NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Онкало

Хранилище отработавшего ядерного топлива О́нкало — глубокое геологическое захоронение для окончательного захоронения отработавшего ядерного топлива, первое хранилище такого рода в мире. В настоящее время строится компанией Posiva в общине Эурайоки, на западном побережье Финляндии в 2 км[уточнить] к востоку от АЭС «Олкилуото». Основано на методе захоронения отходов KBS-3, разработанном шведской Svensk Kärnbränslehantering AB (SKB). Планируемое время функционирования — 100 000 лет. История В Государственный Акт о ядерной энергии Финляндии в 1994 были внесены поправки, согласно которым все ядерные отходы, произведённые в Финляндии, должны быть и утилизированы в Финляндии. Из более 100 мест в 2000 году выбрали Олкилуото для (очень) долговременного подземного хранилища финляндского отработанного ядерного топлива. Объект назвали фин. Onkalo — «пещера» или «полость». Ориентировочная стоимость всего проекта составляет около 818 млн евро, что включает в себя строительство, инкапсуляции и эксплуатационные расходы. Процесс утилизации будет включать помещение двенадцати топливных сборок в канистру из борсодержащей стали и её запечатывание в медную капсулу KBS-3. Каждую капсулу затем поместят в отдельное отверстие в ответвлении хранилища и зальют бентонитом. Хранилище, как ожидается, будет достаточно большим, чтобы принимать пеналы с отработанным топливом около ста лет, то есть примерно до 2120 года. Тогда, после последней инкапсуляции и захоронения, вход в туннель будет забетонирован и засыпан грунтом. Строительство Община Эурайоки выдала разрешение на строительство в августе 2003 года; в 2004 началась выемка грунта. Прокладка туннелей производится в гранитной коренной породе на участке Олкилуото вблизи Ботнического залива, в 5 км[уточнить] от АЭС. Объект строится, а также и далее будет обслуживаться компанией Posiva Oy, принадлежащей двум производителям атомной энергии в Финляндии — Fortum и TVO (Fennovoima, которая в настоящее время планирует[прояснить] свой первый ядерный реактор, не является акционером Posiva). План строительства разделён на четыре этапа: этап 1 (2004-09) — прокладка широких туннелей вниз по спирали на глубину 420 метров; этап 2 (2009-11) — продолжение прокладки до глубины в 520 метров; этап 3 — обустройство хранилища; этап 4 — инкапсуляция и захоронение (планируется с 2023 года). Критика Согласно опубликованным в 2012 году результатам исследований учёных из стокгольмского Королевского технологического института, медные капсулы KBS-3, которые планируется использовать в проекте Onkalo, не так коррозийно-безопасны, как утверждают компании, разрабатывавшие хранилище. В культуре Датский режиссёр Михаэль Мадсен стал соавтором и режиссёром полнометражного документального фильма «Навстречу вечности», в котором показана начальная фаза горных работ и интервью с экспертами. Особое внимание режиссёр уделил семантическим трудностям в осмыслении обозначений хранилища как опасного места у людей в отдаленном будущем. Примечания Ссылки Описание хранилища на сайте компании Posiva: ONKALO (фин.) ONKALO (англ.) Эксперты развеяли мифы о ядерных отходах // infox.ru, 2013-11-26
Onkalo

Onkalo är en finsk anläggning för slutförvaring för radioaktivt avfall. Anläggningen är under uppbyggnad i etapper och den definitiva förslutningen beräknas äga rum efter år 2120. Därefter är det av största vikt att förslutningen håller, och förblir orörd, i 100 000 år. Enligt lag ska allt kärnbränsle som har använts i Finland slutförvaras i Finland. Onkalo betyder "fördjupning i berget" på finska. Efter det att den finska kärnenergilagen antagits 1994 om att allt kärnavfall som produceras i Finland måste tas om hand i Finland, utvaldes Olkiluoto år 2000 att bli platsen för deponering av allt i Finland använt kärnbränsle. Det är oklart om detta gäller också för kärnbränslet från de nya kärnkraftverk som har andra ägare än. En testtunnel för djupt slutförvar, känd som Onkalo ("grottan"), byggs nu i granitberggrunden några kilometer från Olkiluoto kärnkraftverk. Böcker och filmer Into Eternity, en film av danske regissören Michael Madsen. Se även Olkiluoto kärnkraftverk Referenser Externa länkar https://web.archive.org/web/20100721003330/http://svenska.yle.fi/klimat/index.php/488_karnavfallsgrottan_onkalo Artikel i Svenska Yle (läst 6 februari 2011) http://www.skb.se/ffd7907b-be6f-44fb-a24a-4e435b6b3caf.fodoc Artikel i Lagerbladet i Oskarshamn nr 2 2004 (läst 6 februari 2011) http://www.nyteknik.se/nyheter/energi_miljo/karnkraft/article2470042.ece Den livsfarliga skatten i berget. Artikel i Ny Teknik (läst 6 februari 2011) http://t360.idg.se/2.8229/1.205340/ja-till-slutforvaring-i-euraaminne Artikel i IDG.SE (läst 6 februari 2011)
Lapland Air Wing

The Lapland Air Wing (Finnish: Lapin Lennosto, abbr. LapLsto; Swedish: Lapplands flygflottilj) is the peace-time Finnish Air Force unit responsible for the protection of the airspace of northern Finland. The headquarters of the air wing is located in the present-day province of Lapland, at Rovaniemi Airport. The Lapland Air Command was founded in 1973, when the Tavastia Air Command was moved to Rovaniemi. The unit was officially renamed into the Lapland Air Command in 1974. It was equipped with Saab Draken fighters. The wing was established due to the increased importance of airspace in Cold War Europe. The Soviet Navy had large installations on the Kola peninsula, while NATO had a large number of aircraft in northern Norway. Both sides often held large wargames nearby. In the early 2000s, the wing was equipped with F-18 Hornet fighters, the first were received in January 1999, and operative readiness was obtained in 2000. At the same time, all Drakens were retired. The Wing's main duty is to guard and defend the air space, as well as to support the land forces. The wing trains conscripts for aerial surveillance, and for general service and support for the fighter flights. The Lapland Air Defence Battalion is also located at the base. The Fighter Squadron 11 is the operational unit of the Lapland Air Wing. In 2023 the English name for Lapland Air Command was changed to Lapland Air Wing along with the two other Air Commands. Organization Headquarters 5th Control and Reporting Centre Fighter Squadron 11 Aircraft Maintenance Squadron Communications Flight Logistics Flight External links Lapland Air Wing
Vita Björn

Vita Björn ('Witte Beer', officieel Kronohäktet i Kastelholm, Nederlands: 'koninklijke gevangenis van Kastelholm') is een gevangenismuseum in een voormalige gevangenis in de gemeente Sund in de Finse autonome regio Åland. Het gebouw ligt op een heuvel, op een afstand van ongeveer 150 meter naast kasteel Kastelholm. Het is het oudste bewaard gebleven gevangenisgebouw in Finland. Geschiedenis Eind 17e eeuw was Kastelholm de enige plaats in Åland waar gevangenen vastgehouden werden. Aanvankelijk hadden de cellen geen ramen of deuren; gevangenen werden eenvoudig door een luik van bovenaf in de cel gegooid. De bekendste persoon die daar vastgehouden is, was Erik XIV van Zweden. In 1745 was het kasteel grotendeels afgebrand, en het enige overgebleven deel van dat kasteel heeft nog enige decennia provisorisch als gevangenis gediend. Uiteindelijk was het in een zodanig slechte staat dat het onbruikbaar was geworden. Ter vervanging werd in 1784 Vita Björn gebouwd. Aanvankelijk waren er drie gevangeniscellen; in 1839 werden er twee toegevoegd. Later is er ook nog een kleine luchtplaats bijgekomen. Aanvankelijk had het gebouw een dak van turf; eind 18e eeuw werd het vervangen door een houten dak, en weer een halve eeuw later kreeg het gebouw een metalen dak. Eind 19e eeuw werd een schuurtje bijgebouwd, waarin brood werd gebakken en waarin de was werd gedaan. Het gebouw werd bijna twee eeuwen lang gebruikt als detentiecentrum, totdat die activiteiten in 1975 werden verplaatst naar Godby. Na de sluiting werd eerst uitgebreid architecturaal-historisch onderzoek gedaan naar het gebouw, en werd Vita Björn vervolgens grondig gerestaureerd en in 1985 heropend als museum. Het werd daarmee het eerste openbare gevangenismuseum van Finland. Beschrijving Het gebouw heeft een typische opbouw van een 18e-eeuwse provinciale gevangenis: het lijkt een boerderij maar heeft dikke muren. Een deel was de woning van de gevangenisbewaker en zijn gezin, de andere helft huisvestte vijf gevangeniscellen. De cellen waren klein (ongeveer 4 m²) en hadden oorspronkelijk geen ramen. Activiteiten van het museum Het museum is tijdens het zomerseizoen geopend voor het publiek. Het toont: Het historisch ontwerp van de gevangeniscel, en hoe het gevangenisregime in de loop der tijd veranderde. Elke opeenvolgende cel toont de situatie uit een opvolgende tijdsperiode, respectievelijk de vroege 19e eeuw, de periode rond 1850, de vroege 20e eeuw, en de periode rond 1950. De woon- en werkomstandigheden van gevangenisbewakers, zoals die leefden in de periode van de late 19e en vroege 20e eeuw. De ontwikkeling van het gevangeniswezen in Åland De voormalige keuken ontbreekt; dat vertrek is tegenwoordig in gebruik als werkruimte van de museumstaf. Externe link (sv) Webpagina over het museum
Тюрьма Вита Бьорн

Тюрьма Вита Бьорн (швед. Vita Björn — Белый медведь) — тюрьма возле замка Кастельхольм, коммуна Сунд, Аландские острова, Финляндия. Построена в 1784 году и действовала до 1975 года, когда была закрыта. Одна половина дома была использована в качестве квартиры для тюремщика и его семьи, а другая половина разделена на камеры. Первоначально их было только три, затем к 1839 году были добавлены ещё две. В ходе реставрации в начале 1980-х годов здание приобрело первоначальный вид. В 1985 году состоялось открытие музея тюрьмы, где устроена выставка развития пенитенциарной системы с конца XVIII века по 1950 год. Также на территории музея располагаются кафе и ресторан. Ссылки Официальный страница тюрьмы (фин.)
Vita Björn

Vita Björn, formellt Kronohäktet i Kastelholm, är ett nedlagt fängelse i Sunds kommun på Åland, Finland. Byggnaden uppfördes 1784 när Kastelholms slotts storhetstid var över. Det är den äldsta bevarade fängelsebyggnaden i Finland och användes som häkte och fängelse fram till 1975, då verksamheten flyttades till Godby. Beskrivning Byggnaden har en typisk landsortsfängelseindelning från 1700-talet. I den ena delen låg fångvaktarnas bostäder, medan den andra halvan inrymde fem fångrum: Tre celler byggda vid uppförandet 1784 Två tillkomna 1839 Fångrummen var små (ca 4 m²) och saknade ursprungligen fönster. Under senare tid tillkom en liten gård för uteluft. Museiverksamhet Vita Björn öppnades som museum 1985 och blev därmed Finlands första offentliga fängelsemuseum. Museet visar: Historiska fångcellers utformning Fångvaktarnas arbetsförhållanden Utvecklingen av fångvården på Åland Museet är öppet för allmänheten under sommarsäsongen. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Vita Björn. Officiell besöksinformation från Visit Åland
Museo de Arte de Turku

El Museu de Arte de Turku (en finés:Turun taidemuseo) es un museo que se encuentra situado en la ciudad de Turku, localizada en la costa suroeste de Finlandia. Arquitectura En 1900, se organizó un concurso cerrado para su edificación entre cuatro arquitectos potenciales. El jurado compuesto por los hermanos Ernst Dahlström y Robert Magnus Dahlström, Víctor Westerholm, Sebastián Gripenberg y Magnus Schjerfbeck, cerró el concurso con dos candidatos empatados: Gustaf Nyström y el equipo formado por Anders, Jung y Bomansson. Después de pasar a una segunda deliberación el jurado eligió a Gustaf Nyström.​ Según su proyecto el edificio fue inaugurado el año 1904.​ Colecciones La importante colección del museo es propiedad de la asociación Konstföreningen i Åbo – Turun Taideyhdistys ry. Aspectos destacados de la colección son: la edad de oro del arte finlandés, obras artísticas de importancia nacional de la región de Turku, el surrealismo finlandés e internacional, autorretratos de inspiración del arte pop a partir de los años 1960 y el arte contemporáneo. La colección consta de más de 6500 obras que se presentan en el segundo piso a través de exposiciones temporales. También en la segunda planta se puede ver un estudio de arte contemporáneo y desde el año 2008, un cuarto oscuro donde se presentan las obras de vídeos y multimedia nacionales además de las zonas de los Balcanes y el Oriente Medio. Se expuso en el museo entre el 8-9-2009 al 28-11-2010 la donación de 57 pinturas en miniaturas -la mayoría retratos- de Henry Lönnfors.​ Con relación a esta exposición, el museo editó un libro titulado Amour unit deux coeurs - Henry Lönnfors miniatyrsamling (El amor une dos corazones - miniaturas de Henry Lönnfors), que fue seleccionado por el Comité de las Artes del Libro finlandés como la más bella obra del año 2009.​ Referencias
Musée d'Art de Turku

Le musée d'art de Turku (finnois : Turun taidemuseo) est un musée d'art au centre de Turku en Finlande. Architecture En 1900, on organise un concours d'architectes entre quatre architectes pressentis. Le jury rassemble Ernst Dahlström (fi), Robert Magnus Dahlström (fi), Victor Westerholm, Sebastian Gripenberg et Magnus Schjerfbeck. Le concours se termine avec deux candidats à égalité : Gustaf Nyström et l'équipe Anders, Jung & Bomansson. Après un nouveau concours, le jury choisit Gustaf Nyström. Le bâtiment est construit en 1904 selon les plans de Gustaf Nyström. Collections L'importante collection du Musée est la propriété de l'association Konstföreningen i Åbo – Turun Taideyhdistys ry. Les points saillants de la collection sont : l'âge d'or de l'art finlandais, les œuvres artistiques d'importance nationale de la région de Turku, le surréalisme finlandais et international, les autoportraits d'inspiration Pop art à partir des années 1960 et l'art contemporain. La collection se compose de plus de 6500 œuvres qui sont présentées au second étage par des expositions tournantes. Au second étage, on peut aussi voir un studio d'art contemporain et depuis 2008, une salle obscure où sont présentées des œuvres vidéos et des œuvres des Balkans et du Moyen-Orient. Le recueil de 57 miniatures d'Henry Lönnfors intitulé l'Amour unit deux cœurs (fi) a été élu en 2009 la plus belle œuvre de l'année. Œuvres Architecture Notes et références Voir aussi Liens internes Musées d'art régionaux de la Finlande Liens externes (fi) Musée d'art de Turku Portail des musées Portail de la peinture Portail de la sculpture Portail de la Finlande
Kunstmuseum van Turku

Het Kunstmuseum van Turku (Fins: Turun taidemuseo; Zweeds: Åbo konstmuseum) is een kunstmuseum in Turku. Het museum werd in 1904 geopend en is daarmee op het Ateneum na het oudste kunstmuseum van Finland. Collectie Het museum is opgedeeld in twee verdiepingen. De eerste verdieping heeft vooral wisseltentoonstellingen van nationale en internationale hedendaagse kunstenaars. Op de tweede verdieping wordt de vaste collectie getoond met vooral werken uit de periode 1880-1910 van bijvoorbeeld Akseli Gallen-Kallela, Hugo Simberg en Albert Edelfelt. Park Om het museum heen ligt het Puolalanpuisto, een klein park waarvan de aanbouw in de toen populaire Neoromantische stijl begon in 1898 en klaar was in 1909. Het park bestaat uit veel plaatselijke vegetatie. Afbeeldingen Externe links (en) (fi) Website van het museum (en) (fi) Het museum op de website van Turku (en) (fi) Over het park[dode link]
Åbo konstmuseum

Åbo konstmuseum (finska: Turun taidemuseo) på Puolalabacken drivs av Konstföreningen i Åbo, som bildades år 1891. Museet har betydande samlingar av konst från den finländska konstens guldålder, bland annat verk av Akseli Gallen-Kallela, Helene Schjerfbeck och Robert Wilhelm Ekman. Åbo konstmuseums förste intendent var Victor Westerholm, under perioden 1891–1919. Museibyggnad Museibyggnaden i nationalromantisk stil är ritad av Gustaf Nyström. Byggnaden donerades till Åbo stad av bröderna Ernst och Magnus Dahlström, att underhållas av staden och användas som säte för Konstföreningens museiverksamhet. Den invigdes 1904 och genomgick en omfattande renovering 1999–2005. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Åbo konstmuseum. Åbo konstmuseums webbplats Källor
Ancienne gare de Tikkurila

L'Ancienne gare de Tikkurila (en finnois : Tikkurilan vanha asemarakennus) est un bâtiment historique situé dans le quartier de Tikkurila à Vantaa en Finlande. Le bâtiment abrite le Musée municipal de Vantaa (en finnois : Vantaan kaupunginmuseo). Description Le bâtiment conçu par Carl Albert Edelfelt a servi de gare ferroviaire de 1863 à 1978. C'est une des gares d'origine de la Voie Helsinki–Hämeenlinna et c'est la plus ancienne gare conservée en Finlande. le Musée municipal de Vantaa Depuis 1990, le bâtiment de l'ancienne gare de Tikkurila abrite le Musée municipal de Vantaa. Le rez-de-chaussée et le premier étage servent d’espaces d’exposition. Les locaux du personnel du musée occupent le second étage. Voir aussi Articles connexes Lieux et monuments de Vantaa Liens externes (fi) « Histoire de la gare », Ville de Vantaa (consulté le 12 février 2013) (fi) « Site du musée », Ville de Vantaa (consulté le 12 février 2013) Notes et références Portail de la Finlande Portail du chemin de fer Portail des musées Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Église de Merimasku

L'église de Merimasku (finnois : Merimasku kirkko) est une église construite à Merimasku en Finlande. Histoire La direction des musées de Finlande a classé l'église et son paysage culturel dans les sites culturels construits d'intérêt national. Références Liens internes Liste des églises évangéliques luthériennes de Finlande Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Finlande Portail du protestantisme
Jätkänkynttilä

El Jätkänkynttilä o Pont de l'espelma del llenyataire i en anglès Lumberjack's Candle Bridge és probablement el paisatge urbà més significant i reconeixible de Rovaniemi. El pont que s'estén 327 m (amb un tram principal de 126 m) per sobre el riu Kemijoki va ser obert al trànsit públic el 28 de setembre de 1989 i és actualment el primer dels ponts atirantats de Finlàndia. El disseny del pont és el resultat d'un concurs dut a terme el 1982/83. El disseny guanyador ret homenatge als llenyataires de la ciutat. A la part superior de les dues columnes principals del pont hi ha 36 llums fluorescents de sodi que funcionen dia i nit i simbolitzen la llum d'una espelma de llenyataire. Els pilars més alts fan 47 m per sobre de la coberta del pont i estan suportats per 8 parells de cables posats en forma de ventall. El millor recorregut per arribar al pont és caminar cap a la riba del riu des del centre de la ciutat des d'on es veu el pont fàcilment i aleshores dirigir-se tot recte cap allà. Referències Enllaços externs Lumberjack's Candle Bridge (anglès)
Jätkänkynttilä

Jätkänkynttilä («puente de vela del leñador») es un puente atirantado situado en Rovaniemi, capital de la Laponia finlandesa. Considerado como el principal icono de esta ciudad boreal. Historia En 1983 se convocó un concurso para diseñar el puente. El proyecto aprobado fue el presentado por la compañía finesa WSP y Mestra Engineering Ltd. Pero fue la empresa sueca BPA Bygg Norra AB quien construyó el puente. El Jätkänkynttilä fue construido entre 1987 y 1989. La construcción fue terminada en el verano de 1989 y fue inaugurado el 28 de septiembre de ese año. Descripción Su longitud total es de 320 metros y cruza sobre el río Kemijoki, hace parte de la principal 78 (Kantatie 78). Consta de 2 × 2 carriles de circulación, peatonal y bicirruta. El puente rinde homenaje a los leñadores de la ciudad. En la parte superior de dos columnas hay una luz que parece la llamada vela del leñador, un tronco cortado en dos con fuego en medio, la llamada antorcha sueca. Galería Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Jätkänkynttilä. Fotos de Jätkänkynttilä
Jätkänkynttilä

A Jätkänkynttilä-híd Finnország első ferdekábeles hídja. Lappföldön, Rovaniemiben található. A híd teljes hossza 320 méter. A híd a 78-as főút részét képezi a Kemijoki folyó fölött, a Kemijoki és az Ounasjoki folyók találkozásánál. A híd keleti hídfőjének közelében található a 203 méter magas Ounasvaara. A híd főpillérei 2,3 méter vastagságúak és az úttesthez viszonyítva 47 méteres magasságba nyúlnak. A Jätkänkynttilä-hidat 1989. szeptember 29-én adták át a forgalomnak. Története Rovaniemi városa már 1982-ben pályázatot írt ki egy, a városképet javító, illetve a folyó két partját összekötő közúti híd megtervezésére. A pályázatra négy tervezőiroda összesen tíz pályamunkája érkezett be. A győztes pályázó egy aszimmetrikus, ferdekábeles hidat tervezett, amelyet középen két vasbeton pillér tart. A pillérek tetejére külön megvilágítást terveztek. A nyertes pályázatban szereplő híd neve, mely később a híd hivatalos neve lett a Jätkänkynttilä. A pályázatot az oului Consulting Cortes cég nyerte el, amely a német Leonhart, Andrä und Partner GmbH cég műszaki támogatásának segítségével készítette el terveit. A Jätkänkynttilä előtt nem volt Finnországban ferdekábeles híd, részben gazdasági, részben tájképi okokból. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Jätkänkynttilä című finn Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Яткянкюнттиля

Мост Яткянкюнттиля (фин. Jätkänkynttilän silta) — автодорожный металлический вантовый мост в Рованиеми через реку Кемийоки. Является частью шоссе 78 (Каяани—Рованиеми). Мост уникален тем, что на вершине пилона установлены электрические лампы, создающие эффект горящих свечей. Мост является одной из «визитных карточек» Рованиеми. История В 1983 году состоялся конкурс на лучший проект моста. Победил проект вантового однопилонного моста. Разработкой проекта занимались финские компании WSP и Mestra Engineering Ltd. Заказчиком строительства моста выступила Дорожная администрация губернии Лаппи. Генеральным подрядчиком выступала шведская компания BPA Bygg Norra AB. Мост строился с 1987 по 1989 года. Строительство было завершено летом 1989 года и 28 сентября мост был открыт. Конструкция Длина моста составляет 327 м. Разбивка на пролёты — 40.35 + 42 + 126 + 2 × 42.00 м. Пилон Н-образный. Высота пилона 47 м. Пролётное строение выполнено из преднапряжённого железобетона. Ванты крепятся к пролётному строению посередине моста. Ширина моста составляет 25,5 м — четыре полосы для движения автомобилей и тротуары с велосипедными дорожками с двух сторон моста. Особенностью моста является освещение на вершине пилонов. Оно символизирует пламя свечи, которую традиционно лесорубы устанавливали на своих плотах. Ссылки Информация о мосте на сайте Structurae (англ.) Информация и фотографии моста Примечания
Villa Skeppet

Villa Skeppet is a home designed by the Finnish modernist architect Alvar Aalto for his friends Christine and Göran Schildt in Ekenäs, Finland. The building was constructed in 1969–1970 and was the last as well as the smallest home he designed. Today Villa Skeppet is owned by The Christine and Göran Schildt Foundation. The building was opened for the general public in December 2020. Pictures References External links Media related to Villa Skeppet at Wikimedia Commons Official website
Villa Skeppet

La Villa Skeppet est un bâtiment construit dans le quartier d'Ekenäs à Raseborg en Finlande. Présentation Construit en 1969-1970, le bâtiment a été conçu par l'architecte Alvar Aalto pour ses amis l'écrivain Göran Schildt et son épouse Christine Schildt. Le bâtiment n'est pas seulement le dernier mais aussi la plus petite des habitations privées conçues par Alvar Aalto. La Villa Skeppet appartient à la Fondation Christine et Göran Schildt. La maison est ouverte au public depuis décembre 2020. Références Voir aussi Liens externes Site officiel Articles connexes Portail de la Finlande Portail de l’architecture et de l’urbanisme