NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kudjape

Kudjape (deutsch Kudjapäh oder Kudjapae) ist ein Dorf (estnisch alevik) in der estnischen Landgemeinde Saaremaa (bis 2017: Landgemeinde Lääne-Saare, bis 2014: Landgemeinde Kaarma) im Kreis Saare auf der größten estnischen Insel Saaremaa (Ösel). Kudjape hat 518 Einwohner (Stand 1. Januar 2010). Geschichte Kudjape liegt zwei Kilometer östlich der Inselhauptstadt Kuressaare (Arensburg). Die Siedlung ist bereits seit dem 16. Jahrhundert urkundlich nachgewiesen. Der Hof Kudjape entstand im 17. Jahrhundert. Von 1805 bis 1919 stand er im Eigentum der deutschbaltischen Adelsfamilie von Nolcken. Friedhof Kudjape In Kudjape befindet sich der Friedhof der Stadt Kuressaare (Kudjape kalmistu). Er wurde ab 1780 angelegt. Die Grabkapellen im Stil des Klassizismus stehen unter Denkmalschutz. Am Haupttor befinden sich einige 1848 errichtete Gebäude, die mit ihren Portikusfassaden an griechische Tempel erinnern. Von 1870 stammt die Grabkapelle der Familie Grosswald im neogotischen Stil. In den 1880er Jahren wurde die neoklassizistische Kapelle für die Familie des Großgrundbesitzers Oscar Friedrich Wildenberg (1852–1928) errichtet. Auf dem Friedhof von Kudjape sind zahlreiche Persönlichkeiten des estnischen Kulturlebens beigesetzt, darunter die Intellektuellen Johann Wilhelm Ludwig von Luce (1756–1842) und Jean Baptiste Holzmayer (1839–1890), der Künstler Friedrich Sigismund Stern (1812–1889), der Literat und Musiker Martin Körber (1817–1893), der Organist Joosep Aavik (1899–1989), der deutschbaltische Baron Axel von Buxhoeveden († 1919) und der Mediziner Aleksander Poldrok (1871–1944), der sich vor allem um die Bekämpfung der Lepra verdient gemacht hat. Soldatenfriedhof Der deutsche Soldatenfriedhof von Kudjape, der bereits während des Zweiten Weltkriegs angelegt worden war, wurde 1996 wiedereröffnet. Auf ihm sind über 1.100 gefallene Soldaten der deutschen Wehrmacht beigesetzt. Der Friedhof steht unter der Obhut des Volksbunds Deutsche Kriegsgräberfürsorge. Daneben existiert ein Gräberfeld russischer Soldaten aus dem Ersten Weltkrieg. Weblinks Beschreibung des Ortes (estnisch) @1@2Vorlage:Toter Link/www.saaremaa.eeFriedhof Kudjape (Seite nicht mehr abrufbar. Suche im Internet Archive) (estnisch) Einzelnachweise
Kudjape

Kudjape es una localidad de la isla-municipio de Saaremaa, condado de Saare, Estonia, con una población censada a final del año 2011 de 574 habitantes. Se encuentra ubicada cerca de la costa del mar Báltico, al sur de la isla de Hiiumaa y frente a la costa oeste de la isla de Muhu y de la Estonia continental.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Kudjape.
Kudjape

Kudjape (Duits: Kudjapäh) is een plaats in de Estlandse gemeente Saaremaa, provincie Saaremaa. De plaats heeft de status van vlek (Estisch: alevik). Tot in december 2014 behoorde Kudjape tot de gemeente Kaarma, tot in oktober 2017 tot de gemeente Lääne-Saare en sindsdien tot de fusiegemeente Saaremaa. Bevolking De plaats had 574 inwoners op 31 december 2011 en 653 inwoners op 31 december 2021. Ligging Kudjape ligt aan de zuidkust van het eiland Saaremaa, naast de stad Kuressaare. Langs de westgrens van Kudjape lopen de wegen Põhimaantee 10 en Tugimaantee 76. Het kerkhof van Kuressaare ligt op het grondgebied van Kudjape. Op het kerkhof liggen zowel Russische als Duitse soldaten begraven die tijdens de Tweede Wereldoorlog op het eiland zijn gesneuveld. De Duitse graven worden onderhouden door de Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge. Het kerkhof is een beschermd monument. Geschiedenis Kudjape werd voor het eerst genoemd in 1560 als boerderij onder de naam Kudiepäh. In de 17e eeuw werd een landgoed Kudjapäh gesticht. In de jaren twintig van de 20e eeuw ontstond een nederzetting op het grondgebied van het voormalige landgoed, die in 1977 de naam Kuressaare küla (‘dorp Kuressaare’) kreeg (de stad Kuressaare heette in die tijd Kingissepa). In 1997 werd het dorp hernoemd in Kudjape. In 2009 kreeg Kudjape de status van vlek (alevik). Foto's
Kudjape

Kudjape är en småköping i Estland. Den ligger i Lääne-Saare kommun i landskapet Saaremaa (Ösel), i den västra delen av landet, 180 km sydväst om huvudstaden Tallinn. Kudjape ligger 5 meter över havet och antalet invånare är 450. Den ligger på ön Ösel. Terrängen runt Kudjape är mycket platt. Havet är nära Kudjape söderut. Närmaste större samhälle är Arensburg, 2,8 km väster om Kudjape. I omgivningarna runt Kudjape växer i huvudsak blandskog. Kommentarer Referenser
Кудьяпе

Ку́дьяпе (ест. Kudjape alevik) — селище в Естонії, у волості Ляене-Сааре повіту Сааремаа. Населення Чисельність населення на 31 грудня 2011 року становила 574 особи. Географія Селище Кудьяпе лежить у північно-східному передмісті муніципалітету Курессааре і межує з міськими округами: Іда-Нійду (Ida-Niidu) та Ліллекюла (Lilleküla). Через Кудьяпе проходить автошлях 133 (Курессааре — Пюга — Маза). Історія Перша документальна згадка про поселення датується 16-м століттям. У 17-му столітті була заснована садиба Кудьяпе (Kudjape mõis), яка належала з 1805 до 1919 року родині балтійських німців фон Нольке. До 30 листопада 2009 року Кудьяпе було селом. За рішенням міністра регіональних справ статус Кудьяпе був підвищений до рівня селища. До 12 грудня 2014 року Кудьяпе входило до складу волості Каарма. Історичні пам'ятки У 1996 році в селищі відкрили німецький військовий цвинтар, який був створений ще під час Другої світової війни, і на якому були поховані більш ніж 1100 загиблих солдатів вермахту. Кладовище перебуває під опікою Народного союзу Німеччини з догляду за військовими похованнями. Також у Кудьяпе є кладовище російських солдатів Першої світової війни. Пам'ятки природи Поблизу Кудьяпе розташовуються: заказник Сепамаа (Sepamaa hoiuala), площа — 60,6 га, (58°15′11″ пн. ш. 22°32′46″ сх. д.); заповідна діброва Кудьяпе (Kudjape tammik), площа — 17,1 га, (58°15′42″ пн. ш. 22°31′28″ сх. д.). Примітки Джерела Eesti 2011. aasta rahvaloendus. PC003:Population by place of residence (settlement), 31 December 2011. Eesti Statistika. Посилання Офіційний сайт волості Ляене-Сааре (ест.)
Palác Kadriorg

Palác Kadriorg (estonsky: Kadrioru loss) je barokní palác v estonském hlavním městě Tallinnu. Je příkladem tzv. petrovského baroka. Stavbu paláce zadal ruský car Petr I., stavěn byl pro jeho ženu Kateřinu, jejíž jméno je stále čitelné v současném estonském názvu paláce. Postaven byl v letech 1718–1725. Architekty byli Italové Nicola Michetti a Gaetano Chiaveri a Rus Michail Grigorievič Zemcov. V současnosti je palác spravován Estonským uměleckým muzeum, které zde vystavuje sbírku zahraničního umění 16. až 20. století, v níž nechybí díla Bartholomea van der Helsta, Jacoba Jordaense, Bernarda Strozziho, Antona Graffa, Angelicy Kauffmanové, Cornelise Schuta nebo Ilji Repina. V parku paláce bylo postaveno i další muzeum zvané Kumu, kde jsou soustředěna díla estonského umění. Po smrti cara Petra jevila carská rodina o palác minimální zájem, v letech 1741 až 1917 v něm sídlil gubernátor Estonské gubernie. Po zisku estonské nezávislosti v roce 1918 začal sloužit pro umělecké a výstavní účely, avšak v roce 1928 se stal letním sídlem estonského prezidenta, od roku 1934 pak byl hlavním sídlem diktátora Konstantina Pätse. Během německé okupace za druhé světové války zde sídlil nacistický guvernér Karl-Siegmund Litzmann, po okupaci sovětskou armádou v roce 1944 byl palác roku 1946 převeden do správy Estonského uměleckého muzea. V roce 1991 začala zásadní rekonstrukce, již podpořilo Švédsko. Veřejnosti byl palác znovu otevřen roku 2000. Součástí rekonstrukce byla i stavba Kumu. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kadriorg Palace na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu palác Kadriorg na Wikimedia Commons
Kadriorg Slot

Kadriorg Slot (estisk: Kadrioru loss; tysk: Schloss Katharinental; russisk: дворец Екатериненталь) er et slot i bydelen Kadriorg i Estlands hovedstad Tallinn. Slottet blev opført af Peter den Store af Rusland til sin hustru Katarina efter afslutningen af Store Nordiske Krig. Det blev opført i barok stil af arkitekterne Gaetano Chiaveri og Mikhail Zemtsov efter et projekt af Nicola Michetti. I det 20. århundrede har den estiske udgave af det oprindelige navn, Kadriorg, fået validitet og anvendes også om det omkringliggende distrikt. I parken bag slottet blev der i 1938 opført en bygning til brug for Estlands præsident af arkitekten Alar Kotli. Kadriorg Slot huser i dag et kunstgalleri. Kunstmuseet KUMU er beliggende i parken bag slottet. Kildehenvisninger Eksterne henvisninger
Kadriorgi palota

A Kadriorgi palota (észtül: Kadrioru loss, németül: Schloss Catherinethal) barokk stílusú palota Tallinn Kadriorg városrészében. A palotát I. Péter orosz cár építtette I. Katalin számára az 1700-as évek elején. Nicola Michetti tervei alapján az építést Gaetano Chiaveri és Mihail Zemcov irányította. A palota napjainkban az Észt Szépművészeti Múzeum kiállításának ad helyet.
Pałac Kadriorg

Pałac Kadriorg (est. Kadrioru loss) – barokowy pałac położony w północno-wschodniej części Tallinna. Mieści się w rozległym parku krajobrazowym utrzymanym w stylu angielskim i francuskim. Wybudowany w latach 1718–1723 przez architekta Niccolò Michetti. Obecnie znajduje się w nim muzeum sztuki. Car Piotr I Wielki nakazał budowę pałacu, jednak zmarł przed jego ukończeniem, przekazując go swojej drugiej żonie Katarzynie. Najbardziej okazałym pomieszczeniem jest Biała Sala, wyłożona marmurowymi płytkami z plafonem z malowidłem nawiązującym do Przemian Owidiusza. W latach 1921–1929 mieściło się tu Estońskie Muzeum Sztuki. Potem na 7 lat stał się rezydencją premiera Estonii. Następnie przekształcił się ponownie w muzeum aż do 1991 r., kiedy rozpoczęto gruntowny remont budynku. Pałac stał się znowu muzeum od 2000 r., którego zbiory zawierają 7500 eksponatów, głównie obrazów i rzeźb oraz 1600 przedmiotów sztuki użytkowej z okresu od XVI wieku do XX wieku. Pałac otacza 100-hektarowy park, w którym znajdują się: letni dom cara Piotra I oraz Pałac Prezydencki, zbudowany w latach 1937–1938. Przypisy
Palácio Kadriorg

O Palácio Kadriorg (em estônio: Kadrioru loss, em alemão: Schloss Catherinethal) é um palácio Barroco Petrino construído para Catarina I da Rússia por Pedro, o Grande em Tallinn, na Estônia. Tanto o nome estônio como o nome alemão do palácio significam "vale de Catarina". Foi construído após a Grande Guerra do Norte com projetos feitos por Nicola Michetti, Gaetano Chiaveri e Mikhail Zemtsov. O palácio abriga atualmente o Museu de Arte de Kadriorg, uma filial do Museu de Arte de Estônia, exibindo a arte estrangeira dos séculos XVI ao XX. O Museu Kumu, que mostra a arte Estoniana do século XVIII, está situada no mesmo parque que o Palácio Kadriog. Construção Depois do cerco bem sucedido de Tallinn durante a fase final da Grande Guerra do Norte, em 1710, o czar Pedro o Grande da Rússia, comprou uma pequena mansão holandesa em Lasnamäe para sua esposa Catarina. A casa hoje é o resultado de uma restauração drástica ordenada por Nicolau I da Rússia em 1827. No entanto, os planos para um palácio maior na área logo se desenvolveram e a construção de um novo palácio, Kadriorg, foi iniciado em 25 de julho de 1718. Pedro e Catarina visitaram a residência inacabada em várias ocasiões, mas após a morte do imperador em 1725 Catarina mostrou nenhum interesse na propriedade. Ainda a grande sala com as iniciais de Catarina e a profusa decoração de estuque (atribuída a Heinrich von Bergen) permanece no edifício, enquanto muitos outros interiores foram alterados. O jardineiro Ilya Surmin foi responsável pelo jardim de flores com duas fontes e o chamado Jardim Miragem em vários níveis. O layout do parque compartilha semelhanças com o de Strelna, em São Petersburgo.==Referências==
Kadriorgs slott

Kadriorgs slott eller Kadriorgpalatset (estniska: Kadrioru loss; tyska: Schloss Katharinenthal) är ett barockslott i Tallinn i Estland, beläget i stadsdelen Kadriorg i östra delen av Kesklinndistriktet. Det uppfördes under Peter den stores regeringstid och är exempel på den så kallade petrinska barocken. Slottet är idag ett konstmuseum. I Kadriorgs slottspark ligger även Estlands presidents officiella residens, uppfört 1938. Historia Efter segern i det stora nordiska kriget och Estlands de facto-införlivande i Ryssland 1710 köpte Peter den store en jaktstuga i holländsk stil i närheten av Lasnamäe. Stugan finns kvar som museum i slottsparken men genomgick en omfattande ombyggnad under Nikolaj I:s regeringstid. Det nuvarande slottet ritades på Peter den stores beställning av den italienska barockarkitekten Nicola Michetti och uppfördes 1718–1725 under ledning av Michail Zemtsov och Gaetano Chiaveri. Det var avsett att användas som sommarresidens av kejsarinnan Katarina I. Stilen är så kallad petrinsk barock, som till skillnad från den äldre bysantinskt influerade Narysjkinbarocken i högre grad efterliknar samtida nordeuropeisk barockarkitektur. Slottsparken ritades av trädgårdsarkitekten Ilja Surmin med Le Blonds parkanläggning vid slottet i Strelna som förebild. Efter Peter den stores död 1725 kom slottet dock endast sällan att användas av tsarfamiljen som residens, och besöktes vid enstaka tillfällen av kejsarinnan Elisabet av Ryssland och Katarina den stora. Mellan 1741 och 1917 var slottet säte för den ryska guvernören av Guvernementet Estland. 1828–1830 genomfördes en större upprustning av slottet och parken. Efter första världskriget och Estlands självständighet blev slottet konstmuseum fram till 1928. Slottet kom därefter att användas av Estlands statsöverhuvuden som residens och blev officiellt presidentpalats 1934 under Konstantin Päts regering, då också ombyggnader för att anpassa slottet och parken till denna roll genomfördes. Arkitekten Alar Kotli ritade administrationsbyggnaden som uppfördes 1938 i slottsparken och som idag fungerar som Estlands presidents officiella residens. Efter Sovjetunionens ockupation av Estland under andra världskriget blev slottet åter konstmuseum, men förföll under Sovjetepoken på grund av bristande underhåll. Under 1990-talet genomfördes en större renovering med hjälp av svenskt bistånd. Sedan renoveringen avslutades drivs slottet idag som en filial av Estlands statliga konstmuseum, med en permanent utställning av västerländsk och rysk konst från 1500- till 1900-talet. 2006 färdigställdes den nya huvudbyggnaden för det statliga konstmuseet, Kumu, i utkanten av slottsparken. Av den ursprungliga interiören märks främst slottets stora sal, med originalstuckaturer från Katarina I:s tid. Se även Kumu Estlands president Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Kadriorg Palace, 3 oktober 2016. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Kadriorgs slott. Kadriorg Art Museum (på engelska) Peter the Great House Museum (på engelska)
Church of the Holy Spirit, Tallinn

The Church of the Holy Ghost or Church of the Holy Spirit (Estonian: Püha Vaimu kirik, German: Heiliggeistkirche ) is a medieval Lutheran church in the old town district of Tallinn, Estonia. It is located behind Raekoja plats, and lies opposite the Great Guild and Maiasmokk, Tallinn's oldest café. History Building of the church probably started sometime during the first half of the 13th century, and the church is mentioned in written sources for the first time in 1319. The fact that the church does not face due east may suggest that it was erected in an already built-up area and had to adapt to the street layout. Originally the church was part of a greater almshouse complex, and dedicated to the Holy Ghost, and apart from the main entrance on the north side of the church, there was also an entrance from the almshouse yard, on the south side of the church. The oldest part of the church is the choir, to which the aisle was added sometime in the late 13th century or early 14th century. The original wooden ceiling was replaced in 1360, when the present vaulting, tower and large gothic windows were added. In 1630, the tower received its current appearance, which however is a reconstruction as the tower was ravaged by fire in both 1684 and 2002. The church was the first church in Estonia to hold services in Estonian, and the first extracts of the catechism to be published in Estonian were printed here in 1535. Chronicler Balthasar Russow (1536-1600) was a pastor of the church. Architecture The church has a plain, white-washed exterior with crow-stepped gables, an octagonal tower with the above-mentioned reconstructed renaissance spire and few but rather large Gothic windows with fine stone dressing. The stained glass windows are late 20th century. Most noteworthy in the exterior is the finely carved clock, a work by Christian Ackermann (late 17th century). The layout of the interior is somewhat unusual, with the choir located asymmetrically to the north and a two-aisled nave. Of the interior decoration, especially the remarkable main altar, a work by Bernt Notke, is noteworthy. It dates from 1483 and depicts, on the central panel, the descent of the Holy Ghost on the twelve apostles at Pentecost. The galleries in the church are richly decorated with scenes from the Bible, painted in the mid-17th century and probably by different artists. Of more recent origin is the organ, dating from 1929, and a commemorative plaque next to the altar, put up in memory of British sailors who lost their lives during the British campaign in the Baltic (1918–1919). Gallery References Further reading Miljan, Toivo (2004). Historical Dictionary of Estonia. Scarecrow Press. p. 426. ISBN 9780810865716. External links Media related to Church of Holy Spirit in Tallinn at Wikimedia Commons
Église du Saint-Esprit de Tallinn

L’église du Saint-Esprit (en estonien : Püha Vaimu kirik, Pühavaimu kirik, en allemand : Heiliggeistkirche) est une église luthérienne, située dans la vieille ville de Tallinn, capitale d'Estonie. C'est l'église du Moyen Âge la plus petite de la ville. Histoire L'église du Saint-Esprit fut érigée en 1300 comme chapelle à deux nefs pour les pauvres et les malades, car elle dépendait d'un petit hospice. Elle a été achevée en 1380. Elle possède la cloche la plus ancienne de la ville (1433), à côté de deux autres cloches du XVIIe siècle. On peut y lire une inscription en moyen bas-allemand Ik sla rechte der Maghet als derne Knechte, der Wrouwen als dern Heren, des es kan mi nemant ver keren. De catholique, la chapelle devient église luthérienne en 1524 et joue dès lors un rôle important pour la communauté estonienne, car, contrairement aux autres églises de la ville, les cultes y sont bientôt célébrés en langue estonienne (en 1531) plutôt qu'en allemand et le pasteur Johann Koell y rédige le premier catéchisme en langue estonienne pour ses paroissiens en 1535. Un clocher octogonal remplace l'ancien clocher au XVIIe siècle et Elert Thiele installe sur le mur nord extérieur une horloge (la plus ancienne de la ville) représentant les rayons du soleil et les quatre Évangélistes. On remarque un crucifix gothique tardif, une chaire Renaissance de 1597 et surtout un magnifique autel de Bernt Notke (1483) venu de Lübeck pour embellir les édifices de Reval (ancien nom de Tallinn à l'époque) à l'invitation de ses bourgmestres qui avaient des liens avec la ville hanséatique. Le facteur d'orgues germano-balte August Terkmann a réalisé l'orgue en 1929. On y remarque treize vitraux dus à l'artiste estonienne Dolores Hoffmann, réalisés entre 1984 et 2017. Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste d'églises en Estonie Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : Kultuurimälestiste Portail de l’architecture chrétienne Portail de Tallinn Portail du protestantisme
Szentlélek-templom (Tallinn)

A tallinni Szentlélek-templom (Püha Vaimu kirik, Pühavaimu kirik) az egyedüli 14. századi egyházi épület az észt fővárosban, amely eredeti formájában maradt meg. Az evangélikus templom 1997-ben a történelmi belváros részeként felkerült a világörökség listájára. Az egyszerű, gótikus stílusú templom építését az 1360-as években fejezték be, első írásos említése 1316-ból való. A templom egyszerű külsejével ellentétben a belseje gazdagon díszített. A Bernt Notke által 1453-ban készített oltár Észtország egyik legértékesebb középkori műkincse. A Szentlélek-templom fontos szerepet játszott az észt kultúra történetében, itt tartották ugyanis az első észt istentiszteleteket. Úgy tartják, hogy Johann Koell a templom lelkésze írta az első észt könyvet, az 1535-ben kiadott katekizmust. A 16. század végén itt tanított Balthasar Russow livóniai krónikás. A harangtornyot 1433-ban építették, Észtországban ez volt a legrégebbi. 2002 májusában egy tűzben súlyosan megrongálódott. Az oldalfalon található festett óra a legrégebbi nyilvános óra Tallinnban. Források https://web.archive.org/web/20070814012249/http://www.tourism.tallinn.ee/fpage/explore/attractions/oldtown/article_id-434 https://web.archive.org/web/20060129105051/http://www.balticsww.com/tourist/estonia/sights.htm#Tallinn%20Old%20Town Az Unesco világörökség listáján: Historic Centre (Old Town) of Tallinn (angolul)
Kościół św. Ducha w Tallinnie

Kościół św. Ducha w Tallinnie (w jęz. estońskim: Püha Vaimu kirik, Pühavaimu kirik, w jęz. niemieckim: Heiliggeistkirche) – kościół – pierwotnie katolicki, później luterański na Starym Mieście w Tallinnie. Najmniejsza spośród średniowiecznych świątyń tego miasta. Historia Ufundowany w 1300 r. jako dwunawowa kaplica przynależna do sąsiedniego przytułku. Uczęszczali do niej początkowo głównie chorzy i ułomni pensjonariusze przytułku oraz miejska biedota, lecz później także i bogaci kupcy zrzeszeni w położonej naprzeciwko Wielkiej Gildii. Dzięki temu kościół stał się najbardziej egalitarną świątynią Tallinna. Budowa kościoła została ukończona w 1380 r. W 1524 r. kościół przejęli miejscowi luteranie. Stał się on wkrótce dla nich najważniejszą świątynią w mieście: w odróżnieniu od innych kościołów Tallinna od 1531 r. kazania głoszono tu w języku estońskim, a nie w niemieckim. Johann Koell (1500-1540), pastor związany z tym kościołem, uznawany jest za autora najstarszej zachowanej książki wydrukowanej w języku estońskim: katechizmu z 1535 r. W XVI w. proboszczem był tu również Balthasar Russow, jeden z pierwszych inflanckich kronikarzy. Architektura Murowany na rzucie prostokąta, z nawą krytą dachem dwuspadowym, kościół posiada prosto zamknięte prezbiterium, a na osi wieżę dzwonniczą wtopioną w korpus, dobudowaną w 1433 r. Nową, charakterystyczną ośmioboczną wieżę, krytą dwukondygnacyjnym, barokowym hełmem, kościół otrzymał w XVII w. W tym samym wieku (w 1684 r.) na ścianie od ulicy Pühavaimu zamontowany został najstarszy w mieście, zachowany do dziś publiczny zegar. Autorem jego drewnianych dekoracji, przedstawiających promienie słoneczne i postacie czterech Ewangelistów, był Christian Ackerman z Królewca. Wyposażenie W bogato dekorowanym wnętrzu wyróżnia się gotycki krucyfiks oraz cenny gotycki ołtarz, autorstwa mistrza Bernta Notkego z 1483 r. Godna uwagi jest również renesansowa ambona z 1597 r. oraz drewniana zabudowa empory w nawie bocznej, na której widoczny jest cykl XVII-wiecznych obrazów ze scenami biblijnymi, autorstwa Elerta Thielego. Organy, autorstwa Augusta Terkmanna, pochodzą z 1929 r. Na wieży dzwon z 1433 r. – dziś najstarszy w całym Tallinnie. Na dzwonie zachował się napis w średniowiecznym języku dolno-niemieckim: Ik sla rechte der Maghet als derne Knechte, der Wrouwen als dern Heren, des es kan mi nemant ver keren (Dzwonię zarówno dla panien jak i młodzieńców, dla pań i panów, i nikt nie może mi w tym przeszkodzić). Dwa inne dzwony pochodzą z XVII w. Bibliografia Byrtek Katarzyna, Jankowiak Mirosław, Popławski Kazimierz: Litwa, Łotwa, Estonia. Explore! guide, wyd. ExpressMap Polska Sp. z o.o., Warszawa 2010.