NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Burj Al Arab

Burj Al Arab (arabiska: برج العرب, "Arabernas torn") är ett lyxhotell i Dubai i Förenade arabemiraten som ingår i hotellkedjan Jumeirah och som när det öppnades 1999 var världens högsta friliggande hotell. Det klassificeras som "5 Star Deluxe" och har alltså 5 stjärnor, även om det enligt en marknadsföringskampanj påståtts vara världens enda 7-stjärniga hotell. Byggnaden är 321 meter hög och har 28 dubbelvåningar och totalt 60 våningar. Det är det näst högsta fritt liggande hotellet i världen efter Rose Tower som öppnade år 2007 men det finns andra hotell som är inrymda i högre byggnader. Byggandet påbörjades 1994 och hotellet invigdes 1 december 1999. Hotellet ligger på en konstgjord ö ansluten till fastlandet genom en bro och är byggt så att helheten skall föreställa ett segel på en dhow och där det intilliggande Jumeirah Beach Hotel skall föreställa en havsvåg. Högst upp i hotellet finns en restaurang som heter Al Muntaha, vilket betyder "det högsta" eller "den ultimata", och en helikopterplatta. Hotellet har inga vanliga rum, utan består av 202 sviter. Den minsta av dessa är 169 kvadratmeter och den största 780 kvadratmeter stor. Hotellet är ett av världens dyraste och en natt där kostar mellan 500 och 15 000 USD. År 2016 utvidgades hotellet med en andra ö knuten till hotellet, med sandstrand, restauranger och simbassänger. Projektet leddes av åboföretaget Admares (avknoppat av Almaco som bygger hyttsektioner och restaurangområden på passagerarfartyg). Ön med en vikt på 5 000 ton och en areal på en hektar byggdes vid varvet i Raumo, planerad av arkitektbyrån Sigge och med inredning av Kudos Design. Nästan alla underleverantörer var finländska. Ön skeppades till Dubai i åtta delar, för montering och komplettering med sand och palmer. Se även Skyskrapor i Dubai Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Burj Al Arab.﻿ Officiell webbplats
Dibba Airport

Dibba Airport (IATA: BYB) is an airport serving Dibba Al-Baya, a city in the Musandam Governorate of Oman. Dibba is a harbor city on the Gulf of Oman, and is divided between Oman and United Arab Emirates. The airport is 3 kilometres (2 mi) inland from the Gulf. There is mountainous terrain southwest through north, and distant hills southeast. Approach and departure may cross into Emirates airspace. See also Transport in Oman List of airports in Oman References External links OurAirports - Dibba Airport Archived 2019-01-30 at the Wayback Machine Accident history for Dibaa Airport at Aviation Safety Network
Jubail Church

Jubail Church (Classical Syriac: ܥܕܬܐ ܕܡܕܢܚܐ ܕܐܬܘܖ̈ܝܐ, romanized: ʿĒḏtā ḏ-Maḏnḥā ḏ-ʾĀṯūrāyē; Arabic: كنيسة الجبيل) is an ancient church building near Jubail, a city in the Eastern province on the Persian Gulf coast of Saudi Arabia. The date of the Jubail Church is contentious. Some sources place it in the fourth century, whereas others place it in the seventh. It contains a stucco, which suggests it is contemporary with similar Christian sites known from al-Qusur, Sir Bani Yas and Kharg. It contains two still visible crosses that have been carved into the wall on either side of the middle inner doorway leading from the nave towards the sanctuary. The church was discovered in 1986 and excavated by the Saudi Department of Antiquities in 1987. As of 2008, the results of the excavation had not been published, amid sensitivity about artifacts of non-Islamic origin. History The church originally belonged to the Church of the East (Nestorian Church), a branch of Eastern Christianity in West Asia. It was discovered in 1986 by picnickers, and excavated in 1987. As of 2009 the site was fenced, and tourists and archaeologists were not permitted to examine it. Faisal al-Zamil, who had previously visited the site, was not permitted to publish information about it in Saudi media. See also Christianity in pre-Islamic Arabia Christianity in Saudi Arabia List of the oldest churches in the world Notes Further reading Langfeldt, John (1994). "Recently discovered early Christian monuments in Northeastern Arabia". Arabian Archaeology and Epigraphy. 5 (1): 32–60. External links Ancient Churches in Saudi Arabia (Crossroads Arabia blog site) Fourth Century Assyrian Church in Saudi Arabia Assyrian International News Agency 2010 (with pictures)
Iglesia de Jubail

La Iglesia de Jubail​​ es el nombre que recibe un antiguo edificio religioso cristiano (del siglo cuarto) que pertenecía a la iglesia nestoriana cerca de la localidad de Jubail,​ al noroeste del reino asiático de Arabia Saudita,​ y que fue descubierto en ruinas​ en 1986. El gobierno Saudí lo esconde a la gente local e incluso los arqueólogos como el gobierno del Reino siguen una versión estricta de la ley islámica y se prohíben todas las formas no islámicas de religión. El edificio es notable pues las iglesias cristianas están oficialmente vetadas en Arabia Saudita y un número limitado de cristianos, en su mayoría occidentales, tienen permitido rezar en privado, siempre y cuando no haya símbolos cristianos abiertamente visibles. Véase también Primeros centros de la cristiandad Cristianismo en Arabia Saudita Referencias
Ruiny kościoła w Al-Dżubajl

Ruiny kościoła w Al-Dżubajl (ar. كنيسة الجبيل) – pozostałości kościoła chrześcijańskiego pochodzącego prawdopodobnie z V/VI wieku, odkryte na pustyni koło miasta Al-Dżubajl w Arabii Saudyjskiej. Odkryte przypadkowo w 1986 roku, zostały odkopane i ogrodzone na polecenia saudyjskich władz. Nie są udostępnione do zwiedzania, ponieważ oficjalnie wciąż trwają tam prace wykopaliskowe, ale można do nich dość łatwo dojechać i obejrzeć zza ogrodzenia. Wyniki badań prowadzonych przez saudyjskich archeologów nie zostały dotąd opublikowane, na Zachodzie kościół znany jest z opisów i zdjęć wykonanych przez pracowników Aramco. Ściany wykonane były z ubitej gliny, pokryte gipsowym tynkiem. Tworzyły prostokąt, którego wschodnia część podzielona była na trzy pomieszczenia (ok. 4-5 m² każde); główne pomieszczenie, prawdopodobnie nawa, z wejściami od zachodu i południa, miało do 20 m² powierzchni. Zachowane ściany pozwalają zorientować się w rozkładzie kościoła. Można odróżnić nawę, prezbiterium i zakrystię oraz małą kaplicę boczną. W ścianach znajdują się nisze, prawdopodobnie na rzeźby lub ikony. Półkolumny na ścianach, wraz istniejącymi nad nimi uchwytami sugerują, że wnętrze było ozdobione gobelinami. Na ścianach przy drzwiach były 4 kamienne krzyże, które zostały zabrane krótko po odkopaniu ruin. Krzyże miały ok. 30 cm wysokości. Przy północnej i południowej ścianie prezbiterium widoczne są po trzy okrągłe kolumny, będące prawdopodobnie podstawą łuku; baza łuku ozdobiona była reliefem w postaci wijącego się pędu winorośli, tworzącego pętle, w których umieszczono zgeometryzowane liście. W centralnej części prezbiterium zachowało się niewysokie (ok. 15 cm) podwyższenie o pow. ok. 1,5 m², które może być interpretowane jako bema. Kościół był orientowany. Budynek przypuszczalnie należał do Kościoła Asyryjskiego. Koło kościoła znajdują się mnisie cele, a w Al-Dżubajl odnaleziono też pochówki chrześcijańskie. J. Langefeldt, który miał okazję obejrzeć budowlę i opisał ją w 1994 roku, określił go jako typowy kościół klasztorny lub parafialny, prawdopodobnie służący stabilnej społeczności przez dłuższy czas (być może nawet kilka wieków) przed i po 630 roku Powstanie kościoła szacował na V-VI wiek (są też datowania na wiek IV). T. Insoll uznał interpretację Langefeldta za bardziej spójną z innymi znaleziskami archeologicznymi w regionie (jak możliwe pozostałości chrześcijańskich budowli w Abu Zabi, mające potencjalny związek ze znanymi ze źródeł pisanych znajdującymi się tam nestoriańskimi biskupstwami), niż oficjalne stanowisko saudyjskiego Wydziału Starożytności, który określił ruiny z Al-Dżubajl jako „pozostałości krótko użytkowanej kaplicy zbudowanej przez przejezdnych kupców, której wykorzystanie zakończyło się wraz z przybyciem na te tereny islamu w 634 roku”. Przypisy
Џубаилска црква

Џубаилска црква (сир. ܥܕܬܐ ܕܡܕܢܚܐ ܕܐܬܘܖ̈ܝܐ, арап. كنيسة الجبيل јесте остатак цркве у близини Џубаила, града у Источној провинцији Саудијске Арабије на обали Персијског залива. То је једна од најстаријих цркава на свијету. Садржа два још видљива крста која су уклесана у зид са обје стране средњих унуштрашњих врата која воде из наоса ка олтару. Црква је пронађена 1986, а ископавањ је водило Одјељење за антиквитете Судијске Арабије 1987. године. Од 2008. резултати ископавања нису објављени, због осјетљивости на артефакте неисламских религија. Датум Вријеме настанка Џубаилске цркве је споран. Неки извори је смијештају у 4. вијек, док други у 7. вијек. Садржи штукатуру, што сугерише да је савременик сличним познатим хришћанским локалитетима на острвима Фајлака, Сир-Бани-Јас и Харк. Историја Остатке цркве су 1986. открили излетници, а испони су 1987. године. Од 2009. локалитет је ограђен, а туристима и археолозима није дозвољен приступ. Фејсал ел Замил, који је раније посјетио локалитет, није смио да објави информације о томе у саудијским медијима. Галерија Види још Хришћанство у предисламској Арабији Хришћанство у Саудијској Арабији Референце Спољашње везе „Ancient Churches in Saudi Arabia”. xrdarabia.org. Crossroads Arabia. 12. 10. 2008. Архивирано из оригинала 3. 3. 2016. г. Приступљено 7. 10. 2024. „4th Century Assyrian Church in Saudi Arabia”. aina.org. Assyrian internation news agency. 28. 8. 2008.
Church of Our Lady of the Rosary (Doha)

The Catholic Church of Our Lady of the Rosary (Arabic: كنيسة سيدة المسبحة) is a Catholic church in Doha, Qatar. It is located, along with churches of other Christian denominations, at the Religious Complex in Abu Hamour. It is the first church built in the country since the Muslim conquests in the 7th century. The church was constructed at a cost of around $20 million on land donated by the Emir of Qatar, Hamad bin Khalifa Al Thani. Due to the laws in Islamic Qatar, the church displays no Christian symbols like crosses, bells, or a steeple on its exterior. The church was dedicated on 14 March 2008, by Cardinal Ivan Dias, prefect of the Congregation for the Evangelisation, in a ceremony attended by Qatari Deputy Prime Minister Abdullah Bin Hamad Al-Attiyah; Archbishop Mounged Al Hachem, the ambassador of the Holy See to the Gulf; Bishop Paul Hinder, Apostolic Vicariate of Arabia; Archbishop Giuseppe Andrea, former nuncio of the Holy See to the region; and several Qatari officials. The church is part of the Apostolic Vicariate of Northern Arabia and serves around 200,000 Catholics in Qatar, most of them migrant workers from the Philippines, India, South America, Africa, Lebanon and Europe. See also Catholic Church in Qatar Freedom of religion in Qatar References Further reading "Christians shed tears of joy". Gulf Times. 16 March 2008. Archived from the original on March 20, 2008. Fran Gillespie (15 March 2008). "Gulf a haven for Christian communities". Gulf Times. Archived from the original on March 20, 2008. Ramesh Mathew (15 March 2008). "Praise for Qatar as First Church Is Consecrated". Gulf Times. External links Official website (in English) Official Arabic website (in Arabic) Catholic Blog, Our Lady of the Rosary Parish Doha, Qatar
Église Notre-Dame-du-Rosaire de Doha

L'église Notre-Dame-du-Rosaire, située à Doha, au Qatar, est la première église catholique ouverte sur une terre musulmane wahhabite. Le lieu de culte a ouvert ses portes le vendredi 14 mars 2008. Le Qatar, où se pratique, comme en Arabie saoudite, un islam rigoriste, se refusait jusqu'alors à ouvrir un lieu de culte catholique, notamment destiné aux milliers de travailleurs immigrés proche-orientaux ou asiatiques de confession catholique. Elle ne porte cependant à l'extérieur ni symbole religieux, ni clocher. Les vitraux, réalisés par le peintre-verrier Émile Hirsch, ont été récupérés de la destruction de l'église des Ursulines à Auch, puis vendus par une antiquaire à l'église de Doha. L'église peut accueillir 2 000 personnes. Notes et références Voir aussi Articles connexes Chrétiens du Qatar Église catholique au Qatar Liens externes Site officiel Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Doha
Chiesa di Nostra Signora del Rosario (Doha)

La chiesa di Nostra Signora del Rosario (in arabo كنيسة سيدة الوردية) di Doha è stata la prima chiesa costruita in Qatar, è costata 15 milioni di dollari e può contenere oltre 2.000 persone. Il progetto è degli architetti italiani Rocco Magnoli e Lorenzo Carmellini dello Studio Spatium di Milano, mentre le pitture murali sono opera del pittore milanese Valentino Vago e gli arredi interni sono opera della Caloi Industria di Susegana (TV). La chiesa è stata costruita in un terreno donato dall'emiro Hamad bin Khalifa Al Thani. È stata consacrata il 15 marzo 2008 dal cardinale Ivan Dias; alla cerimonia d'inaugurazione, il giorno precedente, erano presenti il primo ministro del Qatar Abdullah Bin Hamad Al-Attiyah, il nunzio apostolico Paul-Mounged El-Hachem, l'ambasciatore della Santa Sede nel Golfo Paul Hinder, il vicario apostolico di Arabia Giuseppe Andrea. Dipende dal vicariato apostolico dell'Arabia settentrionale con sede in Bahrein. Per rispettare le tradizioni islamiche, la chiesa non ha all'esterno simboli religiosi né campane. Note Bibliografia Sainte-Marie-du-Rosaire..., su Le Monde, 15 mars 2008, page 5. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Nostra Signora del Rosario Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su rosarychurchqatar.com. URL consultato il 10 gennaio 2011 (archiviato dall'url originale il 9 settembre 2018). Qatar, apre la prima chiesa cattolica, su repubblica.it. ARCHITETTURA CHIESA DI NOSTRA SIGNORA DEL ROSARIO A DOHA (QATAR) - UNA VERA CATTEDRALE NEL DESERTO, su dibaio.com. URL consultato il 6 febbraio 2015 (archiviato dall'url originale il 3 marzo 2016). In Qatar la prima chiesa cattolica, su arsetfuror.com. Venerdì 14 marzo 2008 sarà inaugurata la prima Chiesa Cattolica in Qatar, su archimagazine.com.
Igreja de Nossa Senhora do Rosário (Doha)

A Igreja de Nossa Senhora do Rosário é uma igreja Católica Romana em Doha, Catar, sendo a primeira igreja cristã no Catar e em terra muçulmana wahhabista. A igreja está localizada nos arredores de Doha, num terreno doado pelo Emir do Catar Hamad bin Khalifa. A igreja é discreta, não possuindo cruz e sino. Inauguração A igreja foi inaugurada em 15 de março de 2008 numa cerimônia presidida pelo primeiro-ministro do Catar, Abdullah Bin Hamad Al-Attiyah, na presença do Arcebispo Paul-Mounged el-Hachem, embaixador do Vaticano no Golfo; Paul Hinder, vigário apostólico na Arábia; e o Arcebispo Giuseppe De Andrea, núncio do Vaticano para a região. Referências Ligações externas «Página oficial» (em inglês)
Церковь Пресвятой Девы Марии Святого Розария (Доха)

Церковь Пресвятой Девы Марии Святого Розария (كنيسة سيدة الوردية) — католическая церковь, находящаяся в Катаре в городе Доха. Приход Пресвятой Девы Марии Святого Розария входит в апостольский викариат Северной Аравии. Церковь является первым католическим храмом, построенным на территории Аравии после мусульманского завоевания полуострова в VII веке. История В январе 2000 года власти Катара дали разрешение на строительство первой католической церкви в Дохе. Строительство храма совершалось на земельном участке, подаренным эмиром Катара Хамадом бин Халифа Аль Тани. Согласно законам Катара, храм не имеет внешних символов, свидетельствующих о его религиозной принадлежности. Церковь была освящена 14 марта 2008 года кардиналом Иваном Диасом. На церемонии освящения присутствовали заместитель премьер-министра Катара Абдулла бин Хамад Аль Аттийа, апостольский нунций в Катаре архиепископ Пауль-Мунгед Эль-Хашем и ординарий апостольского викариата Северной Аравии епископ Пауль Хиндер. В настоящее время большинство прихожан составляют рабочие-эмигранты из Филиппин, численность которых составляет около 100 тысяч человек. Прихожанами прихода также являются верующие Маронитской, Сиро-Малабарской католических церквей. Примечания Источник Католическая энциклопедия, изд. Францисканцев, М., 2005, стр. 885—886, ISBN 5-89208-054-4 Ссылки Официальный сайт Архивная копия от 9 сентября 2018 на Wayback Machine Официальный сайт на арабском
Церква Матері Божої Вервиці (Доха)

Церква Матері Божої Вервиці (араб. كنيسة سيدة الوردية) - католицька церква у Досі, Катар. Розміщена разом із церквами інших християнських конфесій у релігійному комплексі в Абу-Хамурі. Це перша церква, яка побудована в країні після мусульманських завоювань у 7 столітті. Вартість будівницьва близько 20 мільйонів доларів США. Земля була подарована Еміром Катару Хамадом бін Халіфа Аль Тані. Відповідно до законів Шаріату, церква не має християнських символів назовні, таких як хрести, дзвони чи шпиль. Церкву освятив 14 березня 2008 року кардинал Іван Діас, префект Конгрегації євангелізації, на церемонії за участю віце-прем’єр-міністра Катару Абдулли бін Хамад Аль-Аттія; Архієпископа Моунгеда Аль Хачема, посола Святого Престолу в Перській затоці; єпископа Пола Гіндера з Апостольського вікаріату Аравії; Архієпископа Джузеппе Андреа, колишного нунція Святого Престолу в регіоні; і кілька офіційних осіб Катару. Церква є частиною Апостольського вікаріату Північної Аравії і обслуговує близько 200 000 католиків у Катарі, більшість з них трудові мігранти з Філіппін, Індії, Південної Америки, Африки, Лівану та Європи. Див. також Християнство в Катарі Список літератури
Beit Al Quran

Beit Al Quran (àrab: بيت القرآن, Bayt al-Qurʾān, literalment ‘Casa de l'Alcorà’) és un complex d'usos múltiples dedicat a les arts islàmiques que es troba a Hoora, un sector d'Al-Manama, la capital de Bahrain. Construït el 1990, el complex és conegut sobretot pel seu museu islàmic, que ha estat reconegut com un dels museus islàmics més notables del món. El complex consta d'una mesquita, una biblioteca, un auditori, una madrassa i un museu dotat amb deu sales d'exposició. Una gran cúpula de vidre cobreix la gran sala i la mesquita. Referències
Bait al-Qur'ān

Das Bait al-Qur'ān (arabisch بيت القرآن, DMG Bayt al-Qurʾān ‚Haus des Korans‘) ist ein Komplex, das der islamischen Kunst gewidmet ist. Es befindet sich in al-Hūra, Manama, Bahrain. Das 1990 gegründete Komplex ist am bekanntesten für sein Islamisches Museum, das als eines der renommiertesten islamischen Museen der Welt anerkannt wurde. Ungewöhnliche Exemplare, wie der kleinste, der älteste Koran oder der erste in Deutschland gedruckte Koran, werden dort präsentiert. Einzelnachweise
Beit Al Quran

La Beit Al Quran (en árabe: بيت القرآن; que quiere decir: la Casa del Corán) es un complejo de usos múltiples dedicado a las artes islámicas y que se encuentra en Hoora, un sector de Manama la capital de Baréin​ Establecido en 1990, el complejo es más conocido por su museo islámico, que ha sido reconocida como uno de los museos islámicos más notables en el mundo.​ Todo el complejo en sí consta de una mezquita, una biblioteca, un auditorio, una madrasa y un museo que consta de diez salas de exposición. Una gran cúpula de cristal manchado cubre la gran sala y la mezquita. Véase también Bibliotecas nacionales Cultura de Baréin Referencias
Beit Al Qur'an

Beit Al Qur'an (en arabe : بيت القرآن, la Maison du Coran) est un musée islamique situé à Hoora, un quartier de Manama, capitale de Bahreïn. Le musée a été construit pour accueillir une collection complète de manuscrits historiques rares et précieux du Coran, provenant de diverses régions du monde islamique, de la Chine à l'Espagne, avec une grande variété de traditions calligraphiques, du premier siècle de l'ère islamique à aujourd'hui. Ce centre est un concept unique dans le golfe Persique comprenant, outre le musée composé de dix salles d'exposition, une mosquée, une bibliothèque, un auditorium, ainsi qu'une école. Histoire La construction du centre a commencé en 1984. Le musée a été inauguré officiellement en mars 1990 par Abdul Latif Jassim Kanoo, principal donateur. Il a été construit pour accueillir une collection complète et précieuse du Coran et d'autres manuscrits rares de ce donateur, représentant une progression des traditions calligraphiques du premier siècle Hijri (622-722 AD ) à nos jours, en passant par l'âge d'or islamique. La création de l'institut a été financée par des dons publics, avec quelques apports supplémentaires de personnes de tous horizons de Bahreïn, allant des chefs d'État aux écoliers. Les installations de Beit Al Qur'an sont gratuites pour le grand public. Collection du musée Le musée d'Al Hayat est l'établissement le plus reconnu au sein de ce centre. Il se compose de dix salles réparties sur deux étages, présentant des manuscrits coraniques rares de différentes périodes, à partir du premier siècle Hijra (700 apr. J.-C.). Des manuscrits sur les parchemins originaires d'Arabie saoudite (La Mecque et Médina), Damas et Bagdad, sont présents dans cette collection. Les manuscrits font l'objet de procédures spéciales pour leur préservation. La collection comprend également un manuscrit rare du Coran, datant de 1694 après J.C. et imprimé en Allemagne. Le musée abrite également la plus ancienne copie traduite du Coran par le monde, traduite en latin, en Suisse, et date de 955 après J.C.. La première copie du Coran, écrite sous le règne du calife Uthman ibn Affan, est exposée dans le musée à côté d'un certain nombre de petites copies du Coran, qui ne peuvent être lues qu'à l'aide d'instruments optiques. On trouve également parmi les pièces exposées des récipients en or, en cuivre et en verre provenant d'époques différentes et venant d'Irak, de Turquie, d'Iran et d'Égypte. Des œuvres d'érudits islamiques, comme Ibn Taymiyyah, sont également préservées dans le musée. Références Portail de l'islam Portail de Bahreïn Portail du monde arabe Portail du Moyen-Orient
Bajt al-Kuran

Bajt al-Kuran (arab. بيت القرآن, Bayt al-Qurʾān, tłum. Dom Koranu) – instytut poświęcony Koranowi, położony w Manamie (Bahrajn). Instytut ufundowany przez Abd al-Latifa Dżasima Kanu oraz ze składek społecznych otwarto w 1990. Mieści się w specjalnie dla niego zaprojektowanym i zbudowanym budynku o fasadach z teksturowanego betonu, ozdobionych wersetami z Koranu zapisanymi pismem kufickim. Charakter budynku podkreśla minaret, nawiązujący do XI wiecznego meczetu w Chamis o wysokości 44,2 metra. W skład instytutu wchodzą, mieszczące się w tym samym budynku: Biblioteka zawierająca ponad 20 tysięcy książek i manuskryptów po arabsku, angielsku i francusku. Tematyką większości książek jest islam oraz jego kultura. Biblioteka ma czytelnię ogólną oraz pokoje do pracy badaczy i specjalistów. Audytorium na 150 miejsc - miejsce wykładów oraz konferencji. Sala modlitw mogąca pomieścić 150 osób, przykryta witrażową kopułą Szkoła studiów koranicznych, mająca 7 nowocześnie wyposażonych sal lekcyjnych. W 2002 w szkole było zarejestrowanych 127 kobiet i 85 dzieci Muzeum Al-Hajat - eksponujące w 10 hallach manuskrypty i druki Koranu (najstarsze pochodzące z VIII wieku), pokazujące różne sposoby kaligrafii, iluminacji Koranu, a także ciekawostki (ozdobiony haftowanym wersetem fragment kiswy czy inskrypcje na ziarnach ryżu i różnojęzyczne wydania Koranu). Częścią stałej wystawy są też artefakty sztuki arabskiej ze zbiorów Abd al-Latifa Dżasima Kanu. Przypisy Bibliografia Beit Al Qur'an in Bahrain. TimeOutBahrain, 2010-07-28. [dostęp 2016-03-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-12-27)]. (ang.). Ni'mah Isma'il Nawwab. Beit Al Qur’an. „Saudi Aramco World”, s. 24-31, 2000. Saudi Aramco. (ang.). Linki zewnętrzne Archiwalna strona instytutu. beitalquran.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2002-08-06)]. (ang.) Informacje aktualne. culture.gov.bh. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-15)].