NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gortys

Gortys, Grieks: Γόρτυνα, Γόρτυς, of Γόρτυν, ook wel Gortyn, Gortyns of Gortyna, is de naam van een Oudgriekse stad in het zuiden van het eiland Kreta, ongeveer 30 kilometer ten zuidwesten van Knossos, niet ver van Phaistos. Gortys is in 1884 beroemd geworden door de ontdekking van het zogenaamde stadsrecht van Gortyn, een lange inscriptie uit de 5e eeuw v.Chr., geschreven in boustrophedon, en de enige nog bestaande codificatie van Oudgrieks recht van enige omvang. Het gaat hier echter niet om een wetboek in strikte zin, maar een verzameling van juridische beschikkingen over uiteenlopende kwesties inzake burgerlijk en strafrecht, die zeker tot de 7e of 6e eeuw v.Chr. teruggaan. De staat had toen op strafrechtelijk gebied klaarblijkelijk al meer zeggenschap dan de familie. Belangrijk zijn onder meer de bepalingen ten aanzien van de slaven: krachtens het stadsrecht van Gortyn hadden dezen bepaalde rechten, konden eigendommen bezitten en met een vrije vrouw huwen. Geschiedenis De naam van Gortys was volgens Stephanus Byzantius, omstreeks 470 n.Chr., eerst Larissa, Λάρισσα, en Kremnia, Κρήμνια. Gortys was in de klassieke oudheid na Knossos de belangrijkste stad van Kreta. Het werd reeds in de Ilias en de Odyssee genoemd en werd hoogstwaarschijnlijk rond 1400 v.Chr. gesticht door Grieken, die van de Peloponnesos kwamen. Het was een Dorische stad, maar waarover van voor de hellenistische periode weinig bekend is. Het was in de Romeinse tijd, sinds 67 v.Chr. de hoofdstad van de provincie Creta et Cyrenaica en beleefde toen zijn hoogste bloei. Het christendom drong er reeds vroeg in de 1e eeuw door: Paulus' vriend Titus wordt als eerste bisschop van Gortys en van heel Kreta genoemd. Gortys werd in 826 door de Arabieren verwoest. Bezienswaardig Er zijn nog duidelijk overblijfselen van de antieke stad, maar die dateren vooral uit de Romeinse tijd. Italiaanse en Griekse archeologen hebben sinds 1884 op de akropolis resten van een tempel gewijd aan Pallas Athena gevonden. Er zijn ook nog de ruïnes gevonden van een tempel voor Apollon en van onder meer verscheidene theaters en thermen, een serapeion, een nymphaeum en een odeion, waar de inscriptie met het stadsrecht wordt bewaard. Van de basiliek van Titus uit zesde eeuw is een deel goed bewaard gebleven. Een deel van de bezienswaardigheden zijn alleen nog in een museum te zien, maar veel is ook nog buiten in de vrije omgeving te zien.
Gortyna

Gortyna, Gortys (gr. Γόρτυνα, Γόρτυς) – starożytne miasto greckie, stolica Krety w okresie panowania rzymskiego. Miasto to jest znane z tzw. kodeksu praw z Gortyny (V wiek p.n.e.) zwanego także murem z Gortyny, zawierającego całe ustawodawstwo, w którym kobiety miały zagwarantowaną lepszą pozycję społeczną, niż w pozostałych poleis greckich. Historia III tysiąclecie p.n.e. – pierwsze ślady osadnictwa VI wiek p.n.e. – początek rozwoju miasta pod panowaniem Dorów III wiek p.n.e. – podbicie Fajstos i podporządkowanie miastu całej doliny Mesara 69 p.n.e. (I wiek p.n.e.) – Rzymianie po podbiciu Krety ustanawiają Gortynę jej stolicą I wiek – św. Paweł mianuje Tytusa biskupem Krety. Do niego skierowany był List do Tytusa z Nowego Testamentu 330 – miasto zostaje podbite przez Bizancjum 826 – miasto przechodzi w ręce Saracenów 1204 – miasto zajęte przez Wenecjan 1669 – zdobycie miasta przez Turków Osmańskich Zabytki ruiny bazyliki św. Tytusa pozostałości odeonu z I wieku p.n.e., w którym eksponowany jest Kodeks z Gortyny ruiny greckiego teatru z widownią o obwodzie 120 m. ruiny świątyni Apollina Pytyjskiego (III wiek p.n.e.)
Гортина

Го́ртина (др.-греч. Γορτύν, Γόρτυνα, греч. Γόρτυς, лат. Gortyn, Gortyna, Gortynia) — античный город на Крите. Гортина расположен в 46 км к югу от Ираклиона, близ селения Айи-Дека, на плодородной равнине Месара. Гортина — один из древнейших городов Крита (с 6000-летней историей), одно из наиболее важных археологических мест Греции. Название города, согласно Гесихию, происходит от минойского слова karten, означающего «корова». По мнению современных учёных, название города восходит к древнему индоевропейскому субстрату, оставленному пеласгами, от праиндоевр. ghordh- «город». Примерно в 1880 году был обнаружен Великий свод законов Гортины, который был назван «королём среди сводов», поскольку является крупнейшим из когда-либо найденных на греческой территории. Он же — древнейший письменный законодательный акт в Европе и драгоценный источник права Древней Греции. У древних спартанцев существовала легенда, согласно которой Ликургу Спартанскому помогал в деле законодательства человек из Гортины — Фалет Критский. На обширной территории расположены достопримечательности, принадлежащие различным историческим эпохам и культурам; среди них базилика св. Тита (V век н. э.), римские термы, преторий (II век до н. э.) и одеон, греческий храм Аполлона Пифийского, святилище египетских богов Исиды и Сераписа. В трёх километрах к северо-западу от Гортины находится вход в гигантский, известный ещё с античных времён, Лабиринт (закрыт для доступа туристов). Предполагается, что строительный материал для многих исторических зданий города (таких как базилика Тита), как и для каменных табличек со знаменитыми законами, добывался именно из этого подземелья. Местность около Гортины также славится первой постройкой жилья на Крите (в конце неолита, в 5-м тысячелетии до н. э.). Портами Гортины служили Лебен (ныне Лендас), находящийся в 22 километрах к югу на побережье Ливийского моря, и Матала в 30 километрах к юго-западу. В честь города названа извилина Гортина на спутнике Юпитера Европе. Примечания
Gortyn

Gortyn (grekiska Γορτυς, Gortys, även Γορτύν, Gortun och Γόρτυνα, Gortuna, latin: Gortyna) är en stad på den grekiska ön Kreta, belägen 45 kilometer från huvudstaden Iraklion. Staden var mycket betydelsefull under den minoiska civilisationen. Gortyn, som var den romerska huvudstaden på Kreta, blev bebott omkring 3000 f.Kr. och var en blomstrande minoisk stad mellan omkring 1600 och 1100 f.Kr. Under klassisk romersk tid var den en högkultur, men förstördes vid den arabiska invasionen år 824. För samtiden är Gortyn i västvärlden i första hand känd för den 1884 upptäckta Gortyns lagkodex, som både är den äldsta och bäst bevarade lagsamlingen från den grekiska antiken. Kodexen hittades på Odeon, en byggnad kejsar Trajanus lät uppföra genom att återanvända stenar från äldre byggnadsverk. Stenarna visade sig innehålla inskriptioner, vilka var denna lagtext från omkring 450 f.Kr. Enligt grekisk tradition var Kreta också platsen där lagen hade uppkommit. I den grekiska mytologin var Gortyn den plats där Zeus hade en av sina kärleksaffärer, den med Europa, som guden, förvandlad till en tjur, lät hämta från Libanon. Världsdelen Europa är uppkallad efter den mytologiska kvinnan, som enligt myten födde Zeus’ förste son under en platan på Gortyn. Orten Gortyn är uppkallad efter sonen till kungen av Kreta, Rhadamantys, och brodern till Minos. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Externa länkar Gortyn i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1908)
Цимискиева кула

Цимискиевата кула (на гръцки: Πύργος Τσιμισκή) е крепостно съоръжение, разположено на полуостров Света гора, Халкидики, Гърция. Местоположение Кулата е разположена в югозападния ъгъл на крепостната стена на Великата лавра. История За изграждането на кулата е премахната част от оригиналната стена на манастира. Кулата е построена в две строителни фази. Долната част е строена през византийската епоха в X или XI век. Ремонтирана е в 1325 година. В 1522 година Генадий Серски добавя последния етаж. В 1688 година е ремонтирана отново. Останалата част от южната стена до втората порта изглежда е построена в първия период от историята на манастира. Описание Кулата е висока 24 m и е разделена на четири етажа. На горния етаж има параклис „Свети Стефан“, както и стая, в която се е помещавала библиотеката на манастира по време на османското владичество до 1854 година. Бележки
Pantokratorkyrkan, Patras

Pantokratorkyrkan (grekiska: Ιερός Ναός Παντοκράτορος; translitteration: Ieros Naos Pantokratoros) är en grekisk-ortodox kyrkobyggnad belägen i staden Patras, i regionen Västra Grekland, i Grekland. Kyrkan är helgad åt Jesus Kristus pantokrator. Historik Pantokratorkyrkan i Patras byggdes i början av 900-talet, då den ersatte en tidigare kyrka. Under Osmanska riktes ockupation av Grekland blev kyrkan en moské. Den kallades då för Kiursummoskén och en minaret uppfördes. Efter att Grekland blev självständigt igen blev den en kyrka och minareten revs. Kyrkan Kyrkan är byggd i bysantinsk stil och är inspirerad av Hagia Sofia i Istanbul, Turkiet. Bilder Se även Östortodoxa kyrkor Greklands kyrka Religion i Grekland Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pantokratorkyrkan, Patras.
Dokos

Dokos (Greek: Δοκός) is a small Greek island of the Argo-Saronic Gulf, adjacent to Hydra, and separated from the Peloponnese by a narrow strait called, on some maps, "the Hydra Gulf." It is part of the municipality of Ýdra (Hydra) in Islands regional unit and reported a population of 18 persons at the 2011 census. The island is populated only by some Orthodox monks and perennial sheep herders. The island is rocky, reaching a height of 308 metres (1,010 ft). During ancient times it was called Aperopia (Ἀπεροπία). Archaeology It has, since the ancient years, considered to be a strategic location. On the east side lie the ruins of a great Byzantine - Venetian Castle. During the Middle Ages, the island served as a refuge for Albanian settlers' animals. Dokos, according to archaeological studies, has been inhabited since the early Bronze Age. In 1975, Peter Throckmorton discovered a wreck near Dokos that has been dated to about 2150 BC, and may be the oldest shipwreck known. Historical population References External links Official website of Municipality of Hydra (in Greek) Hellenic Institute Of Marine Archaeology
Dokós

La isla de Dokós (en griego, Δοκός) es una pequeña isla griega del golfo Argo-Sarónico, adyacente a la isla de Hidra, y separada del Peloponeso por un estrecho llamado en algunos mapas golfo de Hidra. La isla está poblada únicamente por algunos monjes ortodoxos y por perennes manadas de ovejas. En sus aguas se encontró el llamado Pecio de Dokós, considerado el yacimiento arqueológico submarino más antiguo excavado.
Dokós (île)

Dokós (grec moderne : Δοκός) est une île de Grèce, située en mer Égée, entre Hydra et le Péloponnèse. Elle appartient au dème d'Hydra. La population en 2011 s'élevait à 18 habitants. Histoire Archéologie Les premières traces de peuplement sur l'île de Dokos datent du Néolithique, vers le Ve millénaire av. J.-C.. Autrefois l’île était appelée Aperopia. L’archéologie révèle qu’au IIIe millénaire av. J.-C., la population connait une croissance significative grâce à l'évolution des techniques de navigation. Dans l'Antiquité, l'île est reconnue comme un point stratégique pour le contrôle du trafic maritime de la Laconie et du golfe Argolique vu son excellente position géographique. Époque moderne En 1821, pendant la guerre d'indépendance grecque, la flotte navale d'Hydra utilise l'île de Dokos comme port d'hivernage. En 1923, à l'extrémité occidentale de l'île, un phare de 9 m de haut et d'une focale de 23 m est construit. Le phare alterne toutes les 12 secondes entre un éclat de lumière blanche et un éclat de lumière rouge, visibles respectivement à 9,7 km et 6,5 km. Vestiges d'un naufrage antique C'est le site du naufrage d'un navire au IIIe millénaire avant notre ère: l'épave de Dokós (en), dont seule la cargaison a été conservée, les parties en bois s'étant décomposées depuis longtemps. Les vestiges ont été découverts en 1975 par l'archéologue sous-marin Peter Throckmorton. Il s'agit du plus ancien naufrage connu au monde. Le navire était chargé de nombreuses poteries qui ont été datées de la période du Cycladique ancien I, entre 2700 et 2200 av. J.-C. environ et proviennent des îles des Cyclades. On a également retrouvé des bols et des saucières d'un type très répandu en Grèce centrale et en Grèce du sud à cette époque. Le style de céramique des saucières a été rapproché de celui des productions d'Askitarió, en Attique, mais peuvent aussi ressembler à celles de Lerne ou des Cyclades. Plusieurs ancres de navires ont été retrouvées à l'emplacement où se trouvait l'épave, ainsi que des meules, souvent utilisées par les marins comme ballast. Cette découverte a permis de mieux comprendre l'épopée cananéenne au Bronze ancien. Notes et références Portail des îles Portail de la mer Méditerranée Portail de la Grèce
Dokos

Dokos (grčki: Δοκός) je jedan od Saronskih otoka, koji se nalazi pored otoka Hidre duž obale Peloponeza, od kojeg ih odvaja uski zaljev. To je dio općine Hidra u prefekturi Pirej. Površina otoka je 13,537 kvadratnih kilometara. Otok je stjenovit s najvišom točkom od 308 metara nadmorske visine. Na otoku živi 13 stanovnika, prema popisu od 2001. To su pravoslavni monasi. Dokos od davnina imao važan strateški položaj. Na istočnoj strani mogu se naći ostaci velike bizantsko - venecijanske utvrde. Tijekom rata za neovisnost Grčke Dokos su koristile snage Hidre (Ύδρα) kao luka. Arheologija Na osnovu arheoloških istraživanja Dokos je bio naseljen još od bakrenog doba. Godine 1975. Peter Throckmorton je otkrio na Dokosu olupinu[olupinu: kakvu? čega?] koja se smatra da je najstarija olupina na planetu. Ona datira između 2.500 i 2.000 godine pr. Kr. Vanjske poveznice http://www.dokos.gr (grč.)
Dokos

Dokos (in greco Δοκός?) è una piccola isola della Grecia situata fra le isole di Idra e di Spetses nell'arcipelago Argo-Saronico. A livello amministrativo il territorio insulare fa parte del comune di Idra, situato sull'omonima isola. Dokos si eleva per 308 metri sopra il livello del mare ed appare come un'isola rocciosa e poco fertile a causa della scarsità di riserve idriche d'acqua dolce. Nel 2011 contava solamente 18 abitanti, tra cui una piccola comunità di monaci ortodossi. L'economia dell'isola si basa essenzialmente su agricoltura, pesca e pastorizia. Storia I primi insediamenti dell'isola di Dokos, chiamata anticamente Aperopia, risalgono al V millennio a.C., nel neolitico. Nel III millennio a.C. vi fu un importante incremento della popolazione in seguito all'evoluzione delle tecniche di navigazione. Per via della sua posizione geografica l'isola veniva considerata nell'antichità un punto strategico di controllo sui traffici navali della Laconia e del golfo Argolico. Nel 1821, durante la guerra d'indipendenza greca, la flotta navale di Idra utilizzò l'isola di Dokos come porto sicuro per l'inverno. Nel 1923, sul punto più a ovest dell'isola, venne edificato un faro alto 9 m e con altezza focale di 23 m. Il faro alterna ogni 12 secondi un flash di luce bianca ed un flash di luce rossa, rispettivamente visibili alle distanze di 9,7 km e 6,5 km. Il relitto di Dokos L'isola è nota per il ritrovamento di un relitto risalente al periodo elladico. La scoperta fu fatta da Peter Throckmorton, ricercatore che il 23 agosto 1975 rinvenne sul fondale marino limitrofo all'isola, a circa 15-30 metri di profondità, diversi vasi in ceramica, resti di un naufragio avvenuto del 2200 a.C. Stando alla datazione, quello di Dokos sarebbe il più antico relitto navale mai rinvenuto. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Dokos
Dokos

Dokos (Grieks: Δοκός) is een klein Grieks eiland in de Saronische Golf. Het ligt tussen het eiland Hydra en het Argolische havenstadje Ermioni, een in de oudheid belangrijke polis waartoe het destijds behoorde. Heden ten dage is het administratief ingedeeld bij Hydra, bijgevolg bij het departement Attica. De smalle zeestraat tussen Dokos en het vasteland, de Peloponnesos, wordt de Golf van Hydra genoemd. Volgens de laatste cijfers uit 2001 telt het eiland 13 inwoners, voornamelijk Grieks-orthodoxe monniken en enkele schaapherders. Het eiland is rotsachtig en kaal begroeid. Het hoogste punt van Dokos ligt op 308 meter hoog. Men veronderstelt dat het eiland enige strategische waarde oudtijds had. Aan de oostzijde bevinden zich nog steeds de schaarse ruïnes van een Byzantijns - Venetiaans kasteel. Tijdens de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog gebruikten de troepen van Hydra Dokos als een versterkte haven. Archeologie Dokos zou volgens vrij recente archeologische studies al bewoond zijn sedert 6000 v.Chr. In 1975 ontdekte de Brit Peter Throckmorton in de Golf van Hydra vlak bij Dokos een scheepswrak dat beschouwd wordt als het oudste Griekse schip dat ontdekt is, zo niet het oudste scheepswrak van de wereld. Het zou dateren tussen 2500 v. Cr. en 2000 v. Chr., waardoor het economisch belang van de Argolische stadstaat Ermioni en de nabijgelegen haven van Halieis (Porto Cheli) in de Oudheid niet onderschat moeten worden. De schepen die vertrokken uit de havenstad van Athene, Piraeus en die naar Nafplio of Asini voeren, moesten Dokos passeren. Externe links Official website of Municipality of Hydra (in Greek) Hellenic Institute Of Marine Archaeology
Dokos

Dokos (gr. Δοκός, tłum. na pol. „promień”) – niewielka grecka wyspa położona w archipelagu Wysp Sarońskich; niedaleko Hydry, oddzielona a od Peloponezu cieśniną. Jedyne zabudowania na wyspie to latarnia morska i ruiny bizantyjskiej fortecy. Leży w administracji zdecentralizowanej Attyka, w regionie Attyka, w jednostce regionalnej Wyspy, w gminie Hydra. W 2011 roku wyspę zamieszkiwało 18 osób. Geografia Dokos należy do archipelagu Wysp Sarońskich. Wyspa położona jest niedaleko Hydry a od Peloponezu oddziela ją cieśnina. Wyspa jest skalista, z ograniczoną liczbą źródeł wody pitnej. Na wyspie znajduje się latarnia morska oraz ruiny bizantyjskiej fortecy z VII wieku. Na Dokos można dostać się promem z wyspy Spetses. Historia Nazwa wyspy Dokos pochodzi od nazwiska armatorów z Hydry, do których wyspa należała pod koniec XVIII wieku. W okresie antyku wyspa nazywana była „Aperopia”. Wyspa była zamieszkana od końca neolitu, a liczba mieszkańców zwiększyła się w okresie kultury helladzkiej wraz z rozwojem handlu morskiego. Z uwagi na swoje strategiczne położenie geograficzne – u wejścia do Zatoki Argolidzkiej, przy szlaku do wybrzeży Argolidy i Lakonii – w czasach wojny wyspa służyła jako forteca. Podczas wojny narodowo-wyzwoleńczej w 1821 roku wyspa wykorzystywana była jako baza morska dla floty hydryckiej. Po odzyskaniu niepodległości przez Grecję w 1830 roku wyspa kilkakrotnie przechodziła w posiadanie różnych rodzin hydryckich. Współcześnie wyspa wykorzystywana jest do wypasu owiec. Podczas gdy w 2001 roku wyspę zamieszkiwały 43 osoby, głównie prawosławni mnisi oraz pasterze owiec, w 2011 wyspa miała 18 mieszkańców. Latarnia morska Kamienna latarnia morska została wzniesiona na zachodnim brzegu Dokos w 1923 roku. Dane techniczne Wysokość wieży: 9 m Charakterystyka światła: przerywane, co 12 sekund światło czerwone i białe Zasięg nominalny światła białego: 9,7 km Zasięg nominalny światła czerwonego: 6,5 km Zmieniacz dwupozycyjny z dwoma żarówkami zasilany jest energią z czterech paneli słonecznych Archeologia podmorska W 1975 roku u zachodnich wybrzeży Dokos Peter Throckmorton (1929–1990) odkrył na dnie morza pozostałości cargo antycznego statku. Podwodne badania archeologiczne znaleziska były prowadzone przez Grecki Instytut Archeologii Podwodnej (gr. Ινστιτούτο Εναλίων Αρχαιολογικών Ερευνών) w latach 1989–92 pod kierownictwem Jeorjosa Papatanasopulosa. Pozostałości cargo statku znajdują się na głębokości od 8 do 26 metrów a ich wiek szacowany jest na ok. 2200 rok p.n.e. Statek przewoził różnorodne naczynia ceramiczne, najprawdopodobniej z warsztatów w Argolidzie z przeznaczeniem dla mieszkańców okolicznych wysp. Znalezisko obejmuje ponad 500 rozmaitych naczyń, m.in. dzbanów, amfor, mis, kubków czy naczyń typu askos. Jest to najstarszy znany „wrak” statku na Morzu Egejskim, a według Greckiego Instytutu Archeologii Podwodnej najstarszy znany „wrak” statku na świecie. Ponieważ do dziś nie odnaleziono żadnego drewna, występują wątpliwości czy znalezisko można w ogóle określać mianem wraku. Przypisy
Dokos

Dokos (em grego: Δοκός) é uma das Ilhas Sarónicas da Grécia, no Golfo Sarónico, adjacente a Hidra, separada de Peloponeso pelo estreito por vezes denominado Golfo de Hidra. Embora comummente denominada "deserta", é habitada por um pequeno grupo de monges ortodoxos e criadores de ovelhas. Referências
Докос

Докос (греч. Δοκός) — один из Саронических островов, расположен у берегов полуострова Пелопоннес. Площадь острова составляет 13,537 км². Наивысшая точка 308 м над уровнем моря. Население насчитывает 18 жителей, по переписи произведённой в 2011 году. Остров относится к общине Идра, которая входит в периферийную единицу Острова в периферии Аттика. Население Примечания
Докос

Докос (грч. Δοκός) је једно од Саронских острва, које се налази поред острва Хидре дуж обале Пелопонеза, од којег их одваја уски теснац назван на неким мапама „Хидра залив“. То је део општине Хидра у Префектури Пиреј. Површина острва је 12 km². Острво је стеновито са највишом тачком од 308 метара надморске висине. На острву живи 13 становника, према попису од 2001. То су православни монаси. Докос је од давнина имао важан стратешки положај. На источној страни могу се наћи остаци великог византијско - венецијанског утврђења. Током рата за независност Грчке Докос је коришћен од стране снага Хидре (Ύδρα) као лука. Археологија На основу археолошких истраживања Докос је био насељен још од бакарног доба, 6-000. п. н. е. Године 1975 Peter Throckmorton је открио на Докосу олупину које се сматра да је најстарија олупина на планети. Она датира између 2.500 и 2.000. године п. н. е. Спољашње везе Official website of Municipality of Hydra (гр.) Hellenic Institute Of Marine Archaeology
Dokos

Dokos (grekiska Δοκός) är en liten grekisk ö mellan Saroniska bukten och Argolisbukten, nära Hydra. Den åtskiljs från Peloponnesos av ett smalt sunt som på vissa kartor kallas Hydrabukten. Dokos brukar föras till de Saroniska öarna. Ön tillhör kommunen Dimos Hydra och hade år 2001 tretton invånare, ett fåtal ortodoxa munkar och säsongsboende fåraherdar. Dokos är numera obebodd. Ön är bergig och når en höjd av 308 m ö.h. Ända sedan antiken har den ansetts ha ett strategiskt läge. På dess östra sida återfinns en bysantinsk/venetiansk borg. Under det grekiska frihetskriget användes Dokos som hamn av Hydras styrkor. Arkeologi Enligt arkeologiska studier har Dokos varit bebodd sedan kopparåldern. År 1975 upptäckte arkeologen Peter Throckmorton vid Dokos ett skeppsvrak som anses vara det äldsta i världen. Det dateras till mellan år 2500 och 2000 f.Kr. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelska Wikipedia. Externa länkar Hydra kommuns officiella hemsida (på grekiska) Hellenic Institute Of Marine Archaeology