NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stagira (ancient city)

Stagira (), Stagirus (), or Stageira (Greek: Στάγειρα or Στάγειρος) was an ancient Greek city located near the eastern coast of the peninsula of Chalkidice, which is now part of the Greek province of Central Macedonia. It is chiefly known for being the birthplace of Aristotle, the Greek philosopher and polymath, student of Plato, and teacher of Alexander the Great. The ruins of the city lie approximately 18 kilometres (11 mi) northeast of the present-day village of Stagira, and adjacent to the town of Olympiada. Remains of the ancient city walls, residential buildings, and public structures are visible. History Stagira was founded in 655 BC by Ionian settlers from Andros. Xerxes I of Persia occupied it in 480 BC. The city later joined the Delian League, led by Athens, but left in 424 BC during the Peloponnesian War. As a result, the Athenian strategos Cleon laid siege to it in 422 BC. Cleon died in the same year at the battle of Amphipolis and the city remained on the Spartan side for the rest of the Peloponnesian War. In 348 BC, Philip II of Macedon occupied and destroyed the city. In return for Aristotle's tutoring of his son Alexander, Philip later rebuilt the city and resettled the old city's inhabitants. Many new structures were built at this time, including an aqueduct, two shrines to Demeter, and many houses. Tradition has it that the natives of Stageira transferred Aristotle's remains to the city, buried it there, and founded a festival in his honour which was called "Aristoteleia". The Danish archaeologist Karl Frederik Kinch made several explorations of Chalkidiki in 1886, and he identified the site of Stagira based on ancient descriptions of it. Today, the archaeological site of Stagira is open to the public and constitutes an important cultural landmark in the region of Chalkidiki. The site's connection with Aristotle continues to attract visitors to the area. Notable people Aristotle, philosopher also known as Stagirite Hipparchus (Ἵππαρχος), philosopher, acquaintance and kin of Aristotle Nicomachus, father of Aristotle and doctor Arimneste, sister of Aristotle Nicomachus, son of Aristotle and philosopher Herpyllis, companion (and potentially second wife) of Aristotle and the mother of Nicomachus Nicanor of Stageira See also List of ancient Greek cities Aigai, Macedon Pella Mieza References Further reading Daniel Vainstub, "A Phoenician Votive Inscription on a Figurine from Stageira and the Root ṬNʾ", in A. Lemaire (ed.), Phéniciens d'Orient et d'Occident. Mélanges Josette Elayi, Cahiers de l'Institut du Proche-Orient Ancien du Collège de France 2, Paris, 2014, pp. 345–350 External links Official website Aristoteles-Park in Stagira
Stageira

Stageira (grčki: Στάγειρα; ispravno Stagira Στάγιρα; također Stagiros Στάγιρος ili Stageiros Στάγειρος) je bio starogčki grad na Halkidici, najpoznatiji kao rodno mjesto Aristotela. Nalazio se nekoliko kilometara sjeverno od suvremenog naselja Stagira, u blizini današnjeg grada Olympias. Stageira je osnovana godine 655. pr. Kr. od jonskih kolonista s otoka Andros. Kserkso I. ga je okupirao 480. pr. Kr. Kasnije se priključila Delskom savezu pod vodstvom Atene, ali je taj savez napustila godine 424. pr. Kr., zbog toga je atenski demagog Kleon pokrenuo opsadu protiv Stageire godine 422. pr. Kr. Kleonovo nespretno vođenje opsade je kasnije postalo predmetom satire u Aristofanovoj komediji Vitezovi. Kleon je nedugo nakon toga ubijen u bitci kod Amfipolisa. Filip II. Makedonski je kasnije u opsadi imao više uspjeha, te je grad osvojen i srušen. Međutim, kasnije je, u znak zahvalnosti za Aristotelovo poučavanje njegovog sina Aleksandra, Filip ponovno sagradio grad i u njemu naselio bivše stanovnike. Tada su, uz brojne nove kuće, sagrađeni oltari boginji Demetri te akvedukt. Izvori Vanjske poveznice Službene stranice Arhivirana inačica izvorne stranice od 3. ožujka 2016. (Wayback Machine)
Sztágira

Sztágira (Στάγειρα) (Halkidikí, Közép-Makedónia régió) fennsíkon fekvő görög falu a Halkidikí-félszigeten. Az Argirolofosz-domb lábánál fekszik és főképp Arisztotelész görög filozófus szülőhelyeként nevezetes, ahol a nagy filozófusnak szobra is áll. Arisztotelész a mai falutól néhány kilométerre északra fekvő Sztágeira városában született (nem messze a mai Olympiadatól). Az egykori város területén ma régészeti feltárások is folynak. A falu lélekszáma kb. 5-900 fő, közigazgatásilag egybe tartozik Sztratonikivel, így összesen kb. 1500 fő él itt. Történelme Sztágeira Az antik várost i. e. 655-ben androsz-szigeti ión telepesek alapították. Egy másik, valószínűleg későbbi bevándorlási hullám jöhetett az euboiai Khalkiszból is. i. e. 480-ban Xerxész perzsa király elfoglalta. Nem sokkal ezután csatlakozott az Athén vezette Déloszi Szövetséghez, de i. e. 424-ben a peloponnészoszi háború során elszakadt. Emiatt Kleón athéni demagóg megostromolta, de nem sikerült bevennie. i. e. 349-ben II. Philipposz makedón király sikeresen megostromolta, és lerombolta a várost. Azonban - Diogenész Laertiosz szerint - fiának, III. Alexandrosznak (Nagy Sándor) nevelése fejében fizetségül nemcsak újjáépíttette Arisztotelész számára, hanem megerősítette és kibővíttette, és rabszolgasorba hajtott lakosait is felszabadította és visszatelepítette. Ekkor épült teljesen vagy részben (későbbi bővítésekkel) például két Démétér-szentély és egy templom. Arisztipposz szerint Arisztotelész új alkotmányt vagy törvényeket adott a városnak. Az újjáépítésben való szerepe miatt a polgárok, halála után, héroszként tisztelték Arisztotelészt, emlékére rendszeresen ünnepet is tartottak (Aristoteleia). Középkor A bizánci időkben Siderokafsia („vasolvasztó kohó”) néven volt ismert. Valóban még ma is látható sok kohó romja a környéken, egy út mentén. A török időkben, a 16. században szultáni pénzverde volt itt. A központi bazilika 1814-ben épült. Látnivalók Arisztotelész-szobor Központi bazilika A török időkből maradt hotel, kastély, és nyilvános fürdők romjai Természeti környezet, a fennsík, a gazdag erdős-gyepes vegetációval, és a környéken található forrásokkal április 23-án rendszeres Szent György-napi helyi ünnepség a hegytetőn álló templomban Hivatkozások Megjegyzések Ez a cikk egyelőre összevont tartalommal bír, a görög Sztagira faluval és az antik Sztageira várossal is foglalkozik. Jegyzetek További információk
Stagira

Stagíra (in greco antico prima Στάγειρος, poi τά Στάγειρα?), l'odierna Olympiada (località del comune di Aristotelis), è un'antica città della regione greca di Macedonia situata nella penisola Calcidica, nota soprattutto per essere stata la città natale del filosofo Aristotele (da cui deriva l'appellativo "Stagirita"). Storia Fu fondata nel 656 a.C. da coloni greci di Andros, isola delle Cicladi; nel 480 a.C. fu occupata da Serse I. Aderente dapprima alla lega di Delo, defezionò insieme con la vicina Acanto nel 424 a.C., dietro le promesse dello spartano Brasida; invano Atene tentò di conquistarla. Vi riuscì Filippo II di Macedonia e, quando Aristotele, nativo di Stagira, divenne precettore del figlio Alessandro, in suo omaggio la restaurò. Siti di interesse Gli scavi nella regione sono iniziati nel 1960. Il pezzo più impressionante che è stato portato alla luce è il muro, in cima alla collina che è stata costruita in età classica e del quale si possono esaminare le diverse tecniche di costruzione. Il muro determina i limiti occidentali dell'antica città, circondata dal mare. La potente fortificazione integrava torri e bastioni rotondi e quadrati collegati a squame pesanti. In cima alla collina appare anche la reliquia della cittadella. Nella parte posteriore, tra le colline, si trovano i resti ben conservati di un vasto edificio pubblico, con una galleria e una facciata monumentale con pilastri. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stagira Collegamenti esterni Sito ufficiale, su odysseus.culture.gr. Stagira, su sapere.it, De Agostini.
Stageira

Stageira (Oudgrieks: Στάγειρα; oorspronkelijk Stageiros) was een stad in het oude Griekenland, gelegen op het schiereiland Chalcidice en is vooral bekend als geboorteplaats van Aristoteles. De stad was gelegen op enkele kilometers afstand van het hedendaagse Stagira (gemeente Aristotelis), dicht bij de plaats Olympias. Stageira werd gesticht in 655 v.Chr. door Ionische kolonisten uit Andros. De vesting werd bezet door Xerxes I in 480 v.Chr. Later maakte de stad deel uit van de Delische Bond, onder leiding van Athene, maar stapte uit de alliantie in 424 v.Chr. Als antwoord op deze beslissing besloot de Atheense demagoog Cleon de stad te belegeren in 422 v.Chr. Cleon was echter een zwakke strateeg en zijn beleg was erg inefficiënt. De Griekse komedieschrijver Aristophanes vond in deze gebeurtenis later de inspiratie voor het satirische blijspel De ridders. Cleon stierf nog in hetzelfde jaar, tijdens de slag bij Amphipolis. Philippus II van Macedonië slaagde er later wel in om de stad te belegeren en uiteindelijk te vernietigen. Als beloning voor het onderricht van zijn zoon Alexander de Grote liet Philippus later voor Aristoteles de stad heropbouwen en bevrijdde hij de bevolking uit de slavernij, opdat ze konden terugkeren naar hun thuisstad. In deze periode werden er ook veel nieuwe gebouwen opgetrokken in de stad, onder andere twee heiligdommen voor de godin Demeter, een aquaduct en vele huizen. Antieke bronnen Thucydides, Geschiedenis van de Peloponnesische oorlog IV 882.2; V 6.1 en 18.5. Herodotos, VII 115. Verder lezen K. Sismanides, Ancient Stageira. Birthplace of Aristotle, Athene, 2003, ISBN 9602140909
Stagira

Stagira, Stagejra (stgr. Στάγιρα lub Στάγειρα, łac. Stagirus) – miasto starożytne na wybrzeżu Tracji, później macedońskie. W historii Początkowo znane jako Stágejros, założone w 655 p.n.e. jako kolonia na Półwyspie Chalcydyckim przez jońskich osadników z Andros. W 480 p.n.e. zajęte przez Kserksesa, później jako jeden z pomniejszych członków dołączyło do Symmachii Delijskiej, z której wystąpiło w 424 p.n.e. W trakcie pierwszej fazy II wojny peloponeskiej poddało się spartańskiemu Brazydasowi, z powodzeniem broniło się przeciwko ateńskim wojskom Kleona i zachowało autonomię. Podczas tzw. wojny olintyjskiej zburzone w 349 p.n.e. przez Filipa II Macedońskiego, lecz potem odbudowane na życzenie Arystotelesa, który w zamian podjął się wychowania jego syna, Aleksandra Wielkiego. Od starożytności znane jako miejsce urodzenia Arystotelesa, zwanego Stagirytą (a także bliskich z jego rodziny), oraz Nikanora, dowódcy floty Aleksandra i zarządcy Indii. Zgodnie z legendą mieszkańcy mieli sprowadzić szczątki filozofa i pochować je w okazałym grobowcu oraz ustanowić ku jego pamięci igrzyska zwane Arystoteliami. W źródłach antycznych ośrodek miejski wymieniany jako Stágejros przez Herodota (Dzieje VII, 115), Tukidydesa (Wojna peloponeska IV, 88, 2), Strabona (Geografia VII, 331) i Plutarcha (Żywoty sławnych mężów, Aleksander 7, 3), z poświadczeniem u Diogenesa Laertiosa (Żywoty i poglądy słynnych filozofów V, 4), u Teofrasta (Historia filozofii 102) i Eliana (Różne opowieści III, 17). Znany także (pod nazwą Stá[n]gejra) z pism Ptolemeusza (Geografia III, 13,10 ) i Pliniusza (Historia naturalna IV, 17, XVI, 57). Stanowisko archeologiczne Na terenie dostępnych do zwiedzania wykopalisk odkryto liczne obiekty miasta antycznego. Poza dobrze zachowanymi murami obronnymi z końca VI wieku p.n.e., także resztki budowli skupionych wokół agory (m.in. stoę), pozostałości archaicznego sanktuarium oraz domów mieszkalnych z okresu klasycznego i hellenistycznego wraz z miejskim wodociągiem. Obecnie pozostałości antycznej Stagiry usytuowane są ok. 25 km od węzła autostrady Egnatia Odos, poza letniskową miejscowością Olympiada i tuż przy szlaku wiodącym do Jerisos w kierunku Agion Oros (Athos). Współczesna wioska o tej nazwie (ngr. Στάγειρα) odległa jest o kilka kilometrów od ruin starożytnych i pochodzi z czasów bizantyjskich; niegdyś znana jako ośrodek wydobycia i hutnictwa rud srebra oraz z XVI-wiecznej mennicy sułtańskiej. Jedyne obiekty turystyczne miejscowości to historyczny kościół z 1814 r. i pomnik (rzekomo tam urodzonego) Arystotelesa. Uwagi Przypisy
Estagira

Estagira (em grego clássico: Στάγειρος; romaniz.: Stágeiros, depois Στάγειρα, Stágeira) é uma antiga cidade da Macedônia, situada hoje na Grécia, na região da Calcídica, no golfo do rio Estrimão. A cidade é particularmente conhecida por ser o local de nascimento do filósofo Aristóteles, que, por essa razão, é muitas vezes referido como "o Estagirita". Estagira foi fundada em 656 a.C. por colonos jônicos provenientes de Andros, uma das ilhas Cíclades. Em 480 a.C. foi ocupada pelo xá Xerxes I. Mais tarde, liderada por Atenas, a cidade se junta à Liga de Delos, mas a abandona em 424 a.C., juntamente com as cidades vizinhas de Acanto, Anfípolis e Toroni, em razão de promessas feitas pelo general espartano Brásidas. Na sequência, Atenas envia o demagogo Cleón como estratego, para tomar a cidade, mas este fracassa; sua estratégia no campo de batalha e sua conduta durante o cerco da cidade foram tão ineficientes que o dramaturgo Aristófanes o satirizou na sua peça Os Cavaleiros. Décadas depois foi conquistada e destruída por Filipe II da Macedônia. Este, porém, para homenagear Aristóteles, preceptor de seu filho Alexandre, reconstruiu a cidade e ali reinstalou seus habitantes, que haviam sido escravizados e exilados. Na mesma ocasião a cidade foi dotada de muitos novos edifícios, incluindo um aqueduto, dois santuários dedicados a Deméter e muitas casas. Fontes Tucídides, História da Guerra do Peloponeso (IV, 882, 2; V, 6, 1 e 18,5) Referências
Stagira

Stagira (Greacă: Στάγειρα, [ˈs̠taʝirɐ]) era o cetate în Grecia antică, situată în nord-estul peninsulei Halkidiki, care se află în nordul Greciei. Stagira este cunoscută ca locul de naștere al lui Aristotel (în 384 î.Hr.). Stagira a fost fondată în 655 î.Hr. de coloniștii ionieni din Andros. Xerxes I al Persiei a ocupat-o în 480 î.Hr. Filip al II-lea a reconstruit cetatea ca răsplată pentru educația primită de fiul său, Alexandru cel Mare, de la Aristotel. Vezi și Stagira-Akanthos
Стагира

Стагира, также Стагир и Стагиры (греч. Στάγειρα Στάγιρος, ή Στάγειρος) — город древней Македонии, на востоке полуострова Халкидики, к западу от озера Волви на побережье залива Орфанос (Стримоникос). Руины Стагира находятся в 500 метрах к юго-востоку от современной деревни Олимпиады на небольшом гористом полуострове Лиотопи (Λιοτόπι). Основан андросцами около 655 года до н. э.. Позже к ним присоединились переселенцы из Халкиды. Стагир был местом рождения Аристотеля (прозванного Стагиритом) и, вследствие этого, разрушенный раньше Филиппом, был восстановлен Александром Македонским, поскольку Аристотель был его учителем. Примечания Литература Обнорский Н. П. Стагир // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1900. — Т. XXXI. — С. 397.
Stagira

Stagira (starogrško Στάγειρα, Stágeira ali Στάγειρος, Stágeiros) je grška vasica, ki leži v slikoviti planoti na polotoku Chalcidice, in stoji ob vznožju hriba Argirolofos. Rojstni kraj Aristotela stoji nekaj kilometrov južno od antične Stageire. Tam mu še vedno stoji kip z njegovo podobo. V bizantinskih časih, je bil imenovan Stagira Siderokafsia (slovenjeno: plavž). V današnji vasi je približno 500 prebivalcev, vendar tudi z sosednjo vasjo Stratoniki, s katero se Stagira dejansko združuje, prebivalstvo poveča na okoli 1500. Osrednja cerkev je bila zgrajena leta 1814.V njej se je rodil tudi slavni filozof Aristotel.
Stagira

Stagira (grčki: Στάγειρα; takođe Stagiros Στάγιρος ili Stageiros Στάγειρος) je bio starogrčki grad na Halkidikiju, najpoznatiji kao rodno mesto Aristotela. Nalazio se nekoliko kilometara severno od savremenog naselja Stagira, u blizini današnjeg grada Olympias. Stagira je osnovana godine 655. pre n. e. od jonskih kolonista s ostrva Andros. Kserks I ga je okupirao 480. pre n. e. Kasnije se priključila Delskom savezu pod vođstvom Atine, ali je taj savez napustila 424. pre n. e. godine zato što je atinski demagog Kleon pokrenuo opsadu protiv Stagire 422. godine pre n. e. Kleonovo nespretno vođenje opsade je kasnije postalo predmet satire u Aristofanovoj komediji Vitezovi. Kleon je nedugo nakon toga ubijen u bici kod Amfipolisa. Filip II Makedonski je kasnije u opsadi imao više uspeha, pa je grad osvojen i srušen. Međutim, kasnije je, u znak zahvalnosti za Aristotelovo poučavanje njegovog sina Aleksandra, Filip ponovno sagradio grad i u njemu naselio bivše stanovnike. Tada su, uz brojne nove kuće, sagrađeni oltari boginji Demetri i akvedukt. Reference Spoljašnje veze Stranica za putovanja po Grčkoj
Стагіра

Стагіра (грец. Στάγειρα), давня назва Стагір (дав.-гр. Στάγειρος) — давньомакедонське місто на Халкідонському півострові, між Болбейським озером і Стримонською затокою. Сучасне село за 87 км від Салонік. Історія Стагіра, заснована андрійцями (одне з племен іонійців) в середині VI століття до н. е. і називалася спочатку Ореагорією. Гавань Стагіри називалася Вепрячою гаванню (грец. Κάπρου λιμήν). Стагіра відома, перш за все, як батьківщина першого давньогрецького філософа-енциклопедиста Аристотеля. Зруйнована 349 до н. е. македонським царем Філіппом ІІ, ним же була відновлена, коли Аристотель став вчителем Александра. У візантійську добу Стагіра мала назву Сідерокавсія, оскільки тут працювали залізні рудники, які в подальшому перейшли у власність Афонських монастирів. У 15 століття Сідерокавсією заволодів османин Мадем-Ага. 1705 року експлуатація села переходить до Мантемохор'я, які утворюють свій Союз рудників. Наприкінці 18 — на початку 19 століття на місці давньої Стагіри існувало поселення Ставро, якому у 20 столітті повернули історичну назву. Визначні пам'ятки купальня, побудована Ісхак-пашею. залишки фортеці Мадем-Аги. канава Мадема, де знаходилися рудники села. статуя філософа Аристотеля на центральній площі. У 2016 році на конференції «Аристотель - 2400 років» археолог Константінос Сісмандіс повідомив про знахідку могили Аристотеля біля Стагіри . Примітки Посилання Большой энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона Стагира — Greece Invest
Свети Атанасий (Долна Нушка)

„Свети Атанасий“ или „Свети Атанас“ (на гръцки: Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου) е възрожденска църква в зъхненското село Долна Нушка (Дафнуди), Гърция, част от Зъхненската и Неврокопска епархия. Църквата е гробищен храм, изграден в северната част на селото. Построена е в 1835 година върху развалините на по-стара църква. Представлява внушителен храм с изящни стенописи. Бележки
Monestir de Khilandar

El monestir de Khilandar (grec: Χιλανδαρίου, serbi: Хиландар, búlgar: Хилендарски манастир) és un monestir ortodox serbi situat al mont Atos, a Grècia. Tot i que ja existia un monestir fundat el segle x i abandonat, es considera el 1198 la data fundacional de l'actual monestir, quan l'emperador Aleix III el va cedir a Esteve Nemanja (que s'hi feu monjo amb el nom de Simeó) i el seu fill Rastko Nemanjitx (sant Sava). Art i relíquies Entre les nombroses relíquies i objectes sagrats conservats a Khilandar es troba la icona de la Theotokos de l'Acatist; la seva festivitat se celebra el 25 de gener en el calendari gregorià, el 12 de gener en el julià. El monestir també posseïx una icona de la Theotokos de les tres mans (Bogorodica Trojeručica), tradicionalment associada a una miraculosa curació d'una ferida de Joan Damascè, a l'entorn de l'any 717. Joan es va fer monjo al monestir de Mar Saba, als afores de Jerusalem, i va fer donació de la icona a la seva comunitat monàstica. Posteriorment va ser donat a sant Sava i va passar a ser part de les relíquies del monestir de Khilandar quan els otomans van envair Sèrbia. Una còpia va ser-ne enviada a Rússia el 1661, on ha estat molt venerada per l'Església ortodoxa russa. La icona té dues dates de celebració: el 28 de juny (11 de juliol en el calendari gregorià), i el 12 de juliol (el 25 de juliol) en el calendari gregorià). Referències
Klášter Chilandar

Monastýr Chilandar (v srbštině Хиландар/Hilandar, řecky Χιλανδαρίου) je srbský klášter v mnišském státě Svatá hora (Aγιoν Oρoς) na řeckém poloostrově Athosu v Egejském moři. Chilandar je připomínán poprvé v roce 1015 Až do roku 1165 byl klášter opuštěn a pobořen. Roku 1198 byl byzantským císařem dán do správy srbskému caru Štěpánu Nemanjovi. Klášter byl podstatněji rozšířen ve 14. století. Klášter vyhořel v letech 1722, 1775 a 2004. Poslední požár v březnu 2004, který postihl 55 % celého objektu, si vyžádal nákladnou rekonstrukci areálu ve výši 23,5 milionů €, která trvala celkem pět let. V klášteře Chilandar žil také český mnich Sáva Chilandarec, vlastním jménem Slavibor Breüer (1837–1912), který o hoře Athos napsal rozsáhlou monografii Kniha o Svaté Hoře Athonské (1911), dosud zřejmě nejpodrobnější práci, jaká o Athosu v češtině existuje. Odkazy Reference Související články Mnišská komunita na hoře Athos Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chilandar na Wikimedia Commons Oficiální stránky kláštera Chilandar a výzva k pomoci opravy škod vzniklých požárem 4. března 2004. Fotogalerie Kniha o Svaté Hoře Athonské českého mnicha Sávy Chilandarce (1911)
Monasterio de Hilandar

El monasterio de Hilandar (en griego: Χιλανδαρίου, en serbio: Хиландар) es un monasterio serbio-ortodoxo del Monte Athos, Grecia. Es el cuarto monasterio de la jerarquía de los monasterios de la Montaña Sagrada. Fue fundado en el siglo X y abandonado poco después. El emperador Alejo III Ángelo lo cedió en 1198 al santo serbio San Sava y su padre, el Gran Príncìpe Stefan Nemanja (que se hizo monje aquí, adoptando el nombre monástico de Simeón) de Raška. Debido a que fue fundado por serbios y sus primeros monjes también lo fueron, se le conoce como El Monasterio Serbio y actualmente es el monasterio del Monte Athos donde residen tradicionalmente los monjes serbios. En los años 70, el gobierno griego ofreció instalar la electricidad en los monasterios el Monte Athos. Los monjes se negaron ya que cada monasterio generaba su propia electricidad a partir de energías renovables. Finalmente, en los años 80 se realizó la electrificación, principalmente para luz y calefacción. El 3 de marzo de 2004, uno de los hornos calefactores no fue apagado y produjo un terrible incendio: entre un 40 y un 50% del monasterio fue reducido a cenizas. El monasterio está dedicado a la Presentación de la Virgen María y su celebración es el 22 de noviembre (en el calendario gregoriano) y el 2 de diciembre (en el calendario juliano). Objetos sagrados Entre las numerosas reliquias y objetos sagrados se encuentra el icono del Theotokos del Acatisto, el día de la celebración del mismo en el 25 de enero en el calendario gregoriano, el 12 de enero en el juliano. El monasterio también posee un icono de la Theotokos de las tres manos, tradicionalmente asociada con una milagrosa curación de una herida de Juan Damasceno en torno al año 717. Juan se hizo monje en Mar Saba a las afueras de Jerusalén y donó el icono a la comunidad monástica de allí. Posteriormente fue dado a San Sava y pasó a ser parte de las reliquias del monasterio cuando los otomanos invadieron Serbia. Una copia fue enviada a Rusia en 1661, Que ha sido venerada durante mucho tiempo por la Iglesia ortodoxa rusa. El icono tiene dos fechas de celebración: el 28 de junio (11 de julio en el calendario gregoriano), y el 12 de julio (el 25 de julio en el calendario gregoriano). Bibliografía Mt. Athos, Road Editions S.A., 2007, ISBN 978-960-8481-21-3 Enlaces externos Página oficial del monasterio (en serbio) Fotografías de Chelandariou Towards Former Beauty (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). Información sobre los trabajos de restauración (en inglés) Hilandar Research Library Colección de la mayor colección de manuscritos medievales eslavos - Ohio State University