NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
ТЕС Русайл

ТЕС Русайл – теплова електростанція на півночі Оману, у індустріальній зоні Русайл за два десятки кілометрів на захід від Маскату. У 1984-му на майданчику станції ввели в експлуатацію три встановлені на роботу у відкритому циклі газові турбіни потужністю по 80,6 МВт. За три роки їх доповнили ще трьома з показниками по 83,9 МВт, а в 1997-му та 2000-му змонтували по одній потужністю 95,9 МВт та 94,9 МВт відповідно. Всі турбіни відносились до типу General Electric Frame 9Е, проте вони могли постачатись різними компаніями, котрі здійснювали ліцензійне виробництво – John Brown, Alstom, BHEL. Як паливо станція використовує природний газ, постачений по трубопроводу Їбал – Маскат. Видача продукції відбувається по ЛЕП, розрахованій на роботу під напругою 132 кВ. Станцію спорудила державна енергетична компанія, проте в 2006-му її продали SMN Power Holding SAOG, серед учасників якого були французька GDF Suez та інвестиційний фонд з Абу-Дабі Mubadala Development Company. За умовами приватизації 35% акцій було виставлено для продажу на фондовому ринку. Примітки
ТЕС Сухар

ТЕС Сухар – теплова електростанція в Омані, розташована на північному заході країни у індустріальній зоні Сухар. Споруджена за технологією комбінованого парогазового циклу. У 2006-му на майданчику станції запустили в роботу три газові турбіни потужністю по 134 МВт. Наступного року їх доповнили трьома котлами-утилізаторами, котрі живлять парову турбіну потужністю 220 МВт. Частина пари з котлів-утилізаторів спрямовується на інтегрований зі станцією завод з опріснення води потужністю 150 тис м3 на добу (чотири лінії по 37,5 тис м3), котрий використовує технологію багатостадійного випаровування (Multi Stage Flash). Також це виробництво забирає для своїх потреб 31 МВт електричної потужності, що зменшує номінальний показник парогазового енергоблоку з 621 МВт до 590 МВт. Як паливо станція використовує природний газ, постачений по трубопроводу Сайх-Равл – Фахуд – Сухар. Проект реалізували через компанію Sohar Power Company SAOG. Наразі її учасниками є французька GDF SUEZ (35%), інвестиційний фонд зі штаб-квартирою у Дубаї MENA Infrastructure (20%), місцева SOGEX Oman та пенсійний фонд Міністерства оборони Оману (по 5%), а також приватні інвестори. Примітки
Kraftwerk Sohar Aluminium

Das Kraftwerk Sohar Aluminium (englisch Sohar Aluminium Power Plant) ist ein GuD-Kraftwerk im Gouvernement Schamal al-Batina, Oman, das am Golf von Oman im Hafen der Stadt Suhar gelegen ist. Daten Mit einer installierten Leistung von 1 GW ist Sohar Aluminium eines der leistungsstärksten Kraftwerke in Oman (Stand August 2017). Das Kraftwerk ist im Besitz der Sohar Aluminium Company LLC (Sohal) und wird auch von Sohal betrieben. Sohal ist ein Gemeinschaftsunternehmen von Oman Oil (40 %), Abu Dhabi Water and Electricity Authority (40 %) und Rio Tinto Alcan (20 %). Die Auftragsvergabe an Alstom erfolgte Ende 2005; das Kraftwerk wurde am 22. Mai 2009 an den Kunden übergeben. Der Auftragswert für das Kraftwerk lag bei 476 Mio. USD; die Gesamtkosten für das Aluminiumwerk beliefen sich auf 2,4 Mrd. USD. In der Aluminiumhütte werden jährlich 350.000 t Aluminium hergestellt. Von den 1 GW gehen ca. 650 MW an die Aluminiumhütte von Sohal; der Rest kann in das öffentliche Netz eingespeist werden. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk besteht aus sechs Blöcken. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Die Abwärme von jeweils zwei der Gasturbinen wird in Abhitzedampferzeugern genutzt und einer gemeinsamen Dampfturbine zugeführt. Der maximal erreichbare Wirkungsgrad liegt bei ca. 50 %. Sonstiges Die gewonnene elektrische Energie wird über ein Doppeldreiphasensystem (220 kV, 787 MW einfach) zum etwa 12 km entfernten Aluminiumwerk geleitet. Die ersten 2,5 km im Hafengelände sind als Erdkabel verlegt. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Oman Einzelnachweise
ТЕС Сухар (Sohar Aluminium)

ТЕС Сухар (Sohar Aluminium) – теплова електростанція на північному заході Оману, споруджена у індустріальній зоні Сухар в комплексі з алюмінієвим комбінатом. Споруджена за технологією комбінованого парогазового циклу. У 2008-му на майданчику станції ввели в експлуатацію два однакові парогазові блоки номінальною потужністю по 500 МВт. Кожен з них має дві газові турбіни потужністю по 165 МВт, які через котли-утилізатори живлять парову турбіну з показником 170 МВт (у екстрених випадках потужність останньої може доводитись до 218 МВт, що досягається за допомогою встановлених в котлах додаткових пальників). Як паливо станція використовує природний газ, постачений по трубопроводу Сайх-Равл – Фахуд – Сухар. Для охолодження використовується морська вода. Видача продукції відбувається по ЛЕП, розрахованій на роботу під напругою 220 кВ. при цьому дві третини електроенергії споживає належний тому ж власнику алюмінієвий комбінат. Проект реалізували через компанію Sohar Aluminium, учасниками якої є Oman Oil Company та Abu Dhabi National Energy Company (по 40%), а також один з лідерів світової алюмінієвої галузі Rio Tinto Alcan. Примітки
Flughafen Medina

Der Flughafen Medina (auch Internationaler Flughafen Prinz Mohammad bin Abd-al-Aziz, englisch Prince Mohammad bin Abdulaziz International Airport, arabisch مطار الأمير محمد بن عبد العزيز الدولي, IATA-Code: MED, ICAO-Code: OEMA) ist der internationale Verkehrsflughafen der saudischen Stadt Medina und ein wichtiger Verkehrsknotenpunkt für Pilger in der zweitheiligsten Stadt des Islam. Geschichte Der damalige Flughafen bekam ab 2007 internationale Bedeutung, sodass die ersten Ziele außerhalb der Region und Saudi-Arabiens stattfanden. Der Flughafenneubau wurde zuerst am 12. April 2015, 11:00 Uhr, durch eine Landung des Saudi-Arabian-Airlines-Flugs SV1435 getestet. Am 2. Juli 2015 wurde der Flughafen durch König Salman ibn Abd al-Aziz eingeweiht und auf den Namen des ehemaligen Kronprinzen Mohammed bin Abdulaziz Al Saud getauft. Fluggesellschaften und Ziele Der Flughafen wird von keiner europäischen Fluggesellschaft, sondern nahezu nur von Fluggesellschaften aus Ländern mit muslimischer Bevölkerungsmehrheit angeflogen. Das hängt auch mit dem Zutrittsverbot für Nichtmuslime in der heiligen Stadt Medina zusammen. Viele Flüge werden nur während der Hadsch-Zeit durchgeführt, wo mehrere Fluggesellschaften aus vielen Ländern Pilger in die Stadt bringen. Neben nationalen Zielen in Saudi-Arabien, die hauptsächlich von Saudi Arabian Airlines oder Flynas durchgeführt werden, werden auch viele Ziele auf der arabischen Halbinsel und im übrigen arabischen Raum (z. B. Nordafrika) durchgeführt. Des Weiteren bestehen auch Verbindungen in andere mehrheitlich muslimische Länder. Internationale Kurz- und Mittelstreckenflüge werden vor allem durch Fluggesellschaften aus den jeweiligen Ländern oder von Saudi Arabian Airlines durchgeführt. Langstreckenverbindungen bestehen nach Europa durch Saudi Arabian Airlines (z. B. Frankfurt) und in entfernte mehrheitlich muslimische Länder wie Malaysia und Indonesien, die unter anderem von Saudi Arabian Airlines und Garuda bedient werden. Entwicklung Siehe auch Liste der Flughäfen in Saudi-Arabien Weblinks Einzelnachweise
Aeropuerto Príncipe Mohammad Bin Abdulaziz

El Aeropuerto Internacional Príncipe Mohammad Bin Abdulaziz o Aeropuerto Príncipe Mohammad (IATA: MED, OACI: OEMA) es un aeropuerto regional al oeste de la ciudad saudí de Medina. Inaugurado en 1974, atiende principalmente vuelos de cabotaje, aunque cuenta con unos pocos vuelos internacionales regulares a destinos regionales como El Cairo, Damasco, y Estambul. También atiende vuelos chárter internacionales durante el Hajj. Es el cuarto aeropuerto más grande de Arabia Saudita, atendió a 1.592.000 pasajeros en 2004, incluyendo 378.715 pasajeros Hajj. Tiene una media de 20-25 vuelos al día, aunque este número se triplica durante el Hajj y las vacaciones escolares. Al igual que otros aeropuertos regionales de Arabia Saudita, tiene unos equipamientos muy modestos, con una terminal de una sola planta y un pequeño aparcamiento. Tiene dos pistas: una pista principal y una pista cruzada para las operaciones con vientos cruzados. Existen planes para mejorar el aeropuerto y adecuarlo a las especificaciones internacionales para poder optar a los tres millones de pasajeros al año. Aerolíneas y destinos Incidentes El 16 de marzo de 2001, el aeropuerto fue testigo de un sangriento final de un secuestro de un Tupolev 154 ruso de Vnukovo Airlines procedente de Estambul y con destino a Moscú transportando a 162 pasajeros. Los secuestradores, aparentemente Separatistas Chechenos, aterrizaron en el aeropuerto y exigieron combustible adicional para volar a Afganistán. Tras 18 horas de negociaciones fracasadas, las fuerzas de seguridad saudíes tomaron el avión por la fuerza y acabaron con el secuestro. Hubo tres muertos incluyendo un secuestrador, un pasajero turca y un tripulante de cabina de pasajeros ruso.​ Véase también Transportes de Arabia Saudita Referencias Enlaces externos Dirección General de Aviación Civil
Aéroport international Prince Mohammad Bin Abdulaziz

L’aéroport international Prince Mohammad Bin Abdulaziz (en anglais Prince Mohammad Bin Abdulaziz Airport en arabe مطار الأمير محمد بن عبد العزيز الدولي) (code IATA : MED • code OACI : OEMA) est un aéroport saoudien situé au nord-est de Médine. Inauguré en 1974, c'est le quatrième aéroport saoudien par le nombre de ses passagers qui a atteint 1 592 000 personnes en 2004 dont 378 715 pèlerins venus faire le Hajj. Le nombre de vols journaliers qui oscillent autour de 25-30, triple chaque année pendant la période du pèlerinage et durant les vacances scolaires. Situation L'aéroport se trouve à douzaine de kilomètres au nord-est du centre-ville de Médine et de Masjid al-Nabawi (« la mosquée du Prophète »). Services aux passagers Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Incident et accident Le 5 janvier 2014, un Boeing 767-300, a dû faire un atterrissage d'urgence en raison d'une panne au niveau du train d'atterrissage. Avec 299 passagers à bord, le vol SV2841, reliait la ville de Machhad en Iran avec La ville de Médine. Lors de l'évacuation des passagers par toboggans, 29 voyageurs ont été blessés et 11 transportés à l'hôpital. Royal Terminal Compagnies aériennes et destinations Édité le 17/06/2019 Références Portail de l’Arabie saoudite Portail de l’aéronautique
Muhammad bin Abdul-Aziz herceg nemzetközi repülőtér

A Muhammad bin Abdul-Aziz herceg (arab nyelven: مطار الأمير محمد بن عبد العزيز الدولي) (IATA: MED, ICAO: OEMA) Szaúd-Arábia negyedik legnagyobb és legforgalmasabb nemzetközi repülőtere, mely Medina közelében található. Éves utasforgalma 6 340 684 (2022) fő. Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Légitársaságok és célállomások 2023-ban a Muhammad bin Abdul-Aziz herceg nemzetközi repülőtérről az alábbi járatok indulnak: Futópályák A repülőtér futópályái: 17/35 (4335 m, 60 m, aszfalt) 18/35 (3050 m, 45 m, aszfalt) Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (több nyelv) Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től
Aeroporto Internazionale di Medina-Principe Muhammad bin Abd al-Aziz

L'Aeroporto Internazionale di Medina-Principe Muhammad bin Abd al-Aziz (in arabo مطار الأمير محمد بن عبد العزيز الدولي‎?) (ICAO: OEMA - IATA: MED), ufficialmente noto con il nome commerciale di Prince Mohammad Bin Abdulaziz International Airport, è un aeroporto situato a 13 km dalla città di Medina, in Arabia Saudita. La struttura è intitolata a Muhammad bin Abd al-Aziz Al Sa'ud (1910-1988), Principe della Corona dell'Arabia Saudita. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aeroporto Internazionale di Medina-Principe Muhammad bin Abd al-Aziz Collegamenti esterni (MUL) Sito ufficiale, su tibahairports.com. Madinah Airport (canale), su YouTube.
Port lotniczy Medyna

Port lotniczy Medyna (IATA: MED, ICAO: OEMA) – międzynarodowy port lotniczy położony w Medynie, w Arabii Saudyjskiej. Port lotniczy został nazwany imieniem Muhammada ibn Abd al-Aziza Al Su’uda, który był następnym w kolejce tronu i zrzekł się praw do korony na rzecz Fajsala i który był gubernatorem Medyny od 1924 roku do 1965 roku. Linie lotnicze i połączenia Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o lotnisku – stan na październik 2006
Aeroporto Internacional Príncipe Mohammad Bin Abdulaziz

O Aeroporto Internacional Príncipe Mohammad Bin Abdulaziz ou Aeroporto Príncipe Mohammad (IATA: MED, ICAO: OEMA) é um aeroporto regional ao oeste da cidade saudita de Medina. Inaugurado em 1972, atende principalmente voos domésticos, ainda conta com uns poucos voos internacionais regulares a destinos regionais como Cairo, Damasco, e Istambul. Também atende voos charter internacionais durante o Haje. É o quarto maior aeroporto da Arábia Saudita, atendeu mais de 5 milhões de passageiros em 2013. Referências Ligações externas «Página oficial» (em inglês)
Aeroportul Internațional Prince Mohammad Bin Abdulaziz

Aeroportul Internațional Prince Mohammad Bin Abdulaziz (în arabă مطار الأمير محمد بن عبد العزيز الدولي) (IATA: MED, ICAO: OEMA) este un aeroport din Provincia Medina, Arabia Saudită ce deservește zona Medina. Aeroportul a fost tranzitat în 2025 de 11.891.855 de pasageri. A fost deschis în 1974 și numit după Muhammad bin Abdulaziz Al Saud⁠(d). Situat la o altitudine de 656 m, aeroportul dispune de 2 piste. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de 2 piste. Pista 17/35 are suprafața de asfalt și dimensiunile 4.335 m × 60 m. Pista 18/35 are suprafața de asfalt și dimensiunile 3.050 m × 45 m. Terminale Note Vezi și
Медина (аеропорт)

Міжнародний аеропорт імені принца Мухаммед ібн Абдул-Азіз Аль Сауд або аеропорт Медини (араб. مطار الأمير محمد بن عبد العزيز الدولي, (IATA: MED, ICAO: OEMA)) - аеропорт у Медині, Саудівська Аравія. Відкрито в 1950 році, Аеропорт працює як з внутрішніми так і з міжнародними рейсами, а також здійснює чартерні міжнародні рейси під час хаджу та умри. Це четвертий за пасажирообігом аеропорт Саудівської Аравії. Аеропорт є хабом для: Saudia Авіалінії та напрямки, січень 2021 Статистика Примітки
International Hospital of Bahrain

The International Hospital of Bahrain (Abbreviation: IHB; Arabic: مستشفى البحرين الدولي ) was a private hospital in the Kingdom of Bahrain. Established in 1978 and located in Jidhafs, off the Budaiya highway, it was the second private medical center in the country after the American Mission Hospital. In 2014, a dispute emerged over unpaid wages to nurses and doctors after the hospital had an 80% decrease in patient visits. In 2017, an investigation into the hospital's financial records revealed "serious financial irregularities". In 2018, the National Health Regulatory Authority of Bahrain ordered the suspension of the hospital's services over "maintenance" issues highlighted in an inspection report. As of 2019, the pay dispute was not resolved despite court rulings in the staff's favour; dozens of nurses and doctors have since resigned from the hospital. Since its closure, the hospital's premises have been regularly burgled. History The IHB started in the seventies in a small flat in the Salmaniya Highway. It was the first private clinic of Faysal Saeed Zeerah, Bahrain's first UK-qualified Bahraini Surgeon. Zeerah, along with Dr. Ali Fakhro, the first Minister of Health, was also instrumental in designing and building Salmaniya Medical Complex. Zeerah, however, foresaw the importance of private medicine and he strongly believed in starting it. Thus, he decided to branch out and build the first private hospital in the Kingdom. The International Hospital of Bahrain WLL was then formed in October 1978, as a modest clinic with very few beds and with Mr. Zeerah as its only doctor. Dr. Reginald Hutchings later on joined as Obstetrician and Gynaecologist. Gradually the services offered expanded: Physiotherapy, a small Laboratory and later on Radiology were added. Gallery References External links "Official Website" "Slicing Through the Clutter" "Bahrain e-Content Award 2009 winner in the eHealth Category"
Hospital Internacional de Baréin

El Hospital Internacional de Baréin​ (en árabe: مستشفى البحرين الدولي) es uno de los principales hospitales en el Reino de Baréin y el primer centro médico privado en el país. Se encuentra en Jidhafs, una ciudad del norte de Baréin. El Hospital Internacional de Baréin inició el programa de profesores visitantes para mejorar la prestación de atención de salud accesibles a la comunidad sin tener la necesidad de viajar al extranjero. También organizan conferencias científicas en las que se invita a distinguidos oradores en sus respectivos campos médicos para discutir las últimas tendencias en la medicina. Véase también Hospital Hospital internacional de San Lucas Referencias
Dafár

Dafár (arabsky ظفار‎ ) je jedním z jedenácti guvernorátů Sultanátu Omán, umístěný v jeho jižní části. Správním střediskem je město Salála. Na severu a severozápadě sousedí Dafár se Saúdskou Arábií, na východě s ománským regionem Al-Wustá, na západě s Jemenem a na jihu hraničí s Arabským mořem, potažmo Indickým oceánem. Guvernorát se rozkládá na ploše 99 100 km². Administrativní členění Administrativně se guvernorát člení do 10 provincií, tzv. vilájetů, kterými jsou: al-Mazuna, Mirbát, Mukšín, Rachjút, Sadá, Salála, Šalím a ostrovy Halaníjat, Takka, Thumrajt a Zalkut. Historie Oblast Dafáru byla od starověku známa jako hlavní světový producent kadidla. V současné době se zde kadidlo pěstuje jen výjimečně, největším světovým producentem je nyní Somálsko. Počátkem šedesátých let v oblasti propuklo Dafárské povstání, které začalo jako vzpoura místních kmenů proti centrální vládě a za podpory Jižního Jemenu postupně přerostlo ve snahu nastolit v Ománu komunistický režim. Potlačeno bylo díky britským a íránským jednotkám koncem roku 1975. Geografie a klimatické podmínky Povrch Dafáru je rozmanitý – na jihu je to pobřeží a pás hor, v centrální části kamenitá poušť přerušovaná koryty mnoha vádí a na severu mohutné duny písečné pouště Rub al-Chálí. Součástí guvernorátu jsou i ostrovy Kurjá-Murjá. Mezi geografické zajímavosti patří oblast, která se nachází severně a západně od hlavního města Salály, podél pobřeží Arabského moře. Pobřeží a okolní hory jsou společně s malou přilehlou částí sousedního Jemenu jediným místem Arabského poloostrova, kam zasahují jihozápadní monzuny. Mezi červencem a zářím jsou monzuny zdrojem srážek, jež zavlažují celou oblast a dávají jí, pro Arábii netypickou, zelenou barvu vegetace. Během tohoto období, které je zde nazýváno jako charíf, spadne v Salále asi 55 mm a v okolních horách více než 200 mm srážek . Relativní vlhkost vzduchu stoupá v celé oblasti z 50 na 85 %. Odkazy Reference Související články Administrativní dělení Ománu Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dafár na Wikimedia Commons (anglicky) Článek na ománském ministerstvu
Gobernación de Dhofar

La gobernación de Dhofar o Zufar (en árabe: ظفار Ẓufār) –en enciclopedias españolas de fines de siglo XIX e inicios del siglo XX el nombre de la región aparece transcripto también como Zafar–​ se encuentra al suroeste de Omán y al noreste de Yemen. A fines de siglo XIX e inicios de siglo XX su población se consideraba por parte de los antropólogos europeos algo diferenciada de la arábiga ya que se la incluía en la etnia Mahra que llegó a dominar el sultanato de Qishn y Socotora.​ Históricamente ha sido la fuente principal del incienso en el mundo; sin embargo, este incienso hoy (2015) es usado localmente; Somalia es desde la segunda mitad de siglo XX el principal exportador. Su capital histórica es la ciudad puerto de Mirbat aunque desde los 1970 la mayor ciudad y capital administrativa del gobierno omaní en la región es la también ciudad puerto de Salalah. El llano de Salalah fue una vez un área cultivada con un sofisticado sistema de irrigación. Durante la Primera Guerra Mundial fue suficientemente fértil para producir comida y granos para suplir una gran parte de las necesidades del ejército británico que peleaba en Mesopotamia. Es la única parte del sur de Arabia directamente expuesta a los monzones del sudeste desde mediados de agosto hasta finales de septiembre o mediados de octubre; es conocido como el jarif. En consecuencia, hace un buen clima durante la temporada de monzones y un poco después hasta que la vegetación pierde su verdor. El clima húmedo que tiene temporalmente contrasta con los cercanos desiertos de Yemen y el resto de Omán. Las Fuerzas Armadas del Sultán de Omán (SAF) realizaron entre 1965 y 1975 una campaña de contrainsurgencia contra los guerrilleros del Frente Nacional Democrático para la Liberación de Omán y el golfo Pérsico, que estaba apoyado por Yemen del Sur y que se convirtió en el Frente Popular para la Liberación de Omán, que intentaba deponer al sultán y dominar el estrecho de Ormuz, y así controlar el flujo de petróleo que iba desde el golfo Pérsico hacia Occidente. Las fuerzas del sultán, ayudadas por el Reino Unido, Irán, Jordania y la India, prevalecieron y salieron vencedoras de la campaña, que finalizó en diciembre de 1975 con la rendición de las fuerzas del frente. La gobernación de Dhofar está formada por diez vilayatos: Salalah, Taqa, Mirbat, Thumrait, Sadah, Rakhyut, Dhalkut, Muqshin, Shlaim y las Islas Hallaniyat. Véase también Mirra Referencias
Zofár kormányzóság

Zofár kormányzóság (arabul محافظة ظُفار [Muḥāfaẓat Ẓufār]) az Omán kilenc tartománya közé tartozó négy kormányzóság egyike az ország délnyugati részén. Északról Szaúd-Arábia, keleten a Középső régió, délen az Arab-tenger, nyugaton pedig Jemen határolja. Székhelye Szalála városa. Területe 99 300 km², lakossága a 2010-es népszámlálás adatai szerint 249 729 fő, az összlakosság 9%-a. Közigazgatási beosztása Zofár kormányzóság tíz körzetre (vilája) oszlik. Ezek: Dalkút, Mazjúna, Mirbát, Muksin, Rahjút, Salím és a Hallánijját-szigetek Szadah, Szalála, Szumrajt, Táka. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Liste der Regionen und Distrikte in Oman című német Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek
Governatorato del Dhofar

Il governatorato del Dhofar - ma più correttamente Ẓufār - (in arabo ظفار‎?) è situato nel sud dell'Oman, al confine con lo Yemen. La superficie totale è di 99.300 km², la popolazione raggiunge i 416.458 abitanti, secondo il censimento del 2020. La capitale della regione è Salalah. Storia Tra il 1963 e il 1976 il governatorato fu teatro della guerra del Dhofar, che vide contrapposti il sultanato dell'Oman, sostenuto da britannici e iraniani, e milizie secessioniste di ispirazione comunista. Popolazione e società Sebbene negli ultimi decenni vi si siano insediate molte persone di lingua araba (predominante nel resto dell'Oman), specialmente nelle maggiori città, la regione del Dhofar è tradizionalmente la patria di popolazioni parlanti lingue sudarabiche del gruppo semitico. Fra di esse la maggiore è la lingua shehri, parlata dalle tribù delle montagne Qara, Shahra, Barahama, Beit al-Shaik e Bathira, e comunemente nota pure come "Jabbali", ossia "lingua delle montagne": è affine alla lingua mehri dello Yemen. Economia Storicamente il Dhofar è stato la principale fonte di franchincenso nel mondo, sebbene oggi il maggior esportatore mondiale sia la Somalia. Letteratura Lo scrittore egiziano Sonallah Ibrahim ha scritto un romanzo, Warda (trad. it. Patrizia Zanelli, Ilisso), che parla di una giovane guerrigliera del Dhofar negli anni '60-'70. Città Salalah Saadha Sharbithat Taqah Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Dhofar Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Dhofar Collegamenti esterni Sito ufficiale, su dm.gov.om. (EN) Dhofar, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.