NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Puente de Kew

El Kew Bridge es un puente de Londres sobre el río Támesis. El puente actual, el tercero de los construidos en el mismo lugar, fue diseñado por John Wolfe-Barry y Cuthbert Brereton y fue abierto al público por el rey Eduardo VII y la reina Alejandra en 1903. Logró la categoría de monumento clasificado en grado II en el año 1983.​​ Su nombre original fue King Edward VII Bridge.​ Lugar El Kew Bridge cruza el río Támesis entre Kew, en el sur, y Chiswick y Brentford, en el norte. Es adyacente al Real Jardín Botánico de Kew. El puente conecta las carreteras North Circular y South Circular en el oeste del Londres exterior y, por tanto, siempre tiene mucho tráfico. Al lado del puente, en su extremo sur, se encuentra el Kew Pier, muelle que proporciona servicios turísticos por ferri bajo licencia de London River Services. Notas y referencias
Kew Bridge

Le Kew Bridge est un pont de Londres sur la Tamise. Le pont actuel, le troisième de ceux construits successivement à cet endroit, a été designé par Sir John Wolfe-Barry et Cuthbert Brereton et ouvert au public par le roi Édouard VII et la reine Alexandra en 1903. Il est devenu un monument classé de Grade II en 1983. Son nom original était King Edward VII Bridge. Lieu Le Kew Bridge franchit la Tamise entre Kew, au sud, et Chiswick et Brentford, au nord. Il est adjacent aux Jardins Botaniques Royaux de Kew. Le pont relie les routes North Circular et South Circular dans l'ouest de Outer London et, par conséquent, connaît toujours beaucoup de trafic. À côté du pont, sur son extrémité sud, se trouve le Kew Pier, qui fournit des services touristiques pour les licences des ferrys de London River Services. Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Londres Portail des ponts Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Кью (мост)

Мост Кью (англ. Kew Bridge) — мост через пролив Тайдуэй в верхнем устье Темзы в Лондоне. Соединяет лондонские районы Ричмонд-апон-Темс и Хаунслоу. Современный вариант моста открыт в 1903 году. История В течение многих веков паром пересекал Темзу между Брентфордом и Кью, являясь частью важным торговым маршрутом между Лондоном и западной частью Британии. С 1659 года им управляла семья Танстолл. В 1757 году Парламент поручил Роберту Танстоллу заменить свой паром платным мостом. Работы начались в апреле 1758 года. В 1759 году мост был построен мастером-плотником Джоном Барнардом, работавшим на Вестминстерском мосту. Мост состоял из двух кирпичных и каменных арок на каждом берегу, с семью деревянными пролетами в центре. Мост Кью был посвящён принцессе Уэльской Августе Саксен-Готской и её сыну будущему королю Георгу III, которые проехали по мосту за три дня до его официального открытия в июне 1759 года. В первый же день около 3000 человек пересекли мост. Баржи не могли беспрепятственно проходить под построенным мостом, из-за чего тот регулярно повреждался. Содержание моста оказалось дорогостоящим, поэтому менее чем через 25 лет после открытия Роберт Танстолл поручил проектировщику Ричмондского моста Джеймсу Пейну построить рядом новый каменный мост. Работы начались в 1783 году, и старый мост простоял ещё шесть лет, пока строился новый. Церемония открытия прошла в сентябре 1789 года, которую возглавил король Георг III вместе с королевой Шарлоттой. В 1869 году все лондонские мосты стали бесплатными и перешли в собственность Столичного совета по благоустройству. Мост Кью был впоследствии продан Советам графств Суррей и Мидлсекс. Однако к XIX веку мост перестал справляться с возросшим потоком транспорта, а его узкие проезды затрудняли движение. Власти начали рассматривать варианты его модернизации или замены. В 1903 году старый каменный мост был демонтирован, и на его месте открыли новый стальной арочный мост, спроектированный инженером сэром Джоном Вулфом Барри, известным по работе над Тауэрским мостом. Новый мост был шире и прочнее, что позволило пропускать больше транспорта. Церемония официального открытия прошла 20 мая 1903 года. Мост был открыт королём Эдуардом VII и назван в его честь, однако позднее мосту было возвращено прежнее название . Примечания
Whipsnade Zoo

Whipsnade Zoo je zoologická zahrada v Dunstablu v anglickém hrabství Bedfordshire. Otevřena byla v roce 1931 a patří Londýnské zoologické společnosti, která provozuje také Londýnskou zoologickou zahradu v Regentském parku. Rozloha zahrady je přibližně 2,4 km² a má celkem necelé tři tisíce zvířat více než dvou set druhů. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Whipsnade Zoo na Wikimedia Commons oficiální stránky stránky o ZSL o řešení problémů životního prostředí
Whipsnade Zoo

Whipsnade Zoo, tidligere ZSL Whipsnade Zoo og Whipsnade Wild Animal Park, er en zoologisk have, der ligger ved Whipsnade, nær Dunstable i Bedfordshire, England. Det er den ene af to zoologiske haver (hvoraf den anden er London Zoo i Regent's Park, London) der ejes af Zoological Society of London (ZSL), som en en organisation som beskæftiger sg med bevaring af dyr og deres levesteder. Referencer Eksterne henvisninger
Whipsnade Zoo

ZSL Whipsnade Zoo ist ein Zoo bei Whipsnade nahe Dunstable in Bedfordshire, England. Der Zoo trug ursprünglich den Namen Whipsnade Park Zoo, ab 1988 Whipsnade Wild Animal Park und wurde im März 2007 in ZSL Whipsnade Zoo umbenannt. Er ist in Besitz der Zoological Society of London (ZSL), einer gemeinnützigen Organisation, die sich dem Erhalt von Tieren und ihren Lebensräumen widmet. Der Zoo ist 2,4 Quadratkilometer groß und damit einer der größten europäischen Zoos. Aufgrund der Größe ist es erlaubt, mit Autos zwischen den einzelnen Tiergehegen zu fahren. Der Zoo bietet außerdem einen Busservice sowie eine Schmalspurbahn an. Im Zoo werden mehr als 6000 Tiere gehalten, von denen mehrere in freier Wildbahn gefährdet sind. Die Mehrzahl der Tiere wird in großen Gehegen gehalten. Einige wie Pfauen, Wallabys und Maras dürfen im Park frei umherlaufen. Die Zoologische Gesellschaft, die Besitzer des Zoos ist, wurde 1826 von Stamford Raffles gegründet. 100 Jahre später wurde der damalige Vorsitzende der Gesellschaft, Sir Peter Chalmers Mitchell, durch einen Besuch im Bronx Zoological Park angeregt, Ähnliches in Großbritannien zu gründen. Zu diesem Zweck wurde die Hall Farm, eine aufgegebene Farm 30 Meilen nördlich von London, von der Zoologischen Gesellschaft gekauft. Seit 1931 kann der Zoo besucht werden. 2019 wurde der Whipsnade Zoo von rund 649.000 Personen besucht. 2024 betrug die Besucherzahl etwa 892.000 Personen. Weblinks Website des ZSL Whipsnade Zoo Einzelnachweise
Zoológico de Whipsnade

Zoológico de Whipsnade (ZSL Whipsnade Zoo, conhecido anteriormente como Whipsnade Wild Animal Park) é um zoológico e parque de safári localizado em Whipsnade, próximo a Dunstable em Bedfordshire, Inglaterra. Inaugurado em 1931, trata-se de um dos dois zoos (o outro sendo o Zoológico de Londres em Regent's Park, Londres) de propriedade da Sociedade Zoológica de Londres, uma instituição de caridade dedicada à preservação dos animais em seus habitats naturais. Referências Ligações externas Site oficial do Zoológico de Whipsnade (em inglês)
Bamburgh Lighthouse

Bamburgh Lighthouse (also known as Black Rocks Point Lighthouse) was built by Trinity House in 1910 to guide shipping both passing along the Northumberland coast and in the waters around the Farne Islands. It was extensively modernised in 1975 and is now monitored from the Trinity House Operations and Planning Centre in Harwich. Routine maintenance is carried out by a local attendant. It is the most northerly land-based lighthouse in England. When originally built, the lamp was mounted on a 36 ft (11 m)-high skeletal steel tower (the footprint of which can still be seen within the compound) which stood alongside the white building which housed an acetylene plant to power the lamp. (A similar arrangement can be seen today at Peninnis Lighthouse in the Isles of Scilly.) The lamp was mounted within a fixed third-order dioptric optic. It was a sector light with a group occulting characteristic (showing two eclipses every 15 seconds). The light was electrified in 1967. Diesel generators were installed in the (redundant) acetylene building. In 1975 the tower was removed, and a new lantern and lens were installed on top of the old acetylene building. In the 1980s the lighthouse was connected to mains electricity, the generators being retained as a standby provision. References General references Rowlett, Russ. "Lighthouses of Northeastern England". The Lighthouse Directory. University of North Carolina at Chapel Hill. Retrieved April 29, 2016.
Phare de Bamburgh

Le phare de Bamburgh est un phare situé sur le rivage rocheux de Black Rock Point, proche de Bamburgh dans le comté du Northumberland en Angleterre. Ce phare est géré par le Trinity House Lighthouse Service à Londres, l'organisation de l'aide maritime des côtes de l'Angleterre. Histoire Le phare Bamburgh a été construit par la Trinity House en 1910 pour aider la navigation de la côte du Northumberland et dans les eaux autour des Îles Farne. Il a été largement modernisé en 1975 et il est maintenant contrôlé par le Centre de Harwich. La maintenance ordinaire est effectuée par un préposé local. C'est le phare terrestre le plus du nord en Angleterre. Il n'y a jamais eu de maison de gardien sur cette station lègère. À l'origine, la lumière avait été montée sur une tour métallique qui était érigé à côté de la construction blanche contenant les réserves d'acétylène pour faire fonctionner la lampe. Un dispositif semblable peut être encore vu aujourd'hui au Phare de Peninnis. À l'électrification de 1975 la tour a été enlevée et la lanterne a été placée sur la terrasse du bâtiment technique. Identifiant : ARLHS : ENG-004 - Amirauté : A2810 - NGA : 2252. Notes et références Voir aussi Lien connexe Liste des phares en Angleterre Liens externes (en) Lighthouses of Northeastern England (Northumberland, Tyne and Wear, Durham et North Yorkshire) (en) Bamburgh - Trinity House (en) Bamburgh Lighthouse - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail de l’Angleterre
Faro di Bamburgh

Il faro di Bamburgh (Bamburgh lighthouse, in inglese) si trova sulla scogliera di Black Rock Point circa 1,6 chilometri a nord-est di Bamburgh, sulla costa del Northumberland, in Inghilterra. Il piccolo faro di Bamburgh, è stato costruito nel 1910 per fornire un punto di riferimento ai natanti di passaggio così come a quelli che frequentano le acque intorno a Farne Island; l'aspetto attuale del faro risale al 1975. Tra i fari sulla terraferma, è il più settentrionale dell'Inghilterra. La sua gestione è affidata a Trinity House, l'Autorità britannica per i fari. La manutenzione è eseguita da un operatore locale, ma il faro è monitorato costantemente dal centro di controllo di Trinity House ad Harwich, nell'Essex. Storia Prima della costruzione del faro, la segnalazione era affidata ad un sistema di campane e cannoni situati nel Castello di Bamburgh. Nel 1910 venne costruito il primo faro, costituito da una torre metallica a struttura aperta (skeletal tower, in inglese) sopra un piccolo edificio di servizio a pianta quadrata. Sin dalla sua costruzione il faro non è mai stato presidiato, pertanto non ci sono locali per l'alloggio dei guardiani. Nel 1975, nell'ambito di lavori di manutenzione straordinaria ed aggiornamento tecnico, la torre in ferro è stata rimossa e la lanterna è stata spostata direttamente sul tetto dell'edificio di servizio. Note Voci correlate Bamburgh Trinity House Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Faro di Bamburgh Collegamenti esterni (EN) Bamburgh lighthouse, su Trinity House official site. URL consultato il 19 luglio 2011 (archiviato dall'url originale il 10 marzo 2013). (EN) Russ Russ Rowlett, Lighthouses of Northeastern England, su Lighthouses Directory, University of North Carolina at Chapel Hill, 27 agosto 2004. URL consultato il 28 novembre 2009. Fotografia del faro di Bamburgh su Flickr, ultimo accesso 28-11-2009
Latarnia morska Bamburgh

Latarnia morska Bamburgh – latarnia morska położona jest około kilometra na północ od Bamburgh w Northumberland. Nazywana jest także Black Rock Point. Latarnia została zbudowana w 1910 roku, a przebudowana i zmodernizowana w 1975. Stacja jest monitorowana z Trinity House Operations & Planning Centre w Harwich. Jest najdalej na północ wysuniętą latarnią morską Anglii. Przypisy Bibliografia Black Rock Point. Lighthouses of England. [dostęp 2014-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-06)]. (ang.). Bamburgh Lighthouse. Worldwide Lighthouses. [dostęp 2014-01-05]. (ang.).
Faro de Cabo Flamborough

El faro de Cabo Flamborough (en inglés: Flamborough Head Lighthouse) es un faro situado en el Cabo Flamborough, entre las bahías de Filey y Bridlington en el Mar del Norte, en la localidad de Flamborough, Yorkshire, Reino Unido. El primer faro del lugar data de 1669 aunque nunca entró en funcionamiento. El actual entró en servicio en 1806. Está situado en un lugar calificado como Zona de Especial Conservación y forma parte del atractivo turístico del lugar con visitas guiadas al faro.​ Historia El primer faro instalado en el Cabo Flamborough fue construido a instancias de Sir John Clayton en 1669, pero no se tiene constancia de que fuese encendido alguna vez. Posiblemente el origen del topónimo, Flamborough, derive de la palabra inglesa flame, llama, en referencia al faro. El faro actual fue diseñado por Samuel Wyatt, y construido por John Matson de Bridlington, entrando en funcionamiento el 1 de diciembre de 1806. Estaba equipado con un eje vertical rotatorio en el que estaban fijados 21 reflectores parabólicos distribuidos en tres grupos de siete, diseñado por George Robinson. Además tenía cristales rojos en cada lado que cubrían los espejos dando al faro la característica, novedosa en ese tiempo, de dos destellos blancos y uno rojo. Estaba alimentado por aceite. En 1940 el faro fue electrificado, modificado en 1974 e instalada una señal acústica en 1975, que sustituyó a una anterior. Anteriormente, en caso de niebla, se lanzaban cohetes pirotécnicos cada 5 minutos que alcanzaban una altura de 180 metros. Fue automatizado en 1996. El faro está controlado desde Harwich, donde el Trinity House, el organismo regulador de las ayudas a la navegación de Inglaterra y Gales, tiene un centro de control.​ Características El faro emite una luz blanca en grupos de cuatro destellos espaciados regularmente en un ciclo de 15 segundos. Tiene un alcance nominal nocturno de 24 millas náuticas.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Faro de Cabo Flamborough. Lighthouses of Eastern England. Sitio web con información de faros de todo el mundo. (en inglés). NGA list of lights. Sitio web de la Agencia Nacional de Inteligencia-Geoespacial. (en inglés). Trinity House. Sitio web oficial del organismo regulador de las ayudas a la navegación de Inglaterra y Gales. (en inglés).
Phare de Flamborough

Le phares de Flamborough est un phare situé sur la péninsule de Flamborough Head dans le comté du Yorkshire de l'Est en Angleterre. Le phare de Flamborough Head sert de point de repère pour les navires de haute mer et le trafic côtier qui se dirigent vers Scarborough et Bridlington . Ce phare est géré par le Trinity House Lighthouse Service à Londres, l'organisation de l'aide maritime des côtes de l'Angleterre. Il est maintenant protégé en tant que monument classé du Royaume-Uni de Grade II. Histoire Le premier phare, construit par Sir John Clayton dès 1669, a été achevé en 1674 et est l'un des plus anciens phare complet survivant en Angleterre. Appelé Chalk Tower, il a été construit à partir de bloc de craie, n'a jamais été allumé. Il s'agit maintenant d'un bâtiment classé Grade II*. Le phare actuel, conçu par Samuel Wyatt a été allumé le 1er décembre 1806. La corne de brume actuelle est électrique et a été installé en 1975, remplaçant l'équipement plus ancien. Dans le passé, les avertissements par temps de brouillard étaient fournis par des roquettes lancées toutes les 5 minutes et atteignant une altitude de 180 m. Les derniers gardiens de phare sont partis le 8 mai 1996. Trinity House opèrent des visites du phare de façon saisonnière. Il s'agit maintenant d'un bâtiment classé Grade II. Identifiant : ARLHS : ENG-042 - Amirauté : A2582 - NGA : 1964 . Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Flamborough Head Lighthouse » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien connexe Liste des phares en Angleterre Liens externes (en) Lighthouses of Eastern England (E. Yorkshire, Lincolnshire, Norfolfk et Suffolk) (en) Flamborough Lighthouse - Trinity House (en) Flamborough Lighthouse - Lighthouse Explorer (en) Flamborough Lighthouse - Site Worldwide Lighthouses Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail du Yorkshire Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Latarnia morska Flamborough

Latarnia morska Flamborough (ang. Flamborough (Head) Lighthouse) – latarnia morska w północno-wschodniej Anglii (Wielka Brytania), w hrabstwie East Riding of Yorkshire, położona na przylądku Flamborough Head, około 2 km na wschód od wsi Flamborough. Latarnia wpisana jest do rejestru zabytkowych budynków. Położona jest na południe od latarni Whitby. Pierwsza latarnia została zbudowana w 1669 roku przez Sir Johna Claytona. Obecna latarnia została zaprojektowana przez Samuela Wyatta z Trinity House, a zbudowana przez Johna Matsona z Bridlington w 1806 roku. Pierwsze uruchomienie miało miejsce 1 grudnia 1806 roku. W 1925 roku latarnia został nadbudowana do obecnej wysokości. Latarnia została zelektryfikowana w 1940 roku. W 1974 roku przeprowadzono dodatkowe prace modernizacyjne. W 1975 roku zainstalowano elektryczny sygnał przeciwmgielny. Latarnia została w pełni zautomatyzowana w początku 1996 roku. Obecnie jest kontrolowana z Trinity House Operations and Planning Centre w Harwich. W okresie od wiosny do jesieni latarnia jest dostępna dla zwiedzających. Przypisy Linki zewnętrzne Flamborough Lighthouse. Our Transport Heritage. [dostęp 2014-01-25]. (ang.).
Latarnia morska Flatholm

Latarnia morska Flatholm – latarnia morska położona na skalistej wyspie Flat Holm położonej w Kanale Bristolskim hrabstwie Cardiff. Latarnia jest wpisana na listę zabytków Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Wales pod numerem 34261. Potrzeba wybudowania na bardzo ruchliwym szlaku w Kanale Bristolskim, latarni morskiej ostrzegającej o leżących na trasie skalistych wyspach, była dyskutowana przez członków Stowarzyszenia Kupców w Bristolu (Society of Merchant Venturers of Bristol) w pierwszej kwarcie XVIII wieku. W 1733 roku John Elbridge ze stowarzyszenia zwrócił się do Trinity House z petycją o budowę latarni, które odmówiło budowy z powodu brak zezwolenia na budowę wydanego przez króla. W 1735 roku William Crispe z Bristolu wydzierżawił od księcia Johna Stuarta, 3. hrabiego Bute, wyspę Flat Holm na okres 99 lat. Zaproponował Trinity House budowę na własny koszt latarni, propozycja została odrzucona. W końcu 1736 roku w wyniku rozbicia się o skały w pobliżu wyspy statku The Wolves i śmierci 60 żołnierzy, trójstronne porozumienie pomiędzy Williamem Crispe, Trinity House oraz Society of Merchant Venturers zostało osiągnięte. W 1737 rozpoczęto budowę latarni, którą ukończono w 1738. 22 grudnia 1790 roku latarnia została uszkodzona przez piorun. W 1819 roku latarnia została zmodernizowana i nadbudowana z 21 na 27 metrów. Wstawiono nowe źródło światła lampę Argarda. W 1823 roku Trinity House odkupiło od spadkobierców Williama Crispe latarnię za kwotę 15838.10 funtów. W 1929 roku wolno stojąca latarnia została zmodernizowana i przebudowana na stację. Dobudowano domy latarników, którzy do tego czasu mieszkali z rodzinami w oddzielonych od latarni domach. Latarnia została zautomatyzowana w 1988 roku, a zasilanie słoneczne zamontowano w 1997 roku. Latarnia jest sterowana z Trinity House Operations Control Centre w Harwich. Przypisy
Longships Lighthouse

p4 Longships Lighthouse ist ein Leuchtturm auf der Insel Carn Bras, welche zur Inselgruppe Longships gehört, die circa 2 km westlich der Küste von Land’s End in Cornwall England liegt und den westlichsten Punkt Cornwalls bildet. Der Leuchtturm ist heute noch in Betrieb. Es ist der zweite Leuchtturm der auf Carn Bras, die Insel ist mit einer Höhe von 12 m über dem Meeresspiegel die höchste Insel aus dieser Inselgruppe. Der Erste Leuchtturm wurde mit einer Lampenhöhe von 24 m über dem Meer wurde 1795 erbaut, der Architekt war Samuel Wyatt vom Trinity House. Bei sehr hoher See wurde durch die Gischt die Funktion gestört. 1869 wurde der Turm durch einen Neubau aus Granit ersetzt, dabei kam dieselbe Ausrüstung zur Anwendung mit der auch das Wolf Rock Lighthouse gebaut wurde. Verantwortlich war der Ingenieur James Nicholas Douglass vom Trinity House. Der Neubau hat eine Turmhöhe und eine Leuchtfeuerhöhe von 35 m und ging im Dezember 1873 in Betrieb. 1988 wurde der Leuchtturm automatisiert. Er wird vom Trinity House Operations & Planning Centre in Harwich betreut. William Turner malte um 1834, 1835 das Bild mit dem Namen „Longships Lighthouse, Land’s End“ welches jetzt im Bestand des Getty Museums ist. Weblinks Longships Lighthouse, Trinity House Operations & Planning Centre Longships Lighthouse Cornwall guide Einzelnachweise
Faro Longships

El faro Longships es una guía en la navegación a unas 1,25 millas de la costa de Land's End en Cornualles, Inglaterra, Reino Unido. Está ubicado en Carn Bras, el islote más alto que se eleva a unos 12 metros por encima del nivel del mar. El faro no ha sido habitado desde 1988. Historia La torre original fue construido en 1795 bajo el diseño del arquitecto de Trinity House, Samuel Wyatt. La luz del faro estaba a 24 metros por encima del nivel del mar pero la marea alta oscurecía su luz.​ En 1869, Trinity House comenzó la construcción de un reemplazo del faro Longships original.​ El edificio construido tiene una torre de granito y cuenta con el equipamiento del faro que había sido usado anteriormente en la construcción del Faro Wolf Rock.​ La torre fue por primera vez iluminada en diciembre de 1873 habiendo costado 43 870 £ en su construcción.​ Aún tras estas mejoras, el S.S. Bluejacket chocó contra las rocas cerca del faro en una noche clara en 1898, casi demoliendo el faro en el accidente. Referencias Enlaces externos