NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Banca Finlandei

Banca Finlandei (în finlandeză Suomen Pankki, în suedeză Finlands Bank) este banca centrală a Finlandei. Este a patra cea mai veche bancă centrală din lume. Istorie Banca a fost fondată la 1 martie 1812, în orașul Turku, de către țarul Alexandru I al Rusiei, sub numele de Compania de Împrumuturi și Schimb de Depozite (în finlandeză: Waihetus-, Laina- ja Depositioni-Contori). În 1819, a fost mutată la Helsinki. Caracteristicile sale de bancă centrală au fost stabilite prin crearea monedei în 1840, introducerea mărcii finlandeze în 1860–1865 și înființarea băncilor comerciale în a doua jumătate a secolului al XIX-lea. Sediul băncii a fost avariat de bombardamentele sovietice în timpul raidurilor aeriene din timpul Războiului de Continuare din 1944. După cel de-al Doilea Război Mondial și o nouă perioadă de inflație până la începutul anilor 1950, Banca Finlandei a gestionat regimul de represiune financiară al țării, urmat de liberalizare în anii 1980. Marca a fost devalorizată de mai multe ori până la flotarea sa finală în septembrie 1992. În urma crizei bancare finlandeze din anii 1990, supravegherea financiară a fost reorganizată în Finlanda odată cu crearea Rahoitustarkastus (Rata) în 1993, un organism independent de supraveghere bancară, afiliat Băncii Finlandei, dar cu propria guvernanță. În 2009, Autoritatea Finlandeză de Supraveghere Financiară a fost creată prin fuziunea Rata și a Autorității de Supraveghere a Asigurărilor, anterior separată. Sediu central Sediul central al Băncii Finlandei este situat în districtul Kruununhaka din Helsinki, pe un teren mărginit de Snellmaninkatu, Rauhankatu, Kirkkokatu și Unioninkatu. Construcția clădirii băncii, proiectată de arhitectul ruso-german Ludwig Bohnstedt, a fost finalizată în 1883. Anterior, Banca Finlandei avea mai multe sucursale situate în Joensuu, Jyväskylä, Kotka, Kuopio, Lahti, Mikkeli, Oulu, Pori, Rovaniemi, Tampere, Turku, Vaasa și Viipuri. Lista președinților Note Vezi și Economia Finlandei
Finlands Bank

Finlands Bank (finska: Suomen Pankki) är Finlands centralbank. Banken grundades 1811 av Alexander I av Ryssland i Åbo som Wäxel-, Låne- och Depositions-Contoiret i Stor-Furstendömet Finland och har sedan 1819 huvudkontoret i Helsingfors. Banken lydde först under kejserliga senaten, men underställdes 1868 lantdagen. 1860 fick Finlands Bank rätt att ge ut egna sedlar, som fick namnet mark. När myntverket stod klart 1864 fick kunde banken även prägla egna mynt. Marken var bunden till rubeln i förhållandet 4:1, således motsvarade en mark 25 kopek. 1865 infördes silvermyntfot i Finland, och när en planerad myntrealisation uteblev i resten av ryska kejsardömet blev marken i praktiken det enda betalningsmedlet i Finland. Silverrubeln och -kopeken förblev visserligen lagliga betalningsmedel, men deras antal i Finland var så ringa att i praktiken betydde införandet av silvermyntfoten att storfurstendömet fick ett eget, separat mynt eftersom sedelrubeln inte löstes in i Finland. Från och med 1886 hade banken monopol på sedelutgivning i Finland – tidigare hade till exempel Föreningsbanken i Finland gett ut egna sedlar. Finlands Bank är medlem i Europeiska centralbankssystemet. När euron infördes 2002 upphörde Finlands Bank att ge ut den finska marken. Chefdirektörer för Finlands Bank Källor Externa länkar Finlands Bank Keskiajan markasta setelieuroon, Erkki Pihkala, Kansantaloudellinen aikakausikirja 1/2002, 19–30. Uppslagsverket Finland – Finlands Bank
Банк Фінляндії

Банк Фінляндії (фін. Suomen Pankki, швед. Finlands Bank) — центральний банк Фінляндської Республіки, входить до Європейську систему центральних банків. Четвертий із найстаріших центральних банків світу. Банк випускав і регулював фінляндську марку до 1999 року, коли її змінила загальноєвропейська валюта євро. Історія Банк Фінляндії заснований імператором Олександром I 1 березня 1812 року в Турку, столиці Великого князівства Фінляндського. Трохи більше ніж через місяць, 12 квітня, столицею оголошений провінційний Гельсингфорс. Місто почали реконструювати і відбудовувати і 1819 року перевели туди всі основні установи, у тому числі і Банк Фінляндії. У період з 1840-х по 1890-ті роки Банк Фінляндії пройшов найважливіші етапи на шляху перетворення в центральний банк. Так 1840 року була проведена реформа Банку Фінляндії. 1860 року за указом імператора Олександра II, на території Великого Князівства Фінляндського була введена власна валюта — фінляндська марка, що містила чверть російського рубля. Через п'ять років, 1865 року, вона була відокремлена від рубля, і прив'язана до міжнародного срібного стандарту, а пізніше, 1877 року — до золотого. Голова Термін повноважень генерального директора центробанку Фінляндії — 7 років. Призначення генерального директора Банку Фінляндії затверджується президентом країни. З 12 липня 2018 року посаду генерального директора обіймає Оллі Рен. Функції Банк Фінляндії виконує чотири основні функції: проводить грошову-кредитну політику і веде розслідування; виконує банківські операції; здійснює загальний контроль за стійкістю фінансової системи; підтримує обіговий оберт грошей в країні.. На основі закону 2008 року про антитерористичну діяльність і протидію корупції, банк може цікавитися ступенем політичного впливу клієнтів. Головна будівля банку Проєкт будівлі був розроблений німецьким архітектором Людвігом Бонштедтом. Будівля побудована у 1882 році. Додаткове крило будівлі побудовано у 1960-ті роки. Перед будівлею банку розміщений пам'ятник міністру фінансів і ідеологу фінського національного руху Югану Снелльману, відкритий 1923 року. На п'єдесталі можна побачити сліди від бомбардування 1944 року. Див. також Європейський центральний банк Економіка Фінляндії Фінляндська марка Євро Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 26 січня 2017 у Wayback Machine.]
Église de Pylkönmäki

L'église de Pylkönmäki (en finnois : Pylkönmäen kirkko) est une église située à Saarijärvi en Finlande. Description L'église en bois est conçue et bâtie par Jaakko Kuorikoski en 1860. L'église est rénovée en 1927 par Alvar Aalto qui lui donnera son aspect classique. La sculpture de l'autel représentant La Madone à l'enfant est due à Hannes Autere. L'église a obtenu son aspect actuel lors de la rénovation de 1968. À cette occasion, on recouvre d'une couche de peinture le retable peint en 1952 par Urho Lehtinen et représentant les scènes Jésus bénit les enfants et Jésus nourrit 5 000 personnes. La vieille balustrade de l'autel a été restaurée en 1989. L'église est construite en bordure de la route régionale 636. Bibliographie Hannu Sinisalo, Pylkönmäki yhteisön synty ja muutos Pylkönmäen kunta, 1984, 236 p. Jussi Jäppinen et Heli Maija Voutilainen, Keski-Suomen kirkot, Kopijyvä, 2002, 152 p. (ISBN 952-5092-81-X) Références Liens externes Histoire de la paroisse et de l'église Liens internes Liste des églises évangéliques luthériennes de Finlande Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Finlande Portail du protestantisme
Rovaniemi city hall

Rovaniemi city hall is the main municipal administrative building of the city of Rovaniemi, Finland. The building was designed by the renowned Finnish architect Alvar Aalto, and although the design work started in the 1960s as part of the rebuilding of the Rovaniemi city centre, the city hall building was only completed in 1986 after Aalto's death. The city hall is part of a complex of Aalto-designed public and administrative buildings, commonly referred to as 'Aalto Centre', together with the Lappia Hall arts and conference venue and the Rovaniemi library. The complex has been designated and protected by the Finnish Heritage Agency as a nationally important built cultural environment (Valtakunnallisesti merkittävä rakennettu kulttuuriympäristö). The building consists of a central block with several connected wings. The key rooms such as the Mayor's office, the City Council assembly hall and committee meeting rooms are positioned centrally by the main entrance. The exterior materials are similar to those on the other Aalto Centre buildings, creating a coherent and unified cluster. Outside the main entrance to the building is a massive stone sculpture Vuorten Synty ('The Birth of Mountains') by the Finnish sculptor Kain Tapper, completed in 1988. The sculpture is 120 metres (390 ft) long, and has a maximum height of 2.3 metres (7 ft 7 in). It symbolises the rebirth of Rovaniemi following the Lapland War. See also Aalto Centre References
Hôtel de ville de Rovaniemi

La mairie de Rovaniemi (finnois : Rovaniemen kaupungintalo) est un bâtiment situé à Rovaniemi en Finlande. Histoire Le bâtiment de l'hôtel de ville est conçu par Alvar Aalto et construit en 1975. Il fait partie d'un ensemble conçu par Alvar Aalto : le centre administratif et culturel de Rovaniemi, la Lappia-talo (1972–1975) et la bibliothèque municipale de Rovaniemi (1965). La direction des musées de Finlande a classé l'ensemble parmi les sites culturels construits d'intérêt national. Liens externes Liens internes Liste de bâtiments conçus par Alvar Aalto Références Portail de la Finlande Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Ратуша Рованиеми

Ратуша Рованиеми (фин. Rovaniemen kaupungintalo) ― главное муниципальное административное здание города Рованиеми в Финляндии. Здание было спроектировано финским архитектором Алваром Аалто, и хотя проектные работы начались в 1960-х годах в рамках реконструкции центра Рованиеми, строительство ратуши было завершено только в 1986 году, уже после смерти Аалто. Ратуша является частью единого комплекса общественных и административных зданий, спроектированных Аалто и ставших культурным центром города ― наряду с залом «Лаппиа» и публичной библиотекой Рованиеми. В настоящее время этим зданиям присвоен статус объекта культурного наследия национального значения (фин. Valtakunnallisesti merkittävä rakennettu kulttuuriympäristö). Здание ратуши состоит из центрального корпуса и нескольких примыкающих к нему крыльев. Ключевые помещения, такие, как кабинет главы города и зал заседаний городского совета, расположены в центре сооружения у главного входа. Недалеко от ратуши находится массивная каменная скульптурная композиция «Рождение гор» (фин. Vuorten Synty) работы скульптора Каина Таппера, созданная в 1988 году. Длина скульптуры составляет 120 метров, а максимальная высота ― 2,3 метра. Она символизирует возрождение Рованиеми после Лапландской войны. Примечания
Mestna hiša, Rovaniemi

Rovaniemijska mestna hiša je glavna občinska upravna stavba mesta Rovaniemi na Finskem. Stavbo je zasnoval priznani finski arhitekt Alvar Aalto in čeprav se je projektiranje začelo v 1960-ih kot del obnove središča mesta Rovaniemi, je bila stavba dokončana šele leta 1986 po Aaltovi smrti. Mestna hiša je del kompleksa javnih in upravnih stavb, ki jih je zasnoval Aalto, ki se običajno imenujejo Center Aalto, skupaj z umetniškim in konferenčnim prostorom dvorana Lappia ter knjižnico Rovaniemi. Finska agencija za dediščino je kompleks označila in zaščitila kot nacionalno pomembno grajeno kulturno okolje (Valtakunnallisesti merkittävä rakennettu kulttuuriympäristö). Objekt je sestavljen iz osrednjega bloka z več povezanimi trakti. Ključni prostori, kot so županova pisarna, sejna dvorana mestnega sveta in sejne sobe odborov, so postavljeni centralno ob glavnem vhodu. Zunanji materiali so podobni tistim na drugih stavbah centra Aalto, kar ustvarja skladno in enotno celoto. Zunaj glavnega vhoda v stavbo je ogromna kamnita skulptura Vuorten Synty (»Rojstvo gora«) finskega kiparja Kaina Tapperja, dokončana leta 1988. Skulptura je dolga 120 metrov in ima največja višina 2,3 metra. Simbolizira ponovno rojstvo Rovaniemija po laponski vojni. Sklici Zunanje povezave
Villa Manner

La Villa Manner (en finnois : Villa Manner) ou Ponneranta est une zone résidentielle dans le quartier Töysä d'Alavus en Finlande. Histoire La résidence Ponneranta (Villa Manner) est conçue par Alvar Aalto dans les années 1920. Il conçoit les bâtiments, le sauna, la jetée et le parc de Ponneranta. Le bâtiment principal est de style néoclassique avec un fronton de style Empire. Le complexe est resté intact à l'exception des saunas et de la jetée. Liens externes Liens internes Liste de bâtiments conçus par Alvar Aalto Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Finlande
Utö

Utö je nejjižnější celoročně obydlený ostrov Finska, který se nachází v Ostrovním moři (součást Baltského moře) asi 80 kilometrů od pevniny, při mezinárodní vodní cestě vedoucí tímto mořem do přístavů Turku, Naantali a Parainen). Ostrov náleží pod správu města Parainen (dříve obce Korppoo). Název ostrova znamená ve švédštině "vnější ostrov" (nachází se na vnějším okraji souostroví při pevnině jihovýchodního Finska). Ostrov stejného jména se nachází také ve Stockholmském souostroví ve Švédsku. Ostrov má plochu asi 0,81 km2 a v roce 2004 měl asi 40 obyvatel. Na ostrově se nacházejí maják, stanice lodivodů, malý přístav, meteorologická stanice, obchod a pošta. Vzhledem ke značné odlehlosti má ostrov také svoji vlastní školu. Utö byl původně armádní základnou, ale v roce 2005 se odtud armáda stáhla. Některé okrajové části ostrova jsou však dodnes nepřístupné, protože se zde nacházejí funkční dělostřelecké baterie. Kromě toho je možné navštívit množství dalších opuštěných vojenských objektů. Dříve zde byla významným zaměstnavatelem finská plavební správa, která spolu s námořnictvem tvořila základní součásti života ostrova spolu se stanicí lodivodů, kaplí a nejstarším majákem Finska. V současnosti jsou na Utö ve službě lodivodi státní společnosti Finnpilot, kteří mají za úkol provádět připlouvající nebo odplouvající lodě místními vodami plnými nebezpečných skalních výběžků. Utö má velmi bohatou historii, a to jak z dob míru, tak i válek, včetně mnoha vraků lodí, které se v okolí potopily, z nichž nejznámější je S/S Park Victory. Jižně od ostrova jsou dodnes viditelné zrezivělé pozůstatky vraku lodi MS Torsholm, která zůstala uvězněna na mělčině v roce 1967. Ostrov Utö je také znám jako první záchranná stanice během katastrofy trajektu Estonia, který se 46,5 km odsud potopil 28. září 1994. Na Utö je možno se dopravit z Pärnäsu trajektem M/S Baldur nebo z Turku lodí M/S Aspö. Historie Ostrov Utö byl známý jako přístav již v polovině 17. století. Přítomnost lodivodů byla jedním z hlavních faktorů, které ovlivňovaly život na ostrově na dalších 300 let. Kolem poloviny 18. století se začali lodivodi se svými rodinami na ostrově usazovat natrvalo. Maják na ostrově byl za války v letech 1808-9 vyhozen Rusy do povětří, ale v roce 1814 přestavěn. Během dob ruské nadvlády nad Finskem byla na ostrově zřízena malá mýtná stanice. Na konci 19. století měl ostrov 129 obyvatel ve 22 usedlostech. Před první světovou válkou ostrov obsadila ruská armáda. Obyvatelé Utö byli evakuováni včetně lodivodů. Během války Rusové podstatně změnili vzhled vesnice na ostrově, mimo jiné i postavením železnice pro přepravu munice skrz vesnici. Při katastrofě trajektu Estonia v roce 1994 bylo 24 přeživších dopraveno helikoptérami nejprve na Utö, přičemž zde bylo také doplňováno palivo. Na Utö lze nalézt také vlastivědné muzeum umístěné v majáku, které pojednává o historii ostrova. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Utö, Väståboland na švédské Wikipedii a Utö (Finland) na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Utö na Wikimedia Commons Stránky ostrova Utö s podrobnějšími informacemi Mapa ostrova
Utö (Finnland)

Utö [ˈʉːtøː] ist eine Insel am Rand des Schärengebiets vor der Küste Finnlands. Sie gehört verwaltungsmäßig zur Stadt Pargas (bis 2008 zu Korpo) und liegt 40 km südlich der Hauptinsel von Korpo und 90 km westlich von Hanko. Utö ist seit 1540 besiedelt. Heute wird die Insel ganzjährig von rund 40 Menschen bewohnt. Sie ist die südlichste Siedlung Finnlands. Auf Utö befindet sich ein Stützpunkt der finnischen Armee. Bis 2005 wurden auf der Insel Wehrdienstleistende ausgebildet, heute fungiert sie nur noch als Wachposten. Der Leuchtturm von Utö ist der älteste in Betrieb befindliche Leuchtturm Finnlands. Er geht auf einen Bau aus dem Jahr 1814 zurück. Der Untergang der Ostseefähre Estonia im Jahre 1994, mit 852 Todesopfern das bisher schwerste Schiffsunglück der europäischen Nachkriegsgeschichte, ereignete sich 35 km südöstlich von Utö. Die Rettungsarbeiten der finnischen Marine wurden von der Insel aus koordiniert. Weblinks Website von Utö (schwed./finn./engl.)
Utö (Finland)

Utö (Finland Swedish: [ˈʉːtøː]) is a small island in the Archipelago Sea in the Baltic Sea and belongs to Finland's Pargas municipality. It is the southernmost year-round inhabited island in Finland. Utö has an area of 0.81 square kilometres (5⁄16 square mile) and the population was c. 40 (as of 2005). Name The name of the island, Utö, means "outer island" in Swedish. Description The island has a lighthouse, pilot station, a small guest harbour, a shop and a post office. The island is also known from the marine weather observations that began in 1881. Due to the remoteness of the island, the island has its own local school. In former times, the Finnish Defence Forces kept a small station on the island, but left the island in 2005. The island is also known as the first rescue station of the Estonia disaster in September 1994, and also helped rescue the survivors of the SS Park Victory sinking. The Utö lighthouse is painted to resemble the signal flag "H", indicating the maritime pilot station. Its light signal is four short flashes, the same as the Morse code "H". Climate The annual average temperature (1981–2010 data) at Utö is 6.5 °C (43.7 °F), with mean annual precipitation 549 mm (21.61 inches). Average snow-covered period last from 23 January to 15 March. The open sea areas around Utö are covered by ice only approximately every five years. Utö has a humid continental climate (Dfb) (0˚C, 32˚F isotherm) or an oceanic climate (Cfb) (-3˚C, 26,6˚F isotherm) with mild summers and moderately cold and relatively long but late winters compared to the nearby southern mainland Finland because of seasonal lag caused by the Baltic Sea. See also Bogskär Märket Nuorgam Virmajärvi References External links Media related to Utö, Finland at Wikimedia Commons Utö Island Website (in Swedish, Finnish, and English) Utö Atmospheric and Marine Research Station Archived 2021-04-28 at the Wayback Machine
Utö

No debe confundirse con otras islas con el mismo nombre. Utö​​ es una pequeña isla en el Mar del archipiélago, en el mar Báltico que pertenece al municipio de Väståboland. Se trata de la isla más meridional de las islas habitadas en el país europeo de Finlandia. En la isla hay una estación experimental, un faro, un puerto pequeño, un hotel, una tienda y una oficina de correos. Debido a la lejanía de la isla, la isla tiene su propia escuela local. En épocas anteriores, las Fuerzas de Defensa de Finlandia mantuvieron una pequeña estación en la isla, pero la dejaron en 2005. La isla es internacionalmente conocida por ser la primera estación de rescate del accidente de M/S Estonia de septiembre de 1994. Véase también Geografía de Finlandia Geografía de Europa Referencias
Utö (Finland)

Utö is een eiland in de Scherenzee in de Oostzee in de Finse gemeente Pargas. Het is het meest zuidelijke eiland van Finland dat het gehele jaar door bewoond is. Utö heeft een oppervlakte van 0,81 vierkante kilometer en een inwonertal van ongeveer 40 mensen (2005). Naam De naam van het eiland betekent "buitenste eiland" in Het Zweeds. Beschrijving Het eiland heeft een vuurtoren, de Vuurtoren van Utö, een loodsstation, een kleine gastenhaven, een winkel en een postkantoor. Het eiland is ook bekend van de weerswaarnemingen waarmee men in 1881 begon. Door de afgelegen ligging van het eiland heeft het eiland een eigen school. Vroeger (tot in 2005) werd het eiland ook gebruikt door de Finse strijdkrachten die er een klein station hadden. Het eiland werd in september 1994 gebruikt als reddingsstation met de veerbootramp met de Estonia.
Utö (Finlandia)

Utö – niewielka wyspa na Morzu Archipelagowym należąca administracyjnie do gminy Pargas w południowej Finlandii. Jest najbardziej wysuniętą na południe zamieszkaną przez cały rok wyspą tego kraju. Stała populacja wynosi około 50 osób. Pierwsi osadnicy przybyli na wyspę w latach 40. XVIII wieku. Na wyspie znajduje się latarnia morska, niewielka przystań, baza pilotów, sklep, urząd pocztowy oraz lokalna szkoła. Ze względu na swoje położenie wyspa była wykorzystywana do celów wojskowych, najpierw przez Rosję i ZSRR, którego wojska opuściły Utö w 1918, a następnie do 2005 roku przez wojsko fińskie. W pobliżu Utö zatonął w 1994 prom MS Estonia. W pobliżu jego wraku leży też fiński pancernik Ilmarinen. Zobacz też Utö – wyspa w Archipelagu Sztokholmskim należąca do Szwecji Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona wyspy (fiń. • szw. • ang.)
Утё

Утё (фин. Utö) — небольшой остров в Балтийском море, самый южный из населённых островов, принадлежащих Финляндии. В годы Первой мировой войны входил в состав Або-Аландской шхерной позиции. Является ближайшим населённым островом к месту гибели парома Эстония, поэтому именно здесь находилась база спасательных работ. В настоящий момент на острове есть маяк, исследовательские станции, магазин и почта. На острове проживает около 50 человек. В 2005 году остров покинули Вооруженные силы, но осталось принадлежащее им оборудование, в том числе резервная система подачи электричества. Примечания Ссылки Сайт острова Утё: [1] (фин.), [2] (швед.), [3] (англ.)