NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fortaleza de Tmogvi

Tmogvi (en georgiano: თმოგვი [tʰmɔgvi]) es una fortaleza en ruinas en la región de Samtskhe-Javakheti al sur de Georgia, en la orilla izquierda del río Kurá, a pocos kilómetros río abajo de las cuevas de Vardzia. Historia El nombre "Tmogvi" deriva de la palabra georgiana mogvi (მოგვი), cuyo significado puede ser "sacerdote pagano" o "mago".​ La fortaleza se menciona por primera vez en fuentes del siglo IX.​ Fue construida como un trabajo defensivo que controlaba la antigua ruta comercial entre la meseta de Javakheti y el acantilado de Kurá, sobre un precipicio formado por el río Kurá. Fue un baluarte militar crucial en la región de Javakheti. Los señores feudales de la región eran, en esa época, los Bagrationi, pertenecientes a la rama georgiana. La fortaleza ganó importancia después de que la vecina ciudad y fortaleza de Tsunda se arruinaran alrededor del año 900 d. C. A principios del siglo XI, la fortaleza había pasado a estar bajo control directo del Reino unificado de Georgia. Arquitectura El castillo de Tmogvi fue construido en la cima de una montaña en lo alto del río Kurá. Se extiende sobre 3 colinas, unidas y rodeadas por un muro (150 metros de largo, 3 metros de ancho), que complementa la defensa natural que ofrecen los acantilados. Se construyeron varias torres en cada colina. Un túnel secreto conecta el castillo con el río para proporcionar acceso al agua incluso durante un asedio. La parte occidental de la fortaleza se encuentra mejor conservada. Un pequeño número de edificios subsisten dentro del propio castillo. Se supone que un edificio cuadrangular hecho de toba sobre una base de basalto fue una iglesia. Fuera de sus paredes, en el lado occidental, la iglesia de San Efrén subsiste en ruinas, con fragmentos de frescos del siglo XIII. En la literatura En 1902, el poeta nacional armenio Hovhannes Tumanyan escribió uno de sus poemas más famosos, titulado La captura de Tmkaberd (Թմկաբերդի առումը).​​ Referencias Fuentes Berdzenishvili D., Sagharadze Sh., Enciclopedia Georgiana Soviética, volumen 4, pág. 688, Tbilisi, 1979 (en georgiano) Karapetian, Samvel (2011). Javakhk. Yerevan: Research on Armenian Architecture. pp. 192-204. ISBN 978-99941-875-7-7. Archivado desde el original el 4 de marzo de 2016. Consultado el 3 de julio de 2019.
Tmogvi

Tmogvi (em georgiano: თმოგვი[tʰmɔgvi]; em armênio/arménio: Թմկաբերդ) é uma fortaleza em ruínas na região de Mesquécia-Javaquécia ao sul da Geórgia, na margem do rio Cura, a poucos quilômetros das cavernas de Vardzia. História O nome "Tmogvi" deriva da palavra georgiana mogvi (მოგვი), cujo significado pode ser "padre pagão" ou "mago". A fortaleza é mencionada pela primeira vez em fontes do nono século. Foi construído como um trabalho defensivo que controlava a antiga rota comercial entre o planalto de Javaquécia e o penhasco de Cura, em um precipício formado pelo Rio Cura. Foi uma fortaleza militar crucial na região de Javaquécia. Os senhores feudais da região eram, na época, os Bagrationi, pertencentes ao ramo georgiano. A fortaleza ganhou importância depois que a cidade vizinha e a fortaleza de Tsunda foram arruinadas por volta de 900 dC. No início do século XI, a fortaleza estava sob controle direto do reino unificado da Geórgia. Arquitetura O Castelo Tmogvi foi construído no topo de uma montanha do rio Cura. Estende-se por 3 colinas, unidas e rodeadas por um muro (150 metros de comprimento por 3 metros de largura), que complementa a defesa natural oferecida pelas falésias. Várias torres foram construídas em cada colina. Um túnel secreto liga o castelo ao rio para fornecer acesso à água mesmo durante um cerco. A parte ocidental do forte é melhor preservada. Um pequeno número de edifícios permanece dentro do próprio castelo. Supõe-se que um edifício quadrangular feito de tufo em uma base de basalto era uma igreja. Fora de suas muralhas, no lado oeste, a igreja de San Efrén permanece em ruínas, com fragmentos de afrescos do século XIII. Na literatura Em 1902, o poeta nacional armênio Hovhannes Tumanyan escreveu um de seus poemas mais famosos, intitulado A captura de Tmkaberd (Թմկաբերդի առումը). Referências Fontes Berdzenishvili D., Sagharadze Sh., Enciclopédia Soviética da Geórgia, volume 4, p. 688, Tbilisi, 1979 (em georgiano) Karapetian, Samvel. Javakhk (PDF). Yerevan: [s.n.] pp. 192–204. ISBN 978-99941-875-7-7. Consultado em 9 de agosto de 2019. Cópia arquivada (PDF) em 4 de março de 2016
Тмогви (крепость)

Тмогви (груз. თმოგვის ციხე) — средневековая крепость на юге Грузии, на территории края Самцхе-Джавахети. Расположена на левом берегу реки Кура, на территории Аспиндзского муниципалитета, близ одноимённого села Тмогви. Вблизи крепости обнаружено курганное поле, датирующееся III—II тысячелетиями до н. э.. История Тмогви был построен как оборонительное сооружение в Джавахети, контролирующее древний торговый путь, связывавший Грузию с Малой Азией. Впервые крепость упоминается в источниках IX века. Тмогви приобрел значение после того, как соседний город-крепость Цунда был разрушен ок. 900 г.. К началу XI века крепость перешла под контроль Грузинского царства. С 1073 года крепость была во владении князей Куабулидзе, в последующих веках крепость принадлежала знаменитым княжеским фамилиям Торели, Тмогвели, Шаликашвили и Джакели. Из Тмогви происходил знаменитый средневековый грузинский писатель Саргис Тмогвели. 1578 году крепость захватила Османская империя. По результатам русско-турецкой войны 1828-1829 годов крепость перешла в собственность Российской империи. Расположение Крепость расположена на трех холмах, возвышенностях, окруженных стеной (длина - 150 м и ширина 3 м). На каждом холме были построены несколько башен. Известные уроженцы Григор Татеваци — армянский философ, педагог и церковный деятель XIV века В популярной культуре и традициях В 1902 году армянский писатель Ованес Туманян посвятил крепости поэму «Взятие крепости Тмук». Спустя какое-то время, русской поэтессой Софией Парнок было написано либретто «Взятие Тмкаберда». По мотивам поэмы в 1928 году А. А. Спендиаров написал оперу "Алмаст". По армянскому преданию, записанному научной экспедицией, крепостью владел армянский князь, который успешно отражал все попытки захватчиков штурмом взять крепость. Однако персидский шах соблазнив супругу армянского князя хитростью овладел крепостью. Жена князя отравила своего мужа и напоила его войско, после чего открыла ворота врагу. Персы овладев крепостью армянского князя учинили жестокую расправу над ее защитниками и жителями близлежащих деревень. Ссылки Вид из Тмогвской крепости Примечания Литература Karapetian, Samvel. Javakhk. — Yerevan : Research on Armenian Architecture, 2011. — P. 192–204. — ISBN 978-99941-875-7-7.
Ochkhamuri

Ochkhamuri (Georgian: ოჩხამური [otʃʰχamuɾi]) is a small town (daba) on the Ochkhamuri river in Adjara, Georgia, with a population of 5,355 as of the Georgian census of 2014. Geography Ochkhamuri is located on the banks of the Ochkhamuri river, at 12 m above sea level. It is part of the Kobuleti Municipality and is situated on the administrative boundary of the Autonomous Republic of Adjara with the rest of Georgia, specifically with the region of Guria. History The Soviet collectivization campaign of the 1920s and 1930s made this otherwise non-notable village a part of a larger subtropical agricultural area. A tea kolkhoz farm created at Ochkhamuri triggered an influx of migrants which significantly increased the settlement's population. In 1954, the village was given the status of an urban-type settlement (Georgian: daba). See also Adjara References
Ochjamuri

Ochjamuri (en georgiano: ოჩხამური) es un asentamiento urbano de Georgia ubicado en el noroeste de la República Autónoma de Ayaria, siendo parte del municipio de Kobuleti. Geografía Ochjamuri se encuentra a orillas del río Ochjamuri, a 10 kilómetros de Kobuleti. Historia La campaña de colectivización soviética de las décadas de 1920 y 1930 convirtió a este pueblo en parte de un área agrícola subtropical más grande. Una koljós de té creado en Ochjamuri provocó una afluencia de inmigrantes que aumentó significativamente la población del asentamiento.​ En 1954, el pueblo recibió el estatus de asentamiento de tipo urbano (daba).​ Demografía La evolución demográfica de Ochjamuri entre 1959 y 2014 fue la siguiente:Según el último censo del año 2014, el pueblo tenía una población de aproximadamente 5355 habitantes, mayoritariamente georgianos. Infraestructura Educación Hay una escuela pública en el municipio. Transporte Ochjamuri cuenta con el servicio de la línea ferroviaria Batumi-Samtredia. Referencias
Otsjchamoeri (plaats)

Otsjchamoeri (Georgisch: ოჩხამური) is een plaats in het zuidwesten van Georgië, gelegen in de gemeente Koboeleti van de autonome republiek Adzjarië, met ruim 3.100 inwoners (2025). Ze heeft de status van een 'daba'. De nederzetting is gesitueerd in de Koboeleti-vlakte, tussen de rivieren Otsjchamoeri en Sjavigele, op ongeveer vijf kilometer ten noordoosten van de stad Koboeleti. Tussen Otsjchamoeri en Koboeleti liggen twee beschermde natuurreservaten die onderdeel zijn van de Colchis Regenwouden en Wetlands, een UNESCO Werelderfgoed. Geschiedenis De naam Otsjchamoeri heeft een Mingreelse oorsprong, en is samengesteld uit de woorden "Otsjcha" en "Moeria". Volgens een legende liep een Mingreel langs deze plek en sprak hij in verbazing over de overvloed aan vis in het riviertje deze twee worden. "Otschi" betekent "vis" in het Mingreels terwijl "moeria" naar een modderige kuil of poel verwijst. Twistgebied Het gebied tussen Otsjchamoeri en de Tsjoloki-rivier was in april 1918 het strijdtoneel tussen het Ottomaanse Rijk en de Nationale Raad van Georgië die een maand later de Democratische Republiek Georgië zou uitroepen. De kleine Georgische troepenmacht van 400 soldaten waren in staat om te voorkomen dat de circa 7000 Ottomaanse strijdkrachten verder naar het noorden konden trekken. In nasleep van de Vrede van Brest-Litovsk, dat het Russische einde in de Eerste Wereldoorlog betekende, besloten de Ottomanen om Adzjarië dat hen toeviel gewapenderhand te bezetten. De de facto onafhankelijke Transkaukasische Democratische Federatieve Republiek controleerde het gebied feitelijk en wilde dit niet overdragen. De Nationale Raad van Georgië zocht een diplomatieke oplossing via de Vredesconferentie van Trabzon, maar de Ottomanen wachtten dit niet af. In de Sovjet-Unie Met de Sovjet-collectivisatiecampagne in de jaren 1920 en 1930 kwam in Otsjchamoeri een grote thee-kolchoz (collectieve boerderij). Hierdoor werd het dorp onderdeel van een groter subtropisch landbouwgebied in Adzjarië. Dit bracht een toestroom van migranten op gang en de omvang van de bevolking nam sterk toe. In 1954 werd Otsjchamoeri gepromoveerd naar een 'nederzetting met stedelijk karakter' (დაბა, daba). Demografie Begin 2025 had Otsjchamoeri 3.159 inwoners, een afname van ruim 40 procent ten opzichte van de volkstelling van 2014. Otsjchamoeri kende volgens deze volkstelling een grote meerderheid Adzjaarse Georgiërs (96%) en kleine gemeenschappen van 100 Armeniërs (1,9%) en Russen (1,9%). Vervoer De Georgische internationale hoofdweg S2 (E70) loopt langs Otsjchamoeri. Dit gedeelte van de S2 wordt ook wel Koboeleti Bypass genoemd en is een belangrijke verkeersader naar en van Batoemi en Turkije. De Tbilisi - Samtredia - Batoemi spoorlijn heeft een station in Otsjchamoeri. Zie ook (ka) Slag bij Tsjoloki Referenties
Очхамури

Очхамури (груз. ოჩხამური) — посёлок городского типа (даба) в Кобулетском муниципалитете Аджарии, Грузия. В посёлке расположена одноимённая железнодорожная станция (на линии Натанеби — Батуми). История Статус посёлка городского типа с 1954 года. В советское время в Очхамури действовали тунговый завод, чаеводческий совхоз «Очамхури» и чайная фабрика. Совхоз «Очамхури» неоднократно занимал передовые позиции в чаеводстве среди сельскохозяйственных предприятий Кобулетского района, участвовал во Всесоюзной выставке ВСХВ. В совхозе трудились Герои Социалистического Труда директор Иван Самсонович Путуридзе, старший агроном Шалва Сардионович Грдзелидзе, заведующий отделением Александр Дмитриевич Имнаишвили, рабочие Зоя Васильевна Зоркина и Елена Савельевна Плахотникова. Население Примечания
Очхамурі

Очхаму́рі (груз. ოჩხამური) — селище міського типу (даба) в муніципалітеті Кобулеті, Аджарія, Грузія. Розташоване в північній рівнинній частині Аджарії біля річки Очхамурі. Примітки Посилання
Ozurgeti History Museum

The Ozurgeti History Museum is a historical-ethnographic museum located in Ozurgeti. It is the biggest museum in the Guria region. History The museum was founded on 1 April 1936. Its first director was Nicholas Samsonia. In the years 1974-91 museum was situated in Gurieli Palace building (today bishop residency). Exhibition The museum hosts collections from Neolithic Age, unique examples of Early, Middle and Late Bronze Age Colkhian culture, burial ground stocks from Iron Age, ancient silver and golden items, numismatic (golden coin of Alexander the Great, Colkhian silver coins, Turkish coins, unique European silver coins), ethnographic (19th century working and living objects, fine art), archival books of historical value. Nowadays museum collections consists of more than 6000 exhibits, dated from the 9th millennium BC until today, including Napoleon Bonaparte`s rapier. Museum is open daily 10:00-18:00. Entry is free. Structure In 2007 museum was established by the local self-government as the non-commercial legal entity. Currently it has three branches - Ethnographic Museum in Dvabzu, Memorial Museum in Gurianta and Ekvtime Takaishvili Archaeological Museum in Likhauri. External links Ozurgeti History Museum at Georgianmuseums.ge
Озургетский исторический музей

Озургетский исторический музей — музей исторического профиля в городе Озургети, Грузия. О музее Образован в 1936 году в городе Махарадзе на базе Красногвардейского партизанского общества как Махарадзевский краеведческий музей. Изначально размещался в небольшом помещении в здании Горсовета. Основу собрания музея составило оружие, принадлежавшее обществу: кремневое ружье, пистолеты, кинжалы, мечи всего 200 музейных предметов. В 1974 году музей был перемещён в здание бывшего дворца генерала-майора русской армии, участника Крымской и Русско-турецкой войн Дмитрия Гуриели, где была развёрнута большая экспозиция. К началу 1980-х годов собрание музея состояло из более чем 10 тысяч предметов, среди которых выделялись коллекции археологии, предметов быта и этнографии, нумизматика (золотая монета А. Македонского, серебряные монеты — колхидские тетри VI в. до н. э.), рукописи, вещевые, фото- и документальные материалы по истории края. Экспозиция размещалась на площади 1016 м² и состояла из 13 залов: первобытное общество, образование классового общества, край в период Средних веков, край в XVI—XIX веках, антифеодальные выступления 1820—1849 гг., Крымская война 1853—1856 гг., 1905 год в Гурии, край в советский период. По состоянию на начало 1980-х годов, музей имел филиал — Дом-музей Героя Советского Союза К. Н. Леселидзе (в селе Хварбети). С апреля 1991 года музей располагается в здании, построенном в 1978-81 годах специально для Музея боевой славы 18-й армии (в 1991 году тот был закрыт). С 2001 года носит современное название. Имеет ряд филиалов: филиал в селе Гурианта, Этнографический музей в селе Двабзу, музей Эквтиме Такаишвили в Лихаури. Примечания
Katedrála v Poti

Katedrála v Poti (gruzínsky ფოთის საკათედრო ტაძარი) je dominantní ortodoxní chrám, který se nachází v samotném středu města Poti v Gruzii na centrálním Rustaveliho náměstí, obklopen parkem. Historie V červnu 1895 schválil výstavbu nového kostela pro gruzínské město ruský vojenský guvernér. Byla ustavena komise chrámu, v jejímž čele zasedl tehdejší starosta města Poti Niko Nikoladze. Původní projekt navazující na tradiční gruzínské kostely ruské úřady zamítly.[zdroj?] Chrám byl vystavěn v letech 1906 až 1907. Stavba byla slavnostně zahájena v den Povýšení svatého kříže. Sám Nikoladze se věnoval přípravám stavby velmi intenzivně. Schválil výběr lokality pro chrám: zvolil místo ve středu nově budovaného Poti tak, aby byl kostel vidět ze všech stran. Při návrhu kostela sloužil jako inspirace chrám Boží moudrosti v Konstantinopoli (Istanbulu). Architekty stavby byli Alexandr Zelenko a Robert Marfeld. Kapacita chrámu byla dimenzována na 2 tisíce osob. Interiér byl navržen po vzoru středověkých kostelů v okolí města Trabzonu v severním Turecku. V kostele se nacházejí celkem tři ikonostasy. Ikony v severním ikonostasu byly vytvořeny v řecko-byzantském stylu, v jižním v gruzínsko-byzantském a v centrálním v rusko-byzantském stylu. Vytvořil je ruský akademický malíř Viktor Dumiraško. Pro výstavbu byl tehdy novátorsky použit železobeton. Vzhledem k nestabilnímu podloží se klasické zdivo ukázalo být nepříliš vhodné. Beton byl použit pro celou stavbu včetně kupolí. V roce 1907 byl při dokončení stavby na vrchol posazen monumentální kříž. V roce 1932 rozhodla komunistická vláda o přestavbě chrámu na divadlo. Zvony byly odvezeny, roztaveny a využity pro průmyslovou výrobu. Během 20. století byla stavba několikrát necitlivě rekonstruována. Po rozpadu SSSR vypukl spor o vlastnictví stavby mezi městským divadlem a gruzínskou ortodoxní církví; nakonec město Poti rozhodlo o předání katedrály církvi. Pro potřeby divadelního souboru byla nedaleko vystavěna nová moderní budova. V roce 2005 byl kostel vrácen svému původnímu účelu a navrácen gruzínské ortodoxní církvi. Pro potřeby renovace chrámu věnoval tehdejší gruzínský prezident Michail Saakašvili celkem 700 000 lari. Obnova chrámu byla financována zejména z prostředků získaných ze státního rozpočtu a od dobrovolných dárců. Celkově gruzínský stát poskytl okolo 8 milionů lari. Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Poti Cathedral na anglické Wikipedii a ფოთის საკათედრო ტაძარი na gruzínské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála v Poti na Wikimedia Commons
Poti Cathedral

Poti Cathedral (Georgian: ფოთის საკათედრო ტაძარი), or Poti Soboro Cathedral, is a Georgian Orthodox church in downtown Poti, Georgia. History The cathedral is an imitation of Hagia Sophia in Istanbul, and it was built in 1906–07 with the great contribution of Niko Nikoladze, the mayor of Poti. Notably, Niko Nikoladze chose the location of the cathedral in the center of the town to make it viewable from every side of Poti. Alexander Zelenko and Robert Marfeld were the architects of this Neo-Byzantine cathedral and the capacity of the church is 2,000 people. The ornaments and decorations are modeled after the medieval Christian cathedrals in the Trabzon mountains. The Poti Cathedral has three iconostases and among the main decoration of the iconostasis are the icons of St. Nino, St. Andrew the First Called, and the St. David the Builder. This is one of the earliest examples of reinforced concrete applied to a church. The Hennebique system was employed following a project made by the office's engineers in Paris. Several projects were made, but because of the bad soil, a traditional solution in masonry was not adequate. So, the reinforced concrete was used for the foundations and the entire structure, domes comprised. In 1923, after the Red Army invasion of Georgia, the Communist government turned it into a theater and the bells were donated to the industrialization foundation. In 2005, the cathedral was restored to the Georgian Orthodox Church. Gallery See also List of largest Eastern Orthodox church buildings References External links (in Georgian) Poti Cathedral. Official site of the City of Poti. Retrieved on August 12, 2007.
Catedral de Poti

La catedral de Poti (en georgiano: ფოთის საკათედრო ტაძარი) es una catedral ortodoxa georgiana ubicada en Poti. La catedral es una imitación de la de Santa Sofía de Estambul, y fue construida en 1906-1907 con la gran contribución de Niko Nikoladze, el alcalde de Poti. Nikoladze eligió la situación de la catedral en el centro de la ciudad para que pudiese ser visible en cada parte de Poti. A. Zelenko y M. Marfeld fueron los arquitectos de la catedral, de estilo neobizantino, y la capacidad es de 2000 personas. Los ornamentos y decoraciones fueron tomados de las catedrales medievales de las montañas de Trebisonda. La catedral de Poti tiene tres iconostasios y lo más destacado de éstos son los iconos de Santa Nina, San Andrés y San David IV el Constructor. En 1923, tras la invasión de la República Democrática de Georgia por el Ejército Rojo, el gobierno comunista convirtió la catedral en un teatro y las campanas fueron destinadas a la industrialización. En 2005, el edificio fue devuelto a la Iglesia ortodoxa georgiana. En diciembre de 2011, el presidente de Georgia Mijeíl Saakashvili otorgó 700 000 laris para el proyecto de reconstrucción de la catedral.​ Referencias Enlaces externos Poti Cathedral. Sitio oficial de la ciudad de Poti.
Cattedrale di Poti

La cattedrale di Santa Maria (in georgiano ფოთის საკათედრო ტაძარი?), chiamata anche Soboro, è una cattedrale ortodossa di Poti, in Georgia. Storia e descrizione I lavori di costruzione della cattedrale furono avviati il 14 settembre 1906, nel giorno della festività dell'Esaltazione della Santa Croce, con la benedizione del vescovo di Guria e Samegrelo Giorgi Aladashvili. La cattedrale fu completata nel 1907. Rappresenta un'imitazione della basilica di Santa Sofia a Istanbul e può contenere fino a 2.000 persone. Un grande contributo alla sua costruzione fu dato dall'allora sindaco di Poti, Niko Nikoladze. Egli stesso scelse il punto in cui l'edificio sarebbe dovuto sorgere, individuando nell'area centrale della città la posizione ideale che avrebbe reso visibile la cattedrale da ogni zona di Poti. I progettisti della cattedrale, tipico esempio di architettura neobizantina, furono Zelenko e Marfeld. I bassorilievi e le decorazioni del tempio furono realizzati ricalcando lo stile di quelli delle chiese e dei monasteri medievali della Georgia e delle zone montane di Trebisonda. Le tre iconostasi della cattedrale vennero dipinte da Viktor Dumirashko, un pittore dell'Accademia Russa di Belle Arti. Tra le icone spiccano quelle dedicate a Santa Nino, a Sant'Andrea apostolo ed al re e santo Davide IV di Georgia. Nel 1923, dopo l'invasione sovietica della Georgia, la cattedrale fu chiusa al culto e successivamente trasformata in teatro. Nel 1930 le campane furono rimosse e destinate al fondo di industrializzazione. Nel 2005 l'edificio fu restituito alla Chiesa ortodossa georgiana. Nel dicembre 2011 il presidente della Georgia Mikheil Saak'ashvili ha assegnato 700 000 lari al progetto di ricostruzione della cattedrale. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Poti Collegamenti esterni (EN) Scheda della cattedrale di Poti su poti.ge, su poti.ge. URL consultato il 15 aprile 2012 (archiviato dall'url originale il 15 agosto 2012).
Потийский собор

Потийский собор (груз. ფოთის საკათედრო ტაძარი) — грузинская православная церковь в центре города Поти, Грузия. История Собор представляет собой имитацию собора Святой Софии в Стамбуле и был построен в 1906–07 годах при большом вкладе Нико Николадзе, главы Поти. Архитекторами этого неовизантийского собора были Александр Зеленко и Роберт Марфельд, вместимость церкви составляет 2000 человек. Орнаменты и украшения созданы по образцу средневековых христианских соборов в горах Трабзона. Потийский собор имел три иконостаса, среди главного украшения иконостаса – иконы св. Нино, св. Андрея Первозванного и Давида Строителя. Это один из самых ранних примеров применения железобетона в церквях. В 1923 году, после вторжения Красной Армии в Грузию, коммунистическое правительство превратило его в театр, а колокола были переданы в дар фонду индустриализации. В 2005 году собор был возвращен Грузинской Православной Церкви и отреставрирован при президенте Саакашвили.