NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Akhalkalaki

Akhalkalaki (in georgiano ახალქალაქი?) è un comune della Georgia, situato nella regione di Samtskhe-Javakheti. Akhalkalaki si trova ai margini dell'altopiano di Javakheti. La città si trova a circa 30 chilometri (19 miglia) dal confine con la Turchia. La storia documentata della città risale all'XI secolo. Origine del nome Il nome Akhalkalaki, registrato per la prima volta nelle Cronache georgiane dell'XI secolo, significa "una nuova città", dal georgiano [ɑxɑli] "nuovo" e [kʰɑlɑkʰi], "città" o "città". I suoi nomi armeno e turco, Akhalakak e Ahılkelek, rispettivamente, sono trascritti dal georgiano. I resoconti etnografici del XIX secolo hanno un altro nome armeno per la città, Nor-Kaghak, che significa anche "una nuova città". Storia Akhalkalaki fu fondata da Bagrat IV di Georgia nel 1064. Nel 1066, la città fu distrutta durante le invasioni selgiuchide del Regno di Georgia. Nell'XI secolo Akhalkalaki divenne uno dei centri politici ed economici di Javakheti. Nel XVI secolo la città passò sotto il dominio dell'Impero Ottomano e divenne il capoluogo di un sangiacato dell'Eyalet di Childir. Sotto il dominio ottomano, la città era conosciuta come "Ahılkelek". La città è passata dagli ottomani ai russi dopo la guerra russo-turca nel 1828-1829. Il 4 gennaio 1900, un terremoto distrusse gran parte della città e uccise 1000 persone nell'area. Infrastrutture e trasporti Il villaggio incrocia da sud le strade del confine con l'Armenia e la Turchia, da nord la strada da Borjomi – Gori e da est-ovest da Batumi a Tblisi a sud del Caucaso Minore. Una linea ferroviaria lunga 160 km è stata costruita tra il 1982 e il 1986 in tre parti. Il bivio della linea Tblisi – Erewan è a Marabda. Nell'aprile 2005 è stato firmato un accordo per costruire una nuova ferrovia, la ferrovia Baku-Tbilisi-Kars, che collega la Turchia con la Georgia e l'Azerbaigian, passando vicino ad Akhalkalaki. Ciò aggirerebbe la linea esistente attraverso Gyumri in Armenia che è stata chiusa dalla Turchia, bloccando l'Armenia, per motivi politici dagli anni '90. La ferrovia è diventata operativa il 30 ottobre 2017. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Akhalkalaki Collegamenti esterni (KA, HY, EN) Sito ufficiale, su akhalkalaki.gov.ge.
Achalkalaki

Achalkalaki (gruz. ახალქალაქი, orm. Ախալքալաք, ros. Ахалкалаки, tur. Ahalkalaki, w czasach osmańskich Ahılkelek) – miasto w Gruzji liczące około 7700 mieszkańców (2023), w tym w 90% Ormian. Znajduje się ok. 30 km od granicy z Turcją, w prowincji Samcche-Dżawachetia. Historia W 1066 roku zdobyte przez Seldżuków za panowania Alp Arslana. Miasto to po wojnie rosyjsko-tureckiej przeszło w 1829 z rąk tureckich pod władanie cara Rosji. Od czasów wojny z Turcją mieście stacjonowały wojska rosyjskie; za czasów ZSRR rozlokowana tu była 147 Dywizja Zmechanizowana (do 1955 - 402 Dywizja Strzelecka, JW 42776), stanowiąca część 9 Armii Ogólnowojskowej Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego, a po rozformowaniu 9 Armii weszła w skład 31 Korpusu Armijnego Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego. Dywizja była wyposażona w najlepszy sprzęt bojowy w całym Zakaukaskim Okręgu Wojskowym. Po upadku ZSRR dywizja została przekształcona w rosyjską 62 Bazę Wojskową. Na podstawie porozumienia zawartego w Soczi z władzami niepodległej Gruzji w roku 2006 ostatni Rosjanie opuścili tę bazę 27 czerwca 2007. Demografia Achalkalaki jest miastem wyludniającym się. W 2023 roku liczyło 7,7 tys. mieszkańców, przy 8,3 tys. w spisie powszechnym z 2014 roku i 9,8 tys. w spisie powszechnym z 2002 roku. Gospodarka Przez Achalkalaki przebiega rurociąg naftowy z Baku do Turcji, z której dalej tankowcami przez Morze Czarne ropa naftowa transportowana jest do Europy. Przypisy
Ахалкалаки

Ахалкалаки (груз. ახალქალაქი) је град у Грузији у регији Самцхе-Џавахетија. Према процени из 2014. у граду је живело 8.295 становника. Становништво Према процени, у граду је 2014. живело 8.295 становника. Референце Спољашње везе Званични веб-сајт
Achalkalaki

Achalkalaki (georgiska: ახალქალაქი; armeniska: Ախալքալաք, Achalkalak; turkiska: Ahılkelek) är en stad i regionen Samtsche-Dzjavacheti i södra Georgien. Staden hade 8 295 invånare år 2014. Achalkalaki ligger cirka 30 kilometer nordöst om gränsen mot Turkiet. Omkring 93,8 procent av stadens befolkning utgörs av armenier (2014). Cirka 16 km väster om orten ligger klippstaden Vardzia. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Achalkalaki.
Ахалкалакі

Ахалкала́кі (груз. ახალქალაქი від нове місто; вірм. Ախալքալաք, Axalk’alakʼ) — невеличке місто Грузії з населенням 8 295 (на 2014 рік). Адміністративний центр Ахалкалакського муніципалітету, розташоване у регіоні Джавахетія на півдні країни, за 30 км від кордону з Туреччиною. Місто розташовано на краю Джавахетського вулканічного плато. 93,8 % міського населення складають вірмени. Місто перейшло під контроль Російської імперії від Османської імперії у ході Російсько-турецької війни 1828-1829. В Османській імперії було відоме як місто Ахелкелек. У радянські часи у місті розташовувалася 147-ма мотострілецька дивізія 9-ї армії Закавказького військового округу. Ландшафт Місто розташоване між двома невеликими річками басейну Кури, які впадають одна в одну трохи північніше за містом. Ландшафт можна охарактеризувати як плоскогір'я. На південний схід від міста розташований значних розмірів пагорб, який місцеві мешканці називають «Ташванка». Колись пагорб був покритий густим хвойним лісом, проте зараз він значно порідшав — його вирубали на дрова у 1990-ті роки. На північно-західному схилі «Ташванки» біля підніжжя знаходиться міське кладовище. Сонце в місті встає із-за гори Діді-Абулі (3 301 м над рівнем моря), розташованої на сході. Біля підніжжя г. Діді-Абулі знаходився гірський полігон «Абул» російської військової бази, яка в 2007 році була передана владі Грузії. Вся інфраструктура і життя міста побудоване навколо бази. Біля підніжжя гори Діді-Абулі знаходяться села Бузавет і Абул, а на захід від них — село Картікамі. За горою Діді-Абулі знаходиться досить велике озеро Паравані, у якому водиться риба ряпушка. Уздовж озера лежать села Родіонівка й Тамбовка. Відомі люди В місті народилися: Самунджан Євгенія Мартиросівна — український радянський онколог-ендокринолог. Воробйов Геннадій Петрович — український військовий. Генерал-полковник. З 18 листопада 2009 року по 17 січня 2014 року — Командувач Сухопутних військ Збройних Сил України. Свінарьов Віктор Володимирович (* 1953) — український живописець. Урбанський Ігор Анатолійович — український політик, член СПУ. Відео «Біле місто» реж. Арутюн Хачатрян[недоступне посилання з червня 2019] — студія «Вірменфільм», 1988 «Ахалкалакі» [Архівовано 4 жовтня 2016 у Wayback Machine.]- слайд-шоу Примітки Посилання akhalkalaki.gov.ge — офіційний сайт «Ахалкалакі». Неофіційна сторінка міста [Архівовано 22 червня 2011 у Wayback Machine.]
Chele Arena

El Chele Arena és un estadi multiusos a Kobuleti, Geòrgia. Construït el 1967, s'utilitza principalment per a partits de futbol i és l'estadi local del Shukura Kobuleti. El Dinamo Batumi també el va utilitzar fins al 2020, quan van translladar-se al recent finalitzatEstadi de Batumi. L'estadi té capacitat per a 6.000 persones. Després que les obres de reconstrucció acabessin el setembre de 2012, l'estadi va rebre el nom de Revaz Chelebadze, un dels jugadors més importants nascuts a Kobuleti. Chelebadze va guanyar el Campionat Soviètic el 1978 i la Copa Soviètica el 1976 i el 1979, totes amb el Dinamo de Tbilisi. També va jugar per la selecció nacional de l'URSS i va guanyar la medalla de bronze als Jocs Olímpics de 1980 a Moscou. El setembre de 2023, les autoritats van anunciar que es construiria un nou estadi amb capacitat per a 8.000 persones per substituir l'actual Chele Arena. Referències
Chele Arena

Die Chele Arena (georgisch ჩელე არენა) ist ein Fußballstadion in der georgischen Stadt Kobuleti, Autonome Republik Adscharien. Es ist die Heimspielstätte des Fußballvereins FC Schukura Kobuleti. Die 1967 eröffnete Anlage, direkt an der östlichen Schwarzmeerküste gelegen, bietet auf der Haupt- wie der Gegentribüne 6000 Plätze. Sie verfügt zudem über eine nicht mehr nutzbare Leichtathletikanlage. Eine Flutlichtanlage ist nicht vorhanden. Das Stadion trägt seit 2012 den Namen des Fußballspielers Rewas Tschelebadse. Der Stürmer wurde mit Dinamo Tiflis 1978 sowjetischer Meister sowie 1976 und 1979 sowjetischer Pokalsieger. 1980 gewann er mit der Sowjetunion Bronze bei den Olympischen Sommerspielen in Moskau. Zuvor hieß es Tsentraluri stadioni Kobuleti (deutsch Zentralstadion Kobuleti). Nachdem das Zentral-Stadion Batumi 2006 geschlossen und abgerissen wurde, musste der FC Dinamo Batumi für seine Heimspiele in das rund 30 Kilometer entfernte Kobuleti umziehen. 2012 wurde das Stadion (u. a. neue Kunststoffsitze und ein Spielfeld aus Kunstrasen) renoviert. Nach der Eröffnung des 2020 fertiggestellten Batumi-Stadions kehrte Dinamo wieder nach Batumi zurück. Weblinks europlan-online.de: Chele Arena – Kobuleti de.soccerway.com: Chele Arena Einzelnachweise
Chele Arena

Chele Arena is a multi-use stadium in Kobuleti, Georgia. Built in 1967, it is used mostly for football matches and is the home stadium of FC Shukura Kobuleti. FC Dinamo Batumi also used it until 2020. The stadium is able to hold 6,000 people. After the reconstruction works were completed in September 2012, the stadium was named after Revaz Chelebadze, the most famous player to come from Kobuleti. Chelebadze won Soviet Championship in 1978 and Soviet Cup in 1976 and 1979 all with Dinamo Tbilisi. He also played for USSR National Team and became a bronze medal winner in 1980 Olympic Games in Moscow. In September 2023, the authorities announced that a new 8,000-seater stadium would replace the existing arena in the near future. See also Stadiums in Georgia References
Chele Arena

Chele Arena es un estadio multiusos en Kobuleti, Georgia. Es utilizado mayoritariamente para partidos de fútbol y es la casa del FC Shukura Kobuleti y también la fue del FC Dinamo Batumi hasta 2020. El estadio tiene una capacidad de 6000 personas.​​ En 2012 fue remodelado debido a las malas condiciones en el que se encontraba, se instalaron nuevas gradas y la pista fue cubierta por césped artificial. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Georgia Referencias
Tjele Arena

Tjele Arena, egentligen Tsentraluri stadioni Kobuleti, ibland Sjukura-stadion eller Tjele, (georgiska: ქობულეთის ცენტრალური სტადიონი, Kobuletis tsentraluri stadioni), är en stadion i Kobuleti i Georgien. Stadion används huvudsakligen för fotbollsmatcher och är under säsongen 2012/2013 Dinamo Batumis hemmastadion. Den är även hemmaplan för den lokala klubben Sjukura Kobuleti. Stadion har en kapacitet för 6 000 åskådare.
Enguri

L'Enguri (en georgià ენგური; en abkhaz Егры, Egri; en rus Ингур, Ingur) és un riu de Geòrgia, a la frontera amb Abkhàzia. El riu neix al Caucas i desaigua al mar Negre. Aquest riu va formar la frontera oriental del principat de Samurzakan, alhora que l'occidental la marcava el Galidzga. Bibliografia Assiatiani, Nodar; Bendianachvili, Alexandre. Histoire de la Géorgie. París: Harmattan, 1997. ISBN 2-7384-6186-7.
Inguri

Inguri (gruzínsky ენგური, Enguri, abchazsky Egrә) je řeka v západní Gruzii. V dolním toku tvoří hranici Abcházie a Samegrelo-Horní Svanetie. Je dlouhá 213 km. Povodí má rozlohu 4 060 km². Průběh toku Vzniká z několika zdrojnic, které stékají z ledovců na jižním svahu hlavního hřebene Velkého Kavkazu poblíž hory Šchara. Na horním toku teče Svanetskou kotlinou mezi hlavním a Svanetským hřebenem, níže pak v úzké hluboké úžlabině a dále v postupně se rozšiřující dolině. U města Džvari vtéká do Kolchidské nížiny. Ústí do Černého moře. V letech 1994 až 2009 tvořila řeka linii příměří mezi Gruzií a Abcházií na kterou dohlížela mise OSN. Jedinou legální spojnicí mezi oběma břehy tvořil 870 m dlouhý Ingurský most postavený německými zajatci v letech 1944 až 1948. Spojení mezi břehy umožňovaly též ilegální přívozy. Ingurský most byl patrně po roce 2009 demontován Ruskem, aby zabránilo přístupu v Abcházii žijícím Gruzíncům přístup do ostatní Gruzie. Hlavní přítoky zprava – Adišisčala (gruzínsky ადიშისჭალა), Chaldečala (ხალდეჭალა), Mulchra (მულხრა), Dolračala (დოლრაჭალა), Nakra (ნაკრა), Nenskra (ნენსკრა) zleva – Tcheiši (gruzínsky თხეიში), Chumpreri (ხუმფრერი), Lasili (ლასილი), Magana (მაგანა), Džumi (ჯუმი) Vodní režim Zdroj vody je ledovcový a dešťový. Průměrný roční průtok vody v ústí činí 170 m³/s. Vyšší vodní stavy jsou od března do září. Využití Řeka je splavná. Využívá se na zavlažování. Na řece byla nad městečkem Džvari postavena nejvyšší klenbová hráz na světě, za níž se rozkládá Ingurská přehradní nádrž. Ve vzdálenosti 32 km od této elektrárny proti proudu řeky u vesnice Chaiši (angl. Khaishi) je plánovaná dostavba Chudonské přehrady. Literatura V tomto článku byly použity informace z Velké sovětské encyklopedie, heslo „Ингури“. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Inguri na Wikimedia Commons
Enguri

Der Enguri (georgisch ენგური; abchasisch Егры/Egry; russisch Ингури/Inguri) ist ein Fluss im westlichen Georgien. Er ist 213 km lang, bildet in einem Teil seines Unterlaufs die Südgrenze der Region Abchasien und spielt eine wichtige Rolle bei der Energieversorgung des Landes. Der Fluss entspringt im Großen Kaukasus nahe dem höchsten Berg Georgiens, dem Schchara, windet sich zunächst durch die Gebirgstäler nach Nordwesten, um dann nach Südwesten zu fließen und bei Anaklia nahe Sugdidi in das Schwarze Meer zu münden. Ein Abschnitt seines Unterlauf bildet seit 14. Mai 1994 die Waffenstillstandslinie zwischen Georgien und Abchasien. Das Gebiet war seither entmilitarisiert und wurde bis Mitte 2009 mit Auslaufen des Mandats von der United Nations Observer Mission in Georgia überwacht. Der einzige legale Grenzübergang ist die von deutschen Kriegsgefangenen von 1944 bis 1948 errichtete, 870 m lange Enguri-Brücke. Außerdem existieren verschiedene illegale Fährverbindungen über den Fluss. Kurz vor der Mündung des Enguri steht die Fußgängerbrücke Anaklia. Der Fluss spielt eine wichtige Rolle für die georgische und abchasische Energieversorgung. 1988 wurde die Enguri-Staumauer auf einer Höhe von 240 m über dem Meeresspiegel in Betrieb genommen. Mit 750 m Breite und 271,5 m Höhe ist sie das größte Bauwerk im Kaukasus. Das Speichervolumen des Stauraums beträgt 1,1 Milliarden Kubikmeter. Das dazugehörige unterirdische Enguri-Wasserkraftwerk produziert jährlich rund 4,5 Milliarden Kilowattstunden, entsprechend rund 40 % der georgischen Stromproduktion. Die Leistung des Kraftwerks beträgt 1300 Megawatt. Das Wasser des Enguri gelangt dabei nach dem Kraftwerk Wardnili 1 in den Eristskali (linker Nebenfluss des Okumi Q24683527) und dann für weitere Turbinenstufen in einen Kanal und nicht in den Okumi. Am Kanal befinden sich die Kraftwerke Wardnili 2, Wardnili 3 und Wardnili 4. Alle Turbinen befinden sich in Abchasien. Weblinks Einzelnachweise
Enguri

The Enguri (Georgian: ენგური, romanized: enguri [ˈe̞n̪guɾi], Mingrelian: ინგირი, romanized: ingiri, Abkhaz: Егры, Egry) is a river in western Georgia. It is 213 km (132 mi) long, and has a drainage basin of 4,060 km2 (1,570 sq mi). It originates near Ushguli in northeastern Svaneti and plays an important role in providing hydroelectric power to the area and the country. The river emerges from the high Caucasus near the highest mountain in Georgia, Shkhara, and winds through the mountain valleys to the northwest before turning southwest to empty into the Black Sea near Anaklia. Since the Abkhaz–Georgian conflict, both Georgia and Abkhazia keep troops on the river; Russia also keeps peacekeeping troops. The only legal crossing-point is the 870-metre (2,850 ft) long Enguri Bridge, which was built by German prisoners of war from 1944 until 1948. There are also a number of illegal connections across the river. The river plays an important role in the Georgian energy production. In 1988 the Enguri Dam was built at a height of 240 metres (790 ft). At 750 metres (2,460 ft) across and 271.5 metres (891 ft) high, it is the largest construction in the Caucasus. The dam has the capacity to hold 1.1 million cubic metres (39,000,000 cu ft) of water. The underground water works produce about 40% of the national energy. The capacity is 1,300 megawatts. See also Abkhazia–Georgia border Mulkhura References External links Die Brücke der Deutschen Eurasian Magazine (in German)
Río Inguri

El río Inguri o Enguri (en georgiano: ენგური, Enguri; en abjasio: Егры, Egry), es un río costero de la vertiente del mar Negro que discurre por el oeste de Georgia. Nace al noreste de Svaneti, cerca de la región de Racha, y tiene un papel muy importante en la producción hidroeléctrica en la zona. Tiene 213 km de longitud y drena una pequeña cuenca de 4060 km². Características El río Inguri nace de las cumbres de las montañas del Cáucaso, cerca del pico más alto de Georgia, el Shjara (5193 m), cerca de la frontera con Rusia. Fluye por valles montañosos hacia el noroeste, recibiendo contribuciones del deshielo del monte Elbrus y Ushba en la cuenca de Svaneti, antes de girar al sudeste, estrechándose en Dzhvari (Jvari) en la provincia de Svaneti (Mingrelia), donde se abre en un llanura aluvial, para desembocar en el mar Negro cerca de Zugdidi. El río se alimenta del deshielo y de la lluvia. El caudal en la desembocadura es de 170 m³/s, y su régimen máximo ocurre entre marzo y septiembre. Sus aguas son aprovechadas principalmente para el riego. Producción eléctrica El río juega un importante papel en la producción hidroeléctrica. La presa de Inguri, con una altura de 240 m, fue iniciada en la década de 1970 y se terminó de construir en 1988. En total, es la construcción más grande de todo el Cáucaso con 750 m de largo y 271,5 m de alto. La capacidad de la presa es de 1,1 hm³ de agua. La producción es de 4,5 millones de kilovatios-hora al año, sobre el 40 % del consumo nacional de energía, aunque la capacidad total es de 1300 MW. Conflicto con Abjasia El último tramo del río sirve de frontera entre Georgia y Abjasia desde el 14 de mayo de 1994. El puente sobre el río Inguri, de 870 metros de largo, fue construido por prisioneros de guerra alemanes entre los años 1944 y 1948. En la guerra de Abjasia entre 1992 y 1993 fueron volados todos los puentes, incluido el puente ferroviario, aunque continuaron existiendo zonas de franqueo del río no autorizadas. Entre el 26 y 29 de junio, las tropas de paz rusas en la zona reconstruyeron el puente, siendo el único punto legal de cruce, y es una zona desmilitarizada con una misión de Naciones Unidas como observadores. Enlaces externos Puente de Inguri, punto de control entre Georgia y Ajbasia (en alemán) Presa de Inguri, estadísticas y fotos. (en italiano)
Ingouri

L'Ingouri (géorgien : ენგური, Engouri ; abkhaze : Егры, Egry) est un fleuve de Géorgie occidentale. Long de 213 km, il prend sa source au nord-est de la Svanétie, près du Ratcha, et joue un rôle important pour la production d’énergie hydroélectrique dans la région. Description Le fleuve apparaît dans le Caucase, près de la plus haute montagne de la Géorgie, le mont Chkhara. Il s'écoule par la suite à travers les vallées vers le nord-ouest avant de tourner au sud-ouest, où se trouve le lac et le barrage d'Ingouri puis de longer l’Abkhazie sur une partie de son parcours, pour finalement se jeter dans la mer Noire, près d’Anaklia, station balnéaire sur la mer Noire. Au niveau de la ville de Zougdidi se trouve le pont le plus important sur le fleuve. Long de 870 m, qui fut construit par des prisonniers de guerre allemands entre 1944 et 1948. Depuis mars 2017, il est l’unique point de passage vers l’Abkhazie (les autres, à savoir ceux de Khurcha-Nabakevi et de Otobaia-Orsantia, ayant été fermés unilatéralement par les autorités abkhazes avec la collaboration du FSB russe). Production d'énergie L'Ingouri joue un rôle très important dans la production d'énergie de la Géorgie. En 1988, le barrage hydroélectrique de l'Ingouri fut construit à une altitude de 240 m. Long de 750 m et haut de 271,5 m, c'est le plus grand édifice du Caucase et le plus grand barrage-voûte du monde[réf. nécessaire]. Son lac possède une capacité de 1,1 milliard de mètres cubes d'eau. D’une puissance de 1 375 MW (mégawatts), il produit 4,5 TWh (milliards de kilowattheures) par an, soit près de 40 % de la production d'énergie nationale. Quelque 40 % de la production du barrage va en Abkhazie voisine. Liens externes (de) Die Brücke der Deutschen (en) The Enguri Dam Notes et références Portail des lacs et cours d'eau Portail du Caucase Portail de la Géorgie
Enguri

Enguri (gruz. ენგური, abhazijski: Егры, Egry, rus. Ингур, Ingur) je rijeka u zapadnoj Gruziji, duga 213 kilometara. Izvire na Velikom Kavkazu i većim dijelom teče planinskom pokrajinom Svaneti. Zahvaljujući velikom padu i velikom protoku ima veliki hidroenergetski potencijal. Kod Anaklije se ulijeva u Crno more. Od izbijanja Gruzijsko-abhazijskog sukoba, obje zaraćene strane i Ruska Federacija drže vojne položaje oko rijeke. Jedini most na rijeci, dug 870 metara, izgradili su njemački vojnici, ratni zarobljenici Crvene armije, u razdoblju između 1944. i 1948. godine. Na rijeci je izgrađena Engurijska brana, najveće energetsko postrojenje na Kavkazu. Visoka je 240 metara, a obujma 1,1 milijun kubičnih metara vode. Godišnje proizvodi oko 4,5 milijuna kilovatsati energije, što je oko 40 % gruzijske godišnje proizvodnje. Kapacitet proizvodnje energije iznosi 1.320 MW (20 turbina po 66 MW). Izvori Vanjske poveznice
Enguri

Az Enguri (grúzul ენგური, abházul Егры [Egri], oroszul Ингури [Inguri]) folyó Grúzia északnyugati, Abházia déli részén. Hossza 213 km, vízgyűjtő területe 4060 km². Szvanéti északnyugati részén, a Nagy-Kaukázusban, Grúzia legmagasabb hegye, a Shara közelében ered és Zugdiditől nyugatra ömlik a Fekete-tengerbe. Vízét főként a hegyekben olvadó hó táplálja. Éves átlagos vízhozama 170 m³/s. Felső folyása Dzsvariig szűk völgyben vezet, utána a folyóvölgy kiszélesedik és a Kolhetisz-síkságon vezet a tengeri torkolatig. A folyó fontos szerepet játszik Grúzia és Abházia elektromosenergia-ellátásában. A folyó duzzasztásával hozták létre az 1300 MW beépített teljesítményű Enguri vízerőművet. Az erőmű Dzsvari közelében felépített duzzasztógátja 750 m széles és 271,5 m magas. A folyó Abházia déli határát alkotja. A grúz–oszét konfliktus kezdeti, 1990-es évek eleji időszakában a folyón átvezető hidakat lerombolták. Ezeket később, a fegyveres szembenállást lezáró 1994-es tűzszüneti szerződés után helyreállították. Napjainkban egy hivatalos átkelő működik a folyón. Ez a 870 m fesztávolságú, a torkolat közelében található Enguri-híd, melyet 1944–1948 között német hadifoglyok építettek. További információk Die Brücke der Deutschen – Eurasisches Magazin, 2004. március 7. (németül) A Nagy szovjet enciklopédia szócikke (oroszul)
Enguri

L'Enguri (in georgiano ენგური?, in abcaso Егры, Egry, in russo Ингури?, Inguri ) è un fiume della Georgia occidentale. È lungo 213 km e ha un bacino di drenaggio di 4 060 km². Ha origine vicino a Ushguli, nello Svaneti nord-orientale, e svolge un ruolo importante fornendo energia idroelettrica alla zona. Il fiume emerge dall'alto Caucaso vicino alla montagna più alta della Georgia, lo Shkhara, e si snoda attraverso le valli di montagna a nord-ovest prima di girare a sud-ovest per sfociare nel Mar Nero vicino ad Anaklia. Dalla guerra georgiano-abcasa, sia la Georgia sia l'Abcasia mantengono truppe sul fiume; anche la Russia mantiene truppe di pace. L'unico punto di attraversamento legale è il ponte sull'Enguri, lungo 870 metri, costruito dai prigionieri di guerra tedeschi dal 1944 al 1948. Ci sono anche un certo numero di collegamenti illegali attraverso il fiume. Il fiume gioca un ruolo importante nella produzione energetica georgiana. Nel 1988 la diga di Inguri è stata costruita a un'altezza di 240 metri. Con 750 metri di diametro e 271,5 metri di altezza, è la più grande costruzione del Caucaso. Ha una capacità di 1,1 milioni di metri cubi di acqua. L'impianto sotterraneo produce circa il 40% della produzione nazionale di energia. La potenza è di 1 300 megawatt. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Enguri