NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Isola di Giannina

L'isola di Giannina (in greco Νήσος Ιωαννίνων?) è situata nel lago Pamvotida, nella periferia dell'Epiro, in Grecia. Fa parte del comune di Giannina. Fino al 2001, anno in cui entrò in vigore la riforma amministrativa detta Programma Callicrate, era una comunità autonoma, secondo i dati del censimento 2001 gli abitanti erano 347. Storia L'isola fu sede del monastero di Agios Pantelaemon fino al 17 gennaio 1882. Nel monastero, Ali Pascià fu ucciso dai sicari inviati dal sultano ottomano. I riferimenti storici per l'isola risalgono a partire dal XIII secolo, quando furono fondati i primi monasteri ortodossi. Il primo monastero sull'isola era il Monastero di San Nicola Filancropinon fondato nel XIII secolo e la chiesa fu costruita nel 1292, come indicato in un'iscrizione all'ingresso del tempio. Nello stesso periodo è il Monastero di San Nicola Ntj'ljoy (o Stratigopoulos) fondata dalla famiglia bizantina Stratigopoulos. Nel XVI secolo, la comunità monastica sull'isola prosperò come risulta dall'istituzione di due altri monasteri. Il Monastero di San Metodio Nicola che più tardi divenne Santo Misericordioso e il Monastero di San Giovanni Battista, mentre il secolo successivo, furono fondati altri tre monasteri: il monastero di San Panteleimon, il Monastero della Trasfigurazione e il monastero del Profeta Elia costruito in cima dell'isola. L'insediamento è stato creato nel XVII secolo e nel dato tradizionale non confermato oggi, i primi abitanti provenivano da Mani. Al tempo di Alì Pascià, l'isola è diminuita d'importanza a causa della tassazione elevata imposta. Nel 1820, Alì entrò in conflitto con il sultano Mahmud II. Gli fu mandato contro Mehmet Pasha Hursit che assediò Giannina. Alì pose sull'isola, migliaia di soldati della guardia albanese in modo da poter bombardare Hursit e l'isola soffrì gravi danni. Nel gennaio del 1822, Alì fu sconfitto, e fuggì nel monastero di San Panteleimon, dove però fu ucciso. Durante questo periodo i monasteri furono praticamente abbandonati. Note Voci correlate Lago Pamvotida Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isola di Giannina Collegamenti esterni (EN, EL) sito ufficiale, su nisos-ioanninon.gr. URL consultato il 19 novembre 2009 (archiviato dall'url originale il 4 maggio 2009).
Янина (остров)

Я́нина (греч. Νήσος Ιωαννίνων) — остров в Греции. Расположен в северной части одноимённого озера, на высоте 560 м над уровнем моря, к северо-востоку от города Янина. Административно относится к одноимённой общине в периферии Эпир. Площадь 0,675 км². Население 219 человек по переписи 2011 года. Монастырь свт. Николая Чудотворца (Филантропинон, Μονή Αγίου Νικολάου Φιλανθρωπινών) — самый важный монастырский комплекс на острове. Этот район в византийскую эпоху был важным монастырским центром, и на острове сохранилось ещё семь монастырей разных эпох, среди которых монастырь Дилиу (Μονή Αγίου Νικολάου Στρατηγοπούλου ή Ντίλιου). На острове здания постройки XIII века, музеи, в том числе музей Али-паши Тепеленского (Янинского), проживавшего на острове. Регулярно проводятся экскурсии. Монастырь свт. Николая Чудотворца (Филантропинон) Поздневизантийский монастырь Филантропинон был отремонтирован в 1291/1292 году Михаилом Филантропеном (греч. 2Μιχαήλ Φιλανθρωπηνός). Расцвет монастыря пришёлся на XVI век. Кафоликон был отреставрирован, расширен и расписан фресками в три этапа (1531/1532, 1542, 1560). От монастырского комплекса сохранился кафоликон, часть келий и алтарь в юго-восточном конце кафоликона. Церковь однокомнатная, сводчатая, со сводчатым нартексом и тремя хозяйственными постройками (экзонартексами). Её интерьер украшен росписями. Сегодня монастырь Филантропинон — одна из достопримечательностей острова Янина, а церковь открыта несколько раз в год. Реставрационные работы кафоликона и его живописи проводились в 1964, 1973—1974 годах. Население Примечания
Јањина (острво)

Јањина (грч. Νήσος Ιωαννίνων) је острво на северозападу Грчке. Историја Налази се у Јањинском језеру, периферија Епир. Острво према попису из 2011. године има 219 становника. То је прво по насељености језерско острво Грчке, а острво Свети Ахил које се налази у Малом Преспанском језеру је друго са 21 становником. Површина острва је 0,2 km², максимална дужина 800 метара и максимална ширина 500 метара. Популација острва у 2001. години је била 347 становника, а према попису из 2011. године 219 становника. Може се до њега доћи бродом од града Јањине или трајектом са оближње обале. Острво се помиње у 13. веку, када је подигнут први манастир „Светог Николе” (1291). У време Османског царства острво бележи процват, поготово када су крајем 15. века и почетком 16. века изграђена два православна манастира. Током 17. века забележено је постојање три манастира око којих је формирано и мало село. Острво је доживело напредак и за време јањинског Али Паше. Становништво Преглед становништва у свим пописним годинама од 1928. до данас: Види још Јањинско језеро Свети Ахил Галерија Референце Литература Barbara N. Papadopoulou: The Monasteries of the Island of Ioannina. The Holy Elousa Monastery, Ioannina. 2004. ISBN 978-960-86636-9-5. Спољашње везе Портрети манастира и историја на сајту једне основне школе у Јањини (грч.)
Nísos Ioannínon

Nísos Ioannínon (Nisos Ioanninon) är en ort i Grekland. Den ligger i prefekturen Nomós Ioannínon och regionen Epirus, i den nordvästra delen av landet, 300 km nordväst om huvudstaden Aten. Nísos Ioannínon ligger 468 meter över havet och antalet invånare är 219. Den ligger vid sjön Límni Pamvótida. Terrängen runt Nísos Ioannínon är varierad. Runt Nísos Ioannínon är det ganska tätbefolkat, med 60 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Ioánnina, 2,6 km sydväst om Nísos Ioannínon. Trakten runt Nísos Ioannínon består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor
Biblioteca d'Hadrià

La Biblioteca d'Hadrià va ser construïda per ordre de l'emperador romà Hadrià l'any 132 dC, al nord de l'Acròpoli d'Atenes. Encara que es coneix amb el nom de biblioteca des del segle xix, va tenir altres funcions, com ara la de plaça pública i centre de cultura, amb jardins, obres d'art i una piscina. La seua forma arquitectònica recorda a la del Temple de la Pau a Roma. Té una estructura típica de fòrum romà i la seua forma és gairebé quadrada, amb una única entrada per l'est, on hi havia un propileu amb columnes d'ordre corinti. Els murs nord, sud i est es van construir amb pedra calcària, mentre que l'oest es va fer amb marbre del Pentèlic. Vista panoràmica Referències
Hadriánova knihovna

Hadriánova knihovna je ruina starověké stavby v Athénách, z časů římské nadvlády. Byla postavena římským císařem Hadrianem v roce 132 na severní straně athénské Akropole. Budova měla římský architektonický styl, měla pouze jeden vchod s propylonem v korintské slohu. V roce 267 byla vážně poškozena herulskou invazí a následně opravena prefektem Herkuliem v letech 407–412. Posléze byla začleněna do městských hradeb. Během byzantských dob byly na místě postaveny tři kostely, ten poslední, katedrála z 11. století, byl znám jako Megale Panaghia. Během osmanské okupace se knihovna stala sídlem guvernéra. V roce 1835 byly na místě postavena kasárna krále Otha. První archeologické výzkumy na místě byly provedeny po velkém požáru v roce 1885, který zničil hlavně kostel. Na místě je dnes vystavena kolosální socha bohyně Niké/Victorie, která byla archeology na místě vykopána v roce 1988. Socha známá jako Victoria Romana je bez hlavy a rukou. Reference
Hadriansbibliothek

Die Hadriansbibliothek war eine große Bibliothek im antiken Athen. Benannt ist sie nach ihrem Stifter, dem römischen Kaiser Hadrian. Die Hadriansbibliothek bestand aus einem ca. 100 m × 70 m großen, von einem Peristyl aus 100 Säulen phrygischen Marmors umgebenen Innenhof und dem eigentlichen Bibliotheksgebäude mit je zwei Lese- und Vortragssälen. Die gesamte Anlage wird auch Athener Universität genannt. Der Bibliothekssaal hatte wahrscheinlich drei Stockwerke, wovon noch zwei erhalten sind. In den drei Stockwerken wäre Platz für 66 Wandschränke mit mehr als 20.000 Schriftrollen. Heute ist die nördliche Hälfte der Westfassade des Peristyls mit vorgeblendeten korinthischen Säulen erhalten. Die Ruinen der Hadriansbibliothek befinden sich in der Nähe des modernen Monastiraki-Platzes in der nördlich der Akropolis gelegenen Athener Altstadt (Plaka). Direkt neben der Hadriansbibliothek steht die ehemalige Tsisdarakis-Moschee aus dem Jahr 1759, in der heute die Keramikabteilung des Volkskundemuseums untergebracht ist. Geschichte Hadrian war ein ausgesprochener Philhellene und besuchte während seiner Herrschaft (117–138) mehrmals Athen. Dabei stiftete der kunstbegeisterte Kaiser der Stadt mehrere Gebäude: Er ließ die Römische Agora erweitern, den bereits im 6. Jahrhundert v. Chr. begonnenen Tempel des Olympischen Zeus vollenden und das Hadrianstor sowie im Jahr 132 die Hadriansbibliothek erbauen. Bereits 267 fiel das Gebäude dem Einfall der Heruler zum Opfer. Später wurde es in die Stadtmauer Athens einbezogen. Erst 412 wurde die Bibliothek auf Geheiß des römischen Statthalters restauriert. Ebenfalls im 5. Jahrhundert entstand auf dem Innenhof eine frühchristliche Kirche (Tetrakonchos), die im 7. Jahrhundert durch eine dreischiffige Basilika ersetzt wurde. An deren Stelle wurde wiederum im 11. Jahrhundert die Megali-Panagia-Kirche erbaut. Diese wurde 1885 bei einem Großbrand vernichtet. Nach der Zerstörung der Kirche begannen Archäologen mit Ausgrabungsarbeiten, die bis heute andauern. Literatur Alkistis Choremi-Spetsieri: The Library of Hadrian in Athens. Recent Finds. In: Ostraka 4, 1995, S. 137–147 John Travlos: Bildlexikon zur Topographie des antiken Athen. Wasmuth, Tübingen 1971, ISBN 3-8030-1017-9, S. 244–252 Einzelnachweise Weblinks Kurzinformation und Abbildungen bei stoa.org (englisch) Kurzinformation des griechischen Kulturministeriums (englisch)
Hadrian's Library

Hadrian's Library is the ruin of a monumental building created by Roman Emperor Hadrian in AD 132 on the north side of the Acropolis of Athens. The main entrance to the library was part of the Stoa of Hadrian with columns of Karystian marble and Pentelic capitals. The library opened to the Roman agora (oil market), by a porch and pediment. The building followed a Roman forum architectural style, having only one entrance with a propylon of Corinthian order, a high surrounding wall with protruding niches (oikoi, exedrae) at its long sides, an inner courtyard surrounded by columns and a decorative oblong pool in the middle. The library was on the eastern side where cupboards and shelves containing rolls of papyrus "books" were kept. Adjoining halls were used as reading rooms, and the corners served as lecture halls. The ceilings were gilded wood and the walls covered in marble and paintings. The library was seriously damaged by the Herulian invasion of 267 and repaired by the prefect Herculius in 407–412. The library was later incorporated into the Roman city walls. During Byzantine times, three churches were built at the site, the remains of which are preserved: a tetraconch (5th century) a three-aisled basilica (7th century), and a simple cathedral (12th century), which was the first cathedral of the city, known as Megali Panagia. Around the same period as the cathedral another church, Agios Asomatos sta Skalia, was built against the north facade, but it is not preserved. A colossal statue of the goddess Nike/Victoria is exhibited on the site, excavated in the Library in 1988. See also Library of Pantainos List of libraries in Greece References External links Media related to Library of Hadrian (Athens) at Wikimedia Commons
Biblioteca de Adriano

La Biblioteca de Adriano o Biblioteca de las Cien Columnas fue un edificio situado al norte del Ágora romana de Atenas. Se construyó en el año 132, por orden del emperador romano Adriano, para albergar su extensa colección de libros, además de funcionar como sala de lectura y centro de convenciones. Historia La Biblioteca fue construida en 132 por el emperador Adriano. En 267 fue destruida por los hérulos, siendo incorporada posteriormente a la muralla tardorromana de Atenas y reparada en 412. En el siglo V se construyó, en el centro del patio peristilo, una iglesia paleocristiana con planta de trébol de cuatro hojas. En el siglo VII se levantó una basílica de tres naves sobre la iglesia anterior. A su vez, ésta fue reemplazada en el siglo XI por la iglesia bizantina de una sola nave Megalia Panagía. Durante la ocupación otomana, se convirtió en sede del Gobernador. En 1835, los cuarteles del rey Otón se construyeron en su lugar.​ Tras ser sustituida por la iglesia de Megalia Panagía, la biblioteca se perdió en el olvido hasta que, en 1885, después de un incendio que dañó parte del templo cristiano, se inició una excavación en la que se encontraron algunos bloques de piedra caliza y varias columnas corintias de más de ocho metros de altura, además de los restos de los cimientos de la iglesia del siglo V. En el siglo XX se retomaron las excavaciones y, entre 1960 y 1970, se restauró la fachada oeste. Descripción La biblioteca ocupaba un extenso rectángulo de 122 metros de largo por 82 de ancho, situado al norte del Ágora romana de Atenas.​ El edificio contaba con un propileo corintio de entrada en el lado oeste y tres exedras en cada uno de los otros tres lados. El patio central era un peristilo abierto con un estanque.​ En el lado este estaba la biblioteca, con sala de lectura y salas de conferencias.​ Según la descripción del historiador Pausanias, los techos estaban fabricados con alabastro realzado con oro.​ Vista panorámica Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Biblioteca de Adriano. «Hadrian's Library». Travel to Athens (en inglés). Marinet. Biblioteca de Adriano Atenas.Net Biblioteca de Adriano (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). ArteHistoria Tsalkanis, Dimitrios. «Roman Market - Library of Hadrian». Ancient Athens 3D (en inglés). Archivado desde el original el 17 de julio de 2014.
Biblioteca di Adriano

La biblioteca di Adriano è un edificio monumentale romano ad Atene, situato nei pressi dell'agorà romana della città. Storia La biblioteca di Adriano venne inaugurata nel 132. È citata da Pausania, che ne ricorda colonne in marmo frigio (pavonazzetto), tetto dorato e decorazioni di alabastro. L'edificio venne distrutto in occasione del sacco di Atene ad opera degli Eruli, nel 267. Nel V secolo al centro del cortile fu costruito un edificio cristiano a pianta quadriloba, sul quale furono successivamente edificate due chiese (VII e XI-XII secolo). Durante il periodo ottomano divenne la sede del governatore cittadino e vi si insediarono edifici moderni. Fu possibile identificare i resti dell'edificio antico in seguito all'incendio del bazar nel 1885. Descrizione La biblioteca di Adriano era costituita da un vasto recinto rettangolare (122 m x 82 m), con accesso sul lato corto occidentale. Su questo lato la facciata era decorata da 14 colonne aggettanti con trabeazione sporgente, in origine probabilmente sormontate da statue; al centro era l'accesso monumentale a quattro colonne. All'interno era costituita da un vasto quadriportico con un totale di cento colonne, con un bacino d'acqua allungato al centro, che doveva essere circondato da un giardino con statue. Sul fondo dei portici dei due lati lunghi si aprivano tre esedre per lato, a pianta rettangolare quella al centro e a pianta semicircolare le due laterali: l'apertura di ciascuna esedra aveva due colonne. Sul fondo del portico, nel lato opposto all'ingresso si aprivano le sale della biblioteca: quella centrale più ampia, aperta sul portico con quattro colonne, presentava le pareti decorate da colonne e due ordini di nicchie per ospitare i volumina (rotoli di papiro). A questa erano affiancate due sale più piccole, aperte sul portico con due colonne, alle spalle delle quali erano ricavate le scale. Alle estremità erano ambienti con gradinate, utilizzati come auditoria. Oggi si conserva visibile in particolare un tratto della facciata occidentale, con le sette colonne che decoravano la metà destra della parete, rialzate su piedistalli e con trabeazione sporgente. I fusti delle colonne sono in marmo cipollino e gli altri elementi dell'ordine e i blocchi della parete in marmo pentelico. Resta visibile anche una parte dell'ingresso centrale, ad avancorpo sporgente originariamente a quattro colonne, sopraelevate su sette gradini, con fusti scanalati in marmo pavonazzetto. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Biblioteca di Adriano Collegamenti esterni (EN) Biblioteca di Adriano, su Structurae. (DE) Biblioteca di Adriano, su Arachne.
Bibliotheek van Hadrianus

De Bibliotheek van Hadrianus was een gebouwencomplex, dat in de oudheid in Athene stond. Het complex werd tussen 131 en 132 n.Chr. gebouwd in opdracht van keizer Hadrianus. De huidige naam "Bibliotheek van Hadrianus" stamt uit de 19e eeuw, maar het was meer dan één gebouw en het complex had meerdere functies. Het oorspronkelijke uiterlijk van het bouwwerk werd beschreven door de schrijver Pausanias, die rond 160 Athene bezocht. De Bibliotheek van Hadrianus stond direct ten noorden van de Romeinse Agora. Het gebouw vertoont qua opzet gelijkenis met de in de oudheid befaamde Vredestempel in Rome. Het was een vrijwel rechthoekig bouwwerk van ongeveer 122 bij 80 meter. Het bestond uit een ommuurd complex, met een grote binnenplaats die aan de noordelijke, oostelijke en zuidelijke zijde werd omgeven door een zuilengalerij. De monumentale entree was op de westelijke zijde. In de oostelijke zijde waren een aantal kamers gebouwd, die de eigenlijke bibliotheek vormden. Hier werden de boekrollen bewaard en waren de leesruimtes. De vier halfronde exedra's op de noordelijke en zuidelijke zijde waren zalen waar les werd gegeven. Op de binnenplaats waren een grote vijver en tuinen aangelegd. In de zuilengalerijen hingen diverse kunstwerken. De westelijke zijde bestond uit het propylon, met aan beide zijden van de entree een rij zuilen in de Korinthische orde. De westelijke muur was gebouwd uit marmer, terwijl de andere drie muren uit gewone kalksteen waren opgetrokken. Tijdens de inval van de Herulen in 267 werd de bibliotheek zwaar beschadigd. De restanten van het gebouw werden vervolgens in de nieuwe stadsmuur opgenomen. Het gebouw werd in 412 gedeeltelijk gerestaureerd door de Romeinse prefect Herculius. In de vijfde eeuw werd op de binnenplaats ook een kleine kerk gebouwd, die in de 7e eeuw door een driebeukige basilica werd vervangen. Dit gebouw werd in de 11e eeuw vervangen door de Megale Panaghiakerk, die in 1855 afbrandde. In het Ottomaanse tijdperk zetelde de Turkse gouverneur op deze plaats. De westelijke muur werd in de jaren 1970 en 1980 gerestaureerd. Er zijn plannen om het propylon en de zuidelijke muur te reconstrueren. Externe link Ancient Athens 3D - Beschrijving met plattegrond
Biblioteka Hadriana

Biblioteka Hadriana (gr. Βιβλιοθήκη του Αδριανού) – wielofunkcyjna biblioteka wzniesiona w II wieku n.e. w Atenach (Grecja), obecnie zachowana w stanie ruiny. Historia Gmach został ufundowany przez cesarza Hadriana i został wzniesiony przypuszczalnie w latach 131–132. Był wzorowany na Templum Pacis (zob. Forum Wespazjana), miał to być obiekt o charakterze wielofunkcyjnego centrum kulturalnego. Odwiedził go Pauzaniasz i zostawił jego krótki opis w dziele pt. Wędrówki po Helladzie (1.18.9). Zniszczyli go Herulowie w 267 roku podczas napaści. Pozostałości zostały włączone do rzymskiego muru obronnego. Reperował je eparcha Herkuliusz w 412 roku. Na miejscu obiektu w czasach bizantyjskich zbudowano trzy kościoły – na dziedzińcu wzniesiono czworoboczny kościół w V wieku. Na jego miejscu postawiono trójnawową bazylikę w VII wieku, którą z kolei zastąpiono jednonawową świątynią Megale Panagia w XI wieku. W czasach panowania tureckiego kościół był wykorzystywany jako siedziba wojewody, a następnie na terenie biblioteki powstały koszary króla Ottona I Wittelsbacha. Obiekt był nazywany biblioteką od XIX wieku. Pierwsze prace archeologiczne przeprowadził Wilhelm Dörpfeld i Stefanos Kumanudis po pożarze agory i kościoła Megale Panagia w 1885 roku. Drugie wykopaliska prowadzili Włosi, a po nich Giannes Meliades i Anastasios Orlandos, a także Joanis Trawlos w latach 70. i 80. XX wieku. Od 1987 roku były prowadzone rządowe wykopaliska w części zachodniej. Zachowały się ruiny, głównie jedna ściana biblioteki. Podjęto się rekonstrukcji zachodniej fasady oraz kolumnady bazyliki w latach 1960–1970, a w latach 1975–1976 zajmowano się odtworzeniem propylonu. Architektura Budynek znajduje się na skraju agory ateńskiej, w północnej części forum rzymskiego. Został wzniesiony na rzucie prostokąta o wymiarach około 122 na 82 m z wapienia poros i marmuru pentelickiego (mur zachodni). Od zachodu znajduje się propylon przez niego prowadziło jedyne wejście do wnętrza. Cztery kolumny propylonu wykonano z różowego marmuru frygijskiego, a korynckie kapitele oraz fronton z marmuru pentelickiego. Możliwe, że do budowy wykorzystano także marmur cipollino. Wewnątrz znajdował się perystylowy dziedziniec (z czterema perystazami z białego i różowego marmuru frygijskiego – quadriporticus) o wymiarach 82 na 60 m z ogrodem i podłużną cysterną pośrodku, otoczoną przez posągi. Pauzaniasz wspomniał, że obiekt posiadał sto kolumn z frygijskiego kamienia. Wnętrza obejmowały: centralną salę biblioteki z trzema wnękami na papirusy, czytelnie, sale wykładowe i gabinety. Galeria Przypisy
Biblioteca de Adriano

A Biblioteca de Adriano foi criada pelo imperador romano Adriano no ano 132 no lado norte da Acrópole de Atenas. O edifício seguiu um típico estilo arquitetônico do Fórum Romano, tendo apenas uma entrada com um propileu da ordem coríntia, uma alta parede circundante com nichos salientes (oikoi, êxedras) em seus lados longos, um pátio interno cercado por colunas e uma piscina decorativa oblonga no meio. A biblioteca estava no lado oriental, onde os papiros eram mantidos. Os salões adjacentes eram usados como salas de leitura e os cantos serviam como salas de conferências. A biblioteca foi gravemente danificada pela invasão dos hérulos de 267 e reparada pelo prefeito Herculius entre os anos de 407 e 412. Durante os tempos bizantinos, três igrejas foram construídas no local. Referências Ligações externas Media relacionados com Biblioteca de Adriano no Wikimedia Commons
Библиотека Адриана

Библиотека Адриана — здание в Афинах, сооружённое римским императором Адрианом в 132—134 гг. н. э. к северу от Акрополя. В библиотеке хранились книги в виде свитков папируса. Имелись читальные залы и зал для лекций. В настоящее время от библиотеки, в основном, сохранилась только западная стена. Здание построено в архитектурном стиле римского форума и имело четырёхугольную форму 122×82 м. В здании имелся один вход с пропилеями и коринфскими колоннами. Здание включало в себя большой атриум, окруженный четырьмя аркадами, обращенными к открытому двору с перистилем. Большой двор имел почти квадратную форму и был окружен стенами, вход располагался на западе. Позолоченный потолок библиотеки был сделан из алебастра, стены из белого мрамора украшены картинами, в нишах стояли скульптуры. Во время захвата Афин герулами в 267 году н. э. библиотека была серьёзно повреждена, но позже была восстановлена римским префектом Геркулием в 407—412 гг. Во времена Византии на месте библиотеки были построены три церкви: тетраконх (V в. н. э.), базилика с тремя нефами (VII в н. э.) и купольная церковь, которая была первым кафедральным собором города, известном как «Мегали Панагия». В настоящее время развалины библиотеки являются платным музеем и являются одной из достопримечательностей Афин. Примечания