NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Galibi, Suriname

Galibi is a resort in Suriname, located in the Marowijne District. Its population at the 2012 census was 741. Galibi is a tribal area inhabited by an Indigenous population of Kalina Amerindians. The town of Alusiaka used to be located near the banks of the Marowijne River. The Dutch West India Company was given 500 hectares to grow coconuts; but, because of their mistreatment of the workers, the town was abandoned. In 1871 a 60-metre lighthouse was built near the entrance of the Marowijne; it was operated until 2012. Christiaankondre The village of Christiaankondre is located along the estuary of the Marowijne River. Together with neighbouring Langamankondre, it is often referred to as Galibi. The village has been named after Christiaan Pané whose father founded the village in the late 17th century. The economy is based on fishing, subsistence farming, and tourism. The village has a school, a clinic, and a little zoo. Corneliskondre is the larger of the two settlements. The village chief as of 2020 is Richardo Pané. Langamankondre Langamankondre is located next to Christiaankondre. The name is a mix of Dutch and Sranan Tongo and means "Long man's village" because the chief was very tall. In 2016, Selowin Alamijawari was elected village chief. Galibi Nature Reserve The main attraction is the Galibi Nature Reserve. There is a beach at the mouth of the Marowijne River on the Atlantic Ocean. This section also has a small zoo and tourist shop. Tourists come to Galibi largely to see the Leatherback sea turtle. Its females migrate here from all over the world (including places as distant as Costa Rica, to lay their eggs in Suriname. Almost half of the known population of leatherback turtles, lay their eggs in this area. Other turtles that frequent the beach are the Green sea turtle, the Olive ridley sea turtle, and the Hawksbill sea turtle The area can only visited under strict supervision between February and June. Wia Wia Nature Reserve Founded in 1961, the Wia Wia Nature Reserve is located to the west of the Galibi Nature Reserve. It was also intended for the protection of the turtles; however, the focus has shifted to bird species, because the beach has shifted to the west. The Wia Wia Nature Reserve spans an area of 36,000 hectares. Transport Galibi has a small boat (korjaal) connection to Albina. The journey across the water takes about 1.5 hrs, and boats land near the villages of Christiaankondre and Langamankondre. There is a road connection to some parts of the resort Galibi, but not to the two main villages near the nature reserve. The residents believed that a road would have disturbed their peace and quiet. Notable people Sylvia Kajoeramari, politician. Sister cities Koksijde, Belgium. Gallery Further reading Protected Areas in Suriname: A Voice from Suriname’s Galibi Nature Reserve, Cultural Survival website See also Braamspunt References External links
Galibi

Galibi es un ressort, en neerlandés ressort, donde se asienta la localidad con el mismo nombre, en el distrito de Marowijne; tiene aproximadamente 670 habitantes y es administrativamente dividida en Christiaankondre y Langamankondre. Además Galibi es la designación de una reserva natural en el extremo noroeste de Surinam, en el delta del río Marowijne sobre el océano Atlántico, cerca de la frontera con la Guayana Francesa. Véase también Reserva natural de Galibi Enlaces externos Movimiento Mundial por los bosques tropicales (Boletín Nº 82 del WRM, mayo de 2004). «Surinam: el pueblo de Galibi habla fuerte y claro sobre las áreas protegidas». 11200 Montevideo - Uruguay: WRM. Archivado desde el original el 30 de agosto de 2009. Consultado el 23 de diciembre de 2009. STINASU (2008). «The nature reserves of Suriname, Las reservas naturales de Surinam» (en inglés). Archivado desde el original el 4 de octubre de 2013. Consultado el 23 de diciembre de 2009. Referencias
Galibi (Suriname)

Galibi is een dorp en een van de zes ressorten waaruit het Surinaamse district Marowijne bestaat. Het ligt aan de monding van de Marowijnerivier en op de grens met Frans Guyana. Bij het dorp ligt het Natuurreservaat Galibi, dat bekend staat als kraamkamer van zeeschildpadden. Er bevindt zich een rooms-katholieke basisschool en een polikliniek van de Regionale Gezondheidsdienst (RGD). Geschiedenis en geografie Vroeger was het dorp Galibi dichter gelegen bij de Atlantische Oceaan. In die tijd was er een grote kokosplantage. Wanneer echter deze ophield te bestaan, was meteen ook het dorp verdwenen. Het dorp is geïsoleerd gebouwd op een zandrits (zandbank) die ongeveer 5km lang en 800 meter breed is. Het dorp is omgeven door de oceaan, de Marowijnerivier en de 'swamps' (moerassen met mangrovewoud). Twee delen De dorpsdelen Langamankondre en Christiaankondre werden tot de jaren 1960 door een enkele kapitein bestuurd. Om een eind te maken aan onderlinge twisten, werd het bestuur van de dorpsdelen verdeeld over kapitein Mariwajoe voor Langamankondre en Ernest Aloema voor Christiaankondre. Deze situatie is daarna blijven bestaan. Beide delen zijn met elkaar vergroeid en liggen aan de linkeroever van de Marowijne, achtereenvolgens: Langamankondre en Christiaankondre. De eerste naam verwijst naar een lange slanke vroegere kapitein die door vrienden de bijnaam Langaman kreeg. Het tweede dorp is genoemd naar Christiaan Pané, de zoon van de mogelijke stichter van het dorp aan het eind van de 19e eeuw. De ligging van het dorp is nu iets meer landinwaarts gelegen langs de oevers van de Marowijne. Verkeer en vervoer Om Galibi te bereiken moet men langs de enige weg die tussen Paramaribo en Albina ligt de bus nemen voor een rit van ongeveer drie tot vier uren (afhankelijk van het seizoen). Daarna neemt men de boot voor een tocht van ongeveer 1 tot 1,5 uren, afhankelijk van het tij. Bevolking Galibi wordt bevolkt door een Karaïbische (Kaliña) inheemse bevolking. In het dorp wonen ongeveer 800 mensen die voornamelijk van visvangst en enig toerisme leven. Het toerisme in het dorp is beperkt en voornamelijk toegespitst op het bezoek aan de zeeschildpadden die er op de stranden van het Natuurreservaat Galibi komen broeden. Buiten het broedseizoen wordt Galibi weinig of niet bezocht. Stedenband Galibi is samen met Albina gekoppeld aan de stedenband tussen Koksijde in België en Galibi/Albina. Deze stedenband werd in 2008 gestart. Als onderdeel van de stedenband worden in Galibi projecten uitgevoerd. Galerij Zie ook Toerisme in Suriname Externe links vzw Marowijne dIS Koksijde
Galibi

Galibi – miasto oraz okręg (ressorten) w dystrykcie Marowijne, w Surinamie. Według danych na rok 2012 miasto zamieszkiwały 741 osoby, a gęstość zaludnienia wyniosłą 0,7 os./km². Demografia Ludność historyczna: Rezerwat przyrody Galibi Główną atrakcją turystyczną jest Rezerwat przyrody Galibi, założony w 1969 roku. Znajduje się przy ujściu rzeki Marowijne nad Oceanem Atlantyckim i zajmuje obszar 40 km². Rezerwat powstał po to, żeby chronić żyjące tutaj żółwie morskie skórzaste oraz zielone żółwie morskie. Obszar ten można zwiedzać tylko pod ścisłym nadzorem od lutego do czerwca. Rezerwat przyrody Wia Wia Założony w 1966 roku rezerwat przyrody Wia Wia położony jest na zachód od rezerwatu przyrody Galibi i zajmuje powierzchnię 360 km². Rezerwat powstał po to, żeby chronić mieszkające tam rzadkie gatunki ptaków wodnych. Współpraca Miejscowość partnerska: Koksijde, Belgia Przypisy Linki zewnętrzne Obszary chronione w Surinamie: Rezerwat Przyrody Galibi w Surinamie
Dreyfus-Turm

Der Dreyfus-Turm ist ein auf einem Felsen an der Küste von Kourou in Französisch-Guayana befindlicher Funkturm. Der nach Alfred Dreyfus (1859–1935), dem berühmtesten Insassen der Strafkolonie in Französisch-Guayana benannte Turm wurde im Jahre 1856 eröffnet und diente ursprünglich der Nachrichtenübertragung. Mit Blick auf das Meer diente er als optischer Telegraf zur Kommunikation mit den Îles du Salut. Die anderen damaligen Gebäude wurden beim Bau des Hotels Les Roches Resort zerstört.
Tour Dreyfus

La tour Dreyfus est une petite tour de télégraphe qui se trouve sur la pointe des Roches dans la commune de Kourou en Guyane. Étymologie Le nom de la tour Dreyfus vient du nom de famille du plus célèbre pensionnaire du bagne de Guyane, Alfred Dreyfus. Histoire L'ancien pénitencier de Kourou qui incluait cette tour fut inauguré au milieu du XIXe siècle, en 1856 ; c'était un pénitencier à vocation agricole. Cette petite tour est sur un promontoire face à la mer ; elle servait de sémaphore pour communiquer par signaux Chappe, avec la tour située sur l'île Royale (îles du Salut). Les bâtiments environnants ont été détruits au milieu du XXe siècle pour être remplacés par l'Hôtel des Roches, toujours en activité aujourd'hui. Notes et références Voir aussi Alfred Dreyfus Bagne de la Guyane française Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Guyane Portail de Kourou Portail des télécommunications
Saint-Laurent-du-Maroni Airport

Saint-Laurent-du-Maroni Airport (IATA: LDX, ICAO: SOOM) is an airport serving Saint-Laurent-du-Maroni, a commune of French Guiana. The city is on the Maroni River, the border with Suriname. The St Laurent Du Maroni non-directional beacon (Ident: CW) is located 0.9 nautical miles (1.7 km) south of the field. Airline and destinations Statistics See also List of airports in French Guiana Transport in French Guiana References External links OpenStreetMap - Saint-Laurent-du-Maroni OurAirports - Saint-Laurent-du-Maroni Airport Archived 2014-01-21 at the Wayback Machine SkyVector - Saint-Laurent-du-Maroni Airport Accident history for Saint-Laurent-du-Maroni Airport at Aviation Safety Network
Aeropuerto de Saint-Laurent-du-Maroni

El Aeropuerto de Saint-Laurent-du-Maroni​ o bien Aeródromo de Saint-Laurent-du-Maroni (en francés: Aérodrome de Saint-Laurent-du-Maroni) (IATA: LDX, ICAO: SOOM)​ es el nombre que recibe un aeropuerto que sirve a la localidad de Saint-Laurent-du-Maroni, que también es una comuna de la Guayana Francesa​ un territorio dependiente de Francia en América del Sur. El aeropuerto fue construido una altura de 17 pies ( 5 m) sobre el nivel medio del mar. Se ha designado una pista como 04/22 con una superficie sin pavimentar que mide 1000 por 45 metros (3.281 pies x 148 pies). Air Guyane Express operó vuelos regulares en el aeropuerto hasta agosto de 2023.​ Véase también Aeropuerto de Cayenne-Rochambeau Transporte Referencias
Aérodrome de Saint-Laurent-du-Maroni

L'aérodrome de Saint-Laurent-du-Maroni (code IATA : LDX • code OACI : SOOM) est un aérodrome situé au nord de la Guyane française dans la commune de Saint-Laurent-du-Maroni, près de la frontière avec le Suriname. Caractéristiques Cette piste revêtue mesure 1 000 m pour 18 m de large. L'aéroport comporte 2 taxiways dont un revêtu et un non revêtu. Les deux rejoignent la piste et le parking. Situation Compagnies et destinations Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Notes et références Voir aussi Aéroport international Félix-Éboué Portail de la Guyane Portail de Saint-Laurent-du-Maroni Portail de l’aéronautique
Luchthaven Saint-Laurent-du-Maroni

De Luchthaven Saint-Laurent-du-Maroni (Frans: Aérodrome de Saint-Laurent-du-Maroni) is een vliegveld in Saint-Laurent-du-Maroni, Frans-Guyana. In 1946 werd het eerste vliegveld van de stad geopend. In 1964 werd het vervangen door het huidige vliegveld, en hergebruikt als sportveld. De non-directional beacon CW bevindt zich bij het vliegveld. De landingsbaan is van asfalt en is 1.000 meter lang. Reguliere vluchten Op het vliegveld wordt gevlogen door Air Guyane met als bestemmingen Cayenne-Félix Eboué, Grand-Santi en Maripasoula. In 2022 waren er één of twee dagelijkse vluchten naar de bestemmingen. Externe links (fr) Air Guyane (en) Saint-Laurent-du-Maroni @ Aviation-Safety
Aeroportul Saint-Laurent-du-Maroni

Aeroportul Saint-Laurent-du-Maroni (IATA: LDX, ICAO: SOOM) este un aeroport din Franța ce deservește zona Saint-Laurent-du-Maroni. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 6.399 de pasageri. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 5 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Petit-Saut-Staudamm

Der Petit-Saut-Staudamm (französisch Barrage de Petit Saut) ist eine Gewichtsstaumauer 36 Kilometer südlich von Sinnamary in Französisch-Guyana. Der Stausee hat eine Fläche von ca. 310 km² und stellt somit den größten künstlichen See Frankreichs dar. Das Wasserkraftwerk deckt einen großen Teil des Stromverbrauchs Französisch-Guayanas. Geschichte Der Bau des Kraftwerks begann im Juli 1989. Die Staumauer aus Beton wurde zwischen Juli 1992 und Februar 1993 errichtet. Im Mai 1994 waren alle Arbeiten abgeschlossen und der Betrieb wurde aufgenommen. Die Anlage ist im Besitz des französischen Stromerzeugers Électricité de France (EDF). Weblinks Offizielle Webseite von EDF (französisch) Einzelnachweise
Petit-Saut Dam

The Petit-Saut Dam is a gravity dam on the Sinnamary River about 36 km (22 mi) south of Sinnamary in French Guiana. The primary purpose of the dam is to produce hydroelectric power and it supports a 116 MW power station. Construction on the dam and power station began in July 1989 and placement of concrete for the dam started in July 1992. The dam was complete in February 1993 and the first generator was operational in January 1994. The last went online in 1995. It is owned by Électricité de France. Construction of the dam and impounding of its large 3,500,000,000 m3 (2,800,000 acre⋅ft) reservoir led to several environmental issues that continue to be monitored and addressed. These issues include deforestation, greenhouse gases and water deoxidation. References External links
Lago di Petit-Saut

Il lago di Petit-Saut (in francese barrage de Petit-Saut o lac de Petit-Saut) è l'unico lago della Guyana francese (Francia) situato in America meridionale. È un bacino artificiale costruito nel 1994 dall'Électricité de France. Geografia Il bacino artificiale si trova al confine tra i comuni di Sinnamary e di Saint-Élie ed è stato creato sbarrando il fiume Sinnamary, il lago è esteso 365 km² ed è il più grande della Francia (mentre il più esteso della Francia metropolitana è il lago di Ginevra diviso con la Svizzera). La profondità media è di 35 m e il suo volume è di circa 3,5 miliardi di metri cubi. Bibliografia Baldi F. Microbial transformation of mercury species and their importance in the biogeochemical cycle of mercury. In: Sigel H, Sigel H, editors. Metal Ions in Biological Systems; 1997. P. 213–257. Delmas R., Galy-Lacaux C., Richard S., 2001. Emissions of greenhouse gases from the tropical hydroelectric reservoir of Petit Saut (French Guiana) compared with emissions from thermal alternatives. Global Biogeochemical Cycles, 15, 4, 993-1003. EPRI, 1990. Assesment and guide for meeting dissolved oxygen water quality standards for hydroelectric plant discharges, Report GS/7001/project, 2694-8. Richard S., Cerdan P., 2003. Enlèvement partiel du seuil oxygénant en aval du barrage de Petit Saut en 2001 - Conséquences sur la qualité des eaux à l'aval, Hydréco/EDF-CD Guyane, Rapport Scientifique, 22 p. Rapports CNRS; Mercure en Guyane. URL consultato l'11 gennaio 2018 (archiviato dall'url originale il 6 giugno 2011). (2001) Rapport finaux 1ERE et 2EME. Région de Saint Elie et retenue de Petit Saut. / Région du Haut Maroni et lieux de référence ECEREX et MATECHO. De Junet A. 2004. Étude qualitative de la matière organique particulaire dans le réservoir de Petit-Saut (Guyane française): composition isotopique (δ13C), élémentaire (C/N) et pigmentaire. Rapport Master II. Université de Bordeaux 1, France. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Lago di Petit-Saut Collegamenti esterni (FR) Le barrage de Petit Saut. URL consultato il 21 aprile 2019 (archiviato dall'url originale l'11 gennaio 2014). sul sito dell'EDF Guayane (FR) Le barrage de Petit Saut (archiviato dall'url originale il 21 febbraio 2014). sul sito del comune di Sinnamary (FR) Immagini del lago, su tonkeul.com. URL consultato il 6 febbraio 2014 (archiviato dall'url originale il 4 marzo 2016). (FR) Émission de gaz à effets de serre sur le lac de Petit-Saut (PDF). URL consultato il 21 aprile 2019 (archiviato dall'url originale il 22 febbraio 2014). - Étude Hydreco (FR) Effets du barrage sur les poissons. - Dossier dell'Institut de recherche pour le développement (IRD)
Petit-Sautdam

De Petit-Sautdam (Frans: Barrage de Petit-Saut) is een stuwdam in de Sinamarie met waterkrachtcentrale. De dam bevindt zich ongeveer 36 kilometer ten zuiden van de plaats Sinnamary in Frans-Guyana, Frankrijk. Overzicht De Petit-Saut was oorspronkelijk een waterval in de rivier Sinamarie. In 1989 is begonnen met de constructie van een stuwdam. De betonwand van de stuwmuur werd tussen 15 juli 1992 en 25 februari 1993 aangelegd. In 1994 werd begonnen met de bouw van waterkrachtcentrale, die in 1995 in gebruik werd genomen. De centrale produceert 116 MW. De dam en elektriciteitscentrale zijn eigendom van Électricité de France (EDF). De aanleg was controversieel omdat 360 km2 oerwoud onder water is komen te staan. De elektriciteitscentrale dekt ongeveer de helft van de behoefte van de kustzone van Frans-Guyana. Veerboot Tussen de dam en het gehucht Saint-Nazaire aan de andere kant van het stuwmeer vaart een veerboot. De veerboot verbindt de plaats Saint-Élie met het wegennetwerk van Frans-Guyana. De boottocht duurt ongeveer 45 minuten.
Barrage de Petit Saut

Barrage de Petit Saut är en dammbyggnad i det franska utomeuropeiska departementet Franska Guyana (Frankrike) som finns på floden Sinnamary. Floden har samma namn som staden och kommunen Sinnamary. Barrage de Petit Saut är en gravitationsdamm. Den ligger i den norra delen av landet, 80 km väster om huvudstaden Cayenne. Barrage de Petit Saut ligger 33 meter över havet. Reservoar Dammen bildar en reservoar som saknar namn på officiella kartor. Den sträcker sig 14,8 kilometer i nord-sydlig riktning, och 16,2 kilometer i öst-västlig riktning. I reservoaren finns: Île Bagatelle (en ö) Källor
Boulangerie Anatole

La Boulangerie Anatole est un monument historique de Guyane situé dans la ville de Cayenne. Le site est inscrit monument historique par arrêté du 31 août 1995. Références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de la Guyane Portail de la Guyane Portail de Cayenne Portail des monuments historiques français
Îles du Salut

Die Îles du Salut (deutsch Inseln des Heils) sind eine kleine Inselgruppe 13 km vor der Küste von Kourou in Französisch-Guayana. Obwohl näher zu Kourou gelegen, gehören die Inseln zur 45 km südöstlich gelegenen Hauptstadtgemeinde Cayenne, und zwar zum Kanton Cayenne-1 Nord-Ouest. Die drei Inseln der Gruppe sind vulkanischen Ursprungs. Die Inseln von Norden nach Süden: Auf der gesamten Inselgruppe unterhielt Frankreich bis 1951 eine Strafkolonie für bis zu 2000 Gefangene, eines der sogenannten Bagnes. Auf der Île Royale befanden sich die Verwaltung, das Hospital sowie der Todestrakt. Die meisten der Gefangenen waren jedoch in Einzelzellen auf der Île Saint-Joseph untergebracht. Die Haftbedingungen waren unmenschlich. So gab es Zellen ohne Dach, wodurch die Strafgefangenen der tropischen Sonne und dem Regen schutzlos ausgesetzt waren. Einer der prominentesten Häftlinge auf der Île du Diable war von 1895 bis 1899 Hauptmann Alfred Dreyfus. Die Kurzgeschichte An Anarchist (1908) von Joseph Conrad spielt größtenteils auf der Inselgruppe. Der Journalist Albert Londres besuchte die Strafkolonie 1923, um darüber zu berichten. Auch ein Teil der Handlung des Romans Papillon (1969) und des gleichnamigen Films spielen hier. Heute sind die Inseln ein beliebtes Ziel für Touristen. Neben den Ruinen der Strafkolonie ist auch die Fauna einen Besuch wert. Totenkopfäffchen und Aras sind an Besucher gewöhnt und lassen sich aus der Hand füttern. Ferner gibt es Leguane und Kaimane. Weblinks Einzelnachweise
Otoci spasa

Otoci spasa (fra. Îles du Salut, tako nazvani jer su misionari otišli tamo kako bi pobjegli od kuge na kopnu) skupina su malih otoka oko 11 km od obale Francuske Gvajane, sjeverno od Kouroua, u Atlantskom oceanu. Iako su bliže Kourouu, otoci su dio fr. commune Cayenne (općina), točnije fr. Cayenne 1er Canton Nord-Ouest. Geografija Otoci Tri su otoka, od sjevera prema jugu: Vražji otok, najpoznatiji zbog političkog zatočeništva kapetana Alfreda Dreyfusa, poznatiji je govornicima francuskog kao fr. Île du Diable. Ukupna površina je 0,62 km2. Vražji otok i Île Royale odvojeni su tjesnacem fr. Passe des Grenadines, Île Royale i otok tjesnacem Saint-Joseph kod fr. Passe de Désirade. Klima Otok Royale (fra. Île-Royale) ima tropsku savansku klimu (Köppenova klimatska klasifikacija Aw). Prosječna godišnja temperatura na otoku Royale je 27.6 °C. Prosječna godišnja količina oborina je 2,496.7 mm sa svibnjem kao najvlažnijim mjesecom. Temperature su u prosjeku najviše u listopadu, oko 28.7 °C, a najniža u siječnju, oko 26.9 °C. Najviša temperatura ikad zabilježena na otoku Royale bila je 34.8 °C, 10. studenog 2008.; najhladnija ikada zabilježena temperatura bila je 18.4 °C, 10. srpnja 1979. Povijest Između 1852. i 1953. otoci su bili dio zloglasne kažnjeničke kolonije za najgore kriminalce Francuske. Kaznena kolonija prostirala se duž granice sa Surinamom. Île Royale bio je prihvatni centar za opće stanovništvo kaznene kolonije; bili su smješteni na umjerenoj slobodi zbog vrlo male mogućnosti bijega s otoka. Otok Saint-Joseph bio je Rekluzija, kamo su zatvorenici slani da budu kažnjeni samicama u tišini i tami za bijeg ili prijestupe počinjene u kaznenoj koloniji. Đavolji otok je bio za političke zatvorenike. U 19. stoljeću, najpoznatiji takav zatvorenik bio je kapetan Alfred Dreyfus, ondje držan od 1895. do 1899. nakon što je u kontinentalnoj Francuskoj osuđen za izdaju. Ova kažnjenička kolonija bila je kontroverzna s obzirom na reputaciju grubosti i brutalnosti. Nasilje zatvorenika nad zatvorenicima bilo je uobičajeno, tropske bolesti ubile su mnoge, a mala skupina slomljenih preživjelih vratila se u Francusku kako bi ispričala koliko je to bilo užasno i preplašila druge potencijalne kriminalce. Ovaj je sustav postupno ukidan i potpuno ukinut 1953. Otoci su danas popularna turistička destinacija. Otoci su prikazani u autobiografiji Papillon, Henrija Charrièrea, koji je tamo bio zatočen 9 godina. Kratka priča Anarchist (1906.) Josepha Conrada velikim je dijelom smještena na Otoci spasa. Od 1979. Otoci spasa su zaštićena područja kojima upravlja Conservatoire du littoral. Galerija Izvori Vanjske poveznice
Îles du Salut

Le Isole du Salut (in francese: Îles du Salut), cioè "Isole della Salvezza", sono un piccolo arcipelago di origine vulcanica che si trova nell'Oceano Atlantico, circa 11 chilometri al largo della costa della Guyana francese, cui appartengono politicamente. Benché esse siano solo a 14 chilometri da Kourou, fanno parte della municipalità di Caienna. Il gruppo è formato da tre isole, che da nord a sud sono: L'Île du Diable è meglio conosciuta col nome di Isola del Diavolo, un'isola su cui si trovava una colonia penale francese in uso per quasi un secolo, fra il 1852 e il 1946. Oggi le isole sono una popolare meta turistica. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isole du Salut Collegamenti esterni (EN) Îles du Salut, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (FR) Mappa dell'arcipelago (JPG), su geocities.com. URL consultato il 24 gennaio 2007 (archiviato dall'url originale il 21 dicembre 2006). (FR) Fotografie delle Isole du Salut, su sagnimorte.info. URL consultato il 24 gennaio 2007 (archiviato dall'url originale il 18 marzo 2007).