NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Norrby, Ormsö

Norrby är en by (estniska: küla) i Estland. Den ligger på Ormsö som ligger utanför landets västkust, i Ormsö kommun och landskapet Läänemaa, 92 kilometer sydväst om huvudstaden Tallinn. Byn hade 11 invånare år 2011. Norrby ligger på nordöstra Ormsö och angränsar till byarna Diby i väster och Söderby i söder. Norrby ligger cirka fyra meter över havet och terrängen runt Norrby är mycket platt. Åt norr ligger udden Näset (estniska: Norrby neem), Östersjön och ön Lilltjuka (jämför Tjuka). Åt öster ligger Ose sund som skiljer Ormsö från halvön Nuckö. Byn ligger cirka 6 km nordväst om ö-kommunens centralort Hullo. Vid Norrby är två fyrar belägna, båda byggda 1935. Norrby ligger på Ormsö som jämte Nuckö traditionellt har varit centrum för estlandssvenskarna. Ortnamnen på Ormsö minner om estlandssvenskarnas historia. Byn finns omnämnd som Norbw i en källa från 1540. Det estlandssvenska uttalet av byns namn är nårrbe. Ormsö avfolkades nästan helt under andra världskriget när flertalet estlandssvenskar flydde till Sverige. Åren 1977-1997 var byns officiella namn Norbi. Galleri Källor
Норрбю

Но́ррбю (ест. Norrby küla, швед. Norrby) — село в Естонії, у волості Вормсі повіту Ляенемаа. Населення Чисельність населення на 31 грудня 2011 року становила 11 осіб. Географія Норрбю розташоване в північно-східній частині острова Вормсі. Через село проходить автошлях 16131. Історія До 1977 року населений пункт існував як село Норрбю (Norrby küla). Під час адміністративної реформи 1977 року село перейменували в Норбі (Norbi küla). З січня 1998 року селу повернули історичну шведську назву Норрбю. Примітки Джерела Eesti 2011. aasta rahvaloendus. PC003:Population by place of residence (settlement), 31 December 2011. Eesti Statistika. Посилання Офіційний сайт волості Вормсі [Архівовано 25 липня 2008 у Wayback Machine.] (ест.)
Veiste laid

Veiste laid ist eine unbewohnte Insel, 20 Meter von der größten estnischen Insel Saaremaa entfernt. Die Insel liegt in der Landgemeinde Saaremaa im Kreis Saare. Sie liegt in der Bucht Kiudu lõpp im Kahtla-Kübassaare hoiuala. Veiste laid ist 450 Meter lang und 70 Meter breit. Einzelnachweise
Oitma laid

Oitma laid est une île inhabitée d'Estonie, dans la baie de Kiudu Lõp, elle-même dans le golfe de Riga ; elle fait partie de l'archipel de Moonsund. Description L'île fait partie de la réserve naturelle de Kahtla-Kübassaare hoiuala. Elle est située à 20 mètres de l'île de Saaremaa, la plus grande île d'Estonie ; elle mesure 450 mètres de long sur 70 mètres de large (3,15 hectares). Administrativement, elle relève du comté de Saare. Voir aussi Liste des îles d'Estonie Liens externes Ressource relative à la géographie : Kohanimeregistri Portail de l’Estonie Portail des îles
Paelaid (Saareküla)

Paelaid ist eine unbewohnte Insel, zwei Kilometer von der größten estnischen Insel Saaremaa entfernt. Die Insel liegt in der Landgemeinde Saaremaa im Kreis Saare. Sie liegt im Kahtla-Kübassaare hoiuala. Paelaid ist 480 Meter lang und 280 Meter breit. Einzelnachweise
Paelaid

Ej att förväxla med Paelaid i Valjala kommun på Ösel. Paelaid är en ö i västra Estland. Den ligger i Laimjala kommun i landskapet Saaremaa (Ösel), 150 km sydväst om huvudstaden Tallinn. Ön ligger i Rigabukten 2,5 km utanför ön Ösels sydöstkust. Öns area är 0,05 kvadratkilometer. Källor
Paide Reservoir

The Paide Reservoir (Estonian: Paide tehisjärv, also Kirila veehoidla or Mündi paisjärv) is a lake in Estonia. It is located in the village of Kriilevälja in Järva County. Physical description The lake has an area of 4.4 hectares (11 acres). The lake has an average depth of 1.9 meters (6 ft 3 in). It is 360 meters (1,180 ft) long, and its shoreline measures 930 meters (3,050 ft). It has a volume of 80,000 cubic meters (2,800,000 cu ft). See also List of lakes of Estonia References
Pannjärv

Pannjärv (also known as Panijärv or Pannijärv) is a lake in the northeastern Estonia. It is located in the village of Vasavere in Alutaguse Parish, Ida-Viru County, close to the border with Russia. Physical description The lake has an area of 2.0 hectares (4.9 acres). It is 200 meters (660 ft) long, and its shoreline measures 530 meters (1,740 ft). References See also List of lakes of Estonia
Pannjärv

Pannjärv (est. Pannjärv) – jezioro w gminie Illuka, w prowincji Virumaa Wschodnia, w Estonii. Położone jest na terenie obszaru chronionego krajobrazu Kurtna (est. Kurtna maastikukaitseala). Ma powierzchnię 1,9 hektara, linię brzegową o długości 525 m, długość 200 m i szerokość 140 m. Jest otoczone lasem. Jest jednym z 42 jezior wchodzących w skład pojezierza Kurtna (est. Kurtna järvestik). Sąsiaduje z jeziorami Ratasjärv, Rääkjärv, Mätasjärv, Konnajärv. Przypisy
Pappjärv

Pappjärv is a lake in Estonia. It is located in the settlement of Kose in Võru Parish, Võru County. Physical description The lake has an area of 5.3 hectares (13 acres). The lake has an average depth of 6.1 meters (20 ft) and a maximum depth of 16.6 meters (54 ft). It is 380 meters (1,250 ft) long, and its shoreline measures 1,000 meters (3,300 ft). It has a volume of 316,000 cubic meters (11,200,000 cu ft). See also List of lakes of Estonia References
Pappjärv

A Pappjärv egy tó Észtországban, Võru megyében Kose falu területén. Észtország keleti vízgyűjtő területén fekszik. Földrajz A 4,8 hektáron elterülő tó medre legmélyebb pontján 16,0 méter mély. Átlagos mélysége 16 méter. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Pappjärv című észt Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek
Pesujärv

Pesujärv (also known as Jõuga Pesujärv, Jõugu järv, or 2. Jõuküla järv) is a lake in Estonia. It is located in the village of Jõuga in Alutaguse Parish, Ida-Viru County, close to the border with Russia. Physical description The lake has an area of 1.9 hectares (4.7 acres). The lake has a maximum depth of 9.5 meters (31 ft). It is 230 meters (750 ft) long, and its shoreline measures 570 meters (1,870 ft). Gallery See also List of lakes of Estonia References
Песуярв

Пе́суярв (эст. Pesujärv, Jõuga Pesujärv, Jõugu järv) — озеро на северо-востоке Эстонии, располагается на территории деревни Йыуга волости Алутагузе в уезде Ида-Вирумаа. Входит в состав группы озёр Йыуга. Площадь озера составляет 1,9 га (по другим данным — 1,8 га или 2 га). Песуярв представляет собой бессточное эвтрофное озеро округлой формы, находящееся на высоте 50,5 м над уровнем моря в ландшафтном заповеднике Йыуга, с 2018 года являющегося частью национального парка Алутагузе. Акватория озера вытянута в направлении северо-восток — юго-запад на 220 метров, шириной — 110 м и с наибольшей глубиной в 9,5 м. Протяжённость береговой линии — 556 м. Используется в рекреационных целях. Примечания
Piirakajärv

Piirakajärv is a lake in northeastern Estonia. It is located in the village of Vasavere in Alutaguse Parish, Ida-Viru County, close to the border with Russia. Physical description The lake has an area of 1.3 hectares (3.2 acres). It is 250 meters (820 ft) long, and its shoreline measures 570 meters (1,870 ft). See also List of lakes of Estonia References
Piirakajärv

Piirakajärv (est. Piirakajärv) – jezioro w gminie Illuka, w prowincji Virumaa Wschodnia, w Estonii. Położone jest na terenie obszaru chronionego krajobrazu Kurtna (est. Kurtna maastikukaitseala). Ma powierzchnię 5 hektarów, linię brzegową o długości 568 m, długość 260 m i szerokość 60 m. Jest otoczone podmokłym lasem. Na zachód od niego przepływa rzeką Vasavere jõgi. Jest jednym z 42 jezior wchodzących w skład pojezierza Kurtna (est. Kurtna järvestik). Sąsiaduje z jeziorami Ratasjärv, Kurtna Suurjärv, Pannjärv, Konnajärv. Przypisy
Vélodrome de Pirita

Le vélodrome de Pirita (en estonien : Pirita Velodroom) est un vélodrome et un terrain de football situé dans le quartier de Pirita à Tallinn en Estonie. Présentation Le stade offre 800 places assises. Galerie Références Liens externes Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail du cyclisme Portail de Tallinn
Pirita Velodroom

Pirita Velodroom – otwarty (niezadaszony) tor kolarski w Tallinnie (w dzielnicy Pirita), stolicy Estonii. Został otwarty 21 czerwca 1969 roku, od 2017 roku jest wyłączony z użytku. Trybuny przy torze mogą pomieścić 3000 widzów. Długość toru wynosi 333,333 m. Historia Budowa toru rozpoczęła się w 1955 roku, ale w 1961 roku prace zarzucono. W 1966 roku wznowiono budowę, przy okazji przyjmując ambitniejszy projekt toru z łukami nachylonymi pod kątem 34 stopni, zamiast pierwotnie planowanych 15 stopni. Uroczyste otwarcie obiektu miało miejsce 21 czerwca 1969 roku. Pod koniec 2016 roku wykonano ekspertyzę, która stwierdziła, że tor nie nadaje się do dalszego użytku ze względu na zły stan nawierzchni. Na początku 2017 roku podjęto decyzję o jego zamknięciu. Był to jedyny tor kolarski w Estonii. Od czasu jego zamknięcia estońscy kolarze torowi muszą trenować poza granicami kraju, najczęściej w Poniewieżu, gdzie znajduje się zadaszony tor, oraz na odkrytym torze w Helsinkach. Istnieją także plany budowy zadaszonego, 250-metrowego toru kolarskiego w Tallinnie, a jedną z branych pod uwagę lokalizacji jest teren obok welodromu Pirita. Opis Wewnątrz toru znajduje się niepełnowymiarowe boisko piłkarskie ze sztuczną murawą. Tor kolarski ma betonową nawierzchnię i długi jest na 333,333 m. Jego maksymalne nachylenie na łukach wynosi 34 stopnie, a na prostych 6 stopni. Na górnej krawędzi toru znajduje się drewniana banda. Do niecki stadionu prowadzi specjalny tunel. Wzdłuż prostych, po obu stronach toru, znajdują się trybuny dla widzów, mogące pomieścić 3000 osób. Dawniej obiekt był również wyposażony w sztuczne oświetlenie. Przypisy
Suur Tõll (Schiff)

Suur Tõll ist ein 1914 gebauter Eisbrecher, der heute in Tallinn (deutsch: Reval) als Museumsschiff liegt. Geschichte Das Schiff wurde 1913/14 unter der Baunummer 345 bei der „Vulcan-Werft“ in Stettin gebaut und nach Michael I. auf den Namen Zar Michail Feodorowitsch (altruss. Царь Михаилъ Феодоровичъ) getauft. Der 75,40 Meter lange, 17,40 Meter breite und 2391 BRT große Eisbrecher erhielt drei Dreifach-Expansionsmaschinen von zusammen 4500 PS, mit denen er eine Geschwindigkeit von 13,5 Knoten erreichte. 1914 wurde das Schiff nach Reval geliefert, das damals zum russischen Zarenreich gehörte. In den folgenden Jahren hielt der Dampfer während der Wintermonate die Seewege in der nördlichen Ostsee offen und war der russischen Marine unterstellt. Nach der Oktoberrevolution gehörte das Schiff zur sowjetischen Marine und wurde in Volynets (Волынец, deutsche Transkription Wolynez) umgetauft. Schon Ende Februar 1918 war der Eisbrecher trotz widriger Wetterumstände herausragend an der Evakuierung russischer Flotteneinheiten von Reval nach Helsinki beteiligt, bevor diese vorrückenden deutschen Verbänden in die Hände fallen konnten. Vom 6. bis 11. April 1918 ermöglichte die Volymits zusammen mit dem Eisbrecher Jermak die Verlegung der Baltischen Flotte aus Helsinki nach Petrograd, dem sogenannten Eismarsch der Baltischen Flotte. Kurz darauf revoltierte der größte Teile der finnischen Besatzung einschließlich des Kapitäns gegen die sowjetrussischen bzw. -finnischen Besatzungsmitglieder und zwang sie zum Verlassen des Schiffs. Anschließend wurde die finnische Flagge aufgezogen und das Schiff nach Reval verlegt. Am 28. April 1918 erhielt das Schiff den Namen des finnischen Sagenhelden Väinämöinen. Es wurde anschließend zum Transport deutscher Truppen, insbesondere der Ostsee-Division, herangezogen. 1920 wurde das Schiff an die Republik Estland übergeben und 1922 nach einem Helden der estnischen Mythologie in Suur Tõll umbenannt. Nach der Besetzung Estlands durch die Sowjetunion im Jahre 1940 folgte die Rückbenennung in Volynets. Unter diesem Namen nahm das Schiff im August 1941 an der Evakuierung von Tallinn teil. Seine letzten Einsatzjahre erlebte das Schiff im Hafen von Lomonossow bei Kronstadt, wo es als Versorgungsschiff genutzt wurde. 1988 kehrte es nach Tallinn zurück und wurde dem Estnischen Meeresmuseum übergeben. Seit der Wiedererlangung der Unabhängigkeit Estlands trägt der Eisbrecher wieder den Namen Suur Tõll. Literatur Florian und Stefan Lipsky: Die Schatzkammern der Seefahrt – Schiffahrtsmuseen, Museumsschiffe, Traditionsschiffe und Projekte, Hamburg 2004, S. 122. Armin Wulle: Der Stettiner Vulcan – Ein Kapitel deutscher Schiffbaugeschichte, Herford 1989, S. 78 und S. 162. Weblinks Estnisches Meeresmuseum, Tallinn (englisch) Einzelnachweise
Suur Tõll (brise-glace)

Le Suur Tõll était un ancien brise-glace à vapeur de la marine estonienne qui est désormais navire musée à quai du musée maritime estonien à Tallinn. Il est classé monument historique. Historique Le navire a été construit en 1913/14 au chantier naval AG Vulcan Stettin pour l'Empire russe et nommé Tsar Michail Feodorowitsch. Il était équipé de trois machines à vapeur à triple expansion avec un total de 4 500 ch, avec lesquels il a atteint une vitesse de 13,5 nœuds. Il servait à maintenir les routes maritimes dans le nord de la mer Baltique ouvertes pendant les mois d'hiver et était subordonné à la marine russe. Après la révolution d'Octobre, le navire a appartenu à la marine soviétique et fut rebaptisé Volynets. À la fin de février 1918, le brise-glace a servi pour l'évacuation les unités de la flotte russe de Revel à Helsinki, malgré des conditions météorologiques défavorables. Du 6 au 11 avril 1918, le Volynets, avec le brise-glace Yermak, a permis de déplacer la flotte de la Baltique d'Helsinki à Petrograd (la prétendue Croisière de glace de la flotte de la Baltique. Peu de temps après, la plupart de l'équipage finlandais, y compris le capitaine, se sont révoltés contre les membres d'équipage soviétiques russes et finlandais et les ont forcés à quitter le navire. Ensuite, le drapeau finlandais a été hissé et le navire est retourné vers Revel. Le 28 avril 1918, le navire a porté le nom du héros légendaire finlandais Väinämöinen et a ensuite été utilisé pour transporter les troupes allemandes, en particulier la division de la Baltique. En 1920, le navire a été remis à la république d'Estonie et en 1922 a été renommé Suur Tõll d'après un héros de la mythologie estonienne Töll le Grand. Après l'occupation de l'Estonie par l'Union soviétique en 1940, le brise-glace a été rebaptisé Volynets. Sous ce nom, le navire a participé à l' évacuation soviétique de Tallinn en août 1941. Le navire a connu ses dernières années de service dans le port de Lomonossow près de Kronstadt en Russie, où il était utilisé comme navire de ravitaillement. Préservation En 1988, le navire est rentré à Tallinn et a été remis au Musée maritime estonien situé sur le site de l'hydroaéroport de Tallinn. Depuis que l'Estonie a retrouvé son indépendance, le brise-glace a de nouveau été appelé Suur Tõll. Il est le plus grand brise-glace d'avant-guerre préservé au monde. Galerie Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Suur Tõll (icebreaker) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Liens internes Musée maritime estonien Sous-marin EML Lembit Dragueur de mines EML Kalev (M414) Patrouilleur EML Suurop (P421) Liste des brise-glaces de la Russie Bibliographie Kaukiainen, Yrjö (1992). Navigare Necesse – Merenkulkulaitos 1917–1992. Jyväskylä: Gummerus Kirjapaino Oy. (ISBN 951-47-6776-4). Laurell, Seppo (1992). Höyrymurtajien aika. Jyväskylä: Gummerus Kirjapaino Oy. (ISBN 951-47-6775-6). Portail du monde maritime Portail des musées Portail de l’histoire militaire Portail de l’Estonie
Suur Tõll

Suur Tõll (tidigare Tsar Mihail Feodorovitj, senare Wäinämöinen i finländsk tjänst och Volynets i rådrysk och sovjetisk tjänst) är en estnisk isbrytare som bland annat användes av den finska flottan mellan 1918 och 1922 samt under det finska inbördeskriget. Historia Fartyget byggdes år 1914 vid Vulcan-Werke A.G. i Stettin åt Ryssland och namngavs Tsar Mihail Fjodorovitj efter den första tsaren ur Romanovsläktet. Inledningsvis hade fartyget Tallinn som hemmahamn varifrån den assisterade vinterbåttrafiken i den Finska viken. Under den ryska revolutionen 1917 togs fartyget i användning av de röda och döptes om till Volynets, d.v.s. en som tjänstgjorde i Volyn-regementet. Detta regemente var ett av de första som stödde bolsjevikerna under den ryska revolutionen och på detta sätt ville man hedra dem. Under vintern 1918 var det tänkt att fartyget skulle assistera den rådsryska flottans tillbakadragning från Helsingfors och Tallinn. 57 finländare uppvisade en falsk kommenderingsorder som sade att fartyget skulle gå till Torra Mjölö. Under resans gång kapade finländarna fartyget. Varken befälet eller besättningen gjorde motstånd. Fartyget kom att döpas om till Wäinämöinen i finländsk tjänst (även stavningen Väinämöinen kan förekomma). Under tiden hade tyskarna startat sin offensiv mot Petrograd (den inleddes den 10 februari 1918) och Tallinn erövrades den 25 februari 1918. I Finland pågick inbördeskriget. I slutet av mars 1918 fördes fartyget till Tallinn, bort från de röda, som behärskade södra Finland. Tillsammans med isbrytaren Tarmo deltog fartyget i överföringen av den tyska avdelningen Brandenstein från Tallinn till Finland den 5 april 1918. Fartyget understödde även andra tyska operationer i Finland. 1919 transporterade fartyget finländska frivilliga till Estland som då kämpade för sin frihet och på vägen hem förde hon med sig stupade. Efter att Estland uppnått självständighet var finländarna beredda att återbörda fartyget till Estland och överlämningen skedde den 20 november 1922. Wäinämöinen döptes då om till Suur Tõll. När Estland återigen kom under sovjetisk kontroll döptes fartyget återigen om till Volynets. Estlands vice premiärminister anskaffade fartyget till det Estniska sjöfartsmuseet den 13 oktober 1988 för att förhindra att fartyget skrotades och hon fick igen namnet Suur Tõll. Idag är fartyget utställt i Tallinns sjöflyghamn. Namnbyten Tsar Mihail Fjodorovitj (1914–1917) Volynets (1917–1918) Wäinämöinen (1918–1922) Suur Tõll (1922–1941) Volynets (1941–1988) Suur Tõll (1988–) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Suur Tõll.
Суур-Тилл

Суур-Тилл (ест. Suur Tõll) — естонське судно-музей, криголам-пароплав. Криголам побудований 1914 на замовлення російського уряду на корабельні «AG Vulcan Stettin» для робіт у Фінській затоці. Спочатку судно малу назву «Царь Михаил Фёдорович» в честь першого царя династії Романових і було приписане до порту Ревель. У 1914 році був мобілізований та потім включений до складу Балтійського флоту. Брав участь в Першій світовій війні та Лютневій революції. З 8 березня 1917 року перейменований в «Волинець» на честь підтриманого лютневу революцію Волинського полку. У тому ж році екіпаж перейшов на бік більшовиків. У квітні 1918 року криголам був направлений в Гельсінкі для надання допомоги російським військовим кораблям та їх льодової проводки в Петроград. У Гельсінкі криголам був захоплений фінськими білогвардійцями. Відправлений у Таллінн, до того часу зайнятий німецькими військами. 28 квітня 1918 року перейменований в «Вяйнямьойнен» (фін. Wäinämöinen, ім'я героя фінського епосу). перебуваючи під фінським контролем, використовувався для проводки німецьких кораблів. По закінченні першої радянсько-фінської війни в результаті Тартуської мирної угоди мав бути повернений РРФСР. 7 грудня 1922 року криголам був переданий Естонії та 20 листопада 1922 перейменований в «Суур-Тилл» (ест. Suur Tõll, ім'я героя естонського фольклору). Див. також Геркулес (пароплав 1832 року)
Castell d'Alatskivi

Castell d'Alatskivi (estonià: Alatskivi loss, alemany: Schloss Allatzkiwwi) és un castell neogòtic ubicat a Alatskivi, Estònia, a 40 quilòmetres al nord de Tartu i 205 quilòmetres de Tallinn. Data del segle xvii, és ubicat a la parròquia d'Alatskivi, al Comtat de Tartu. Va ser reconstruït a finals del segle xix pel baró Arved von Nolcken, agafant com a model la residència reial de Balmoral a Escòcia. La renovació es va realitzar entre 2005 i 2011. Alberga el museu Eduard Tubin, compositor i director d'orquestra. El castell d'Alatskivi està envoltat per diversos edificis subsidiaris i un parc forestal de 130 hectàrees, el més gran al Comtat de Tartu. El parc conté molts roures, freixes, aurons, alders i una carretera d'arribada amb arbres de til·ler. Bibliografia Bain, Carolyn. Estonia, Latvia and Lithuania. Lonely Planet, 2 maig 2009. ISBN 978-1-74104-770-7. Hein, Ants. Eesti Mõisad - Herrenhäuser in Estland - Estonian Manor Houses. Tallinn: Tänapäev, 2009. ISBN 978-9985-62-765-5. Hudson, Charles Edward Mogridge. The Manors of Wike Burnell and Wyke Waryn, Country of Worcester. Public domain. Hudson, 1901. Hinsberg, Ain. Key to Estonia. Areal, 1999. ISBN 978-9985-9180-2-9. Maunder, Hilke. Baltic States: (Estonia, Latvia, Lithuania). Hayit, 1993. ISBN 978-1-874251-07-1. Sakk, Ivar. Estonian Manors - A Travelogue. Tallinn: Sakk & Sakk OÜ, 2004. ISBN 9949-10-117-4. Referències Enllaços externs Castell d'Alatskivi - Lloc web oficial
Castillo de Alatskivi

El Castillo Alatskivi​ (en estonio: Alatskivi loss;​ en alemán: Schloss Allatzkiwwi)​ es un castillo neogótico en Alatskivi, Estonia. Data del siglo XVII, y está situado en la parroquia Alatskivi, condado de Tartu.​ Fue reconstruido en el siglo XIX por el Barón von Arved Nolcken , siguiendo el modelo de la residencia real de Balmoral, en Escocia. Las obras de reforma se produjeron entre 2005 y 2011. Cinco habitaciones en el primer piso albergan el museo Eduard Tubin, que documenta sus logros como compositor y director de orquesta . El Castillo Alatskivi está rodeada por varios edificios auxiliares y un parque forestal de 130 hectáreas ( 320 acres) de área, lo que lo convierte en el más grande en el condado de Tartu . El parque cuenta con muchos robles, fresnos, arces, alisos y una carretera de acceso con árboles de tilo. Véase también Castillo de Haapsalu Castillo de Hermann Castillo de Toompea Referencias
Château d'Alatskivi

Le château d'Alatskivi est un château de style gothique situé dans le village d'Alatskivi, à 40 km au nord-est de Tartu en Estonie. Histoire Le château a été originellement construit à la fin du XVIe siècle et a été reconstruit entre 1880 et 1885 pour ressembler à la résidence royale du château de Balmoral, construit en Écosse entre 1853 et 1855, avec des tours saillantes en coin. Le hall principal, la salle à manger, le salon et le vestibule ont été remis à neuf en 2005. Le château a rouvert à la fin de 2011, il est situé dans un parc forestier de 130 hectares. Références Voir aussi Articles connexes Liste de manoirs en Estonie Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : Kultuurimälestiste Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Alatskivi Castle » (voir la liste des auteurs). Portail de l’Estonie Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Kasteel Alatskivi

Het Kasteel Alatskivi is een kasteel opgetrokken in gotische stijl in Alatskivi in de provincie Tartumaa in Estland. Het kasteel staat ongeveer 40 kilometer ten noorden van Tartu. Het kasteel werd oorspronkelijk gebouwd in de late 16e eeuw, maar werd herbouwd in 1880-1885 door Arved von Nolcken en lijkt op de koninklijke residentie van Balmoral in Schotland, met zijn uitstekende hoektorens maar dan minder groots. De grote zaal, eetzaal, lounge, lobby etc. werden gerenoveerd in 2005 en het werd eind 2011 heropend. Het kasteel Alatskivi ligt in een 130 hectare groot weelderig bospark. Op de eerste verdieping is een museum gevestigd dat is gewijd aan de Estische componist Eduard Tubin, die in de buurt van Alatskivi geboren is. Externe link website Kasteel Alatskivi