NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St Agnes (Isole Scilly)

St Agnes (in cornico Aganas) è un'isola abitata dell'arcipelago delle Isole Scilly, in Cornovaglia, Inghilterra. L'isola di St Agnes è collegata alla più piccola isola tidale di Gugh tramite un tombolo detto "Gugh Bar", ovvero un cordone di sabbia che viene esposto solo con la bassa marea. Insieme, le isole di St Agnes e Gugh sono le isole abitate più meridionali e la comunità meno numerosa delle Isole Scilly. Voci correlate Faro di St Agnes Skaw, villaggio più a nord del Regno Unito Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su St Agnes
St. Agnes (Scilly-eilanden)

St. Agnes (Cornisch: Ragynys) is het meest zuidwestelijke van de vijf bewoonde eilanden van de Isles of Scilly, een eilandengroep circa 45 kilometer voor de kust van Cornwall in het Verenigd Koninkrijk. Het is ook een civil parish. Beschrijving St. Agnes is bij laag water door een tombolo, de Hugh Bar, verbonden met het nabijgelegen getijdeneiland Gugh. Samen zijn ze 1,48 km² groot. Op St. Agnes en Gugh wonen bij elkaar opgeteld 73 mensen (volkstelling 2001), waarvan 70 op St. Agnes, het merendeel aan de noordzijde en op het middengedeelte van het eiland. Aan de zuidkant van St. Agnes bevindt zich de Wingletang Down, een moerasachtig heidelandschap. Economie Ooit verdienden nogal wat mannen van St. Agnes de kost als loods op het Kanaal. Inmiddels vormt toerisme de belangrijkste inkomstenbron, al vindt er dankzij een zacht klimaat ook bollenteelt plaats, hoofdzakelijk van narcissen. De mogelijkheden om als toerist op het eiland te verblijven zijn echter beperkt. St. Agnes is het enige bewoonde eiland van de Isles of Scilly waar geen hotel is. Wel zijn er enkele bed & breakfasts, wat vakantiehuisjes en een bescheiden camping. St. Agnes heeft een klein postkantoor en er is één winkel. Ook vindt men er een pub en een cafetaria, al zijn die in het winterseizoen gesloten. Westward Farm op St. Agnes is de enige destilleerderij van de Scilly-eilanden. Hier worden diverse soorten gin gestookt die met lokale gewassen en zeewier op smaak worden gebracht. De boerderij maakt ook cider. Bezienswaardigheden Het meest opvallende object op St. Agnes is de vuurtoren. Deze is niet meer als zodanig in gebruik en is verbouwd tot woonruimte. Een andere bezienswaardigheid is Nag's Head, een rechtopstaande steen die aan een menhir doet denken, maar vermoedelijk van natuurlijke oorsprong is. Ook bevindt zich op St. Agnes de Troytown Maze, een trojaburg die is opgebouwd uit keien. Het labyrint zou uit de middeleeuwen stammen, hoewel een lokale historicus heeft gesuggereerd dat de Troytown Maze is aangelegd door een verveelde vuurtorenwachter. Natuur Planten De Wingletang Down op St. Agnes is de enige plaats in Groot-Brittannië waar de varen Ophioglossum lusitanicum groeit, een zustersoort van de gewone addertong. Vogels St. Agnes is een favoriete bestemming van vogelaars, vooral tijdens de vogeltrek in oktober. Vogels die in die maand op St. Agnes voor het eerst in Groot-Brittannië werden waargenomen zijn: balkanbergfluiter (Phylloscopus orientalis) (1987), een variant van de bergfluiter amerikaanse boslijster (Hylocichla mustelina) (1987), de nationale vogel van Washington, D.C., Verenigde Staten slangenarend (Circaetus gallicus) (1999) Andere soorten die in oktober werden gezien zijn: geelbrauwgors (Emberiza chrysophrys) (1994) (vierde waarneming in G-B) renvogel (Cursorius cursor) (2004) (eerste waarneming in G-B in twintig jaar) Zeldzame vogels die in andere tijden van het jaar zijn waargenomen: kleine trap (Tetrax tetrax) (maart 2002) killdeerplevier (Charadrius vociferus) (november 2003) Externe link Isles of Scilly - St. Agnes
St Agnes, Scillyöarna

St Agnes är en ö och civil parish i Storbritannien. Den ligger i Scillyöarna och riksdelen England, i den södra delen av landet, 500 km väster om huvudstaden London. Arean är 1,2 kvadratkilometer. Terrängen på St Agnes är mycket platt. Öns högsta punkt är 24 meter över havet. Den sträcker sig 1,8 kilometer i nord-sydlig riktning, och 1,3 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor
Сент-Агнес (острів)

Сент-Агнес (англ. St Agnes) — острів в архіпелазі островів Сіллі, Велика Британія. Четвертий по величині та заселенню островів архіпелагу омивається Кельтським морем. Географія На площі 1,48 км² проживає 82 особи, які зайняті, зазвичай, у сфері туризму та вирощуванні квітів. Всі вони замешкали в єдиному поселенні — Сент-Агнес (St Agnes). Джерела Paddy Dillon: «Walking in the Isles of Scilly»: Cumbria: «Cicerone Press», 2015 Weight 110g Pages 96 ISBN 9781852848064 Примітки
Steinkreis von Swinside

Der Steinkreis von Swinside (auch Sunkenkirk – (deutsch „versunkene Kirche“) Circle genannt) liegt im Lake District in Cumbria in England. Der ältere Name Swineshead leitet sich von Swynesheud, Schweineweide ab. Es gibt keine datierenden Funde. Lage Der Steinkreis steht acht Kilometer nördlich von Millom Without 204 m hoch auf einer sumpfigen Wiese, die von Bergen umgeben ist, darunter Raven Crag und Dunnerdale Fells. Unweit der Anlage fließt der Black Beck, der in den Duddon Sands ins Meer mündet. Forschungsgeschichte Das entlegene Denkmal war frühen Antiquaren wie Stukeley oder Aubrey unbekannt. Richard Gough (1735–1809) erwähnt den Namen „Sunken Church“. Der Kreis wurde erst 1872 von Charles William Dymond (1832–1915) und William Gershom Collingwood (1854–1932) vermessen bzw. ausgegraben, der die Ergebnisse im selben Jahr im Journal of the British Archaeological Association publizierte. 1901 legten Dymond und Collingwood zwei Schnitte an. Unter dem Gras und einer flachen Erdschicht fanden sie eine Schicht Mergel, die zwischen 15 und 75 cm dick war. Alle erfassten Steine standen in flachen Gruben in dieser Mergelschicht und waren mit kleineren Felsen verkeilt. Es fanden sich Holzkohle, Knochensplitter und im Gras, moderne Münzen. Der Steinkreis wurde 1933 unter Schutz gestellt. Beschreibung Der Steinkreis hat einen Durchmesser von 29,0 m und besteht aus 54 Steinen, von denen 28 aufrecht stehen. Burl nimmt an, dass er ursprünglich 64 Steine enthielt. Der Abstand der Steine beträgt im Durchschnitt 1,5 m. Der größte Stein misst 2,3 m und steht im Norden. Im Südosten befindet sich der Eingang zwischen zwei Portalsteinen. Die Steine standen ursprünglich vermutlich auf der Innenseite eines Walls, sie sind nach innen verstürzt. Sein hybrides Konzept hat im Steinkreis von Ballynoe in Nordirland das einzige Pendant. Ballynoe und Swinside liegen bei 54°17' Nord, beiderseits der Irischen See. Literatur Aubrey Burl: Great Stone Circles, fables, fiction facts. New Haven, Yale University Press 1999. ISBN 0-300-07689-4, S. 173f A. L. Lewis: On three Stone Circles in Cumberland, with some further Observations on the Relation of Stone Circles to adjacent Hills and outlying Stones. In: Journal of the Anthropological Institute of Great Britain and Ireland 15, 1886, 471-481. Stable URL: JSTOR:2841826 (Accessed: 10-10-2018). Einzelnachweise Weblinks Swinside Steinkreise im Lake Distrikt Sunkenkirk Beschreibung engl. und Bilder
Swinside

Swinside es una aldea sita junto a Swinside Fell, parte de Black Combe, en el sur de Cumbria, Inglaterra. Se destaca por el círculo de piedras de Swinside que se encuentra cerca, un círculo casi perfecto de poco menos de 29 metros de diámetro. El círculo es también conocido como Sunkenkirk, a raíz de la leyenda que dice que el diablo hizo que las piedras se hundieran en el suelo para evitar su utilización para construir los cimientos de una iglesia. Enlaces externos Círculo de piedras de Swinside en Megalithia.com (en inglés). Imágenes y notas acerca de Sunkenkirk en The Modern Antiquarian (en inglés).
Malt Shovel, Spondon

The Malt Shovel is a Grade II listed public house at Potter Street, Spondon, Derby. The pub is known for its unmodernised period interiors and internal design. Description The pub has its own individual character, with a number of rooms from a large bar to small "snugs". The decoration is suggestive of times gone by; in fact the pub is on the Campaign for Real Ale's National Inventory of Historic Pub Interiors. This means that CAMRA has identified this pub as being in the "first division" with regard to the historic quality of its interior design. This is one of fewer than 300 pubs chosen for their impressive, largely intact, historical interiors from the estimated 50,000 pubs that exist in the United Kingdom. The room that attracts most attention is labelled "B". Snug "B" contains a 1920s hearth and a style of seating that is now found in only a small number of such "snugs" in England. The only other snug with high backed seats in Derbyshire is at the Holly Bush Inn, Makeney. The name "B" is a peculiarity of local licensing which previously made landlords clearly indicate which rooms were licensed for the consumption of alcoholic beverages. Each licensed room, including the cellar, was given an identifying letter. Like other features of the pub the reason for it being created has now disappeared, but the sign "B" remains. The requirement to label the room "B" is long forgotten, but previous landlords refused to have it changed. In the early 1990s, the landlords feared that the brewery that owned the building were planning to sell the pub. This may have resulted in the interior being refurbished and as a result they bought the pub to prevent this happening. In the confusion, the landlords ended up running two pubs in Spondon, although they did find time to install a kitchen and introduce pub-food at the Malt Shovel. The most recent room's decoration dates from the 1990s and this has been internally divided by another bar. The smaller part has just tables and chairs whilst the larger section includes a full sized billiards table. The pub is not in the centre of Spondon, but down a minor road. In 1333 or 1340, a disastrous fire started at a pub called the Malt Shovel and aided by the wind, swept through Spondon destroying the church and most of the houses. This is known as "the Great Fire of Spondon". Local historians although intrigued by the story say there is no proof that this pub sits on the same site as the 14th century pub, although both are known to be on the site of malting houses. The current pub was largely built in the late 18th or early 19th century, although some parts date from 1680. Further reading A short book describing the pub's history was published in 2011. See also Listed buildings in Spondon References
Queen Elizabeth II Bridge (Dartford)

Queen Elizabeth II Bridge je silniční visutý most. Spojuje anglické obce Dartford a Thurrock. Je posledním mostem na řece Temži před jejím ústím do Severního moře a jejím jediným přemostěním východně od centrálního Londýna. Most je součástí dopravního projektu Dartford Crossing, který je tvořen dvojicí tunelů a tímto mostem. Dartford Crossing je součástí cesty A282, spojnicí dvou konců dálnice London Orbital. Výstavba začala v srpnu 1988 a ukončena byla 7. června 1991, přičemž oficiálně otevřen byl 30. října 1991 královnou Alžbětou II. Most byl posledním dílem německého inženýra Hellmuta Hömberg, který zemřel v červenci 1990. Celkové náklady na výstavbu činily 120 milionů liber. Po svém otevření se s celkovou délkou 2872 m stal třetím nejdelším mostem v zemi (po mostech Bromford Viaduct a Tay Rail Bridge) a hlavní rozpětí s délkou 450 m bylo do dokončení mostu Second Severn Crossing nejdelším zavěšeným rozpětím v zemi (v současnosti je druhým). Celková délka zavěšené části je 812 m, viadukt na severní straně má délku 1052 m, na jižní 1008 m. Dva hlavní pylony mají výšku 137 m (z toho 84 m nad mostovkou a 53 m pod ní). S výškou 60,7 m nad Temží při nízkém přílivu je jedním z nejvyšších mostů ve Velké Británii. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Queen Elizabeth II Bridge (Dartford) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Queen Elizabeth II Bridge na Wikimedia Commons The Queen Elizabeth II Bridge v databázi Emporis
Queen Elizabeth II Bridge

Die Queen Elizabeth II Bridge ist eine 137 Meter hohe und 812 Meter lange Schrägseilbrücke über die Themse in Südengland. Die nach Elisabeth II. benannte Brücke wurde am 30. Oktober 1991 von ihr feierlich eröffnet. Sie ist der südwärts führende Teil des Dartford Crossing, eines mautpflichtigen Abschnitts der Ringautobahn um London. Die Brücke führt parallel zu zwei Tunneln unter der Themse, die heute noch als Verbindung in Richtung Norden dienen. Zum Zeitpunkt ihrer Eröffnung war die Brücke die längste Schrägseilbrücke Europas. 1996 wurden mit der Second Severn Crossing, der heutigen Prince of Wales Bridge, und 2017 mit der Queensferry Crossing längere Schrägseilbrücken im Vereinigten Königreich eröffnet. Die Brücke gehört zu den östlich von London gelegenen Übergängen über die Themse. Beschreibung Die Brücke hat eine Spannweite zwischen ihren zwei Pylonen von 450 Metern. Die Fahrbahnplatte wird von bis zu 84 Meter langen Stahlkabeln am Pylon gehalten. Die Gesamthöhe der Pylone beträgt 137 Meter. Zwei Viadukte aus Beton heben an beiden Enden der Brücke den Straßenverlauf auf das Niveau der Brücke. Der Viadukt im Norden ist 1052 Meter lang, der im Süden 1008 Meter. Die Gesamtlänge der Brückenkonstruktion erreicht damit 2872 Meter. An ihrem höchsten Punkt liegt die Brücke 65 Meter über dem Fluss und ermöglicht damit auch großen Schiffen die Durchfahrt in den Hafen von London. Die Kosten der Brücke beliefen sich auf 120 Millionen Pfund Sterling, weitere 30 Millionen kostete die Errichtung der Viadukte. Verkehr Obwohl Dartford Crossing und damit diese Brücke ein Teil des Londoner Autobahnringes (M25) ist, ist dieser Abschnitt selbst rechtlich keine Autobahn, sondern eine A-Straße, die A282. So dürfen auch Fahrzeuge ohne Autobahnberechtigung die Flussquerung nutzen, müssen die Straße jedoch bald wieder verlassen. Literatur David J. Brown: Bridges. Macmillan Publishing Company, New York (USA) 1993, ISBN 0-02-517455-X, S. 132–133. Karl-Eugen Kurrer; Eberhard Pelke; Klaus Stiglat: Einheit von Wissenschaft und Kunst im Brückenbau: Hellmut Homberg (1909-1990) – Das Werk (Teil III) in: Bautechnik 87 (2010), H. 2, S. 86–115 (hier S. 111–112). Weblinks Queen Elizabeth II Bridge. In: Structurae
Queen Elizabeth II Bridge

Il Queen Elizabeth II Bridge o Ponte di Queen Elizabeth è un ponte sospeso sul Tamigi sito a sud est di Londra. Esso è alto 137 m e lungo 812 m ed è stato inaugurato nel 1991 dalla regina Elisabetta II. Il ponte, a pedaggio, chiude l'anello, che avvolge l'area della Greater London, costituito dall'autostrada M25. Esso è stato costruito nelle vicinanze di due tunnel che sottopassano il fiume Tamigi. Quando venne aperto era il più lungo ponte strallato d'Europa ed il 34º al mondo. Esso è il ponte più orientale che attraversi il Tamigi e quando venne aperto era il secondo ad est di London Bridge ad essere costruito da oltre mille anni. La motivazione per la mancata costruzione di ponti era la necessità di consentire l'ingresso delle navi al porto fluviale di Londra. Caratteristiche La lunghezza della campata principale del ponte misura 450 m. Questa sommata alle altre due campate laterali di 181 m. ciascuna, determinano una lunghezza totale di 812 metri. Il ponte è supportato da due pilastri in calcestruzzo. Esso è raccordato, alle due estremità, da due viadotti in calcestruzzo lunghi rispettivamente 1.052 m e 1.008. La lunghezza totale della struttura, rampe di accesso comprese, è dunque di 2.872 metri. La struttura stradale del ponte è sostenuta da cavi collegati alle due torri in acciaio montate su piloni in calcestruzzo. Il punto più elevato della strada si trova a 65 metri sul livello del fiume e consente il passaggio di navi alte fino a 57,5 metri. Questo consente il passaggio delle più grandi navi da crociera che approdano al porto di Londra. Costruzione La costruzione del ponte un fu uno dei primi esempi di infrastrutture governative realizzate dall'iniziativa privata. Autorizzato da una legge del Parlamento del 1988, la costruzione ebbe inizio nell'agosto del 1988 ed il ponte fu terminato il 7 giugno 1991, mentre il ponte venne aperto al transito il 30 ottobre 1991. La sua durata massima è prevista in 120 anni. Il ponte è stato progettato dall'ingegnere tedesco Hellmut Homberg e questo fu il suo ultimo lavoro prima della morte che lo colse nel luglio del 1990. Motivi di temporanea chiusura A causa della sua altezza, il ponte deve essere chiuso al transito in occasione di venti piuttosto elevati o di cattive condizioni atmosferiche. Contrariamente a quanto avviene per gli altri ponti, i disagi relativi alla temporanea chiusura sono mitigati dall'utilizzo dei Dartford tunnels che erano impiegati prima della costruzione del ponte. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Queen Elizabeth II Bridge Collegamenti esterni QEII Bridge page of Cleveland Bridge Ltd, su clevelandbridge.com. URL consultato il 16 marzo 2009 (archiviato dall'url originale il 20 luglio 2008). Dartford River Crossing website, su dartfordrivercrossing.co.uk.
Queen Elizabeth II Bridge

De Queen Elizabeth II Bridge is een tuibrug over de Theems die onderdeel uitmaakt van de Dartford Crossing. De brug werd in 1991 geopend door Koningin Elizabeth II naar wie de brug vernoemd is. Toen de brug geopend werd was het de langste tuibrug in Europa. De hoofdoverspanning is de tweede in het Verenigd Koninkrijk na de Second Severn Crossing (6 meter langer en geopend in 1996) en de 34e op de lijst met langste tuibruggen in de wereld (cijfers april 2009). De brug is de meest oostelijke verkeersbrug over de Theems. Ten tijde van de opening was het de tweede nieuwe brug die in de afgelopen 1000 jaar gebouwd was over de Theems benedenstrooms van Tower Bridge. De reden hierachter was het feit dat bruggen de doorgang van hoge schepen belemmeren waardoor wel meerdere tunnels maar geen bruggen gebouwd zijn totdat de bouw van hoge bruggen praktisch haalbaar werd. Afmetingen De hoofdoverspanning, tussen de twee pijlers, bedraagt 450 meter. Samen met de twee aanbruggen van 181 meter bedraagt de lengte 812 meter. De aanbruggen worden ondersteund door betonnen pijlers. De verhoogde toerit, in de vorm van een betonnen viaduct, aan de noordzijde is 1.052 meter lang, aan de zuidzijde 1.008 meter. Alles bij elkaar is de hele brugconstructie 2.872 m lang. De stalen pijlers zijn 84 meter hoog boven het brugdek, ze staan op betonnen pijlers met een hoogte van 53 meter. Hierdoor heeft de brug een hoogte van 137 meter boven maaiveld. Het hoogste punt van het brugdek zweeft 65 meter boven de rivier, waarbij de doorgang voor de scheepvaart 57,5 m bedraagt. Hiermee kunnen alle behalve de grootste schepen de brug passeren (het cruiseschip Freedom of the Seas is bijvoorbeeld 63,7 m hoog boven de waterlijn). Sluiting Door de grote hoogte komt het voor dat de brug door slecht weer of harde wind gesloten moet worden. Anders dan bij andere bruggen betekent dit een beperkte belemmering van het verkeer omdat het verkeer nog steeds gebruik kan maken van de Dartford Tunnels direct naast de brug. Sluiting veroorzaakt echter grote files.
Queen Elizabeth II Bridge

Queen Elizabeth II Bridge – drogowy most wantowy o wysokości 137 m i długości 812 m, nad Tamizą, w południowo-wschodniej Anglii. Został otwarty w 1991 roku przez królową Elżbietę II. Most jest jednym z elementów przeprawy Dartford Crossing, stanowiącej fragment autostradowego pierścienia wokół Londynu. Został wybudowany obok dwóch wcześniej istniejących tuneli pod Tamizą (Dartford Tunnels). Po oddaniu mostu ruch w obu tunelach odbywa się tylko w kierunku północnym, a most obsługuje ruch w kierunku południowym. Przejazd przez most, podobnie jak przez tunele, jest płatny w porze dziennej. W dniu otwarcia most był największym w Europie mostem wantowym. W 2008 jego główne przęsło było drugim co do wielkości przęsłem mostu wantowego w Wielkiej Brytanii za Second Severn Crossing (6 m dłuższy i otwarty w 1996) i 34. największym na świecie. Linki zewnętrzne QEII Bridge page of Cleveland Bridge Ltd (ang.) Dartford River Crossing website (ang.)
Ponte Rainha Elizabeth II

A Ponte Rainha Elizabeth II é uma ponte estaiada que cruza o rio Tâmisa no sudeste da Inglaterra. Foi inaugurada em 1991 pela rainha Elizabeth II se tornando a maior ponte estaiada do Reino Unido até 1996, quando foi inaugurada a Segunda Ponte do Severn. É a primeira ponte a atravessar o Tâmisa a leste de Londres, porque o tráfego intenso de navios no Tâmisa levou o Governo do Reino Unido a permitir somente a construção de túneis em vez de pontes na região. Construção O projeto de construção da ponte foi financiado por um consórcio privado e autorizado pelo Parlamento em 1988. As obras foram iniciadas em agosto do mesmo ano e concluídas em junho de 1991. A ponte foi projetada pelo engenheiro civil alemão Helmut Homberg, sendo seu último projeto. O custo total foi de 120 milhões de libras. Curiosidades A Ponte Elizabeth II é a primeira ponte a atravessar o rio Tâmisa a leste de Londres, porque o tráfego intenso de navios no Tâmisa levou o Governo do Reino Unido a permitir somente a construção de túneis em vez de pontes na região. O engenheiro responsável pelo projeto da ponte morreu em Julho de 1991, um mês depois da conclusão da obra. Espera-se que a ponte tenha uma duração média de 120 anos. Referências
Мост Королевы Елизаветы II

Мост королевы Елизаветы II (англ. Queen Elizabeth II Bridge) — вантовый автодорожный мост через реку Темзу в Дартфорде, графство Кент, Англия. Соединяет Дартфорд с административной единицей Таррок графства Эссекс. Является частью автомобильной дороги А282. Самый восточный мост через Темзу. На момент открытия это был самый длинный вантовый мост Европы, а с 1996 г. является вторым по величине в Великобритании, после Второго Севернского моста. История Строительство моста начато в августе 1988 года. Конструкция моста была разработана немецким инженером Хеллмутом Хомбергом, эта работа оказалась последней крупной работой известного инженера, так как в 1990 году он скончался. В дальнейшем руководство по строительству взяла на себя организация Cleveland Bridge & Engineering Company. В целом на строительство самого моста было потрачено более 120 млн. фунтов стерлингов и около 30 млн. фунтов стерлингов для проведения автомобильной трассы к виадуку. Строительство моста было завершено 7 июня 1991 года. 30 октября 1991 года состоялось официальное открытие моста в присутствии королевы Елизаветы II. Конструкция Мост вантовый. Длина моста составляет 812 м, общая длина с подходами — 2872 м. Длина центрального пролёта — 450 м. Общая высота пилонов составляет 137 м (из которых 84 м над мостом и 53 м ниже пролётного строения). Подмостовой габарит составляет 65 м, что позволяет крупным кораблям проходить через лондонский порт. Является частью автомобильной дороги А282. Для снижения автомобильной нагрузки на мост рядом имеется также тоннель. По данным некоторых исследователей в среднем через мост проезжает около 72700 автомобилей. Примечания Ссылки Queen Elizabeth II Bridge // Structurae (англ.) Highways Agency — The Dartford — Thurrock River Crossing