NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kirikumäe-See

Der Kirikumäe-See (estnisch Kirikumäe järv) liegt im Südosten Estlands. Beschreibung Der See befindet sich auf dem Höhenzug Haanja in der Landgemeinde Võru im Kreis Võru. Er ist nach dem nahegelegenen Dorf Kirikumäe benannt. Der See ist 61,4 Hektar groß. Die tiefste Stelle liegt bei 3,5 Metern. Die durchschnittliche Tiefe des Sees beträgt 2,8 Meter. Der nördliche Teil des Sees ist offiziell als Badegebiet registriert. Der See ist mit den umliegenden Wäldern und dem Moor von Järvesuu (Järvesuu raba) als Landschaftsschutzgebiet ausgewiesen. Im Kirikumäe-See entspringt der 159 km lange Fluss Pedetsi (lettisch Pededze, deutsch Peddetz). Weblinks Ausführliche Beschreibung (estnisch)
Lake Kirikumäe

Lake Kirikumäe (Estonian: Kirikumäe järv) is a lake in Estonia. It is located in the village of Kirikumäe in Võru Parish, Võru County. Physical description The lake has an area of 63.0 hectares (156 acres). The lake has an average depth of 2.5 meters (8 ft 2 in) and a maximum depth of 3.5 meters (11 ft). It is 1,010 meters (3,310 ft) long, and its shoreline measures 3,200 meters (10,500 ft). It has a volume of 1,536,000 cubic meters (54,200,000 cu ft). See also List of lakes of Estonia References
Кирикумяэ (озеро)

Кирикумяэ (эст. Kirikumäe järv) — озеро, расположенное на юго-востоке Эстонии. География Озеро расположено на возвышенности Хаанья, в волости Выру в уезде Вырумаа, Эстония. Озеро названо по имени близлежащей деревни Кирикумяэ. Площадь озера — 61,4 гектара (614 000 м²). Длина — 1020 метров, ширина — 950 метров. Самая низкая точка — 3,5 метра, средняя глубина — 2,8 метра. Дно озера песчаное или грязевое. Северная часть озера официально зарегистрирована как бассейновая зона. Объём воды — 0,0017 км³. Площадь водосборного бассейна — 6,2 км². Высота над уровнем моря — 183 м. В озере берёт начало река Педедзе длиной 159 км. Примечания
Kirikumäe järv

Kirikumäe järv är en sjö i sydöstra Estland. Den ligger i Võru kommun i landskapet Võrumaa, 240 km sydost om huvudstaden Tallinn. Kirikumäe järv ligger 183 meter över havet och dess storlek är 0,62 kvadratkilometer. Sjön avvattnas av Pededze som ingår i Daugavas avrinningsområde. Källor
Soitsjärv

Der Soitsjärv ist ein See in Estland. Er liegt in der Landgemeinde Tartu im Landkreis Tartumaa. Der Soitsjärv liegt ca. 1 km nordöstlich des Sees Saadjärv und 4,5 km östlich von Tabivere. Er ist 187,9 ha groß und liegt 53 m über dem Meeresspiegel. Die maximale Tiefe beträgt 6 m. Weblinks Ausführliche Beschreibung (estnisch)
Soitsjärv

Soitsjärv is a lake in Estonia. It is located in the villages of Elistvere, Juula, Soitsjärve, and Valgma in Tartu Parish, Tartu County. Physical description The lake has an area of 158.2 hectares (391 acres). The lake has an average depth of 1.3 meters (4 ft 3 in) and a maximum depth of 8.0 meters (26.2 ft). It is 4,120 meters (13,520 ft) long, and its shoreline measures 10,760 meters (35,300 ft). It has a volume of 2,922,000 cubic meters (103,200,000 cu ft). See also List of lakes of Estonia References
Soitsjärv

Soitsjärv (est. Soitsjärv) – jezioro w gminie Tartu w prowincji Tartu w Estonii. Położone jest na południe od miejscowości Saadjärve. Ma powierzchnię 158,2 hektara, linię brzegową o długości 10755 m, długość 4090 m i szerokość 960 m. Sąsiaduje z jeziorem Saadjärv, które położone jest około kilometra na południe oraz jeziorem Elistvere położonym na północy od niego. Przypisy
Soitsjärv

Soitsjärv är en sjö i Estland. Den ligger i landskapet Tartumaa, i den centrala delen av landet, 150 km sydost om huvudstaden Tallinn. Soitsjärv ligger 55 meter över havet. Arean är 0,49 kvadratkilometer. Den ligger vid sjön Saadjärv. Omgivningarna runt Soitsjärv är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Den sträcker sig 1,4 kilometer i nord-sydlig riktning, och 1,7 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Referenser
Hülgerahu

Hülgerahu is a small, uninhabited, moraine-based Baltic Sea island belonging to the country of Estonia. Hülgerahu covers approximately 0.15 hectares and lies just off the eastern coast of the larger island Kõverlaid. The island belongs to both Hiiumaa Islets Landscape Reserve and the Laidelaht Wilderness Area and is closed to the public. Its beaches are an important breeding ground for birds and marine mammals such as grey seals. References External links Map of Hiiumaa Islets Nature Reserve Archived 2010-05-30 at the Wayback Machine Hiiumaa Islets Nature Reserve
Hülgerahu

Hülgerahu es una pequeña y deshabitada isla europea en el mar Báltico que pertenece al país de Estonia.​ Hülgerahu cubre aproximadamente 0,15 hectáreas y se encuentra justo frente a la costa oriental de la isla más grande de Kõverlaid. La isla pertenece tanto a la Reserva Paisajística Islotes de Hiiumaa, como a la zona protegida de Laidelaht, y está cerrada al público. Sus playas son un refugio importante para las aves y los mamíferos marinos como las focas.​ Véase también Geografía de Estonia Geografía de Europa Referencias
Hülgerahu

Hülgerahu est une île d'Estonie en mer Baltique. Géographie Elle fait partie de la réserve naturelle des îlots de la région de Hiiumaa et est fermée au public. Voir aussi Articles connexes Liste des îles d'Estonie Liens externes Vue satellite Ressource relative à la géographie : Kohanimeregistri Portail des îles Portail de l’Estonie Portail de la mer Baltique
Leuchtturm Kõpu

Der Leuchtturm Kõpu (estnisch Kõpu tuletorn) ist eines der bekanntesten Wahrzeichen und Touristenziele der estnischen Insel Hiiumaa. Er ist weltweit der drittälteste Leuchtturm, der heute noch in Betrieb ist. Sein früherer Name war schwedisch Övre Dagerort fyr (Leuchtturm Dagerort). Sein Licht kann bei guter Sicht bis zu 35 sm (64,8 km) Entfernung gesehen werden. Höhe und Form Der Leuchtturm der Halbinsel Kõpu wurde auf der mit 67 Metern höchsten Erhebung von Hiiumaa, Tornimägi, errichtet. Er selbst ist 36 m hoch, das Leuchtfeuer strahlt auf 102,6 m über dem Meeresspiegel und ist damit eines der höchsten der Ostsee. Der Leuchtturmschaft hat einen quadratischen Grundriss und massive seitliche Stützmauern, die in die Haupthimmelsrichtungen zeigen. Geschichte Der Bau des Leuchtturms wurde bereits 1490 von Vertretern der Hanse gefordert, deren Bestreben es war, die Zahl der Schiffsverluste an der Hiiu-Sandbank (Neckmansgrund) zu reduzieren und die Schiffe von der Küste fernzuhalten, wo sie durch Piraten gefährdet waren. Der Bischof von Ösel-Wieck, zu dessen Herrschaft Hiiumaa gehörte, gab dem Stadtrat von Tallinn dazu 1500 die Erlaubnis. Der Bau begann 1505 und dauerte mit Unterbrechungen 26 Jahre. 1531 wurde der Leuchtturm in Betrieb genommen. 1659 wurde der Leuchtturm auf seine heutige Höhe ausgebaut. Ab 1805 stand der Leuchtturm unter russischer Verwaltung, die umfangreiche Erneuerungsmaßnahmen vornahm. In die südliche Turmstütze wurde ein steinernes Treppenhaus eingebaut und zwei Aufenthalts- und Lagerräume wurden eingerichtet. Die Lampe und die optischen Einrichtungen erhielten 1845 eine hölzerne Verkleidung mit Rauchabzügen. 1869 wurde die Stütze, die das Treppenhaus enthielt, mit Holz überdacht. Der Leuchtturm wurde 1941 durch deutsche Flugzeuge bombardiert, die aber nur das Leuchtfeuer und die optischen Einrichtungen zerstörten. Anfang der 1970 und erneut 1979–1981 mussten die Außenwände des Turmes mehrmals wegen fortschreitenden Zerfalls repariert werden. 1989/1990 wurde er mit einer Umkleidung aus Stahlbeton versehen, die die Wände und Grundstützen verstärkte. Der Leuchtturm Kõpu ist heute öffentlich zugänglich und dient somit neben seiner Funktion als Navigationshilfe auch als Aussichtsturm über die Halbinsel Kõpu. Weblinks Leuchtturm Kõpu, 2011 (Memento vom 19. Oktober 2016 im Internet Archive) Quellen Kõpu Lighthouse (englisch) Russ Rowlett: Lighthouses of Northwestern Estonia. In: The Lighthouse Directory. University of North Carolina at Chapel Hill; abgerufen im 1. Januar 1 (englisch). Free Marine Navigation Charts. In: gpsnauticalcharts.com. Abgerufen am 26. März 2021. Leuchtfeuerindex Estland. In: Online List of Lights. Abgerufen am 26. März 2021. Einzelnachweise
Faro de Kõpu

El Faro de Kõpu​ (en estonio: Kõpu tuletorn) es uno de los símbolos más conocidos y lugares turísticos de la isla de Hiiumaa en Estonia. Es uno de los faros más antiguos del mundo, ya que ha estado en uso continuo desde su finalización en 1531. El faro que marca el banco de arena Hiiu (estonio: Hiiu madal, sueco: Neckmansgrund) advierte a los barcos que están fuera de la costa. La luz del faro Kopu puede ser utilizada para la navegación hasta a 26 millas náuticas (48 km, 30 km). Aunque Lejos, en 1997 un faro de radar en gran parte se hizo cargo de su papel de ayuda a la navegación. El Faro Kopu era conocido anteriormente con el nombre sueco, Faro Alto Dagerort. Véase también Faro Navegación Referencias
Phare de Kõpu

Situé sur La péninsule de Kõpu (en), le phare de Kõpu (Estonien): Kõpu tuletorn) est l'une des plus célèbres attractions de l'île de Hiiumaa, voire le symbole de cette île d'Estonie. Il est géré par l'Administration maritime estonienne. Il est inscrit au registre des monuments nationaux de l'Estonie en date du 20 juillet 2004. Histoire Il est le troisième plus vieux phare toujours en activité. On sait qu'en 1490 la Ligue hanséatique a exigé la construction de ce phare. On estime que sa construction a été achevée en 1531. Il est aussi possible d'accéder au sommet du phare. Identifiant : ARLHS : EST-006 ; EVA-668 - Amirauté : C-3746 - NGA : 12720. Caractéristique du feu maritime Fréquence : 10 secondes (W) Lumière : 0,2 seconde Obscurité : 2,3 secondes Lumière : 0,2 seconde Obscurité : 7,3 secondes Voir aussi Articles connexes Liste des phares d'Estonie Liens externes Ressource relative à l'architecture : Kultuurimälestiste Ressource relative à la géographie : Kohanimeregistri (en) Lighthouses of Northwestern Estonia - The Lighthouse Directory. University of North Carolina at Chapel Hill (en) Online List of Lights - Estonia (en) Liste ARLHS - Estonie (en) Kopu lighthouse - Site Lightphotos.net (en) Kopu Light - Lighthouse Explorer Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Kõpu Lighthouse » (voir la liste des auteurs). Portail des phares Portail de la mer Baltique Portail de l’Estonie
Kõpui világítótorony

A Kõpui világítótorony (észtül: Kõpu tuletorn) Észtországban, Hiiumaa szigetén található világítótorony, amely a sziget egyik legismertebb idegenforgalmi látványossága. Észtország nyugati részén található, Kõpu falu közelében, Mägipe falu területén. Az 1531-ben történt átadása óta gyakorlatilag folyamatosan üzemelő világítótoronynál a világon csupán kettő működik régebb óta. Külalakja egyedivé teszi. Hosszú történelme során a középkori és a modern kori világítótornyok technológiai átalakulásának volt szemtanúja. A világítótorony hívja fel a figyelmét az erre közlekedő hajósoknak a part kiszögellésre, melyet így el tudnak kerülni. A Kõpui világítótorony fényét 26 tengerészeti mérföld, azaz 48 kilométer távolságból is látják a hajósok. Korábbi svéd nevén a világítótorony az Övre Dagerort. Elhelyezkedés és építészeti stílus A Hiumaa sziget egyik magaslatán fekszik, a 68 méter magas Tornimägi, azaz Torony-domb tetején. Az épület magassága 37,7 méter és a fényszóró a tenger szintje fölött 103,6 méterrel magasodik. Egyúttal a Balti-tenger partvidékének legmagasabban lévő világítótoronyban elhelyezkedő világítása. A torony alakja négyzethasáb, erőteljes támfalakkal kiegészítve és megtámasztva az iránytű négy égtája felől. Az épület kizárólag kőből épül fel 24 méteres magasságig. a falakat mészkő és napjainkban cementakna támasztja meg kívülről, míg az épület tömegét belülről nem támasztja akna. Építőanyaga a helyi mészkő, valamint a jégkorszaki időkben itt lerakódott kőzetek alkotják. Eredetileg falépcső vezetett az épület külsején, ám ezt a későbbiek során fém lépcsőzettel helyettesítették. Az épület felső részét korábban kívülről faburkolat takarta. Az 1800-as években végrehajtott felújítás során két szobát és lépcsőt vájtak a torony belsejébe. Jegyzetek
Vuurtoren van Kõpu

De vuurtoren van Kõpu (Ests: Kõpu tuletorn) is een vuurtoren op het schiereiland Kõpu van het Estse eiland Hiiumaa. De toren staat in het dorp Mägipe, dat ten noorden van het het dorp Kõpu ligt. De vuurtoren is de oudste vuurtoren aan de Oostzee en de op twee na oudste in de hele wereld. Geschiedenis De vuurtoren werd gebouwd omdat veel schepen verloren raakten in de buurt van het eiland. Voor de kust van Hiiumaa ligt een zandbank, de Hiiu madal in het Ests. De stad Tallinn, die groot belang had bij de handelsroute langs Hiiumaa, overlegde al in de 15e eeuw met het Prinsbisdom Ösel-Wiek over de bouw van een vuurtoren om de schepen veilig langs de zandbank te loodsen. De bouw (op kosten van Tallinn) begon in 1504, maar een combinatie van oorlogen, epidemieën en hongersnood vertraagde de bouw. In 1531 was de vuurtoren gereed en werd voor het eerst een vuur ontstoken op de top, dat permanent brandend werd gehouden. Voor het vuur werd hout gebruikt; in de loop der jaren is dan ook het grootste deel van de bossen rond Kõpu gekapt. In 1649 werd een houten trap aan de buitenkant toegevoegd en een haard gebouwd voor het vuur. Rond 1660 werd de houten trap vervangen door een ijzeren. In 1810 werd onder auspiciën van Rusland, dat inmiddels Estland had geannexeerd, een trap uitgehouwen binnenin de vuurtoren. In 1845 onderging het bouwwerk een grondige renovatie. Toen werd ook het haardvuur vervangen door een systeem met spiegels en olielampen. In 1900 kochten de verantwoordelijke autoriteiten op de Wereldtentoonstelling in Parijs een nieuw systeem op basis van verbranding van ethyn. Pas in 1963 deden elektrische lampen hun intrede. In de jaren tachtig van de twintigste eeuw vond nog een grote renovatie plaats, waarbij de vuurtoren verstevigd werd door een laag gewapend beton met ventilatiekanalen. Technische gegevens De vuurtoren zelf is 36 meter hoog, maar hij staat op een heuvel met een hoogte van 68 meter, de Tornimägi (‘Torenheuvel’). Het licht bevindt zich op een hoogte van 102,6 meter. Het is zichtbaar over een afstand van 26 zeemijlen (48 km). Sinds 1997 worden de grote schepen door radar langs de zandplaat geleid. Voor de oriëntatie van kleine schepen speelt de vuurtoren nog steeds een rol. De vuurtoren is een van de attracties van het eiland Hiiumaa en voor het publiek te bezichtigen. De vuurtoren is onder andere afgebeeld op een postzegel van de Sovjet-Unie uit 1983 en een postzegel van Estland uit 2000.
Kõpu (latarnia morska)

Latarnia morska Kõpu (est. Kõpu tuletorn) – latarnia morska na estońskiej wyspie Hiuma, która uznawana jest za najstarszą nad Morzem Bałtyckim. Znajduje się w połowie półwyspu Kõpu, w zachodniej części wyspy, nieopodal miejscowości Kõpu. Ma 36 metrów wysokości. Obiekt 26 października 1999 roku został wpisany na listę narodowych zabytków Estonii pod numerem 23453. Na liście świateł nawigacyjnych Estonii – rejestrze Urzędu Transportu Morskiego (Veeteede Amet) w Tallinnie – ma numer 668. Historia Historia latarni zaczęła się ponad 500 lat temu. W 1490 roku Hanza zażądała postawienia latarni morskiej na wyspie zwanej wówczas Dagö. Na początku XVI wieku, po uzyskaniu zgody Biskupstwa Ozylii na najwyższym wzniesieniu wyspy (68 metrów n.p.m., dziś zwane Tornimägi czyli Góra Wieżowa) rozpoczęto budowę latarni morskiej. Najintensywniejsze prace miały miejsce w latach 1514–1519, a budowę ukończono w 1531 roku. W tym samym czasie podjęto decyzję o dobudowaniu jeszcze jednej kondygnacji. Kłopoty z uzyskaniem pozwolenia na budowę spowodowały, że budowa latarni została ostatecznie ukończona dopiero w 1649 roku. Dzienniki morskie podają, że latarnia rocznie zużywała 800–1000 sągów drzewa. Po roku 1660 drewniane schody na zewnątrz zostały zastąpione przez żelazne, a w 1810 roku przeniesione do wewnątrz. W roku 1900 otwarty ogień został zastąpiony lampami olejowymi i systemem zwierciadeł, a w roku 1963 zainstalowano oświetlenie elektryczne. Przypisy
Кыпу (маяк)

Маяк Кыпу (Кыпуский маяк, эст. Kõpu tuletorn) или Дагерортский маяк (швед. Övre Dagerort, нем. Leuchtturm von Dagerort) — маяк на острове Хийумаа в Эстонии. Старейший маяк в странах Балтии и один из старейших в мире. Общая высота от уровня моря до вершины маяка — 102 метра. В 1490-е годы Ганзейский союз поставил перед эзельским епископом Иоганном III задачу строительства маяка, призванного предупреждать суда о приближении к печально знаменитому рифу Некмансгрунд. Маяк был построен на вершине холма в западной части острова Дагё в период с 1504 по 1540 год. Представляет собой массивную каменную башню с четырьмя контрфорсами. Высота сооружения составляла приблизительно 20-24 метров. В середине XVII века шведский фельдмаршал Делагарди, на чьих землях стоял маяк, надстроил его до высоты 36 метров. За время существования маяка окружавший его лес был вырублен для поддержания огня, и дрова приходилось доставлять издалека, поднимая на вершину холма. В 1766 году поместье Гогенгольм у наследников Делагарди приобрела графиня Стенбок, а в 1792 — барон Унгерн-Штернберг, запросивший за содержание маяка у правительства ежегодную субсидию в 5000 рублей серебром. Поскольку субсидия выплачивалась нерегулярно, барон распорядился прекратить работу маяка. Система освещения за время службы маяка несколько раз переоборудовалась: костры от дров, смолы, угля, конопляного масла, керосино-калильное, ацетиленовое и электрическое (автономное) освещение. В 1805-1810 годах, в связи с переводом на масляное освещение, перестроен верхний ярус. В 1883 году маяк был приспособлен для нужд телеграфа. В 1970 году к нему была подведена линия электропередачи. Реставрировался в 1957, 1982, 1989-1990 гг. Примечания Литература Spilling, Michael. Estonia. — Marshall Cavendish, 1999. — С. 128. — (Cultures of the World). — ISBN 978-0-7614-0951-9. Ссылки Маяк Кыпу: старейший навигационный ориентир в Балтии Navigatsioonimärgi 668, Kõpu tuletorn andmed (эст.). Navigatsioonimärkide andmekogu (4 августа 2016). Дата обращения: 7 мая 2019. Архивировано 4 августа 2016 года.
Kõpu tuletorn

Kõpu tuletorn (Kõpu fyr, eller Övre Dagerort) är en fyr i Estland, belägen på halvön Kõpu poolsaar som utgör Dagös västra arm ut i Östersjön. Den är världens tredje äldsta fyr som fortfarande är i bruk. Redan på 1490-talet krävde Hansaförbundet att en fyr skulle byggas för att varna om Näckmansgrund norr om Dagö. Fyren började byggas 1504 eller 1505, och blev klar 1540. Den var då 20–24 meter hög. Dess nuvarande karaktär fick den i början av 1800-talet. Den är 36 meter hög, men eftersom den befinner sig på Dagös högsta belägna punkt, Tornimägi, är den 102 meter ovanför havsytan. Det äldre namnet, Övre Dagerort, kommer sig av att Dagös västra udde heter Dagerort på såväl svenska som tyska. Galleri Referenser Noter Övriga källor Mäkeläinen, Tapio (2005). Viro - kartanoiden, kirkkojen ja kukkaketojen maa. Tammi. sid. 191
Кипуський маяк

Кипуський маяк або маяк Кипу (ест. Kõpu tuletorn) або Дагерортський маяк (швед. Övre Dagerort, нім. Leuchtturm von Dagerort) — маяк на острові Гіюмаа в Естонії. Найстаріший маяк у країнах Балтії та один із найстаріших у світі. Загальна висота від рівня моря до вершини маяка — 102 м. У 1490-ті роки Ганзейський союз поставив перед езельським єпископом Йоганном III завдання збудувати маяк, покликаний попереджати судна про наближення до сумнозвісної мілини Некмангрунд. Маяк побудовано на вершині пагорба в західній частині острова Гі́юмаа в період від 1504 до 1540 року. Масивна кам’яна вежа з чотирма контрфорсами становила основну частину конструкції. Висота споруди становила приблизно 20—24 м. У середині XVII століття шведський фельдмаршал Делагарді, на землях якого стояв маяк, надбудував його до висоти 36 м. За час існування маяка ліс, що оточував його, вирубали для підтримання вогню на вершині, і дерево доводилося постачати здалеку, піднімаючи на вершину пагорба. 1766 року маєток Гогенгольм у спадкоємців Делагарді придбала графиня Стенбок, а 1792 року — барон Унгерн-Штернберг, який запросив за утримання маяка в уряду щорічну субсидію в 5000 рублів сріблом. Оскільки субсидію виплачували нерегулярно, барон розпорядився припинити роботу маяка. Систему освітлення за час служби маяка кілька разів модернізували: від багаття (дров, смоли, вугілля) і конопляної олії — до гасово-жарового, ацетиленового та автономного електричного освітлення. У 1805—1810 роках, у зв'язку з переведенням на олійне освітлення, перебудовано верхній ярус. 1883 року маяк пристосовано до потреб телеграфу. 1970 року до нього підведено лінію електропередачі. Реставровано в 1957, 1982, 1989—1990 роках. Примітки Література Spilling, Michael. Estonia. — Marshall Cavendish, 1999. — С. 128. — (Cultures of the World) — ISBN 978-0-7614-0951-9. Посилання Маяк Кипу: найстаріший навігаційний орієнтир у Балтії (рос.) Navigatsioonimärgi 668, Kõpu tuletorn andmed. Navigatsioonimärkide andmekogu (ест.). 4 серпня 2016. Архів оригіналу за 4 серпня 2016. Процитовано 7 травня 2019.
Laaksaare

Laaksaare ist ein Hafen, der sich am Warmen See im Dorf Parapalu, Landgemeinde Räpina im Kreis Põlva (bis 2017 Meeksi im Kreis Tartu) in Estland befindet. Zwischen Laaksaare und der Insel Piirissaar verkehrt die von der AS Kihnu Veeteed betriebene Fähre Koidula.
Port de Laaksaar

Le port de Laaksaar (estonien : Laaksaare sadam, code EE LKS) est un port à Parapalu en Estonie. Présentation Le port de Laaksaar est situé près du lac Lämmi dans le village de Parapalu. Le port compte 3 quais, les bateaux doivent avoir une longueur maximale de 40 mètres, une largeur maximale de 10 mètres et un tirant d'eau maximum de 1,2 m. Le port a une profondeur de 1 m. Le traversier Koidula, exploité par Kihnu Veeteede, fait la liaison entre le port de Laaksaar et le port de Piirissaar. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des ports en Estonie Liens externes Ressource relative à la géographie : Kohanimeregistri Portail de la mer Baltique Portail des ports Portail de l’Estonie
Laaksaare

Laaksaare (Estisch: Laaksaare sadam) is een haven aan het Peipusmeer in Estland. Ze ligt op het grondgebied van het dorp Parapalu in de gemeente Räpina, provincie Põlvamaa (tot in 2017 in de gemeente Meeksi, die in dat jaar opging in Räpina). Vanuit Laaksaare vertrekt een veerboot naar het eiland Piirissaar. De veerdienst wordt onderhouden door het veerbedrijf Kihnu Veeteed met het schip Koidula, vernoemd naar de dichteres Lydia Koidula.
Tamme staadion

Das Tamme staadion ist ein Fußballstadion mit Leichtathletikanlage im Stadtteil Tammelinn der estnischen Stadt Tartu. Es fasst auf seinen Tribünen 1600 Besucher. Das Tamme staadion ist die Heimspielstätte der Fußballvereine JK Maag Tammeka Tartu und Tartu SK 10. Daneben umfasst der Stadionkomplex verschiedene Sportsäle, Basketballfelder, eine Tennisanlage und im Winter eine Schlittschuhbahn. Geschichte Der ursprüngliche Sportpark wurde 1928 von dem Architekten Arnold Matteus entworfen. Die Arbeiten wurden 1932 abgeschlossen. 1936 wurde eine Zuschauertribüne hinzugefügt. Seitdem wird das Stadion für Erstligaspiele der estnischen Fußballliga genutzt. Insbesondere von 1945 bis 1955 fanden im Tamme Staadion zahlreiche internationale Leichtathletikwettbewerbe statt, daneben aber auch einige estnische Sängerfeste. In den 1960er Jahren wurde die Anlage umfassend renoviert und 1973 erneut in Betrieb genommen. Ein Großbrand zerstörte 1997 weite Teile der Stadionanlage, der ein Jahr später zu einem Neubau durch die Architekten Andres Siim und Kristel Ausing führte. 2007 und 2008 fanden weitgehende Umbauarbeiten statt, die etwa 14 Millionen Estnische Kronen (etwa 900.000 Euro) kosteten. Das Tamme staadion entspricht nun den Anforderungen der International Association of Athletics Federations (IAAF). Weblinks Offizielle Website (estnisch) Geschichte des Stadions (estnisch) Einzelnachweise