NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Musée historique de Crète

Le musée historique de Crète (en grec moderne : Ιστορικό Μουσείο Κρήτης / Istorikó Mouseío Krítis) est fondé par la Société des études historiques crétoises (en), en 1953. Il est installé dans un bâtiment néoclassique d'une grande valeur architecturale, la maison A. & M. Kalokairinos, construite en 1903, dans la ville d'Héraklion, en Crète, en Grèce. Les collections permanentes du musée mettent en lumière l'art et l'histoire de la Crète du IVe siècle jusqu'à la Seconde Guerre mondiale incluse. Elles sont classées par ordre chronologique et par sujet, et sont combinées avec du matériel visuel et multimédia. Elles comprennent des céramiques, des sculptures, des pièces de monnaie, des bijoux, des peintures murales, des icônes portables, des objets rituels, des manuscrits, des objets de famille, des tissages, l'intérieur reconstruit d'une maison rurale crétoise. Les plus belles pièces du musée sont deux tableaux de Doménikos Theotokópoulos, dit Le Greco, né en Crète : Le Le Baptême du Christ (1567) et Vue du mont Sinaï (1570-1572), les seules œuvres de l'artiste qui se trouvent actuellement en Crète. Une autre exposition exceptionnelle est une maquette de 4×4 mètres de Chandax (Héraklion) datant du milieu du XVIIe siècle, à l'époque où la ville atteint son apogée, sous la domination vénitienne. La collection Níkos Kazantzákis est particulièrement intéressante. Elle comprend l'étude et la bibliothèque de la maison de l'auteur à Antibes, en France, des effets personnels, des manuscrits de ses œuvres, des premières éditions de livres en différentes langues. Les salles d'exposition temporaire du musée historique de Crète accueillent des expositions sur des thèmes très variés (par exemple, en été 2012, la vie et l'œuvre du poète Odysséas Elýtis). La bibliothèque du musée, qui comprend des éditions rares et de nombreux documents d'archives et de photographies, répond aux besoins des chercheurs et du grand public. Références Voir aussi Article connexe Musée de Le Greco Liens externes (en + el) Site officiel Ressource relative aux beaux-arts : Union List of Artist Names Source de la traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Historical Museum of Crete » (voir la liste des auteurs). Portail de la Crète Portail des musées
Historisch Museum van Kreta

Het Historisch Museum van Kreta (Grieks: Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, Istorikó Mouseío Krítis) is een museum in Heraklion, Kreta. Het werd in 1953 opgericht en was oorspronkelijk gehuisvest in het voormalige huis van zakenman en amateurarcheoloog Minos Kalokairinos. Collectie De permanente collecties van het museum belichten de kunst en geschiedenis van Kreta vanaf de 4e eeuw na Christus tot de Tweede Wereldoorlog. De collecties zijn chronologisch en op onderwerp geordend en gecombineerd met beeldmateriaal en multimedia. Ze omvatten keramiek, sculpturen, munten, juwelen, muurschilderingen, draagbare iconen, rituele voorwerpen, manuscripten, erfstukken, weefsels en het gereconstrueerde interieur van een Kretenzisch landelijk huis. Het museum stelt ook twee schilderijen tentoon van El Greco, die op Kreta werd geboren als Domenikos Theotokopoulos: Uitzicht op de berg Sinaï (1570-1572) en De doop van Christus (ca. 1567-1569). Dit zijn zijn enige werken op Kreta. Ook herbergt het museum de bezittingen en het archiefmateriaal van Nikos Kazantzakis. Deze schonk hij een paar maanden voor zijn dood aan het museum. Het omvat de werkkamer van de auteur vanuit zijn huis in Antibes, met zijn bibliotheek, originele meubels en persoonlijke bezittingen, manuscripten van zijn werken en verschillende eerste edities van zijn boeken in tal van talen. Gebouw Het neoklassieke monumentale gebouw dat de oudste vleugel van het Historisch Museum van Kreta vormt, was oorspronkelijk het herenhuis van Andreas Lysimachos Kalokerinos, een rijke landeigenaar die het liet bouwen in 1903 naar plannen van architect Konstantinos Tsantirakis. In de jaren zeventig werd het museum uitgebreid met een nieuwe vleugel, die de moderne en neoklassieke architectuur combineerde. De vleugel werd begin jaren negentig aangevuld met een extra verdieping en werd in mei 2004 voltooid. De overdekte tentoonstellingsruimte in het museum bedraagt anno 2022 1500m², verdeeld in 25 ruimtes die zeventien eeuwen geschiedenis beslaan. Het museum heeft ook een winkel en een café. Galerij
Muzeum Historyczne na Krecie

Muzeum Historyczne na Krecie (gr. Ιστορικό Μουσείο Κρήτης) – muzeum historyczne znajdujące się w Heraklion na Krecie. Muzeum prezentuje eksponaty związane ściśle z historią Kreta od czasów wczesnego chrześcijaństwa do czasów współczesnych. Muzeum zostało założone w 1953 roku przez Towarzystwo Historyczne Krety. Muzeum mieści się w dwóch budynkach; w drugopietrowym, neoklasycystycznym budynku, zbudowanym w 1903 roku na miejscu wcześniejszego należącego do rodziny Kalokierinos oraz w nowoczesnym budynku zaprojektowanym przez K. Tsandirakisa. Pierwotnie muzeum miało gromadzić cenne archeologiczne, etnograficzne i historyczne artefakty pochodzące ze średniowiecznego i współczesnego okresu z historii Krety. Z biegiem lat i poszerzania zbiorów muzeum rozszerzyło swoje cele angażując się w rozwój kulturalny, edukacyjny i prace badawcze. Do najcenniejszych eksponatów muzeum należy jeden z pierwszych obrazów El Greca pt. Góra Synaj Przypisy
Исторический музей Крита

Исторический музей Крита (греч. Μουσείο Ιστορίας Κρήτης) — музей, находящийся в городе Ираклионе в Греции и посвящённый истории Крита. История Музей основан в 1953 году критским Обществом исторических исследований и в наиболее полной ретроспективе знакомит посетителей с историей Крита с раннехристианских времён до наших дней. Целью учредителей было коллекционирование и сохранение ценного археологического, этнографического и исторического материала, происходящего из средневекового и современного периодов в критской истории. Музей расположен в двухэтажном здании эпохи неоклассицизма, построенном в 1903 году на месте бывшего особняка. Коллекции В коллекциях музея находится несколько значительных произведений искусства, таких как Моденский Триптих, 1568 художника Эль Греко. Ссылки Официальный сайт Исторического музея Крита (англ.) (греч.)
Акрокоринт

Акрокоринт (на гръцки: Ακροκόρινθος, Akrokorinth) е укрепено място от древността, което се намира на 575 m високо плато близо до град Коринт в Гърция. Крепостта, намираща се на два-три километра югоизточно от днешен Коринт, е била акропол и най-високата точка на древния град. Източници Petros G. Themelis, Ancient Corinth, the site and the museum – brief illustrated archaeological guide. Editions Hannibal, Athens. E. Karposini-Dimitriadi, The Peloponnese – A traveller’s guide to the sites, monuments and history. Ekdotike Athenon, Athen 1997, ISBN 960-213-013-X.
Acrocorint

Acrocorint (en grec antic Ακροκόρινθος) és una elevació de roca a tocar de l'antiga ciutat de Corint, que antigament era l'acròpolis de la ciutat. No es coneix la topografia de l'antiga acròpolis abans de la destrucció de la ciutat per Luci Mummi Acaic l'any 146 aC. La nova ciutat que van construir els romans la descriuen tant Pausànias com Estrabó. Estrabó diu que la muntanya d'Acrocorint estava inclosa dins de les muralles de la ciutat de Corint. La ciutat tenia quaranta estadis de circumferència, i estava envoltada de muralles allà on els tallats de la muntanya no la protegien. Quan es pujava cap al cim es veien les restes de les antigues fortificacions. Pausànias diu que al cim hi havia un temple d'Afrodita, amb imatges de la deessa armada, d'Hèlios i d'Eros amb un arc. Darrere el temple hi ha una font que Asop va regalar a Sísif, el fundador de la ciutat, que segons Pausànias és la Font de Pirene. Segons la tradició, quan Àrtemis va matar involuntàriament Cèncrias, el fill de Pirene, ella, amb un profund dolor, va posar-se a plorar tan intensament, que es va transformar en aquella font, i les seves aigües no s'estroncaven mai. A sota de la font hi havia les restes del Sisifeu, un temple construït en marbre blanc que es creu que estava dedicat a Sísif. Estrabó diu que des de l'Acrocorint es podia veure la muntanya del Parnàs, i que el camí de pujada des de la ciutat fins a l'acròpolis tenia una longitud de trenta estadis. precisament per la seva situació era un lloc de fàcil defensa. La seva superfície era superior a la de la ciutat de Corint, i en cas d'invasions podia servir com a refugi a tots els habitants de la ciutat i fins i tot als seus ramats. Les primeres fortificacions de l'Acrocorint segurament es van construir a finals del segle vii aC o a principis del segle vi aC. L'any 338 aC la van conquerir els macedonis, fins que en temps d'Antígon II Gònatas la va ocupar Arat de Sició, i la va incorporar a la Lliga Aquea. Acrocorint tenia una gran importància estratègica, fins al punt que Demetri de Faros va aconsellar a Filip V de Macedònia que si volia dominar el Peloponnès havia d'ocupar les fortaleses d'Acrocorint i d'Itome. Sota l'Imperi Romà d'Orient va ser fortificada de nou, i era la seu de l'estrateg del tema de l'Hèl·lade. Es va excavar a partir del 1929. Mitologia Pausànias explica un mite que va escoltar dels corintis. Posidó va disputar aquelles terres amb Hèlios, i com que no es van posar d'acord, van triar com a àrbitre a l'hecatonquir Briàreu. El gegant va dictaminar que l'Istme de Corint i tol el que contenia era de Posidó, i va donar a Hèlios la part més elevada de la ciutat, l'Acrocorint. Des de llavors es diu que l'Istme és de Posidó. Referències Enllaços externs Acrocorint. Ministeri grec de Cultura. (grec) [Consulta 6 de febrer de 2022]
Akrokorint

Akrokorint (řecky Ακροκόρινθος), akropolis v Korintu, je monolitická skála s pevností, střežící staré město Korint v Řecku. Byl osídlen nepřetržitě od nejstarších dob až do počátku 19. století. Antická městská akropolis byla díky geomorfologickým podmínkám nejsnadněji hájitelné místo před nepřáteli. Během byzantské vlády byl Akrokorint silně opevněn a stal se sídlem stratéga helleského Thematu. Po čtvrté křížové výpravě byla pevnost, kterou hájil sám byzantský císař Alexios III., dobyta křižáky, následně Benátčany a nakonec osmanskými Turky. Díky samostatnému vodnímu zdroji v Akrokorintu byla pevnost využívána jako poslední obranná linie v jižním Řecku, která bránila Korintskou šíji – bránu na Peloponés. Obranu korintské pevnosti formují tři kruhové zdi kolem kopce. Na vrcholu kopce se nacházel Afrodítin chrám, který byl s příchodem křesťanství přeměněn v kostel a nakonec v mešitu. V roce 1929 začala americká škola s archeologickými vykopávkami. V současné době je Akrokorint jedním z nejúchvatnějších středověkých hradů v Řecku. O Korintu a jeho mytologii se také ve svém díle „Cesty po Řecku“ zmiňuje řecký cestovatel z 2. století Pausaniás, zejména o Briareovi, jedním z Hekatoncheirů, který rozhodoval ve sporu mezi Poseidónem a Héliem, mezi mořem a sluncem; jeho verdikt byl, že Korintský záliv bude nadále patřit moři, tedy Poseidónovi a korintská akropole Héliovu slunci. Pramen Horní Peirene je umístěn uvnitř akrokorintských hradeb. „Pramen, který je za chrámem, a který měl být darem boha Asópa Sisyfovi. Později se dozvěděli, že nejvyšší bůh Zeus unesl dceru říčního boha Asópa Aigínu. Sisyfos Asópovi Dia prozradil, ale výměnou měl Asópos dát Akrokorintu nevysychající pramen.“ (Pausaniás 2.5.1). Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Acrocorinth na anglické Wikipedii. Literatura Petros G. Themelis: Ancient Corinth, the site and the museum – brief illustrated archaeological guide, Editions Hannibal, Athens E. Karposini-Dimitriadi: The Peloponnese – A traveller's guide to the sites, monuments and history, Ekdotike Athenon S.A., Athen 1997, ISBN 960-213-013-X Související články Starověké Řecko Athénská akropolis Citadela Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Akrokorint na Wikimedia Commons Galerie Akrokorint na Wikimedia Commons Acrocorinth na stránkách řeckého ministerstva kultury (anglicky)
Acrocorinth

Acrocorinth (Greek: Ακροκόρινθος, lit. 'Upper Corinth' or 'the acropolis of ancient Corinth') is a monolithic rock overlooking the ancient city of Corinth, Greece. In the estimation of George Forrest, "It is the most impressive of the acropolis of mainland Greece." With its secure water supply, Acrocorinth's fortress was repeatedly used as a last line of defense in southern Greece because it commanded the Isthmus of Corinth, repelling foes from entry by land into the Peloponnese peninsula. History The Acrocorinth was continuously occupied from archaic times to the early 19th Century. Along with Demetrias and Chalcis, the Acrocorinth during the Hellenistic period formed one of the so-called “Fetters of Greece” – three fortresses garrisoned by the Macedonians to secure their control of the Greek city-states. The city's archaic acropolis was already an easily defensible position due to its geomorphology; it was further heavily fortified during the Byzantine Empire as it became the seat of the strategos of the thema of Hellas and later of the Peloponnese. It was defended against the Crusaders for three years by Leo Sgouros. Afterwards it became a fortress of the Frankish Principality of Achaea, the Venetians, and the Ottoman Turks. Three circuit walls formed the man-made defense of the hill. The highest peak on the site was home to a temple to Aphrodite. The temple was converted to a church, which in turn was converted to a mosque. The American School's Corinth Excavations began excavations on the Acrocorinth in 1929. Currently, it is one of the most important medieval castle sites of Greece. Myths and legends In a Corinthian myth related in the 2nd century CE to Pausanias, Briareus, one of the Hecatoncheires, was the arbitrator in a dispute between Poseidon (the sea) and Helios (the sun): His verdict was that the Isthmus of Corinth belonged to Poseidon and the acropolis of Corinth (Acrocorinth) to Helios. The Upper Pirene spring is located within the encircling walls. "The spring, which is behind the temple, they say was the gift of Asopus to Sisyphus. The latter knew, so runs the legend, that Zeus had ravished Aegina, the daughter of Asopus, but refused to give information to the seeker before he had a spring given him on the Acrocorinthus." Gallery References External links Media related to Acrocorinth at Wikimedia Commons "Hellenic Ministry of Culture". "Brief pictorial compendium of Acrocorinth Mosque".
Akrokorint

Akrokorint (grčki: Ακροκόρινθος), "Gornji Korint", je bio akropola drevnog Korinta, odnosno stijena koja se nalazila iznad grada Korint u Grčkoj. Akrokorint je bio naseljen kontinuirano od arhajskog razdoblja pa sve do početka 19. stoljeća. Zbog geomorfologije bio je lako branjiv, te strateški ključna točka za obranu grada i regije. U Bizantskom Carstvu je dodatno utvrđen, te postao sjedište strategosa teme Grčke. Tri godine se je u njoj branio Leo Sgouros od križara. Kasnije je postao uporište franačkih vitezova tijekom četvrtog križarskog rata, a potom mlečana i osmanskog carstva. Akrokorint je imao pouzdane izvore vode, te je njegova tvrđava često korištena kao posljednja linija obrane južne Grčke, s obzirom na to da je dominirala Korintskom prevlakom, te tako sprječavala napadače sa sjevera da prodru na poluotok Peloponez. Brdo je bilo okruženo s tri linije bedema. Najviši vrh brda je postao hram božice Afrodite, a kasnije u crkvu, da bi na kraju postao džamija.
Acrocorinto

L'Acrocorinto (in greco Ακροκόρινθος?), traducibile come "Corinto alta", è l'acropoli dell'antica Corinto. Si trova su uno sperone roccioso che domina la città di Corinto. Secondo John Boardman, "è la più impressionante delle acropoli della Grecia continentale". Con il suo approvvigionamento idrico sicuro, la fortezza di Acrocorinto fu ripetutamente utilizzata come ultima linea di difesa nella Grecia meridionale perché controllava l'istmo di Corinto, respingendo i nemici dall'ingresso via terra nella penisola del Peloponneso. Storia Acrocorinto fu occupato in modo continuativo dal periodo arcaico fino ai primi anni del XIX secolo. L'acropoli arcaica, già facilmente difendibile a causa della posizione, fu anche grandemente fortificata in periodo bizantino, in quanto sede dello strategos del thema di Ellade e poi di quello di Peloponneso. Durante la quarta crociata fu difeso per tre anni da Leone Sguro. In seguito divenne una fortezza del Principato di Acaia, poi dei veneziani e infine degli ottomani. Grazie alla sua sorgente, l'Acrocorinto fu usato come ultima linea di difesa del Peloponneso in quanto sorgeva molto vicino all'Istmo di Corinto, che collegava la penisola al resto della Grecia, bloccando l'accesso al Peloponneso stesso ai nemici. Le difese erette dall'uomo consistevano di tre cinte di mura; la parte più alta del sito era stata la sede di un tempio di Afrodite, che fu poi convertito in una chiesa e poi ancora in una moschea. La American School of Classical Studies di Atene iniziò gli scavi nel 1929; al giorno d'oggi l'Acrocorinto è uno dei più importanti castelli medievali della Grecia. Pausania descrive così i monumenti dell'Acrocorinto: Mitologia In un mito corinzio del II secolo d.C. si raccontava che Briareo, uno degli Ecatonchiri, fece da arbitro in una disputa tra Poseidone ed Elio (il mare ed il Sole): egli stabilì che l'Istmo sarebbe toccato a Poseidone, mentre l'acropoli di Corinto ad Elio La fonte Pirene superiore si trovava all'interno delle mura dell'Acrocorinto: "Si racconta che la sorgente, che è dietro al tempio, fu un dono di Asopo a Sisifo. Quest'ultimo, così dice la leggenda, venne a sapere che Zeus aveva rapito Egina, la figlia di Asopo, ma rifiutò di dare il nome ad Asopo prima di aver ricevuto una sorgente sull'Acrocorinto" Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikiquote contiene citazioni di o su Acrocorinto Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Acrocorinto Collegamenti esterni Ministry of Culture and Sports | Acrocorinth, su odysseus.culture.gr. URL consultato il 1º febbraio 2018.
Akrokorinthos

De Akrokórinthos (Grieks: Ακροκόρινθος) (d.i. Hoog-Korinthe) is een 575 m hoge rotsheuvel aan de Landengte (Isthmos) van Korinthe in Griekenland, die de wijde omgeving domineert en van mijlenver in de omtrek te zien is. Gedurende de oudheid en de middeleeuwen fungeerde de heuvel als acropolis van de stad Korinthe, waarmee hij door vestingmuren was verbonden. Vanaf de Akrokorinthos liepen lange muren omheen de stad, helemaal tot aan Lechaion, de haven aan de Korinthische Golf. De Akrokorinthos beheerst de enige verbindingsweg over land met de Peloponnesos en om die reden hebben sinds de Romeinse tijd alle opeenvolgende bezetters hem opnieuw versterkt en er hun sporen achtergelaten: Byzantijnen, kruisvaarders, Venetianen en Turken. Het vestingplateau op de top van de Akrokorinthos is omgeven door een muur met een omtrek van 5 km. De toegang tot het plateau ligt aan de westelijke flank, waar de natuurlijke verdediging het zwakst is. Het is een forse klim tot aan het poortencomplex, maar eenmaal op de top heeft men een uitzicht tot 60 km in de omtrek bij mooi weer. Er zijn drie opeenvolgende poortgebouwen uit verschillende tijdperken: het laagste is Turks, het middelste werd in de 14e eeuw door de (Franse) kruisvaarders gebouwd (en later in 1687 door de Venetianen versterkt), en het hoogste door de Byzantijnen, die er duidelijk de resten van de antieke vesting in verwerkten. Achter de poorten ligt een 24 ha groot, in terrassen verdeeld ruïnenveld, het enige wat rest van een complete stad (met woningen, badhuizen en moskeeën) die hier ooit door de Turken werd gebouwd en later weer ontruimd. Op het hoogste punt van het plateau liggen fundamenten van een antieke Aphrodite-tempel, waarvan beweerd wordt dat enkele honderden priesteressen (en ook enkele priesters!) zich met heilige ijver toelegden op de tempelprostitutie, om de inkomsten van hun heiligdom wat te spekken. Het is onder meer tegen dit soort praktijken dat de apostel Paulus van leer trekt in zijn Brieven aan de Korinthiërs. De vesting was oninneembaar dankzij de aanwezigheid van een ondergronds waterreservoir, de zogenaamde Bovenste Peirene-bron die dateert uit ± 200 v.Chr., en zelfs in tijden van waterschaarste nooit droogvalt.
Akrokorynt

Akrokorynt (gr. Ακροκόρινθος) – wzgórze w Grecji, na Peloponezie, wznoszące się na 575 m nad poziom morza. W starożytności wzgórze było akropolem położonego u jej stóp Koryntu. Istniała tu znana w całym greckim świecie świątynia Afrodyty, wzmiankowana także w mitologii. Wyróżniały ją praktyki sakralnej prostytucji, prowadzonej w zespole przyświątynnym, z udziałem setek kapłanek. Fundamenty niedużej świątyni Afrodyty znajdują się na jednym z dwóch szczytów Akrokoryntu, od strony miasta, gdy szczyt górujący dziś nad autostradą gości bizantyński i średniowieczny zamek. Akrokorynt służył też już od czasów starożytnych jako twierdza. Pierwsze, znane nam umocnienia powstały tu najpóźniej w VI w. p.n.e. Od tamtej pory twierdza była często rozbudowywana przez Greków, potem Rzymian i Bizantyjczyków. W roku 1147 sycylijska flota pod wodzą Rogera II splądrowała Koryntię i samo miasto, nie zdobywając jednak twierdzy. Począwszy od 1205 roku Akrokoryntu wytrwale dobywali kolejni Normanowie, by po początkowych niepowodzeniach, nawet klęskach w otwartych starciach, jednak systematycznie przerzedzając szeregi obrońców, osiągnąć cel w roku 1209. W 1210 roku krzyżowiec Gotfryd z Villehardouin włączył Akrokorynt wraz z całym miastem do Księstwa Achai. Znaczną rozbudowę twierdzy przeprowadził jego syn Wilhelm II z Villehardouin. Akrokorynt należał później przez wiele stuleci do Turcji Osmańskiej, dopiero po 1821 roku, kiedy wypędzono stąd osmańskich zarządców, twierdza straciła na znaczeniu. Do dziś zachowały się mury obronne i cysterna, gdy niemal wszystkie pozostałe budynki rozebrano. Bibliografia Elsi Spatari (Έλση Σπαθάρη) – "Koryntia-Argolida" (gr.), wyd. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΣΠΕΡΟΣ, Ateny 2010, seria GRECJA – pomniki i muzea, ISBN 978-960-8103-58-0
Acrocorinto

Acrocorinto (em grego: Ακροκόρινθος), "Corinto superior", a acrópole da Antiga Corinto, é uma rocha monolítica com vista para a antiga cidade de Corinto, na Grécia Antiga. "É a mais impressionante das acropóles da Grécia continental", de acordo com a avaliação de George Forrest. O Acrocorinto foi continuamente ocupado em tempos antigos até o início do século XIX. A acrópole antiga da cidade, facilmente defendida devido a sua geomorfologia, foi posteriormente ocupada e fortificada durante o Império Bizantino conforme tornou-se o local dos estrategos do tema de Hélade e posteriormente do Peloponeso. Foi defendida contra a Quarta Cruzada por três anos por Leão Esguro. Galeria Referências Ligações externas Hellenic Ministry of Culture Acrocorinth and Ancient Corinth