NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stazione Baltica (Tallinn)

La Stazione Baltica (in estone: Balti jaam), e Tallinna reisijaam è la principale stazione ferroviaria di Tallinn, capitale dell'Estonia. La stazione, da cui partono servizi pendolari locali e treni a lunga percorrenza, ha dodici binari, due dei quali sono situati a parte dal resto e servono destinazioni nazionali a lunga distanza come Pärnu o Viljandi. In passato vi erano anche servizi internazionali verso Mosca (Leningradskij) e San Pietroburgo, servizio effettuato da GoRail. I binari più vicini all'edificio della stazione sono usati principalmente da treni locali, con servizio effettuato da Elektriraudtee o da Edelaraudtee per le lunghe distanze nazionali come Tartu o Narva. Nella piazza antistante la stazione si svolgeva un mercato all'aperto chiamato Jaama Turg (mercato della Stazione), in seguito diventato un centro commerciale. Storia La stazione Baltica di Tallinn è situata a nord-ovest della Città Vecchia. La prima stazione ferroviaria a Tallinn fu costruita intorno al 1860, come parte della linea ferroviaria Baltica (San Pietroburgo - Tallinn - Paldiski), lunga 400 km. Il primo edificio della stazione ferroviaria fu completato nel 1870. Fu costruito un edificio di due piani di calcare da cui si ergeva una torre. Durante la seconda guerra mondiale nel 1941, il fabbricato della stazione fu incendiato dall'Armata Rossa, e fu sommariamente rinnovato ala fine della guerra nel 1945. Tra gli anni 1960 e 1966, la stazione venne completamente ricostruita. Dal 1990 la sala d'aspetto dei treni pendolari è utilizzata come mercato, in un'area di 20x20. Nel 2005 il governo dell'Estonia ha provveduto al rinnovo della struttura: nei pressi è stato costruito l'hotel Shnelli e vi sono gli uffici principali della maggiore compagnia ferroviaria nazionale, la Eesti Raudtee. Le linee ferroviarie attualmente attestate su questa stazione sono a scartamento ridotto. Utilizzo In passato esisteva anche un collegamento internazionale con San Pietroburgo, in Russia. Nel 2008 questa tratta extra UE fu soppressa, per scarso utilizzo, ma nel maggio 2012 è stata ripristinata, in via sperimentale, per poi essere sospesa di nuovo quando GoRail è diventato solo un operatore merci. I tre paesi baltici e l'Unione europea hanno iniziato il progetto Rail Baltica che collegherà Tallinn, Riga e Kaunas con Varsavia tramite una linea ad alta velocità a scartamento normale, e da lì al resto della rete ferroviaria europea. Vi è anche un progetto di un Tunnel Helsinki-Tallinn per proseguire il collegamento in quella direzione. Galleria d'immagini Note Voci correlate Porto di Tallinn Põhja Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione Baltica (Tallinn) Collegamenti esterni Sito ufficiale della stazione Baltica di Tallinn, su baltijaam.ee.
Baltisch Station (Tallinn)

Het Baltisch Station (Estisch: Balti jaam) is het belangrijkste station van de Estische hoofdstad Tallinn. Het station is het middelpunt van het Estische spoorwegennetwerk. Bijna alle treinen beginnen op dit station. Het oorspronkelijke station werd in 1870 in gebruik genomen en als voornaamste station aan de Baltische Spoorweg, die in Paldiski begon en eindigde in Sint-Petersburg, waar het eindpunt eveneens Baltisch Station ging heten. Het stationsgebouw, dat was ontworpen door Otto Rudolf von Knüpffer, kwam in 1871 gereed. In 1941 werd het oorspronkelijke gebouw door terugtrekkende NKVD'ers opgeblazen. Het werd na de oorlog gedeeltelijk hersteld, maar in de jaren zestig vervangen door het huidige, grotere stationsgebouw. Het werd in 1967 geopend. Een plaquette in het stationsgebouw herinnert aan verkeersminister Karl Kark en luitenant-kolonel Hermann Rossländer, die op dit station in december 1924 omkwamen tijdens een communistische couppoging. Sinds november 2013 is een deel van het station in gebruik bij de supermarktketen Selver. Treinen De volgende treinen stoppen op het Baltisch Station: Externe link Website van de Estische spoorwegmaatschappij Elron
Dworzec Bałtycki (Tallinn)

Dworzec Bałtycki, Tallinn, Tallinn Bałtycki (est. Balti jaam, Tallinn, Tallinn-Balti) – stacja kolejowa w Tallinnie, w Estonii. Jest największą stacją kolejową w kraju. Pierwszy budynek dworca zaprojektował architekt Rudolf Otto von Knüpffer i powstał w 1870 r. jako czołowa stacja początkowa Kolej Bałtyckiej, czyli linii kolejowej z Tallinna do Petersburga i do Paldiski. W latach 1965–1967 wybudowano nowe pawilony pasażerskie. W roku 2017 wymiana pasażerska na stacji wyniosła ok. 2,6 mln osób. Głównym przewoźnikiem na stacji jest Elron. Stacja posiada 9 peronów. Architektura Hala główna Początkowo budynek stacji kolei bałtyckiej planowano dla Lillekülla, jednak na prośbę władz miasta Tallinn przeniesiono go na Schnella, bliżej centrum miasta i portu w Tallinie. Stacja była jedyną stacją pierwszej klasy na kolei bałtyckiej. Budynek stacji oddano do użytku w 1870 r. (architekt Rudolf von Knüpffer), jednak prace budowlane ukończono dopiero wiosną 1871 r. Ruch kolejowy Stacja jest częścią węzła kolejowego w Tallinie. Z dniem 1 stycznia 2014 roku spółka Edelaraudtee AS zaprzestała działalności na liniach kolejowych na terenie Estonii, a wszystkie krajowe linie kolejowe zaczęły być obsługiwane przez firmę Elron (dawniej Elektriraudtee AS) – zarówno pociągami elektrycznymi, jak i spalinowymi. Ze stacji odjeżdżają pociągi krajowe i międzynarodowe. Linki zewnętrzne Balti jaam (est.), (ang.), (ros.) Przypisy
Baltiska stationen, Tallinn

Baltiska stationen (estniska: Balti jaam) är den centrala järnvägsstationen i Tallinn i Estland. Den ligger i stadsdelen Kelmiküla i distriktet Põhja-Tallinn. Historik Baltiskas stationen uppfördes i slutet av 1860-talet som del av den Baltiska järnvägen. Nuvarande stationsbyggnad byggdes under den sovjetiska epoken på 1960-talet och har renoverats efter Estlands självständighet i början av 1990-talet. Som en följd av Sovjetunionens upphörande minskade fjärrtrafiken. Persontrafik Från stationen utgår inrikestrafik till Tartu och vidare mot Koidula eller Valga (med vidare byte mot Riga), mot Narva, mot Pärnu/Viljandi, mot Aegviidu samt mot Riisipere/Paldiski. Linjerna trafikeras sedan 2014 av Estlands statliga passagerartrafikbolag Elron. Med GoRail finns internationella förbindelser mot Ryssland via Narva: med nattåg mot Moskva och dagtåg mot Sankt Petersburg. För resa mot Lettland och Litauen krävs idag byte i Valga vid lettiska gränsen. Bildgalleri Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Balti jaam, 8 april 2018. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Baltiska stationen, Tallinn. Officiell webbplats
Таллінн-Балтійський

Таллінн-Балтійський (ест. Balti jaam) — головна залізнична станція у Таллінні, Естонія. Звідси вирушають усі приміські, міжміські та міжнародні поїзди. Опис Станція має 7 платформ, дві з яких розташовані окремо від інших і зазвичай до березня 2020 року обслуговували міжнародні маршрути (Таллінн — Москва, Таллінн — Санкт-Петербург), з кінця XIX століття, або для міжміських маршрутів до Пярну та Вільянді. Платформи, які ближчі до будівлі станції, переважно використовуються для приміських поїздів або для маршрутів на далекі відстані (Тарту та Нарва). Біля Балтійського вокзалу знаходиться ринок під назвою Jaama Turg («Вокзальний ринок»). Історія Балтійський вокзал розташований на північному заході від історичного центру (Старе місто) Таллінна. Перший залізничний вокзал у Таллінні був побудований наприкінці 1860-х років, під час будівництва 400-кілометрової залізничної лінії Санкт-Петербург — Таллінн — Палдіскі. 1870 року завершено будівництво залізничного вокзалу. Це була двоповерхова будівля з вежею, яка побудована з вапняку. Під час Другої світової війни у 1941 році будівлю вокзалу було підпалено військами Червоною армії. Після закінчення війни, у 1945 році, вокзал був частково відремонтований. Впродовж 1960—1966 років станція повністю реконструйована. З 1990-х років на приміських платформах розміром 20×20 м павільйон очікування використовувався як ринок. У 2005 році будівля вокзалу повністю відреставровано разом з готелем «Shnelli» і головним управлінням Естонської залізниці. 29 листопада 2025 року почали експлуатуватися перші два тривагонні електропоїзди виробництва чеської компанії «Škoda Group» між Таллінном та Клоогаранною. Електропоїзди проходили тестову експлуатацію влітку 2024 року. Первинно передбачалося запуск електропоїздів у вересні 2025 року, проте запуск був перенесений через затримку робіт з електрифікації лінії. Поїзди серії 21Ev створені на базі традиційної платформи частково низькопідлогових одноповерхових поїздів Škoda Group–7Ev («RegioPanter») та є модифікацією для далекого сполучення. В салоні налічується 236 місць для сидіння стандартного та бізнес-класу, майданчики для розміщення 15 велосипедів, 2 інвалідних візків, а також зона кафе. Передбачено до 2027 року перевізником компанії «Elron» придбати 11 таких електропоїздів для маршрутів далекого сполучення та 5 — для приміського сполучення загальною вартістю €147 млн та мають можливість експлуатувалися на лініях постійного (3 кВ) та змінного струму (25 кВ), швидкістю до 160 км/год. Галерея Примітки Література Tallinn Encyclopedia (part I), 2004. Page 30. ISBN 9985-70-168-2 Панорама Посилання Балтійський вокзал Таллінна. [Архівовано 21 квітня 2019 у Wayback Machine.] Розклад руху поїздів на сайті elron.ee [Архівовано 10 жовтня 2021 у Wayback Machine.]
St. Elizabeth's Church, Pärnu

St. Elizabeth's Church (Estonian: Eliisabeti kirik) is a Lutheran church in Pärnu, Estonia. History and architecture The present-day church traces its foundation to 1741, when the Russian empress Elizabeth donated 8,000 roubles for the construction of a new church in Pärnu; hence, the church was named after the empress. Construction started in 1744 and the building was finished in 1747, under the guidance of master builder J. H. Güterbock from Riga. The spire, finished somewhat later in 1750, was designed by J. H. Wülbern, who also designed the spire for St. Peter's Church, Riga. The resulting building is one of the finest ecclesiastical baroque buildings in Estonia, characterised by its relatively grand proportions and simplicity of decoration. Later additions include the neo-Gothic interior decoration and the south transept, designed by another architect from Riga, Häuserman, in 1893. The altarpiece, depicting the resurrection, is a work from the Netherlands, made in Rotterdam in 1854. The organ dates from 1929 and is reputedly one of the finest in Estonia. In 1995, a further extension was added to the church, designed by Estonian architect Ra Luhse. References External links Media related to St. Elizabeth's Church (Pärnu) at Wikimedia Commons
Église Sainte-Élisabeth de Pärnu

L'église Sainte-Élisabeth de Pärnu (en estonien : Pärnu Eliisabeti kirik) est une église située dans la ville de Pärnu en Estonie. Description L'édifice faisant partie de l'Église évangélique-luthérienne estonienne est une église de route. Historique En 1741, l'impératrice russe Élisabeth Ire ordonna d'allouer 8 000 roubles du Trésor public à la construction d'une nouvelle église luthérienne à Pärnu. La congrégation et le sanctuaire prennent le nom d'Élisabeth. Le 25 juin 1744, la première pierre est posée, le bâtisseur est Heinrich Güterbock, maître de Riga. Le constructeur de la tour est considéré comme étant Wülbern, qui était également de Riga. Un coq de cuivre est placés au sommet du clocher de pierre le 27 mars 1747. Le 11 septembre de la même année, le conseil réceptionne l'œuvre du maître. Ces événements sont marqués par la date « Anno 1747 » au-dessus de la porte principale. Les travaux intérieurs se poursuivirent et l'église sera consacrée le 29 mars 1750. Cent ans plus tard, le 10 septembre 1850, est célébré l'achèvement d'une nouvelle rénovation intérieure majeure. Un nouvel autel et une chaire ont été installés dans l'église. En septembre 1854, un retable du Hollandais van der Kann est érigé. Du printemps à l'automne 1893, une nouvelle aile en brique est construite sous la direction de G. Darmer. La partie ancienne, a également été réparée, de nouveaux bancs ont été fournis, des balcons ont été reconstruits. L'église dite nouvelle est consacrée le 19 octobre 1893. Le balcon de l'orgue a pris sa forme moderne en 1928 lors de la construction d'un nouvel orgue. L'église est éclairée par des lustres historiques. Dans la nouvelle aile, ils portent les années 1674 et 1750, dans l'allée principale 1893, tous les trois ont été donnés en l'honneur de l'achèvement de l'extension, les deux plus petits par la congrégation Nikolai et le grand par le groupe de chant "Endla". L'une des cloches de la tour a été coulée à Saint-Pétersbourg en 1824, l'autre en 1857. Le toit de l'église, endommagé pendant la Seconde Guerre mondiale, a été remplacé en 1991. En 1992, l'église retrouve ses couleurs d'origine : rouge et ocre. Le 19 octobre 1993, est posée la première pierre du bâtiment annexe de l'église. Le bâtiment a été conçu par l'architecte Ra Luhse et construit par AS Tekso. Le bâtiment annexe a été achevé et consacré en 1995. À l'automne de la même année, une rénovation intérieure majeure qui a duré près d'un an a également été achevée. Le plafond de l'église a été réparé et la salle paroissiale a été peinte. La palette de couleurs a été conçue par Teddy Böckler. En 1997, le système électrique a été remplacé et le chauffage électrique a été installé. Notes et références Voir aussi Liens externes Ressource relative à l'architecture : Kultuurimälestiste Ressource relative à la musique : MusicBrainz Eliisabeti kirik Portail de l’Estonie Portail de l’architecture chrétienne
Elisabethkerk (Pärnu)

De Elisabethkerk (Estisch: Eliisabeti kirik) is een Lutherse kerk in de stad Pärnu in het zuidwesten van Estland. In 1741 schonk de Russische keizerin (tsarin) Elisabeth Petrovna 8.000 roebel voor de bouw van een nieuwe kerk in Pärnu. De bouw startte in 1744 en het gebouw werd voltooid in 1747, onder leiding van de Duitse bouwmeester Güterbock uit Reval (Riga). De spits werd voltooid in 1750. In 1893 werd het Barokke gebouw uitgebreid met een transept, ontworpen door een andere architect uit Riga, Hauserman. Het altaarstuk (dat de opstanding voorstelt) komt uit Nederland en is in 1854 in Rotterdam 1854 gebouwd. Het orgel dateert uit 1929. In 1995 werd een uitbreiding toegevoegd aan de kerk, ontworpen door Estse architect Ra Luhse. Externe link Informatie in het Estse cultuurregister (Kultuurimälestiste riiklik register)
Sankta Elisabets kyrka

Sankta Elisabets kyrka (estniska: Eliisabeti kirik) är en luthersk kyrka i staden Pärnu i sydvästra Estland. 1741 gav den ryska kejsarinnan (tsarinnan) Elisabeth Petrovna 8 000 rubel till byggandet av en ny kyrka i Pärnu. Konstruktionen påbörjades 1744 och byggnaden stod färdig 1747, under ledning av den tyska arkitekten Güterbock från Riga. Spiran stod färdig 1750. 1893 förlängdes barockbyggnaden med ett tvärskepp, designat av en annan arkitekt från Riga, Hauserman. Altartavlan, som skildrar uppståndelsen, kommer från Nederländerna (Rotterdam, 1854). Orgeln dateras tillbaka till 1929. År 1995 gjordes en utvidgning som utökade församlingen, designad av den estniska arkitekten Ra Luhse. Externa länkar Information i det estniska kulturregistret (Kultuurimälestiste riiklik register)
Kostel svatého Olafa (Tallinn)

Kostel svatého Olafa (estonsky: Oleviste kirik) je křesťanská sakrální stavba v estonském hlavním městě Tallinnu. Chrám je vystavěn v gotickém slohu. Má se za to, že byl postaven ve 12. století a byl centrem skandinávské obchodnické a řemeslnické komunity starého Tallinnu předtím, než ho dobylo Dánsko. Je proto zasvěcen norskému králi Olafu II., známému také jako svatý Olaf (995–1030). První písemná zmínka o kostele pochází z roku 1267. V průběhu 14. století byl značně přestavěn. Kostel byl nejprve katolický, později luterský a od roku 1950 je užíván baptistickou církví. Od roku 1944 do roku 1991 používala sovětská tajná služba KGB věž kostela jako rádiovou věž a pozorovací místo. V roce 1590 byla celková výška kostelní věže 115,35–125 metrů, byť některé zdroje uvádějí i 159 metrů, o čemž ale většina historiků pochybuje. Po několika přestavbách je nyní věž vysoká 123,8 metrů. V letech 1549 až 1625 šlo pravděpodobně o nejvyšší budovu světa. Věž byla více než desetkrát zasažena bleskem a kostel kvůli tomu třikrát vyhořel. Na věži je dnes vyhlídka, k níž se návštěvník dostane po zdolání 232 schodů. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kostel svatého Olafa na Wikimedia Commons Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku St. Olaf's Church, Tallinn na anglické Wikipedii.
Iglesia de San Olaf (Tallin)

La iglesia de San Olaf (en estonio: Oleviste kirik) se localiza en Tallin, Estonia, se cree que fue construida en el siglo XII y que fue el centro de la vieja comunidad escandinava de Tallin antes de que Dinamarca conquistara la ciudad en 1219. Su nombre fue puesto en honor al rey Olaf II de Noruega (también conocido como San Olaf, 995-1030). Historia Los primeros registros escritos conocidos que se refieren a la iglesia se remontan a 1267, y fue ampliamente reconstruida durante el siglo XIV. En sus orígenes, San Olaf era parte de la tradición occidental de la cristiandad unida, cuyo sistema de gobierno continúa hoy en la Iglesia católica. Sin embargo, desde la época de la Reforma protestante, la iglesia ha sido parte de la tradición luterana. Con el tiempo San Olaf se convirtió en una iglesia bautista en 1950.​​ La congregación Bautista permanece hoy en San Olaf. Su torre posee una altura de 124 metros, se cree que su primera construcción se realizó en el siglo XII, pero lo cierto es que solo existen referencias escritas del templo a partir de 1264. En el siglo XIV fue ampliamente reconstruida. Su altura ha variado a lo largo de los siglos ya que se ha incendiado en tres ocasiones, y en muchas más ha sido restaurada. Desde 1549 hasta 1625 fue el edificio más alto del mundo. Con 159 metros de altura. Hoy día solo alcanza los 123 metros. Posiblemente la causa de la construcción de un edificio tan alto tenga que ver con la necesidad de poseer un símbolo que identificara la ciudad y que se pudiese divisar desde el mar, en una época en el que el comercio era tan importante para la ciudad. Durante la ocupación soviética la torre de la iglesia fue utilizada por el KGB como punto de vigilancia.​ Leyenda Existe una leyenda alrededor de la construcción de este edificio; los ciudadanos de Tallin querían construir la iglesia más alta del mundo pero al haber una maldición que aseguraba la muerte de aquel que terminase su construcción nadie estaba dispuesto a realizar el trabajo. Apareció entonces un desconocido que pidió una elevada cantidad de dinero para hacerlo, al no poder la ciudad pagar esta suma el extranjero propuso el siguiente reto, si averiguaban su nombre este les perdonaría la deuda. Para esto los talineses enviaron a un espía a su casa que escuchó el nombre de Olev en una canción que cantaba su esposa. Esperaron a que el extranjero terminase la construcción y cuando este estaba poniendo la cruz sobre la torre le gritaron desde abajo, Olev la cruz está torcida, este se asustó y cayó al suelo saliendo de su boca un sapo y una culebra, lo que denotaba la posesión demoniaca de este hombre. Este hecho se encuentra reflejado en una pintura mural de uno de los laterales de la iglesia.​ Véase también Anexo:Iglesias más altas del mundo Referencias
Église Saint-Olaf de Tallinn

L'église Saint-Olaf (Oleviste kirik en estonien) est une église baptiste de Tallinn en Estonie, affiliée à l'Union des Églises évangéliques libres et baptistes d'Estonie. Étymologie Le culte de saint Olaf, associé au Olaf II de Norvège, s'est répandu avec le commerce scandinave à la Finlande, Novgorod et Tallinn. Parallèlement au culte de Saint Olaf, la guilde de Saint Olav s'est également répandue. À Tallinn, la guilde a pris racine dans la zone de la ville en contrebas de Toompea, qui a longtemps été habitée par des marchands scandinaves, et l'église Saint-Olaf a également été construite dans cette zone. Histoire Sa construction aurait débuté au XIIe siècle où elle aurait été le centre de la communauté scandinave de Tallinn avant que le Danemark ne conquière la ville en 1219. Les premiers documents écrits connus se référant à l'église remontent à 1267. Elle a été largement remaniée au XIVe siècle. L'église est dédiée au roi et saint Olaf II (†1030), premier souverain baptisé de Norvège. L'église saint Olaf faisait originellement partie de l'Église catholique romaine avant de devenir luthérienne lors de la Réforme. Plus haute église des pays baltes, elle a été acquise en 1950 par l'Union des chrétiens évangéliques et des églises baptistes d'Estonie (EEKBKL). Le clocher a été dans son histoire frappé par la foudre environ dix fois, et l'église entière a brûlé trois fois, dont les deux dernières fois en 1625 et en 1820. En 1590, la hauteur totale de la tour de l'église était de 115,35 à 125 mètres. Certaines sources la placent comme le plus haut bâtiment du monde avec 159 mètres de 1549 à 1625, tandis que d'autres pensent qu'elle était plus proche de sa hauteur actuelle, étant donné que d'une part une seule source d'époque lui donne 159 mètres dans une unité de mesure dont on ne sait la taille exacte et d'autre part les illustrations d'époque montrent une flèche identique à aujourd'hui. Après plusieurs reconstructions, sa flèche culmine actuellement à 123,8 mètres de haut. Galerie Voir aussi Liens internes Liste d'églises en Estonie Église Saint-Nicolas (Tallinn) Liste des plus grands bâtiments en Estonie Liste des églises les plus hautes Liens externes Site officiel Notes et références Portail du christianisme évangélique Portail de l’architecture chrétienne Portail de Tallinn Portail du protestantisme Portail du catholicisme
Szent Olaf-templom (Tallinn)

A Szent Olaf-templom (észt nyelven: Oleviste kirik) 12. századi templom Tallinn óvárosában és feltehetőleg az 1219-es dán hódítás előtt is a hajdani Tallinn skandináv közösség központja volt. Nevét II. Olaf norvég királyról, a tengeri utazók védőszentjéről kapta. A templomról az első írásos dokumentum 1267-ből maradt fenn. A 14. században többször átépítették. A legenda szerint amikor elkészült a templom, Olaf nevű építője leesett a tetőről és halálra zúzta magát, és amikor a földön feküdt, szájából egy kígyó és egy béka mászott elő. A jelenetet a szomszédos Miasszonyunk-kápolnában egy freskó örökíti meg. 1500 körül a templom 159 méter magas volt. 1549-től 1625-ig, amikor egy villámcsapás következtében leégett, ez volt a világ legmagasabb épülete. Tornya valószínűleg jelzésül szolgált a közeledő hajók számára, mivel a tengerről messziről látható volt. A templomtoronyba legalább nyolcszor csapott a villám, a templom fennállása során háromszor égett le teljesen. A többszöri átépítés után jelenlegi magassága 123 méter. 1944 és 1991 között a szovjet KGB a tornyot rádiótoronyként és figyelőállásként használta. Napjainkban működő baptista templom. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a St Olav Tallinn című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Külső hivatkozások A templom legendája A templom rövid története További képek a templomról