NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Katedra św. Magnusa w Kirkjubøur

Katedra świętego Magnusa – historyczna katedra diecezji farerskiej, największy średniowieczny zabytek na Wyspach Owczych, a także jedyny budynkiem stylu gotyckiego z tamtego okresu. Położona jest w wiosce Kirkjubøur, na wyspie Streymoy, opodal Thorshavn, stolicy archipelagu. Budynek nazywano też Múrurin, co po farersku oznacza po prostu Ściany. Oprócz katedry mieszczą się tam również dwa starsze zabytki: kościół św. Olava i Kirkjubøargarður. Historia Katedrę zaczęto budować około 1300 roku, na zlecenie biskupa Erlenda, jednak nigdy jej nie dokończono. Powstała jedynie nawa główna i zakrystia natomiast w zamyśle fundatora była jeszcze wieża. Do okresu reformacji katedra była siedzibą diecezji farerskiej. Dobiciem i tak popadającej już w ruinę budowli była lawina, która zeszła z Kirkjubøkambur w 1772 roku i zniszczyła znaczną część katedry. Dziś obiekt jest chętnie odwiedzany przez turystów, którzy zechcą przybyć na Wyspy Owcze. Płaskorzeźby i relikty Choć bardzo wiele pamiątek dawnego zdobnictwa ścian katedry zostało zniszczonych przez upływ czasu lub lawinę z 1772, zachowało się kilka spośród nich. Najciekawszymi są: Rzeźba biskupa Erlenda, który dzierży pastorał, Przedstawienie Haakona V, króla norweskiego z tamtego okresu, Płaskorzeźba przedstawiająca ukrzyżowanego Jezusa, Maryję oraz Marię Magdalenę. Ostatnie z dzieł jest powiązane z ciekawą historią. Bardzo długo sądzono, że za ową płaskorzeźbą znajdują się relikwie Świętych należące niegdyś do katedry. Opowieść tę traktowano raczej jako mit, aż do roku 1905, kiedy odsłonięto płytę i naprawdę odnaleziono szczątki po siedmiu świętych, z których cztery rozpoznano. Miały to być: kości świętego Magnusa, świętego Torlakka, kawałek materiału z sukni Najświętszej Panienki oraz skrawek drewna z krzyża, na którym miał umrzeć Chrystus. Zobacz też Kościół św. Olava – najstarszy budynek sakralny na Wyspach Owczych. Kirkjubøargarður – dom, w którym mieszkali biskupi z Katedry Magnusa. Kirkjubøur – osada, w której mieści się katedra. Linki zewnętrzne Strona rodziny Patursson, z wyszczególnieniem katedry. patursson.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-06)].
Catedral de São Magno

A Catedral de São Magno, atualmente existindo apenas suas ruínas, foi uma catedral católica na aldeia de Kirkjubøur, em Streymoy, nas Ilhas Feroé. Ela foi construída pelo bispo Erlendur por volta do ano de 1300, mas o edifício nunca foi concluído. A catedral está em um estado inacabado até hoje. O prédio nunca teve um telhado, sendo esta catedral o maior e mais belo edifício medieval, das Ilhas Feroé. Fotos das ruínas com destaque em uma série de selos das Ilhas Feroé em 1988: Referências Ver também Catolicismo nas Ilhas Feroé Diocese das Ilhas Feroé
Magnuskatedralen

Magnuskatedralen (Múrurin) var en katedral i Kirkjubøur, Färöarna. Katedralen byggdes på initiativ av biskop Erlendur omkring år 1300. Idag återstår bara ruiner av ytterväggarna som uppförts i lokal basalt. Den höggotiska domkyrkoruinen är den största medeltida byggnaden på öarna och det främsta monumentet över den katolska kyrkan på Färöarna. Konstruktion Katedralen är 25,5 meter lång, 10,8 meter bred och 9 meter hög. Det är osäkert huruvida den någonsin blev färdigbyggd eller om den har förfallit.
Església de Sant Olaf

L'església de Sant Olaf (Ólavskirkjan en feroès) és una església medieval situada al poble de Kirkjubøur de l'illa de Streymoy, a les illes Fèroe. Va ser construïda abans del 1200, cosa que la converteix en l'església més antiga de tot l'arxipèlag. Originalment va ser un temple catòlic consagrat a la Mare de Déu, i posteriorment va canviar la seva advocació a Sant Olaf. Amb unes mides de 21,8 m de llarg per 7,5 m d'ample, va exercir de catedral de les Illes Fèroe durant el període catòlic. El bisbe Erlendur va intentar substutir-la per un temple més gran, la catedral de Sant Magnus, cap el 1300. Tanmateix aquest nou temple no es va acabar mai i l'església de Sant Olaf va continuar tenint les seves atribucions episcopals. Actualment s'utilitza com a temple de la parròquia de Kirkjubøar, que inclou les localitats de Kirkjubøur i Velbastaður. Entre 1963 i 1966, es van dur a terme treballs arqueològics sota l'església que van demostrar l'existència prèvia d'un temple en aquest mateix lloc aparegut poc després de la cristianització de les Illes Fèroe per Sigmundur Brestisson. L'església de Sant Olaf es troba al llindar de l'oceà. La raó per la qual l'església és tan a prop de l'aigua és per la pujada del nivell del mar. A l'Edat Mitjana, quan es va construir, era a 100 metres de la costa. Referències
Olavskirken

Kirkjubøar kirkja, også nævnt som Ólavskirkjan, er en kirke på Færøerne i bygden Kirkjubøur på Streymoy. Den hører til Færøernes folkekirke. Kirken er fra ca. 1250 og er Færøernes ældste kirke, som stadig er i brug. Den 21,8 meter lange og 7,5 meter brede kirke er bygget af kampsten, som er hvidpudset på begge sider. Det nuværende kirketårn blev bygget i 1855. Et andet af kirkens klenodier er Jesus Kristusfiguren fra tiden mellem 1450 og 1500. På kirkens nordmur ses et lille hul, hvor spedalske indtil 1740 udenfor måtte følge gudstjenesten. På denne måde kunne de også deltage i altergangen. 1965-67 blev kirken restaureret, og genindviet den 3. september 1967. Alterbilledet, som forestiller en fiskebåd, er malet af Sámal Mikines. Indgangportens glaskunst er lavet af Tróndur Patursson. Historie Olavskirken er opkaldt efter den norske konge Olav den Hellige (995-1035), og fra 1111 til 1538 havde Færøerne sit eget bispedømme med Olavskirken som hovedkirke. Færøernes berømteste biskop var Erlendur fra 1269 til 1308. Det siges, at han skrev Fårebrevet (1298) og at det var ham, der omkring år 1300 byggede Magnuskatedralen. De berømte, udskårne Kirkjubøur-stole, kommer fra denne kirke. De opbevares nu på Færøernes Nationalmuseum i Tórshavn. På kirkens nordmur ses et lille hul, hvor spedalske indtil 1740 udenfor måtte følge gudstjenesten. På denne måde kunne de også deltage i altergangen. 1875 blev kirken restaureret og af provst V. U. Hammershaimb den 15 december indviet igen. Ved restaureringen blev det gamle inventar ubrugeligt og provstiet besluttede derfor at tilbyde »Det kongelige Museum for de nordiske Oldsager« genstandene fra kirken mod et bidrag til en ny altertavle på 200 kroner. Først i 2002 kom de værdifulde stole tilbage til Færøerne, og er nu udstillet på Færøernes Nationalmuseum i Tórshavn. På museet befinder der sig også en velbevaret udskåret "Maria med Jesusbarnet" af formodentlig angelsaksisks oprindelse fra slutningen a tilg den originale bemaling kom frem. Fra 1963 til 1966 var der omfattende arkæologiske undersøgelser under kirken, og det viste sig at der allerede efter kristendommens indførelse på Færøerne har stået en kirke på samme sted som den nuværende kirke. Der blev i alt opdaget tre kirkegulve fra middelalderen. Under det ældste gulv blev der fundet 5 mønter, hvoraf den ældste var en engelsk mønt præget i tidsrummet 1223-1235. I koret fandt man endvidere to biskopgrave fra det 13. århundrede og en forgyldt biskopstav af træ, som nu kan ses på det færøske nationalmuseum. En kopi af biskopstaven befinder sig i en glasvitrine i kirken, og de to gravstene er i dag opstillet i koret. Efter Reformationen er kirken blevet brugt som en almindelig menighedskirke. Litteratur J.P. Gregoriussen: «Eldru hválvkirkjurnar». Forlagið í Støplum 1997. (s. 308, 306–308) James Proctor: «Faroe Islands». The Bradt Travel Guide 2004. (s. 78) Steen Ulrik Johannessen: «Turen går til Færøerne». Politikens Forlag 2005. (s. 39) Eksterne henvisninger og kilder Fólkakirkjan Kirkjubøar kirkja
Saint Olav's Church, Kirkjubøur

Saint Olav's Church (Faroese: Ólavskirkjan, Danish: Olavskirken) is a medieval church in the village of Kirkjubøur in Streymoy, Faroe Islands. It was built before 1200, which makes it the oldest church of the Faroe Islands. Until the Reformation, it served as the seat of the Catholic bishop of the Faroe Islands. The 15th-century pew ends (Faroese: Kirkjubøstólarnir) from the church were transferred in 1875, after the church was restored, to the National Museum of Denmark in Copenhagen. They were returned to the Faroe Islands and exhibited at the National Museum of the Faroe Islands in 2002 where they are amongst the most valued cultural items of the National Museum. There are 14 pew ends, 11 depicting the Apostles, and the three remaining ones depicting other Biblical figures. They were on several occasions featured on postal stamps — in 1980 (4 stamps), in 1984 (4 stamps), and in 2001 (4 stamps). A runestone, the Kirkjubøur stone, was found in 1832 in the church. It is now in the National Museum of the Faroe Islands. See also Magnus Cathedral References External links Ólavskirkjan (Folkakirkjan)
Iglesia de San Olaf (Kirkjubøur)

La iglesia de San Olaf es un templo luterano de la Iglesia de las Islas Feroe que se localiza en el sitio histórico de Kirkjubøur, Islas Feroe, Dinamarca. Originalmente fue un templo católico consagrado a la Virgen María, y posteriormente cambió su advocación a San Olaf. Es la iglesia feroesa más antigua que sigue en uso. Fue construida en el siglo XIII y mide 21,8 m de largo por 7, 5 m de ancho. Fue la catedral de las Islas Feroe durante la época católica. La catedral de San Magnus, a su costado, fue construida para sustituirla, pero posiblemente nunca se terminó. Actualmente es utilizada como templo de la parroquia de Kirkjubøar, que incluye las localidades de Kirkjubøur y Velbastaður.
Szent Olaf-templom (Kirkjubøur)

A Szent Olaf-templom (feröeriül: Ólavskirkjan) Feröer legrégebbi ma is álló temploma Kirkjubøurban. A középkorban időben a Feröeri egyházmegye székesegyháza volt. Jelenleg nagyon közel áll a tengerhez, mivel a szárazföld süllyed; eredetileg mintegy 100 m-re állt a parttól. Történelem 1963-1966 között átfogó régészeti feltárásokat végeztek a templom alatt, amelyek igazolták, hogy már nem sokkal Feröer keresztény hitre térése után templom állt ezen a helyen. Három középkori padlót fedeztek fel; a legrégebbi alatt öt pénzérmét találtak, melyek közül a legrégebbi Angliából származik, és az 1223-1235 közötti időszakban verték. A szentély alatt két püspöki sírt tártak fel, amelyek a radiokarbonos kormeghatározás szerint a 13. század közepéről származnak. Ez alapján azt feltételezik, hogy a mai templom abban az időszakban épült. Lehetséges, hogy a templomot Erlendur püspök építtette, és az ellene kitört lázadást ez az építkezés okozta, nem pedig a Magnus-dómé. (Más források szerint már a 12. században, valószínűleg 1111 körültől templom állt ezen a helyen.) A sírból egy aranyozott fejű püspöki bot is előkerült, amelyet ma a Føroya Fornminnissavnban őriznek, de egy másolata a templom vitrinjében is megtekinthető. A két sírkövet a szentélyben állították ki. A templomot 1874-ben alaposan átépítették, és Venceslaus Ulricus Hammershaimb esperes december 15-én újraszentelte. 1965-1967-ben átfogó restaurálást végeztek, és szeptember 3-án ünnepélyesen újraszentelték az épületet. Jellemzők A templom 21,8 méter hosszú és 7,5 méter széles. Faragatlan kövekből épült, és falait mindkét oldalról fehérre vakolták. Tornyot csak 1855-ben kapott. A másfél méter vastag falak belülről egyszerűen fehérre vannak festve, a berendezés pedig egyszerű festetlen fából készült. A templomkert kapujának üvegdíszítése Tróndur Patursson műve. A modern oltárképet Sámal Joensen-Mikines festette 1967-ben (más források szerint Tróndur Patursson műve). Azt a jelenetet ábrázolja, amikor Jézus a vízen járva közeledik a halászbárkában hazatérő apostolokhoz. Az északi falban ma is látható egy kis lyuk, amelyet a lepra 18. századi megszűnéséig a leprások használtak, hogy kintről hallgathassák az istentiszteletet. A templomban kiváló állapotban fennmaradt, 13. századi fából faragott Madonna-szobrot ma a Føroya Fornminnissavnban őrzik. A legtöbb feröeri templommal ellentétben a Szent Olaf-templom soha nincs zárva, mindig nyitva áll a látogatók előtt. Jegyzetek További információk Szent Olaf-templom, Feröeri Népegyház (feröeri) Pictures from Kirkjubøur (The Parish Church), faroestamps.fo (angol) Fényképek, flickr (angol) Panorámakép a templom belsejéről (dán)
Chiesa di Sant'Olav (Kirkjubøur)

La chiesa di Sant'Olav (in lingua faroese Ólavskirkjan) a Kirkjubøur è una costruzione risalente al 1250 ed è la più antica chiesa ancora in uso delle isole Fær Øer. Vi si trovavano i banchi originali in legno chiamati Kirkjubøstólarnir risalenti al XV secolo ora trasferiti in un museo di Tórshavn. La chiesa è situata sulla costa meridionale dell'isola di Streymoy direttamente sul mare e, insieme alle rovine della Cattedrale di San Magnus e all'antica fattoria vichinga di Kirkjubøargarður è la principale attrazioni della località. I tre edifici sono situati a brevissima distanza e si trovano nell'elenco delle candidature alla lista dei patrimoni dell'umanità. I banchi della chiesa di Sant'Olav Le fiancate scolpite dei banchi medievali della chiesa di Sant'Olav sono adesso custodite nel Museo nazionale delle Isole Fær Øer. Sono state fatte tre serie di francobolli con le immagini di queste sculture, incisi dall'artista polacco Czesław Słania. Serie del 1980: Serie del 1984: Serie del 2001: Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Sant'Olav
Kościół św. Olafa w Kirkjubøur

Kościół św. Olafa (far. Ólavskirkjan) to najstarszy budynek tego typu na Wyspach Owczych. Mieści się on w wiosce Kirkjubøur, na wyspie Streymoy, w okolicach największego miasta archipelagu, Thorshavn. Jest jednym z trzech zabytków tego miasteczka, którymi bardzo szczycą się Farerczycy. Pozostałe to: Kirkjubøargarður i Katedra Magnusa. Historia Ólavskirkjan został zbudowany około 1111 roku i przez całe średniowiecze był parafią, do której należały Wyspy Owcze. Chowano tu zmarłych biskupów farerskich, a także innych ludzi w mieszkających w okolicy. Niestety z biegiem lat, okoliczna osada, Kirkjubøur, straciła swą pozycję na Wyspach, wyludniając się niemal zupełnie, co przyczyniło się także do opuszczenia kościoła. Przez wieki zamieniał się on w ruinę, by w końcu w dużej mierze pokryć się ziemią. W 1962 roku zainteresowano się wreszcie dziedzictwem chrześcijaństwa na Wyspach Owczych i rozpoczęto odkopywanie oraz renowację budynku. Prace zakończono pięć lat później, kiedy artysta farerski, Samuel Joensen-Mikines namalował obraz na obudowie ołtarza, przedstawiający łódź prowadzoną przez świętą postać. Dziś kościół jest bardziej miejscem do zwiedzania niż odprawiania sakramentów religijnych. Znajdują się w nim relikty chrześcijaństwa na Wyspach Owczych: pastorał biskupi z przełomu XII/XIII wieku, oraz kamień nagrobny z ok. 1400 roku. Patron Św. Olaf jest znanym w krajach skandynawskich wikingiem, który z wyznania pogańskiego przeszedł na chrześcijańskie. Zaprowadzenie tej wiary w Norwegii uznał za swój życiowy cel i jako jej król udało mu się to osiągnąć. Został wygnany przez opozycję w 1028 i zginął próbując odebrać tron w Bitwie pod Stiklestad, po której uznany został za męczennika. Zobacz też Kirkjubøargarður – jeden z zabytków wioski Katedra Magnusa – ruiny katedry w okolicach kościoła Kościoły Wysp Owczych Przypisy Linki zewnętrzne Strona rodziny Patursson z wyróżnionym opisem kościoła. patursson.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-06)]. Zdjęcie wnętrza kościoła. phototravels.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-04-27)].
Церковь Святого Олафа (Чирчубёвур)

Церковь Святого Олафа (фар. Ólavskirkjan) — средневековая церковь в деревне Чирчубёвур на Фарерских островах, построенная около 1200 года, что делает её старейшей церковью на Фарерском архипелаге. До Реформации здание церкви служило резиденцией католического епископа. В 1875 году после реставрации сооружения многие ценные находки (среди них ― резные торцы церковных скамей) были переданы в Национальный музей Дании, но в 2002 году они снова были возвращены на Фареры. Реликвии, найденные в церкви Святого Олафа (и сама церковь) неоднократно печатались на почтовых марках — в 1980, 1984 и 2001 годах (в каждой серии было выпущено по 4 марки). Галерея Примечания Литература Krogh, K. J.. Den lille domkirke i Kirkjubøur (дат.) // Fróðskaparrit. — 1981. — S. 313—328. — ISSN 03671704. Ссылки Kirkjubø (фар.). Fólkakirkjan. Дата обращения: 30 августа 2022.
Ólavskirkjan

Ólavskirkjan (Olofskyrkan) är en kyrkobyggnad belägen i Kirkjubøur, Färöarna. Kyrkan var ursprungligen tillägnad jungfru Maria, men senare till Olof den helige. Olofskyrkan är även Färöarnas äldsta kyrka som ännu används och var Färöarnas domkyrka under den romersk-katolska tiden. Byggnaden Byggnaden uppfördes under 1200-talet, är 21,8 meter lång och 7,5 meter bred. Tornet uppfördes 1855. Kyrkan blev ombyggd 1874 och mycket av den ursprungliga prägeln försvann. Det var V. U. Hammershaimb och Hannes Finsen (Niels Finsens far och länsman på Färöarna), som såg till att stolsgavlarna från Kirkjubøur tillsammans med andra klenoder hamnade på Nationalmuseet i Köpenhamn. 2002 gavs denna skatt tillbaka till Färöarna och kan nu ses på Färöarnas nationalmuseum. Interiör Altartavlan är målad av Sámal Joensen-Mikines.
Krambatangi

Krambatangi er en færgehavn på Suðuroy i det sydligste Færøerne. Færgen Smyril M/F afsejler 2-3 gange dagligt fra Krambatangi til Tórshavn. Krambatangi ligger på sydsiden af Trongisvágsfjørður halvvejs mellem Trongisvágur og Øravík, over for Tvøroyri.Færgehavnen lå tidligere ved Drelnes, der ligger et par hundrede meter længere østpå. Men i 2005 fik Strandfaraskip Landsins (SSL) en ny og større færge, og derfor byggede man en ny færgehavn på Krambatangi. Krambatangi tilhører ikke Tvøroyrar kommuna, og der har været nogle stridigheder mellem kommunen og SSL, fordi de ikke betalte for at sejle ind i Tvøroyri havn. Retten på Færøerne bestemte, at SSL skulle betale havneafgift til kommunen, men SSL appellerede dommen. Referencer Eksterne henvisninger SSL.fo Visitsuduroy.fo
Krambatangi

Krambatangi is the ferry port of Suðuroy in the Faroe Islands. The ferry MS Smyril M/F disembarks 2–3 times daily from Krambatangi to Tórshavn. Krambatangi is located on the southern side of Trongisvágsfjørður halfway between Trongisvágur and Øravík, opposite Tvøroyri. The ferry port was earlier on Drelnes, which is a few hundred metres further east of Krambatangi. But in 2005 a new ferry arrived, which was much bigger than the prior one, and therefore required a new ferryport at Krambatangi. Krambatangi does not belong to the municipality of Tvøroyri, and there have been some disagreements between the Tvøroyri municipality and Strandfaraskip Landsins (SSL) because they didn't pay harbour dues for entering the port of Tvøroyri. The Faroese court decided that SSL ought to pay for entering the port of Tvøroyri, but SSL appealed the verdict. References External links SSL.fo Visitsuduroy.fo
Krambatangi

El Krambatangi​ es el puerto de ferry de Suðuroy en las Islas Feroe. El ferry Smyril M / F desembarca 2-3 veces al día desde Krambatangi a Tórshavn. Krambatangi se encuentra en el lado sur de Trongisvágsfjørður a medio camino entre Trongisvágur y Oravik, enfrente de Tvoroyri. El puerto de ferry estaba antes en Drelnes, que está a unos cientos de metros más al este de Krambatangi. Pero en 2005 llegó un nuevo ferry, que era mucho más grande que el anterior, y por lo tanto se construyó una nueva terminal de ferry en Krambatangi. Krambatangi no pertenece al municipio de Tvoroyri, y ha habido algunos desacuerdos entre el municipio y Tvoroyri Strandfaraskip Landsins (SSL) porque no pagan por entrar en el puerto de Tvoroyri. Véase también Puerto Transporte naval Referencias
Sørvágs kommuna

Sørvágs kommuna er en kommune på Færøerne. Den omfatter bygderne Sørvágur, Bøur og Gásadalur på den vestlige del af Vágar, samt øen Mykines. Kommunen blev oprettet i 1911. Gennem indlemmelsen af Bíggjar kommuna og Mykinesar kommuna i 2005, er Sørvágs kommuna blevet Færøernes femtestørste kommune målt i areal, med 84 km². Eyð Ellingsgaard er borgmester. Vágar Lufthavn ligger i kommunen, lige ved grænsen til Vága kommuna. 1. december 2020 havde Sørvágs kommuna 1 221 indbyggere. Politik Seneste kommunalvalg fandt sted 10. november 2020, og borgmester blev valgt Eyð Ellingsgaard. Referencer Eksterne henvisninger Officiel netside https://www.sorvag.fo/
Sørvágur Municipality

Sørvágur Municipality (Faroese: Sørvágs kommuna), is the westernmost municipality in the Faroe Islands. It consists of the villages of Sørvágur, Bøur, Gásadalur and Mykines. Originally the municipality only included the village of Sørvágur, but in January 2005 the municipality of Sørvágur agreed to merge with the smaller municipalities of Bøur/Gásadal and Mykines. The new municipality had a population of 1,232 in 2024. Logo The logo of the municipality is two white birds on a white/blue background with an orange sundisk. The two birds are made in the image of the letters S and K which are the initials for Sørvágs Kommuna. Gallery References External links Sorvag.fo Webpage for the municipality of Sørvágur
Sørvágs

Sørvágs est la commune la plus à l'ouest des îles Féroé. Elle se trouve sur la partie occidentale de l'île de Vágar, ainsi que les îles de Mykines, Tindhólmur et Gáshólmur. Elle est composée des villages de Sørvágur, Bøur, Gásadalur et l'île de Mykines qui constituaient avant janvier 2005 quatre communes différentes qui fusionnèrent pour ne constituer qu'une seule entité. La population de la nouvelle commune est de 1 134 habitants (2009). Logo Le logo de la commune est composé d'un fond blanc/bleu et un soleil orange sur l'arrière-plan, de deux oiseaux blancs sur l'avant-plan. Ces derniers ont été faits à partir des lettres S et K, les initiales de Sørvágs Kommuna. Notes et références Liens externes Site officiel Portail des îles Féroé
Sørvágur község

Sørvágur község (feröeriül: Sørvágs kommuna) egy község Feröeren. Mykines szigetet és Vágar sziget nyugati részét foglalja magába. A Føroya Kommunufelag önkormányzati szövetség tagja. Történelem A község 1915-ben jött létre Vágar egyházközség szétválásával. 2005. január 1-jén csatolták hozzá a korábbi Bøur és Mykines községeket. Önkormányzat és közigazgatás Települések Polgármesterek Sune Jacobsen (2009–) Népesség Jegyzetek További információk Digitális térkép (feröeri)
Sørvágur

Sørvágur è un comune delle Isole Fær Øer. Ha una popolazione di 1 066 abitanti e fa parte della regione di Vágar. Comprende la parte occidentale di Vágar e l'intera isola di Mykines. Il 1º gennaio 2005 ha inglobato i territori dei comuni soppressi di Bíggjar e Mykines. Il comune comprende 4 località: Bøur, Gásadalur, Mykines (unico insediamento sull'isola omonima) e Sørvágur (capoluogo). Infrastrutture e trasporti A Sørvágur si trova l'unico aeroporto delle Isole Fær Øer, l'Aeroporto di Vágar. Bibliografia (FO) Descrizione delle municipalità delle Fær Øer. Istituto nazionale di statistica delle Fær Øer. (EN) Faroe Islands in figures 2006, quadro statistico globale delle Fær Øer. Istituto nazionale di statistica delle Fær Øer. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sørvágur Collegamenti esterni Sito ufficiale, su sorvag.fo.
Sørvágs kommuna

Sørvágs kommuna is de meest westelijk gelegen gemeente van de Faeröer. De gemeente heeft 1080 inwoners en omvat het gehele eiland Mykines, het westen van het eiland Vágar en de plaatsen Sørvágur, Bøur, Gásadalur en Mykines nadat ze in 2005 werd uitgebreid met de vroeger gemeentes Bøur/Gásadal en Mykines. Externe link (fo) Website Sørvágs Kommuna