NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kadja järv

Kadja järv (Kadjasjön) är en sjö i Kaiu kommun i landskapet Raplamaa i Estland. Den ligger vid byn Kuimetsa, 50 km sydost om huvudstaden Tallinn. Kadja järv ligger 76 meter över havet och arean är 10,5 hektar. Den avvattnas av Atla jõgi. Trakten ingår i den hemiboreala klimatzonen. Årsmedeltemperaturen i trakten är 2 °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är 16 °C, och den kallaste är januari, med −12 °C. Källor Kommentarer
Peen-Kirjakjärv

Peen-Kirjakjärv (est. Peen-Kirjakjärv) – jezioro w gminie Illuka, w prowincji Virumaa Wschodnia, w Estonii. Położone jest na terenie obszaru chronionego krajobrazu Kurtna (est. Kurtna maastikukaitseala). Ma powierzchnię 9,5 hektara, linię brzegową o długości 1780 m, długość 650 m i szerokość 250 m. Jest otoczone podmokłym lasem. Z jeziora wypływa rzeka Mustajõgi. Jest jednym z 42 jezior wchodzących w skład pojezierza Kurtna (est. Kurtna järvestik). Sąsiaduje z jeziorami Kirjakjärv, Kurtna Suurjärv, Kurtna Saarejärv, Sisalikujärv, Räätsma, Kurtna Ahvenjärv. Przypisy
Aravuse järv

Aravuse järv är en sjö vid byn Aravuse i Vinni kommun i landskapet Lääne-Virumaa i nordöstra Estland. Sjön ligger cirka 110 kilometer öster om huvudstaden Tallinn, på en höjd av 77 meter över havet. I omgivningarna runt Aravuse järv växer i huvudsak blandskog. Trakten ingår i den hemiboreala klimatzonen. Årsmedeltemperaturen i trakten är 2 °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är 16 °C, och den kallaste är februari, med −12 °C. Kommentarer Källor
Parc aux pins

La parc aux pins (estonien : Männipark) est un parc du quartier de Mustamäe à Tallinn en Estonie. Présentation Le parc situé est dans la zone entre Ehitajate tee, Sõpruse puiestee et Keskuse tänav. La superficie du parc est de 10,6 hectares. Le parc est une zone de loisirs activement utilisée, où des événements publics sont organisés de temps en temps. Le parc dispose d'une aire de pique-nique et d'une aire de jeux pour enfants. L'éclairage et les sentiers ont été rénovés. Depuis 2003, le parc est une zone interdite aux chiens. Nature La zone est une ancienne zone sablonneuse naturellement végétalisée. Végétation La superficie totale des bosquets est de 4,3 hectlres. Les pins poussent à côté de quelques spécimens d'espèces exotiques. Oiseaux Seules quelques espèces d'oiseaux nicheurs se trouvent dans le parc. Parmi les espèces nicheuses, les espèces dominantes sont le pinson des arbres, le merle noir, la corneille mantelée et la mésange charbonnière. Parmi les espèces protégées, l'autour des palombes prospère. Les espèces problématiques sont la corneille mantelée et le choucas des tours. Pendant les six mois d'hiver, le Mustamäe Männipark est devenu un lieu de rassemblement nocturnes pour les corbeaux qui s'accouplent. Jardin des Réflexions En 2014, le Jardin des Réflexions (estonien : Mõtiskluste aed) a été ouvert dans le parc, où des bancs nommés étaient marqués de plaques signalétiques à la mémoire d'Anton Hansen Tammsaare, Eduard Vilde, Juhan Sütiste et Mati Unt. En 2015, des bancs nommés ont également été posés pour Marie Under et Silvia Rannamaa. Galerie Références Voir aussi Article connexe Lien externe Ressource relative à la géographie : Kohanimeregistri Portail des espaces verts Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Tallinn
Pärnu Mud Baths

Pärnu Mud Baths (Estonian: Pärnu mudaravila) is a hotel in Pärnu, Estonia. The hotel is notable for its mud bath therapy services. The neoclassicist building was constructed in 1926–1927. The building was designed by Olev Siinmaa, Erich von Wolffeldt and Aleksander Nürnberg. At the same place, the bathing house (established in 1838) was located. The bathing house burned down in World War I. During the Soviet era, the hotel was popular health facility for the working people. Since the 1990s, the hotel was not in use. In 2014, the boutique spa was opened. References External links
Bains de boue de Pärnu

Les bains de boue de Pärnu (en estonien : Pärnu mudaravila) est un bâtiment néoclassique abritant un établissement de bain de boue à Pärnu en Estonie. Présentation L'édifice d'architecture néo-classique a été achevé en 1838, lorsqu'il y avait des bains de mer et des saunas. En 1915, cependant, le bâtiment a été détruit par un incendie. 1926–1927 En 2010, le bâtiment a été restauré selon le projet d'Olev Siinmaa, Erich von Wolffeldt et Aleksander Nürnberg. En 1929, l'aile gauche est construite sur la vasière, où se trouve le service de traitement de l'acide carbonique, et en 1935, l'aile droite, où se trouve le service de traitement des eaux. Après la restauration de l'indépendance de l'Estonie, le bâtiment est resté vide et inutilisé. Hôtel et bains de boue Au printemps 2013, la rénovation de la villa a commencé conduite par les architectes Inga Raukas, Tarmo Teedumäe et Paco Ulman. La conception intérieure a été réalisée par Vaikla Studio. Mudaravila appartenait à AS Pärnu Mudaravila (supprimé du registre du commerce en 2005). En 2014, l'hôtel des bains de boue a été ouvert. Lors de la rénovation, la façade du bâtiment, les sculptures et les espaces intérieurs ont été rénovés, et des salles de soins, des piscines et des saunas y ont été construits. De plus, une extension a été construite sur le bâtiment abritant un hôtel quatre étoiles. Galerie Références Voir aussi Liens externes Ressource relative à l'architecture : Kultuurimälestiste Articles connexes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Estonie
Banhos de lama de Pärnu

Os banhos de lama de Pärnu (em estoniano: Pärnu mudaravila) é um hotel em Pärnu, na Estónia. O hotel é notável pelos seus serviços de terapia de banho de lama. O edifício neoclássico foi construído em 1926-1927. O edifício foi projetado por Olev Siinmaa, Erich von Wolffeldt e Aleksander Nürnberg. No mesmo local, localizava-se a casa de banhos (fundada em 1838) que sofreram um incêndio na Primeira Guerra Mundial. Durante a era soviética, o hotel era um centro de saúde popular para os trabalhadores. Desde a década de 1990, o hotel não foi mais usado. Em 2014, foi inaugurada uma boutique de spa. Referências
Rapla kyrka

Rapla kyrka, estniska: Rapla kirik, är en luthersk kyrka i Rapla i Estland. Den byggdes åren 1899–1901. Kyrkans altartavla är av C. Walter från år 1862. Framför kyrkan finns Frihetskrigsmonumentet i Rapla. Källor Mäkeläinen, Tapio (2005). Viro - kartanoiden, kirkkojen ja kukkaketojen maa. Tammi. sid. 140–141
Port d'Orjaku

Le port d'Orjaku (estonien : Orjaku sadam, code EE ORJ ) est un port à Orjaku en Estonie. Présentation Le port est construit dans le village d'Orjaku sur l'île de Kassari dans le comté de Hiiu. Le port a été construit en 1912 comme base pour la flotte minière de la mer Baltique. Au moment de la Première Guerre mondiale, deux piliers défensifs étaient prêts. En 1978-1982, la ferme collective de pêche Hiiu Kalur a construit un yacht club dans le port. L'accès au port d'Orjaku depuis la mer est sécurisé par les phares d'Orjaku, construits en 1962 en assemblant des anneaux en béton armé, sur la côte sud de Hiiumaa, près de la baie de Jausa. La hauteur du phare le plus bas est de 10 mètres et la hauteur du phare le plus haut est de 16 mètres. Les phares figurent sur des timbres postaux publiés par Omniva et conçus par Roman Matkiewicz. Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des ports en Estonie Liens externes Ressource relative à la géographie : Kohanimeregistri Portail de la mer Baltique Portail des ports Portail de Tallinn
Sääre (Hiiumaa)

Sääre ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Hiiumaa (bis 2017: Landgemeinde Pühalepa). Es liegt auf der zweitgrößten estnischen Insel Hiiumaa (deutsch Dagö), direkt an der Ostseeküste. Beschreibung und Geschichte Sääre hat heute 35 Einwohner (Stand 31. Dezember 2011). Der Ort wurde erstmals 1565 unter dem Namen Särle by urkundlich erwähnt. 1600 ist ein Hafen verzeichnet, Särle ham. Nördlich des Dorfes erstreckt sich eine zwei Kilometer lange Landzunge in die Ostsee, die Sääre nina. Ihre Spitze bildet den nordöstlichsten Punkt der Insel Hiiumaa. Weblinks Beschreibung des Ortes (estnisch) Einzelnachweise
Sääre, Hiiu County

Sääre is a village in Hiiumaa Parish, Hiiu County, in northwestern Estonia. Name Sääre was attested in historical sources as Särle by in 1565, Sehrell in 1726, and Säre in 1798. The name means 'headland' (a metaphorical extension of säär 'leg', genitive sääre), and the village is located where the Sääre Spit (Estonian: Sääre nina) extends from the island of Hiiumaa. Notable people Notable people that were born or lived in Sääre include the following: Johan Mey (1867–1927), navigator and hydrographer References
Sääre

Sääre es una localidad situada en el condado de Hiiu, Estonia. Tiene una población estimada, en 2021, de 38 habitantes.​ Está ubicada en la isla de Hiiumaa (en el archipiélago Moonsund), al noroeste del país, junto a la costa del mar Báltico y a poca distancia al norte de la isla de Saaremaa. Referencias
Sääre (Hiiumaa)

Sääre (Duits: Säre) is een plaats in de Estlandse gemeente Hiiumaa, provincie Hiiumaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla). Tot in oktober 2017 behoorde Sääre tot de gemeente Pühalepa. In die maand werd Pühalepa bij de fusiegemeente Hiiumaa gevoegd. Bevolking Het dorp had 35 inwoners op 31 december 2011 en 32 inwoners op 31 december 2021. Ligging De plaats ligt aan de noordoostkust van het eiland Hiiumaa. Geschiedenis Sääre werd voor het eerst vermeld in 1565 onder de naam Särle by als dorp (by is Zweeds voor ‘dorp’) op het landgoed Großenhof (Suuremõisa). De havenplaats Suuresadama (Duits: Tiefenhafen) maakte tot 1945 en ook daarna, tot 1997, deel uit van Sääre. Vandaar de naam Serle ham (van hamn, haven) die in 1593 werd gebruikt. In 1798 dook de Duitse naam Säre op. Foto's Externe link (et) Sääre küla. Eestigiid. Gearchiveerd op 28 januari 2021.
Катедрала на Тарту

Катедралата на Тарту (на естонски: Tartu toomkirik) е полуразрушена църква, една от забележителностите на град Тарту в Естония. Строителството на катедралата започва през 13 век и в края на столетието тя вече се използва, но строежът на нови части продължава до 16 век. По това време страната е обхваната от Реформацията и католическият епископ е прогонен от града, като самата сграда претърпява значителни щети и е изоставена. През следващите столетия сградата се използва като хамбар, а двете 66-метрови кули са демонтирани над нивото на основния покрив и са превърнати в площадки за оръдия. В началото на 19 век непосредствено до старата сграда е построена нова библиотека за Дорпатския университет, в която днес се помещава музей на университета. В края на 19 век едната от кулите на катедралата е превърната във водна кула.
Catedral de Tartu

La catedral de Tartu​ (en estonio: Tartu toomkirik) es uno de los hitos de la ciudad de Tartu (Dorpat) en Estonia. El edificio es ahora una imponente ruina con vistas a la ciudad baja. En la pequeña parte que ha sido renovada ahora se encuentra el museo de la Universidad de Tartu, que la universidad utiliza también para grandes recepciones. La construcción de la catedral gótica en el lado norte de la colina de la catedral probablemente se inició en la segunda mitad del siglo XIII. Estaba rodeada por un cementerio y las casas de los miembros del cabildo catedralicio. La catedral fue dedicada a los Santos Pedro y Pablo, que eran también los santos patronos de la ciudad. Fue la sede del Obispado de Dorpat, y uno de los mayores edificios religiosos de Europa del Este. A mediados de la década de 1520, la Reforma protestante llegó a Tartu. El 10 de enero de 1525 la catedral fue gravemente dañada por los iconoclastas protestantes, tras lo cual cayó cada vez más en decadencia. Después de la deportación a Rusia del último obispo católico de Dorpat, Hermann Wesel (obispo desde 1554 hasta 1558, y que murió en 1563), la iglesia de la catedral fue abandonada. Durante la Guerra de Livonia (1558-1583) las tropas rusas devastaron la ciudad. Cuando en 1582 la ciudad cayó en manos de los polacos, los nuevos gobernantes que eran católicos planearon reconstruir la catedral, pero los planes fueron abandonados debido a la subsiguiente guerra polaco-sueca (1600-1611). Un incendio en 1624 agravó el daño. Referencias
Jaama (Alutaguse)

Jaama ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Alutaguse (bis 2017 Illuka). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands. Beschreibung und Geschichte Jaama liegt fünfzig Kilometer von der Stadt Jõhvi entfernt. Das Dorf hat 65 Einwohner (Stand 2011). Es wurde 1583 erstmals urkundlich erwähnt. Damals trug das Dorf den Namen Vihtse bzw. Vihtitsa. Er ist wotischen Ursprungs. Später trug der Ort den Namen Jaema. 1782 wohnten dort 239 Menschen. Orthodoxe Kirche Die dem heiligen Nikolaus geweihte russisch-orthodoxe Kirche von Jaama (russisch Нарвский Воскресенский кафедральный собор) wurde am 13. August 1904 geweiht. Ihr Architekt war Wladimir Lunski. Während des Zweiten Weltkriegs wurde die Kirche zerstört. Bis zu ihrem Wiederaufbau 1991 fanden die Gottesdienste in einer Kapelle auf dem Gelände des örtlichen Friedhofs statt. Das Gotteshaus ist heute der Estnischen Orthodoxen Kirche des Moskauer Patriarchats (Moskva Patriarhaadi Eesti Õigeusu Kirik) unterstellt. Asyl-Aufnahmelager Jaama liegt nahe der russisch-estnischen Grenze. In dem Dorf befindet sich das estnische Aufnahmelager für Asylbewerber. Es wurde im Mai 2000 eingeweiht und ist dem estnischen Sozialministerium unterstellt. Das Aufnahmelager hat eine Kapazität für maximal 35 Flüchtlinge und Asylsuchende. Weblinks Beschreibung und Geschichte (estnisch) Asyl-Aufnahmelager von Jaama Orthodoxe Kirche von Jaama (Memento vom 14. Dezember 2012 im Internet Archive) Einzelnachweise
Jaama

Jaama es una aldea del municipio de Alutaguse en el condado de Ida-Viru, Estonia, con una población censada a final del año 2011 de 30 habitantes. Se encuentra ubicada al sureste del condado, cerca de la costa septentrional del lago Peipus y del río Narva que la separa de Rusia.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Jaama.
Jaama (Alutaguse)

Jaama is een plaats in de Estlandse gemeente Alutaguse (Estisch: Alutaguse vald), provincie Ida-Virumaa. De plaats telt 83 inwoners (2021) en heeft de status van dorp (Estisch: küla). De eerste vermelding van het dorp dateert uit 1583. Het is tweemaal van naam veranderd: eerst heette het Vihtse of Vihtitsa. In de achttiende eeuw raakte de naam Jaema in gebruik. Na 1918 werd dat Jaama. Tussen 1992 en 2017 maakte Jaama deel uit van de gemeente Illuka, die in 2017 opging in Alutaguse. Bevolking Het aantal inwoners bevond zich in 2011 op een dieptepunt. In 1782 woonden hier nog 239 mensen. In 2000 waren dat er 61. In 2011 was dat aantal gehalveerd tot 30. In 2019 waren er weer 80 inwoners, in 2020 84 en in 2021 83. Ligging Jaama ligt 1,7 kilometer van de rivier Narva vandaan, die de grens met Rusland vormt. De rivier Jaama, een zijrivier van de Narva, stroomt door het dorp. Ten westen van Jaama ligt het natuurreservaat Agusalu looduskaitseala, een veenlandschap met een oppervlakte van 110 km². Ten zuiden van Jaama ligt het Struuga Maastikukaitseala, een natuurpark van 13 km², dat zich uitstrekt tot de oevers van de Narva. De orthodoxe kerk In Jaama is een Russisch-orthodoxe kerk, die gewijd is aan Nicolaas van Myra. De kerk is in 1904 ingewijd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk vernield. Pas in 1991 werd de kerk herbouwd. De kerk valt onder het Patriarchaat Moskou.
Hřbitov v Hosby

Hřbitov v Hosby (est.: Noarootsi kalmistu) je hřbitov u estonského evangelicko-luteránského kostela. Je položen uprostřed vesnice Hosby kolem kostela svaté Kateřiny. Hřbitov byl zapsán na seznam národních památek Estonska v roce 1997 a patří do obce Noarootsi v kraji Läänemaa v Estonsku. Historie Některé zdroje uvádí, že hřbitov byl užíván v 13. nebo 14. století, nejpravděpodobněji byl užíván až od 16. století. Popis Hřbitov se rozkládá na ploše 1,4 ha, je ohrazen kamennou zdí asi jeden metr vysokou z nasucho poskládaných kamenných balvanů. Podle evidence z roku 2002 je zde na 700 hrobových míst. Hřbitov se skládá ze dvou částí: staré, která obtáčí kostel a nové založené v 19. století na sever od kostela. Ve staré části jsou se dochovaly charakteristické náhrobky z 18. a 19. století, nejstarší je z roku 1735. Zajímavosti Na jižní straně kostela jsou hroby rodiny Ungern-Sternberg baronů Rosen hrob malíře Johanna Karla Emmanuela Ungern von Sternberg (1773 – 1830) Na hřbitově v nové části se nachází žulový památník boje za svobodu, který byl postaven v roce 1935, zničen při okupaci sovětskými vojsky v roce 1946 a obnoven v roce 1990. Na památníku jsou uvedena jména obyvatel Hosby obětí obou světových válek. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cmentarz w Hosby na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hřbitov v Hosby na Wikimedia Commons
Cmentarz w Hosby

Cmentarz w Hosby – (est.Noarootsi kalmistu) – przykościelny cmentarz estońskiego kościoła ewangelicko-luterańskiego. Jest położony w centrum wsi Hosby, otacza Kościół św. Katarzyny. Obiekt w 1997 roku został wpisany na listę narodowych zabytków Estonii. Cmentarz składa się z dwóch części staraj otaczającej kościół oraz nowszej założonej w XIX wieku na północ od kościoła. Otoczony jest ogrodzeniem w postaci około metrowej wysokości muru powstałego z ułożonych na sobie bez zaprawy kamieni narzutowych. W starej części okalającej kościół zachowały się XVIII i XIX wieczne charakterystyczne nagrobki (najstarszy z 1735 roku). Przy południowej ścianie kościoła znajdują się groby rodziny Ungern-Sternberg baronów Rosen. Między innymi malarza Johanna Karla Emmanuela Ungern von Sternberg (1773 - 1830). W nowej części cmentarza wybudowano w 1935 roku granitowy pomnik wolności, który został zniszczony w czasie okupacji radzieckiej. Pomnik został odbudowany w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. Umieszczono na nim nazwiska poległych mieszkańców Hosby z okresu obu wojen światowych. Przypisy
Kuningaküla

Kuningaküla ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Alutaguse (bis 2017 Illuka). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands. Beschreibung Das Dorf hat 25 Einwohner (Stand 2011). Es liegt am Narva-Fluss, der die Staatsgrenze zwischen Estland und Russland bildet. Einzelnachweise
Kuningaküla

Kuningaküla is a village in Alutaguse Parish, Ida-Viru County in northeastern Estonia, located on the western bank of the Narva River near the border with Russia. Until 2017, it was part of the Illuka Parish. At the time of the 2021 census, Kuningaküla had a population of 26. Geography Kuningaküla borders Mustanina in the north, Russia in the east, Permisküla in the south, Agusalu in the southwest and Puhatu in the west. The Russian villages of Stepanovshchina and Otradnoye (formerly Omut) lie on the opposite side of the Narva. Two tributaries of the river flow within the village's territory: Poruni jõgi and Gorodenka oja. Kuningaküla and Permisküla have been designated as a locally valuable landscape area due to their distinctive structure and architecture. The villages are populated mainly by ethnic Russians. History Burial mounds dated to the 11th or 12th century, associated with Votic settlement, are found near modern Kuningaküla. Kuningaküla was first mentioned in 1583 as Kunningekyll. The name contains the word kuningas 'king', which may be an old personal name or a reference to a free peasant's farm. The village had 15 houses before the Great Northern War. Kuningaküla had 166 inhabitants in 1858. The main livelihoods at the time were fishing and timber rafting. By 1922, the population had increased to 370 and the village had its own school established in 1904 as well as a chapel. Logging and fishing remained important, as fields in the village were small and could only support subsistence agriculture. Two former villages are located near modern Kuningaküla: Vallisaare, which was abandoned after World War II, and Gorodenka, which was consolidated with Kuningaküla in 1977. Notes References
Kuningaküla

Kuningaküla es una aldea del municipio de Alutaguse en el condado de Ida-Viru, Estonia, con una población censada a final del año 2011 de 22 habitantes. Se encuentra ubicada al sureste del condado, cerca de la costa septentrional del lago Peipus y del río Narva que la separa de Rusia.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Kuningaküla.
Кунингакюла

Ку́нингакю́ла (эст. Kuningaküla), ранее Князь-Село, также Князь-село (эст. Knjasselo) — деревня в волости Алутагузе уезда Ида-Вирумаа, Эстония. До административной реформы местных самоуправлений Эстонии 2017 года входила в состав волости Иллука. Климат умеренный. Официальный язык — эстонский. Почтовый индекс — 41012. География и описание Расположена на северо-востоке Эстонии, на левом берегу реки Нарвы у российско-эстонской границы. Расстояние до волостного центра — посёлка Ийзаку — 28 км, до уездного центра — города Йыхви — 34 км. Высота над уровнем моря — 46 метров. Население По данным переписи населения 2011 года в Кунингакюла проживали 22 человека, из них 3 (13,6 %) — эстонцы. По данным переписи населения 2021 года, в деревне насчитывалось 26 жителей, из них 3 (11,5 %) — эстонцы. Численность населения деревни Кунингакюла по данным переписей населения: История В письменных источниках 1583 года упоминается Kunnungekyll (деревня), 1615 года — Konnungaby, ~ 1620 года — Konnia by (деревня), 1726 года — Kurinkülla, 1796 года — Kunnikül oder Knäszelo. До Северной войны в деревне было 15 хозяйств. Мужчины деревни были известны как опытные сплавщики и перевозчики товаров. В середине XVIII века рядом с деревне на берегу реки Нарвы работала одна из старейших в Эстляндии стеклодувных мастерских. Возле неё было основано поселение, по всей видимости, городского типа, которое позже дало название деревне (местечку) Городенка. Мастерскую закрыли в 1768 году, а стеклодувы уехали на фабрики центральной Эстонии. В 1858 году в Кунингакюла проживали 166 человек. В районе деревни находится курганный могильник, самые ранние захоронения в котором датированы XI веком. У северной границы Кунингакюла ранее находилась деревня Ууснова (в 1796 году упоминается как Ustna oder Wallisaar; в 1934 году получила официальное название Валлисааре (эст. Vallisaare)), которая захирела после Второй мировой войны. В 1977 году, в период кампании по укрупнению деревень, с Кунингакюла была объединена Городенка. Примечания Комментарии