Ayiti ed in francese Banque de la République d'Haïti), è la banca centrale di Haiti. La sua funzione principale è quella di regolare il sistema bancario del Paese. Fu fondata nel 1979 dalla Banca Nazionale della Repubblica di Haiti, che era stata la banca di emissione del paese dal 1910, Storia Una legge haitiana del 1880 consentiva la concessione di una concessione di emissione di valuta a una banca privilegiata, e la Banca Nazionale di Haiti fu successivamente fondata a Parigi all'inizio del 1881 dalla banca francese Crédit Industriel et Commercial. Nell'ottobre del 1910, la concessione di emissione fu trasferita a una nuova banca, la Banca Nazionale della Repubblica di Haiti (BNRH), formata da un consorzio di interessi francesi, tedeschi e americani. La National City Bank di New York rilevò la BNRH in seguito all'occupazione statunitense di Haiti, e ne ottenne la piena proprietà nel 1919. Nel 1935, il governo haitiano acquisì la BNRH dalla National City Bank. Nel 1979, la BNRH fu divisa in due istituzioni finanziarie: la Banque nationale de crédit (BNC), una banca commerciale, e la Banca della Repubblica di Haiti. La banca centrale di Port-au-Prince fu presa d'assalto durante le rivolte haitiane del 2024. L'attacco fu respinto dalle guardie di sicurezza della banca, causando la morte di 3 persone. Elenco dei Presidenti Nel corso della sua storia, il haiti ha avuto 23 presidenti di banche centrali, i più recenti dei quali sono elencati di seguito. Note Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su brh.ht. Banque de la République d'Haïti (canale), su YouTube.
Bank van de Republiek Haïti

De Bank van de Republiek Haïti (Frans: Banque de la République d'Haïti) is de centrale bank van Haïti. Net als andere centrale banken is haar belangrijkste missie het nastreven van financiële stabiliteit in het land. De bank is niet verbonden aan het Ministerie van Financiën, maar is een autonome instelling. Het werd in 1979 opgericht door de Nationale Bank van de Republiek Haïti, die sinds 1910 de bank van uitgifte van het land was, Geschiedenis Een Haïtiaanse wet uit 1880 stond toe dat een concessie voor de uitgifte van geld werd verleend aan een bevoorrechte bank, en de Nationale Bank van Haïti werd vervolgens begin 1881 in Parijs opgericht door de Franse bank Crédit Industriel et Commercial. In oktober 1910 werd de concessie voor de uitgifte van geld overgedragen aan een nieuwe bank, de Nationale Bank van de Republiek Haïti (BNRH), gevormd door een consortium van Franse, Duitse en Amerikaanse belangen. De National City Bank of New York nam de BNRH over na de Amerikaanse bezetting van Haïti, en verkreeg in 1919 het volledige eigendom. In 1935 nam de Haïtiaanse regering de BNRH over van de National City Bank. In 1979 werd de BNRH opgesplitst in twee financiële instellingen: de Banque nationale de crédit (BNC), een commerciële bank, en de Bank van de Republiek Haïti. De centrale bank in Port-au-Prince werd bestormd tijdens de Haïtiaanse rellen van 2024. De aanval werd afgeslagen door bewakers van de bank, wat resulteerde in de dood van drie mensen. Lijst van gouverneurs In de loop van de geschiedenis heeft Haïti 23 presidenten van centrale banken gehad. De meest recente worden hieronder vermeld.
Bank Republiki Haiti

Bank Republiki Haiti (fr.Banque de la République d'Haïti) (BRC) – haitański bank centralny. Bank aktywnie promuje politykę integracji finansowej i jest instytucją członkowską Alliance for Financial Inclusion (AFI). W 2013 roku bank ogłosił Deklarację Maya, czyli zobowiązanie do kontynuowania modernizacji systemu płatności i przedłożenia odpowiednim organom przepisów regulujących i nadzorujących instytucje mikrofinansowe. Historia Bank Republiki Haiti powstał po odzyskaniu przez Haiti niepodległości od Francji. Najstarszą wzmiankę o banku na Haiti można znaleźć w krótkiej korespondencji z września 1825 roku między zagranicznym handlowcem Nicholasem Kane'em, sekretarzem stanu Baltazarem Inginacem, na temat propozycji złożonej przez George'a Clarka w imieniu niemieckiej grupy Hermann Hendrick and Co., aby założyć bank na Haiti. Propozycja nigdy nie została przyjęta. W październiku 1910 przyznano koncesję konsorcjum francuskich, niemieckich i amerykańskich biznesmenów na utworzenie nowego banku - Narodowego Banku Republiki Haiti (BNRH). W 1979 roku BNRH został podzielony na dwie instytucje finansowe: bank komercyjny Banque Nationale de Crédit (BNC) oraz Bank Republiki Haiti. Zobacz też Gourde Gospodarka Haiti Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa banku
Banco da República do Haiti

O Banco da República do Haiti (em francês: Banque de la République d'Haïti ou BRH) é uma instituição financeira que atua como banco central no Haiti. Por meio de seu conselho de administração, tem o poder de definir, dirigir e supervisionar a política monetária no país, inclusive pela definição da taxa de juros. Também pode autorizar a emissão de moeda e controlar o crédito e o volume do dinheiro circulante, a partir das determinações legais. Referências Bibliografia Richard A. Haggerty, ed. Haiti: A Country Study. Washington: GPO for the Library of Congress, 1989. Ver também Economia do Haiti
Банк Республики Гаити

Банк Республики Гаити (фр. Banque de la République d'Haïti) — центральный банк Гаити. История В октябре 1910 года подписан договор с франко-германо-американским консорциумом о создании Национального банка Республики Гаити. В 1916 году банк начал эмиссию банкнот, в 1935-м — национализирован. 17 августа 1979 года банк ликвидирован, на его базе созданы Национальный кредитный банк и Банк Республики Гаити. Примечания Источники Бутаков Д.Д., Золотаренко Е.Д., Рыбалко Г.П. Валюты стран мира: Справочник / Под ред. С. М. Борисова, Г. П. Рыбалко, О. В. Можайскова. — 5-е изд., перераб. и доп. — М.: Финансы и статистика, 1987. — 383 с. Ссылки brh.net (фр.) — официальный сайт Банка Республики Гаити
Банк Республіки Гаїті

Банк Республіки Гаїті (фр. Banque de la République d'Haïti) — центральний банк Гаїті. Історія У жовтні 1910 року підписаний договір з франко-германо-американським консорціумом про створення Національного банку Республіки Гаїті. У 1916 році банк почав емісію банкнот, в 1935 році — націоналізований. 17 серпня 1979 року банк ліквідований, на його базі створені Національний кредитний банк і Банк Республіки Гаїті. Примітки Джерела Бутаков Д.Д., Золотаренко Е.Д., Рыбалко Г.П. Валюты стран мира: Справочник / Под ред. С. М. Борисова, Г. П. Рыбалко, О. В. Можайскова. — 5-е изд., перераб. и доп. — М. : Финансы и статистика, 1987. — 383 с. — 55 000 прим. Посилання Офіційний сайт [Архівовано 13 січня 2019 у Wayback Machine.] (фр.)
Barrage de Péligre

Le barrage de Péligre est un barrage hydroélectrique construit sur le fleuve Artibonite en Haïti. Il est situé dans le département du Centre, à 52 km de Port-au-Prince et 9 km de Mirebalais. Construction Le barrage a été créé afin dans un premier temps de protéger les populations contre les inondations en contrôlant le flux de l'Artibonite, puis il a servi de réserve d'eau pour l'irrigation et enfin 20 ans après sa construction une centrale électrique a été ajoutée pour apporter de l'énergie électrique. La réalisation de cet ouvrage entre dans le cadre du projet agricole de la vallée de l'Artibonite qui fut lancé dans les années 1930. Il fut construit par le Corps du génie de l'armée des États-Unis et financé par la banque d'import-export américaine Eximbank. Caractéristiques Le barrage à contreforts d'une hauteur de 72 m a été achevé vers 1956-1957, créant ainsi un lac artificiel, le lac de Péligre La centrale hydroélectrique associée est dotée de trois turbines Francis d'une capacité de 15,5 MW chacune, pour une puissance installée totale de 47 MW. Ces turbines de type Francis ont été installées par une compagnie italienne[Laquelle ?]. À l'inauguration de Péligre en juillet 1971, la consommation énergétique de la zone métropolitaine incluant les communes de Léogâne, Croix-des-Bouquets était de 12 MW en pointe. La demande a pris moins de 15 ans pour quadrupler, soit une augmentation de plus de 120 % en dix ans. Sa production actuelle fournit au pays la plupart de son électricité[Information douteuse]. Réhabilitation La réhabilitation de tout le système électromécanique de Péligre, destinée à augmenter sa puissance installée de 54 à 70 mégawatts, a été décidé en 2010. Ces dernières décennies, les dépôts de limon ont réduit l'activité de la centrale électrique en réduisant ses capacités de production d'électricité. La sédimentation est en grande partie due à la déforestation dont souffre le pays au cours des années. La centrale électrique s'est délabrée et des réparations de fortune permettent juste de la faire tourner au minimum. Aussi d'autres unités de production furent construites afin de remédier à l'insuffisance de la première. Elle a toutefois bien résisté au tremblement de terre du 12 janvier 2010, selon un spécialiste suisse qui a procédé à une inspection des installations en mars 2010. Toutefois, cette inspection « a permis de mettre en évidence un certain nombre de points faibles touchant la sécurité ». Le 10 février 2012, Jacques Rousseau, ministre des travaux publics du transport et de la communication (MTPTC), annonçait la signature d'un contrat pour les travaux de réhabilitation de la centrale avec la firme française Alstom-Comelex, qui devrait permettre à celle-ci de retrouver sa puissance nominale de 54 mégawatts. Notes et références Voir aussi Articles connexes Économie d'Haïti Lac de Péligre Liens externes Le barrage de Péligre sur Structurae Article sur le barrage et la crise énergétique en Haïti et Portail d’Haïti Portail des énergies renouvelables Portail des lacs et cours d'eau Portail des barrages
Barrage de Péligre

Barrage de Péligre är en dammbyggnad i departementet Centre i Haiti. Den dämmer upp Rivière de l' Artibonite och bildar Haitis näst största sjö, Lac de Péligre. Dammen, som var klar år 1956, används huvudsakligen för bevattning och sedan år 1971 för elproduktion. De tre turbinerna försåg tidigare Haiti med stora delar av elbehovet men från slutet av 1990-talet minskade produktionen på grund av stora mängder sediment i dammen. Turbinerna renoverades mellan 2016 och 2018 av Alstom med stöd från bland andra Tyskland och Opec, men dammen har inte rensats för for sediment. Källor
ГЕС Пелігр

ГЕС Пелігр — гідроелектростанція у Республіці Гаїті, за чотири десятки кілометрів на північний схід від столиці цієї острівної країни Порт-о-Пренсу. Використовує ресурс із річки Артибоніт, яка бере початок на південному схилі Кордильєри-Сентраль та тече у західному напрямку до впадіння в затоку Гонав (Карибське море). Артибоніт перекриває бетонна гравітаційна гребля Пелігр висотою 72 метри та довжиною 328 метрів, яка утворила витягнуте по долині річки на 25 км водосховище з первісним об'ємом 607 млн м3, в т. ч. корисний об'єм 470 млн м3. При цьому у водоймі відбувалось дуже сильне накопичення осадів, зокрема через вирубку лісів та наступне змивання ґрунту. В результаті від часу зведення греблі в 1956-му та до 1979-го сховище втратило 22,5 %, або понад 130 млн м3. У 1971-му біля підніжжя греблі ввели в роботу машинний зал, обладнаний двома турбінами типу Френсіс потужністю по 18 МВт, до яких за чотири роки додали ще одну таку ж. При цьому станція повинна виробляти від 220 до 320 млн кВт-год електроенергії на рік (в залежності від потоку у Артибоніті). Станом на початок 2010-х через знос обладнання ГЕС діяла з потужністю менш ніж 60 % номінальної. Внаслідок проведених у 2016—2018 роках робіт усі три гідроагрегати були відновлені. Видача продукції відбувається по ЛЕП, розрахованій на роботу під напругою 115 кВ. Примітки
Île à Vache

Die Île à Vache (haitianisch-kreolisch: Lilavach) ist eine Insel Haitis zehn Kilometer vor der Südküste bei der Gemeinde Les Cayes im Karibischen Meer. Geographie Die Insel ist knapp 18 km lang, bis 4,8 km breit, hat eine Fläche von 52 km² und gehört zum Département Sud. Die Landesnatur ist abwechslungsreich tropisch. Die Insel-Westseite ist hügelig, höchste Erhebung 150 m, mit vereinzelten Sümpfen in den Niederungen. Die Ostseite ist sumpfig mit dem größten Mangrovenwald Haitis und einer durch das vorgelagerte Korallenriff gebildeten Lagune. Bevölkerung Die etwa 15.000 Einheimischen sind zum größten Teil Nachfahren von durch Spanier und Franzosen aus Afrika importierten Sklaven. Die religiöse Ausrichtung ist oft eine Symbiose christlicher und Voodoo-Traditionen. Für Touristen gibt es zwei Resorts. Verwaltung Die Île à Vache bildet eine Gemeinde im Arrondissement Les Cayes des Départements Sud (Süd) von Haiti. Sie wird nicht weiter in sections communales untergliedert. Hauptort ist Ville de l’Île-à-Vache. Geschichte Der indianische Name der Insel lautet Abaca. Die spanischen Eroberer nannten sie Isla Vaca (Kuhinsel). Im 17. Jahrhundert war die Insel eine Basis für die Freibeuter Henry Morgan und Laurent de Graff. Während des Amerikanischen Bürgerkrieges bot der Inselbesitzer Bernard Kock die Ansiedlung freigelassener Sklaven aus den Vereinigten Staaten an. Trotz Unterstützung durch Abraham Lincoln scheiterte das Vorhaben binnen kurzer Zeit. Weblinks Île à Vache. kakokfoundation.org (englisch). ile-a-vache.com (kreolisch, französisch, englisch). Dia-Show, 3:41 min. haitiantips.com Einzelnachweise
Isla de la Vaca (Haití)

Isla de la Vaca (en francés: Île-à-Vache, en criollo haitiano: Lilavach y también conocida como Vache Island)​ es el nombre que recibe una pequeña isla del país caribeño de Haití, que está situado en el departamento de Sur, distrito de Los Cayos, y en la comuna de Isla de la Vaca. Geografía Tiene 13 km de largo y 3 de ancho con una superficie aproximada de 48.47 km², y es uno de los sitios turísticos con más potencial de todo el país con playas bañadas por las aguas del Caribe. La población de la isla se calcula entre 10.000 y 15.000 habitantes, y hay 2 resorts turísticos en la isla: Port Morgan y Abaka Bay. Véase también Geografía de Haití Geografía de América Referencias Enlaces externos Mapa de localización de la isla Documental "Explotando el Edén; Île-à-Vache" (2023) Raquel Gómez-Rosado. Sobre un proyecto turístico gubernamental programado en la isla, página web oficial Distribución Universidades
Île-à-Vache

Île-à-Vache, in creolo haitiano Lilavach, è un comune di Haiti facente parte dell'arrondissement di Les Cayes nel dipartimento del Sud. Il suo territorio è costituito dall'isola omonima, situata circa 10 km a sud di Les Cayes. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Île-à-Vache
Île-à-Vache

Île-à-Vache (także Île-à-Vaches) – wyspa na Morzu Karaibskim, w archipelagu Wielkich Antyli, położona u południowo-zachodniego wybrzeża wyspy Haiti, około 11 km na południowy wschód od miasta Les Cayes. Czwarta pod względem wielkości wyspa należąca do Haiti, o powierzchni 52 km². Zamieszkana przez około 16 000 osób (2023), administracyjnie stanowi gminę w okręgu Les Cayes, w Departamencie Południowym. Gospodarka opiera się na rolnictwie (uprawa bawełny i cytrusów, hodowla bydła) i rybołówstwie. Stanowi ośrodek turystyki. Występują to złoża chromitu. Nazwa Île-à-Vache(s) oznacza w języku francuskim „wyspę krowią” (krowa – vache, w liczbie mnogiej – vaches). Wyspa zawdzięcza ją zamieszkującym ją niegdyś stadom zdziczałych krów. Historia W epoce kolonialnej Île-à-Vache stanowiła dogodną przystań dla piratów. Niejednokrotnie była miejscem zgrupowania angielskich i francuskich bukanierów, operujących z Port Royal i Tortugi, podczas przygotowań do wspólnych napadów na kolonie hiszpańskie na Karaibach. Tutaj też dochodziło do dzielenia łupów. W 1668 roku przybył tu Henry Morgan, organizujący atak na Cartagenę, wówczas najzamożniejsze, ale i silnie ufortyfikowane, miasto hiszpańskie w regionie. Przypadkowa eksplozja prochu na fregacie „Oxford”, prawdopodobnie wywołana przez iskrę z paleniska, nad którym pieczono prosiaka, doprowadziła do zatonięcia okrętu. Śmierć poniosło ponad dwustu, spośród blisko tysiąca, zgromadzonych piratów, znacznie osłabiając siły Morgana. W rezultacie obrał on łatwiejszy cel – miasta Maracaibo i Gibraltar. Wrak okrętu został odnaleziony w 2004 roku. Wyspę odwiedził także François l’Olonnais. W 1862 roku, podczas wojny secesyjnej amerykański biznesmen Bernard Kock wydzierżawił niezamieszkaną wówczas wyspę od rządu haitańskiego i wysunął propozycję osiedlenia na niej 5000 czarnoskórych niewolników wyzwolonych ze stanów Konfederacji. Po akceptacji planu przez prezydenta Abrahama Lincolna, pierwszy (i jedyny) statek z 453 wyzwoleńcami przybył na wyspę w maju 1863 roku. Kock zarządzał wyspą, wyzyskując osiedleńców, nie zapewnił im odpowiednich warunków sanitarnych i mieszkaniowych. W ciągu niespełna roku 88 osób zmarło w wyniku chorób i głodu, a 73 zbiegły na Haiti. Wobec rewolty mieszkańców Kock uciekł. W obliczu doniesień o panujących na wyspie warunkach, w lutym 1864 roku wysłany został okręt US Navy z zadaniem sprowadzenia pozostałych mieszkańców z powrotem do kraju, pozostawiając kolonię opuszczoną. Napływ ludności i zabudowę wyspy na większą skalę zapoczątkowano w latach 30. i 40. XX wieku. W 1976 roku utworzono osobną gminę Île-à-Vache. W 2012 roku rząd Haiti zapowiedział przeprowadzenie daleko idących inwestycji na wyspie, mających na celu wskrzeszenie haitańskiego sektora turystycznego, który praktycznie zanikł w latach 80., w okresie dyktatury Duvaliera. Plany porzucono do 2018 roku; ich reliktem jest nieukończone lotnisko międzynarodowe. W 2023 roku 80% ludności nie miało dostępu do czystej wody pitnej. Uwagi Przypisy
Île-à-Vache

Île-à-Vache (em crioulo haitiano: Lilavach) é uma ilha e comuna do Haiti. Faz parte do arrondissement de Les Cayes, no departamento Sud. Tem cerca de 14000 habitantes História A ilha era um refúgio para piratas, como o inglês Henry Morgan, do século XVII, que partiu para atacar a cidade do Panamá em janeiro de 1671. O ex-corsário Laurens de Graaf torna-se então seu governador. Em 1698, Jean-Baptiste du Casse, governador de Santo Domingo, concede a Île-à-Vache a Jean Le Goff de Beauregard. A ilha não faz parte da concessão concedida à Companhia de Santo Domingo na península do sul. Após a morte de Beauregard em 1699, a Companhia de Santo Domingo recupera a ilha em 1700. Abraham Lincoln, querendo abolir a escravatura, não imaginava os Estados Unidos onde brancos e negros seriam iguais, "por suas diferenças raciais". De modo que durante a Guerra Civil Americana, estudou vários planos de colonização, incluindo a Libéria, considerada muito distante, Chiriquí e, finalmente, Île-à-Vache. Foi para lá que quatrocentos negros foram transferidos em 1862, mas foi um completo fracasso: a língua, a religião e os diferentes costumes provocaram a oposição dos ilhéus. Referências
Ваш (остров)

Ваш (фр. Île à Vache — Коровий остров) — небольшой остров длиной 13 км, шириной 3,2 км и площадью около 52 км², находящийся к юго-западу от острова Гаити. Входит в состав Южного департамента Гаити (округ Ле Ке). География Западная часть острова — возвышенная, в то время как восточная часть является болотистой — там находится один из крупнейших мангровых лесов в Гаити. Туризм Остров является одним из самых популярных туристических мест в Гаити: на нём находятся два туристических курорта: Порт Морган и Абака-Бей. Примечания Ссылки http://www.ile-a-vache.com/
Île à Vache

Île à Vache (av franskans île, ö, och vache, ko) är en ö som tillhör Haiti. Den är cirka 46 kvadratkilometer stor och ligger utanför sydkusten på ön Hispaniola, som del av regionen Sud. Buckanjären Captain Morgan använde 1668 ön som bas för en attack mot spanska skepp. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Île à Vache.