NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mesquita de Solimà de Rodes

La mesquita de Solimà (grec: Τζαμί του Σουλεϊμάν; turc: Süleymaniye Camii) és una antiga mesquita otomana de la ciutat grega de Rodes. Va ser encarregat pel soldà Solimà I el Magnífic el 1522, després de la presa de la ciutat pels turcs otomans. Restaurada a la primeria del segle xix i de nou en els anys 1990 i 2000, la mesquita acull exposicions culturals des del 2005. Història La mesquita va ser manada construir poc després de la captura de la ciutat al 1522 pel soldà otomà Solimà, o uns anys més tard, cap al 1540-1541. Situada en l'emplaçament de l'església dels Dotze Apòstols, en aquella època era un lloc cèntric i elevat del districte del basar otomà. L'edifici es va reconstruir al 1808 i restaurar després del terratrèmol del 1856. Aquest mateix any, l'explosió d'un dipòsit de pólvora en l'antiga església conventual de Sant Joan Baptista, convertida en mesquita pocs mesos després de la conquesta per Solimà, també va danyar l'edifici. El minaret es va renovar durant l'ocupació italiana del Dodecanés, potser després del terratrèmol del 1928. Poc més d'un any després de l'adscripció de l'arxipèlag del Dodecanés al Regne de Grècia, la Mesquita de Solimà fou classificada Monument Històric el 25 d'agost del 1948. El 1957, un altre terratrèmol va obligar a fer obres de renovació al minaret. La mesquita es va tancar al culte el 1978. Part del minaret va tornar a esfondrar-se el 1987 i els elements restants es van desmantellar a l'any següent. En la dècada dels 1990 i fins al 2005, s'hi feren importants obres de restauració, premiades per Europa Nostra al patrimoni. El minaret es va reconstruir de manera idèntica utilitzant noves pedres i reforços de titani i plom. La campanya de restauració de la decoració interior no va concloure fins al 2012. Des del 2005, el jaciment funciona com a museu i roman obert en algunes festes religioses. És un dels principals monuments del barri antic de Rodes, declarat Patrimoni de la Humanitat per la Unesco el 1988. Arquitectura L'edifici consta de dos espais contigus, una sala de pregària quadrada, un pòrtic rematat per set cúpules i una teulada, i està flanquejat per un minaret amb doble balcó a 26 m. A Grècia, la Mesquita de Mehmet Bei de Serres i la d'Ishak Paixà de Tessalònica també tenen una planta en T invertida relativament semblant. La sala de pregària, rematada per una cúpula que s'alça a 15 m d'altura, està flanquejada per dos espais laterals més estrets que la sala central, rematats amb cúpula. El marc de la porta, format per dues columnes de marbre en què hi ha tallats elms, armes i àngels, prové d'un monument funerari del període hospitalari de l'Orde de Sant Joan, potencialment la tomba del gran mestre Emery d'Amboise. Un altre rastre de reutilització es refereix al pòrtic, que recolza en vuit columnes amb antics fusts. La Mesquita de Solimà està ricament decorada en l'interior. Al sud, el mihrab i el minbar estan daurats amb or. Al costat oposat, una galeria elevada de fusta pintada recorre tota la sala. Un xardivan, coronat per una cúpula que recolza sobre vuit columnes, adorna el centre del pati al nord de la mesquita. Galeria d'imatges Referències
Süleyman-Pascha-Moschee

Die Süleyman-Pascha-Moschee ist eine osmanische Moschee, die 1523 durch Sultan Süleyman I. in der Stadt Rhodos, an der Nordostspitze der Insel Rhodos, erbaut wurde. Die osmanischen Streitkräfte besetzte die Insel 1523 nach einer sehr verlustreichen, mehr als sechs Monate dauernden Blockade und Belagerung. Der heutige Moscheekomplex stammt aus dem Jahr 1808. Das Gebäude ist rosa verputzt. Der Platz, an dem die Moschee steht, ist ebenfalls nach Süleyman I. benannt. Der Şadırvan (Reinigungsbrunnen) der Moschee stammt aus dem 16. Jahrhundert. Der Grundriss der Moschee ist quadratisch und wird von zehn Kuppeln überdacht. Weblinks Informationen auf archnet.org Informationen auf rhodos-travel.com
Мечеть Сулейманіє (Родос)

Мечеть Сулейманіє або Мечеть Сулеймана (тур. Süleymaniye Camii, Сулейманіє Джамі) — мечеть, початково збудована після османського завоювання Родосу 1522 року, реконструйована 1808 року. Названа на честь султана Сулеймана для ознаменування його завоювання Родосу. Ця мечеть стала першою в місті Родосі, збудована незадовго після того, як османи взяли в облогу та захопили його 1522 року. У 1808 було збудовано сучасну будівлю мечеті шляхом реконструювання цієї початкової. Її штукатурка рожевого кольору. Більшу частину мечеті було реконструйовано з використанням матеріалів з будівель, що існували там само в більш ранній період. Колони зовнішньої аркади були частиною християнської церкви. Europa Nostra у 2006 дала цій мечеті почесне визнання. Галерея Примітки
Берска синагога

Берската синагога (на гръцки: Συναγωγή της Βέροιας) е юдейски храм в македонския град Бер (Верия), Гърция. История Синагогата е разположена в бившия еврейски романиотски квартал на града Барбута. Архитектурните му елементи наподобяват тези в малките синагоги в Солун. Храмът има богато украсен интериор. Сградата е изградена или цялостно обновена на базата на ферман на султан Абдул Меджид I в 1850 година. Четири колони в центъра ограничават бимата (тева), а на източната стена е хехал – нишата с ковчега на завета. Подът е настлан с дървени дъски, като в центъра е украсен с декоративни облицовки. Отзад е микве – банята за ритуално измиване. За разлика от християнските църкви, сградата е в редицата на къщите. Сградата е реконструирана в 1997 година от берската община с финансовата подкрепа на Европейския съюз, гръцки и международни еврейски организации. След унищожаването на по-голямата част от берските евреи по време на Холокоста през Втората световна война и емиграцията на оцелелите в Израел, сградата е затворена и се отваря само, когато в града пристигат евреи да се молят. Сградата се използва за културни събития. В синагогата в Бер проповядват апостолите Павел и Сила около 51 и отново Павел около 57 година. Бележки
Synagoge (Veria)

Die Synagoge in Veria (griechisch Εβραϊκή Συναγωγή Βέροιας), einer Stadt in der nordgriechischen Region Zentralmakedonien, wurde vor 1850 errichtet. Die Synagoge steht im jüdischen Wohngebiet der Stadt. Das rechteckige Bau besitzt eine Frauenempore. Er wird von sechs Säulen in einem Mittelraum und zwei Seitenschiffe geteilt. Vier Stufen führen zum hölzernen Thoraschrein. Weblinks The conservation of the Synagogue of Veroia Εβραϊκή Συναγωγή Βέροιας Ark of the Synagogue, Veria Film bei YouTube
Flugplatz Tripoli

Der Flugplatz Tripoli (griechisch Αεροδρόμιο Τριπόλεως Aerodromio Tripoleos, (ICAO-Code: LGTP)) ist ein griechischer Militärflugplatz in Tripoli. Der Flugplatz wurde 1973 eröffnet und wird von den griechischen Luftwaffe betrieben. Die befestigte Start- und Landebahn mit Ausrichtung 02/20 hat eine Länge von rund 1900 Metern. Auf dem Gelände des Fliegerhorstes sind auch ein örtlicher ziviler Luftsportverein sowie ein kleines Museum der griechischen Luftwaffe beheimatet. Seit 2012 bestehen Planungen, den Fliegerhorst in Zukunft auch als zivilen Verkehrsflughafen zu nutzen. Die Start- und Landebahn wird gelegentlich auch für Dragster-Beschleunigungsrennen genutzt. Weblinks Αεροδρόμιο Τριπόλεως auf airnews.gr Vom Oldtimer-Abstellplatz zum modernen Zivilflughafen? argolis.de
Tripoli Airport (Greece)

Tripoli Airport (ICAO: LGTP) is a military airbase situated in Tripoli, Greece, that started operating in 1973. It has a single lighted runway (02/20). It is used sparsely by the Hellenic Air Force. In the past it was also the base of the Arcadia Aeroclub. It also serves as a race track for dragster races. References External links Airliners.gr Tripoli
Tripoli Airport

Tripoli Airport är en flygplats i Grekland. Den ligger i prefekturen Arkadien och regionen Peloponnesos, i den södra delen av landet, 130 km väster om huvudstaden Aten. Tripoli Airport ligger 644 meter över havet. Terrängen runt Tripoli Airport är kuperad åt nordväst, men åt sydost är den platt.Runt Tripoli Airport är det ganska glesbefolkat, med 29 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Tripoli, 3,2 km sydväst om Tripoli Airport. Trakten runt Tripoli Airport består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor
Teecoleón

El Teeocoleón (en griego antiguo: Θεηκολεών, romanizado: Theēkoleōn) era la residencia permanente de los sacerdotes de Olimpia (teócolos), junto con el Pritaneo. Se construyó a mediados del siglo IV a. C., entre la Palestra y el Leonideo, fuera del Altis y en el ángulo oeste del santuario de Olimpia.​, Su existencia la apunta Pausanias.​ También pudo albergar a otros miembros del personal del santuario. A lo largo de su historia, el edificio sufrió numerosas reformas.​​​ Estaba situado fuera de la zona del témenos (Altis) de Olimpia, al oeste del templo de Zeus Olímpico y al norte del taller de Fidias. ​​​Originariamente, la edificación, de forma cuadrada, se componía de un patio central con un pozo y 8 habitaciones circundantes.​ En cada uno de los cuatro lados del patio central había dos pilares que daban acceso desde cuatro habitaciones al patio; las otras habitaciones tenían puertas a las cuatro salas. En esta fase, el edificio medía unos 18 x 18 metros. Más tarde se añadieron un vestíbulo y dos habitaciones más en el lado este del edificio. En el periodo helenístico, hacia el 300 a. C., se construyó un patio peristilar más grande en el lado este del edificio, con más salas a su alrededor. El tamaño del edificio adicional era de unos 38,6 x 40,4 m.​​​ Sucesivas modificaciones y ampliaciones en épocas posteriores, en especial durante la época romana, añadieron varias habitaciones en el ala este del edificio y un patio más con varias dependencias alineadas respecto a este, en forma de frontón.​ Referencias Bibliografía Durantez, Conrado (1975). Olimpia y los juegos olímpicos antiguos I. Pamplona: Delegación Nacional de Educación Física y Deportes. Comité Olímpico Español. ISBN 84-400-9015-3. Enlaces externos
Theokoleon

Il Theokoleon era la residenza permanente dei sacerdoti di Olimpia (theokolos). L'edificio Costruita verso la metà del secolo IV a.C., tra la palestra e il Leonidaion, fuori l'Altis e nell'angolo ovest del Santuario di Olimpia. Della sua esistenza parla Pausania. Originariamente, l'edificio, di forma quadrata, consisteva in un cortile centrale con un pozzo e 8 stanze circostanti. Successive modifiche e ampliamenti in epoche successive, soprattutto in epoca romana, hanno aggiunto diverse stanze nell'ala est dell'edificio e un cortile con diverse unità allineate rispetto a questo, nella forma di un frontone. Note Bibliografia Durantez, Conrado (1975). Olimpia y los juegos olímpicos antiguos I. Pamplona: Delegación Nacional de Educación Física y Deportes. Comité Olímpico Español. ISBN 84-400-9015-3. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Theokoleon Collegamenti esterni Olympia, Theokoleon (Building), su perseus.tufts.edu. URL consultato il 20 febbraio 2018.
Termas de Cronio

Las Termas de Cronio o Termas del norte son las termas romanas ubicadas en el yacimiento arqueológico de Olimpia en Grecia. Historia Las termas fueron construidas en el período helenístico en el siglo II a. C., al oeste del sitio al pie del monte Cronio,​ de donde obtuvo su nombre actual.​ Fueron modificadas frecuentemente a lo largo de su historia.​ Los edificios fueron destruidos por un terremoto en siglo III, la última reparación data del siglo V. Durante este período, fueron utilizados para actividades agrícolas.​ A finales de este período, sirvieron como lagar y taller de alfarería, entre otras cosas.​ Descripción Estaban ubicadas al norte del Altis, al norte del Pritaneo. El núcleo del edificio era peristilo rodeado de numerosas habitaciones. Los romanos agregaron grandes mosaicos de temática marina que representan a Poseidón, Tritón, las nereidas, caballitos de mar, nereidas y delfines.​​ Los mosaicos ocupan una superficie aproximada de 650 m2 y se cierran durante la temporada baja de turismo con fines de conservación.​ Los edificios fueron descubiertos durante las excavaciones ya en 1880, pero su investigación sistemática no se llevó a cabo hasta 1987-1991. Algunos de los mosaicos del suelo han sido restaurados in situ, mientras que otros se encuentran en el Museo Arqueológico de Olimpia.​ Referencias Enlaces externos
Thermes de Kronion

Les Thermes de Kronion ou Thermes nord sont des thermes situés sur le site archéologique d'Olympie en Grèce. Historique Les thermes ont été construits à l'époque hellénistique au IIe siècle av. J.-C., à l'ouest du site au pied du mont Kronion. Les Romains y ont ajouté de grandes mosaïques représentant Poséidon, des Néréides et des animaux marins. Les mosaïques occupent une surface d'environ 650 m2 et sont enfouies durant la basse saison touristique à des fins de conservation. Les bâtiments ont été détruits par un tremblement de terre au IIIe siècle, la dernière réparation date du Ve siècle. A cette période, ils ont été utilisés pour des activités agricoles. Notes et références Articles connexes Thermes romains Thermes romains d'Épidaure Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’archéologie Portail de l’eau Portail de la Rome antique Portail de la Grèce
Pritaneo di Olimpia

Il Pritaneo di Olimpia (in greco antico Πρυτανεῖον?, ) era il luogo in cui vivevano i pritani: i magistrati incaricati della direzione economica e dell'amministrazione, nonché la programmazione dei giochi celebrati ogni quattro anni ad Olimpia. I sacerdoti di Zeus vivevano nel Theokoleon. Si trova a nord-ovest del tempio di Hera, nell'angolo nord-est dell'Altis e ai piedi del Monte Cronio. L'edificio Il pritaneo originale era costituito da un quadrato di 32,80 m. Il luogo in cui si trovava l'altare di Estia era una stanza quadrata di 6,5 m di lato. Fu sede di una variegata serie di funzioni amministrative, pubbliche, liturgiche e festive. Il suo nome, è dovuto alla dimora abituale dei pritani, da qui il nome di pritaneo. Oltre ad essere la sua residenza permanente, gli incontri deliberativi o esecutivi avevano luogo qui. Sulla facciata nord c'era un colonnato, uno spazio per la celebrazione dei grandi banchetti ufficiali. C'erano inoltre le cucine e i lavandini che probabilmente occupavano le stanze situate negli edifici ad ovest e la sala da pranzo per l'uso quotidiano. Questa presunta distribuzione è corroborata dalle scoperte archeologiche ottenute durante gli scavi, poiché c'erano una varietà di vasi, scodelle e vari oggetti domestici nell'angolo ovest. L'aspetto pubblico e festoso del Pritaneo era incentrato sull'essere il luogo destinato ai grandi banchetti ufficiali che la polis ospitante teneva per coloro che partecipavano all'Olimpiade, così come agli atleti vincitori. Oltre al banchetto ufficiale che si svolgeva nella grande sala da pranzo o Hestiatorio, c'era anche un'altra stanza più piccola per l'uso quotidiano e che probabilmente serviva come la solita sala da pranzo per gli atleti registrati per partecipare ai giochi. Venne utilizzato per feste e celebrazioni dei vincitori dei giochi. Lì si trovava l'altare di Estia, dove ardeva la torcia originale. Pausania descrive con dettaglio l'importanza che aveva l'altare, e altri aspetti. Note Bibliografia Durantez, Conrado (1975). Olimpia y los juegos olímpicos antiguos I. Pamplona: Delegación Nacional de Educación Física y Deportes. Comité Olímpico Español. ISBN 84-400-9015-3 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pritaneo di Olimpia
Prytanejon (Olimpia)

Prytanejon w Olimpii – prytanejon na terenie starożytnej Olimpii. Ruiny prytanejonu znajdują się na terenie stanowiska archeologicznego w Olimpii, które w 1989 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Architektura Wzniesiony na planie prawie kwadratu (32,65 m × 27,25 m) gmach dorycki z gankiem i westybulem, otwartymi dziedzińcami po bokach . Zaraz przy wejściu znajdował się ołtarz pana . W centralnym pomieszczeniu (na planie kwadratu o boku 6,80 m ) znajdował się ołtarz Hestii , na którym mieszkańcy Elisu składali ofiarę w pierwszym dniu igrzysk. Według greckiego geografa Pauzaniasza, na ołtarzu nieustannie palił się ogień, a popioły zasilały ołtarz Zeusa . Historia Prytanejon wzniesiono ok. 475 p.n.e. w północno-wschodniej części Altisu . Budynek był siedzibą prytanów, którzy zarządzali sanktuarium i odpowiadali za ofiary składane na ołtarzach. W gmachu urzędowali organizatorzy igrzysk i świętowano tu również zwycięstwa sportowców . Współcześnie ruiny prytanejonu znajdują się na terenie stanowiska archeologicznego w Olimpii, które w 1989 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO . Uwagi Przypisy Bibliografia Perseus Digital Library Project: Olympia, Prytaneion (Building). [dostęp 2019-04-25]. (ang.). Olympia Vikatou: Olympia: The Archeological Site and the Museums. Ekdotike Athenon S.A., 2006. ISBN 978-960-213-418-4. (ang.). Olympia Vickatou: Prytaneion of Olympia. [w:] Ministry of Culture and Sports of Greece: Odysseus Portal [on-line]. [dostęp 2019-04-25]. (ang.). UNESCO: Archaeological Site of Olympia. [dostęp 2019-04-25]. (ang.).
Warsztat Fidiasza

Warsztat Fidiasza także ergasterion (gr. Ἐργαστήριον) – warsztat greckiego rzeźbiarza Fidiasza (ok. 490–430 p.n.e.) na terenie starożytnej Olimpii, gdzie artysta miał stworzyć posąg Zeusa. Współcześnie warsztat znajduje się na terenie stanowiska archeologicznego w Olimpii, które w 1989 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Opis Dwupiętrowy, dwuizbowy budynek z wejściem od wschodu, wzniesiony z wapienia ok. 430 p.n.e. naprzeciwko świątyni Zeusa, lecz poza granicami Altisu – sanktuarium olimpijskiego. Podczas prac archeologicznych znaleziono tu narzędzia, pozostałości materiałów rzeźbiarskich oraz ojnochoe z napisem ΦEIΔIO EIMI „Feidio eimi” – pol. „należę do Fidiasza”. Tutaj Fidiasz miał stworzyć posąg Zeusa. Warsztat miał takie same wymiary, co naos świątyni – 32 m × 18 m × 14,5 m – co miało najprawdopodobniej ułatwić prace nad posągiem. Jego wnętrze podzielone było na trzy nawy. W okresie późniejszym warsztat służył jako świątynia, co opisał w II w. n.e. grecki geograf Pauzaniasz w swoim dziele Periegesis tes Hellados (pol. „Wędrówki po Helladzie”). W V wieku w sanktuarium osiedliła się mała społeczność chrześcijańska i na ruinach starożytnego warsztatu wzniosła bazylikę pomiędzy 435 a 451 rokiem. Budynek miał drewniany dach, trzy nawy i apsydę od wschodu. Bazylika została zniszczona podczas trzęsienia ziemi w 551 roku. Budynek został odsłonięty podczas prac archeologicznych prowadzonych w 1829 roku przez naukowców towarzyszących francuskiej ekspedycji wojskowej w Morei (fr. Expédition de Morée). Wówczas już przypuszczano, że mógł być to warsztat Fidiasza, co zostało potwierdzone przez archeologów niemieckich w 1958 roku na podstawie odnalezionych tu narzędzi, resztek materiałów i ojnochoe Fidiasza. Współcześnie warsztat znajduje się na terenie stanowiska archeologicznego w Olimpii, które w 1989 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Uwagi Przypisy
Nimfajon (Olimpia)

Nimfajon w Olimpii także Eksedra Heroda Attyka – nimfajon na terenie starożytnej Olimpii. Pozostałości nimfajonu znajdują się na terenie stanowiska archeologicznego w Olimpii, które w 1989 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Historia Nimfajon został wzniesiony ok. 160 roku n.e., w północnej części Altisu , pomiędzy Herajonem a skarbcami . Znany był też pod nazwą Eksedra Heroda Attyka – nimfajon został ufundowany przez rzymskiego senatora Herodesa Attykusa (ok. 67–137) i jego żonę Regillę. Stanowił źródło wody pitnej dla całego sanktuarium , które wcześniej miało problemy z wodą, szczególnie w okresie igrzysk olimpijskich. Według greckiego geografa Pauzaniasza Współcześnie pozostałości nimfajonu znajdują się na terenie stanowiska archeologicznego w Olimpii, które w 1989 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO . Architektura Eksedra z prostokątnym zbiornikiem w części dolnej i półowalnym w części górnej otoczonymi dwupiętrową, półkolistą apsydą (o średnicy 16,62 m) . Budowla miała 33 m szerokości i ok. 13 m wysokości . Apsyda miała dwa rzędy po 11 nisz). W dolnych niszach stały marmurowe posągi przedstawiające członków rodziny cesarza Antoninusa Piusa (86–161) a w górnych członków rodziny senatora Herodesa Attykusa . W środkowych niszach obydwu rzędów znajdował się posąg Zeusa. Woda do fontanny sprowadzana była przez akwedukt ze źródła odległego o ok. 4 km: spływała najpierw do półowalnego zbiornika w części górnej, następnie przez brązowe dysze do prostokątnego zbiornika na dole i dalej rurami na teren całego sanktuarium . Pośrodku półowalnego zbiornika w części górnej stał marmurowy byk, na którym widniała inskrypcja informująca, że nimfajon został dedykowany Zeusowi przez Herodesa Attykusa a posągi, również dedykowane Zeusowi, przez jego żonę Regillę . Na krańcach prostokątnego zbiornika (21,9 m × 3,43 m ) znajdowały się niewielkie okrągłe naiskoi w formie świątyń korynckich o średnicy 3,8 m, w których umieszczone były posągi Herodesa Attykusa, Antoninusa Piusa i Marka Aureliusza . Wiele posągów z nimfajonu zachowało się do dziś i są prezentowane w Muzeum Archeologiczne w Olimpii. Uwagi Przypisy Bibliografia Perseus Digital Library Project: Olympia, Nymphaeum (Building). [dostęp 2019-04-26]. (ang.). Olympia Vikatou: Olympia: The Archeological Site and the Museums. Ekdotike Athenon, 2006. ISBN 978-960-213-418-4. (ang.). 25–26 Olympia Vickatou: Nymphaeon of Olympia. [w:] Ministry of Culture and Sports of Greece: Odysseus Portal [on-line]. [dostęp 2019-04-26]. (ang.). UNESCO: Archaeological Site of Olympia. [dostęp 2019-04-26]. (ang.).
Vari-Voula-Vouliagmeni

Vari-Voula-Vouliagmeni (Greek: Βάρη-Βούλα-Βουλιαγμένη) is a municipality in the East Attica regional unit of Attica, Greece. The seat of the municipality is Voula. The municipality has an area of 10,450 km2. The municipal unit has an area of 37,225 km2. It is part of Athens urban area, forming part of its southern suburbs and contains some of the area's most famous beaches and some of the most expensive real estate in Greece. Grigoris Konstantellos is the incumbent mayor, elected for a third term in October 2023. Formation The municipality was formed at the 2011 local government reform known as the Kallikratis Plan, by the merger of the following three municipalities that became municipal units: Vari Voula Vouliagmeni References
Vari-Voula-Vouliagmeni

Vari-Voula-Vouliagmeni (en griego, Βάρη-Βούλα-Βουλιαγμένη, AFI: [ˈvaɾi ˈvula vuʎaɣˈmɛni]), oficialmente Municipio de Vari-Voula-Vouliagmeni (en griego, Δήμος Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης, AFI: [ˈðimos ˈvaɾis ˈvulas vuʎaɣˈmɛnis]), es un municipio de la periferia de Ática que fue creado con el plan Calícrates. El municipio fue diseñado a partir de la fusión de los pueblos de Vari, Vouliagmeni y Voula. La extensión del municipio es de 37,225 km² y su población es de 48 399 habitantes de acuerdo con el censo del año 2011.​​ La sede administrativa del pueblo se encuentra en Voula.​ Pertenece administrativamente a la unidad periférica de Ática Oriental. Unidades municipales El municipio de Vari-Voula-Vouliagmeni se divide en tres unidades municipales (en griego, δημοτικές ενότητες, AFI: [ðimotiˈces eˈnotites]), que equivalen a cada uno de los tres pueblos fusionados antes de la aplicación del plan Calícrates.​ Unidad municipal de Vari Su extensión es de 22,189 km² y su población es de 15 855 habitantes (2011). Su sede administrativa es Vari. Unidad municipal de Voula Su extensión es de 8,787 km² y su población es de 28 364 habitantes (2011). Su sede administrativa es Voula. Unidad municipal de Vouliagmeni Su extensión es de 5,805 km² y su población es de 4 180 habitantes (2011). Su sede administrativa es Vouliagmeni. Véase también Plan Calícrates Voula Periferia de Ática Referencias Enlaces externos Sitio web oficial
Vári-Voúla-Vouliagméni

Vári-Voúla-Vouliagméni (grec moderne : Βάρη-Βούλα-Βουλιαγμένη) est un dème situé dans le district régional de l'Attique de l'Est dans la périphérie de l'Attique en Grèce. La municipalité de Vári-Voúla-Vouliagméni a été créée en 2011 par la fusion des dèmes de Vári, de Voúla et de Vouliagméni, devenus des districts municipaux. Galerie Voir aussi Naftikós Ómilos Vouliagménis Notes et références Portail de la Grèce Portail d'Athènes et de l'Attique