NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Helsinki főpályaudvar

Helsinki főpályaudvar (Finn nyelven: Helsingin päärautatieasema, Svéd nyelven: Helsingfors centralstation) (IATA: HEC) egy vasúti fejpályaudvar Finnország fővárosában, Helsinkiben. 1862-ben nyitották meg, eredetileg csupán 8 vágánnyal. Mára 19 vágányos állomássá vált, ahol naponta 200 ezer utas fordul meg itt, ezzel a főváros leglátogatottabb épülete. A felszín alatt jár a Helsinki metró, előtte villamos- és autóbusz megállók találhatóak. A BBC 2013-ban beválasztotta a világ tíz legszebb vasútállomásai közé. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Helsinki–Riihimäki-vasútvonal Helsinki–Turku-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Pasila vasútállomás (Riihimäki vasútállomás, Turku pályaudvar, Helsinki–Riihimäki-vasútvonal, Helsinki–Turku-vasútvonal, észak, T Helsinki - Riihimäki) Pasila vasútállomás (Siuntio vasútállomás, Y Helsinki - Siuntio, X Helsinki - Siuntio) Pasila vasútállomás (Kirkkonummi vasútállomás, U Helsinki - Kirkkonummi, L Helsinki - Kirkkonummi) Pasila vasútállomás (Kauklahti vasútállomás, E Helsinki - Kauklahti) Pasila vasútállomás (Leppävaara vasútállomás, A Helsinki - Leppävaara) Pasila vasútállomás (Helsinki Central, I Helsinki < Lentoasema < Helsinki, P Helsinki - Lentoasema- Helsinki, Lentoasema vasútállomás) Pasila vasútállomás (Nokia vasútállomás, R Helsinki–Tampere) Pasila vasútállomás (Kouvola vasútállomás, Z Helsinki - Lahti) Pasila vasútállomás (Kerava vasútállomás, K Helsinki - Kerava) Pasila vasútállomás (Hämeenlinna vasútállomás, D Helsinki–Hämeenlinna) Képgaléria Irodalom Richard Deiss: Flügelradkathedrale und Zuckerrübenbahnhof. Kleine Geschichte zu 200 europäischen Bahnhöfen. BoD, Norderstedt 2010, S. 12, ISBN 978-3-8391-2913-5 (4. Auflage 2013: … Kleine Geschichten zu 222 Bahnhöfen in Europa.). Kapcsolódó szócikkek Finnország vasútvonalai ICIUM - szoborpark Finnországban, ahol a pályaudvar is látható volt jégből kifaragva Jegyzetek További információk Helsinki railway station
Centraal station van Helsinki

Het centraal station van Helsinki (Fins: Helsingin päärautatieasema; Zweeds: Helsingfors centralstation) is het belangrijkste treinstation van de Finse hoofdstad Helsinki, gelegen aan de Rautatientori. Het is een belangrijk overstappunt voor het openbaar vervoer. Naast de treinen van de nationale spoorwegmaatschappij Valtion Rautatiet komen hier de metro van Helsinki, de meeste lijnen van de tram van Helsinki en vele stads- en streekbussen. Beschrijving Het eerste station van Helsinki werd in 1860 geopend. Het was in neoclassicistische stijl ontworpen door de Zweedse architect Carl Albert Edelfelt voor wat tegelijkertijd de eerste Finse treinverbinding was, tussen Helsinki en Hämeenlinna. Het treinstation werd echter al snel te klein. In 1904 werd een ontwerpwedstrijd uitgeschreven voor een nieuw station. Deze wedstrijd werd gewonnen door Eliel Saarinen en het nieuwe station opende in 1919. Het gebouw is grotendeels bekleed met Fins graniet. Tot de opvallende karakteristieken behoren de grote klokkentoren en de tweemaal twee lantaarns in de vorm van gestileerde wereldbollen, vastgehouden door reusachtige standbeelden aan weerszijden van de hoofdingang. Deze beelden worden door de nationalie spoorwegmaatschappij Valtion Rautatiet vaak gebruikt in advertenties en reclamefilmpjes. Het kopstation heeft 19 perronsporen, waarvan drie voor lokale treinen aan de oostzijde van het gebouw. De sporen 4 tot en met 19, vooral voor lange-afstandstreinen, bevinden zich onder de grote overkappingen. In 1960 werd een ondergrondse tunnel aangebracht onder het plein voor het station die een aantal nabijgelegen winkels met elkaar verbond. In 1982 werd in die tunnel het metrostation Rautatientori aangelegd. In 2010 werd de naam van het station gewijzigd van Helsingin rautatieasema (Station Helsinki) naar Helsingin päärautatieasema (Centraal station Helsinki). Presidentiële wachtzaal Het station heeft een speciale wachtruimte van 50 vierkante meter en een aparte ingang voor de president en zijn gasten. Deze was oorspronkelijk ontworpen voor de tsaar van het keizerrijk Rusland, maar omdat Finland tijdens de bouw in 1918 onafhankelijkheid had verkregen werd de ruimte bestemd voor het nieuwe staatshoofd: de president van Finland. Op 19 december 1940 stierf president Kyösti Kallio tijdens een aan hem gewijde afscheidsceremonie op het station aan een hartaanval. Hij was net afgetreden en zou per trein naar zijn huis in Nivala reizen. Treinen De volgende treinen stoppen op het station:
Helsinki (stacja kolejowa)

Helsingin päärautatieasema (szw. Helsingfors centralstation) – największy dworzec i stacja kolejowa Helsinek, stolicy Finlandii. Do 2010 nosił nazwę Helsingin rautatieasema („Dworzec kolejowy w Helsinkach”). Ruch pasażerski Stacja Helsingin päärautatieasema jest stacją czołową, co oznacza, że wszystkie pociągi kończą lub zaczynają tu bieg. Codziennie stacja obsługuje około 200 tysięcy pasażerów, co sprawia, że jest najczęściej odwiedzanym budynkiem Finlandii. Z dworca odchodzą pociągi dalekobieżne do większości dużych miast kraju, jak również w komunikacji zagranicznej do Petersburga i Moskwy. Jest stacją końcową dla pociągu dużej prędkości Allegro do Petersburga oraz dla wszystkich linii helsińskiej kolei aglomeracyjnej: zielonej – pociągi nr Y, S, U, L, E, A – do Espoo i Karis (24 stacje) niebieskiej – pociągi nr I, K, N, G, T, H, R do Keravy i Riihimäki (21 stacji) czerwonej – pociąg nr Z do Lahti (5 stacji) żółtej – pociąg nr M do Vantaankoski (12 stacji) W podziemiach dworca znajduje się końcowa stacja metra w Helsinkach. Obsługa pasażerów Na stacji znajdują się kasy i automaty biletowe, informacja, przechowalnie bagażu, biuro rzeczy znalezionych, pomoc dla niepełnosprawnych, parking, parking rowerowy, kawiarnie, restauracja, kioski, bankomaty, kantor wymiany walut, apteka oraz postój taxi. Historia Pierwsza stacja kolejowa została wybudowana w roku 1862 i obsługiwała linię kolejową do Hämeenlinna. Na początku XX wieku budynek stacyjny okazał się zbyt mały, by obsłużyć rosnący ruch. W roku 1904 ogłoszono konkurs na nowy budynek. Jedną z prac był projekt architekta Eliela Saarinena. Projekt został wykończony w roku 1909, a dworzec został otwarty w roku 1919 i stał się jedną z najbardziej charakterystycznych budowli Helsinek. W 1940 na stacji na zawał serca umarł prezydent Finlandii Kyösti Kallio. W czerwcu 2010 zmieniono oficjalną nazwę stacji z Helsingin rautatieasema („Dworzec kolejowy w Helsinkach”) na Helsingin päärautatieasema („Główny dworzec kolejowy w Helsinkach”) i nadano mu skróconą nazwę Helsinki C. Wypadki Na stacji w Helsinkach doszło do kilku wypadków; w żadnym z nich nie było ofiar śmiertelnych. 4 stycznia 2010 cztery puste wagony pasażerskie przejechały bufory peronu 13. wskutek błędu manewrowego między stacją Pasila a stacją Helsingin päärautatieasema. Prędkość wagonów w momencie wjazdu na bufory wynosiła ok. 20–30 km/h. Wagony skierowano na peron 13, gdzie można było zminimalizować szkody. Jeden z wagonów uderzył w salę konferencyjną. Nie było ofiar w ludziach. Przypisy
Хельсинки-Центральный

Хельсинки-Центральный (фин. Helsingin päärautatieasema, швед. Helsingfors centralstation) — главный железнодорожный узел в центре города Хельсинки (Финляндия). Памятник архитектуры. История Построен в 1904—1914 годах финским архитектором Элиелем Саариненом в стиле модерн. Гранитные скульптуры каменных гигантов, украшающие фасад, выполнены скульптором Эмилем Викстрёмом. Отсюда отправляются как пригородные поезда, так и поезда дальнего следования. Кроме того, в здании вокзала находится вход на станцию метро Раутатиентори, самую оживлённую станцию хельсинкского метро. Для разгрузки центральной станции севернее действует станция Пасила. С 2012 года терминал для погрузки машин перенесён на станцию Пасила. Галерея Авария 4 января 2010 года произошла аварийная ситуация: находившиеся в тупике четыре двухэтажных вагона неуправляемо покатились под уклон в сторону тупиковых упоров вокзала и врезались в них на скорости 20—30 км/ч. Жертв на вокзале удалось избежать, так как пассажиров смогли оповестить по вокзальной трансляции, и те покинули опасное место. Панорама Линии Примечания Ссылки Расписание поездов дальнего следования (недоступная ссылка) (фин.) (швед.) (англ.) Расписание городских / пригородных поездов (недоступная ссылка) (фин.) (швед.) (англ.)
Гельсінкі-Центральний

Центральний вокзал Гельсінкі (фін. Helsingin päärautatieasema, швед. Helsingfors centralstation) — головна залізнична станція Гельсінкі, Фінляндія. Звідси вирушають як приміські поїзди, так і поїзди далекого прямування. Станцію щодня відвідують 400 000 осіб, з них 200 000 осіб — пасажири. Вокзал загальновизнана пам'ятка архітектури в центрі міста Гельсінкі (Фінляндія). Крім того, в будівлі вокзалу розміщується вхід на станцію метро Раутатіенторі, найжвавішу станцію Гельсінського метро. Аварія 4 січня 2010 року сталася аварійна ситуація: чотири двоповерхові некеровані вагони, що перебували у тупику покотилися під горку у бік тупикових упорів вокзалу і врізалися в них на швидкості 20-30 км/год. Жертв на вокзалі вдалося уникнути, оскільки пасажирів змогли сповістити за вокзальною трансляцією і ті покинули небезпечне місце (англ.). Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Гельсінкі-Центральний Helsinki railway station
Ambassade van België in Finland

De Belgische ambassade in Helsinki is de Belgische diplomatieke vertegenwoordiging in Finland. De ambassade aan Kalliolinnantie 5 in Helsinki is naast Finland ook verantwoordelijk voor Estland. Geschiedenis België erkende de Finse onafhankelijkheid op 10 juni 1919, en op 9 juli 1919 werden de eerste diplomatieke relaties bevestigd tussen de twee landen. In 2015 werd de ambassade in Tallinn (Estland) gesloten en werden de functies bij die in Helsinki bijgevoegd. In augustus 2025 werd Karel Tousseyn de nieuwe ambassadeur in Finland. Hij volgde Alexis de Crombrugghe de Picquendaele op, die ambassadeur was van 2021 tot 2025. Ereconsulaten Naast de ambassade zijn er ook vier ereconsulaten actief in Finland en Estland. Lijst van ambassadeurs
Crusell Bridge

The Crusell Bridge (Finnish: Crusellinsilta, Swedish: Crusellbron) is a bridge in the Länsisatama district of Helsinki, Finland, crossing the Ruoholahti bay in the Baltic Sea, about 24.8 metres wide and connecting the Ruoholahti and Jätkäsaari neighbourhoods. The bridge is a 173.4 metre long cable-stayed bridge, used by light traffic, automobile traffic and the Helsinki tram line 8. The bridge was inaugurated on 14 June 2011 by Mayor Jussi Pajunen. The bridge has been named after the Finnish composer and clarinet player Bernhard Henrik Crusell. Measurements and construction The bridge is an asymmetric cable-stayed bridge with two openings. Its total length is 173.5 metres, the main stay is 92 metres, the Jätkäsaari-side stay is 51.5 metres and the width of the bridge is 24.8 metres. The bridge has light traffic ways on both sides, two lanes for automobile traffic and tram tracks in both directions in the middle. The pylon is made of steel and inclined, and its top is at a height of 49 metres from the sea surface. The supporting structure of the bridge is a tensioned concrete slab, on the side the bridge is a joined construction. The bridge has special lighting. The appearance of the bridge is meant for airiness and lightness. The bridge was designed by WSP Finland with Pekka Pulkkinen as the lead designer. It was constructed by Skanska Infra and the construction cost 17.7 million euro. Design competition A design competition was held for the construction of the bridge, and it was resolved in spring 2002 and won by a bridge design by the British architect Ian P. T. Firth. However, the design was not viewed as realisable because of economic reasons. Three designs from two Finnish design studios were chosen for later review. The winning entry was a design by the name of Merimiekat by the studio SuunnitteluKortes. WSP Group bought SuunnitteluKortes in 2004. References
Pont de Crusell

Le pont de Crusell (finnois : Crusellinsilta) est un pont à haubans du quartier Länsisatama d'Helsinki en Finlande. Présentation Le pont de Crusell traverse la baie appelée Ruoholahti, d'environ 125 mètres de large. Le pont relie les sections de Ruoholahti et Jätkäsaari et a été inauguré le 14 juin 2011. Le pont est un pont à haubans de 173,5 mètres de long est utilisé pour la circulation douce, la circulation automobile et par la ligne de tram 8. Structure Le pont est un pont à haubans asymétrique avec deux ouvertures. Sa longueur totale est de 173,5 mètres, le hauban principal est de 92 mètres, le hauban du côté de Jätkäsaari est de 51,5 mètres et la largeur du pont est de 24,8 mètres. Le pont a des voies de circulation légère de chaque côté, deux voies pour le trafic automobile et des voies de tramway dans les deux sens au milieu. Le pylône incliné est en acier et son sommet est à 49 mètres de la surface de la mer. La structure porteuse du pont est une dalle de béton tendu. Étymologie Le pont de Crusell porte le nom du compositeur et clarinettiste finlandais Bernhard Henrik Crusell. Prix Pont de l'année, 2013 Galerie Voir aussi Articles connexes Liste de ponts de Finlande Liens externes Emporis Structurae Références Portail des ponts Portail des routes Portail de la mer Baltique Portail d’Helsinki
Crusellbron

Crusellbron (finska: Crusellinsilta) är en snedkabelbro i Helsingfors som förbinder stadsdelarna Gräsviken och Busholmen. Den 173,5 meter långa och 25 meter breda bron spänner över havsviken mellan Utterhällsstranden och Skällarstranden och är utrustad med spårvagnsskenor. Pylonerna är 49 meter höga. Bron invigdes 14 juni 2011 och dess kostnader har beräknats till ungefär 17,7 miljoner euro. Den är döpt efter den finlandssvenske tonsättaren Bernhard Crusell. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Crusellbron.
Dalsbruks kyrka

Dalsbruks kyrka är en kyrkobyggnad i Dalsbruk i Finland. Den tillhör Kimitoöns församling inom Evangelisk-lutherska kyrkan i Finland. Kyrkobyggnaden Kyrkan är uppförd under åren 1921–1922 av Metodist-Episkopalförsamlingen i Dalsbruk. Kyrkan är byggd av slaggtegel, som tillverkades av avfall från masugnen i Dalsbruk. Arkitekt Karl Andström har ritat kyrkan. Metodistförsamlingen ägde kyrkan i tolv år, varefter baron Wrede, en av ägarna i Dalsbruks järnverk, köpte den. Dragsfjärds församling erbjöds att arrendera tomten och kyrkan. Kyrkan invigdes 1934 till en evangelisk-luthersk kyrka och 1978 köpte församlingen kyrkan. Inventarier Orgeln är niostämmig och byggdes 1967 av Hans Heinrich i Maxmo. Altartavlan är målad av Axel Haartman. Klockstapeln Kyrkans klockstapel är från 1959 och är ritad av Dag Englund. Storklockan är gjuten i brukets gjuteri, medan lillklockan är brukets gamla brandklocka. Byggmaterialet är masugnsslagg. Galleri Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Dalsbruks kyrka. Dalsbruks kyrka på Kimitoöns församlings hemsida Källor
Degerö kyrka

Degerö kyrka är en modern kyrkobyggnad i stadsdelen Degerö i östra Helsingfors. Kyrkan byggdes i trä efter ritningar av arkitekterna Kari Järvinen och Merja Nieminen och invigdes den 30 november 2003 vid första advent. För planeringen av kyrkan arrangerades en arkitekttävling. Kyrkans barockorgel är gjord av Köglers orgelbyggeri i Österrike. Externa länkar Husbyggaren
Delet

Delet (Fins: Teili) is een zeestraat in Åland in de Scherenzee ten noorden van Föglö en Sottunga. Aan de westzijde grenst het water aan (van noord naar zuid) Simskäla, Vårdö en Bergö; aan de oostzijde liggen Enklinge, Kumlinge en Seglinge. De veerboot van de maatschappij Ålandstrafiken van Hummelvik (Vårdö) naar Kumlinge vaart over dit water.
Delet

Delet, finska: Teili, är en fjärd i Skärgårdshavet mellan Vårdö och Kumlinge, Åland. Den sträcker sig från Sottunga norrut förbi Seglinge där den böjer av åt nordväst mellan Ledsöra och Långrasket, vidare öster om Simskäla och upp mot Sälö.
Diktarhemmet i Borgå

Diktarhemmet är ett hus i centrala Borgå i Finland i vilket förtjänta finlandssvenska författare får bo gratis. Huset uppfördes 1764–1765 av fortifikationsbyggmästaren, stadsarkitekten Gotthard Flensborg (1723–1803) åt sig själv. Huset har tre våningar och ytan är 275 m². Det var bokförläggaren Holger Schildt och hans hustru Mathilda som köpte det 1920 och Albert Bonniers Förlag bidrog till att sätta huset i stånd. År 1921 skänkte paret Schildt huset till Finlands svenska författareförening. I gåvobrevet stod det att huset skulle ”av föreningen besittas med full äganderätt, med villkor att gården iståndsättes till ett svenskt författarhem och att dess första innehavare blir skalden, filosofie magister Hjalmar Procopé”. Rader av bemärkta kulturpersonligheter har under årens lopp gästat Diktarhemmet och skrivit sina namn i gästboken, hela det finlandssvenska litterära etablissemanget samt många rikssvenska författare. Bland mera prominenta gäster märks marskalk Gustaf Mannerheim 1930 och Prins Wilhelm 1940. I juni 2001 donerade författarföreningen Diktarhemmet till Svenska litteratursällskapet i Finland. Husets nuvarande hedersboende är Ulla-Lena Lundberg. Huset, som är skyddat av Museiverket, renoverades år 2017–2018. Författare som bott i Diktarhemmet Hjalmar Procopé 1923–1927 Bertel Gripenberg 1928–1932 Jarl Hemmer 1933–1944 Rolf Lagerborg 1945–1959 Rabbe Enckell 1959–1973 Lars Huldén 1973–1993 Christer Kihlman 1993–2017 Ulla-Lena Lundberg 2018–2026 Peter Mickwitz 2026– Källor Externa länkar Diktarhemmet i Uppslagsverket Finland (webbupplaga, 2012). CC-BY-SA 4.0 Lars Huldén om sin tid i Diktarhemmet och Borgå.
Église de Dragsfjärd

L'église de Dragsfjärd (en suédois : Dragsfjärds kyrka) est une église en pierre située dans le village de Dragsfjärd à Kimitoön en Finlande. L'église est classée comme site culturel construit d'intérêt national par la Direction des musées de Finlande. Historique L'église est construite en 1753–1755 sous la direction de Antti Piimänen. On la nomme alors église d'Adolphe en l'honneur de Adolphe-Frédéric de Suède. Le clocher est terminé en 1763. Le retable est offert en 1690 et la chaire fabriquée par Eric Biur est offerte en 1753. L'église jaune de nos jours était autrefois peinte en rouge. L'orgue à 16 jeux est livrée en 1977 par la fabrique d'orgues de Kangasala. Voir aussi Liens externes (fi) « Kohde id:200847 Dragsfjärdin kirkko », Museovirasto (consulté le 19 juillet 2013) Articles connexes Liste des églises évangéliques luthériennes de Finlande Références Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Finlande Portail du protestantisme
Dragsfjärds kyrka

Dragsfjärds kyrka (Adolfs kyrka) är en kyrkobyggnad som ligger i Dragsfjärd i landskapet Egentliga Finland. Den hör till Kimitoöns församling inom Evangelisk-lutherska kyrkan i Finland. Historia Dragsfjärd fanns det ett kapell sedan "urminnes tider". Detta kapell var så illa medfaret att det revs och ersattes med en ny kyrkobyggnad år 1695 som kallades Drage kapell. Under 1700-talet blev kapellet för litet och en ny kyrkobyggnad planerades. Dragsfjärds nuvarande kyrka uppfördes av Anders Piimänen och invigdes 1755. Den fick namnet Adolfs kyrka efter den dåvarande kungen Adolf Fredrik. Den korsformade kyrkan var ursprungligen rödmålad men har ommålats flera gånger. Sin nuvarande gula färg fick kyrkan vid renoveringen 1973. Inventarier Den ursprungliga inredningen är till största delen ersatt. De gamla kyrkbänkarna med dörrar ersattes år 1895 med nya öppna bänkar. År 1881 uppfördes en ny altarring. Till kyrkans äldsta föremål hör ett träkrucifix från år 1689, ett par tennljusstakar samt två förgyllda lampetter av trä. Den äldre altartavlan föreställande nattvardens instiftande, skänktes år 1690 av räntmästaren Mikael Jensenhaus från Skinnarvik och hans hustru Anna Bolhåmia. Bland kyrkans övriga konstverk kan nämnas tavlan "Kristus i Getsemane" målad av B A Goldenhjelm på 1850-talet samt "Guds öga" målad i början av 1820-talet av Fredrik Ellmèn. Predikstolen är gjord 1753 av mäster Eric Ersson Biur från Dragsfjärd. Dess apostlabilder målades över 1881 men togs fram igen vid en renovering 1928. Klockstapeln Klockstapeln uppfördes 1763. Storklockan hämtades 1765 från Stockholm och lillklockan hämtades 1685 från Åbo. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Dragsfjärds kyrka. Dragsfjärds kyrka på Kimitoöns församlings hemsida Referenser
Eckeröhal

De Eckeröhal (Zweeds: Eckeröhallen) is een sporthal in Eckerö, in het uiterste westen van Åland. De hal is de grootste sporthal van het land en biedt ruimte aan een kunstgras-voetbalveld, zes atletiekbanen van 110 meter lang, spring- en werpfaciliteiten, zes kleedkamers voor teams en vier kleinere kleedruimtes voor scheidsrechters en officials. Het is ook mogelijk om de hal aan te passen voor zaalsporten en andere evenementen door een losse vloer over het veld heen te leggen. In de hal bevinden zich voorts een fitnessruimte, een cafetaria en een vergaderruimte. De hal werd in 2000 in gebruik genomen, heeft een tribunecapaciteit van 1200 personen en een totale capaciteit van 5000 personen. Externe link (sv) Website van de Eckeröhal
Eckeröhallen

Eckeröhallen är en sporthall i Eckerö på Åland. Hallen är Ålands största och rymmer en fullstor konstgräsfotbollsplan, sex stycken 110 meter långa löparbanor, hopp- och kastanläggning, sex omklädningsrum för lag, samt fyra mindre omklädningsrum för domare och funktionärer. Det finns även möjlighet att lägga ut golv över planen för att anpassa den för övriga bollsporter samt andra slags evenemang. I hallen finns även gym, cafeteria samt ett konferensrum. Hallen färdigställdes år 2000, den har läktarkapacitet för 1 200 personer och total kapacitet för 5 000 personer. Källor Externa länkar Officiell webbplats
St Lawrence's Church, Eckerö

St Lawrence's Church, located in Eckerö on the Åland Islands, is a medieval Lutheran stone church. The church represents a significant example of medieval ecclesiastical architecture in the Baltic region. Constructed from grey stone between 1380 and 1420, according to the most recent datings, the church was originally dedicated to Saint Lawrence during the Catholic period of Finland. The building features a rectangular nave oriented along an east–west axis, with a sacristy positioned to the north and a porch to the south. At the western end of the nave stands a substantial bell tower, its width matching that of the nave; notably, one of the bells has been dated to the 13th century, predating the current structure. The church interior provides seating for approximately 275 congregants. Its altarpiece, The Sinful Woman Before Christ, was painted by Bernhard Reinhold in 1876. Among the church’s medieval furnishings are a wooden baptismal font and four wooden sculptures of saints. The pulpit, a later addition, was designed by the architect Carl Ludvig Engel. The organ, constructed by Hans Heinrich in 1971, is equipped with seven stops. In the nearby area of Signilskär, Hammarland, the ruins of a chapel—likely dating from the 13th century—can be found, further attesting to the region’s long-standing ecclesiastical heritage. Opposite Eckerö Church stands the rectory, with its present appearance being the result of renovations carried out in the late 19th century. Images References
Église d'Eckerö

Église d'Eckerö (en finnois : Eckerön kirkko) est une église construite à Eckerö en Finlande. Description L'église peut accueillir 275 personnes. Le retable peint en 1876 par Bernhard Reinhold La femme pécheresse devant le Christ. La chaire est conçue par Carl Ludvig Engel. L'orgue est fabriqué par Hans Heinrich en 1971. Galerie Voir aussi Liens externes Articles connexes Liste des églises évangéliques luthériennes de Finlande Listes des églises médiévales de Finlande Références Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail d'Åland