NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dom Stenbocka

Dom Stenbocka (est. Stenbocki maja) – neoklasycystyczny budynek położony na wzgórzu Toompea w Tallinnie, oficjalna siedziba rządu Estonii. Historia Historia domu Stenbocka sięga lat 80. XVIII wieku, kiedy to administracja Cesarstwa Rosyjskiego uruchomiła projekt budowy nowych budynków przeznaczonych do celów administracyjnych na terenie ówczesnej guberni estońskiej. Pierwotnie w obiekcie miał mieścić się sąd. Hrabia Jakob Pontus Stenbock, miejscowy szlachcic i właściciel ziemski, posiadacz majątku na wyspie Hiiumaa, wygrał przetarg na budowę nowego budynku na wzgórzu Toompea w średniowiecznym centrum Tallina. Architektem nowego domu był Johann Caspar Mohr, miejscowy architekt odpowiedzialny za utrzymanie budynków publicznych w Estonii, m.in. pałacu Kadriorg, i popularny projektant dworów. Budowa budynku rozpoczęła się w 1787 roku. Niemal natychmiast państwu rosyjskiemu zaczęło brakować funduszy w związku z wydatkami na wojnę z Turcją. W rezultacie prowincja stała się dłużnikiem Stenbocka, a niedokończony budynek przeszedł w jego posiadanie. Arystokrata urządził w nim swoją tallińską rezydencję. W 1828 r., po śmierci Stenbocka, budynek zmieniał właścicieli do 1899 r. Należał m.in. do Paula von Beckendorffa, następnie od 1833 r. do Paula Rittera, a w latach 1855–1874 znajdował się w nim internat dla uczniów szkoły katedralnej. W 1899 r. ostatecznie stał się własnością administracji gubernialnej i zgodnie z pierwotnym zamysłem zaczął być wykorzystywany jako sąd. Zarówno w pierwszym okresie niepodległości estońskiej, jak i w okresie radzieckim, budynek nadal służył jako sąd. W Estońskiej SRR zaniedbano jednak remonty obiektu, w rezultacie czego m.in. zawaliły się sufity dwóch sal sądowych i archiwum. Od 1987 r. był całkowicie nieużytkowany. Kiedy rząd estoński przejął go na własność na początku lat 90., cały budynek był zagrożony zawaleniem. Całkowitą renowację przeprowadzono w latach 1996–2000. Od ponownego otwarcia w 2000 r. wyremontowany budynek stał się oficjalną siedzibą rządu estońskiego. Architektura Budynek reprezentuje styl neoklasycystyczny. Frontowa fasada ozdobiona jest sześcioma pilastrami i dwoma półpilastrami wykonanymi z dolomitu z Saaremaa i ząbkowanym frontonem. Obiekt wznosi się naprzeciwko półokrągłego dziedzińca otoczonego mniej ozdobnymi budynkami. Na ścianie budynku zwróconej w stronę ulicy znajduje się tablica pamiątkowa z nazwiskami członków parlamentu i rządu przedwojennej Estonii, którzy stracili życie w okresie sowietyzacji Estonii. Fasada tylna jest zdominowana przez wznoszący się na doryckich kolumnach duży balkon. Przypisy
Дом Стенбока

Дом Сте́нбока (эст. Stenbocki maja) — представительное здание в стиле классицизма с балконом и шестью дорическими колоннами, расположенное с северной стороны таллинского Вышгорода, над лестницей Паткуля. Служит резиденцией правительства Эстонской Республики и Госканцелярии. История Архитектор Иоганн Каспар Моор спроектировал здание для судебных учреждений Эстляндской губернии. Ввиду сокращения финансирования граф Яков Фёдорович (Якоб Понтус) Стенбок (1744–1824), выигравший подряд на строительство, смог добиться передачи недостроенного здания в личную собственность. В 1782 году (предположительно) он смог закончить возведение одной из самых представительных резиденций остзейского дворянства, которое издавна предпочитало селиться в Вышгороде. В 1828 году здание выкупил у наследников Стенбока эстляндский губернатор Павел Бенкендорф (двоюродный брат шефа жандармов). Во второй половине XIX века здание принадлежало пансиону соборной школы и Ревельско-Гапсальскому съезду мировых судей. Новые владельцы затеяли перестройку особняка, чем исказили его облик. В 1855 году особняк был превращён в пансионат Домской школы. Свою первоначально спроектированную функцию здание стало выполнять с 1891 года. Суды работали в здании до 1987 года. В 1997 году ансамбль зданий, в который входит Дом Стенбока, внесён в Государственный регистр памятников культуры Эстонии. После восстановления независимости Эстонии правительство республики избрало дом Стенбока своей резиденцией. В 1996—2000 годах здание было основательно реновировано. С 2000 года в доме Стенбока располагается правительство Эстонской Республики и Государственная канцелярия. С 2005 года в здании каждый год проходят Дни открытых дверей. При инспектировании 12 августа 2015 года состояние здание было признано хорошим. Примечания Литература Мяэвяли С. Историко-архитектурные памятники Таллина / Перевод с эст. Т. Верхнеустинской, Е. Ракеевой. Худ.-оформ. Т. Тали. — Таллин: Периодика, 1981. — 96 с. Лив Л. О чём рассказывают дома и улицы Старого Таллинна. — Таллинн: PtP International, 1996. — 216 с. Лившиц Л. Из истории улиц Таллинна. — Таллинн: КПД, 2014. — 416 с. — ISBN 978-9949-545-02-5. Ссылки Русский музей Эстонии Сайт правительства Эстонской Республики Достопримечательности Таллина: Дом Стенбока (здание эстонского правительства) Дом Стенбока — резиденция правительства Эстонии
Stenbockska huset

Stenbockska huset (estniska: Stenbocki maja) är en nyklassicistisk byggnad i Tallinn, uppförd 1787–1792. Huset är beläget på adressen Rahukohtu tänav 3 på Domberget i Gamla staden. Byggnaden fungerar sedan år 2000, då en större renovering avslutades, som regeringskansli för Estlands regering och premiärminister. Historia Huset uppfördes 1787–1792 under ledning av greve Jakob Pontus Stenbock på beställning av den ryska kejserliga administrationen, efter ritningar av Johann Caspar Mohr. Stenbock var en stor landägare i svenskbygderna på Dagö och i Läänemaa. På grund av det pågående rysk-turkiska kriget fick Guvernementet Estland dock ekonomiska svårigheter, och byggnaden förblev därför i Stenbocks ägo. Stenbock använde huset som sitt privata residens i Tallinn till sin död 1824, och först 1899 blev byggnaden domstolsbyggnad som ursprungligen var avsett. Byggnaden fortsatte att användas som domstol under den tidiga estniska republiken och sovjetockupationen fram till 1991, men förföll under sovjettiden och var i överhängande risk att kollapsa. Under åren 1996–2000 renoverades byggnaden av Estlands regering och inrymmer sedan år 2000 Estlands regeringskansli. Arkitektur Huset är uppfört i en stramt nyklassicistisk stil omkring en innergård, med huvudbyggnaden mot Dombergets branta sluttning och de mer anspråkslösa utbyggnaderna mot gatan. Husets främre fasad har sex doriska kolonner i dolomitmarmor från Ösel, medan baksidan har en terrass med fri utsikt över Gamla staden och Tallinns hamn. På fasaden mot gatan finns en minnestavla över de parlamentsledamöter och regeringsmedlemmar som dog i samband med Sovjetunionens annektering av Estland under andra världskriget. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Stenbock House, 7 juni 2015. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Stenbockska huset. Beskrivning på Estlands regerings webbplats (på engelska)
Будинок Стенбока

Будинок Стенбока (ест. Stenbocki maja) — будівля Уряду і Держканцелярії Естонської Республіки. Цей представницький будинок з балконом з шістьма доричними колонами і строго класицистичного вигляду, розташований з північного боку пагорба Тоомпеа в Таллінн, архітектор Йоганн Каспар Мор спроектував для судових установ Естляндської губернії. Однак після зведення будівлі в 1792 році вона стала міською резиденцією графа Якоба Понтуса Стенбока. Починаючи з 2005 року в Будинку Стенбока щороку проходять дні відкритих дверей. Примітки Ресурси Інтернету Сайт уряду Естонської Республіки [Архівовано 16 червня 2008 у Wayback Machine.]
Kasti (Saaremaa)

Kasti (deutsch Kasty) ist ein Dorf (estnisch küla) auf der größten estnischen Insel Saaremaa. Es gehört zur Landgemeinde Saaremaa (bis 2017: Landgemeinde Lääne-Saare) im Kreis Saare. Einwohnerschaft und Lage Das Dorf hat 38 Einwohner (Stand 1. Januar 2016). Seine Fläche beträgt 5,69 km². Der Ort liegt neun Kilometer östlich der Inselhauptstadt Kuressaare an der gleichnamigen Ostsee-Bucht (Kasti laht). Südwestlich des Dorfkerns erstreckt sich ein im Jahr 2000 ins Leben gerufenes Landschaftsschutzgebiet. Es ist 193 Hektar groß. Gut Im Jahr 1444 wurde ein Tilke von Kasti mit Ländereien belehnt. 1594 verkaufte Lucas von Kasti den kleinen Hof, der darauf entstanden war. Anfang des 18. Jahrhunderts wurde das Gut stark vergrößert. 1734 kam es in den Besitz von Georg Friedrich von Sass. Von 1906 bis zur Enteignung im Zuge der estnischen Landreform 1919 war der Deutschbalte Axel Konstantin von Buxhoeveden Besitzer des Guts. Das Herrenhaus entstand im 18. Jahrhundert im Stil des Barock. Es wurde zu Beginn des 20. Jahrhunderts stark umgestaltet. Heute sind das Herrenhaus und die meisten Nebengebäude nur noch als Ruinen erhalten. Literatur Gertrud Westermann: Baltisches historisches Ortslexikon – I : Estland (einschliesslich Nordlivland). In: Hans Feldmann, Heinz von zur Mühlen (Hrsg.): Quellen und Studien zur baltischen Geschichte. Band 8/I. Böhlau Verlag, Köln / Wien 1985, ISBN 3-412-07183-8, S. 198 (702 S.). Weblinks Beschreibung (eestigiid.ee) Eintrag auf mois.ee (estnisch) Einzelnachweise
Kasti (Saaremaa)

Kasti es una aldea de la isla-municipio de Saaremaa, condado de Saare, Estonia, con una población censada a final del año 2011 de 34 habitantes. La isla de Saaremaa es la mayor de las que forman el archipiélago Moonsund; está situada en el mar Báltico, al sur de la isla de Hiiumaa y frente a la costa oeste de la isla de Muhu y de la Estonia continental.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Kasti.
Kasti (Saaremaa)

Kasti (Duits: Kasty) is een plaats in de Estlandse gemeente Saaremaa, provincie Saaremaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla). Tot in december 2014 behoorde Kasti tot de gemeente Kaarma, tot in oktober 2017 tot de gemeente Lääne-Saare en sindsdien tot de fusiegemeente Saaremaa. Bevolking Het dorp had 34 inwoners op 31 december 2011 en 46 inwoners op 31 december 2021. Ligging De plaats ligt aan de zuidkust van het eiland Saaremaa. Geschiedenis De plaats werd voor het eerst genoemd in 1444. Ergens in de jaren 1724–1731 werd een landgoed Kasti afgesplitst van het landgoed van Muratsi. Het landgoed behoorde toe aan de families von Güldenstubbe en von Saß. De laatste eigenaar voor het landgoed in 1919 door het onafhankelijk geworden Estland werd onteigend, was Axel von Buxhoevden. Het landhuis van het landgoed is vervallen tot ruïne. De nederzetting op het landgoed kreeg pas in 1977 de status van dorp. Foto's
Касті (Ляене-Сааре)

Ка́сті (ест. Kasti küla) — село в Естонії, у волості Ляене-Сааре повіту Сааремаа. Населення Чисельність населення на 31 грудня 2011 року становила 34 особи. Географія Касті розташоване на березі однойменної бухти (Kasti laht). На південний захід від села лежить озеро Касті (Kasti lahjuke). Через село проходить автошлях 136 (Вайвере — Вятта) Історія Історично Касті належало до приходу Пюга (Püha kihelkond). До 12 грудня 2014 року село входило до складу волості Каарма. Пам'ятки природи На південь від села розташовується ландшафтний заповідник Касті (Kasti MKA) площею 193,7 га (58°14′57″ пн. ш. 22°38′32″ сх. д.). Примітки Джерела Eesti 2011. aasta rahvaloendus. PC003:Population by place of residence (settlement), 31 December 2011. Eesti Statistika. Посилання Офіційний сайт волості Ляене-Сааре (ест.)
Vormsi Cemetery

Vormsi Cemetery (Estonian: Vormsi kalmistu) is a cemetery in Vormsi Island in Lääne County, Estonia. The cemetery is located next to Vormsi St. Olav's Church. The cemetery's older part consists limestone and sandstone wheel crosses (Estonian: rõngasrist). In total, there are over 330 wheel crosses. Notable burials: Hans Pöhl, Estonian politician, by nationality Estonian Swedes References
Holy Spirit Church, Valga

The Holy Spirit Church (Estonian: Pühavaimu kirik) is the name given to a religious building belonging to the Catholic Church and located on 8th Street Malev, Valga in Estonia. The church has been classified as cultural and heritage monument, so it is protected. It is a neo-Gothic building which was built in granite and brick and decorated with red bricks. Builders were among railroad workers from Lithuania and Poland. The church was completed in 1907. The tower was not completed because the authorities did not give permission to build. The church operated until 1940. Since 1945, the building was used as a warehouse and later as a gym. In 1995 an extension and remodeling was completed, and was again used as a place of worship. Because of the diversity of nationalities that make up the congregation offer Masses in Estonian and Russian, on Saturdays and Sundays and Catholic holidays. See also Roman Catholicism in Estonia References
Iglesia del Espíritu Santo (Valga)

La Iglesia del Espíritu Santo o bien la Iglesia católica de Valga​ (en estonio: Valga katoliku kiriko Valga Pühavaimu kirik) es el nombre que recibe un edificio religioso que pertenece a la Iglesia católica y que se encuentra en la calle 8 Malev de Valga en el país europeo de Estonia. La iglesia ha sido clasificada como monumento cultural y patrimonial por lo que esta protegida. Es un edificio de estilo neogótico que fue construido en granito y ladrillo y decorado con ladrillos rojos. Entre los Constructores estaban trabajadores del ferrocarril de Lituania y Polonia. La iglesia fue terminada en 1907. La torre no fue concluida porque las autoridades no dieron permiso para construirla. La iglesia operó hasta 1940. Desde 1945, el edificio fue utilizado como almacén y más tarde como un gimnasio. En 1995 se completó una extensión y remodelación, y volvió a ser utilizado como sitio de culto. Debido a la diversidad de nacionalidades que componen la congregación ofrece misas en Estonio y Ruso, los sábados y domingos y días de fiesta católicos.​ Véase también Iglesia católica Iglesia del Espíritu Santo Referencias
Kaple Rooslepa

Kaple Rooslepa (estonsky Rooslepa kabel) je kaple ve vesnici Rooslepa v obci Lääne-Nigula, v kraji Läänemaa, v Estonsku. Kaple náleží pod farnost svaté Kateřiny EELK Noarootsi. Vedle kaple se nachází rooslepský hřbitov, který je kulturní památkou Estonska. Historie Původně v Rooslepě stála dřevěná kaple ze 17. století, která byla při stavbě nové zděné kaple přestěhována do vesnice Sutlepa a v roce 1970 do Estonského národního skanzenu v Talinu. Novou kamennou kapli nechal postavit Mathias Rösler, pán panství Riguld z vesnice Rooslepa. Stavba byla zahájena v roce 1834 a dokončena v roce 1835. Na stavbě se podíleli: mistr tesař Johan Klingberg, malíř Anders Åberg, zedník Anders Söman a předák Johan Treiberg. Varhany z roku 1863 byly nahrazeny většími v roce 1905. V roce 1932 kapli navštívil švédský korunní princ Gustav Adolf, na jeho počest byla v kapli umístěna deska s jeho podpisem. Ta byla dočasně přemístěna v kostele v Noarootsi a vrátila se až po obnově kaple. Bohoslužby v kapli se konaly až do roku 1949, kdy byla uzavřena a začala chátrat. V sedmdesátých letech 20. století byla vyrabována a pomalu degradovala. V osmdesátých letech 20. století z ní zbyly jen obvodové zdi. V roce 1997 byly shromážděny prostředky na obnovu kaple a v roce 2006 byla obnova dokončena. Kaple byla obnovena za podpory strukturálních fondů Evropské unie, Švédského kulturního fondu krále Gustava VI. Adolfa, občanského sdružení Riguld-Noarootsi, obce Noarootsi a mnoha dárců. Dne 12. srpna 2007 byla kaple vysvěcena. Popis Jednolodní kaple s 425 místy k sezení byla 23,8 m dlouhá a 11,4 m široká. V západním průčelí byla postavená věž se dvěma zvony. Sakristie byla na evangelijní straně od oltáře oddělená zděnou příčkou. Krádež církevního majetku V době druhé světové války větší část obyvatel uprchla do Švédska a vzala s sebou církevní majetek, který byl uschován ve Švédském národním historickém muzeu ve Stockholmu a 35 let tajen z obavy, aby si jej nemohl nárokovat Sovětský svaz. V roce 2013 se církevní předměty vrátily do farnosti Noaroots a byly vystaveny v kapli. V noci 22. července 2013 bylo 17 kusů církevních předmětů zcizeno. Po dva a půl roce byly předměty nalezeny a vráceny farnosti. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rooslepa kabel na estonské Wikipedii. Související články Kaple Sutlepa Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kaple Rooslepa na Wikimedia Commons Fotografie kaple a hřbitova v Rooslepě Interiér kaple Rooslepa
Железнодорожный вокзал Хаапсалу

Железнодорожный вокзал Хаапсалу (эст. Haapsalu jaamahoone) — исторический комплекс зданий, который служил главным железнодорожным вокзалом в Хаапсалу в 1904—2004 годах. Расположен по адресу: улица Раудтеэ, 2. Здание вокзала получило статус культурного наследия 30 марта 1998 года. История Строительство деревянного вокзала началось в мае 1904 года, движение поездов началось в декабре того же года. Вокзал состоит из нескольких зданий: пассажирского терминала, павильона управления движением поездов, крытой террасы и крытого перрона длиной 216 метров. Вокзал был спроектирован архитектором К. Верхеймом и инженером В. Вестфаленом. Регулярное движение пассажирских поездов продолжалось до сентября 1995 года, а движение грузовых поездов ― до 2004 года. В 2014 году железнодорожное полотно было преобразовано в велосипедную дорожку. Архитектура и оформление Одноэтажный терминал увенчан деревянными украшениями. Двухэтажное каменное здание зала ожидания украшено башней с часами. Внутри строения ― лепные потолки и полы из мелкой керамической плитки. Галерея Примечания Ссылки "Vaksalihoonet ei lasta laguneda" EPL 25. juuli 1996 "Haapsalu jaamahoone ärkas uuele elule, Ainulaadne raudteemuuseum tahab korraldada dresiinide võidusõite" Postimees 11. juuli 1997 "Haapsalu raudteemuuseum saab omanimelise fondi" EPL 8. november 2000
Cerkiew św. Marii Magdaleny w Haapsalu

Cerkiew św. Marii Magdaleny – prawosławna cerkiew w Haapsalu, w jurysdykcji Estońskiego Apostolskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Pierwsza cerkiew w Haapsalu powstała w 1756 r., nosiła wezwanie Trójcy Świętej i była przeznaczona dla stacjonujących w mieście żołnierzy rosyjskich. Była to budowla drewniana w sąsiedztwie koszar. Idea budowy murowanej świątyni związana była z faktem, iż od 1825 r. do miejscowości zaczęła przyjeżdżać na wypoczynek rodzina carska razem ze służbą i dworem. W 1836 r. w mieście erygowano cywilną parafię, zaś w 1845 rozpoczęto budowę nowej murowanej cerkwi, w całości na koszt państwa. Świątynia miała, tak jak poprzedniczka, nosić wezwanie Trójcy Świętej, jednak w 1852 r., podczas ceremonii konsekracji, obecna na niej małżonka następcy tronu Maria Aleksandrowna wyraziła życzenie, by patronką cerkwi została jej patronka Maria Magdalena. W efekcie wezwanie zmieniono. Cerkiew wielokrotnie otrzymywała dary rzeczowe od carów Mikołaja I, Aleksandra II i Aleksandra III. W efekcie wyposażenie jej wnętrza oraz zbiory szat liturgicznych odznaczały się wyjątkowym bogactwem. Świątynia pozostawała czynna do 1964 r., gdy w ramach rządowej kampanii zamykania cerkwi w całym Związku Radzieckim została zamknięta. Parafia kontynuowała działalność, korzystając z cmentarnej cerkwi św. Aleksandra Newskiego. Cerkiew św. Marii Magdaleny została przywrócona do użytku liturgicznego po 1990 r. W parafii doszło wówczas do podziału na zwolenników zachowania dotychczasowej jurysdykcji Patriarchatu Moskiewskiego oraz przejścia do Estońskiego Apostolskiego Kościoła Prawosławnego, podlegającego patriarsze Konstantynopola, co stanowiłoby przywrócenie stanu rzeczy z międzywojennej niepodległej Estonii. Ostatecznie zwolennicy Patriarchatu Konstantynopolitańskiego przejęli cerkiew św. Marii Magdaleny, podczas gdy druga grupa parafian erygowała odrębną placówkę duszpasterską przy cerkwi św. Aleksandra Newskiego. Związani z cerkwią W szkole parafialnej przy cerkwi św. Marii Magdaleny uczył się estoński kompozytor Cyrillus Kreek, który był też przez pewien czas regentem chóru cerkiewnego w świątyni. W 1900 r. psalmistą w cerkwi był Herman Aav, późniejszy arcybiskup Kuopio i całej Finlandii. Proboszczem miejscowej parafii w latach 1948–1951 był ks. Wiaczesław Jakobs, późniejszy metropolita talliński i estoński Korneliusz. Przypisy Bibliografia metropolita Korneliusz, W. Siłowjew, W. Wołochonski, S. Glinkale, W. Iljaszewicz, I. Łapszyn, S. Miannik, J. Sieliwierstowa, F. Hirvoja, Prawosławnyje chramy Estonii-Eesti Oigeusu Kirikud-The Orthodox churches in Estonia, Tallinn–Moskwa 2007.
Alexander Nevsky church, Haapsalu

The Alexander Nevsky Church (Estonian: Aleksander Nevski kirik, Russian: Александро-Невская церковь (Хаапсалу)) is an orthodox church in the Haapsalu old cemetery, Estonia. It was built to a design by Alexander Krasovsky in a typical Russian Revival style between 1896 and 1897, during the period when the country was part of the Russian Empire. It is dedicated to Saint Alexander Nevsky who in 1242 won the Battle of the Ice on Lake Peipus, in the territorial waters of present-day Estonia. The late Estonian Metropolitan, Cornelius (Jakobs), started his priestly ministry in the church. Story In 1896, a chapel was built in the old cemetery of Haapsalu, consecrated in honor of St. Prince Alexander Nevsky. The chapel was consecrated on July 6, 1897. It was rebuilt into a church according to the project of the architect Krasovsky in 1899–1900, an altar and a five bell tower were added. Donations for the construction of the temple were made by many nobles and cultural figures, including Alexei Vekshin, a merchant and owner of mines. The cemetery church was used as a place of worship in cold weather and as a funeral church all year round. In the 50s of the 20th century, under the rector priest Vyacheslav Yakobs, lighting was carried out in the temple and a stove was installed. It became possible to perform divine services in this temple in the winter. In 1962, when, according to Soviet laws, it was impossible to have ascribed churches, the Alexander Nevsky Church was closed, and the property was transferred to the Intercession Church in the city of Kiviyli. In 1964, the Church of Mary Magdalene was closed, but the parish received the use of the Alexander Nevsky Church. The relevant agreement was signed between the Haapsalu city executive committee and the parish. The resettlement took place in August–September 1964. Since the church was damaged during two years of inactivity, a quick internal restoration was carried out, during which the ceiling paintings were restored. Since that time, the parish has received a double name - the parish of Mary Magdalene - Alexander Nevsky. In 1994, the parish split into supporters of the Moscow and Constantinople Patriarchates. Since that time, in the Magdalenian Church - the parish of the Patriarchate of Constantinople, and in the Alexander Nevsky - of Moscow On August 4, 2001, after a major overhaul of the altar, the Alexander Nevsky Church was consecrated with the hierarchal rank by metropolitan Cornelius. The archives of the parish (metrics and chronicle) are located in the Tartu Historical Archive, archive f.1884. See also List of churches in Estonia Alexander Nevsky Cathedral, Tallinn References External links Saint Alexander Nevsky Church's website (in Russian) 360° QTVR fullscreen panorama of the Alexander Nevsky Church's outerior and interior