Kościół św. Jerzego w Mariehamn

Kościół św. Jerzego w Mariehamn – świątynia należąca do diecezji Porvoo Ewangelicko-Luterańskiego Kościoła Finlandii. Znajduje się w centrum Mariehamn, w południowej części głównej grupy Wysp Alandzkich – Fasta Åland. Jest najmłodszym kościołem na archipelagu. Historia i architektura Dnia 4 września 1926 roku położono kamień węgielny pod budowę kościoła w Mariehamn. Do tego czasu wierni gromadzili się na nabożeństwach w miejscowej szkole. Prace ukończono jesienią 1927 roku. Dnia 11 grudnia 1927 roku dokonano poświęcenia nowej świątyni. Kościół jest dziełem znanego fińskiego architekta Larsa Soncka. Współpracował on z Bruno Tuukkanenem, twórcą flagi Finlandii, który zajął się projektowaniem wnętrza. Razem stworzyli spójną i harmonijną całość. Głównym wykonawcą prac był Frithiof Lindholm. Kościół został ufundowany prawdopodobnie przez radnego morskiego Augusta Troberga i jego żonę Johannę. W 1959 roku świątynię przebudowano i rozbudowano, a ostatnią renowację przeszła ona w 1972 roku. Kościół zbudowano z cegły. Jego prezbiterium zwrócone jest ku północy. Budowla ma symetryczne fasady od zachodu i wschodu, z sześcioma dużymi, ostrołukowymi oknami wzdłuż każdej z nich. Południowy szczyt ma osiem prostokątnych okien w rzędzie, zwieńczonych jednym dużym oknem okrągłym. Zakrystia stoi od strony północnej. Tympanon nad głównym wejściem od wschodu wypełnia płaskorzeźba przedstawiająca św. Marcina, natomiast św. Jerzy widnieje w wejściu od zachodu. Stromy dach siodłowy, kryty blachą miedzianą, osiąga wysokość około 15 metrów od poziomu fundamentów. Przy południowym szczycie świątyni wzniesiono wysoką i spiczastą iglicę. Kamienny mur otaczający kościół, nawiązujący do architektury klasztornej, łączy się z pomieszczeniami parafialnymi od strony północnej. Mur ten składa się z nieregularnych czerwonych bloków granitowych, pochodzących z Jomali. Wnętrze Kościół jest trzynawowy. Nawę główną oddzielono od naw bocznych krótkimi filarami. Z kolei na granicy prezbiterium znajduje się ostry łuk tęczowy. Autorem projektu wnętrza jest przede wszystkim Bruno Tuukkanen. Strop w nawie charakteryzuje się bogatą ornamentyką, inspirowaną starożytnymi symbolami chrześcijańskimi. Dziełem Tuukkanena jest mozaika ołtarzowa z 1960 roku. Znajdują się w niej sceny z życia Chrystusa od narodzin do ukrzyżowania i zmartwychwstania, a jej centralnym motywem jest Jezus błogosławiący dzieci. Szczyty ostrołukowych okien zdobią malowidła na szkle przedstawiające apostołów (bez Judasza), wykonane także przez Tuukkanena. Chrzcielnica pochodząca z 1934 roku ze Sztokholmu, wykonana jest z czarnego granitu i zaopatrzona w srebrną misę z pokrywą. Podarował ją kościołowi listonosz Josef Eriksson wraz z żoną Karoliną. Statek wotywny Tjerimaj został zbudowany w 1972 roku przez Viktora Anderssona z Föglö. Empora organowa i ambona zostały ukończone przez Tuukkanena na podstawie szkiców Larsa Soncka. Pierwsze organy powstały w 1927 roku, w Ludwigsburgu, w Niemczech. Obecne 37-głosowe organy zbudował w 1969 roku zakład Grönlunds Orgelbyggeri z Gammelstad koło Luleå. W 1982 roku instrument został przebudowany. Są to największe na Wyspach Alandzkich organy. W kościele znajdują się trzy dzwony. Największy waży 700 kilogramów. Mały dzwon pierwotnie znajdował się w twierdzy Bomarsund, a w 1854 roku został wywieziony do Anglii jako łup wojenny. Zwrócono go w 1925 roku. Przypisy Bibliografia Åsa Ringbom: Åländska kyrkor berättar: Nytt ljus på medeltida Konst, arkitektur och historia. 2010. ISBN 978-952-5614-34-3. (szw.). Chapter 3: The Åland Churches project and the necessity of interdisciplinary research. W: Åsa Ringbom: The Voice of the Åland Churches. PQR Publishing, 2013-03-14. ISBN 978-9525614428. (ang.). Pehr Hjalmar Olsson: Åland. Illustrerad landskapsbeskrifning. Med en karta och 16 illustrationer. Helsingfors: Wentzel Hagelstams förlag, 1895. (szw.). Linki zewnętrzne Strona miejscowej wspólnoty wiernych