NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mantineia

Mantineia (franska: Mantinée) är en fornlämning i Grekland. Den ligger i prefekturen Arkadien och regionen Peloponnesos, i den södra delen av landet, 120 km väster om huvudstaden Aten. Mantineia ligger 629 meter över havet. Terrängen runt Mantineia är kuperad åt sydost, men åt nordväst är den bergig.Runt Mantineia är det glesbefolkat, med 17 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Tripoli, 12,1 km söder om Mantineia. Trakten runt Mantineia består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Mantineia.
Мантінея

Мантінея (грец. Μαντίνεια, лат. Mantineia), раніше Антігонія (грец. Αντιγόνεια, лат. Antigonia) — давньогрецьке місто в області Аркадія в центральній частині Пелопоннесу. Нині це муніципалітет в сучасній Аркадії (Греція), до складу якого також входить село Нестані (грец. Νεστάνη; чисельність населення станом на 2001 рік близько 777 осіб). Муніципалітет розташований у Північно-Східній частині префектури Аркадії. Його територія близько 205 393 км², а чисельність населення становить 3510 осіб. Історія Місто назване на честь Мантінея грец. Μαντινέα, сина царя Лікаона. З появою цього міста почалося об'єднання п'яти муніципалітетів зі столицею цитаделі в місті Птоліс або Птол (грец. Πτόλη). В античні часи біля міста відбулося декілька битв, найвідомішою з яких є битва 362 року до н.е. між спартанцями та фіванцями, під час якої загинув знаменитий фіванський полководець Епамінонд. З Мантінеї походила Ластенія Мантінейська, учениця Платона. Див. також Левктри Література Christopher Mee & Antony Spawforth: Greece. An Oxford Archaeological Guide. Oxford University Press, Oxford 2001, S. 258—260. Susanne Grunauer von Hoerschelmann: Art. «Mantineia» In: Siegfried Lauffer (Hrsg.): Griechenland. Lexikon der historischen Stätten. Verlag C.H. Beck, München 1989, S. 405—406.
Liceu (antiga Grècia)

El Liceu (en grec Λύκειον, Lýkeion) fou un gimnàs d'Atenes, a l'antiga Grècia, famós per la seva associació amb Aristòtil. El complex, que rebé el nom pel santuari d'Apol·lo Lýkeios, fou creat abans del segle vi aC. Posteriorment, l'any 335 aC Aristòtil, que s'havia format a l'Acadèmia platònica, hi fundà l'escola peripatètica. Més endavant l'escola seria encapçalada per Teofrast, Estrató de Làmpsac i Alexandre d'Afrodísies. L'any 86 aC l'escola fou assetjada pel general romà Luci Corneli Sul·la. Es desconeix la data exacta en què el Liceu deixà de ser utilitzat. L'any 1996 fou redescobert, fruit de les excavacions per al nou Museu d'Art Modern d'Atenes. Notes i referències
Lykeion

Lykeion (von altgriechisch Λύκειον Lýkeion; lateinisch Lyceum, deutsch auch Lyzeum geschrieben) war in der Antike ein dem Apollon Lykeios geweihter Hain neben dem Gymnasion bei Athen. Der Begriff Lyzeum bezeichnet eine Reihe von Bildungseinrichtungen. Der genaue Standort wurde zufällig bei Bauarbeiten entdeckt und befindet sich östlich der Akropolis in der Nähe des Museums für kykladische Kunst. Es sind nur noch geringe bauliche Reste erhalten. In altgriechischer Zeit war das Gymnasion ein Ort der Muße (altgriechisch σχολή scholē „Muße, freie Zeit, Nichtstun“, wovon sich das Wort „Schule“ herleitet) für körperliche und geistige Übungen. Besonders wurden dort die Epheben, griechische Jünglinge, die das 18. Lebensjahr erreicht hatten, unterrichtet. Nach dem Peripatos („Wandelhalle“) auf dem Gelände des Lykeion, wo neben anderen auch Aristoteles und Theophrast lehrten, soll die Schule des Aristoteles benannt worden sein. Das Lykeion hat seinen Namen von den Wolfskopf-Skulpturen, mit denen das Lykeion geschmückt war (altgriechisch λύκος lýkos „Wolf“). Das heutige griechische Lykio Im griechischen Schulsystem folgt das Lykio (neugriechisch Λύκειο Lýkio) dem Gymnasio und bildet für die Jahrgangsstufen 10 bis 12 die auf das Studium vorbereitende Oberschule. Am Ende des Lykio steht die Teilnahme an den panhellenischen (gesamtgriechischen) Prüfungen, die Voraussetzungen für einen Universitätszugang sind. Vor den Prüfungen muss ein Bogen ausgefüllt werden, in dem man mit Prioritäten die gewünschten Universitäten auswählen muss. Erreicht der Kandidat die erforderlichen Mindestpunkte für seine erste Priorität nicht, so wird geprüft, ob die Punkte für die darauf folgenden Prioritäten ausreichen. Im Fall eines Scheiterns können die Prüfungen im nächsten Jahr wiederholt werden. Literatur Hans Rupprecht Goette, Jürgen Hammerstaedt: Das antike Athen. Ein literarischer Stadtführer. C. H. Beck, München 2004, ISBN 3-406-51665-3, S. 214–215. Wilhelm Kroll: Lykeion. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band XIII,2, Stuttgart 1927, Sp. 2267 f. (Digitalisat). Weblinks Lyceum of Aristotle in Athens to open to public as archaeological site, auf Athens News vom 2. März 2012
Licej

Licej ili Liceum (grč.:Λύκειον, Likejon) bila je filozofska škola u antičkoj Ateni, koju su utemeljili Aristotel i peripatetici. Licej se smatra kolijevkom zapadnjačke znanosti i filozofije. Zgrada škole je dobilo ime po hramu posvećenom Apolonu Likejskom i postoji još od 6. stoljeća pr. Kr., dok je Aristotel osnovao svoju poznatu školu tek 335. pr. Kr. Školu je uništio rimski general Lucije Kornelije Sula (lat.:Lucius Cornelius Sulla) 86. pr. Kr. Nije poznato kada se ugasio rad škole, ali je lokacija škole ostala nepoznata sve do 1996. kada je slučajno otkrivena tijekom priprema temelja za novi Muzej suvremene umjetnosti. U novije doba licej se koristi kao naziv za srednje škole u nekoliko država. U Francuskoj se tako nazivaju državne srednje škole s internatom, dok je u Italiji ovo naziv za gimnaziju. Naziv se upotrebljava još u Austriji, Belgiji i Rumunjskoj, a tako su se nazivale i neke djevojačke srednje škole (gimnazije) u Hrvatskoj. Literatura
Liceo di Aristotele

Il Liceo (in greco antico Λύκειον?, Lýkeion) era un luogo dove Aristotele fondò la scuola che fu chiamata Liceo e anche peripatetica. Geografia ed etimologia Sito alle pendici meridionali del Licabetto, ad Atene, era un luogo esteso tanto da essere adatto alle esercitazioni militari. Pericle vi aveva fondato un ginnasio successivamente ampliato da Licurgo. Il nome della località derivava da un santuario dedicato ad Apollo Licio. Nella mitologia greca "Licio" era un epiteto attribuito ad Apollo o perché riferito al termine «lupo» (λύκος) o al fatto che il dio appena nato era stato portato in Licia (Λυκία) o infine perché si voleva indicare la sua caratteristica di divinità solare (dalla radice λευκ-, λυκ- «candore, luce»). La scuola Il nome peripatetica della scuola aristotelica deriva dal greco Περίπατος, «la passeggiata» (da περιπατέω «passeggiare», composto di περι «intorno» e πατέω «camminare») cioè quella parte del giardino dove era un colonnato coperto dove il maestro e i suoi discepoli camminavano discutendo. Alla morte di Aristotele, avvenuta nel 322 a.C., Teofrasto gli succedette nella direzione del Liceo. Nel 287 a.C., alla morte di Teofrasto, la direzione fu assunta da Stratone di Lampsaco. Il Liceo fu depredato da Filippo V di Macedonia e successivamente da Lucio Silla. Il nome continuò ad essere usato per indicare la scuola peripatetica e in seguito fu riferito a quei luoghi pubblici dove si tenevano dissertazioni letterarie e filosofiche. Note Bibliografia (EN) The Lyceum, in Encyclopedia of Classical Philosophy, Westport, Greenwood, 1997. John Patrick Lynch, Aristotle's School: a Study of a Greek Educational Institution, Berkeley, University of California Press, 1972. Voci correlate Scuola peripatetica Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Liceo Collegamenti esterni Liceo, in Dizionario di filosofia, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2009. (EN) Lyceum, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) The Lyceum da The Internet Encyclopedia of Philosophy. The Lyceum, su The Internet Encyclopedia of Philosophy.
Lykeion

Het Lykeion (Oud-Grieks: Λύκειον) of Lyceum was een van de drie grote gymnasia buiten de stadsmuren van het oude Athene. De andere waren de Akademeia en de Cynosarges. Het was tevens een plaats waar beroemde filosofen zich graag ophielden en waar Aristoteles zijn Peripatetische School stichtte. De naam Lykeion is later dikwijls gebruikt voor onderwijsinstituten, zoals het Nederlandse schooltype lyceum. Beschrijving Het Lykeion lag iets buiten de stadsmuren ten oosten van het oude Athene. Het was genoemd naar een heiligdom voor Apollo Lykeios (‘de wolvengod’, naar het Griekse woord λύκος, ‘wolf’) en stamde uit de 6e eeuw v.Chr. Het was een bebost terrein met open ruimtes dat waarschijnlijk aan de zuidkant door de rivier de Ilisos werd begrensd. Het omvatte accommodaties als dromoi (renbanen), een apodyterion (kleedruimte), gymnasium (sportschool), palaistra (worstelperk), stoa's (zuilengangen) en een peripatos (overdekte wandelgang). Op het terrein was verder ook een heiligdom voor de Muzen. Een inscriptie ter ere van de Atheense staatsman Lycurgus vermeldt dat het gymnasium in de jaren 330 v.Chr. werd gerepareerd. Het Lykeion werd zwaar beschadigd door Sulla bij zijn verwoesting van Athene in 86 v.Chr. Daarna heeft het nog wel oplevingen gekend als filosofenschool, maar in ieder geval hielden de filosofische activiteiten definitief op toen keizer Justinianus in 529 n.Chr. alle filosofische scholen in Athene sloot. Functie Het Lykeion was een sportschool en een plaats voor trainingen van soldaten en van de cavalerie. Ook werden hier bijeenkomsten gehouden van de volksvergadering totdat deze in de 5e eeuw v.Chr. een vaste vergaderplaats op de Pnyx kreeg. Het was tevens een plek waar vele filosofen en sofisten discussieerden en lesgaven. Socrates kwam er vaak, en Aristoteles stichtte er in 335 v.Chr. zijn Peripatetische School, zo genoemd naar de peripatos (overdekte wandelgang) waar hij zijn lessen hield of naar zijn gewoonte om rondwandelend les te geven. Ook na Aristoteles’ dood bleef de Peripatetische School in het Lykeion gevestigd. Archeologische opgravingen Bij opgravingen in 1996 werden resten van het Lykeion gevonden aan de Rigillis-straat, niet ver van het Syntagmaplein in Athene. Er werden constructies gevonden uit de 4e eeuw v.Chr., twee derde deel van een palaistra (worstelperk) en een vierkant gebouw met een zuilengalerij. Het is de bedoeling dat de resten blijvend worden geconserveerd en als een archeologisch park verbonden worden met het nabijgelegen Byzantijns Museum. Referenties ‘Filosofenschool van Aristoteles gevonden’, de Volkskrant 16 jan. 1997 The Internet Encyclopedia of Philosophy, art. ‘The Lyceum’
Lykeion

Lykeion, lykejon, likejon (gr. Λύκειον, Lýkeion) – szkoła filozoficzna (przy czym przez filozofię rozumiano wtedy ogół racjonalnej wiedzy) założona przez ucznia Platona – Arystotelesa w IV wieku p.n.e. Od V w. p.n.e. nad Ilissosem przy świątyni Apollina Likejosa na wschodnich obrzeżach Aten istniał gimnazjon (gymnásion) – w ogrodach zwanych Lykejonem od imienia patronującego świątyni boga. Przy gimnazjonie tym Arystoteles założył własną szkołę. Powstała ona prawdopodobnie na skutek konfliktów o objęcie kierownictwa Akademii (zob. Speuzyp) w 335 p.n.e., gdy Arystoteles powrócił do Aten. Szkołę nazywano też perypatetycką, od mającego tam panować zwyczaju przechadzania się w czasie wykładów. Arystoteles uczynił ją instytutem zespołowych i planowych badań naukowych w dziedzinie humanistyki i przyrodoznawstwa. Do przedstawicieli szkoły należą m.in. Teofrast z Eresos (jej drugi kierownik), Eudemos, Arystoksenos i Dikajarch. Liceum zawsze miało inny profil niż Akademia – koncentrowano się w niej na naukach szczegółowych, nie na dedukcyjnych. Od łacińskiej formy słowa (licaeum) pochodzi współczesne słowo „liceum” (zob. liceum ogólnokształcące). Lista scholarchów Lykejonu Od powstania szkoły do 86 p.n.e. Arystoteles – 335/334-322/321 p.n.e. Teofrast z Eresos – 322/321-288/286 Straton z Lampsaku – 288/286-272/268 Likon z Troady – 272/268-228/225 Ariston z Keos – od 228/225 Kritolaos z Faselis – II wiek p.n.e. Diodor z Tyru – do 110 Erymneus (?) – ok. 110 Po 86 p.n.e. W 86 p.n.e. Ateny zostały zdobyte i splądrowane przez Sullę. Lykeion poważnie ucierpiał, rękopisy Arystotelesa zostały wywiezione do Rzymu. Według części badaczy był to koniec szkoły perypatetyckiej w Atenach. Zdaniem innych, m.in. Giovanniego Realego, działalność Perypatu została wznowiona, wprawdzie po dłuższej przerwie, jednak można w tym przypadku mówić o ciągłości instytucjonalnej. Ze względu na powyższe wątpliwości zarówno wykaz scholarchów, jak i okresy sprawowania scholarchatu przedstawione poniżej mają charakter przybliżony lub są przypuszczeniami. Andronikos z Rodos – 70 Kratippos z Pergamonu – 45 n.e. Ksenarchos z Seleucji Menefylos (?) – pod koniec I wieku n.e. Aspasios z Afrodyzji (?) Herminos (?) – ok. 160 Aleksander z Damaszku – 170 Arystokles z Messany (?) Sosygenes (?) Aleksander z Afrodyzji – przełom II i III wieku n.e. 198-211 Ammoniusz – 230 Prosenes Uwagi Przypisy Bibliografia Giovanni Reale: Historia filozofii starożytnej. T. 4. Lublin: Wydawnictwo KUL, 1999. Zobacz też arystotelizm
Лицеј

Лицеј или лицеум (грч. Λύκειον) био је гимназијум у античкој Атини, најпознатији јер се везује за Аристотела и његову истоимену школу. Лицеум је родно место западне науке и филозофије. Зграда односно здање школе је добило име по храму посвећеном Аполону Ликијском и потиче пре 6. века пре нове ере, док је Аристотел основао своју познату школу тек 335. п. н. е. Школу је опустошио римски генерал Корнелије Сула 86. п. н. е. Није познато када се угасио рад школе, али је локација школе остала прекривена маглом векова све до 1996. када је случајно откривена током припрема темеља за нови Музеј савремене уметности. Назив лицеј уместо ликејон је увео Наполеон 1802. као назив за све више школе. Тај назив се проширио на многе језике, па и на српски и енглески, док се у неким језицима, као на пример немачком одржао назив потекао из грчког (нем. Lykeion). Од 20. века, назив опстаје само у појединим језицима, а нови назив високошколских установа, универзитет, почиње да преовладава. Током Другог светског рата, лицејима су се називале средње школе за Јевреје — Јеврејски лицеји, у који су ишле и Ана и Марго Франк 1942. у Амстердаму, одмах пошто је Нацистичка Немачка окупирала Холандију. Види још Лицеум Књажества сербског, прва високошколска установа у Србији, основана 1838. Аристотелова библиотека
Lykeion

Uppslagsordet ”Lyceum” leder hit. För tidskriften, se Lyceum (tidskrift). För gymnasier i Finland, se Gymnasium – Finland. Lykeion (grekiska Λύκειον, Lykeion; latin Lyceum, Lycium) var en helgedom nära Aten helgad åt Apollon, bland flera epitet känd som Apollo Lykeios. Där inrättade Aristoteles den filosofiska skolan Peripatetiska skolan år 334 f.Kr., efter Platons död. Med anledning härav har ordet i den latinska formen lyceum upptagits i de nyare språken som beteckning för en högre, universitetsförberedande skola. Aristoteles Aristoteles vände sig mot den nya inriktning som Akademin (Platons skola) hade tagit. Lykeion inriktade sig mer på empirisk naturvetenskap till skillnad mot Akademins idealism, matematik och spekulation. Aristoteles flydde från Aten år 323 f.Kr., men skolan fanns kvar under olika ledare tills den romerske generalen Sulla förstörde den under sitt anfall mot Aten år 86 f.Kr. Skolformen lyceum Lyceum var från 1927 års svenska läroverksreform benämningen på en sorts allmänt läroverk, som fungerade som kombinerade realskolor och gymnasier. Lyceiutbildningen var en fortsättning på folkskolans sjätte klass och avsedd att leda till studentexamen. Utbildningen var sexårig och indelad i latinlyceum, reallyceum och nyspråkligt lyceum. Lyceer inrättades i Stockholm, Göteborg, Malmö, Uppsala och Lund, men blev aldrig särskilt populära, och skoltypen avskaffades på 1940-talet. Källor Lykeion i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1912) Noter Se även Lycée Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Lyceum.﻿ Visit Greece – Aristoteles Lyceum opens to the public
Monument de Lisícrates

La llanterna de Lisícrates, també coneguda com a monument de Lisícrates (en grec: Μνημείο του Λυσικράτη) fou erigida a Atenes, prop de l'Acròpoli, pel coreg Lisícrates el 335-334 aC, sota l'arcont d'Evanet, per commemorar el primer premi que havia guanyat aquell any al teatre de Dionís amb un cor d'homes. El coreg, a l'antiga Grècia finançava i supervisaba el treball del cor. El lloc triat fou el carrer dels trípodes, abundantment proveïda amb aquest tipus de monuments commemoratius. Descripció Sobre un pedestal quadrat fou aixecat un monument cilíndric d'una desena de metres d'alçada, amb l'aspecte d'un petit temple corinti pseudomonòpter. Sobre el sostre de marbre inicialment hi hagué un trípode de bronze, premi guanyat per Lisícrates. El recurs a diverses pedres diferents, per raons òptiques, era típic d'aquella època, essent una de les primeres vegades que s'emprà l'orde corinti per a elements exteriors. Els capitells encara estan lluny del que havien de ser els capitells corintis dels grans monuments ulteriors. Referències Vegeu també Monument de Tràsil
Linterna de Lisícrates

La Linterna de Lisícrates es un monumento de la antigua Grecia, ubicado en el barrio de Plaka, en Atenas. Fue construido en el siglo IV a. C. por Lisícrates, un corego (patrocinador) que financió una producción teatral en el teatro de Dionisio. El monumento fue erigido para celebrar la victoria de esta producción en un concurso dramático. La linterna era originalmente una base o pedestal para el trípode de bronce que se otorgaba como premio a los vencedores de los concursos de teatro. Suponía una manera de exhibir el premio y celebrar públicamente el éxito. Descripción Es un monumento cilíndrico de una decena de metros de altura, con el aire de un pequeño templo corintio pseudo-monóptero sobre un pedestal cuadrado situado en Atenas. Sobre el tejado de mármol inicialmente hubo un trípode de bronce, premio ganado por Lisícrates. Actualmente sobre la cubierta encontramos un elemento de piedra que tiene forma de trípode y recuerda al obtenido por lisícrates en la competición musical. El recurso a varias piedras diferentes, por razones ópticas, era típico de esta época, y fue una de las primeras veces que se utilizó el orden corintio para elementos exteriores. Los capiteles todavía están muy lejos de lo que serán los capiteles corintios de los grandes monumentos ulteriores. El friso estaba decorado con relieves que representaban al dios Dioniso ocupado en metamorfosear de piratas en delfines. Pudo ser la obra de un taller influido por el trabajo de Leocares. Excavaciones, restauración La Linterna de Lisícrates fue un tema muy popular, representado en numerosos grabados de los siglos XVIII y XIX. Su hallazgo se produjo en 1821, y fue completamente restaurado en 1876 bajo los auspicios del gobierno francés. Véase también Monumento de Trasilo Referencias Bibliografía J. R. McCredie, The Lantern of Demosthenes and Lysikrates, Son of Lysitheides, of Kikynna, en "Studies Presented to Sterling Dow on his eightieth birthday", Durham 1984, pp. 181-183 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Linterna de Lisícrates.
Lüszikratész-emlékmű

A Lüszikratész-emlékmű a leghíresebb khorégosz-emlékmű Athénban. I. e. 330 körül építtette Lüszikratész, az általa i.e. 344-ben kiállított kórus győzelmének emlékére. Az emlékmű 2 méter magas négyszögletes alapon álló, kb. 5 méter magas karcsú, hengerszerű kis körépület, hat korinthoszi féloszlopának közeit márványlapok burkolják. A 25 centiméter magas fríz Dionüszosz kalandját ábrázolja az etruszk kalózokkal, akiket az isten – mert el akarták rabolni – büntetésül delfinekké változtatott. Az emlékmű tetején látható dúsan faragott márvány akantuszdíszen állt egykor a háromlábú bronz tripodos, amelyet az architráv felirata szerint „Lüszikratész khorégosz, Lüszitheidész fia” nyert. Források Művészeti lexikon III. (L–Q). Főszerk. Zádor Anna, Genthon István. 3. kiad. Budapest: Akadémiai. 1983. 130. o.
Monumento coregico di Lisicrate

Il monumento coregico (o coragico) di Lisicrate si trova ad Atene, all'interno dell'antico quartiere della Plaka, nei pressi dell'Acropoli. Venne realizzato per mostrare il tripode ottenuto nel 335-334 a.C. dal corego Lisicrate, un ricco patrono di esibizioni musicali nel Teatro di Dioniso, come primo premio per uno degli spettacoli che aveva sponsorizzato. Il choregos era lo sponsor che pagava e soprintendeva le prove della danza-coro drammatica. Il monumento di uno dei primi esempi di stile corinzio in uso esterno per un edificio; inoltre l'originalità di comporre una base quadrata e un cilindro verrà ripresa in maniera notevole per tutta l'architettura funeraria posteriore. Descrizione Il monumento si compone di una base quadrata con un cilindro molto alto caratterizzato da alcune semicolonne in ordine corinzio. Il tetto manteneva un pinnacolo, che a sua volta sosteneva con tre rami d'acanto il premio vinto. Il fregio rappresenta il racconto di Dioniso e dei suoi compagni satiri durante alcuni viaggi per mare, in chiave umoristica, con il dio che tramuta alcuni pirati in delfini. Influenza nel neoclassicismo Le forme del monumento sono state riprese tra il XVIII e il XIX secolo nell'ambito del neoclassicismo, con influenze che si sono protratte anche nell'architettura del Novecento. Alcuni esempi sono il Campidoglio di Nashville, la Borsa di Filadelfia e la cima dell'edificio affacciato su Central Park noto come The San Remo, a New York. Note Bibliografia John Boardman (a cura di), Storia Oxford. L'arte classica, traduzione di Alexia Latini e Rita Cittadini, Bari-Roma, Laterza, 2005, pp. 173-174, ISBN 978-88-420-4741-4. Voci correlate Architettura greca Arco di Adriano (Atene) Architettura neogreca Monumento coregico di Nicia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su monumento coragico di Lisicrate Collegamenti esterni (EN) Monument of Lysicrates, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Monument van Lysicrates

Het Monument van Lysicrates is in 335 of 334 v.Chr. opgericht door de choreeg Lysicrates, een rijke inwoner van Athene. Lysicrates richtte dit choregische monument op om te vieren dat een door hem gesponsord koor van jongens de eerste prijs had gewonnen bij de dithyrambe tijdens het festival van de Dionysia. Waarschijnlijk is daarom ook een mythe over de god Dionysos afgebeeld op het fries van dit monument. Dionysos verandert op dit fries zeerovers, die hem belagen, in dolfijnen. De ronde structuur op een vierkant voetstuk is 6,5 meter hoog en 2,8 meter in doorsnede. Het is het oudste voorbeeld van een gebouw van de Korinthische orde in Athene. Het monument werd gebouwd aan de weg die leidde naar het Theater van Dionysos, de Straat van de drievoeten. Bij opgravingen in de jaren 1980 werden fundamenten van meer van dergelijke monumenten langs deze straat gevonden. Dit gebouw is goed bewaard gebleven dankzij het feit dat Kapucijner monniken ter plaatse in 1658 een klooster oprichtten, waarvan het Monument van Lysicrates - na aankoop door de monniken in 1669 - deel ging uitmaken. Het klooster van deze monniken was lange tijd een van de weinige verblijfsmogelijkheden voor buitenlandse reizigers; zo logeerde ook Lord Byron in 1811 enige tijd in dit klooster, waarbij de ‘'Lantaarn van Diogenes’’, zoals dit monument ook wel genoemd werd, diende als zijn slaapkamer. Andere toeristen waren zo onder de indruk van dit monument dat ze het na thuiskomst nabouwden in hun tuin. Een poging van Lord Elgin om het hele monument te kopen en te laten verschepen naar Engeland mislukte. Gedurende de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog van 1821-1831 werd het klooster vernield, maar het Monument van Lysicrates bleef gespaard. Restauraties in de jaren 1876-1887 gaven het gebouw zijn oorspronkelijke aanzien weer terug.