NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Музей кікладського мистецтва

Музей кікладського мистецтва Ніколаса П. Гуландріса — музей в Афінах, заснований родиною Гуландрісів, однією з найбільш заможних та знатних подружжів в Греції, і присвячений вивченню та популяризації стародавньої культури Егейського моря і на Кіпрі, з особливим акцентом на кікладське мистецтво 3 тисячоліття до нашої ери. Історія колекції та музею Ніколас і Доллі Гуландріс почали збирати археологічні об'єкти на початку 1960-х років, після того як отримали офіційний дозвіл від Грецької держави. Їх зібрання незабаром стало відомим серед науковців завдяки вишуканим і рідкісним артефактам з Кіклад: мармуровим фігуркам і керамічним посудинам, дослідження яких 1968 року опублікував професор Христос Думас. Колекцію Гуландрісів вперше представили в Музеї Бенакі 1978 року. В період між 1979 і 1983 роками колекція експонувалась в найбільших музеях і галереях по всьому світу: Національній галереї Вашингтона в 1979 році, Музей західного мистецтва в Токіо і Кіото в 1980 році, в Х'юстонському музеї образотворчих мистецтв у 1981 році, Королівському музеї витончених мистецтв у Брюсселі в 1982, Британському музеї в Лондоні в 1983 і Гран-Пале в Парижі в 1983 році. Після смерті Ніколаса Гуландріса в січні 1986 року його дружина Доллі Гуландріс пожертвувала свою колекцію в повному обсязі Грецькій державі для музею. Так, 1986 року засновано сучасний музей Музей кікладського мистецтва і розміщений в будинку подружжя Гуландрісів, побудованому в 1985 році в центрі Афін за проектом грецького архітектора Іоанніса Вікеласа. 1991 року зведено нове крило для зростаючої колекції музею. Нині також частина зібрання музеї експонується у Садибі Стататос в Афінах. В останні роки експозиція Музею кікладського мистецтва виставлялась у Національному музеї-Центрі мистецтв королеви Софії в Мадриді (1999), Капітолійських музеях в Римі (2006) та Художньому музеї Пекіна (2008). Основна експозиція Основну експозицію Музею кікладського мистецтва представляють 3 відділи: Кікладська культура — рання бронзова доба (3200 — 2000 роки до н. е.) Давньогрецьке мистецтво, починаючи з бронзової доби до пізнього римського часу (друге тисячоліття до н. е. — 4 століття н. е.) Кіпрська культура від енеоліту до раннього християнського періоду (4 тисячоліття до н. е. — 6 століття н. е.) Примітки Джерела Історія музею на офіційному сайті Goulandris Museum of Cycladic Art — Heritage Key Cycladic Art Museum exhibition on 'Lost World of Old Europe' — ana-mpa
Camiros

Camiros (en grec antic Κάμειρος) era una ciutat de l'illa de Rodes, a la costa nord-oest. Segons la tradició era una de les tres ciutats de l'illa fundades pels doris, juntament amb Lindos i Ialisos. Homer la menciona al "Catàleg de les naus", a la Ilíada, i diu que tenia un color blanc brillant. Les tres ciutats van anar a la guerra de Troia dirigides per Tlepòlem. Una llegenda explicava que va ser fundada per Camir, fill de Cèrcaf, i els seus germans Ialis i Lindos van fundar les altres dues. Amb elles, formava part de l'Hexàpolis dòrica, on a més hi havia Cnidos i Halicarnàs a Cària i l'illa de Cos, segons diu Heròdot. A finals del segle vi aC i al començament del V aC, Camiros estava sota dependència persa. La ciutat va recuperar la seva autonomia al final de les Guerres mèdiques, i es va adherir a la Lliga de Delos. El 411 aC, els espartans van sortir de Cnidos, i van arribar a Camiros amb 94 vaixells. Ràpidament van ocupar la ciutat, que no està fortificada, segons diu Tucídides, i van convocar una assemblea on els ciutadans van decidir canviar de fidelitat. L'any 407 aC, les tres ciutats van fundar conjuntament, conservant cadascuna la seva autonomia, la ciutat de Rodes, que es va convertir en la capital de l'illa. L'any 305 aC, la ciutat va rebutjar els atacs de Demetri Poliorcetes. El 226 aC un terratrèmol va destruir la ciutat. El 142 aC un altre terratrèmol la va tornar a destruir. Sota el domini romà, gai cassi Longí va devastar Camiros i la resta de l'illa. Era la ciutat de naixement del poeta Pisandre. És la moderna Camiro. Referències
Kamiros

Kamiros (řecky Κάμειρος) je archeologické naleziště v obecní jednotce Kameiros na ostrově Rhodos v Řecku. Leží na severozápadním pobřeží ostrova, asi 3 km západně od obce Kalavarda. Pochází z dob antického Řecka. Historie Kamiros bylo nejmenší ze zakladatelských měst rhodského antického státu. Mělo více konzervativní a zemědělský charakter než obchodně založený Lindos nebo aristokratický Ialyssos, a tento charakter si zachovalo po celou antiku. Nejstarší stopy osídlení oblasti Kamirosu se datují do mykénského období (pohřebiště u obce Kalavarda). Současné naleziště odkrývá antické město z 6. – 2. stol. př. n. l., přestavěné po ničivém zemětřesení v r. 226 př. n. l. Hlavní památky pocházejí z helénského období 3. – 2. stol. př. n. l. Město bylo náhle opuštěno, patrně po zemětřesení v r. 142 př. n. l., ale jasné důkazy zničení města přírodními živly ani bojem nebyly nalezeny. Akropole byla objevena Alfredem Biliotti a Augustem Salzmannem mezi lety 1852 až 1864. Italové pokračovali ve vykopávkách až do konce 2. světové války. V současnosti je areál spravován řeckým památkovým ústavem, oplocen, a vstup je zpoplatněn. Archeologické naleziště Vykopávky odkrývají antické město, které bylo rozloženo na třech úrovních po stranách údolí. Na vrcholové plošině kopce je Akropole s chrámovým komplexem bohyně Atény. Pod ní byla odkryta cisterna z archaického období, zajišťující vodu až pro 400 rodin. Nad cisternu byla později postavena stoa z 6. stol. př. n. l. se dvěma řadami dórských sloupů. Směrem do kopce k ní přiléhaly menší místnosti, nejspíše obydlí a obchody. Na pravostranném úbočí bylo sídliště obyvatel města, jehož úzké uličky mají pravidelný půdorys. Domy měly většinou více místností, u některých (zejm. v nižší části města) byl identifikován peristyl a další typické znaky helénského stylu. Levostranná část města měla správní a náboženský charakter. Dominuje dórský chrám, pravděpodobně zasvěcený bohu Apollónovi. Před ním byla agora. Samotné město bylo tedy založeno Dóry. Základy chrámů byly položeny pravděpodobně v 8. století př. n. l. Objevení archeology Galerie Externí odkazy Kamiros na stránkách reckovdetailech.cz Obrázky, zvuky či videa k tématu Kamiros na Wikimedia Commons
Kamiros (Antike)

Kamiros (griechisch Κάμιρος oder Kameiros griechisch Κάμειρος, beides (f. sg.)) war neben Ialysos (oder Ialissos) und Lindos eine der drei Städte des antiken Rhodos. Von der Stadt ist ein umfangreiches Grabungsfeld an der Westküste der Insel geblieben, das ein anschauliches Beispiel einer antiken (hellenistischen) Stadtanlage darstellt. Um 1000 v. Chr. wurde Kamiros im Zuge der „Ionischen Wanderung“ von dorischen Griechen gegründet. In der Stadt lebte im 6. Jahrhundert v. Chr. der Ependichter Peisandros. Nach einem schweren Erdbeben wurde die Stadt, die nach der Gründung von Rhodos-Stadt stark an Bedeutung verlor, in hellenistischer Zeit vollständig und planmäßig neu errichtet. 139 n. Chr. wurde Kamiros dann nochmals durch ein Erdbeben zerstört und offenbar nicht wieder aufgebaut; Keramikfunde und Reste einer frühchristlichen Kirche belegen aber, dass der Ort erst im 4. Jahrhundert endgültig aufgegeben wurde. Die Stadt war nicht befestigt. Dort befinden sich ein dorischer Doppelantentempel, ein Hof mit Brunnenanlage, Wohnhäuser mit Peristyl, an der höchsten Stelle eine hellenistische Stoa mit ursprünglich doppelter Säulenreihe und Reste eines dorischen Ringhallentempels der Athene. Dieser stammt in seiner heutigen Form aus der Zeit des Wiederaufbaus nach dem Erdbeben der hellenistischen Epoche. Vergrabene Depots von Weihgaben zeigen allerdings, dass bereits in geometrischer und archaischer Zeit an gleicher Stelle ein Tempel existierte, von dem sich keine baulichen Reste erhalten haben. Unterhalb der Stoa befindet sich eine Zisterne mit einem Volumen von etwa 600 m³ (17,4 m × 10,2 m und 3,2 m Tiefe), die wahrscheinlich im 6. Jahrhundert v. Chr. errichtet wurde. Im Wohnviertel sind noch Tonröhren für die Wasserversorgung sichtbar. Literatur Ludwig Bürchner: Kamiros 2. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band X,2, Stuttgart 1919, Sp. 1839–1841. Weblinks Kameiros. In: Website des griechischen Kulturministeriums (englisch) Einzelnachweise
Camirus

Camirus or Kamiros (Ancient Greek: Κάμιρος; ) or Cameirus or Kameiros (Κάμειρος) was a city of ancient Rhodes, in the Dodecanese, Greece. Its site is on the northwest coast of the island, 3 kilometres (1.9 mi) west of the modern village of Kalavarda. History Late Bronze During the prehistoric period the area was inhabited by Mycenaean Greeks. Iron Age The city itself was founded by the Dorians. The ancient city was built on three levels. At the top of the hill was the acropolis, with the temple complex of Athena Kameiras and the stoa. The temple foundations were begun at least as early as the eighth century BC. A covered reservoir having a capacity of 600 cubic meters of water—enough for up to 400 families—was constructed about the sixth century BC. Later, the stoa was built over the reservoir. The stoa consisted of two rows of Doric columns with rooms for shops or lodgings in the rear. The main settlement was on the middle terrace, consisting of a grid of parallel streets and residential blocks. On the lower terrace are found a Doric temple, probably to Apollo; the Fountain House, with the Agora in front of it; and Peribolos of the Altars, which contained dedications to various deities. Classical Age The earthquake of 226 BC destroyed the city and the temple. The earthquake of 142 AD destroyed the city for the second time. Excavations The Acropolis was excavated by Alfred Biliotti and Auguste Salzmann between 1859 and 1864. Many of the finds from their digs are now kept in the British Museum in London. In 1928 the Italian Archaeological School began a systematic excavation of the area together with restoration work which continued until the end of the Second World War. Gallery Notable people Peisander (7th century BC), epic poet References External links Présentation de Camiros by Claire Tuan (French text and photographs) Ancient Kamiros on Discover Rhodes
Camiros

Camiros (en grec ancien Κάμειρος / Kámeiros) est un site archéologique de Rhodes, situé sur la côte nord-ouest de l'île. Histoire Selon la tradition, c'est l'une des trois cités rhodiennes fondées par les Doriens, avec Lindos et Ialysos, au milieu du XIe siècle av. J.-C. Toutes trois sont mentionnées par Homère dans le Catalogue des vaisseaux (Iliade, II, 653–656) : « ceux de Lindos, d'Iélyse et de la blanche Camire ». Selon Hérodote (I, 44), ces trois cités forment avec Cos, Cnide et Halicarnasse l'Hexapole dorienne. À la fin du VIe siècle av. J.-C. et au début du Ve, Camiros est sous dépendance perse. La cité regagne son autonomie à la fin des guerres médiques, avant de rejoindre la Ligue de Délos. En 411 av. J.-C., les Spartiates, partis de Cnide, débarquent à Camiros avec 94 navires. Ils s'emparent rapidement de la ville, qui n'est pas fortifiée (Thucydide, VIII, 44, 2) et, convoquant son assemblée, décident les citoyens à changer de camp. En 407 av. J.-C., les trois cités fondent conjointement, tout en conservant leur autonomie, la cité de Rhodes, capitale de l'île. Au IVe siècle av. J.-C. et pendant l'époque hellénistique, Camiros profite de l'expansion commerciale et culturelle de Rhodes. En 305, la cité repousse les attaques de Démétrios Poliorcète. En 226 av. J.-C., un premier tremblement de terre détruit la cité, puis un second en 142 av. J.-C. Sous la domination romaine, Camiros et le reste de l'île sont ravagés par Cassius. Le natif le plus célèbre de Camiros est probablement Pisandre. Fouilles du site La première campagne archéologique a été menée à Camiros par le vice-consul britannique à Rhodes Alfred Biliotti (en) et le photographe Auguste Salzmann de 1852 à 1864. L'École archéologique italienne reprend les fouilles en 1928, à l'occasion de l'occupation de l'île par les troupes italiennes. Une nécropole est mise au jour, qui révèle de nombreux vases d'un style décoratif particulier de l'époque archaïque, que l'on surnomme le « style des chèvres sauvages ». Il se caractérise par un décor organisé en registres superposés dans lesquels des animaux stylisés, notamment des chèvres sauvages (ce qui a donné son nom au style) se suivent en frises. La nécropole révèle également des vases du style de Fikellura. Le site comprend trois niveaux et a révélé des restes significatifs de monuments, parmi lesquels : le temple dorien d'Athéna Kameira, d'époque hellénistique, bâti sur les ruines du temple archaïque ; un réseau de réservoirs et d'aqueducs ; une stoa hellénistique ; un autel hellénistique. Liens externes Site officiel Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire Portail de la Grèce antique Portail de l’archéologie
Kamejros

Kamejros (gr. Κάμειρος, łac. Camirus) – starożytne doryckie miasto leżące na wyspie Rodos, wchodzące w skład heksapolis. Miasto było położone w nadmorskiej dolinie, którą zajmowała agora, dzielnice mieszkalne wspinały się zaś na zbocza doliny. Kamejros, wspólnie z Ialissos i Lindos, stworzył w 408 p.n.e. silne państwo na Rodos, zachowując swoją odrębność polis w sprawach wewnętrznych. Kamejros było miejscem urodzenia poety Pizandra.
Camiros

Camiros é uma cidade da ilha de Rodes, numa península na costa noroeste da ilha. É o coração de uma região agrícola, e constituía uma de três cidades-estado em Rodes. A cidade foi construída sobre três níveis. No topo da colina era a acrópole, com o templo de Atena Kameiras e o stoa. Um reservatório coberto, com capacidade de 600 metros cúbicos de água, suficiente para até 400 famílias, foi construído no século VI a.C.. Depois, o stoa foi construído sobre o reservatório. O terraço do meio consistia de um plano de ruas paralelas e blocos residenciais. No terraço mais alto ficava um templo dórico, provavelmente de Apolo; a Casa da Fonte, com a ágora em frente; e períbolos dos altares, que continham dedicações a várias divindades. Durante o período pré-histórico a área foi habitada pelos aqueus. A cidade em si foi fundada pelos dóricos. As fundações do templo foram lançadas no século VIII a.C.. O terremoto de 226 a.C. destruiu a cidade e o templo. O terremoto de 142 a.C. destruiu a cidade pela segunda vez. A acrópole foi escavada por Biliotti e Salzmann entre 1852 e 1864. Em 1928 a Escola Arqueológica Italiana começou uma escavação sistemática da área. Ligações externas Ministério grego da Cultura: Camiros
Panagia Ekatontapyliani

Die Panagia Ekatontapyliani (griechisch Παναγία η Εκατονταπυλιανή ‚Madonna mit den hundert Pforten‘, auch Katapoliani) ist ein byzantinischer Kirchenkomplex in Parikia auf der griechischen Insel Paros. Die Ekatontapyliani ist ein wichtiger Ort der Marienwallfahrt in der Ägäis, an zweiter Stelle nach der berühmten Wallfahrtsbasilika auf der nahe gelegenen Insel Tinos. Geschichte Die Kirche wurde nach der Legende von Helena begründet, der Mutter des römischen Kaisers Konstantin, als diese während ihrer Pilgerreise ins Heilige Land auf der Insel Halt machte. Nach der Überlieferung wurde sie während der Regierungszeit des byzantinischen Kaisers Justinian von Isidoros, einem der Architekten der Hagia Sofia, erbaut. Der Komplex wurde von einem Erdbeben im 18. Jahrhundert stark beschädigt, aber nach und nach restauriert. Der Ursprung des Kirchennamens ist unklar, da der Bau keine hundert Türen oder Tore aufweist. Eine Theorie besagt, dass es sich um eine Verballhornung des Namens Katapoliani handeln könnte, was ungefähr mit „die der Stadt zugewandte“ übersetzt werden kann und die Lage des Komplexes vor der Altstadt von Parikia beschreibt. Erste Kirchenbauten an diesem Ort sind bereits für das 4. Jahrhundert nach Christus nachgewiesen. Nachdem Teile der Vorgängerbauten – möglicherweise durch Feuer – zerstört worden waren, wurde die Kirche während der Regentschaft von Justinian II. in ihrer heute sichtbaren Form wiederaufgebaut. Beschreibung Der Komplex besteht aus der Hauptkirche, zwei weiteren daran angebauten Kapellen und einem Baptisterium mit einem kreuzförmigen Taufbecken. Eine Besonderheit stellt das Taufbecken aus Marmor im ehemaligen Baptisterium dar. In dem komplexen Kirchenraum befinden sich kleine Kapellen, die den beiden Heiligen Kosmas und Damianos und der Lokalheiligen der Insel, der heiligen Theoktisti, geweiht sind. Literatur Harry Herbert Jewell, Frederick William Hasluck: The Church of Our Lady of the Hundred Gates (Panagia Hekatontapyliani) in Paros. London 1920. Theologos Chr. Aliprantis: Hē Ekatontapylianē tēs Paru. Thessaloniki 1993. Panayotis I. Patellis: A guide through Ekatontapyliani. Paros 2012. Weblinks Website der Kirche
Panagia Ekatontapiliani

Panagia Ekatontapiliani (Greek: Παναγία η Εκατονταπυλιανή); literally the church with 100 gates) or Panagia Katapoliani (Greek: Παναγία η Καταπολιανή) is a historic Byzantine church complex in Parikia town, on the island of Paros in Greece. The church complex contains a main chapel surrounded by two more chapels and a baptistery with a cruciform font. The origin of the church's name is obscure, as it does not have one hundred doors, or gates. One theory suggests that it is a corruption of the name "Katapoliani", i.e. "Lower Town church", as it lies by the sea in the lower part of the town of Parikia. History The church dates to 326. Its oldest features likely predate the adoption of Christianity as the state religion of the Roman Empire in 391. The church was purportedly founded by the mother of the Roman Emperor Constantine the Great (ruled 306–337), Saint Helen, during her pilgrimage to the Holy Land when she stopped to worship at a chapel on the island. Later Justinian is credited for initiating construction on the site as well. The site was badly damaged by an earthquake in the 18th century, but gradually restored. The Ekatontapyliani is a renowned Marian pilgrimage church of the Aegean, second only to the famed Megalochare church on nearby Tinos Island. Legend Although the name Ekatontapiliani means the Church with the Hundred Doors, it only has 99 at the moment. Legend has it that the church contains 99 known doors, plus a secret door that is hidden. It is believed that the hundredth door will open once the church of Hagia Sofia in Constantinople becomes an Orthodox Church again. References External links Battistero di Parros su BeWeB - Beni ecclesiastici in web.
Basilica della Madonna di Katapoliani

La basilica della Madonna di Katapoliani (in greco: Παναγία Καταπολιανή) si trova a Paroikia, porto e città principale di Paros. La parte più antica del complesso è la cappella di San Nicola e risale al 313-326, anche il battistero risale al IV secolo, mentre l'edificio principale risale al VI secolo. All'interno vi sono numerosi mosaici risalenti al VI ed al VII secolo. Storia Secondo una leggenda, la chiesa fu fondata da Elena, la madre dell'imperatore romano Costantino, quando si fermò sull'isola durante il suo pellegrinaggio in Terra Santa. Secondo invece la tradizione storica, fu costruita durante il regno dell'imperatore bizantino Giustiniano da Isidoro, uno degli architetti di Santa Sofia. In effetti i primi edifici ecclesiastici su questo sito sono già attestati per il IV secolo d.C. Dopo che alcune parti degli edifici precedenti erano state distrutte - probabilmente da un incendio - la chiesa fu ricostruita durante il regno di Giustiniano II nella forma visibile oggi. Il complesso fu gravemente danneggiato da un terremoto nel XVIII secolo, ma fu gradualmente restaurato. L'origine del nome della chiesa non è chiara. Una teoria è che potrebbe essere una corruzione del nome Katapoliani, che si traduce approssimativamente come "quello di fronte alla città" e descrive la posizione del complesso di fronte alla città vecchia di Paroikia. Descrizione Il complesso consiste nella chiesa principale, due ulteriori cappelle annesse e un battistero con una fonte battesimale cruciforme. Una caratteristica speciale è il fonte battesimale di marmo nell'ex battistero. Nella chiesa complessa ci sono piccole cappelle dedicate ai due santi Cosa e Damiano e al santo locale dell'isola, San Theoktisti. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su basilica della Madonna di Katapoliani Collegamenti esterni Sito ufficiale, su ekatontapyliani.org.
Katapolianíkerk

De Byzantijnse Panagia Katapolianíkerk (Grieks: Παναγία η Καταπολιανή) (d.i. van-de-benedenstad) op het Griekse eiland Paros is een van de belangrijkste Grieks-orthodoxe heiligdommen van de Cycladen. De populaire benaming van de kerk is Ekatontapylianí (Grieks: Εκατονταπυλιανή) (d.i. met-de-100-deuren). Het is de oudste kerk in Griekenland die onafgebroken in gebruik is gebleven sinds haar stichting. Bij de bouw werden zuilen uit een vóór-christelijk heiligdom gebruikt, iets wat ook bij veel andere vroegchristelijke bouwwerken gebeurd is. De kerk heeft een losstaand baptisterium (doopkapel). In dit gebouw staat de doopvont, dat gemaakt is van marmer in de vorm van een grieks kruis. Aan deze kerk is een hele reeks legenden verbonden: De moeder van keizer Constantijn de Grote, de heilige Helena, zou de opdracht voor de bouw van deze kerk gegeven hebben, maar ze stierf voordat ze haar voornemen kon realiseren. Haar zoon heeft vervolgens de eerste kerk, een basilica met houten dak, op deze plek gebouwd. In de 6e eeuw vervulde keizer Justinianus haar wens, en gaf zijn architect Ignatius de opdracht een kathedraal te bouwen die de oude kerk moest vervangen. Deze Ignatius was de leerling van Isidorus van Milete, de bouwmeester van de Agia Sofia van Constantinopel. Het resultaat was zo verbluffend dat de jaloerse Isidorus probeerde zijn talentvolle leerling van het dak te duwen. In zijn val kon Ignatius de voet van zijn meester grijpen, waardoor ze beiden te pletter vielen. Het duo is vereeuwigd op het kerkplein. De kerk (eigenlijk drie gebouwen die met elkaar onderling zijn verbonden) zou 99 deur- en raamopeningen hebben: men zegt dat de 100e pas ontdekt zal worden als Constantinopel weer Grieks wordt. In de kerk ziet men ook de zogenoemde voetafdruk van de heilige Theoktisti (Θεοκτιστή), de beschermheilige van Paros, en ook een relikwie van haar hand wordt er bewaard. Deze Theoktisti werd volgens de legende als jonge vrouw in de 9e eeuw ontvoerd door piraten. Ze wist echter te ontsnappen naar Paros, waar zij zich gedurende 35 jaar schuil hield in een bos. Toen een jager haar toevallig vond, was ze stervende en zij vroeg hem om een gewijde hostie. Toen hij terugkeerde met het brood was ze overleden. Omdat hij vermoedde dat zij een heilige was, hakte hij haar hand af om die als relikwie te bewaren (!), maar hij kreeg een visioen waarin hem verteld werd dat hij Paros nooit zou kunnen verlaten indien hij haar hand niet weer met haar lichaam zou herenigen. Hetgeen ook gebeurde... Zie ook Vroegchristelijke bouwkunst Externe link (en) Website van de kerk
Церковь Богородицы Стовратной

Церковь Панагии о ста вратах (Παναγία η Εκατονταπυλιανή, Екатонтапилиани) — ранневизантийский храмовый комплекс (церковь с двумя приделами и баптистерий) на острове Парос, в городе Парикия. Выстроен при Юстиниане на месте античного гимнасия, обращённого в IV веке в церковь. Представляет собой, таким образом, древнейший христианский храм на территории Греции. В 726 году здесь провели последнюю службу моряки византийского флота. Они выступили против византийского императора Льва Исавра, за то, что он отменил поклонение иконам и стал изымать их из церквей. Флот, во главе с военачальником Агаллианосом Контоскелесом и командиром флота Кикладских островов Степаном — отправился на штурм столицы Византии Константинополя, где они вступили в неравный бой с флотом Льва III, который сжег их корабли греческим огнем. В XVIII веке пострадал от землетрясения. В «стодверный храм» православные паломники заезжают, как правило, на пути к богородичной святыне Панагия Евангелистрия, расположенной на соседнем острове Тинос. Ссылки Сайт храма (недоступная ссылка с 6 июля 2018 [2934 дня])