NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Вяйньярв

Вяйньярв, також Вейнярв (ест. Väinjärv) — озеро в Естонії, у повіті Ярвамаа, у волості Ярва, поблизу села Вяйньярве. Воно розташоване у південній частині височини Пандивере. Географія Вяйньярв — найбільше озеро в повіті Ярвамаа. Воно розташоване у центральній частині країни, за 90 км на південний схід від столиці Таллінна. Поверхня дзеркала лежить на висоті 81 метр над рівнем моря. Площа озера становить 35,9 (з островами 36,8 га). Довжина становить 1,36 км, ширина — 0,47 км, середня глибина — 5,6 м, максимальна глибина — 11,5 м, об'єм — 2 324 000 м³ (0,002324 км³). За лімнологічним типом озеро Вяйньярв належить до змішаних озер з вапняною водою. Вода в ньому дуже чиста. Озеро отримує свою воду з джерел, струмків та канав, злив води по течії струмка Вяйньярве в річку Прід (басейн Пилтсамаи — Педья — Емайигі — Чудське озеро — Нарва — Фінська затока — Балтійське море). В озері водиться риба: лящ, плотва, окунь, щука та інші. На північному березі озера є добре розвинений пляж і зона купання. За легендою естонської міфології, богатир-велетень Калевіпоеґ хотів побудувати міст до озера. Довга гора, утворена перенесеним піском з пагорба Олю та хребтом, що проходить через озеро. В околицях навколо Вейнярва росте переважно мішаний ліс. В селі Вяйньярве, на березі ростуть два знамениті стародавні дуби та потужна шестистовбурна верба (обхват в 5,0 м). За кілька кілометрів на південь від Вяйньярва розташоване менше озеро Риху Умб'ярв, де навесні та восени часто зупиняються великі зграї перелітних гусей та лебедів. Середньорічна температура в районі озера становить 2 °C. Найтепліший місяць — липень, коли середня температура становить 17 °C, а найхолодніший — лютий із −11 °C. Спорт Взимку у Вяйньярві була ковзанка довжиною 3 км, де проводився чемпіонат з мотоковзанки муніципалітету Керу. Див. також Список озер Естонії Примітки
Alajärv (Viitina)

Alajärv (also known as Viitina Alajärv or Kose järv) is a lake in Estonia. It is located in the village of Viitina in Rõuge Parish, Võru County, close to the border with Latvia. Physical description The lake has an area of 2.2 hectares (5.4 acres). The lake has an average depth of 1.3 meters (4 ft 3 in) and a maximum depth of 4.5 meters (15 ft). It is 240 meters (790 ft) long, and its shoreline measures 810 meters (2,660 ft). See also List of lakes of Estonia References
Vööla Sea

The Vööla Sea (Estonian: Vööla meri, also known as Vööle meri or Võõla meri, Swedish: Bysholmsvike) is a lake in Estonia. It is located in the village of Kudani in Lääne-Nigula Parish, Lääne County. Physical description The lake has an area of 68.5 hectares (169 acres). It is 2,580 meters (8,460 ft) long, and its shoreline measures 8,220 meters (26,970 ft). Name The lake is one of several in the area that are fed by saltwater and therefore brackish, hence the Estonian name Vööla meri 'Vööla Sea'. Together with the other brackish lakes, such as the neighboring Karjatse Sea and Möldri Sea, it is a relic of the eastern branch of the Silmen Strait, which formerly separated Noarootsi Island (now the Noarootsi Peninsula) from the mainland. The lake shares its name with the hamlet of Vööla east of the lake in the neighboring village of Hara; the name Vööla is of unknown origin. See also List of lakes of Estonia References
Vööla meri

Vööla meri (ook wel Võõla meri of Vööle meri, Zweeds Bysholmsvike) is een Estlands meer, gelegen op het grondgebied van het dorp Kudani in de gemeente Lääne-Nigula, provincie Läänemaa. Het meer is vernoemd naar het dorp Vööle (Zweeds en Duits: Bysholm), dat op de westelijke oever van het meer lag. Het dorp is in 1977 opgedeeld tussen Hara en Kudani. De oostelijke oever van het meer ligt voor een deel op het grondgebied van Hara. Het meer ligt in het natuurreservaat Silma looduskaitseala. Geografie Het ondiepe meer (het diepste punt is 1 meter) bestaat uit twee delen, een noordelijk en een zuidelijk deel. Het noordelijk deel is door een kanaal, het Vööla kanal, verbonden met de Baai van Hara, een onderdeel van de Oostzee. Het kanaal is een kilometer lang. Hoewel de bodem bestaat uit een dunne laag modder, is het water helder. Geschiedenis Het meer is een restant van de zeestraat Silmeni väin, die tot in het begin van de 20e eeuw het eiland Noarootsi van het vasteland scheidde. Het eiland is nu het schiereiland Noarootsi. Tot in 2017 was dat het zuidwestelijk deel van de gelijknamige gemeente. Ook de zuidelijker gelegen meren Sutlepa meri en Saaremõisa laht zijn restanten van de zeestraat. De oorzaak van het gedeeltelijke droogvallen van de zeestraat was de stijging van de bodem. Nog altijd stijgt de bodem in dit deel van Estland met 2 à 3 mm per jaar. Vanaf het begin van de 20e eeuw was Vööla meri een uitloper van de Baai van Hara. Vandaar dat het meer Vööla meri (‘Vöölazee’) heet, en niet Vööla järv (‘Vöölameer’). Tijdens de Sovjetbezetting werd een dam aangelegd tussen de zee en het huidige meer. Wel bleef het meer door duikers verbonden met de zee. Dankzij de bodemdaling en later doordat de duikers niet voldoende water doorlieten, werd het meer steeds kleiner en verslechterde de waterkwaliteit. Tussen 1900 en 2003 nam de oppervlakte van het meer met 55% af. In 2011 werden de duikers vervangen door een kanaal, het Vööla kanal, Het verkeer kreeg een vaste brug. Het project had een gunstige invloed op de waterkwaliteit. Ook een dam tussen het noordelijke en het zuidelijke deel van het meer werd verwijderd. Flora en fauna Het meer bevat vrij veel draadwier. Op de bodem groeit ruw kransblad, chara tomentosa en groot nimfkruid. De oevers van het meer bestaan uit uitgebreide rietvelden. Maar een klein aantal vissoorten is permanent in het meer aanwezig. Voor vele soorten, waaronder driedoornige stekelbaars, scardinius, alburnus, perca, blankvoorn en snoek, is het meer echter een gebied waar zij paaien. Het meer is dus belangrijk voor de visstand.
Bysholmsviken

Bysholmsviken (även Kroskesjön, estniska: Vööla meri) är en sjö i västra Estland. Den ligger i Nuckö kommun i Läänemaa, 80 km sydväst om huvudstaden Tallinn och 16 km norr om residensstaden i länet, Hapsal. Arean är 0,68 kvadratkilometer. Den ligger i den norra änden av det idag uppgrundade sundet mellan Nuckö och fastlandet. Bysholmsviken norra ände ligger mycket nära havet, bara några decimeter över havsnivån och det var inte länge sedan sjön var en havsvik. Den är namngiven efter den före detta byn Bysholm. Sjön ligger i det område som traditionellt har varit bebott av estlandssvenskar och även de svenska namnen på den är officiella. Den ligger på gränsen mellan de nutida byarna Gutanäs i sydväst och Harga i nordost. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från estniskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Noter
Rusulaid

Rusulaid, auch Pisilaid, ist eine unbewohnte Insel, 400 Meter von der größten estnischen Insel Saaremaa entfernt. Die Insel liegt in der Landgemeinde Saaremaa im Kreis Saare. Sie im Kahtla-Kübassaare hoiuala. Riiassilma laid ist 500 Meter lang und 110 Meter breit. Einzelnachweise
Rutja Airfield

Rutja Airfield (Estonian: Rutja lennuväli), also known as Kunda Airfield, is a disused airfield in Estonia, located 13 km (8.1 mi) west of Kunda in the territory of the villages of Rutja and Kiva. During the Soviet era, it was the reserve airfield of the 656th Fighter Aviation Regiment, stationed at Tapa Air Base. References RussianAirFields.com
Rutjai repülőtér

A Rutjai repülőtér (észtül: Rutja lennuväli) szovjet tartalék katonai repülőtér volt Észtországban. Lääne-Viru megyében, a Haljala községhez tartozó Rutja és Kiva falvak között, a Finn-öböl partjától 1,5 km-re fekszik. A repülőtér hívójele a Zracsok (Зрачок) volt. A hidegháború idején, az 1980-as évek elején létesítették. A Tapai repülőtéren állomásozó 656. vadászrepülő ezred tartalék repülőtere volt. A repülőtéren állandó jelleggel nem állomásozott repülő alakulat, csak egy tartalék-repülőtéri parancsnoksággal rendelkezett. Állandó jelleggel egy tiszt és húsz sorkatona tartózkodott ott. Egyszerű felépítésű repülőtér. 2500 m hosszú és 35 m széles betonozott kifutópályával, valamint mellette egy azzal párhuzamosan elhelyezkedő döngölt talajú tartalék kifutópályával rendelkezett. A kifutópálya hossza mentén végigterjedő fő gurulóutat erre merőleges, rövidebb átkötő gurulóutak kapcsolták a kifutóhoz. A gurulóutak szélessége 7–8 m. A fő gurulóút mellett repülőgép-állóhelyeket alakítottak ki. Tekintettel arra, hogy tartalék repülőtér volt, repülőgép-fedezékeket nem építettek ki, csak néhány kisebb hangár volt a területen. A repülőtér a használati jellegének megfelelően csak minimális, kis számú épülettel (garázsok, laktanyaépület, egyéb kiszolgáló létesítménnyel) rendelkezett. Észtország függetlenségének visszaállítása után a repülőteret bezárták és az észt Védelmi Szövetség, annak Lääne-Viru megyei dandárjának (malev) kezelésébe került. A területet gyakorlótérként használják, egy lőteret is kialakítottak az egykori repülőtéren. A betonozott kifutón esetenként autós és motoros rendezvényeket is tartanak. Jegyzetek Források Ain Tähiste, Mart Mõniste (2014). Rutja lennuväli Lääne-Virumaal Vihula vallas "Forgotten airfields". forgottenairfields.com. Hozzáférés: 2020. június 2.. "Rutja Airfield, Estonia". www.mil-airfields.de (angol nyelven). Hozzáférés: 2020. június 2..
Dům Velké hanzy (Tallinn)

Dům Velké Hanzy (estonsky Suurgild, německy Große Gilde) je historická budova, která se nachází v centru Starého Města (Vanalinn) v Tallinnu. Byla postavena v roce 1410 Hanzovní ligou, což byl německý svaz obchodníků. V současnosti se zde nachází Muzeum estonských dějin (estonsky: Eesti Ajaloomuuseum). V roce 2013 byl Dům Velké Hanzy jednou z prvních památek, které byly zařazeny do programu Evropského kulturního dědictví. Historie Ve středověku se ve sklepě budovy skladovalo víno. V době fungování Hanzovní ligy se v tomto domě konala řada akcí – od velkolepých večírků až po bohoslužby a soudní jednání. V 19. a 20. století zde býval vinný sklep Das Süsse Loch ("Sladká díra"). V té době byl dům známý jako burza. Sloužil nejen k podnikání, ale také jako umělecký prostor. Od roku 1952 se Dům Velké Hanzy stal sídlem Muzea estonských dějin. V letech 2010–2011 prošla budova důkladnou rekonstrukcí. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dům Velké hanzy na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Haus der Großen Gilde

Das Haus der Großen Gilde (estnisch Suurgildi hoone) ist ein historisches Gebäude in der estnischen Hauptstadt Tallinn (Reval). Im Haus ist auch ein Teil des Estnischen historischen Museums untergebracht. Lage Das Haus befindet sich im Zentrum der Revaler Altstadt an der Adresse Langstraße (estnisch Pikk tänav) 17, unmittelbar gegenüber der Einmündung des Weckengangs (Saiakang). Architektur und Geschichte Der spätgotische Bau wurde im Jahr 1410 von denselben Baumeistern errichtet, die auch das Revaler Rathaus gebaut hatten. Die schlichte Fassade des Gebäudes wird durch vertikal ausgerichtete Blindnischen gegliedert. Es diente als Gildehaus der sogenannten Großen Gilde, in der die besonders einflussreichen Fernkaufleute Revals zusammengeschlossen waren. Mitglieder der Gilde konnten nur verheiratete reiche Kaufleute oder Goldschmiede werden, die Eigentümer eines Hauses waren. Ratsherren und Bürgermeister Revals wurden zeitweise ausschließlich Mitglieder der Großen Gilde. Die Große Gilde bestand von 1325 bis 1920. Im Gebäude wurden unterschiedlichste Veranstaltungen durchgeführt. So fanden hier religiöse Zeremonien, Konzerte, Theateraufführungen aber auch Feste und Trinkgelage statt. Bemerkenswert ist der im Inneren befindliche Hauptsaal mit seinen üppig verzierten Pfeilern. Persönlichkeiten Als Ältermänner der Gilde fungierten unter anderem Christian Friedrich Hippius und Fabian Barward Hoeppener. Letzter Ältermann war Martin Christian Luther. Literatur Thorsten Altheide, Heli Rahkema: CityTrip Tallinn (= Reihe CityTrip). 4., neu bearbeitete und komplett aktualisierte Aufl. Reise Know-How Verlag Peter Rump, Bielefeld 2016, ISBN 978-3-8317-2815-2, S. 28 f. Weblinks
Grote gildehal

De Grote gildehal (Ests: Suurgildi hoone) is een gebouw in de oude binnenstad van de Estse hoofdstad Tallinn. Het gebouw werd gebouwd van 1407 tot 1417 door de belangrijkste gilde van de stad. Het gebouw is ook de locatie waar de eerste filmvertoning in Estland plaatsvond. Tegenwoordig is het gebouw in gebruik als de hoofdlocatie van het Ests historisch museum.
Nasva (Saaremaa)

Nasva (deutsch Naswa) ist ein Dorf (estnisch alevik) auf der größten estnischen Insel Saaremaa. Es gehört zur Landgemeinde Saaremaa (bis 2017: Landgemeinde Lääne-Saare) im Kreis Saare. Einwohnerschaft und Lage Das Dorf hat 404 Einwohner (Stand 1. Januar 2016). Seine Fläche beträgt 12,54 km². Es liegt sieben Kilometer südwestlich der Inselhauptstadt Kuressaare. In dem Ort mündet der drei Kilometer lange Fluss Nasva (Nasva jõgi) in die Ostsee. Dort befindet sich auch der kleine Hafen des Ortes. Er erlangte sein heutiges Aussehen in den 1980er Jahren als Zentrum der Kolchose Saare Kalur. Der Hafen verfügt über sechs Kais mit einer Gesamtlänge von 279 Metern. Literatur Gertrud Westermann: Baltisches historisches Ortslexikon – I : Estland (einschliesslich Nordlivland). In: Hans Feldmann, Heinz von zur Mühlen (Hrsg.): Quellen und Studien zur baltischen Geschichte. Band 8/I. Böhlau Verlag, Köln / Wien 1985, ISBN 3-412-07183-8, S. 376 (702 S.). Weblinks Offizielle Webseite (Facebook) Beschreibung (eestigiid.ee) Eintrag in Eesti Entsüklopeedia (Online-Fassung) 360-Grad-Panorama des Hafens Einzelnachweise
Nasva (Saaremaa)

Nasva es una localidad de la isla-municipio de Saaremaa, condado de Saare, Estonia, con una población censada a final del año 2011 de 340 habitantes. Se encuentra ubicada cerca de la costa del mar Báltico, al sur de la isla de Hiiumaa y frente a la costa oeste de la isla de Muhu y de la Estonia continental.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Nasva.
Nasva (Saaremaa)

Nasva is een plaats in de Estlandse gemeente Saaremaa, provincie Saaremaa. De plaats heeft de status van vlek (Estisch: alevik). Tot in december 2014 behoorde Nasva tot de gemeente Kaarma, tot in oktober 2017 tot de gemeente Lääne-Saare en sindsdien tot de fusiegemeente Saaremaa. Bevolking De plaats had 340 inwoners op 31 december 2011 en 342 inwoners op 31 december 2021. Ligging Nasva ligt aan de zuidkust van het eiland Saaremaa, ten westen van de provinciehoofdstad Kuressaare. De rivier Nasva mondt bij Nasva in de Oostzee uit. In de monding ligt de haven van Nasva. Ten noorden van Nasva ligt een merengebied, dat rijk is aan vogelsoorten. De Tugimaantee 77, de secundaire weg van Kuressaare naar Sääre, loopt door Narva. De Tugimaantee 76, de ringweg om Kuressaare, komt op de grens van Nasva en Laheküla uit op de Tugimaantee 77. Geschiedenis Nasva werd voor het eerst genoemd in 1759 onder de Duitse naam Naswa. Het dorp begon te groeien in de tweede helft van de 19e eeuw. In 1898 kreeg de plaats een scheepswerf. In 1980 werd de haven vernieuwd en kreeg Nasva een viskwekerij. Nasva heeft zowel een vissershaven als een jachthaven. In 2010 kreeg de plaats de status van vlek (alevik).
Nasva, Ösel

Nasva är en småköping (estniska: alevik) i Lääne-Saare kommun på ön landskapet Ösel i västra Estland. Orten ligger vid stranden av Rigabukten, där ån Nasva jõgi har sitt utflöde och vid Riksväg 77, ca sju kilometer väster om staden Kuressaare. Norr om orten ligger sjöarna Mullutu laht och Suurlaht. I kyrkligt hänseende hör orten till Kuressaare församling inom den Estniska evangelisk-lutherska kyrkan. Galleri Källor
Насва

На́сва (ест. Nasva alevik) — селище в Естонії, у волості Ляене-Сааре повіту Сааремаа. Населення Чисельність населення на 31 грудня 2011 року становила 340 осіб. Географія Насва розташована на березі Ризької затоки. Через селище тече річка Насва (Nasva jõgi), що має унікальну особливість — впродовж року вона змінює напрям своєї течії. Навесні під час паводка річка тече в напрямку від моря. На північ від селища лежать озера Суурлагт (Suurlaht) та Муллуту (Mullutu laht). Через Насву проходить автошлях 77 (Курессааре — Сяере). Історія Історично Насва належала до приходу Ансекюла (Anseküla kihelkond). До 29 листопада 2010 року Насва була селом. За рішенням міністра регіональних справ статус Насви був підвищений до рівня селища. До 12 грудня 2014 року Насва входило до складу волості Каарма. Економіка Насва має власний порт, де також розміщується яхт-клуб. У селищі функціонує суднобудівна компанія AS Baltic Workboats. Пам'ятки природи На північ від Насви розташовується заказник Муллуту-Лооде, площа — 5220,6 га (58°15′19″ пн. ш. 22°21′1″ сх. д.). На південно-східній околиці селища починається територія природного заповідника «Діброва Лооде» площею 55,8 га (58°14′10″ пн. ш. 22°26′18″ сх. д.). Примітки Джерела Eesti 2011. aasta rahvaloendus. PC003:Population by place of residence (settlement), 31 December 2011. Eesti Statistika. Посилання Офіційний сайт волості Ляене-Сааре (ест.)
Iglesia de Valjala

La Iglesia de Valjala (en estonio: Valjala kirik) es la iglesia más antigua de Estonia. Se encuentra en Valjala, en la isla de Saaremaa. Inmediatamente después de la conquista de 1227, una capilla de piedra fue erigida en Valjala no lejos de la antigua fortaleza. Sus paredes forman la parte inferior del coro de la iglesia actual. En el lado sur de la capilla, había una sacristía. Referencias
Église de Valjala

L'église de Valjala (estonien : Valjala kirik) est une église luthérienne située à Valjala dans l'île de Saaremaa en Estonie. Présentation L'église est construite dans un style de transition du roman au gothique. L'église de Valjala était aussi une structure de défense. L'église est entourée d'une clôture en pierre presque circulaire. Histoire L'église a commencé à être construite à Valjala en 1227, lorsque les croisés ont vaincu la ville rurale de Valjala, qui était le dernier bastion des païens sur le territoire estonien. Le premier sanctuaire était petit et ressemblait à une chapelle : il se composait d'une salle carrée avec une abside semi-circulaire et d'une sacristie du côté sud. Dans le troisième quart du XIIIe siècle, l'édifice est transformé en église fortifiée. La partie inférieure des murs de l'église d'origine a été conservée à ce jour dans les murs du chœur et dans la sacristie. Au XIVe siècle, à la place de l'abside semi-circulaire, une extrémité polygonale du chœur a été construite avec des formes gothiques tardives. En 1922, la foudre frappa l'église et brûla la flèche baroque de la tour. Galerie Références Voir aussi Liens internes Liste d'églises en Estonie Liens externes Ressource relative à l'architecture : Kultuurimälestiste Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Estonie Portail du protestantisme
Szent Márton-templom (Valjala)

A Szent Márton-templom Észtország legrégibb temploma, egy Valjala nevű településen található, 25 km-re a Saaremaa szigetén lévő Kuressaare városától. Története Az 1227-es hadjárat után egy kőkápolnát emeltek Valjalában, nem messze a régi erődítménytől. Ennek az építménynek a falai alkotják a mai templom oltárrészének falait. A kápolna déli oldal állt egy sekrestye. Elkészülte után a kápolnát freskókkal díszítették, ezek maradványa a mai templom északi falán látható (hat ülő apostol a romanika stílusában). 1240-ben elkezdték építeni a jelenlegi templomot, így a kápolna az oltárrész része lett. Először A román-stílusú bejárat készült el, ez készül súlyosan megsérült a Szent György-éji felkelésben. A templom építői a svédországi Vamhemből jöttek. A 14. század második felében készült el az új apszis. A torony, ami a templom déli részén, sekrestye felett magasodik, a 17. századig nem készült el. Nommen Lorenzen, kuressaarei mester 1820-ban festett meg az oltárképet. A templomban két barokk sírfelirat található (Andreas Fregius - 1664, Gaspar Beg - 1667). 1888-ban készítette el Gustav Normann a templom orgonáját. 1922-ben villám csapott a templomba, akkora tető egy része leégett. Dolores Hoffman az 1970-es években ólomüvegablakokat készített a templom számára. Külső hivatkozások Valjalai templom Fényképek a templomról
Sint-Maartenskerk (Valjala)

De Sint-Maartenskerk is een lutherse kerk gelegen in de Estse plaats Valjala op het eiland Saaremaa. Ze wordt beschouwd als mogelijk de oudste overlevende kerk in Estland. De kerk heeft historische betekenis en vertoont architecturale kenmerken die teruggaan tot de 13e eeuw. Het exterieur van de kerk kenmerkt zich door de westgevel, voorzien van blinde bogen en een fijn gebeeldhouwd, oorspronkelijk romaans portaal. De massieve muren, gebouwd tussen 1240 en 1270, tonen smalle, hoge gekoppelde ramen. De apsis, hoogstwaarschijnlijk gebouwd na 1345, heeft een veelhoekige vorm en wordt ondersteund door buttresses. De kerktoren, hoewel niet origineel, werd vermoedelijk gebouwd in opeenvolgende stappen van de 14e tot de 16e eeuw. Binnen in de kerk domineren gewitte hoge gewelfde koepels het interieur. De doopvont is opvallend als een van de oudste stukken uitgesneden steenwerk in Estland, met romaanse beeldhouwwerken. De kerk herbergt twee barokke gebeeldhouwde epitafen uit 1664 en 1667, evenals een orgel uit 1888, vervaardigd door Gustav Normann.
Valjala kyrka

Valjala kyrka eller Sankt Martinskyrkan (på estniska Valjala kirik) är en stenkyrka som ligger i byn Valjala, Valjala kommun på ön Ösel i Estland. Kyrkobyggnaden Ett kapell av sten uppfördes strax efter erövringen vid livländska korståget 1227, vilket gör kyrkan till den äldsta på Ösel och möjligen den äldsta kyrkobyggnaden i hela Estland. Kapellets väggar utgör nedre delen av nuvarande kyrkas kor. Kyrkans långhus uppfördes någon gång från år 1240 till år 1270. Vid 1300-talets andra hälft uppfördes en polygonal absid vid kyrkans östra sida. Kyrktornet vid korets södra sida uppfördes på 1600-talet. Inventarier Dopfunt i romansk stil är ett av de äldsta uthuggna stenföremålen i Estland. Altaruppsatsen är tillverkad 1820 av Nommen Lorenzen. Bildgalleri Referenser Information från Saaremaa museum Externa länkar Församlingens webbplats Wikimedia Commons har media som rör Valjala kyrka.
Sirgala training area

Sirgala training area is one of the six military training fields used by the Estonian Defence Forces. It is located in Mustanina village, Narva-Jõesuu municipality, Ida-Viru County in northeastern Estonia, and covers approximately 3,000 ha (7,400 acres). Establishment The training area is a reforested oil-shale mining area, which is largely administered by the State Forest Management Center. Sirgala training area was established on 12 June 2008, with Government Order No. 272 "Establishment of the Defense Forces Sirgala training area." See also Keskpolügoon References
Kalev (Schiff)

Die Kalev (M414) ist ein 1967 gebautes und als Minerva eingesetztes Küstenwachboot/Binnenminensuchboot, das heute als Museumsschiff in Tallinn liegt. Geschichte Die Minerva wurde 1967 von der Bundesmarine als Küstenwachboot/Binnenminensuchboot der Frauenlob-Klasse in Dienst gestellt und dem 7. Minensuchgeschwader in Neustadt zugeordnet. Sie war nach der römischen Göttin Minerva benannt. Das Schiff wurde von der Bundesmarine zunächst als Küstenwachboot der Klasse 362 in Dienst gestellt. Diese Boote wurden kurz danach zu Binnenminensuchbooten der Klasse 394 umklassifiziert und wechselten mehrfach ihre Kennung, wobei Minerva nacheinander die Rumpfnummern W 36, M 2676, Y 1657 und schließlich M 2663 zugeordnet wurden. Nach knapp 28 Jahren im Einsatz wurde sie dort Mitte des Jahres 1995 außer Dienst gestellt, 1997 von Estland übernommen und in die Minenabwehrdivision (Miinilaevade Divisjon) der dortigen Marine eingegliedert. Das Schiff wurde nach der estnischen Sagengestalt Kalev benannt. Dieser Name war von der Marine Estlands bereits in der Zeit vor 1940 vergeben worden. Vorheriger Namensträger war eines von zwei U-Booten, die die Seestreitkräfte 1937 in Dienst gestellt hatten. Nach der Besetzung des Landes durch die Sowjetunion, diente dieses U-Boot 1940/41 in der sowjetischen Marine und gilt seit 1941 als verschollen. 2003 wurde die Kalev, von den estnischen Seestreitkräften endgültig außer Dienst gestellt, im Tallinner Wasserflugzeughafen aufgelegt und kann dort als Exponat des Estnischen Meeresmuseums besichtigt werden. Bilder Weblinks Estnisches Meeresmuseum, Tallinn (englisch) Einzelnachweise