NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Presa de Inguri

La Presa de Inguri (en georgiano: ენგურის ჰიდროელექტროსადგური, en ruso: Ингурская ГЭС - Ingurskaya GES) es una represa para la producción hidroeléctrica sobre el río Inguri, cuyas instalaciones se extienden a los dos lados de la frontera de facto entre Abjasia y Georgia. Características El río juega un importante papel en la producción hidroeléctrica. Iniciada en la década de 1970, en 1988 se terminó de construir la Presa de Inguri, con una altura de 240 metros. En total, es la construcción más grande de todo el Cáucaso con 750 metros de largo y 271.5 metros de alto.​ Se encuentra al norte del pueblo de Jvari (Dzhavari), en la región de georgiana de Svanetia, mientras que las instalaciones de producción eléctrica se encuentran en el Distrito de Gali, al otro lado de la frontera de facto, en Abjasia. Es la pared continua más alta del mundo, y es la tercera presa finalizada por su tamaño. Fue construida por la empresa georgiana Hydromsheni, y se eleva a 240 metros sobre el nivel del mar, aunque el tamaño de la construcción es de 271.5 metros desde sus cimientos. La pared de la presa enlaza con dos bloques de hormigón, que están firmemente fijados en la base rocosa. El lago artificial generado contiene 1.100 metros cúbicos de agua, con una superficie de 13.13 kilómetros cuadrados. La planta subterránea generadora de electricidad produce aproximadamente 4.5 megavatios/hora, aproximadamente un 40% de la producción georgiana de electricidad. La capacidad de las instalaciones es de 1.300 megavatios. Efectos de la guerra Debido al deficiente mantenimiento de la presa y de la estación generadora, están en muy mal estado, perdiendo anualmente sobre los 500 megavatios/hora, lo que es aproximadamente un cuarto del consumo de la capital georgiana, Tiflis. La estación generadora se encuentra al 40% de su capacidad. Solo cuatro de los cinco generadores están en funcionamiento, en la planta de Vardnili, en el lado Abjaso. Desde de la guerra. en 1993, solo uno permaneció en funcionamiento. En el 2006, la presa y estación generadora de lado georgiano fue completamente reparada. La reparación se estimó en un costo de 147 millones de dólares. El Banco Europeo de Reconstrucción y Desarrollo entregó en 1998 38.8 millones de dólares para la reparación de los cuatro generadores. La Unión Europea, bajo el programa TACIS entregó 9.4 millones de euros para reparar los generadores y los sistemas de conducción. Guerra de Osetia del Sur Durante la Guerra en Osetia del Sur, después que tropas abjasias ocuparan el 17 de agosto de 2008 las instalaciones,​ las tropas rusas ocuparión la presa para asegurar su protección.​​ Referencias Enlaces externos Paul Rimple. «STORY: A REGION IN THE DARK» (en inglés). Eurasianet. Consultado el 29 de agosto de 2008. «2005 Nov-Dez Baustelle Enguri Arch-Dam (Presa de Inguri, noviembre-diciembre de 2005)» (en alemán). Techpro. 2005. Consultado el 29 de agosto de 2008. European and international projects. «the Enguri dam» (en inglés). Eurekos. Archivado desde el original el 16 de mayo de 2009. Consultado el 29 de agosto de 2008.
Barrage d'Ingouri

Le barrage d'Ingouri est un barrage en Géorgie construit sur l'Ingouri. Description Avec ses 271,5 m, il est l'un des plus hauts du monde. Il est situé dans la ville de Djvari (en). Le barrage d'Ingouri est associé à une centrale hydroélectrique d'une puissance de 1 375 MW pour une production annuelle de 4,5 milliards de kWh. Les installations sont pour partie sur le territoire de la Géorgie et pour partie sur celui de l’Abkhazie. Malgré le conflit qui les oppose, les autorités sécessionnistes abkhazes et l'État Georgien coopèrent pour l’exploitation de la centrale hydroélectrique et se partagent la production électrique à raison de 60 % pour la Géorgie et de 40 % pour l’Abkhazie. Toutefois, il semblerait que l'Abkhazie, en dépit des accords de répartition de la production énergétique entre les deux parties, recevrait un pourcentage plus conséquent. Notes et références Notes Références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail du bâtiment et des travaux publics Portail de la Géorgie Portail des énergies renouvelables Portail des barrages Portail des lacs et cours d'eau
Enguri vízerőmű

Az Enguri vízerőmű (grúzul: ენგურის ჰიდროელექტროსადგური [engurisz hidroelektroszadguri]) a Grúzia északnyugati részén található Enguri folyó duzzasztásával létrehozott vízerőmű rendszer. Építése 1978-ban fejeződött be. Fő duzzasztógátja a világ legnagyobb íves völgyzáró gátja. Magassága 271,5 m, szélessége 750 m, négymillió m³ beton felhasználásával készült. A víztározó vizét 14,5 km hosszú, 9,5 m széles nagynyomású alagúton keresztül vezetik a Szaberio falu mellett található áramtermelő egységhez. Beépített össz-teljesítménye 1300 MW. A vízerőmű öt db Francis-turbinával rendelkezik, melyek 260 MW teljesítményű generátorokat hajtanak. Éves villamosenergia-termelése átlagosan 3,8 milliárd kWh. A vízerőmű a grúz–abház konfliktus-zónában fekszik. A duzzasztógát grúz, míg az áramtermelő egységek abház ellenőrzés alatt álló területen találhatók. További információk Az Enguri vízerőmű a Grúz Energetikai Minisztérium honlapján (angolul)
Diga di Inguri

La diga di Inguri (in georgiano: ენგურის ჰიდროელექტროსადგური, in russo Ингурская ГЭС?, Ingurskaja GĖS) è una diga per la produzione di energia idroelettrica sul fiume Inguri nella regione Svaneti della Georgia. Coi suoi 272 m, è la quarta diga più alta del mondo, la seconda tra quelle ad arco in calcestruzzo. L'incidente di Lia Il 2 dicembre 2001, tre abitanti del villaggio di Lia rinvennero due RTG, un tempo usati per alimentare i ripetitori che permettevano le comunicazioni tra la diga di Inguri e quella di Hudoni. I due dispositivi erano privi dei contrassegni di pericolo, e i tre uomini furono così esposti a una massiccia dose di radiazioni. Note Voci correlate Diga Produzione di energia elettrica Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su diga di Inguri Collegamenti esterni (EN) Inguri Dam, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Diga di Inguri, su Structurae.
Zapora Inguri

Zapora Inguri (też: Zapora Enguri) – łukowa, żelbetowa zapora wodna na rzece Inguri w zachodniej Gruzji, oddana do eksploatacji w 1984 r. W tym czasie była najwyższą zaporą wodną na świecie. Jej budowa doprowadziła do powstania długiego na ponad 20 km zbiornika zaporowego oraz umożliwiła zaprojektowanie kaskady elektrowni wodnych, znajdujących się już na terenie Abchazji. Położenie Zaporę wzniesiono w miejscu, w którym rzeka Inguri w swej drodze do Morza Czarnego opuszcza góry Kaukazu, powyżej miejscowości Dżwari. Charakterystyka Zapora o podwójnej krzywiźnie (jej ściana w przekroju zarówno poziomym jak i pionowym ma kształt łuku wygiętego częścią środkową w kierunku wysokiej wody, co zapewnia optymalną wytrzymałość na naciski wielu tysięcy ton wody) zbudowana została z żelbetu i zakotwiona w dnie i ścianach doliny. Jej wysokość wynosi 271,5 m, zaś długość mierzona wzdłuż korony – 728 m. Grubość muru zapory u podstawy wynosi 52 m, a w koronie 10 m. Jej kubatura to 4 mln m³ betonu. Ukończona została w 1988 r. i w tym czasie była najwyższą łukową zaporą wodną na świecie. Dziś zajmuje szóste miejsce wśród zapór wszystkich rodzajów – wyprzedzają ją Zapora Nurecka w Tadżykistanie, trzy zapory chińskie i szwajcarska Grande Dixence. Elektrownia Budowa zapory, realizowana w latach 1961–1987, doprowadziła do powstania długiego na ponad 20 km zbiornika zaporowego o powierzchni 13,1 km². Umożliwiło to powstanie systemu elektrowni wodnych z dwudziestoma turbinami Francisa o mocy 66 MW każda. Stan zapory Problemem stał się fatalny stan zapory stwierdzony przez kanadyjskich specjalistów krótko po jej oddaniu do użytku (w 1994 r.). Na pilny remont obiektu, którego uszkodzenie mogłoby spowodować niewyobrażalną tragedię, wyasygnowano w następnych latach 116 mln dolarów, głównie z funduszy Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, Unii Europejskiej, niemieckiego państwowego Banku Rozwoju oraz rządu Japonii. Dzięki temu udało się również podnieść uzysk mocy elektrowni do 950 MW (z 1320 teoretycznych). Inne Ze względu na swą unikalność w sierpniu 2015 r. zapora uzyskała w Gruzji status pomnika dziedzictwa narodowego. Przypisy Bibliografia Barański Mirosław J.: W górę Inguri, w: „Na Szlaku. Magazyn turystyczno-krajoznawczy” R. XXXII, nr e-137 (333), marzec 2018, s. 22-24 [2]; Madeyski Paweł M.: Inguri, w: „Poznaj Świat” R. XIV, nr 12 (169), grudzień 1966, s. 7-11;
Represa de Ingúri

A represa de Ingúri é uma represa hidrelétrica no rio Ingúri, localizada ao norte da cidade de Djvari, na Geórgia. A construção da represa foi completada em 1980, pelo governo da então República Socialista Soviética da Geórgia (uma república da URSS) e, com 272 metros de altura, é uma alta represa em arco. Referências
Jez Enguri

Jez Enguri je jez na reki Enguri v Gruziji. Trenutno je drugi najvišji jez na betonskem loku z višino 271,5 metra . Stoji severno od mesta Džvari. Je del hidroelektrarne Enguri (HES) in delno stoji v Abhaziji. Zgodovina Prvi sovjetski sekretar Nikita Hruščov je sprva predlagal velik jez in hidroelektrarne na reki Bzyb, saj se je njegovo najljubše letovišče nahajalo blizu izliva reke Picunde. Vendar so ga njegovi strokovnjaki obvestili, da bi imel jez, zgrajen na reki Bzyb, katastrofalne učinke, ki bi povzročili erozijo plaže v Picundi, zato je bil na koncu namesto njega zgrajen jez na reki Enguri, kjer je bil ocenjen vpliv na obalno črto občutno manj izrazit. Gradnja jezu Enguri se je začela leta 1961. Jez je začel začasno delovati leta 1978, dokončan pa je bil leta 1987. Leta 1994 so jez pregledali inženirji Hydro-Québeca, ki so ugotovili, da je »v neobičajnem stanju propada«. Leta 1999 je Evropska komisija Gruziji dodelila 9,4 milijona EUR za nujna popravila na HES v Enguriju, vključno z zamenjavo zapor na jezovnem loku na gruzijski strani in prenovo enega od petih generatorjev elektrarne na Abhazijski strani. EBRD, Evropska unija, japonska vlada, KfW in vlada Gruzije so skupno odobrile 116 milijonov EUR posojil. Leta 2011 je Evropska investicijska banka (EIB) posodila 20 milijonov EUR za dokončanje sanacije hidroelektrarne v Enguriju in za zagotovitev varne evakuacije vode proti Črnemu morju na hidroelektrarni Vardnili. Tehnične lastnosti Hidroelektrarna Enguri (HES) je kaskadna hidroelektrarna, ki vključuje poleg pregradne inštalacije lastnega sistema Enguri HES še bližnjo jezovno zgradbo Perepad HES-1 in tri podobne kanalizacijske naprave Perespadskih HES -2, -3 in -4, ki so na pred izlivom v Črno morje . Medtem ko lok stoji na gruzijskem nadzorovanem območju Zgornji Svaneti, je elektrarna v okrožju Gali v regiji Abhazija v Gruziji. Enguri HES ima 20 turbin z nazivno zmogljivostjo 66 MW vsaka, kar ima skupno zmogljivost 1320 MW. Njena povprečna letna zmogljivost je 3,8 TWh, kar je približno 46 % celotne oskrbe z električno energijo v Gruziji od leta 2007. Obokan jez objekta, ki je v mestu Džvari, je bil leta 2015 vpisan v seznam kulturne dediščine Gruzije. Sklici Zunanje povezave [1] Arhivirano 2012-02-04 na Wayback Machine. wayback=20120204203214 Jez Enguri, številke in fotografije Težave z jezovi in elektrarno Enguri Popravila na zaustavitvenem dnevniku jezu Enguri
Enguridammen

Enguridammen eller Inguridammen (georgiska: ენგურის ჰიდროელექტროსადგური, enguris hidroelektrosadguri) är en hydroelektrisk damm vid Engurifloden i Georgien. Dammen är världens högsta valvdamm med 272 meters höjd. Dammen, som ligger nära staden Dzjvari, skapar Dzjvarireservoaren. Historia Sovjets ledare Nikita Chrusjtjov föreslog från början att bygga en större damm och hydroelektrisk kraftstation vid Bzipifloden. Experter informerade honom dock om att det skulle få förödande konsekvenser, med kraftig stranderosion vid kusten. Därför byggdes dammen i Enguri i stället, där påverkan på kustlinjen inte skulle bli lika omfattande. Konstruktionen av Enguridammen inleddes år 1961. Dammen var färdigställd år 1978, men togs i drift först år 1987. År 1994 inspekterades dammen av ingenjörer från Hydro-Québec som fann att dammen befann sig i ett "sällsynt tillstånd av förfall". 1999 beviljade Europakommissionen att ge 9,4 miljoner euro till Georgien för brådskande reparationer av dammen. Reparationsarbetet inkluderade ett utbyte av dammbalkarna på den georgiska sidan och en reparation på en av de fem generatorerna på den abchaziska sidan. Totalt lånades 116 miljoner euro ut av EBRD, EU, den japanska regeringen, KfW och Georgiens regering. År 2011 beviljade den europeiska investeringsbanken ett lån på 20 miljoner euro för att slutföra reparationerna av Enguridammen och för att garantera en säker vattenuttömning mot Svarta havet vid Vardnilis vattenkraftsanläggning. Teknisk utrustning Medan valvdammen ligger i den av Georgien kontrollerade delen av övre Svanetien, ligger den hydroelektriska kraftstationen (HES) i Galidistriktet i utbrytarrepubliken Abchazien. Enguris HES inkluderar 20 turbiner med en kapacitet på 66 MW var, vilket ger en total kapacitet på 1 320 MW. Dess genomsnittliga årliga elproduktionen är 3,8 TWh, vilket utgör cirka 46 % av Georgiens totala elförsörjning (år 2007). Drift Den del av dammen som ligger i Georgiskt område sköts av det georgiska bolaget Enguri Ltd. Kraftstationen belägen på den abchaziska sidan styrs av det statligt kontrollerade abchaziska bolaget Tjernomorenergo. Enligt överenskommelsen mellan Georgien och Abchazien mottar Georgien 60 % av den producerade elektriciteten medan 40% går till Abchazien och delar av södra Ryssland. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Enguridammen.﻿
Інгурська ГЕС

Інгурська ГЕС (груз. Ენგურის ჰიდროელექტროსადგური, абх. Егрьıтәи аӡфьıмцастанциа) — гідроелектростанція на північному заході Грузії. Розташована перед ГЕС Варднілі І, становить верхній ступінь дериваційного каскаду на основі ресурсу річки Інгурі, вище за течією знаходиться недобудована ГЕС Худоні. Характеристика В межах проєкту річка Інгурі перекрита бетонною арковою греблею заввишки 272 метри, довжиною 605 м та товщиною від 10 (по гребеню) до 90 (по основі) м, яка потребувала 3,8 млн м3 матеріалу (крім того, здійснена екскавацію 3,4 млн м3 ґрунту). Вона утримує водосховище з об'ємом 1110 млн м3, в тому числі 676 млн м3 корисний об'єм. Зі сховища ресурс потрапляє до дериваційного тунелю завдовжки 15 км з діаметром 9,5 метра, який прокладений під водорозділом з річкою Ерісцкалі. Остання первісно була лівою притокою Окумі (впадає у Чорне море північніше від устя Інгурі), проте наразі каналізована та самостійно виведена у море. Тунель здатен транспортувати до 450 м3/сек, а його будівництво потребувало вибірки 1,7 млн м3 породи та використання 490 тис м3 бетону. На шляху існують два акведуки для переходу над долинами Олорі та верхньої Ерісцкалі довжиною 210 та 91 м відповідно. Споруджений у підземному виконанні на глибині 100 метрів машинний зал станції має розміри 127х22 м при висоті 51 м. При його створенні вибрано 685 тис. м3 породи та використано 277 тис м3 бетону. Основне обладнання ГЕС становлять п’ять турбін типу «Френсіс» потужністю 260 МВт кожні, які при напорі у 325 м передбачені забезпечувати виробництво 4430 млн кВт-год електроенергії на рік. Відпрацьована вода по відвідному тунелю завдовжки 3,2 км з перетином 10,8х13,2 м транспортується на Ерісцкалі Гальського водосховища, яке живить ГЕС Варднілі І. Прокладання цього тунелю потребувало виймання 551 тис. м3 породи та 139 тис. м3 бетону. Після введення в експлуатацію жоден з гідроагрегатів не був здатний забезпечити проєктної потужності, генеруючи від 210 до 230 МВт. Агрегат № 3 до того ж повністю вийшов з ладу у 1993 році. Як наслідок, починаючи з 2006 року впродовж декількох років провадилась масштабна програма реконструкції та модернізації обладнання, яка б дозволила вивести його фактичні показники на проєктний рівень. Так само був відремонтовани й гідроагрегат № 3. Станом на 2018 рік вироблена електроенергія станції поділяється навпіл Грузією та наразі відокремленим від неї регіоном Абхазія, яка перебуває під російською окупацією. Примітки Джерела Barański Mirosław J.: W górę Inguri, w: „Na Szlaku. Magazyn turystyczno-krajoznawczy” R. XXXII, nr e-137 (333), marzec 2018, s. 22-24 [1]; Madeyski Paweł M.: Inguri, w: „Poznaj Świat” R. XIV, nr 12 (169), grudzień 1966, s. 7-11.
Абелиани

Абелиани (груз. აბელიანი) — село в Грузии, на территории Тетрицкаройского муниципалитета края (мхаре) Квемо-Картли. География Село находится в юго-восточной части Грузии, к югу от реки Алгети (Алгетское водохранилище), на расстоянии приблизительно 2 километров (по прямой) к северо-востоку от города Тетри-Цкаро, административного центра муниципалитета. Абсолютная высота — 1009 метров над уровнем моря. Население По результатам официальной переписи населения 2014 года в Абелиани проживал 151 человек (76 мужчин и 75 женщин). В национальной структуре населения грузины составляли 100 %. Примечания
Fortalesa d'Avranlo

La fortalesa d'Avranlo (en georgià: ავრანლოს ციხე) és una estructura megalítica al municipi de Tsalka, a la regió de Kvemo Kartli, del sud de Geòrgia. Fortificació ciclòpia construïda amb tècnica d'obra seca, es troba a 0,5 km al nord-oest del poble del mateix nom, a la riba esquerra del riu Ktsia, a 1.640 m sobre el nivell de la mar. Data de l'últim quart del primer mil·lenni aC. La fortalesa va ser inscrita en la llista dels Monuments Culturals destacats de Geòrgia el 2007. Descripció Avranlo és un complex megalític organitzat en tres nivells de terrasses amb vistes al congost del riu. El nivell més baix, a la base de la muntanya, consisteix en una paret semicircular d'aproximadament 80 metres de longitud, que en alguns llocs té una alçada de 3 metres. N'hi ha una única porta, de 1,9 m d'alçada i 1,75 m d'amplada, que està coberta amb un monòlit de 2,2 m de llarg i 1,8 m d'amplada. Hi ha grans pedres escampades per tot arreu. Entre aquesta muralla i la muntanya hi ha una petita església cristiana medieval i diverses coves properes, conegudes col·lectivament com el monestir d'Abibos. El segon i tercer nivell són autèntiques estructures «ciclòpies», caracteritzades per grans roques, maçoneria de pedra seca i una manera inusual de disposició. El tercer nivell, el més alt, corona el suport. Té planta rectangular, 25 m de longitud i 18 m d'amplada. Els murs tenen una grossor de 3-4 m. L'estructura està molt danyada i moltes parts d'ella han estat destruïdes. Les excavacions arqueològiques als camps adjacents, al nord de la fortalesa megalítica, van tenir lloc, el 2006, en un assentament de tipus cultural Kura-Araxes i en una necròpoli que data del segle XII-XI aC. Referències
Avranlo fortress

The Avranlo fortress (Georgian: ავრანლოს ციხე, romanized: avranlos tsikhe) is a megalithic structure in the Tsalka Municipality in Georgia's south-central region of Kvemo Kartli. A cyclopean fortification built using a dry masonry technique, it is located 0.5 km northwest of the eponymous village, on the left bank of the Ktsia river, at 1640 m above sea level. It dates to the last quarter of the 1st millennium BC. Avranlo is a megalithic complex arranged in three tiers of terraces overlooking the river canyon. The lowest tier, at the base of the mount, consists of an approximately 80-meter-long semicircular wall, which stands 3 meters high in places. There is a single gate, 1.9 m high and 1.75 m wide, which is roofed with a monolith 2.2 m long and 1.8 m wide. Large stones are scattered elsewhere. Between this wall and the mount there is a small medieval Christian church and several caves nearby, collectively referred to as the Abibos monastery. The second and third tiers are genuine "cyclopean" structures, characterized by large rocks, dry-stone masonry, and an unusual mode of arrangement. The third, uppermost tier tops the mount. It has a rectangular ground plan, 25 m in length and 18 m in width. The walls are 3-4 m thick. The structure is significantly damaged and many parts of it have been obliterated. Archaeological digs at the adjacent fields, north of the megalithic fortress, yielded, in 2006, a Kura–Araxes culture-type settlement and a necropolis dating from the 12th-11th century BC. The fortress was inscribed on the list of the Immovable Cultural Monuments of National Significance of Georgia in 2007. In September 2019, a multiyear archaeological research project was launched by Georgia's culture heritage authorities for further study and conservation of the country's megalithic complexes, including those at Abuli, Shaori, Avranlo, and Sameba. References
Fortaleza de Avranlo

La Fortaleza de Avranlo (en georgiano: ავრანლოს ციხე), es una estructura megalítica en el municipio de Tsalka, en la región centro-sur de Georgia de Kvemo Kartli. Fortificación ciclópea construida con técnica de albañilería seca, se encuentra a 0,5 km al noroeste del pueblo del mismo nombre, en la orilla izquierda del río Ktsia, a 1.640 m sobre el nivel del mar. Data del último cuarto del primer milenio a. C.​​ La fortaleza fue inscrita en la lista de los Monumentos culturales inamovibles de importancia nacional de Georgia en 2007.​ Descripción Avranlo es un complejo megalítico organizado en tres niveles de terrazas con vistas al cañón del río. El nivel más bajo, en la base del monte, consiste en una pared semicircular de aproximadamente 80 metros de largo, que en algunos lugares tiene una altura de 3 metros. Hay una sola puerta, de 1,9 m de alto y 1,75 m de ancho, que está cubierta con un monolito de 2,2 m de largo y 1,8 m de ancho. Grandes piedras están esparcidas por todas partes. Entre esta muralla y el monte hay una pequeña iglesia cristiana medieval y varias cuevas cercanas, conocidas colectivamente como el monasterio de Abibos.​​ El segundo y tercer nivel son auténticas estructuras «ciclópeas», caracterizadas por grandes rocas, mampostería de piedra seca y un modo inusual de disposición. El tercer nivel, el más alto, corona la montura. Tiene planta rectangular, 25 m de longitud y 18 m de anchura. Los muros tienen un grosor de 3-4 m. La estructura está muy dañada y muchas partes de ella han sido destruidas. Las excavaciones arqueológicas en los campos adyacentes, al norte de la fortaleza megalítica, se dieron lugar, en 2006, a un asentamiento de tipo cultural Kurá-Araxes y a una necrópolis que data del siglo XII-XI a. C.​​ Referencias
Fortaleza de Avranlo

A fortaleza de Avranlo (em georgiano: ავრანლოს ციხე), é uma estrutura megalítica localizada no município de Tsalka, no centro-sul da Baixa Ibéria, na Geórgia. A fortificação ciclópica construída com a técnica de alvenaria seca está localizada a 0,5 km a noroeste da cidade de mesmo nome, na margem esquerda do rio Ktsia, a 1.640 m acima do nível do mar. A fortaleza foi datada no último quarto do primeiro milênio a C. A fortaleza faz parte dos Monumentos Culturais de importância nacional desde 2007. Descrição Avranlo é um complexo megalítico organizado em três níveis de terraços com vista para o rio canyon. O nível mais baixo consiste em uma parede semicircular de aproximadamente 80 metros de comprimento, que em alguns lugares tem uma altura de 3 metros. Há apenas uma porta, 1,9 m de altura e 1,75 m de largura, coberta por um monólito de 2,2 m de comprimento e 1,8 m de largura.[carece de fontes?] Entre esta parede e a montanha há uma pequena igreja cristã medieval e várias cavernas próximas, coletivamente conhecidas como o mosteiro Abibos. Os segundo e terceiro níveis são autênticas estruturas "ciclópicas", caracterizadas por grandes rochas, alvenaria de pedra solta e um modo incomum de arranjo. O terceiro nível, o mais alto, coroa o monte. Possui planta retangular de 25 m de comprimento e 18 m de largura. As paredes são de 3-4 m de espessura. A estrutura está muito danificada e muitas partes foram destruídas. Escavações arqueológicas nos campos adjacentes, ao norte da fortaleza megalítica, ocorreram em 2006, em um assentamento cultural e uma necrópole que data do século XII a XI. Referências