NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Messuby gamla kyrka

Messuby gamla kyrka (finska: Messukylän vanha kirkko) är en medeltida gråstenskyrka i stadsdelen Messukylä i Tammerfors. Kyrkan är den äldsta byggnaden i staden. Kyrkan har tillägnats ärkeängeln Mikael under namnet Den heliga Mikaels kyrka, till vardags har den tidigare kallats Michel och på finska Mikko efter sin skyddshelgon Sankt Mikael. Messuby avskildes från Birkala kyrksocken i början av 1400-talet. I källorna nämns Messuby som ort 1439, som förvaltningssocken 1466 och som kapellförsamling 1540. På samma plats som stenkyrkan tycks det på 1400-talet ha funnits en träkyrka. Ett sparat korskrank tyder på att den kyrkan byggts 1434. Det är okänt när den nuvarande stenkyrkan byggdes, men enligt den nyaste forskningen anses det ha varit mellan 1510 och 1530. Tidigare antog man att sakristian hade byggts till den tidigare träkyrkan. Men senare forskning tyder på att så inte är fallet. I kyrkan finns ett triumfkrucifix från 1430- eller 1440-talet och från samma tid tre helgonbilder, som anses föreställa Sankt Olof, Sankt Jakob och ärkeängeln Mikael. Förutom dessa tre har det tidigare funnits även en staty av Jungfru Maria som nu finns i Nationalmuseet. På 1600-talet renoverades kyrkan och väggarna dekormålades. Målningarna täcktes senare med kalk och endast fragment är i dag synliga. Predikstolen är försedd intarsiaarbeten. Den donerades av landshövding E. J. Creutz. Enligt medeltida bruk finns det gravar under kyrkan. Sista begravningen ägde rum 1793, medan kyrkogården användes fram till 1860. Kyrkan fick sin nuvarande form 1796–1797. Då höjdes väggarna och det tidigare raka innertaket ändrades till ett tunnvalv. Vapenhuset införlivades med kyrkorummet och bredvid kyrkan byggdes en klockstapel. Kyrkklockorna finns numera i kyrkans nya vapenhus. År 1879 uppfördes en ny tegelkyrka i närheten och den gamla kyrkan övergavs. Klockstapeln hade tidigare rivits för att få material till tegelkyrkan. Messuby gamla kyrka användes länge som stall och spannmålslager tills den renoverades på 1950-talet. Då avlägsnades även kalklagret från väggarna och man fick fram resterna av de gamla målningarna. Kyrkan är numera öppen om somrarna. Vidare läsning Hiekkanen, Markus (2020). Finlands medeltida stenkyrkor. Stockholm: Kungl. Vitterhets historie och antikvitetsakademien. sid. 303-307. Libris n0bnsbs4l2bcgvwv. ISBN 9789188763112 Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Messuby gamla kyrka. Tammerfors kyrkliga samfällighet: Messukylä gamla kyrka (finska)
Sähkötalo

Sähkötalo (lit. Electricity Building) (Swedish: Elhuset) is the name of the building located in the Kamppi district of central Helsinki, which serves as the headquarters of HELEN, the municipal energy company of the city of Helsinki. The building was designed by Alvar Aalto. Construction started in March 1970, and the building was ready for occupation on January 22, 1973. Since October 2007, the bottom floors of the building have been home to stores accessible from Kamppi Center by an underground pedestrian tunnel running underneath Fredrikinkatu. The window frames of the building are lined with neon lights that slowly change colour throughout the night. References
Sähkötalo

La Maison de l'électricité (en finnois : Sähkötalo) est un bâtiment construit dans le quartier de Kamppi à Helsinki en Finlande. Description Conçu par Alvar Aalto, il abrite le siège de Helsingin Energia. Références Voir aussi Liens externes Helsingin Energia - Presentation de Sähkötalo Liens internes Liste de bâtiments conçus par Alvar Aalto Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d’Helsinki
Elhuset

Elhuset (finska: Sähkötalo) är en kontorsbyggnad i Kampen i Helsingfors där bland annat elbolaget Helen har sitt huvudkontor. Byggnaden, som är ritad av Alvar Aalto, började byggas år 1970 och invigdes 22 januari 1973. Den ingår i Aaltos stadsplan från 1961 och är tillsammans med Finlandiahuset den ena av de två byggnader som förverkligades. Aalto ritade också all inredning. Byggnaden är klädd med korrugerad kopparplåt och inredd med bland annat vita och blå kakelplattor. Neonbelysningen som långsamt skiftar färg runt fönstren installerades på 1990-talet. När Kampens köpcentrum byggdes år 2006 anlades en gångtunnel mellan Elhuset och shoppingcentret. I augusti 2022 meddelade Helsingfors stad att man avsåg att sälja Elhuset. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Elhuset.
Espoo Cultural Centre

The Espoo Cultural Centre (Finnish: Espoon kulttuurikeskus; Swedish: Esbo kulturcentrum) is a culture centre in Tapiola, Espoo, Finland. It is most famous for hosting the central library of Tapiola. Near the culture centre is the Tapiola swimming pool and the Tapiola Garden hotel. The Espoo Cultural Centre hosts arts events, hosts activities to further culture in Espoo, offers cultural and public services, and hosts parties, meetings, fairs, and private events. The cultural centre houses the Espoo musical academy, the Espoo city orchestra Tapiola Sinfonietta, the Tapiola library, the Espoo city cultural office, the Tapiola general service point, and the Espoo folk high school. Among others, the Espoo city theatre, April Jazz, the Espoo Ciné film festival, the Espoo international piano week and KuoroEspoo have hosted events in the Espoo cultural centre. According to the web page of the city of Espoo, the cultural centre is "the main stage for performing arts and cultural life in Espoo". The Espoo cultural centre is located next to the Tapiola Central Tower, between the cultural square and the central pool. The building was designed by the architect Arto Sipinen and was completed in 1989. The building has two halls: Louhisali, with 300 seats, suitable for theatre, and Tapiolasali, with 800 seats, suitable for concerts. Sources Kulttuurikeskus, City of Espoo. References External links [1], City of Espoo. Location of the Espoo cultural centre, Google Maps.
Centre culturel d'Espoo

Le centre culturel d'Espoo (en finnois : Espoon kulttuurikeskus ; en suédois : Esbo kulturcentrum) est un centre culturel du quartier de Tapiola à Espoo en Finlande. Présentation Le centre culturel d'Espoo est situé à côté de la tour centrale de Tapiola et entre la place de la culture et la piscine centrale. Le bâtiment conçu par l'architecte Arto Sipinen est achevé en 1989. Le bâtiment dispose de différents espaces dont : la salle de concert Tapiola, auditorium de 773 places, la salle de théâtre Louhisali, auditorium de 296 places, des espaces d'exposition de 155 m2 sur deux étages, une scène extérieure Amfi offrant environ 400 places assises. Le centre culturel abrite aussi l'Institut de musique d'Espoo, l'orchestre Tapiola Sinfonietta, la bibliothèque centrale de Tapiola et l'institut des travailleurs d'Espoo. Galerie Références Voir aussi Liens externes « Kulttuurikeskus », ville d'Espoo Articles connexes Portail de la Finlande Portail de la culture
Esbo kulturcentrum

Esbo kulturcentrum (finska: Espoon kulttuurikeskus) är ett kulturhus beläget i centrum av stadsdelen Hagalund i den finländska staden Esbo. Esbo kulturcentrum är huvudscenen för scenkonst i Esbo och erbjuder kultur- och offentliga tjänster samt anordnar utställningar, fester, möten, mässor och privata evenemang. Tjänster I kulturcentrumet verkar Esbo musikinstitut, Esbo stadsorkester Tapiola Sinfonietta, Hagalunds bibliotek och Esbo arbetarinstitut. Bland annat Esbo stadsteater, April Jazz, Espoo Ciné, Tapiola Sinfonietta, PianoEspoo och KuoroEspoo producerar program för Esbo kulturcentrum. Arkitektur Esbo kulturcentrum ligger intill Hagalunds centraltorn, mellan Kulturplatsen och Centralbassängen. Byggnaden är ritad av arkitekten Arto Sipinen och stod färdig år 1989. Huset har två salar: Louhisalen, som rymmer 300 personer och lämpar sig för teater, samt Tapiolasalen, som används för konserter och har en kapacitet på 800 personer. Källor
Gare de Toijala

La gare de Toijala (en finnois : Toijalan rautatieasema) est une gare du réseau ferroviaire de Finlande située à Toijala dans la commune d'Akaa en Finlande. Situation ferroviaire Histoire En 2008, la gare a accueilli 286 000 voyageurs. Notes et références Voir aussi Articles connexes Transport ferroviaire en Finlande Liste des gares ferroviaires de Finlande Lien externe Photographie de la gare de Toijala Portail du chemin de fer Portail de la Finlande
Toijala vasútállomás

Toijala vasútállomás Finnországban, településen található. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Riihimäki–Tampere-vasútvonal Turku–Toijala-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Viiala railway station (Nokia vasútállomás, M Nokia-Toijala, R Helsinki–Tampere) Iittala railway station (Helsinki Central, R Helsinki–Tampere) Kapcsolódó szócikkek Finnország vasútállomásainak listája Jegyzetek További információk
Toijala (stacja kolejowa)

Toijala (fiń. Toijalan rautatieasema) – stacja kolejowa w Akaa, w regionie Pirkanmaa, w prowincji Finlandia Zachodnia, w Finlandii. Stacja znajduje się na skrzyżowaniu trzech linii: Riihimäki – Tampere, Turku – Toijala i Toijala – Valkeakoski. Pierwotnie wszystkie trzy linie obsługiwały ruch pasażerski i towarowy, ale ruch pasażerski do Valkeakoski została wstrzymany w 1956 roku. Istnieje również linia do portu w Toijali – Toijalan satamarata, jednak jest ona od dawna nieużywana oraz częściowo rozebrana. Obecnie wszystkie pociągi pasażerskie na trasie Helsinki – Tampere, z wyjątkiem pociągów Pendolino, a wszystkie pociągi z Turku do Tampere i Oulu oraz Pieksämäki zatrzymują się w Toijala. Toijala obsługuje także pociągi lokalne InterCity, InterCity². Linki zewnętrzne Kuva Toijalan rautatieasemasta
Antiga església de Petäjävesi

L'Antiga Església Petäjävesi (finès: Petäjäveden Vanha Kirkko) és una església de fusta situada a Petäjävesi, Finlàndia. Va ser inscrit el 1994 en la Llista del Patrimoni Mundial de la UNESCO. Va ser construït entre 1763 i 1765. La UNESCO considera que es tracta d'un representant de l'església luterana de tradició escandinava tradició, barreja d'estil gòtic renaixentista amb altres elements. Referències Enllaços externs A Wikimedia Commons hi ha contingut multimèdia relatiu a: Antiga església de Petäjävesi Petäjävesi Old Church; World Heritage website
Kostel v Petäjävesi

Kostel v Petäjävesi byl postaven ve finské vesnici Petäjävesi (provincie Střední Finsko) mezi lety 1763–1765. Je celý ze dřeva a je ukázkou skandinávské architektury, avšak zároveň je postaven pod vlivem renesance a nese i gotické prvky. Pro svou unikátnost byl roku 1994 zařazen ke světovému dědictví UNESCO. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel v Petäjävesi na Wikimedia Commons
Alte Kirche von Petäjävesi

Die Alte Kirche von Petäjävesi ist eine zwischen 1763 und 1764 erbaute Holzkirche in der finnischen Gemeinde Petäjävesi. 1994 wurde sie in die UNESCO-Liste des Weltkulturerbes aufgenommen. In der Architektur der Kirche verbinden sich Elemente der Renaissance mit älteren Einflüssen der Gotik und der Formensprache der finnischen Holzarchitektur. Die Holzkirche hat nach dem Vorbild der Zentralbauten der Renaissance einen Grundriss in Form eines griechischen Kreuzes mit Armen von ca. 17 Metern Länge und 7 Metern Breite. Das Dach der Kirche mit seiner achteckigen Kuppel weist gotische Elemente auf und imitiert die gemauerten Gewölbe von Steinkirchen. Schon 1728 hatten die Einwohner des Ortes Petäjävesi, der zu jener Zeit zum Kirchspiel Jämsä gehörte, die Erlaubnis erhalten, eine eigene Kapelle zu errichten, um für den Kirchgang nicht den langen Weg nach Jämsä auf sich nehmen zu müssen. Die Kirche von Petäjävesi wurde dann schließlich zwischen 1763 und 1765 erbaut. Als Standort wählte man eine kleine Halbinsel auf einer Landenge zwischen den Seen Jämsänvesi und Petäjävesi. So war die Kirche leicht zu erreichen – im Sommer per Boot und im Winter über das Eis. Der Baumeister der Holzkirche war Jaakko Klemetinpoika Leppänen. Im Jahr 1821 wurde unter der Leitung seines Enkels Erkki Leppänen der freistehende Glockenturm an der Westseite errichtet. 1867 wurde in weniger als einem Kilometer Entfernung die neue, ebenfalls hölzerne Kirche von Petäjävesi fertiggestellt. Zwölf Jahre später wurde die alte Kirche aufgegeben und drohte zu verfallen. Nachdem der österreichische Kunsthistoriker Josef Strzygowski auf den historischen Wert der Kirche hinwies, begannen 1929 erste Restaurierungsmaßnahmen. 1994 wurde die Holzkirche als Beispiel für die einzigartige, traditionelle ostskandinavische Holzkirchenbautradition von der UNESCO in die Liste des Weltkulturerbes aufgenommen. Heute ist die Kirche vor allem eine Touristenattraktion, im Sommer werden auch Gottesdienste veranstaltet. Weblinks Webseite der Kirche Eintrag auf der Website des Welterbezentrums der UNESCO (englisch und französisch).
Petäjävesi Old Church

The Petäjävesi Old Church (Finnish: Petäjäveden vanha kirkko) is a wooden church located in Petäjävesi, Finland. It was built between 1763 and 1765, when Tavastia was still a part of Sweden. The bell tower was built in 1821. It was inscribed in 1994 on the UNESCO World Heritage List for its testimony to the wooden church architecture of the Nordic countries. The church is located about 1 kilometre (0.62 mi) to the west of the centre of Petäjävesi. It is a popular church for weddings in the summer, and there is a church service on most Sundays. History and Construction The church was built as the chapel for the area of Petäjävesi, which has belonged to the congregation of Jämsä. The local people had been given the permission to build a graveyard and a small village church at their own expense by the crown as early as in 1728 because the trip to the nearest church in Jämsä was long, however it took about 35 years until the construction began. The church was planned and built by Jaakko Klemetinpoika Leppänen, a church builder from Vesanka. In 1821 the windows were enlarged and the sacristy was moved from the northern part of the church to the east. The bell tower was also added by Erkki Leppänen, the grandson of the original builder. The church went out of use in 1879 when the new church was built. Architecture Originally built entirely of pine logs, the old church has retained its original appearance and its interior decoration exceptionally well. The church demonstrates influences from the Gothic, Renaissance, and Baroque architectural styles. The cross-type floor plan of the church, with similar-sized arms, came into use in the Nordic countries at the end of the 17th century and became common in the 18th century in the countryside churches. However, the high roof resembles the earlier Gothic style, and the octagonal roof with a circular design is derived from the oculus of Renaissance architecture. The interior of the church is likewise well-preserved from its use during the 18th and 19th centuries. The pulpit, pews, galleries, and chandeliers were all hand-carved by local craftsmen from pine wood. From forgotten to world heritage After the new church was built, the old remained abandoned for a long time. Only the cemetery around the church and the belltower were in use. In the 1920s a Polish-Austrian art historian Josef Strzygowski noticed the architectural and historical value of the church and since 1929 it has been restored several times. In 1994 it was approved in the UNESCO's World Heritage Sites representing typical eastern Scandinavian wooden church tradition. References External links Media related to Petäjävesi Old Church at Wikimedia Commons Petäjävesi Old Church; World Heritage website Petäjävesi town council information about the Old Church Archived 2011-05-18 at the Wayback Machine Petäjävesi church congregation
Iglesia vieja de Petäjävesi

El Iglesia vieja de Petäjävesi es una iglesia luterana finlandesa inscrita en la lista del patrimonio de la Humanidad de la Unesco desde 1994. Situada en el municipio de Petäjävesi (centro-oeste de Finlandia), la iglesia se encuentra a 31 kilómetros al oeste de Jyväskylä. Fue construida por el maestro-carpintero Jaakko Klementinpoika Leppänen entre 1763 y 1765. Su estructura básica sigue un plan en cruz griega de brazos iguales, coronada por una cúpula octogonal. El conjunto del edificio se hizo enteramente de pino natural, con solamente un poco de color rojo-ocre en sus bóvedas interiores, según una tradición medieval. Las bóvedas tienen grabadas las iniciales de los carpinteros que participan en su construcción. En 1821, el hijo menor del maestro-carpintero, Erkki Jaakonpoika Leppäne, acabó la obra añadiendo un campanario, una puerta de acceso y una sacristía al este. Las ventanas también se ensancharon. La iglesia y el campanario están cubiertos con tejas triangulares, también en madera de pino. En el interior se encuentra un púlpito notable que se apoya en una estatua antigua de San Cristóbal. Están tallados los cuatro apóstoles y numerosos ángeles. Del otro del coro se encuentra un estrado en el que actuaba una coral, la iglesia nunca dispuso de órgano. Detrás del altar cuelga una pintura de Carl Frederik Blom, la “Santa Confirmación”, así como dos retratos de Moisés y Martín Lutero. Como numerosas iglesias antiguas escandinavas, se construyó cerca de un lago, permitiendo así un acceso fácil por agua y también durante los períodos invernales. En 1879 se construyó una nueva iglesia de madera. El campanario y el cementerio de la antigua iglesia se utilizaron sin embargo hasta los años veinte. Con el impulso de la Mesa nacional de las Antigüedades y del Fondo central de la Iglesia de Finlandia, se realizaron varias restauraciones en los años ochenta y noventa. Concernieron esencialmente al tejado y a la estructura. La pared meridional se protegió en 1987, y las partes descompuestas del campanario en 1989 y 1992. La pared que rodea el edificio y el cementerio data de 1997. La iglesia se utiliza de vez en cuando para grandes ceremonias religiosas, incluidos bautismos y matrimonios, así como para conciertos. En 1997, algunos voluntarios construyeron un barco iglesia que existía antes para transportar a los fieles a los oficios. Se utiliza como atracción turística. Lleva el nombre de la esposa del primer maestro-carpintero Jaako Klementinpoika Leppänen, “Anna”. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia vieja de Petäjävesi. (en inglés) Presentación de la iglesia en seis del municipio de Petäjävesi Descripción de la Unesco
Stara crkva u Petäjävesi

Stara crkva u Petäjävesi (finski: Petäjäveden vanha kirkko) je drvena crkva u finskom gradu Petäjävesi, 1 km od središta grada, koja je 1994. god. upisana na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi kao reprezentativna luteranska crkva skandinavske tradicije drvene gradnje u kojoj se skladno kombiniraju renesansni elementi sa starijim gotičkim, ali i originalnim finskim elementima arhitekture. Crkvu je izgradio lokalni graditelj Jaakko Klemetinpoika Lepptien od 1763. – 64. godine na poluotoku između dva jezera, Jämsänvesi i Petäjävesi, i bila je dostupna samo brodom ljeti, ili preko leda zimi. Tlocrt joj je u obliku renesansne crkve centralnog tipa s upisanim grčkim križem raspona krakova od 17, i širinom od 7 metara. Krov s oktagonalnom kupolom je oslikan tako da imitira lukove od opeke na kamenim gotičkim crkvama. Njen monumentalni toranj sa satom je konstruirao unuk graditelja crkve, Erkki Lapptien, 1821. godine. Nakon što je 1867. godine u središtu Petäjävesija podignuta nova crkva, ova "stara" je napuštena i nakon samo 12 godina joj je zaprijetilo rušenje. Austrijski povjesničar umjetnosti Josef Strzygowski ukazao je na njezinu vrijednost 1929. godine, nakon čega je otpočela njezina prva obnova. Danas je Stara crkva u Petäjävesi velika turistička atrakcija, a ljeti se u njoj održavaju i vjerske obredi, ponajviše vjenčanja. Poveznice Slovačke drvene crkve Crkve mira u Šleskoj (Poljska) Vanjske poveznice Službena stranica kongregacije u Petäjävesi Arhivirana inačica izvorne stranice od 6. kolovoza 2010. (Wayback Machine) (engl.) Informacije na stranicama gradskog vijeća u Petäjävesi Arhivirana inačica izvorne stranice od 18. svibnja 2011. (Wayback Machine) (engl.) Ostali projekti
Oude kerk van Petäjävesi

De Oude kerk van Petäjävesi (Fins: Petäjäveden vanha kirkko) is een houten kerk in Petäjävesi in Finland. De kerk werd gebouwd tussen 1763 en 1765, terwijl de bijhorende klokkentoren uit 1821 stamt. In 1994 werd de kerk aan de Werelderfgoedlijst van de UNESCO toegevoegd. Constructie Oorspronkelijk werd de kerk gebouwd als onderdeel van de kapelregio van Jämsä. In 1728 werd echter aan de inwoners van Petäjävesi toestemming gegeven een kerkhof en een kleine kerk te bouwen, omdat Jämsä zo ver weg lag. De bouw liet echter nog tientallen jaren op zich wachten. In 1763 werd het project dan toch gestart en de kerk werd geplaatst op een schiereilandje aan westelijke oever van de zeestraat tussen Jämsävesi en Petäjävesi. Een dergelijke plaats was gebruikelijk voor plattelandskerken. De locatie werd gekozen opdat mensen met de boot (in de zomer) of over het ijs (in de winter) naar de kerk konden gaan. Het ontwerp voor de kerk is van de hand van Jaakko Klementinpoika Leppänen, die ook verschillende andere Finse kerken bouwde. De kerk is gebouwd in de vorm van een symmetrisch kruis, met een lengte van 17 meter voor elke arm. De breedte van een arm binnen in de kerk is ongeveer 7 meter. De bouwtechniek was dezelfde als de meeste andere kerken uit die tijd: een houten structuur met gewelfd plafond. In 1821 werden de ramen vergroot en werd de klokkentoren gebouwd door de kleinzoon van Jaakko, Erkki Leppänen. De klokkentoren werd aan de westzijde met de kerk verbonden om zo een geheel te vormen. Architectuur Het gebruik van een symmetrisch kruis als vorm voor een kerk werd in Scandinavië voor het eerst toegepast op het einde van de 17e eeuw. De structuur is gebaseerd op die van een Romaanse kerk, terwijl het steile dak en de hoogte van de kerk overgenomen zijn van de Gotische stijl. Het dak is het hoogst in het midden van de kerk, en het plafond resulteert in een achthoekige koepel. Het plafond van de kerk is bedekt met panelen die doen denken aan gemetselde bogen en de panelen zijn "beschilderd" met rode aarde. Voor de rest zijn er geen wanddecoraties in de kerk. Van vergetelheid naar Werelderfgoed De kerk raakte in onbruik nadat er in 1879 een nieuwe kerk in het centrum van Petäjävesi gebouwd werd. Voor tientallen jaren werd er niet meer naar de oude kerk omgekeken en verslechterde zijn conditie. Alleen de klokkentoren en het kerkhof werden nog gebruikt. In de jaren '20 kwam er echter een Oostenrijks kunsthistoricus, Josef Strzygowski, die de kerk naar zijn originele waarde schatte. Sinds 1929 zijn er verschillende renovaties geweest en in 1994 werd de kerk door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst toegevoegd vanwege "een goede voorstelling van de lutherse kerk in Scandinavië, houtarchitectuur en het vermengen van Romaanse en Gotische stijlen". Externe link De beschrijving van de kerk door UNESCO