NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Estadio Olímpico de Helsinki

El Estadio Olímpico de Helsinki (en finés: Helsingin Olympiastadion) es un estadio multipropósito ubicado en la ciudad homónima, destacando por ser el estadio más grande de Finlandia. Está localizado en el distrito de Töölö, a 2 kilómetros del centro de Helsinki, fue inaugurado en 1938 y posee una capacidad para 40 600​ espectadores. El estadio fue el centro de las actividades de los Juegos Olímpicos de Helsinki 1952. Hoy en día el estadio es utilizado para conciertos y algunas actividades deportivas. Este estadio también ha sido la sede de los mundiales de atletismo de 1983 y 2005, y además es la casa de la selección de fútbol de Finlandia. Historia La construcción del estadio comenzó en 1934 y se completó en 1938. Se renovó en 1990-1994, y además se modernizó totalmente para los Mundiales de Atletismo de 2005. En los Juegos Olímpicos de 1952, el estadio tenía una capacidad de 70 000 espectadores; hoy en día tiene una capacidad para 40 600 personas. La torre del estadio, con una altura de 72 metros, está abierta al público y ofrece una increíble vista de Helsinki. Véase también Estadio Sonera Anexo:Estadios de fútbol de Finlandia Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Helsingin Olympiastadion. Sitio web del Estadio Olímpico de Helsinki
Olimpiai Stadion (Helsinki)

A Helsinki Olimpiai Stadion egy 1938-ban átadott atlétikai és labdarúgó-stadion Helsinkiben, Finnországban. Ez a stadion ad otthont a finn labdarúgó-válogatott hazai mérkőzéseinek. Befogadóképessége 40 000 fő számára biztosított, amely mind ülőhely. Itt rendezték az 1952. évi nyári olimpiai játékokat és az 1983-as és a 2005-ös atlétikai-világbajnokságot, illetve az 1971-es, 1994-es és a 2012-es atlétikai Európa-bajnokságot. Emlékezetes mérkőzések Az 1952. évi nyári olimpia döntője Külső hivatkozások Az Olimpiai Stadion hivatalos honlapja
Stadio Olimpico (Helsinki)

Lo stadio olimpico di Helsinki (in finlandese Helsingin Olympiastadion, in svedese Helsingfors Olympiastadion) è un impianto sportivo multifunzione finlandese di Helsinki situato nel distretto di Taka-Töölö, a circa 2 chilometri dal centro cittadino. Utilizzato per gli incontri interni della nazionale finlandese di calcio, lo stadio, che ha avuto una capienza massima di 70000 spettatori in occasione delle Olimpiadi del 1952, ne può contenere circa 40000. L'impianto è caratterizzato da una torre adiacente alle tribune, alta 72,71 metri, che corrisponde alla lunghezza del lancio con cui l'atleta finlandese Matti Järvinen vinse l'oro olimpico nel lancio del giavellotto alle Olimpiadi del 1932 a Los Angeles. La torre è aperta ai visitatori ed offre una panoramica della città di Helsinki ed è possibile vedere all'interno dell'adiacente Telia 5G -areena. Il complesso olimpico ospita al suo interno un ostello della gioventù. Storia Lo stadio è stato realizzato su progetto degli architetti Yrjö Lindegren e Toivo Jäntti. I lavori di costruzione, iniziati nel 1934 sono stati completati nel 1938 e avrebbe dovuto ospitare i Giochi della XII Olimpiade inizialmente assegnati a Tokyo, ma riassegnati ad Helsinki in seguito allo scoppio della guerra sino-giapponese, prima di essere definitivamente annullati a causa dello scoppio della seconda guerra mondiale. È stato stadio olimpico nel 1952, anno in cui vi si tennero le gare dei Giochi della XV Olimpiade. Ha ospitato la prima edizione dei campionati del mondo di atletica leggera, nel 1983, e la decima edizione, nel 2005. Ha ospitato anche i campionati europei di atletica leggera nel 1971, nel 1994 e nel 2012. Michael Jackson vi eseguì due concerti dell'HIStory World Tour, il 24 e il 26 agosto 1997, facendo il tutto esaurito, con oltre 80.000 spettatori a sera. Nel 1991 ha ospitato il Vaahteramalja, finale del campionato finlandese di football americano. Lo stadio è stato interamente rimodernato tra il 1990 e il 1994 in previsione dei Campionati europei di atletica leggera 1994 e nuovamente rimodernato nel 2005 in occasione dei Campionati del mondo di atletica leggera. Nella primavera del 2016 sono iniziati importanti lavori di ristrutturazioni che renderanno lo stadio inagibile fino al 2019; i lavori prevedono la copertura di tutte le tribune sarà rinnovato il campo e la pista di atletica. All'interno delle tribune saranno realizzate nuove aree di ristorazione e spazi per eventi al chiuso. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stadio Olimpico Collegamenti esterni Sito ufficiale, su stadion.fi. Stadio Olimpico, su archINFORM. (EN) Stadio Olimpico / Stadio Olimpico (altra versione), su Structurae.
Olympisch Stadion (Helsinki)

Het Olympiastadion van Helsinki (Fins: Helsingin Olympiastadion, Zweeds: Helsingfors Olympiastadion) is een stadion in de Finse hoofdstad Helsinki. Het stadion heeft een capaciteit van 40.600 toeschouwers en bevindt zich in het stadsdeel Töölö. Het stadion werd in 1938 opgeleverd naar een functionalistisch ontwerp van Yrjö Lindegren en Toivo Jäntti. De Spelen van 1940 hadden er moeten plaatsvinden, maar deze werden wegens het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog uiteindelijk afgelast. In 1952 vonden er alsnog Olympische Spelen plaats. Destijds pasten er 70.000 toeschouwers in. In de jaren negentig werd de capaciteit van het stadion bij een verbouwing en restauratie drastisch teruggebracht. Karakteristiek is de 72,71 meter hoge toren. De hoogte komt overeen met de afstand die de speerwerper Matti Järvinen in 1932 olympisch goud had opgeleverd. De toren is als uitzichttoren te beklimmen. Het stadion stond afgebeeld op de achterzijde van het laatste 10-markkabiljet. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek die in 2005 in dit stadion werden gehouden, won de Nederlander Rens Blom goud bij het polsstokhoogspringen met een hoogte van 5,80 meter. Daarmee was hij de eerste Nederlander die een gouden medaille won tijdens de wereldkampioenschappen atletiek. In het stadium bevindt zich het Fins sportmuseum. Het museum laat aan de hand van 2000 posters, 200.000 foto's en 30.000 andere objecten de geschiedenis van de sport zien. Het oudste object in de collectie is een ski uit de 5e eeuw. Het museum heeft een speciale zaal ingericht gewijd aan de spelen van 1952. Belangrijke evenementen 1952: Olympische Spelen 1952 1971: Europese kampioenschappen atletiek 1971 1983: Eerste Wereldkampioenschappen atletiek 1983 1994: Europese kampioenschappen atletiek 1994 2005: Wereldkampioenschappen atletiek 2005 2009: Europees kampioenschap voetbal vrouwen 2009 2012: Europese kampioenschappen atletiek 2012 Concerten The Rolling Stones 2 september 1970 Dire Straits 4 augustus 1992 The Rolling Stones 6 juni 1995 Bon Jovi 19 juli 1996 Tina Turner 7 augustus 1996 U2 9 augustus 1997 Michael Jackson 18 en 20 augustus 1997 Elton John 25 juni 1998 The Rolling Stones 5 augustus 1998 Mestarit 5 augustus 1999 AC/DC 26 June 2001 Bruce Springsteen 16 en 17 augustus 2003 The Rolling Stones 16 juli 2003 Metallica 28 mei 2004 Paul McCartney 17 juni 2004 Genesis 11 juni 2007 Metallica 15 juli 2007 The Rolling Stones 1 augustus 2007 Bruce Springsteen 31 juli 2012 Madonna 12 augustus 2012 Iron Maiden 20 juli 2013 Muse 27 juli 2013
Stadion Olimpijski w Helsinkach

Stadion Olimpijski w Helsinkach (fiń. Helsingin olympiastadion) – stadion piłkarsko-lekkoatletyczny w Helsinkach (dzielnica Töölö). Największy obiekt sportowy w Finlandii, na którym organizowane są zarówno duże koncerty, jak i wydarzenia sportowe. Główny obiekt Letnich Igrzysk Olimpijskich 1952. Domowy obiekt męskiej reprezentacji Finlandii w piłce nożnej. W 2006 r. ogłoszony fińskim pomnikiem narodowym. Historia Wybudowany w latach 1934–1938, z myślą o Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1940, które przeniesiono do Helsinek z Tokio, jeszcze przed ich całkowitym odwołaniem ze względu na II wojnę światową. Jego architektami byli Yrjö Lindegren i Toivo Jäntti. W 1983 r. odbyły się na nim pierwsze w historii mistrzostwa świata w lekkoatletyce, a w 2005 r. obiekt gościł po raz drugi imprezę tej rangi. Stadion był również trzy razy areną lekkoatletycznych mistrzostw Europy – w 1971, 1994 i 2012. W latach 1991–1994 został gruntowanie przebudowany. Kolejną modernizację przeszedł w latach 2008–2009, gdy o 4 metry poszerzono boisko piłkarskie, przez co bieżnia została przedłużona na prostych, a wiraże stały się ostrzejsze. Po pierwszych, przeprowadzonych po modernizacji, zawodach lekkoatletycznych na tym obiekcie – meczu między reprezentacjami Szwecji i Finlandii – obie ekipy skrytykowały przebudowę stadionu jako zagrażającą zdrowiu zawodników i utrudniającą sprawiedliwą rywalizację pomiędzy zawodnikami biegnącymi na różnych torach. Największą pojemność, ponad 70 000, posiadał podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1952. Obecnie jego pojemność wynosi 40 000, a podczas koncertów sięga 45 000. Stadion posiada wieżę otwartą dla zwiedzających, z której obserwować można panoramę Helsinek. Ma ona wysokość 72,71 m, dla upamiętnienia wyniku jakim Matti Järvinen wygrał konkurs rzutu oszczepem na igrzyskach w Los Angeles w 1932. Od marca 2007 r. okolice stadionu zamieszkuje puchacz zwyczajny. 6 czerwca 2007, podczas meczu kwalifikacyjnego do Euro 2008 pomiędzy Finlandią a Belgią, sowa przerwała grę na 10 minut po tym, jak usiadła na konstrukcji bramki. Puchacz został później nazwany „Bubi” oraz wybrany mieszkańcem roku Helsinek. W skład kompleksu stadionowego wchodzi hostel młodzieżowy. Stadion w kulturze masowej Przed wprowadzeniem euro, wizerunek Stadionu Olimpijskiego w Helsinkach, wraz z fińskim biegaczem lekkoatletycznym Paavo Nurmim, widniał na banknocie o nominale 10 marek fińskich. W 2006 r. jeden z odcinków amerykańskiego programu telewizyjnego The Amazing Race kończył się zadaniem na wieży stadionu. Zobacz też Töölön pallokenttä Bolt Arena Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa (ang. • fiń. • szw. • niem. • ros.)
Stadionul Olimpic din Helsinki

Stadionul Olimpic din Helsinki (în finlandeză Helsingin olympiastadion; suedeză Helsingfors Olympiastadion), situat în districtul Töölö la 2 km de la centrul capitalei Finlandei, Helsinki, este cel mai mare stadion din țară. Stadionul a găzduit o multitudine de evenimente sportive și este stadionul de casă al echipei naționale de fotbal a Finlandei. Note Legături externe Materiale media legate de Stadionul Olimpic din Helsinki la Wikimedia Commons 1952 Summer Olympics official report. Arhivat în 11 aprilie 2008, la Wayback Machine. pp. 44–7. Stadion.fi – Official site History of the stadium Arhivat în 19 septembrie 2018, la Wayback Machine. Panoramic virtual tour from the stadium tower Arhivat în 30 iulie 2021, la Wayback Machine.
Олимпијски стадион у Хелсинкију

Олимпијски стадион у Хелсинкију (фин. Helsingin olympiastadion; швед. Helsingfors Olympiastadion) је стадион у Хелсинкију, главном граду Финске. Највећи је стадион у држави, а данас се углавном користи за спортске манифестације и велике концерте. Стадионом управља „Стадион фундација“, у чијем одбору се налазе представници општине Хелсинки, Министарства просвете и главних спортских организација. Капацитет стадиона је 39.000 гледалаца, док је за концерте зависно од величине бине 45.000-50.000. Стадион је најпознатији по томе што је био центар активности Летњих олимпијских игара 1952. Он је међутим изграђен да буде домаћин Летњих олимпијских игара 1940, које су премештене из Токија у Хелсинки пре него што су отказане због Другог светског рата. Стадион је био домаћин светских првенстава у атлетици на отвореном 1983. и 2005, као и европских првенстава у атлетици на отвореном 1971, 1994. и 2012. Такође је био један од домаћина Европског првенства у фудбалу за жене 2009, а на њему је одиграно и финале. Историја Изградња стадиона је почела 12. фебруара 1934, а свечано је отворен 12. јуна 1938. Архитекте Јрје Линдегрен и Тојиво Јенти су дизајнирали Олимпијски стадион у функционалистичком стилу. Стадион је у потпуности модернизован у периоду 1990-1994, док је реновиран 2005. пред Светско првенство у атлетици на отвореном. Капацитет стадиона је био највећи током Летњих олимпијских игара 1952, када је могао да прими око 70 хиљада гледалаца, а управо на церемонији отварања је забележења највећа посета од 70.435 гледалаца. Торањ стадиона је изразита знаменитост са висином од 72.71 метара, што је резултат са којим је Мати Јервинен освојио злато у бацању копља на Летњим олимпијским играма 1932. Референце Спољашње везе Званичан сајт
Helsinki University Museum

Helsinki University Museum Flame (formerly Helsinki University Museum) is the museum of the University of Helsinki. Helsinki University Museum Flame was established in 2003 by merging several museums operating under the auspices of the University of Helsinki. Later on, the Observatory and the Art Room were also merged with the University Museum. The museum was located until June 2014 in a building called Arppeanum on Snellmaninkatu off the north-east corner of Senate Square. The museum opened in Helsinki University Main Building in March 2015. References External links Official website
Musée de l'université d'Helsinki

Le musée de l'université d'Helsinki (finnois : Helsingin yliopistomuseo) est le musée de l'université d'Helsinki. Description Jusqu'en 2014, il était situé dans le bâtiment Arppeanum rue Snellmaninkatu, sur la place du Sénat. Le musée est installé dans le bâtiment principal de l’université d’Helsinki au 33, rue Fabianinkatu. Références Voir aussi Articles connexes Liste de musées en Finlande Liste des bâtiments historiques d'Helsinki Musées spécialisés en Finlande Liens externes (fi + sv + en) Site officiel Portail des musées Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d’Helsinki
Universiteitsmuseum van Helsinki

De Universiteitsmuseum van Helsinki (Fins: Helsingin yliopistomuseo/ Zweeds: Helsingfors Universitetsmuseet) is het museum van de Universiteit van Helsinki in de Finse hoofdstad Helsinki. Het museum is ontstaan uit een fusie van vijf andere musea. Het toenmalige Universiteitsmuseum van Helsinki uit 1973, het Museum van medische geschiedenis uit 1937, het Museum van tandheelkunde uit 1979, het Museum van diergeneeskunde uit 1973 en de Universiteitscollectie van ambachten. Het Heuvelobservatorium wordt ook beheerd door het museum. Het verhuisde in 2015 naar het hoofdgebouw van de universiteit.
Finnish Museum of Natural History

The Finnish Museum of Natural History (Finnish: Luonnontieteellinen keskusmuseo, Swedish: Naturhistoriska centralmuseet), established in 1988, is a research institution under the University of Helsinki in Finland, based in Helsinki, Finland. It is a natural history museum responsible for the national botanical, zoological, geological and paleontological collections, which consist of samples from around the world. The collections serve scientific, public informational and educational purposes. In regard to locations and buildings, the museum is divided into three: The Natural History Museum, the Kaisaniemi Botanic Garden, and the Kumpula Botanic Garden. From 1869 to 2014 it also included an independent geological department, but that has now been moved to the Kumpula Botanic Garden. Research units Botany Unit Botanical Museum maintains the national herbarium of Finland containing 3,3 million specimens of plants, mosses and fungi. Botanic Gardens maintain a collection of living plants for education and research; is responsible for international seed exchange and public education on plants. In addition, there is a Sensory garden. Zoology Unit Zoological Museum maintains a collection of 8 million animal specimens; performs research mainly on systematics, taxonomy, and zoogeography. Bird ringing centre and monitoring of bird populations Natural Sciences Unit Laboratory of Chronology performs age determination of samples with physical methods (radiocarbon and optically stimulated luminescence dating). Geological Museum maintains collections of rock and ore samples (35,000 items), meteorites (500), and fossils (6,000). Axel Gadolin’s mineral collection is held at the museum. Notable people References External links Finnish Museum of Natural History (in English)
Musée d'histoire naturelle de Finlande

Le Luonnontieteellinen keskusmuseo (littéralement en français Musée central des sciences de la nature) est le Musée national d'histoire naturelle de Finlande. Il est basé dans la capitale Helsinki et dépend de l'Université d'Helsinki. Avec le musée national d'art et le musée national d'histoire, c'est l'un des trois musées de Finlande à avoir le statut de musée national. Organisation Le musée d'histoire naturelle de Finlande ne se situe pas en un endroit unique, mais regroupe en des lieux différents plusieurs collections et musées. Le musée zoologique de Finlande C'est le plus connu, il est situé en centre ville dans le quartier de Kamppi. Le musée botanique de Finlande Il se situe en centre ville, dans le quartier de Kaisaniemi. Il s'occupe également de la gestion des deux jardins botaniques nationaux, où 5 601 espèces sont cultivées. Il contient plus de 3,1 millions d'échantillons de végétaux et de champignons, et ce nombre croît de 25 000 chaque année en moyenne. Le musée possède peu d'exemplaires collectés avant le milieu du XIXe siècle, les herbiers de l'Académie royale de Turku, l'ancêtre de l'université d'Helsinki, ayant été détruits lors du grand incendie qui ravagea Turku en 1827. Le musée et les jardins botaniques, ou ce qu'il en restaient, déménagèrent à Helsinki (Helsingfors à l'époque) en 1829. La Guerre de Continuation fut également un moment dramatique de l'histoire du musée, avec la destruction totale des serres du jardin botanique par un bombardement soviétique en février 1944. Le musée géologique de Finlande Il est également situé en plein centre ville. Il regroupe à la fois la géologie et la paléozoologie. On y trouve 35 000 échantillons de roche, 500 météorites et plus de 6 000 fossiles. Les plus anciennes collections datent du début du XIXe siècle, étant issues de la collection du gouverneur général Fabian Steinheil (1762-1831). Recherche Des institutions de recherche sont également rattachées administrativement au Musée. Il s'agit du laboratoire de datation, du département de taxidermie et du projet Luomus de recensement et de suivi de la biodiversité. Voir aussi Articles connexes Liste de musées d'histoire naturelle Liste de musées en Finlande Liens externes (fi + sv + en + ru) Site officiel Portail des musées Portail de l’histoire de la zoologie et de la botanique Portail d’Helsinki
Natuurhistorisch Museum van Finland

Het Natuurhistorisch Museum van Finland (Fins: Luonnontieteellinen keskusmuseo, Zweeds: Naturhistoriska centralmuseet) is een onderzoeksinstituut en natuurhistorisch museum van de Universiteit van Helsinki. Het museum is verdeeld over drie locaties, bekend als: Natuurhistorisch museum van Helsinki (het museum dat de zoölogische collectie van de universiteit toont) Botanische tuinen van de Universiteit van Helsinki, bestaande uit de oude botanische tuin in het Kaisaniemipark uit 1763 en de nieuwe tuin in Kumpala uit de jaren 70. De tuinen laten de botanische collectie van het museum zien. Externe link (fi) (en) Officiële website
Fińskie Muzeum Historii Naturalnej

Fińskie Muzeum Historii Naturalnej (fin.: Luonnontieteellinen keskusmuseo) – jest jednostką naukowo-badawczą wchodzącą w skład Uniwersytetu Helińskiego (Finlandia). Powstało w 1988 r. i zawiera krajowe kolekcje botaniczne, zoologiczne, geologiczne i paleontologiczne składające się przykładowych okazów z całego świata. Ekspozycje Ogród botaniczny Uniwersytetu w Helsinkach Muzeum Historii Naturalnej w Helsinkach Muzeum Geologiczne Jednostki badawcze Laboratorium Datowania – zajmuje się określaniem wieku próbek za pomocą metod fizycznych (datowanie radiowęglowe, datowanie metodą OSL (ang. Optically stimulated luminescence). Muzeum Zoologiczne – zawiera kolekcje 8 milionów okazów zwierząt. Zajmuje się głównie badaniem systematyki zwierząt, taksonomii i zoogeografią. Muzeum Geologiczne – zawiera kolekcje skał i rud (35 000 okazów), meteorytów (500 okazów) i skamieniałości (6000 okazów). Muzeum Botaniczne – Narodowe herbarium Finlandii zawierające 3,1 mln okazów roślin i grzybów. Ogród Botaniczny – zawiera kolekcje żyjących roślin do celów naukowych i edukacyjnych. Zajmuje się także międzynarodową wymianą nasion i publiczna edukacją w zakresie roślin.
Mäntysaari

Mäntysaari, en suédois Tallholmen (en français l'île du pin) est une île du sud de la Finlande située dans le golfe de Botnie, au sud-ouest du centre-ville d'Helsinki. L'île, de forme ronde et habitée, est entourée par les îles de Käärmeluoto Nord et Käärmeluoto Ouest au sud-est, Rajakupu au sud-ouest, Lilla Ängsholm au nord-ouest et Lauttasaari au nord-est. L'île fait partie du district de Lauttasaari. Source (en) National Land Survey of Finland - Carte de Mäntysaari Portail des îles Portail de la mer Baltique Portail d’Helsinki
Tallholmen, Helsingfors

Tallholmen, finska: Mäntysaari, är en ö i Finland. Den ligger i Finska viken och i kommunen Helsingfors i landskapet Nyland, i den södra delen av landet. Ön ligger nära Helsingfors. Öns area är 4,1 hektar och dess största längd är 280 meter i nord-sydlig riktning. Källor
Ministry of the Interior (Finland)

The Ministry of the Interior (Finnish: sisäministeriö, Swedish: inrikesministeriet) is one of the Finnish Government's twelve ministries and is responsible for matters related to internal security such as counter-terrorism, policing, fire & rescue services, and border control, as well as migration issues. The ministry is also responsible for matters relating to the flag of Finland and the coats of arms. The ministry is led by the Minister of the Interior, Mari Rantanen of the Finns Party. The Ministry of the Interior's budget for 2018 is €1,463,996,000. The ministry employs 190 people. References
Ministerio del Interior (Finlandia)

El Ministerio del Interior (en finés: sisäministeriö (SM); en sueco: inrikesministeriet) es uno de los doce ministerios del gobierno finlandés, que se encarga de asuntos relacionados con la seguridad interna, como la lucha contra el terrorismo, la policía, los servicios de bomberos y rescate y el control de fronteras, así como las cuestiones migratorias.​​ El ministerio está dirigido por la Ministra del Interior, Mari Rantanen del Partido de los Finlandeses. Historia El Ministerio del Interior de Finlandia se creó en 1809 como el Departamento Administrativo de Dirección General. En 1869, el nombre se cambió a Departamento Administrativo de Asuntos Civiles y, en 1917, a Departamento Administrativo de Asuntos Internos. En 1918, tras la independencia de Finlandia, se le otorgó su nombre actual de Ministerio del Interior. A pesar de todos los cambios de nombre, el Ministerio ha tenido, desde sus inicios en 1809, el mantenimiento del orden público y la seguridad interna como su principal objetivo, tal como lo tiene hoy después del Decreto del año 2007.​ Personal El presupuesto del Ministerio del Interior para 2020 fue de 1.528.758.000 €.​ El ministerio emplea a 190 personas.​ Referencias Enlaces externos Sitio web oficial