NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Huis van de Estlandse Ridderschap

Het Huis van de Estlandse Ridderschap (Estisch: Eestimaa rüütelkonna hoone, Duits: Haus der Estländischen Ritterschaft) is een gebouw in Toompea, het hooggelegen deel van Vanalinn, de historische binnenstad van Tallinn, de hoofdstad van Estland. Het adres is Kiriku plats 1. Aan hetzelfde plein ligt ook de Dom van Tallinn. Geschiedenis Estland werd in de 13e eeuw bezet door de Orde van de Zwaardbroeders, een religieuze orde van adellijke Duitsers. Sindsdien waren adellijke Duitsers, de ‘Baltische baronnen’, de feitelijke machthebbers in Estland. Dat veranderde niet toen Estland in de 17e eeuw door Zweden en in de 18e eeuw door het Keizerrijk Rusland werd bezet. Vele magistraten waren adellijke Duitsers. Ze bezaten als grootgrondbezitters ook grote delen van de grond in Estland. Er waren ook veel adellijke Duitsers die voor een carrière in het Russische leger kozen. Niet alle Baltische Duitsers waren van adel. In de steden woonden veel Duitstalige kooplui en ambachtslieden, die soms ook een rol speelden in de stadsbesturen. Op het platteland waren de Baltische baronnen echter oppermachtig. De adellijke Duitsers waren verenigd in de Estlandse Ridderschap. Het Huis van de Estlandse Ridderschap was de plaats waar de ridders vergaderden en festiviteiten organiseerden en waar hun adelsboek werd bijgehouden. Het huidige gebouw is al het vierde Huis van de Ridderschap. De eerste twee gingen bij een brand verloren en het derde werd te klein. Het huidige gebouw in neorenaissancestijl is ontworpen door de architect Georg Winterhalter (1822-1894) en gebouwd in de jaren 1845-1848. Nadat Estland onafhankelijk was geworden, werden in 1920 de privileges van de Duitse ridders opgeheven. Het gebouw werd nu in gebruik genomen als Estlands ministerie van Buitenlandse Zaken. Na de Sovjetbezetting van Estland in 1940 had het land geen eigen ministerie van Buitenlandse Zaken meer. Tussen 1948 en 1992 deed het gebouw dienst als Nationale Bibliotheek van Estland. Daarna werd de boekencollectie overgebracht naar een nieuw gebouw in de wijk Tõnismäe. In 1993 werd een deel van de kunstcollectie uit het Kadriorgpaleis ondergebracht in het Huis van de Estlandse Ridderschap. Het Kadriorgpaleis was nodig aan een restauratie toe; bovendien werd in de wijk Kadriorg een nieuw kunstmuseum gebouwd, zodat de collectie ook kon worden uitgebreid. Na 2000 werd de collectie weer geleidelijk overgebracht naar het gerestaureerde Kadriorgpaleis en het nieuw gebouwde Kumu (een afkorting van Kunstimuuseum). In 2009 werd in het Huis van de Estlandse Ridderschap een deel van de Estische Kunstacademie gevestigd. Ook dat was maar tijdelijk. In 2016 verhuisde de Estische Kunstacademie naar een gerestaureerd voormalig fabriekspand in de wijk Kalamaja, op de hoek van de Kotzebue tänav en de Põhja puiestee. Externe links (en) Beknopte geschiedenis (de website dateert nog uit de tijd dat het kunstmuseum hier gevestigd was) (et) Gegevens over het gebouw
Casa de Cavaleiros da Estónia

A Casa de Cavaleiros da Estónia (em estoniano: Eestimaa rüütelkonna hoone; em alemão: Haus der Estländischen Ritterschaft), desde 2024 oficialmente denominada Edifício Representativo da Estónia (em estoniano: Eesti esindushoone), é um edifício histórico situado em Toompea, na parte alta do Centro Histórico de Tallinn, capital da Estónia. Localiza-se na praça Kiriku plats, junto à Catedral de Santa Maria. História O local abriga edifícios ligados à nobreza desde 1652, quando passou a sediar a assembleia do Corpo de Cavaleiros da Estónia, instituição da aristocracia germano-báltica que desempenhou papel central na administração regional durante os períodos de domínio estrangeiro. As primeiras construções foram destruídas por incêndios, sendo o edifício atual o quarto erguido no local. O edifício atual foi construído entre 1845 e 1848, segundo projeto do arquiteto Georg Winterhalter, em estilo neorrenascentista, constituindo um dos primeiros exemplos desse estilo em Tallinn. Até o início do século XX, o edifício serviu como espaço de reunião da nobreza germano-báltica, responsável por funções administrativas, judiciais e sociais na região. Com a independência em 1918 e as reformas subsequentes, os privilégios da nobreza foram abolidos, e o edifício foi nacionalizado. Entre 1920 e 1940, sediou o Ministério dos Negócios Estrangeiros da Estónia. Durante a ocupação soviética, entre 1948 e 1992, funcionou como a Biblioteca Nacional da Estónia. Após a restauração da independência, acolheu temporariamente coleções do Palácio Kadriorg e do Museu de Arte Kumu. Entre 2009 e 2016, foi utilizado pela Academia de Artes da Estónia. Em 2024, o edifício foi oficialmente redesignado como espaço representativo do Estado estoniano. Arquitetura O edifício apresenta características típicas da arquitetura neorrenascentista, com composição simétrica, ornamentação clássica e detalhamento escultórico. Destacam-se: fachadas equilibradas e ritmadas; portais monumentais; varandas ornamentadas; interiores amplamente preservados. Galeria Ver também Casa da Corporação da Nobreza da Livónia Centro Histórico de Tallinn Arquitetura neorrenascentista Referências Bibliografia Koch, Wilfried (2001). Styles of Architecture. [S.l.]: Prestel Plakans, Andrejs (2011). A Concise History of the Baltic States. [S.l.]: Cambridge University Press Raun, Toivo U. (2001). Estonia and the Estonians. [S.l.]: Hoover Institution Press Raamatu, Eesti Arhitektuuri (2008). Eesti arhitektuuri ajalugu (em estónio). [S.l.: s.n.] Fontes «Eestimaa Rüütelkonna hoone» (em estónio). Kultuurimälestiste register. 2024 «Eesti esindushoone» (em estónio). Riigikantselei. 2024 «História do Museu de Arte da Estónia». Eesti Kunstimuuseum. 2019 «New building of the Estonian Academy of Arts». EKA. 2016 Ligações externas
Здание Эстляндского рыцарства

Зда́ние Эстля́ндского ры́царства (эст. Eestimaa rüütelkonna hoone; нем. Haus der Estländischen Ritterschaft) — старинное здание, памятник архитектуры в Таллине, в Вышгороде, площадь Кирику, д. 1. Название с 2024 года, принятое Государственной канцелярией Эстонии, — Представительское здание Эстонии (эст. Eesti esindushoone ). История До 1920-х годов дом был местом общественных собраний, главным образом, немецкой дворянской аристократии — Эстляндского рыцарства. Строения на этом месте принадлежали рыцарскому собранию с 1652 года, первые две постройки погибли при пожаре. Современное здание, четвёртое по счёту, было построено в 1845—1848 по проекту архитектора Георга Винтергальтера (1822—1894) в стиле неоренессанс. Это было одно из первых строений в этом стиле в городе. К настоящему времени здание в значительной мере сохранило свои интерьеры. После образования независимой Эстонии здание было национализировано, в 1920—1940 годы в нём размещалось Министерство иностранных дел. В годы советской власти, с 1948 по 1990 год, а также в 1991—1992 годах здание занимала Национальная библиотека Эстонии. В 1993 году в здании разместили экспонаты Кадриоргского художественного музея в связи с ремонтом последнего, в 2000 году предметы искусства были возвращены в прежние помещения и новый Художественный музей KUMU. С 2009 по 2016 год в здании размещался факультет изобразительных искусств Эстонской академии художеств. Примечания Ссылки The Knighthood House (англ.) Eestimaa Rüütelkonna hoone (эст.)
Estniska riddarhuset

Estniska riddarhuset (estniska: Eestimaa rüütelkonna hoone) var ursprungligen byggt 1848 som samlingslokal för Estlands riddarhus, och är sedan 1991 en temporär byggnad för Estlands konstmuseum och konstakademi. Fastigheten där huset byggdes mellan 1846 och 1848, tillhörde det estniska ridderskapet från 1652. Den nuvarande byggnaden är den fjärde riddarhusbyggnaden och är ett kulturminne.. De två första förstördes i bränder och den tredje, från 1684, blev för liten. Den fjärde och sista byggnaden uppfördes 1846–1848. Byggnaden ritades av Sankt Petersburgarkitekten Georg Winterhalter (1822–1894), är byggd i L-form i nyklassisk stil och har två våningsplan. Interiören är till större del bevarad. Bottenvåningen har en rymlig lobby, varifrån en paradtrappa leder upp till andra våningen, där det finns två salar. Under åren 1920–1940 inrymde den före detta riddarhusbyggnaden utrikesdepartementet och under åren 1948–1992 Estlands nationalbibliotek. Åren 1993–2005 användes byggnaden av Estlands konstmuseum, under den tid som Kadriorgs slott var stängt för renovering. Från 2009 har byggnaden varit temporär lokal för Estlands konstakademi. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från estniskspråkiga Wikipedia, Eestimaa rüütelkonna hoone, tidigare version. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Estniska riddarhuset.﻿
Kalda

Kalda (est. Kalda järv) – jezioro w Estonii, w prowincji Võrumaa, w gminie Haanja. Należy do pojezierza Haanja (est. Hannja järved). Położone we wsi Mallika. Ma powierzchnię 1,3ha linię brzegową o długości 525 m. Sąsiaduje m.in. z jeziorami Käpämäe, Vaskna, Purkna, Poksi, Põldalotsõ, Jürijärv, Murojärv. Położone jest na terenie obszaru chronionego krajobrazu Haanja (est. Haanja looduspark). Przypisy
Poksi (jezioro)

Poksi (est. Poksi järv) – jezioro w Estonii, w prowincji Võrumaa, w gminie Vastseliina. Należy do pojezierza Haanja (est. Hannja järved). Położone jest na północ od wsi Käpa. Ma powierzchnię 1,1ha linię brzegową o długości 836 m. Sąsiaduje m.in. z jeziorami Käpämäe, Vaskna, Purkna, Kalda, Põldalotsõ, Jürijärv, Murojärv. Położone jest na terenie obszaru chronionego krajobrazu Haanja (est. Haanja looduspark). Przypisy
Tuuru

Tuuru ist ein Dorf (estnisch küla) in der Stadtgemeinde Haapsalu (bis 2017: Landgemeinde Ridala) im Kreis Lääne in Estland. Einwohnerschaft und Lage Der Ort hat 29 Einwohner (Stand 31. Dezember 2011). Er liegt auf der Halbinsel Puise, die an die Bucht von Topu (Topu laht) grenzt. Der südliche Teil des Dorfes gehört zum Nationalpark Matsalu. Weblinks Tourismus in Tuuru (deutsch) Einzelnachweise
Tuuru

Tuuru is een plaats in de Estlandse gemeente Haapsalu, provincie Läänemaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla). Ze ligt aan de Baai van Topu, een onderdeel van de Oostzee. Tot in oktober 2017 behoorde Tuuru tot de gemeente Ridala. In die maand werd Ridala samengevoegd met de stad Haapsalu tot de gemeente Haapsalu. Bevolking Het dorp had 29 inwoners op 31 december 2011 en 28 inwoners op 31 december 2021.
Тууру

Ту́уру (ест. Tuuru küla) — село в Естонії, у волості Рідала повіту Ляенемаа. Населення Чисельність населення на 31 грудня 2011 року становила 29 осіб. Географія Село розташоване на березі затоки Топу (Topu laht) у протоці Вяйнамері. Через населений пункт проходять автошляхи 16111 (Паріла — Кійдева) та 16112 (Тууру — Пуйзе). Примітки Джерела Eesti 2011. aasta rahvaloendus. PC003:Population by place of residence (settlement), 31 December 2011. Eesti Statistika. Посилання Офіційний сайт волості Рідала (ест.)
Rode Leger (Sovjet-Unie)

Het Rode Leger (Russisch: Рабоче-крестьянская Красная армия, Rabotsje-krestjanskaja Krasnaja armieja, Het Rode Arbeiders- en Boerenleger) was de naam voor het leger van bolsjewistisch Rusland na het uiteenvallen van het Keizerlijk Russisch Leger. In 1946 ging het Rode Leger over in het Sovjetleger. Officieel werd het Rode Leger op 23 februari 1918 opgericht. Er bestond daarvoor al een Rode Garde maar die diende meer als een soort partijpolitie van de bolsjewieken dan als een leger. Lev Trotski wordt beschouwd als de oprichter en organisator. Het Rode Leger was zodanig georganiseerd dat er behalve een militaire leiding ook een politieke leiding aanwezig was. Naast iedere bevelhebber van een legergroep of regiment stond een politiek commissaris. Deze diende ervoor te zorgen dat de soldaten en officieren communistisch geschoold zouden worden. Later werd het systeem van de politieke commissarissen afgeschaft. In 1920 werd Michail Toechatsjevski opperbevelhebber van het Rode Leger. Het Rode Leger werd na het beëindigen van de Russische Burgeroorlog en het oprichten van de Sovjet-Unie eind 1922 de strijdmacht van die Unie. In 1937 speelde de veiligheidsdienst NKVD in op de angst van Jozef Stalin voor een militaire staatsgreep, zoals Francisco Franco die in Spanje pleegde, en werd bijna de hele legertop inclusief Michail Toechatsjevski geëxecuteerd, eufemistisch omschreven als 'zuivering'. De wat lagere officieren werden geëxecuteerd, tot dwangarbeid veroordeeld of ontslagen. Vervanging vond door de partij plaats door politiek betrouwbare maar minder ervaren en vakbekwame officieren. Ook zorgde dit dat niemand uit angst nog eigen initiatief durfde te nemen. Dit leidde er toe dat bij de Duitse aanval op Rusland in 1941 een enorme chaos ontstond en het Rode Leger door desorganisatie zeer grote verliezen leed. In 1935 werden van het Rode Leger door de Raad van Volkscommissarissen (het kabinet van de USSR) vijf personen benoemd tot maarschalk van de Sovjet-Unie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden er meer generaals bevorderd tot maarschalk van de Sovjet-Unie. Maarschalk Georgi Zjoekov was opperbevelhebber, onder zijn leiding wist het Rode Leger op het oostfront de Duitsers te verslaan. In 1946 werd de naam van het Rode Leger officieel gewijzigd in Sovjetleger. Diverse terroristische groeperingen zoals de Rote Armee Fraktion en het Japanse Rode Leger refereerden in hun naam bewust aan het Rode Leger.
Rdeča armada

Rdéča armáda (rusko Рабоче-крестьянская Красная армия (РККА), dobesedno Delavsko-kmečka rdeča armada; kratica RA oziroma RKKA) je bila vojska Sovjetske zveze od leta 1918 do 1946. Po tem letu se je imenovala Sovjetska armada. Nasledila je imperialno rusko vojsko. Zgodovina Ustanovljena je bila pod vodstvom Leva Trockija. Oznako rdeča (rusko: krasnaya) je dobila po značilni barvi komunistične partije, ki jo je vodila. Nastala je iz Rdeče garde. Za rojstni dan Rdeče armade štejejo 23. februar 1918, ko je po trditvah uradne sovjetske propagande prvič premagala tedanjo nemško vojsko. Med Stalinovo veliko čistko je bilo aretiranih in usmrčenih veliko oficirjev, ki naj bi bili sovražniki naroda. Zamenjali so jih oficirji iz komustične partije, ki so bili precej manj izkušeni, kar je privedlo do velikih izgub med drugo svetovno vojno. Med drugo svetovno vojno je na vzhodni fronti premagala 75-80% celotne nemške vojske in odločilno vplivala na izid vojne. Na začetku operacije Barbarossa leta 1941, nemške invazije na Sovjetsko zvezo, je Sovjetska zveza izgubila skoraj celotno ozemlje na evropski strani. 60% prebivalstva se je znašlo na nemškem okupiranem ozemlju. Upornost sovjetskih vojakov, ameriška vojaška pomoč, prihod mrzle zime in hiter transfer sovjetske vojaške industrije za Ural so spremenili potek vojne in privedli do poraza nacistične Nemčije leta 1945. Rdeča armada je do konca druge svetovne vojne leta 1945 zasedla celotno ozemlje držav nekdanjega vzhodnega bloka, del Nemčije in Avstrije, skupaj s partizanskimi enotami pa nekatere predele bivše Jugoslavije, med drugim tudi Beograd. Na območju današnje Slovenije je pustila največji pečat v Prekmurju, ki ga je v celoti osvobodila. Sestava Vojno letalstvo Rdeče armade (VVS RKKA) Vojna mornarica Rdeče armade ali Delavsko-kmečka rdeča mornarica Glej tudi porurska Rdeča armada Zunanje povezave Soviet Army (v angleščini)
Kasispea

Kasispea es una localidad del municipio de Kuusalu en el condado de Harju, Estonia, con una población censada a final del año 2011 de 87 habitantes. Se encuentra ubicada al este del condado, cerca de la costa del mar Báltico, de la frontera con el condado de Lääne-Viru y del parque nacional de Lahemaa.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Kasispea.
Kasispea

Kasispea is een plaats in de Estlandse gemeente Kuusalu, provincie Harjumaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla). Bevolking Het dorp had 87 inwoners op 31 december 2011 en 102 inwoners op 31 december 2021. Ligging De plaats ligt op het schiereiland Pärispea. Ten zuidwesten van het dorp ligt de stad Loksa.
Казиспеа

Ка́зиспеа (эст. Kasispea), ранее также Ка́сиспа (эст. Kasispä, Kasispää), Ка́сиспе и Ка́зиспа — деревня на севере Эстонии в волости Куусалу, уезд Харьюмаа. География и описание Расположена на полуострове Пяриспеа на берегу залива Эру. Высота над уровнем моря — 27 метров. На территории деревни находится самый большой эрратический валун Эстонии — валун Яани-Тоома (охват 35 м, высота 7,8 м). Климат умеренный. Официальный язык — эстонский. Почтовый индекс — 74811. Население По данным переписи населения 2021 года, в Казиспеа проживали 102 человека, из них 95 (93,1 %) — эстонцы. Численность населения деревни Казиспеа по данным переписей населения: История Деревня впервые упомянута в 1586 году в счётной книге мызы Кольк (Колга), согласно которой в ней проживали 4 семьи. В 1580-х годах упоминается Casispe By, в 1637 году — Kaßkißpee, в 1699 году — Kasipaby, в 1798 году — Kassispa. Казиспеа является одной из старейших прибрежных деревень волости Куусалу благодаря хорошим возможностям для рыбной ловли. Хотя земля в районе Казиспеа песчаная и гравийная, здесь всегда возделывались сельскохозяйственные угодья. Жители деревни делят её на три части: Каруотс (эст. Karuots), Пеэбуотс (эст. Peebuots) и Пюгалаотс (эст. Pügalaots). К концу XIX века количество дворов увеличилось до 40 за счёт бобылей. В 1930-х годах в Казиспеа насчитывалось 56 дворов. В 1940 году в деревне проживало 220 человек, но это число сократилось из-за бегства эстонцев в Финляндию и Швецию во время Второй мировой войны и после мартовской депортации 1949 года. В 2016 году, в честь 430-летия первого упоминания деревни Казиспеа, была выпущена книга на эстонском языке «Деревня Казиспеа в словах и фотографиях» («Kasispea küla sõnas ja pildis»). Примечания Комментарии Ссылки Сайт деревни Казиспеа (эст.)
Metsküla (Lääneranna)

Metsküla (deutsch Metsküll) ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Lääneranna im Kreis Pärnu (bis 2017: Landgemeinde Lihula im Kreis Lääne). Beschreibung und Geschichte Der Ort hat 51 Einwohner (Stand 31. Dezember 2011). Das Dorf wurde im Jahr 1480 angelegt. 1514 ist es unter dem Namen Jummellmark urkundlich belegt. 1565 wurde es Sthor Degerskoo genannt. 1798 ist es als Stordirskog-Metkülla verzeichnet. Findlinge Westlich, südlich und östlich des Dorfes erstreckt sich ein Waldgebiet. Im Norden grenzt Metsküla an die Bucht von Matsalu (Matsalu laht). Dort liegen zwei große Findlinge, die sogenannten Näärikivid. Sie erhielten ihre Bezeichnung nach dem gleichnamigen Bauernhof Nääri talu. Die Findlinge und weitere Steine stehen seit 1937 unter staatlichem Schutz. Vom Dorfkern aus führt in Strandnähe ein Naturlehrpfad an den Findlingen vorbei zum westlich gelegenen Dorf Saastna auf der gleichnamigen Halbinsel (Saastna poolsaar). Dendrarium Bei Metsküla befindet sich am Bauernhof Kägi (Kägi talu) ein Versuchs-Dendrarium aus einstmals 45 Birnbäumen, von denen vierzig noch erhalten sind. Sie wachsen bis zu zwölf Meter hoch. Literatur Gertrud Westermann: Baltisches historisches Ortslexikon – I : Estland (einschliesslich Nordlivland). In: Hans Feldmann, Heinz von zur Mühlen (Hrsg.): Quellen und Studien zur baltischen Geschichte. Band 8/I. Böhlau Verlag, Köln / Wien 1985, ISBN 3-412-07183-8, S. 353 (702 S.). Weblinks Einzelnachweise
Metsküla (Lääneranna)

Metsküla es una localidad del municipio de Lääneranna en el condado de Pärnu, Estonia, con una población censada a final del año 2011 de 51 habitantes. Se encuentra ubicada al noroeste del condado, cerca de la costa del golfo de Riga y de la frontera con los condados de Rapla y Lääne.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Metsküla.
Metsküla (Lääneranna)

Metsküla is een plaats in de Estlandse gemeente Lääneranna, provincie Pärnumaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla). Tot in oktober 2017 viel Metsküla onder de gemeente Lihula, provincie Läänemaa. In die maand werd Lihula bij de gemeente Lääneranna in de provincie Pärnumaa gevoegd. Metsküla ligt aan de Baai van Matsalu. Bevolking Het dorp had 51 inwoners op 31 december 2011 en 31 inwoners op 31 december 2021.
Matsimäe Pühajärv

Matsimäe Pühajärv – znajdujące się w estońskiej prowincji Järvamaa niewielkie jezioro. Jego powierzchnia wynosi 5,5 ha, a maksymalna głębokość 8,1 m. Na wschodnim brzegu jeziora znajdują się tereny wypoczynkowe. Bibliografia Matsimäe Pühajärv recreational area and campsite (ang.)
Waldfriedhof Tallinn

Der Tallinner Waldfriedhof (estnisch Tallinna Metsakalmistu) ist der Prominentenfriedhof der Republik Estland. Der Waldfriedhof von Tallinn wurde 1933 im Stadtbezirk Kloostrimetsa angelegt. Im Jahre 1939 wurde er offiziell eingeweiht. Er umfasste damals eine Fläche von 24,2 Hektar und wurde seither auf 48,4 Hektar vergrößert. Auf dem Waldfriedhof dominieren die Ruhe und ungestaltete Natürlichkeit der Landschaft und des Waldes. Die Gräber selbst sollen sich durch Bescheidenheit in die Natur einpassen. Es fehlen daher großartige Grabmonumente. Die Höhe der Grabsteine ist auf 1,5 m begrenzt. 1936 wurde auf dem Gelände eine kleine Kapelle errichtet, die 1996 renoviert wurde. Der Metsakalmistu ist seit seiner Gründung Grabstätte für die wichtigen Persönlichkeiten Estlands. 1933 wurde dort als Erster der Schriftsteller Eduard Vilde beigesetzt. Persönlichkeiten (Auswahl) Politiker: Konstantin Konik, Lennart Meri, Konstantin Päts, Artur Vader, Aleksander Varma Künstler: August Alle, Eduard Bornhöhe, Heino Eller, Gustav Ernesaks, Eduard Hubel, Albert Kivikas, Lydia Koidula, Hendrik Krumm, Mati Kuulberg, Ants Lauter, Georg Ots, Adolf Vedro, Voldemar Panso, Johannes Semper, Juhan Smuul, Lepo Sumera, Anton Hansen Tammsaare, Friedebert Tuglas, Raimond Valgre, Eduard Vilde Sportler: Paul Keres, Johannes Kotkas, Kristjan Palusalu Weblinks Offizielle Internetseite Photographie der Kapelle
Metsakalmistu

Metsakalmistu (English: Forest Cemetery) is a cemetery in the Pirita district of Tallinn. History Metsakalmistu was originally planned to be a public central city cemetery. Eduard Vilde was the first to be buried in 1933. The original area of the cemetery was 24.2 hectares, but it has since expanded to 48.3 hectares. Metsakalmistu was officially opened in 1939. That same year, 15 people were buried in the cemetery. In 1939, the nearby Kloostrimetsa Farm cemetery was created, which eventually, through expansion, became part of an expanded Metsakalmistu. At first, the designers of the cemetery were unanimous about the general design requirements of the cemetery, but the area was still dominated by the appearance of a wild forest. Initially, there was placement of crosses, girders, ranks, and calcareous stones, the largest size of which were 80 × 50 cm. Subsequently, the use of natural barriers, such as grass slabs, were built and have been extended to include a moss bed cover, along with borders marked by flowers. Monumental gravestones were not recommended initially for the cemetery, but they still exist to a small extent. At present, the permissible maximum height for a pillar is 1.5 m. The main chapel of Metsakalmistu was built in 1936, with its main architect being Herbert Johanson. The chapel was vandalized by the Soviet Union after the establishment of the Estonian SSR, but in 1996, it was restored with the support of the Tallinn City Government. In 2006, a columbarium was built. Tombstones in Metsakalmistu are reserved for notable Estonian people involved in, among other professions, theatre, sports, composing, writing, the arts, journalism, medicine, architecture, and science, as well as other public figures; those who were soldiers in the Finnish Infantry Regiment 200, as well as the veterans of the Estonian War of Independence, are also buried here. Notable people interred in the cemetery See also List of cemeteries in Estonia References External links Maetute otsing