NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Karola w Tallinnie

Kościół św. Karola (est. Kaarli kirik) – luterański kościół w Tallinnie, zbudowany w latach 1862-1870 według projektu Otto Piusa Hippiusa. Najokazalszy XIX-wieczny kościół na terytorium Estonii. Historia Na wzgórzu Tõnismägi (św. Antoniego) prawdopodobnie już od XIV wieku znajdowała się kaplica. W 1670 r. król szwedzki Karol XI zlecił w tym miejscu budowę kościoła przeznaczonego dla estońskich i fińskich mieszkańców Tallinna. Świątynia przyjęła wezwanie na cześć króla. W 1710 r. w czasie III wojny północnej ten pierwszy, drewniany kościół, został spalony. W XIX wieku przedstawiony został plan odbudowy. Zbiórkę funduszy na ten cel rozpoczęto w latach 50. XIX w., a kamień węgielny pod nowy kościół położono w 1862 roku. Kościół, jeszcze nieukończony, został konsekrowany w 1870 roku. Dwie wieże od zachodu zostały powiększone w 1882 r. Kościół został zaprojektowany na wzór zachodnioeuropejskich katedr, z dwiema zachodnimi wieżami po bokach rozety w stylu neoromańskim. Został zbudowany na planie krzyża łacińskiego, jednak w rzeczywistości jest kościołem halowym. Sufit jest utrzymywany w górze bez użycia filarów (zgodnie z rozwiązaniem opracowanym przez Hippiusa we współpracy z R. von Bernhardtem). Na apsydzie widoczny jest fresk Johanna Kölera - pierwszy fresk wykonany przez estońskiego artystę. W kościele wciąż są używane dzwony z pierwszej świątyni, odlane w Sztokholmie w 1696 roku. Przypisy
Церковь Каарли

Це́рковь Ка́арли (эст. Tallinna Kaarli kirik) — одно из крупнейших культовых сооружений Эстонии, вместимость составляет около 1500 сидячих мест. Расположена в Таллине на холме Тынисмяги (улица Тоомпеа, 10). Памятник архитектуры и исторический памятник. Для христиан лютеранского вероисповедания, живущих в Таллине, выполняет роль кафедрального собора. История Первое, деревянное, здание церкви Каарли было построено в 1670 году на месте часовни Святого Антония, уничтоженной, вероятно, около 1570—1571 годов или в 1577 году в ходе Ливонской войны. Название Каарли было дано в честь царствующего монарха — шведского короля Карла XI. Церковь была приходской для эстонцев и финнов, живших на Вышгороде и форштадте и входивших в организованный около 1630 года приход. До постройки церкви служба вновь организованного прихода велась в одном из помещений на Вышгороде. Первое здание церкви сгорело вместе с другими постройками форштадта во время Северной войны в августе 1710 года при подступлении к Таллину русских войск. В 1739 году последний пастор прихода перебрался на жительство в Раквере — и приход окончательно распался. К середине XIX века церковь Пюхавайму перестала вмещать всех прихожан-эстонцев, и потребовалось строительство нового, более вместительного здания, для эстонского прихода. В 1850 году был начат сбор средств на строительство новой церкви. Большой денежный вклад был внесён эстляндским рыцарством. Земельный участок и часть строительных материалов были подарены олдерманом (старейшиной) Домской гильдии Хансом Фальком (1791—1874). Строительство по проекту архитектора Отто Гиппиуса началось в 1862 году. Проектирование крыш было поручено Р. Б. Бернгарду. Работы производил архитектор Р. Кнюпфер. Несмотря на то, что башни церкви были закончены только в 1882 году, а окончательная отделка не завершена вовсе, храм был освящен в 1872 году. В 1909 году в фасад над главным входом были вмонтировали часы германской работы. Роспись церкви выполнил в июле 1879 года Йохан Кёлер (первая эстонская фреска «Придите ко мне»), трехчастная композиция нижней части алтаря написана Салли фон Кюгельгеном в 1889 году. Самая крупная из люстр подарена Георгом фон Мейендорфом. Первый орган церкви был изготовлен Густавом Норманном, современный создан в 1923 году фирмой «Валкер» (81 регистр, крупнейший в Эстонии). Старейший из колоколов церкви отлит в 1696 году в Стокгольме. Приходское кладбище Приход имеет участок на кладбище Рахумяэ, кладбищенская часовня построена в 1911—1913 годах в едином с Каарловской церковью стиле инженером Антоном Уэссоном. Примечания Ссылки История прихода Карловской церкви
Церква Каарлі

Церква Каарлі (ест. Kaarli kirik) — одна з найбільших культових споруд Естонії, побудована у 1862—1870 роках за планом Отто Піуса Гіппіуса. Це найвеличніша церква Таллінна 19 століття. Розташована в Таллінні на пагорбі Тинісмягі (вулиця Тоомпеа, 10).Архітектурна та історична пам'ятка. Для християн лютеранського віросповідання, що у Таллінні, виконує роль кафедрального собору. Історія У 1670 році, за часів шведського правління, шведський король Карл XI наказав побудувати на цьому місці церкву для естонського та фінського населення Таллінна (на відміну від балтійських німців). Церкву було названо на честь короля. У 1710 році, під час Північної війни, ця перша дерев'яна церква згоріла. Потім у 19 столітті були запропоновані плани реконструкції. Збір коштів розпочався у 1850-х роках, а наріжний камінь нової церкви було закладено у 1862 році. Церква, яка все ще була недобудована, була відкрита у 1870 році. Дві вежі із західної сторони були розширені у 1882 році. опори те, що вежі були завершені, остаточні оздоблювальні роботи так і не доведені до кінця, храм освятили ще у 1872 році. Орган У 1810 році в церкві Каарлі встановили перший орган. Його виготовив естонський майстер Густав Норманн, а в 1884 році інструмент було розширено тим самим майстром. 1923 році цей орган замінили новим створеним майстернею людвігсбурзького органобудівника Eberhard Friedrich Walcker. Новий інструмент має 84 регістри. Після проголошення незалежності Естонії у 1918 році цей орган став першим великим представницьким інструментом республіки. До сьогодні він залишається найбільшим і найпристижнішим органом в Естонії. Примітки Посилання
Kostel svaté Kateřiny (Muhu)

Kostel svaté Kateřiny v Muhu (estonsky Muhu Katariina kirik) stojí v centru vesnice Liiva na ostrově Muhu v kraji Saaremaa v Estonsku. Kostel náleží k estonské evangelicko-luteránské církvi. Kostel je od roku 1999 zapsán v seznamu kulturních památek Estonska pod číslem 21007. Historie První kostel byl pravděpodobně dřevěný postavený v 13. století. První písemné zmínky pocházejí z roku 1267, zakladatelem byl mistr Livonského řádu Otto von Lutterberg. Úzká okna v okapové straně kostela podporují předpoklad, že kostel byl stavěn jako obranný kostel a byl zasvěcen svaté Kateřině Alexandrijské. Kolem roku 1663 byla ke kostelu přistavěná dřevěná věž. Kostel vyhořel v roce 1941. V letech 1957–1958 byla obnovena šindelová střecha. V roce 1993 byl kostel renovován, na západním průčelí byla postavena stříška, která chrání kostelní zvon. Kostel byl v květnu 1994 znovu vysvěcen. Popis Jednolodní orientovaná zděná stavba zakončená čtyřbokým závěrem. Kněžiště je od lodi odděleno vítězným obloukem a je užší a nižší než loď. Vítězný oblouk má gotické zakončení. Střecha je trojhřebenová sedlová. Chybí věž a sakristie. Loď má rozměr 24×8 m, kněžiště 8,5×7 m. Ke kněžišti je přistavěný na průčelní straně čtyřboký výklenek (apsida). Okapní strany kostela měly prolomena vysoká okna ukončena gotickým obloukem. Na jižní straně je předsazena vstupní předsíň. Závěr je osvětlen jedním oknem na okapových stranách a jedním v průčelí výklenku. Obdélná okna jsou ukončena lomeným obloukem. Mezi okny z fasády vystupuje opěrný pilíř vnitřní klenby lodi. Kostel je zdoben pouze rohovou bosáží, fasády jsou bílé, střecha černá. Interiér Interiér je velmi prostý. Loď a kněžiště jsou zaklenuty žebrovanými křížovými klenbami, v lodi dvě, v kněžišti jedna. Apsida má bosované nároží a je zakončená lomeným obloukem, pod gotickým oknem je dolomitový oltářní stůl. Nejvýznamnější výzdobou jsou středověké nástěnné malby, které byly objeveny v roce 1913. Malby zobrazují dvanáct apoštolů a byly částečně restaurovány v roce 1970. Na evangelijní straně v lodi pod vítězným obloukem je vyvýšená renesanční kazatelna z roku 1627. Je to jedna z nejstarších kazatelen v kraji Saaremaa, kterou vyrobil tesař Balthasar Raschky. Klasicistní oltář zhotovil v roce 1827 Nommen Lorentzen, mistr z Kuresaare. Oltářní obraz Kristus na kříži pochází z roku 1788. Do zdi byl vložen (jako stavební díl nad schodiště na kůr) lichoběžníkový náhrobek z 13. století. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Muhu St. Catherine's Church na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svaté Kateřiny na Wikimedia Commons Plán kostela
Muhu St. Catherine's Church

Muhu St. Catherine's Church, (Estonian: Muhu Katariina kirik) sometimes simply Muhu Church, is a medieval Lutheran church on Muhu island, in Saare County, Estonia. History The church was founded by the master of the Livonian Order Otto von Lutterberg in 1267. The founding of the church is mentioned in a medieval chronicle by Hermann von Wartberge. The first church was probably made of wood and only replaced by the current stone building in the final years of the 13th century. It was built in stages, with the walls of the nave constructed first. The master builders involved with building the nearby Karja church were apparently also at work here, as their builders' marks have been found in the stones used to construct the church. A window in the west wall and the base of the altar dates from this period. Somewhat later are the murals, and considerably later are both the pulpit (1629, by Balthasar Raschky) and the retable (1827). The church suffered damage throughout history. It was damaged by a fire in 1640, and during the Great Northern War. In 1941, the church was bombed in a German air raid and that destroyed the roof, which was not replaced until 1958. The period without a proper roof, coupled with unsuccessful attempts at restoration during the Soviet times, resulted in irreparable damage to the murals of the church. Following Estonia's re-establishment of independence in 1991, a proper renovation was carried out with substantial financial aid from Sweden. Architecture The church is one of the simplest in form of the medieval churches of the West Estonian archipelago. It is a single-nave church, with high whitewashed vaults and a simple choir, and lacking both tower and sacristy. The church also lacks the relatively rich carved-stone décor which can be found in comparable churches nearby, e.g. Valjala church. The most notable feature of the church is the mural paintings. These were discovered only in 1913, when plaster from the time of the Reformation was removed. The murals depict scenes from the Last Judgement. It is thought that the artist came from Gotland, as the murals show strong similarities with paintings from the island from the same time. The influence of Byzantine art is noticeable. Unfortunately, only fragments remain today. Gallery See also Architecture of Estonia List of churches in Estonia References External links Media related to Muhu Church at Wikimedia Commons
Église Sainte-Catherine de Muhu

L'église Sainte-Catherine de Muhu (estonien : Muhu Katariina kirik) est une église protestante située dans le village de Liiva, dans la commune et sur l'île de Muhu. Histoire Une construction médiévale La construction de cet édifice religieux est commandée par le grand maître de l'ordre Livonien des chevaliers teutoniques, Otto von Lutterberg et la fondation de l'église est mentionnée pour la première fois en 1267 dans les Chroniques d'Hermann von Wartberge. La première église sur le site était probablement construite en bois et remplacée par le bâtiment actuel en pierre dans les dernières années du XIIIe siècle. Ce dernier fut construit par étapes. Les murs de la nef furent construits en premier. Les maçons à l'œuvre dans la construction de l'église de Karja sur l'île voisine de Saaremaa semblent avoir été également actifs sur ce chantier comme en témoignent les marques laissées dans les pierres de construction de l'église. Une fenêtre dans le mur Ouest et la base de l'autel datent de cette période. Les fresques médiévales sont un peu postérieures. En raison de l'étroitesse des fenêtres et du contexte des Croisades baltes, on suppose que l'église a été construite à des fins défensives. Église catholique puis temple protestant À partir de 1523, les idées de la Réforme protestante se diffusaient en Livonie et notamment dans l'évêché d'Ösel-Wiek dont dépend l'île de Muhu et l'église Sainte-Catherine commence à servir le culte luthérien. Architecture Une église au plan simple Depuis sa reconstruction en pierre à la fin du XIIIe siècle, l'église Sainte-Catherine de Muhu a gardé sa forme d'origine. C'est une église à nef unique de deux travées avec de hautes voûtes sur croisée d'ogives enduites en blanc. Le chœur est simple et l'église ne comprend ni clocher, ni sacristie. Fresques médiévales Les fresques médiévales de l'église sont remarquables. Elles ont été découvertes sous l'enduit du temps de la Réforme en 1913 lors d'une restauration de l'édifice. Les fragments préservés représentent les apôtres et les quatre évangélistes. Les similitudes constatées entre les fresques de Muhu et celles de la même époque présentes sur l'île de Gotland font penser que l'artiste en soit originaire ou, du moins, qu'il y ait été actif et l'influence de l'art byzantin est notable. Destruction et restauration de l'édifice Au moment de la Réforme, les murs de l'édifice sont enduits de blanc. Endommagée une première fois par un incendie en 1640, l'église est incendiée pendant la Grande guerre du Nord. Elle connait une première restauration importante au XVIIIe siècle. En 1663, un clocher en bois est érigé sur le toit de l’église. Pendant la Seconde Guerre mondiale, l'église est sévèrement endommagée et le toit et son clocher sont détruits. Galerie Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Kultuurimälestiste Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de l’Estonie
Kościół św. Katarzyny na Muhu

Kościół św. Katarzyny na Muhu – (est. Muhu Katariina kirik) – kościół estońskiego kościoła ewangelicko-luterańskiego. Jest położony w centrum wsi Liiva na wyspie Muhu. Obiekt jest wpisany na listę narodowych zabytków Estonii pod numerem 21007. Należy do najstarszych budynków na wyspie. W pobliżu kościoła znajduje się cmentarz. Kościół został prawdopodobnie zbudowany w połowie XIII wieku, jako katolicki kościół obronny, pierwsze wzmianki datują istnienie świątyni w 1267 roku. Był to prawdopodobnie kościół drewniany poprzednik obecnego. Na przełomie XIII i XIV wieku nowy, zbudowany z kamienia, jednonawowy kościół, istniejący do dziś został postawiony w tym miejscu. Należał do Biskupstwa Ozylii. Kościół został niszczony w 1640 roku oraz czasie III wojny północnej. W 1924 roku zbudowano dach wieży. W 1941 roku kościół został zbombardowany i zniszczeniu uległ jego dach, który został naprawiony dopiero w latach 1956-1969. W czasach ZSRR, kościół był zamknięty i niszczał. Dopiero po odzyskaniu przez Estonię niepodległości,kościół został odnowiony i ponownie wyświęcony w 1994 roku. Przypisy
Кірха святої Катерини на Муху

Кі́рха свято́ї Катери́ни на Муху — (ест. Muhu Katariina kirik) — храм Естонської євангелічно-лютеранської церкви. Розташована у центрі села Лііва на острові Муху. Об'єкт внесений у список національних історичних пам'яток Естонії під номером 21007. Належить до числа найстаріших будівель на острові. Поруч із церквою розташовано цвинтар. Церква була, ймовірно, побудована у середині XIII сторіччя, як католицька церква-фортеця. Перші згадки припадають на 1267 році. Вона, ймовірно, була дерев'яною. На рубежі XIII й XIV сторіччя зведена нова, кам'яна, на місці теперішньої. Належала до Езель-Віцького єпископства. Храм було зруйновано у 1640 році, а також під час III північної війни. У 1924 році побудовано дах вежі. У 1941 році у кірху влучила бомба від чого зазнав руйнування її дах, що був поладнаний тільки у 1956—1969 роках. За радянської доби, храм було закрито й він поступово руйнувався. Після відновлення Естонією незалежності, кірха була відремонтована й знову висвячена у 1994 році. Примітки
Keri

Keri (švédsky Kockskär) je jeden z estonských ostrovů ve Finském zálivu. Nachází se nedaleko Tallinnu, přibližně 6 km na sever od ostrova Prangli. Zajímavý je zejména svým majákem. Geografie a příroda Ostrov je plochý, přibližně oválného tvaru. Povrch je tvořen převážně štěrkovými usazeninami, vyskytuje se zde i několik menších bludných balvanů. Mělká půdní vrstva je porostlá převážně travinami, místy se vyskytují i menší keře. Celkem tu bylo zaznamenáno 120 různých rostlinných druhů. Ostrov leží na významné migrační trase ptactva a řada mořským ptáků na ostrově i hnízdí. Na plážích je možné často vidět tuleně. Dějiny Ostrov se nachází blízko důležitých lodních tras a poprvé je v této souvislosti zmiňován roku 1623. První maják zde byl postaven již v roce 1718 a od té doby zde žila rodina jeho strážce. Během sovětské okupace Estonska patřil ostrov do hraničního pásma a byl tudíž uzavřenou vojenskou oblastí. Poslední strážce majáku ostrov opustil roku 2002. Maják Výnosem Petra Velikého bylo roku 1718 rozhodnuto na ostrově vybudovat maják. Jako první maják sloužila přibližně 30-50 stop vysoká kamenná věž, na jejímž vrcholu bylo možné v případě nepříznivého počasí zapálit hranici. Již za šest let ji však nahradil nový maják dřevěné konstrukce. Roku 1803 byla zahájena stavba kamenného majáku. Protože se sem musel veškerý materiál dovážet malými rybářskými loděmi, postupovala stavba velmi pomalu, a proto bylo rozhodnuto postavit horní část budovy opět ze dřeva. Přibližně o padesát let později, roku 1858, byla již značně prohnilá dřevěná konstrukce nahrazena litinovou věží a maják tak získal dnešní podobu. Jednalo se o první takovou věž v oblasti Baltského moře. Současný maják je 28 m vysoký a Mezinárodní sdružení správ majáků (IALA) ho řadí mezi stovku nejvýznamnějších historický majáků světa. K zajímavostem patří, že v letech 1906-1912 fungoval maják na zemní plyn, který byl na ostrově objeven při vrtání studny. V roce 1912 však v plynovém potrubí náhle vzrostl tlak, zničil pojistné ventily a za silných otřesů unikl zbylý plyn do atmosféry. Po této nehodě se již nepodařilo naleziště obnovit. Současnost Po odchodu strážce majáku se o ostrov stará spolek Keri selts. Kromě majáku se zde nachází automatická meteorologická stanice a několik dalších budov. Elektřinu zajišťuje větrná turbína a fotovoltaické panely, v případě potřeby je možné použít i starý dieselový generátor. Pro návštěvu ostrova je vhodné si vybrat den, kdy panuje bezvětří, protože vzhledem k řadě útesů v okolním moři je přistání poměrně složité a i za klidného počasí. Galerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Keri na Wikimedia Commons Literatura KESKPAIK, Aado; PANK, Maret; SALONG, Heli. Eesti väikesaared. Tallinn: Kirjastus Koolibri, 2009. ISBN 978-9985-0-2267-2. Související články Seznam ostrovů Estonska
Keri (Insel)

Keri (schwedisch: Kockskär) ist eine Insel in der Ostsee vor der Nordküste Estlands im Finnischen Meerbusen. Keri bildet mit den nahegelegenen Inseln Prangli und Aksi ein Archipel. Keri liegt 6 km nördlich von Prangli und ist nach Vaindloo Estlands zweit-nördlichste Insel. Die Fläche beträgt 3,1 Hektar. Die Insel gehört zur Gemeinde Viimsi (Landkreis Harjumaa). Geschichte Keri wurde erstmals 1623 urkundlich erwähnt. 1719 wurde auf Befehl von Zar Peter I. ein Leuchtturm errichtet. Der heutige Leuchtturm wurde 1803 in Betrieb genommen und 1857 mit einem metallenen Aufsatz verstärkt. Seit dem Weggang des letzten Leuchtturmwärters 2003 ist die Insel unbewohnt. In der Nähe von Keri liegt auf dem Meeresgrund das Wrack des Passagierflugzeugs Kaleva, das 1940 von der sowjetischen Luftwaffe abgeschossen worden war. Galerie Weblinks keri.ee (estnisch)
Keri (island)

Keri (Swedish: Kockskär) is a 3.1-hectare (7.7-acre) Estonian island in the Gulf of Finland. It is located about 6 km north of the island Prangli, and is one of the northernmost islands of Estonia. The uninhabited island is the site of notable Keri lighthouse. Keri was first mentioned in 1623. Keri has long been situated by important sea routes. Therefore, in 1719 a lighthouse was erected there on the order of Peter the Great. The present lighthouse was built in 1803. During a well drilling in 1902 natural gas was discovered. From 1906 to 1912 the gas was used to power the lighthouse and heat the other buildings on the island. During that time it was the only lighthouse in the world to be powered by natural gas. In 1912 after a seismic impulse the gas flow stopped. The island has been inhabited only by the families of the lighthouse keepers. The last keeper left the island in September 2002. Since then the lighthouse operates automatically; the power is derived from a wind turbine and solar panels. On June 14, 1940, the Finnish civilian airplane Kaleva was shot down by two Soviet Ilyushin DB-3 bombers near the island. On June 14, 1993, a monument to commemorate the 9 victims was erected on Keri. There is an operational sauna on the island. Administratively the island belongs to the Kelnase village in Viimsi Parish, Harju County. Gallery References
Keri

Keri est une île d'Estonie dans le golfe de Finlande. Géographie Située à environ 6 km au Nord de Prangli, elle fait partie de la commune de Viimsi. C'est l'une des îles les plus septentrionales d'Estonie. Histoire Mentionnée dès 1623, longtemps sur le trajet des navires, son phare a été établi en 1719 sous ordre de Pierre le Grand. Il a été reconstruit en 1803. Du gaz naturel y a été découvert lors d'un forage en 1902. Ce gaz a été utilisé de 1906 à 1912 pour alimenter le phare et chauffer les autres bâtiments. Le phare était à cette époque le seul au monde à utiliser cette énergie. L'île, aujourd'hui déserte, a uniquement été habitée par les gardiens du phare de Keri et leurs familles. Le dernier gardien l'a quittée en septembre 2002. Le phare est de nos jours automatique, son énergie étant fournie par une éolienne et des panneaux solaires. Galerie Notes et références Liens externes Vue satellite Ressource relative à la géographie : Kohanimeregistri Portail des îles Portail de l’Estonie Portail de la mer Baltique