NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gonio

Pevnost Gonio (gruzínsky გონიოს ციხე, historicky nazývaná Apsaros, představuje zbytek římského opevněného města v Adžárii na jihozápadě Gruzie, 15 km jižně od Batumi a nedaleko hranic s Tureckem. Pevnost se nachází na břehu Černého moře při ústí řeky Čoroch. První zmínka o pevnosti pochází z 1. století z díla Naturalis historia Plinia staršího. Ve 2. století se jednalo o dobře opevněné římské město s divadlem a hippodromem, posádku tvořilo až 1500 vojáků. Město je někdy považované za římské centrum v oblasti Kolchidy. Po pádu Římské říše se pevnost dostala do oblasti vlivu Byzantské říše, krátce zde měli obchodní základnu Janované. Ve 14. století byl poprvé použit název Gonio. V roce 1547 se Gonio stalo součástí Osmanské říše, v roce 1878 bylo po rusko-turecké válce podle Sanstefanské mírové smlouvy přičleněno k Ruskému impériu. Podle jedné z tradic se v pevnosti nalézá hrob apoštola svatého Matěje. Z pevnosti se dochovaly hradby a zbytky zdí vnitřních objektů. Archeologické vykopávky na území pevnosti znovu probíhají od 90. let 20. století. Jedná se o vyhledávaný turistický cíl, nachází se zde také archeologická expozice. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Gonio na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Gonio na Wikimedia Commons
Fortaleza de Gonio

La fortaleza de Gonio (en georgiano: გონიოს ციხე, anteriormente llamada Apsarus o Apsaros (en griego antiguo: Ἄψαρος)​ y Apsyrtus o Apsyrtos (Ἄψυρτος)​), es una fortificación romana de Ayaria, Georgia, en el Mar Negro, 15 km al sur de Batumi, en la desembocadura del río Çoruh. El pueblo se encuentra 4 km al norte de la frontera turca. Su antiguo nombre estaba relacionado con el mito de Medea y su hermano Apsirto.​ Historia La referencia más antigua a la fortaleza es de Plinio el Viejo en Historia Natural (siglo I d. C.).​ También existe una referencia de Apiano al antiguo nombre del sitio en las guerras mitridáticas​ (siglo II d. C.). Durante el siglo II d. C., fue una ciudad romana bien fortificada dentro de la Cólquida. La ciudad también fue conocida por su teatro e hipódromo. Procopio, escritor del siglo VI, hablaba de los restos de sus edificios públicos como prueba de que alguna vez fue un lugar de cierta importancia.​ Posteriormente quedó bajo la influencia bizantina. El nombre "Gonio" lo certifica por primera vez Miguel Panareto en el siglo XIV. Además, existió una fábrica de comercio genovés de corta duración en el sitio. En 1547, los otomanos se apoderaron de Gonio, quienes la sostuvieron hasta 1878, cuando, a través del Tratado de San Stefano, Adjara se convirtió en parte del imperio ruso. En el otoño de 1647, según Evliya Çelebi, Gonio fue capturada por una armada cosaca de 70 chaikas, pero fue recuperada rápidamente por Ghazi Sidi Ahmed, gobernante del Tortum sanjak, con una fuerza de 1000 turcos y 3000 "mingrelianos".​​ Tumba de San Matías Se cree que la tumba de San Matías, uno de los doce apóstoles, está dentro de la fortaleza de Gonio.​ Sin embargo, esto no se puede verificar, ya que el gobierno de Georgia prohíbe excavar cerca de la supuesta tumba. Otras excavaciones arqueológicas se llevan a cabo en los terrenos de la fortaleza, centrándose en las capas romanas. Turismo Gonio experimenta un boom turístico. La mayoría de los turistas viajan desde Tbilisi en los meses de verano para disfrutar de las playas que generalmente se consideran más limpias que las de Batumi (15 km al norte). Referencias Este artículo incorpora texto del dominio público del Dictionary of Greek and Roman Geography de William Smith (1856). Enlaces externos Kakhidze, Emzar, hallazgos arqueológicos recientes en Apsarus . Tercer Congreso Internacional de Antigüedades del Mar Negro, 2005. Fotos del castillo de Gonio
Forteresse de Gonio

La forteresse de Gonio-Apsarus (géorgien : გონიოს ციხე), est un site archéologique en Adjarie, en Géorgie, sur la côte de la mer Noire, à 15 km au sud de Batoumi. Gonio est le nom moderne du site qui était appelé Apsaros ou Apsaruntos dans l'antiquité. Il se situe près de l'embouchure du fleuve Tchorokhi, sur la rive gauche de celui-ci, à quatre kilomètres au nord de la frontière turque. Il s'agit d'une forteresse d'une surface de 4,75 ha. Histoire La plus ancienne référence à la forteresse est celle de Pline l'Ancien dans l’Histoire naturelle (Ier siècle apr. J.-C.). La forteresse est également mentionnée dans les Guerres mithridatiques d’Appien (IIe siècle apr. J.-C.). Au IIe siècle apr. J.-C., Gonio était un centre fortifié bien connu de la Colchide, qui était également connu pour son théâtre et son hippodrome. Le nom moderne « Gonio » est attesté pour la première fois chez Michael Panaretos au XIVe siècle. En outre, il a eu une station commerce génoise. En 1547, la ville de Gonio fut prise par les Ottomans, qui la conservèrent jusqu'en 1878, date à laquelle l'Adjarie, à la suite du traité de San Stefano, devint partie intégrante de l'empire russe. À l'automne de 1647, selon Evliya Çelebi, le site de Gonio fut capturé par une marine cosaque de 70 tchaïkas, mais récupéré rapidement par Ghazi Sidi Ahmed, chef du sandjak de Tortum, avec une force de 1000 Turcs et 3000 Mingréliens. Références Portail de l’archéologie Portail de la Géorgie
Gonio

La fortezza di Gonio (anticamente chiamata Apsaros, o Apsaruntos), è un forte romano nella regione dell'Agiaria, nella Georgia occidentale. Si trova sulla costa del Mar Nero, 15 km a sud di Batumi, alla foce del fiume Chorokhi, e a 4 km a nord del confine turco. Il più antico riferimento alla fortezza è di Plinio il Vecchio (I secolo d.C.). C'è anche un riferimento all'antico nome del sito in Appiano (II secolo d.C.). Nel II secolo d.C., era una città romana ben fortificata all'interno della Colchide. La città era conosciuta anche per il suo teatro e l'ippodromo. In seguito passò sotto l'influenza bizantina. Il nome "Gonio" è per la prima volta attestato nel XIV secolo. Nel 1547 Gonio fu presa dagli Ottomani, che la tennero fino al 1878, quando, con il trattato di Santo Stefano, la regione di Agiaria entrò a far parte dell'Impero russo. La tomba di San Mattia, uno dei dodici apostoli, si crede essere all'interno della fortezza di Gonio. Tuttavia, questo non è verificabile in quanto il governo georgiano vieta attualmente ogni scavo nei pressi della presunta tomba. Altri scavi archeologici sono comunque in corso sulla base della fortezza. Le mura della fortezza hanno una lunghezza totale di 900 metri. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Gonio
Gonio

Forteca Gonio (gruz.: გონიოს ციხე, dawna nazwa: Apsaros lub Apsaruntos) – rzymska fortyfikacja umiejscowiona przy ujściu rzeki Czoroch do Morza Czarnego w rejonie Adżaria w Gruzji, 15 km na południe od Batumi, 4 km na północ od granicy tureckiej. Najstarsze zapiski odnoszące się do tego miejsca znajdują się u Pliniusza Sekundusa (pierwsze stulecie naszej ery). W II wieku było to dobrze umocnione rzymskie miasto ówczesnej kolonii Kolchidy, po czym znalazło się pod wpływami bizantyńskimi. W XIV w. o nazwie "Gonio" po raz pierwszy wzmiankował Michel Panaretos. W 1547 r. forteca została zdobyta przez Turków osmańskich, którzy utrzymywali ją do 1878 r, kiedy to na podstawie traktatu w San Stefano, Adżaria stała się częścią Rosyjskiego Imperium. Miasto słynęło też z teatru i hipodromu. Legenda głosi, że na terenie fortecy znajduje się grób świętego Macieja, jednego z dwunastu apostołów. Rząd gruziński zabrania jednak prowadzenia wykopalisk w pobliżu cmentarza. Archeologiczne prace przeprowadzone w pobliżu fundamentów fortecy, dotyczą głównie czasów rzymskich. Polskie wykopaliska W 2012 roku polscy specjaliści przeprowadzili pomiary geodezyjne i geofizyczne na terenie fortecy. W 2014 roku odbył się pierwszy sezon prac wykopaliskowych Polsko-Gruzińskiej Ekspedycji Gonio-Apsaros pod kierunkiem Radosława Karasiewicza-Szczypiorskiego z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz Shota Mamuladze, dyrektora Muzeum i Rezerwatu Gonio–Apsaros. Badania współprowadzi Instytut Archeologii UW oraz Agencja Ochrony Dziedzictwa Kulturowego Adżarii, w pierwszych latach (do 2016) również Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW. Odkryto między innymi zabudowania term z początków obecności wojska rzymskiego na tych terenach, wzniesione w I w. n.e. Na podstawie wyników badań geofizycznych można w przybliżeniu określić powierzchnię całej budowli, która wynosiła ponad 1100 m². Odsłonięto również mozaiki datowane na II wiek n.e. – jedne z najstarszych mozaik na terenie Zakaukazia: w 2015 roku mozaikę z motywami geometrycznymi, natomiast w 2019, w sąsiednim pomieszczeniu domu dowódcy garnizonu rzymskiego, niewielkie fragmenty kolejnej, o nieco odmiennych barwach. Linki zewnętrzne Gonio-Apsaros Kakhidze, Emzar, Recent Archaeological Finds in Apsarus. fhs.cuni.cz. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-04-02)].. Third International Congress on Black Sea Antiquities, 2005. Bibliografia Karasiewicz-Szczypiorski R. (2016). Apsaros. Early headquarters building (principia). New localization?, Pro Georgia. Journal of Kartvelological Studies 26, 53–63. Czapski M. and Kubrak O. (2016). Na wschodnich rubieżach Imperium Romanum: polsko–gruzińska ekspedycja archeologiczna w forcie Gonio–Apsaros w Gruzji, ArcheoUW 3, 56–66. Misiewicz K. and Karasiewicz-Szczypiorski R. (2013). Gonio (Georgia). Non-invasive surveys of the Roman fort of Apsaros – 2012 season, Światowit X (LI)/A (2012), 117–122. Przypisy
Fortaleza de Gônio

A Fortaleza de Gônio (em georgiano: გონიოს ციხე) é uma fortificação romana em Ajária, na Geórgia, no Mar Negro, 15 quilômetros a sul de Batumi e 4 a norte da fronteira com a Turquia, na foz do rio Choruque. A mais antiga referência a esta fortaleza se encontra nas obras de Plínio, o Velho, em sua História Natural, escrita no século I. Há também uma referência ao antigo nome desta cidade nas Guerras Mitridáticas, de Apiano, do século II. No século II, era uma cidade romana fortificada na Cólquida. A cidade também é conhecida por seu teatro e hipódromo. Mais tarde, ficou sob influência bizantina, período em que o nome "Gônio" é finalmente atestado por Miguel Panareto, historiador do Império de Trebizonda, no século XIV. Em 1547, a cidade foi finalmente tomada pelo Império Otomano, até em 1878 a região de Ajária se tornar parte do Império Russo após o Tratado de Santo Estêvão. Acredita-se que o apóstolo São Matias esteja sepultado em Gônio, mas é impossível ter certeza, dada a proibição de escavar perto do local. Outras escavações, no entanto, são feitas no sítio arqueológico, focando em sua herança romana. Gônio é um grande ponto turístico, com muitos vindo do resto da Geórgia para visitar suas limpas praias. Referências
Гонио-Апсаросская крепость

Крепость Гонио (груз. გონიოს ციხე), ранее называлась Апсаре, Апсара или Аспарунт) была римским форпостом в Лазике, на берегу Чёрного моря, 15 км к югу от Батуми (Аджария), в устье реки Чорохи. Село находится в 5 километрах к северу от турецкой границы. Этимология «Апсар» переводится с древнегреческого как «пятнистый». История Первое упоминание крепости принадлежит Плинию Младшему (I век н. э.). Во II веке нашей эры это был хорошо укреплённый римский город в Колхиде. Позднее подпал под влияние Византии. Название «Гонио» впервые упоминается в сообщении трапезундского историка Михаила Панарета в XIV веке. Некоторое время там было место генуэзской торговли. В 1547 году Гонио стал частью Оттоманской империи, это продолжалось до 1878 года, когда после договора Сан-Стефано Аджария стала частью Российской империи. Город также был известен своим театром и ипподромом. Кроме того, могила Апостола Матфия, избранного в число двенадцати апостолов после предательства Иуды Искариота, предположительно может быть в крепости Гонио. Однако грузинское правительство в настоящее время запрещает проводить раскопки возле могилы. Другие археологические раскопки проводятся в крепости, уделяется особое внимание римским временам. Гонио в настоящее время испытывает туристический бум. Множество туристов из Тбилиси в летние месяцы пользуются пляжами, которые считаются экологически более чистыми, чем пляжи около Батуми (расположен в 15 км к северу от крепости). Примечания Ссылки Kakhidze, Emzar, Recent Archaeological Finds in Apsarus. Third International Congress on Black Sea Antiquities, 2005. (англ.) Pictures of Gonio castle (англ.) Kakhidze E. Apsaros: A Roman Fort in Southwestern Georgia // Meetings of Cultures in the Black Sea Region: Between Conflict and Coexistence / Eds. P. G. Bilde and J. H. Petersen. Aarhus, 2008 (Black Sea Studies, 8), 303—332; http://www.pontos.dk/publications/books/bss-8-files/bss-8-16-kakhidze.
Гоніо-Апсароська фортеця

Фортеця Гоніо (груз. გონიოს ციხე, раніше називалася Апсаре або Апсарунт) була римським форпостом в Аджарії, на березі Чорного моря, 15 км на південь від Батумі, в гирлі річки Чорохі. Розташована за 4 км на північ від турецького кордону. Історія Перша згадка фортеці належить Плінію Молодшому (I століття н. е.). У II столітті нашої ери це було добре укріплене римське місто в Колхіді. Пізніше підпало під вплив Візантії. Назва «Гоніо» вперше згадується в повідомленні трапезундського історика Михайла Панарета в XIV столітті. Деякий час там було місце генуезької торгівлі. У 1547 році Гоніо став частиною Османської імперії, це тривало до 1878 року, коли після Сан-Стефанського мирного договору Аджарія стала частиною Російської імперії. Місто також було відоме своїм театром та іподромом. Крім того, могила Апостола Маттія, обраного до дванадцяти апостолів після зради Юди Іскаріота, ймовірно може бути у фортеці Гоніо. Проте, грузинський уряд в даний час забороняє проводити розкопки біля могили. Інші археологічні розкопки проводяться у фортеці, приділяючи особливу увагу римським часам. За повідомленнями Арріана на початку II століття нашої ери був відомий переказ про те, що колись у давнину місцевість Апсар називалася «Апсірт», тому що нібито тут від руки Медеї загинув царевич Апсірт — один з героїв легенди про похід аргонавтів до Колхіди за золотим руном. Сучасність Гоніо в даний час зазнає туристичний бум. Безліч туристів з Тбілісі в літні місяці користуються пляжами, які зазвичай розглядаються як більш екологічно чисті, ніж пляжі поблизу Батумі (розташований за 15 км на північ від фортеці). Галерея Література ვ. იაშვილი, გონიოს ციხის ისტორიისათვის, ქართული მატერიალური კულტურის ძეგლები აჭარაში, ბათუმი, 1958. (georgisch) (dt: W. Iaschwili, Für die Geschichte der Festung Gonio, Georgische Kulturdenkmäler in Adscharien, Batumi, 1958.) ი. სიხარულიძე, აჭარის მატერიალური კულრუტის ძეგლები, ბათუმი, 1962. (georgisch) (dt: I. Sicharulidse, Materialle Denkmäler in Adscharien, Batumi, 1962) I. Sicharulidse, P. Sakaraia, Georgische Sowjetenzyklopädie, Band 3., S. 218, Tiflis, 1978. (georgisch) Гонио-Апсар /Мамуладзе Ш. Х., А. Ю. Кахидзе, Е. А. Кахидзе. — Тбилиси : [б. и.], 2007. — 72 с. : ил., карты. — ISBN 978-9941-9001-5-0 (груз.), (англ.), (рос.) Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Гоніо-Апсароська фортеця Kakhidze, Emzar, Recent Archaeological Finds in Apsarus. Third International Congress on Black Sea Antiquities, 2005. (англ.) Pictures of Gonio castle [Архівовано 8 липня 2011 у Wayback Machine.] (англ.) Kakhidze, E. Apsaros: A Roman Fort in Southwestern Georgia / / In: Meetings of Cultures in the Black Sea Region: Between Conflict and Coexistence. Eds. P. G. Bilde and J. H. Petersen. Aarhus, 2008 (Black Sea Studies, 8), 303–332; http://www.pontos.dk/publications/books/bss-8-files/bss-8-16-kakhidze [Архівовано 16 березня 2011 у Wayback Machine.].
Sighnaghi

Sighnaghi (Signagi, georgisch სიღნაღი) ist eine Stadt in der Region Kachetien im Osten Georgiens. Sie ist das administrative Zentrum der Munizipalität Sighnaghi und mit 1485 Einwohnern gemäß Volkszählung von 2014 eine der kleinsten Städte Georgiens. Sighnaghi liegt 52 Kilometer südöstlich von Telawi, der Hauptstadt der Region Kachetien. Geschichte Sighnaghi entstand in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts an der Stelle einer alten georgischen Festung. Nach der Besetzung des Königreichs Kartlien-Kachetien durch das Russische Kaiserreich 1801 wurde Sighnaghi Sitz eines Ujesd, nach mehreren Verwaltungsreformen ab 1846 im Bestand des Gouvernements Tiflis. Sighnaghi hat eine gut erhaltene Stadtmauer aus dem 18. Jahrhundert und Straßen mit Pflastersteinen. Zusammen mit der Lage auf einem Hügel hat sie dadurch einen besonderen Reiz. In den letzten Jahren wurde Sighnagi mit Geldern aus verschiedenen Quellen saniert und für den Tourismus hergerichtet. Die Stadt ist seither ein Tourismuszentrum und verfügt über entsprechende Einrichtungen wie eine Station für Sammeltaxis, Busparkplätze sowie Hotels und Gaststätten. Auf dem Markt werden lokale Produkte angeboten. Kultur und Sehenswürdigkeiten Sighnaghi nennt sich „die georgische Stadt der Liebe“. Da in Georgien auf jedem beliebigen Standesamt geheiratet werden kann, wird der Ort wegen seiner Kulisse oft von Paaren für die standesamtliche Hochzeit ausgewählt. Das Rathaus ist entsprechend eingerichtet und hat extra dafür einen 24-Stunden-Service sieben Tage in der Woche. Im Ort gibt es das Sighnaghi Museum als Teil des Georgischen Nationalmuseums. Dort werden archäologische Funde, Informationen zur Stadtgeschichte sowie Werke von Niko Pirosmani und Lado Gudiaschwili gezeigt. Eine große Statue zeigt den Philosophen Solomon Dodaschwili. Im Ort gibt es vier georgisch-orthodoxe Kirchen. Etwa zwei Kilometer von Sighnaghi entfernt liegt das Kloster Bodbe, das über dem Begräbnisort der Heiligen Nino errichtet ist. In der Nähe des Orts liegt auch die Quelle der Heiligen Nino. Das Wasser der Quelle wird für Taufzeremonien verwendet und soll heilende Wirkung haben. Pilger können sich mit dem Wasser der Quelle in einem Badehaus waschen. Die Stadt liegt inmitten von einem Weinanbaugebiet und so spielt auch der Wein eine wichtige Rolle in der Stadt und es gibt entsprechende Angebote und Weinproben. Söhne und Töchter der Stadt Wano Saradschischwili (1878–1924), Opernsänger Konstantin Koberidse (1917–1964), sowjetischer Ringer Bidsina Kwernadse (1928–2010), Komponist Tamas Tschiladse (1931–2018), Schriftsteller Otar Tschiladse (1933–2009), Schriftsteller, Lyriker und Dramatiker; gilt als einer der Klassiker der georgischen Literatur der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts Naira Gelaschwili (* 1947), Autorin und Übersetzerin Weblinks Einzelnachweise
Signagi

Signagi o Sighnaghi (georgiano: სიღნაღი) es una villa georgiana, capital del municipio homónimo en la región de Kajetia. En 2014 la localidad tenía una población de 1485 habitantes.​ Históricamente era un área rural conocida como "Kambechovani" o "Kisiki". La localidad aparece desde el siglo XVIII en documentos con su topónimo actual, que es de origen túrquico y viene a significar "refugio" o "zanja". En 1762, Heraclio II convirtió al asentamiento en una fortaleza para defender la zona de los Lekianoba. Tras la anexión por el Imperio ruso en 1801, pasó a ser el centro de un uyezd de la gobernación de Tiflis, y fue un puesto militar estratégico durante la Guerra del Cáucaso. Desde finales del siglo XX ha basado su economía en el turismo, ya que desde su conjunto monumental se puede ver todo el valle del río Alazani.​​ Se ubica unos 50 km al sureste de la capital regional Telavi, junto a la carretera 5 que une Tiflis con Bakú pasando por Zaqatala.​ La Galeria Referencias
Sighnaghi

Sighnaghi (en géorgien : სიღნაღი), est une ville de Géorgie, située dans la région la plus orientale de Kakhétie et le centre administratif du district de Sighnaghi. Présentation Le territoire de la ville moderne a été peuplé dès la période du paléolithique. La cité était connue sous le nom de Héréthie au cours du Moyen Âge. En 1801, Sighnaghi et le reste de la Géorgie furent rattachés à l'Empire russe. Sighnaghi comptait 1 485 habitants selon le recensement de 2014. L'économie de Sighnaghi est dominée par la production de vin, de la fabrication des tapis traditionnels géorgiens et du Mtsvadi, une nourriture traditionnelle. La ville et ses environs sont aussi connus pour leurs paysages et ses monuments historiques. Sighnaghi a récemment subi un programme fondamental de reconstruction et est devenu un centre important de l'industrie touristique de la Géorgie. Le musée de Sighnaghi est rattaché au Musée national géorgien. Culture et attractions Sighnaghi et ses environs abritent plusieurs monuments historiques et culturels et sont spécialement protégés par l'État depuis 1975. La ville est entourée de restes de fortifications du XVIIIe siècle. Il y a deux églises orthodoxes géorgiennes dans la ville même, l'une dédiée à Saint-Georges et l'autre à Saint-Étienne. Le vénérable monastère de Bodbe est situé à 2 km de Sighnaghi et constitue un lieu de pèlerinage en raison de son association avec sainte Nino, l'apôtre de Géorgie du IVe siècle. Sighnaghi est connue comme une "ville de l'amour" en Géorgie, et de nombreux couples s'y rendent juste pour se marier. Géographie et climat La ville a une superficie de 2.978 ha dont 24.3% sont résidentiels. Sighnaghi se trouve à environ 113 km au sud-est de Tbilissi, capitale de la Géorgie. Le district de Sighnaghi est adjacent, à l’est et au sud-ouest de la ville. Sighnaghi est situé au pied oriental de la chaîne de Gombori, une ligne de partage des eaux entre les vallées Iori et Alazani, dans une région agricole et fruitière productive. À une altitude d'environ 790 m, la ville surplombe la vallée de l'Alazani et fait face aux montagnes du Grand Caucase. Sighnaghi a un climat tempéré méditerranéen. Il y a quatre saisons: les hivers sont modérément froids et les étés peuvent être chauds. La température moyenne la plus élevée est en juillet à 24,3 °C, tandis que la température moyenne la plus basse est en janvier à 0,2 °C. Les précipitations annuelles moyennes vont de 602,1 à 949,7 mm, les plus fortes étant observées au printemps et au début de l'été. Liens externes Signagi sur Wikivoyage Notes et références Portail de la Géorgie
Sighnaghi

Sighnaghi (in georgiano სიღნაღი?) è un comune della Georgia, situato nella regione della Cachezia. La città fu fondata nel XVIII secolo dal re Eraclio II di Georgia in cima ad una collina ed è circondata da mura lunghe 4 km con resti di fortificazioni settecentesche. Ci sono due chiese ortodosse georgiane nella città stessa, una dedicata a San Giorgio e l'altra a Santo Stefano. Il venerato monastero di Bodbe si trova a 2 chilometri da Sighnaghi ed è un luogo di pellegrinaggio per la sua associazione con Santa Nino, l'apostolo della Georgia del IV secolo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sighnaghi Collegamenti esterni Sito ufficiale, su signagi.gov.ge.
Сигнахи

Сигнахи (груз. სიღნაღი) је град у Грузији у регији Кахетија. Према процени из 2014. у граду је живело 1.485 становника. Становништво Према процени, у граду је 2014. живело 1.485 становника. Референце Литература Sakartwelos mossachleobis 2002 zlis pirweli erownuli saqoweltao aghzeris schedegebi. Sakartwelos Statistikis Sachelmzipo Departamenti. 2004. ISBN 99928-0-924-8. Спољашње везе Званични веб-сајт
Sighnaghi

Sighnaghi (georgiska: სიღნაღი) är en stad i den östgeorgiska regionen Kachetien. Staden är även huvudort för distriktet med samma namn. Staden är en av Georgiens minsta, med 1 485 invånare enligt en beräkning från år 2014. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sighnaghi.﻿
Lančchuti

Lančchuti (gruzínsky: ლანჩხუთი) je město v západogruzínském regionu Gurie. Žije v něm 6395 obyvatel (2014). Lančchuti získala statut města v roce 1961. Prochází tudy železnice spojující Samtredii s Batumi. Hospodářství města se zejména díky zemědělství v okolí orientuje na potravinářský průmysl, vyrábí se zde konzervy a zpracovává maso. Ve městě také sídlí fotbalový klub Guria Lančchuti. V Lančchuti se narodil významný menševický politik Noe Žordanija a v Mamati, jedné z okolních vesnic, bývalý gruzínský prezident Eduard Ševardnadze. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lančchuti na Wikimedia Commons