NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aeropuerto de Port-de-Paix

El Aeropuerto de Port-de-Paix (en francés: 'Aéroport de Port-de-Paix') (IATA: PAX, ICAO: MTPX) es un aeropuerto de Haití. Está situado próximo a Port-de-Paix, en la costa norte del país. El aeropuerto no cuenta con radar ni equipo de radio. El centro de control de tráfico aéreo funciona sin estos. La pista se encuentra dentro de la ciudad y es transitable.​ Aerolíneas y destinos En la actualidad, no se operan vuelos regulares desde este aeropuerto. Referencias
Aéroport de Port-de-Paix

L'aéroport de Port-de-Paix (code IATA : PAX • code OACI : MTPX) est un aéroport régional situé à côté de la ville d'Haïti de Port-de-Paix, chef-lieu du département du Nord-Ouest et de l'arrondissement de Port-de-Paix. Histoire Situation Notes et références Voir aussi Liste des aéroports d'Haïti Liens externes Site officiel (fr) L'aéroport régional de Port-de-Paix Portail de l’aéronautique Portail d’Haïti
Luchthaven Port-de-Paix

De Luchthaven Port-de-Paix (Frans: Aéroport de Port-de-Paix) is qua passagiersaantal de derde luchthaven van Haïti, gelegen bij de stad Port-de-Paix aan de noordkust van het land. Hij wordt vooral gebruikt voor binnenlandse vluchten naar Port-au-Prince. Luchtvaartmaatschappijen en bestemmingen Sunrise Airways - Port-au-Prince, Port-de-Paix Tortug' Air - Cap-Haitian, Port-au-Prince
Port lotniczy Port-de-Paix

Port lotniczy Port-de-Paix (ang. Port-de-Paix Airport, IATA: PAX, ICAO: MTPX) – trzeci co do wielkości port lotniczy Haiti położony w mieście Port-de-Paix. Linie lotnicze i połączenia Tortug' Air (Port-au-Prince, Cap-Haitien)
Aeroportul Port-de-Paix

Aeroportul Port-de-Paix (IATA: PAX, ICAO: MTPX) este un aeroport din Port-de-Paix Arrondissement⁠(d), Nord-Ouest⁠(d), Haiti ce deservește zona Port-de-Paix. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 3 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Presa de Valdesia

De Presa de Valdesia is een stuwdam in het gehucht Muchas Aguas in Valdesia, op de grens van de provincies San Cristóbal en Peravia in de Dominicaanse Republiek. Het ligt 55 kilometer ten westen van de hoofdstad Santo Domingo in het Parque National Máximo Gómez. Het werk van de eerste dam in de rivier Nizao is uitgevoerd door de Dominicaanse regering via de Valdesia Corporation en gebouwd door de Spaanse onderneming Agroman Construction Company S.A. Deze dam heeft een meervoudige functie, waarbij men aangeeft dat het wordt gebruikt als drinkwatervoorziening en elektriciteitsopwekking gericht op Santo Domingo en irrigatie van de omliggende agrarische gebieden. De dam werd op 26 januari 1976 ingewijd, met een totale kostenpost van US$ 60.000.000, waaronder vereffeningsbassin (contraembalse) Las Barias, een kleiner stuwmeer enkele kilometers zuidelijk van Presa de Taveras. Capaciteit De opslagcapaciteit van Valdesia is 137.540,000 m³ met een oppervlakte van 7 km², waarbij de maximale en minimale operationele niveaus 150 en 130,75 miljoen m³ zijn. De ingezette capaciteit is: 6,3 m³/s water voor Santo Domingo, voor landbouwirritatie van 193.734 tareas (121,82 km²) in het district Ozama-Nizao en een elektriciteitsproductie van 52.750.000 kWh per jaar. Deze presa werkt samen met twee mini-energiecentrales in Jigüey en Aguacate. De in 1994 gestarte Nizao-Najayo met een vermogen van 330 kWh en een jaarlijkse productiegemiddelde van 0,57 GWh en vanaf 1999 de Anones met een geïnstalleerd vermogen van 111 kWh en jaarlijks productiegemiddelde van 0,95 GWh. Voor Santo Domingo was de gemiddelde productie tussen 1978 tot 1993 84.210.000 kWh; hierna daalde het tot 62.750.000 kWh per jaar. Werking Na turbinizatie in Jigüey en Aguacate ontvangt Valdesia water uit het reservoir door een druktunnel met een totale lengte van 900 m en een snelheid van 90 m³/s. De diameter tot de bifurcatie is 6 m en daarna 2,80. De elektriciteit wordt geproduceerd door twee eenheden van turbines en generatoren waar elektriciteit met een spanning van 13,8 kV naar een nabijgelegen substation van het type intemperie (weertype) gaat. Het water wordt geloosd in de Nizao-rivier via een tunnel met een lengte van 610 m en een diameter van 6,75 m.
Playa Rincón

Playa Rincón es una playa ubicada en el extremo nororiental de la península de Samaná, República Dominicana, en las cercanías de la comunidad de Las Galeras.​ Se asienta sobre la Bahía de Rincón, un entrante marino limitado por los cabos Cabrón y Samaná, y es uno de los arenales más conocidos del litoral atlántico dominicano por su valor paisajístico y natural.​​ El área forma parte del principal corredor turístico-natural de Samaná y está conectada por carretera con Las Galeras y con Santa Bárbara de Samaná. Diversos materiales institucionales de turismo del país señalan a Playa Rincón como uno de los atractivos de la zona, asociado a experiencias de naturaleza y a la vida del cercano poblado pesquero.​​ Orografía y situación Playa Rincón se abre en la Bahía de Rincón, de planta en “V”, en el borde nororiental de la península de Samaná. La bahía queda protegida de la corriente de las Antillas por los salientes de Cabo Cabrón (al norte) y Cabo Samaná (al sur), lo que explica sus aguas más calmas respecto de tramos abiertos del Atlántico.​​​ En su margen occidental desemboca el río Caño Frío, curso de agua de escasa pendiente que atraviesa manglares y aporta un microambiente de aguas más frías en el contacto con el mar. Este rasgo hidrológico crea un contraste notable entre el agua dulce y el agua marina, y es parte del atractivo paisajístico del sitio.​​ Historia Las fuentes historiográficas sitúan en la zona del actual entorno de Playa Rincón a los ciguayos, grupo indígena que mantuvo un encuentro armado con miembros de la expedición de Cristóbal Colón durante su primer viaje.​ Ese episodio, conocido como “Golfo (o Bahía) de las Flechas”, ha sido objeto de debate historiográfico sobre su localización precisa (si en la bahía de Samaná o en la de Rincón), con estudios que apoyan la segunda hipótesis.​​ Atlas y trabajos académicos recientes mantienen la referencia al enfrentamiento de los ciguayos en Samaná como uno de los primeros actos de resistencia documentados frente a los europeos en el Caribe, subrayando su relevancia para la historia regional.​​​ Referencias
Rincon Dam

The Rincón Dam is an Arch–gravity dam on the Jima River near Jima Abajo in La Vega Province of the Dominican Republic. It is 54 m (177 ft) tall and the purpose of the dam is to produce hydroelectric power, municipal water and supply water for irrigation. The dam's power station is located downstream and contains a 10.1 MW Francis turbine-generator. The dam was completed in 1978. See also List of dams and reservoirs in Dominican Republic References
Port-Margot

Port-Margot (Haitianisch-Kreolisch Pò Mago) ist eine Gemeinde im Département Nord von Haiti. Geschichte Das Dorf geht auf die Präsenz französischer Freibeuter auf der Île de la Tortue zurück, die im Jahr 1640 unter der Führung von Philippe de Longvilliers de Poincy unter dem Namen Sainte-Margeurite eine erste Basis auf der Insel Hispaniola selbst anlegten. Im Jahr 1711 entstand daraus die Gemeinde Port-Margot. Der seit dem Jahr 1719 bestehende Chor der Kirchengemeinde gehört zu den ältesten heute noch bestehenden Gemeinschaften von Sängern seiner Art. Der französische Gouverneur der Kolonie Saint-Domingue, Bertrand d’Ogeron de La Bouëre, hatte sein Haus in Port-Margot. Lage und Beschreibung Die Gemeinde Port-Margot erstreckt sich von der Küste des Atlantischen Ozeans rund 25 Kilometer in das Landesinnere hinein. Neben dem Stadtzentrum Ville de Port Margot sowie den Stadtteilen Quartier de Bayeux und Quartier Petit Bourg de Port-Margot bestehen sechs Gemeindebezirke: Grande Plaine mit Guillette, La Coupe, Mazambi und Nantchen, Bas Petit Borgne mit Aria, Fond Bois, Gué, Mathurin, Pierre-Michel und Potier, Corail mit Corneille, Dame Piquant, Découvert, Dumazan, Dupin, Duplessis, Fauché, Ferrand und Garde Bance, Haut Petit Borgne mit Paillant und Redoute, Bas Quartier mit Bayeux, Bord de Mer Port-Margot, Chabet, Chevalier, Chouchou, Eau Noire, Gamelle, Gué, La Source, Legras, L’Ilet Port-Margot, Novion, Pioux, Redoute, Thébaudière und Verger sowie Bras Gauche mit Dos Bobo, Garde Camp, Godino, Jeannette, Lacoman, Nan Marguerite, Petit-Bourg-de-Port-Margot, Poc, Quentin, Riol und Saint-Pierre. Die Route Départementale RD-14 führt durch Port-Margot und verbindet den Ort mit der Route Nationale RN-1 bei Limbé (9 Kilometer) im Südosten. Einzelnachweise
Port-Margot

Port-Margot (French pronunciation: [pɔʁ maʁɡo]; Haitian Creole: Pò Mago) is a commune in the Borgne Arrondissement, in the Nord department of Haiti. It has 36,937 inhabitants. Communal Sections The commune consists of six communal sections, namely: Grande Plaine, rural Bas Petit Borgne, urban (town of Port-Margot) and rural Corail, rural Haut Petit Borgne, rural Bas Quartier, urban (Bayeux neighborhood) and rural Bras Gauche, urban (Petit Bourg de Port-Margot neighborhood) and rural References
Port-Margot

Port-Margot (en criollo haitiano Pò Mago) es una comuna de Haití que está situada en el distrito de Borgne,​ del departamento Norte.​ Secciones Está formado por las secciones de:​ Grande Plaine Bas Petit Borgne (que abarca la villa de Port-Margot) Corail Haut Petit Borgne Bas Quartier (que abarca el barrio de Bayeux) Bras Gauche (que abarca el barrio de Petit Bourg de Port Margot) Demografía Los datos demográficos contemplados en este gráfico de la comuna de Port-Margot​​​ son estimaciones que se han cogido de 2009 a 2015 de la página del Instituto Haitiano de Estadística e Informática (IHSI). Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Port-Margot.
Port-Margot

Port-Margot (Pòmago en créole haïtien) est une commune d'Haïti située dans le département du Nord et l'arrondissement de Borgne. Géographie La ville de Port-Margot est située au nord-ouest de la ville de Limbé et à l'est de la ville de Borgne. La ville est traversée par la rivière de Port-Margot. Port-Margot possède plusieurs plages de sable, la baie de l'Anse à Chouchou, Coco, Coup de sable, Cabaret et Pas Kannot, ainsi que le bassin Waka, qui est situé dans le secteur de Novion. Démographie La commune est peuplée de 45 360 habitants(recensement par estimation de 2009). Histoire Avec l'île de la Tortue, Port-Margot est le premier établissement français sur l'île d'Hispaniola : c'est là que François Levasseur débarque en 1640, envoyé par Philippe de Longvilliers de Poincy, lieutenant-général des îles d'Amériques pour le roi de France. Il prend le commandement de l'île de la Tortue, dont il est le premier gouverneur. En 1679, Port-Margot est le théâtre d'une rébellion d'esclaves, dirigée par un prêtre nommé Père Jean. La paroisse de Port-Margot est fondée en 1711, sous le patronage de sainte Marguerite. Administration La commune est composée des sections communales de : Économie L'économie locale repose, d'une façon générale, sur l'agriculture et la culture du cacao, du café et des fruits. Personnalités liées à la ville François Levasseur, mort en 1652, officier de marine et administrateur colonial français. Iléus Papillon, né en 1984 à Port Margot, poète, journaliste et essayiste. Maxineau Guivintz, né en 1993 à Port Margot, éducateur, journaliste. Notes et références Bibliographie Moreau de Saint-Méry, Description topographique, physique, civile, politique et historique de la partie française de l'isle Saint-Domingue, Philadelphie, Paris, Hambourg, 1797-1798, (réédition, 3 volumes, Paris, Société française d'histoire d'outre-mer, 1984), pp. 644–653. Voir aussi Articles connexes Route départementale 104 Liens externes Présentation générale de la ville de Port-Margot [PDF](fr) Population totale, population de 18 ans et plus, ménages et densités estimés en 2009 sur le site de l'Institut haïtien de statistique et d'informatique (IHSI) Le désenclavement de Port-Margot en question Portail d’Haïti
Port-Margot

Port-Margot (Haïtiaans-Creools: Pò Mago) is een stad en gemeente in Haïti met 50.000 inwoners. De plaats ligt dicht bij de Atlantische Oceaan, 23 km ten westen van de stad Cap-Haïtien. De gemeente maakt deel uit van het arrondissement Borgne in het departement Nord. Er wordt koffie, cacao en fruit verbouwd. In 1679 is Port-Margot het toneel geweest van een slavenopstand. Deze vond plaats onder leiding van een priester met de naam Padre Jean. Deze verzamelde in Pointe Palmiste, even ten oosten van de stad Port-de-Paix, 25 slaven. Deze doodden een aantal slavenhouders in Port-Margot, en trokken toen de bergen in. Daar werden zij nagejaagd door piraten, die Padre Jean en enkele medestrijders doodden. Indeling De gemeente bestaat uit de volgende sections communales:
Kathedrale von Santo Domingo

Die Kathedrale von Santo Domingo oder Metropolkathedralbasilika Mariä Verkündigung, Primarkathedrale von Amerika (spanisch Basílica Catedral Metropolitana Santa María de la Anunciación Catedral Primada de América) ist eine römisch-katholische Kirche in Santo Domingo, Hauptstadt der Dominikanischen Republik. Sie ist die Kathedrale des Erzbistums Santo Domingo mit dem Patrozinium Mariä Verkündigung. Sie war die erste Kirche in der Neuen Welt und ist als Teil der Kolonialstadt von Santo Domingo seit 1990 Weltkulturerbe der UNESCO. Geschichte Die Kathedrale wurde 1504 von Papst Julius II. in Auftrag gegeben. Der Bau begann nominell 1512 unter der Leitung von Bischof Fray García Padilla. Bischof Alessandro Geraldini (1455–1522), ein Italiener, kam 1519 auf die Insel und ließ 1521 den Grundstein für die heutige spätgotische Kathedrale legen. Der Bau wurde von Luis Moya nach Plänen von Alonso Rodriguez aus Sevilla errichtet. Im Jahr 1523 wurde der Bau bis zur Weihe im Jahr 1541 kontinuierlich fortgeführt. Am 12. Februar 1546 gab Papst Paul III. auf Wunsch von Kaiser Karl V. der Kirche den Status der Metropolitankirche und ernannte sie zur Primas de Americas. Francis Drake benutzte die Kathedrale als Hauptquartier, als er 1586 die Stadt eroberte, und bewahrte sie so vor der Zerstörung. Im Jahr 1920 verlieh Papst Benedikt XV. der Kathedrale den Titel einer Basilica minor. Papst Johannes Paul II. besuchte die Kirche in den Jahren 1979, 1984 und 1992. Architektur Die dreischiffige Hallenkirche ist mit einer goldfarbenen Fassade aus Korallenkalkstein verkleidet. Die Kirche verbindet gotische und barocke Elemente mit einigen prunkvollen plateresken Stilen, wie der aus Silber gemeißelte Hochaltar zeigt. Bemerkenswert sind die massiven Kalksteinwände und die Kreuzgewölbe. Von den drei Haupttüren sind zwei gotisch und die dritte Haupttür plateresk. An beiden Seitenschiffen gibt es je sechs Seitenkapellen. Die Länge der Basilika beträgt 54 Meter, die Breite jedes der drei Gänge beträgt 23 Meter, die Höhe der Gewölbedecke beträgt 16 Meter und die Gesamtfläche beträgt 3000 Quadratmeter. Alle Seitenkapellen waren nicht im ursprünglichen Grundriss des Gebäudes enthalten, sondern wurden später angefügt. Beisetzungen In der Kathedrale sind viele Bischöfe und Präsidenten beerdigt, in der Krypta wurde der erste Kardinal des Erzbistums Octavio Antonio Beras Rojas beigesetzt. Die Überreste des 1506 verstorbenen Christoph Kolumbus wurden 1540 im Chor beigesetzt. Unter französischer Herrschaft kam es 1795 zu einer zumindest teilweisen Verlegung nach Havanna und dann in die Kathedrale von Sevilla. In Santo Domingo wurden 1990 Gebeine in den Leuchtturm umgebettet. Während die Echtheit der wenigen Gebeine in Sevilla geklärt ist, wurden die Gebeine in Santo Domingo nie untersucht. Schatzkammer In der Schatzkammer wird eine ausgezeichnete Kunstsammlung von alten Holzschnitzereien, Möbeln, Grabmonumenten, Silber und Schmuck gezeigt. Weblinks Beschreibung der Kathedrale auf der Seite Erzbistums Einzelnachweise
Katedrala Santa María la Menor

Katedrala Santa María la Menor nalazi se u Santo Domingu u Dominikanskoj Republici. Posvećena je Utjelovljenju Blažene Djevice Marije. To je najstarija katedrala u Americi, koja se počela graditi 1512., a završena je 1540. godine. Nadbiskupija kojoj pripada katedrala, nekada je imala naslov primasa Amerike, i jedina je takva nadbiskupija. Katedrala ima elemente gotike i baroka s ponekim elementima pleterskog stila, kao na primjeru visokog oltara klesanog od srebra. Tu je također riznica, koja ima izvrsnu umjetničku kolekciju starih drvenih rezbarija, namještaja, nadgrobnih spomenika, srebra i nakita. Povijest Katedralu je posvetio papa Julije II. 1504. godine, a gradnja je započela 1512. godine pod vodstvom biskupa Fraya Garcíje Padille. Izgradnju je vodio Luis Moya, prema planovima koje je dizajnirao Alonso Rodriguez iz Sevilje u Španjolskoj. Od 1523., izgradnja postiže kontinuirani napredak do posvećenja u 1541. godini. Dana, 12. veljače 1546., na zahtjev cara Karla V., papa Pavao III. odobrio je status metropolitanske katedrale i primasa Amerike. Katedrala je također bila sjedište nadbiskupije Santo Domingo, koja je nosila spomenuti naslov primasa. Godine 1920., papa Benedikt XV. dao je katedrali naslov manje bazilike. Arhitektura Prva primjetna značajka strukture su čvrste vapnenačke stijene i tri vrata, od kojih su dva gotička, a treća glavna vrata su platerskoga stila. Postoji dvanaest bočnih kapela, tri lađe i broda. Hodnici imaju križno nadsvođene stropove. Dužina bazilike je 54 metara. Širina svakog od triju brodova je 23 metara, visina do nadsvođenih stropova je 16 metara, a ukupna površina je 3,000 četvornih metara. Sve bočne kapele nisu bile uključene u izvorni plan zgrade, nego su nastajale s vremenom. Katedrala također ima vlastitu riznicu, koja sadrži: slike, stare rezbarije, namještaj, skulpture i nadgrobne spomenike. Tu su i predmeti, koji su se koristili u pogrebnim procesijama nekoliko nadbiskupa. Od drugih zanimljivosti, tu je nadgrobni spomenik Simona Bolivara, jednog od rođaka istoimenog državnika Simona Bolivara. U katedrali su jedno vrijeme bili i posmrtni ostaci Kristofora Kolumba, prije njihovog smještaja u sadašnje posljednje počivališta u Faro a Colonu.
Kathedraal van Santo Domingo

De Kathedraal van Santo Domingo is de oudste kathedraal van de Nieuwe Wereld. Zij staat in de huidige stadswijk (barrio) Ciudad Colónial van de Dominicaanse hoofdstad Santo Domingo de Guzmán; Ciudad Colónial is in 1990 door UNESCO op de Werelderfgoedlijst is geplaatst onder de titel Koloniale stad Santo Domingo. In het Spaans wordt deze Catedral de Santa María de la Encarnación de Santo Domingo, Catedral de Santo Domingo of Catedral Primada de América genoemd. De bouw van de kathedraal begon in 1512. In 1541 werd zij ingezegend en gewijd aan de heilige Maria. Graf van Columbus In de jaren negentig werd in de kerk een graf gevonden met daarop de naam van Christoffel Columbus. Hierdoor ontstond twijfel of het lichaam dat in de Kathedraal van Sevilla wordt bewaard dan misschien toch niet het lichaam van Columbus was maar van zijn zoon Diego Columbus. In 2006 bleek uit DNA-onderzoek dat het lichaam in Sevilla wel degelijk het lichaam van Christoffel Columbus is. Zie ook Katholieke Kerk in de Dominicaanse Republiek
Katedra Najświętszej Maryi Panny od Wcielenia w Santo Domingo

Katedra Najświętszej Maryi Panny od Wcielenia w Santo Domingo (hiszp. La Catedral de Santa María de la Encarnación) – najstarsza katedra w Amerykach, położona w Santo Domingo, w Dominikanie. Kamień węgielny pod budowę katedry położył syn Krzysztofa Kolumba, Diego Colón. Podczas budowy katedry zaangażowanych było wielu architektów co widoczne jest w wielu zastosowanych stylach architektonicznych - sklepienie jest w stylu gotyckim, łuki w stylu romańskim a wystrój w stylu barokowym. Przypisy Bibliografia Michael Grossberg, Ryan Ver Berkmoes, Karla Zimmerman, Conner Gorry, Amy C. Balfour, Ellee Thalheimer, Scott Kennedy, Jens Porup: Lonely Planet Caribbean Islands. Wyd. 5. Londyn: Lonely Planet, 2008. ISBN 978-1787016521. Christopher Baker, James Henderson, Skye Hernandez, Lynda Lohr, KC Nash, Don Philpott, Theresa Storm, Lynne Morgan Sullivan, Polly Thomas: Eyewitness Travel Guides: Carribean. Londyn: Dorling Kindersley Publishing, 2016. ISBN 978-1-4654-4114-0.
Кафедральный собор Санто-Доминго

Кафедральный собор Санто-Доминго, Кафедральный собор Пресвятой Девы Марии, Кафедральный собор Санта-Мария-ла-Менор, исп. Catedral de Santa María la Menor — католический собор в Санто-Доминго, столице Доминиканской Республики. Кафедральный собор архиепархии Санто-Доминго, возглавляемой кардиналом Николасом де Хесус Лопес Родригесом. Собор имеет почётный статус «малой базилики». Построенный в 1514—1541 годах, он является старейшим собором в Америке. Возведённый из золотистого кораллового известняка, собор сочетает в своём облике готику и барокко со значительным влиянием платереско, проявляющемся особенно в серебряном алтаре. Исследователи находят в нём влияние архитектуры католической культовых сооружений Сеговии, Севильи, Саламанки: «Те же громадные размеры, простота плана — прямоугольник с едва выступающим объёмом апсиды, средневековая конструкция и статичное внутреннее пространство. Трехнёфная зальная церковь перекрыта стрельчатыми сводами на нервюрах, опирающимися на круглые столбы. Широкий средний нёф одинаковой высоты с боковыми и простые круглые столбы, поддерживающие своды, делают интерьер просторным и ясным». В сокровищнице собора хранятся богатые коллекции резных деревянных статуй, мебели, ювелирных украшений, серебряной посуды. Согласно некоторым версиям, в соборе покоятся останки Христофора Колумба, памятник которому установлен на площади перед собором. В 1990 году в составе колониального города Санто-Доминго собор был включён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. В 200 м к востоку от собора расположена ещё одна составляющая объекта — крепость Осама. Примечания Литература Коллектив авторов. Всеобщая история архитектуры в 12 томах / Под ред. А. В. Бунина, Л. И. Каплуна. П. Н. Максимова. — М.: Издательство литературы по строительству, 1969. — Т. 7. Западная Европа и Латинская Америка. XVII— первая половина XIX вв. — 620 с.
Кафедральний Собор Пресвятої Діви Марії (Санто-Домінго)

Кафедральний собор Санто-Домінго (також Кафедральний собор Пресвятої Діви Марії, Кафедральний собор Санта-Марія-ла-Менор; ісп. Catedral de Santa María la Menor — католицький собор у Санто-Домінго, столиці Домініканської Республіки. Належить до архієпархії Санто-Доминго, яку очолює кардинал Ніколас де Хесус Лопес Родрігес. Має почесний статус «мала базиліка». Історія Собор збудовано в 1514–1535 роках. Таким чином він є найстарішим собором Америки. Був зведений із золотавого коралового вапняку. Архітектура собору поєднує готику й бароко зі значним впливом платереско, що особливо виявляється у срібному вівтарі. У скарбниці собору зберігаються багаті колекції різьблених дерев'яних статуй, меблів, ювелірних прикрас, срібного посуду. Відповідно до деяких джерел, у соборі поховано рештки Христофора Колумба, пам'ятник якому встановлено на майдані перед храмом. 1990 року у складі колоніального міста Санто-Домінго собор було включено до списку Світової спадщини ЮНЕСКО. За 200 м на схід від собору розташована ще одна складова частина об'єкта — фортеця Осама. Галерея Джерела Catedral Primada de América (Santo Domingo) (ісп.)
Arrondissement Acul-du-Nord

Das Arrondissement Acul-du-Nord (haitianisch-kreolisch: Akil dinò) ist eine der sieben Verwaltungseinheiten des Départements Nord, Haiti. Hauptort ist die Stadt Acul-du-Nord. Lage und Beschreibung Das Arrondissement liegt zentral im Département Nord. Es grenzt im Norden an den Atlantischen Ozean (Baie de l'Acul). Benachbart sind im Osten das Arrondissement Cap-Haitien, im Süden das Arrondissement Saint-Raphaël und das Arrondissement Marmelade, im Südwesten das Arrondissement Plaisance und im Westen das Arrondissement Limbé. In dem Arrondissement gibt es drei Gemeindebezirke: Acul-du-Nord (rund 55.000 Einwohner), Plaine-du-Nord (rund 34.000 Einwohner) und Milot (rund 30.000 Einwohner). Das Arrondissement hat rund 129.000 Einwohner (Stand: 2015). Die Route Nationale 1 (RN-1; Cap-Haitien – Port-au-Prince) verläuft durch das Arrondissement. Siehe auch Liste der Arrondissements in Haiti Einzelnachweise