NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
All England Lawn Tennis and Croquet Club

De All England Lawn Tennis and Croquet Club (ook bekend als de All England Club of AELTC) is een privé tennisclub uit Wimbledon, Londen. Het staat het meest bekend om het enige grandslamtoernooi dat nog op gras wordt gehouden, namelijk Wimbledon. De club begon als een normale amateurvereniging, om uiteindelijk uit te groeien tot misschien wel het meest prestigieuze tennistoernooi ter wereld. Het toernooi is dan ook veel bekender dan de club. Jarenlang was president van de club de hertog van Kent. Hij reikte ook de prijzen uit aan de winnaars van het toernooi van Wimbledon van 1969 tot en met 2021. Geschiedenis In 1868 werd de club opgericht toen de populariteit van croquet rijzende was. De club heette toen nog de All England Croquet Club'. Vanaf 1877 begon men met tennissen en werd de naam veranderd in All England Lawn Tennis and Croquet Club. In 1882 werd Croquet uit de naam verwijderd, omdat tennis nu de hoofdactiviteit was geworden. Zeven jaar later werd het toch weer toegevoegd, vanwege sentimentele redenen. Rond de eeuwwisseling had Wimbledon zich ontwikkeld tot een populair en volwaardig internationaal toernooi. In 1922 werd er aan de Church Road een nieuw tenniscomplex voor 14.000 toeschouwers gebouwd, wat de groei en populariteit van het toernooi heeft bevorderd. In 2012 heeft op de club het onderdeel tennis plaatsgevonden van de Olympische Zomerspelen; ruim een eeuw eerder op de Olympische Zomerspelen 1908 was dat ook het geval. Leden De club kent vijf soorten leden: a. Full Members (volwaardige leden) b. Life Members (levenslange leden) c. Honorary Members (ereleden) d. Temporary Members (tijdelijke leden) e. Junior Temporary Members (junioren tijdelijke leden) De leden onder a, b en c zijn beperkt tot een maximum van in totaal 500. Ereleden bestaan uit voormalige enkelspelwinnaars, overige eminente tennisspelers, weldoeners van de club of The Championships, of andere mensen die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan tennis. Tijdelijke leden worden van jaar tot jaar gekozen en zijn over het algemeen actieve spelers die regelmatig gebruik maken van de Club en tijdens hun lidmaatschap aan clubwedstrijden deelnemen. Elk jaar worden 100 tijdelijke leden gekozen. Eén van de eminente leden is de Britse tennisspeelster Emma Raducanu, die in 2021 op haar achttiende de US Open op haar naam wist te schrijven, en daarmee als jongste lid van de AELTC werd toegelaten. Het lidgeld bedraag ca. 100 pond per jaar. De leden hebben het voorrecht om de beste zitplaatsen te kopen bij The Wimbledon Championships. De wachtlijst om lid te worden van de club, is ongeveer negen jaar. Zie ook Wimbledon Centre Court Court No. 1 Externe link (en) Officiële website van Wimbledon
All England Lawn Tennis and Croquet Club

All England Lawn Tennis and Croquet Club (AELTCC) – klub tenisowy położony na terenach przy Church Road (przeniesiony z Worple Road) w londyńskiej dzielnicy Wimbledon w gminie London Borough of Merton. Klub ten, założony 23 lipca 1868 jako All England Croquet Club, jest od 1877 roku organizatorem wielkoszlemowego tenisowego turnieju Wimbledonu (The Championships). Początkowo klub zrzeszał jedynie graczy krokieta. W 1875 roku do działalności klubu włączony został także tenis, a w 1877 nazwa uległa ewolucji do postaci „The All England Croquet and Lawn Tennis Club” . Błyskawiczny rozwój dyscypliny oraz fakt, że stała się ona główną areną działalności towarzystwa, spowodował w 1882 roku usunięcie słowa „krokiet” z jego nazwy. W 1889 roku nie grano już w krokieta, lecz przywrócono go w nazwie. W 1899 ustalono ostateczną i obowiązującą nazwę – „The All England Lawn Tennis and Croquet Club” . W 1922 roku lokalizacja turnieju wimbledońskiego uległa zmianie – został on przeniesiony z Worple Road na Church Road w obrębie tej samej dzielnicy. Za budowę głównego kortu odpowiedzialny był Stanley Peach. Pierwszy mecz na nowym obiekcie rozegrany został 26 czerwca 1922. AELTCC to obecnie wciąż prężnie działający klub tenisowy, zrzeszający około 375 pełnoprawnych członków, 100 zawodników aktywnie grających i wielu członków honorowych włączając w to zwycięzców Wimbledonu. Jest opiekunem Wimbledon Lawn Tennis Museum. Od 2008 roku dostępne jest także własne pełnowymiarowe boisko do krokieta . Na infrastrukturę klubu składa się 18 kortów tenisowych, na których rozgrywane są zawody tenisowe, oraz 22 korty treningowe, wszystkie posiadające nawierzchnię trawiastą. Oprócz tego dostępne jest też 8 kortów o nawierzchni ceglanej i 5 kortów w hali . W skład kompleksu wchodzi też słynny Centre Court, na którym zwyczajowo rozgrywa się finały gry pojedynczej i podwójnej turnieju wimbledońskiego. Główny stadion klubu po przebudowie zakończonej w kwietniu 2009 roku, mieści 15 tys. widzów. Wyposażono go także w zasuwany dach, pozwalający na grę po zmroku i podczas opadów deszczu. Drugim pod względem wielkości obiektem klubu jest Court 1, zbudowany w 1997 roku, mieszczący ok. 11,5 tys. widzów. Kort ten bywa często miejscem spotkań w Pucharze Davisa (kort centralny zarezerwowany jest wyłącznie na rozgrywki turnieju Wielkiego Szlema). W 2016 opublikowano zmiany jakie mają zajść na Court 1, w ramach których za kwotę 70 mln £ ma powstać do 2019 rozsuwany dach, a liczba miejsc siedzących powiększona o 900, do 12 400. Prace rozpoczęły się po zakończeniu edycji Wimbledonu 2017. W 2012 roku na trawiastych kortach klubu odbył się turniej tenisowy w ramach Igrzysk Olimpijskich w Londynie. Przypisy Bibliografia ZbigniewZ. Dutkowski ZbigniewZ., T – jak tenis, JanJ. Lis (red.), wyd. I, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1979 . About the AELTC. wimbledon.com. [dostęp 2018-02-09]. (ang.). Grass Courts. wimbledon.com. [dostęp 2018-02-09]. (ang.).
All England Lawn Tennis and Croquet Club

All England Lawn Tennis and Croquet Club (AELTCC) este un club situat în burgul londonez Merton. Acesta a fost fondat în anul 1868 sub denumirea de All England Croquet Club, organizând turneul de șlam de la campionatul de tenis Wimbledon încă din 1877. Apoi, denumirea a fost schimbată în versiunea actuală. Dezvoltarea rapidă a disciplinei de tenis a cauzat ștergerea temporară din titlu a cuvântului Croquet (crochet) între anii 1882 și 1889. AELTCC este un club de tenis în plină desfășurare, reunind aproximativ 350 de membri ai acestuia, 100 fiind jucători activi, și mulți alți membrii onorifici precum câștigătorii turneului de tenis Wimbledon. În acesta se regăsește Muzeul Wimledon Lawn Tennis, care are și el un teren de crochet, fiind însă prea mic pentru partide de performanță. Infrastructura clubului constă în prezent în 19 terenuri de tenis de câmp (niciunul pentru antrenamente), inclusiv terenul faimos de la Wimbledon. După ce stadionul principal al clubului a fost renovat în luna aprilie a anului 2009, acesta beneficiază de 15.000 de scaune pentru spectatori. În plus, are și un acoperiș retractabil ce favorizează partidele din timpul nopții și pe timp de ploaie. Al doilea obiectiv ca mărime al clubului este Terenul nr. 1, care a fost construit în 1997, care are o capacitate de aproximativ 11.500 de spectatori. Terenul este des folosit în Cupa Davis (centrul de tenis este dedicat în special partidelor din turneele de mare șlem). În anul 2012, AELTCC va găzdui probele sportive de tenis de câmp din cadrul Jocurilor Olimpice de vară din 2012 de la Londra. Legături externe Despre AELTCC pe site-ul oficial al turneului Wimbledon
Всеанглийский клуб лаун-тенниса и крокета

Всеанглийский клуб лаун-тенниса и крокета (англ. All England Lawn Tennis and Croquet Club (AELTC), известен также как Всеанглийский клуб (англ. All England Club) или Уимблдонский клуб) — частный спортивный клуб, расположенный в лондонском районе (дистрикте) Уимблдон, в Англии. Наиболее известен тем, что на его кортах проводится Уимблдонский турнир по теннису, старейший из четырёх турниров Большого шлема и единственный проводящийся на травяных кортах. Клуб также был местом проведения теннисного турнира IV Олимпийскиx игр и второй раз, более чем через сто лет — теннисного турнира XXX Олимпийскиx игр. В клубе 375 постоянных, полноправныx члена (300 мужчин и 75 женщин), новые постоянные члены принимаются в него только после смерти одного из действующих членов, и в списке ожидания около 800 кандидатов. Кроме того, в клубе состоят 100 временных членов с правом играть на его кортах, а также некоторое число почётных членов. Постоянные члены, помимо права пользоваться кортами и другими услугами клуба имеют привилегию на приобретение двух билетов на каждый из дней Уимблдонского турнира. Почётное членство предоставляется ограниченному кругу лиц советом клуба, в частности победителям Уимблдонского турнира. Для приёма в клуб необходимы рекомендации четырёх постоянных членов, при этом двое из них должны знать соискателя лично не менее трёх лет. После предоставления соответствующих рекомендаций соискатели включаются в список кандидатов и ожидают, пока в клубе не образуется вакантное место члена. Патроном клуба с 2016 года является Кэтрин, принцесса Уэльская — супруга наследника британского престола принца Уильяма. Полномочия ей переданы бывшим патроном, королевой Елизаветой II. Президент клуба — принц Эдвард, герцог Кентский. Основан в 1868 году в качестве крокетного клуба, под названием «Всеанглийский клуб крокета». Первый турнир по крокету был проведён в 1870 году. В 1875 году одна из крокетных лужаек была выделена для игры в теннис, в 1877 году был проведен первый Уимблдонский турнир в одиночном разряде, в том же году клуб стал называться «Всеанглийский клуб крокета и лаун-тенниса». К 1882 году теннис стал основной специализацией клуба и упоминание о крокете было убрано из названия. В 1889 году, в дань традиции, упоминание было восстановлено и название приобрело современный вид — «Всеанглийский клуб лаун-тенниса и крокета». В настоящее время клуб располагает 19 турнирными и 16 тренировочными травяными кортами, а также некоторым количеством кортов с грунтовым покрытием. Центральный корт представляет собой стадион на 15 000 мест, в 2009 году была построена раздвигающаяся крыша, которая позволяет проводить матчи на центральном корте в любую погоду. Примечания Ссылки Официальная страница (англ.)
Всеанглійський клуб лаун-тенісу і крокету

Всеанглійський клуб лаун-тенісу і крокету (англ. All England Lawn Tennis and Croquet Club) — приватний клуб, розташований за адресою Аоранджі-Парк, Вімблдон, Лондон, Сполучене Королівство, відомий тим, що на його трав'яних тенісних кортах проводиться щорічний Вімблдонський турнір. Клуб має 375 постійних та 100 тимчасових членів, а також деяку кількість почесних членів, до яких належать колишні чемпіони Вімблдону та люди зі значним внеском у розвиток тенісу. Члени клубу мають право грати на його кортах та купити два квитки на кожен день Вімблдонського турніру. Патроном клубу є Кетрін, герцогиня Кембриджська, а президентом герцог Кентський. Історія Клуб заснували шість джентльменів в офісі журналу The Field 23 липня 1868 року в час піку популярності гри в крокет під назвою Всеанглійський клуб крокету. Перші змагання з крокету було проведено 1870 року. Спочатку майданчик клубу мав адресу Ворпл-Роуд, Вімблдон. Крокет був дуже популярним, доки не з'явилася гра в «теніс на галявині». Одну з полян було відведено під цю гру. Перший чемпіонат в одиничній грі чоловіків було проведено в липні 1877 року, і назва клубу змінилася на Всеанглійський клуб крокету та лаун-тенісу. 1882 року слово крокет із назви вилучили, але 1899-го знову відновили з сентиментальних міркувань, і клуб отримав свою сучасну назву. Виноски
Torre de la Campana

La Torre de la Campana es una torre de la fortaleza de la Torre de Londres. Forma parte de la construcción original del recinto creada por Ricardo I Corazón de León y es la segunda torre más antigua después de la Torre Blanca. Historia Debe su nombre a la campana que una vez colgó allí. Todavía hay un marco para una campana en el parapeto de la torre. Esta sonaba todos los días cuando se abrían y cerraban las puertas, así como en las situaciones de emergencia. Tanto el cardenal católico John Fisher como Tomás Moro,​ así como la princesa Isabel de Tudor (futura Isabel I), estuvieron encarcelados aquí cuando fueron cautivos en la torre.​ Solo se podía acceder a las habitaciones del campanario a través del salón de los guardias. Isabel estaba encerrada en el piso superior de la torre. Durante su encarcelamiento tuvo varios sirvientes con ella y un total de cuatro habitaciones para ellos. Sus sirvientes le proporcionaron comida y muebles. En el último tiempo de su cautiverio, pudo salir de su cárcel y caminar por el anillo interior de la fortaleza. El encarcelamiento de Isabel terminó con su liberación y posterior coronación. Menos suerte tuvo Tomás Moro, que fue ejecutado a poca distancia de su última morada, en la explanada conocida ahora como Tower Hill. En el siglo XVI el poeta Thomas Wyatt fue encarcelada en la Torre del Campanario, teniendo que presenciar la ejecución de su supuesta amante, Ana Bolena, desde la torre.​ Construcción La parte inferior del campanario es octogonal, con la parte superior en forma redondeada. Esto probablemente se deba a dos fases de construcción, que, sin embargo, fueron cercanas en el tiempo. Dos ventanas ahora cerradas en el piso superior sugieren un período de construcción alrededor del año 1200. Las ventanas actuales de la torre datan del siglo XVIII. Cuando se construyó, la torre se elevó 25 metros sobre el Támesis, que en ese momento todavía llegaba directamente a la base de la torre. Para resistir el río, la parte inferior de la torre fue fortalecida con mármol. El sótano de la torre está completamente relleno de piedra. Se puede llegar a los dos pisos superiores a través de la Queen's House. En el primer piso hay una pequeña antesala de guardarropa, luego una cámara con bóveda de cañón irregular. La cámara superior, de diseño inusualmente ornamentado, es aproximadamente circular y tiene un techo en forma de cúpula. En él corre una proyección horizontal de forma continua que conecta dos aberturas arqueadas. La escalera y la escalera entre los dos pisos probablemente dejaron de usarse en el siglo XIV, y sus restos se encontraron en 1970. Referencias
Belle Isle (Windermere)

Belle Isle ist die größte von 18 Inseln im Lake Windermere im englischen Lake District und die einzige, die jemals bewohnt wurde. Sie ist rund 1,5 km lang. Der römische Gouverneur von Ambleside baute eine Villa auf der Insel. Während des Englischen Bürgerkriegs diente sie den Royalisten als Stützpunkt. Lange wurde die Insel nur „Great Island“ (Große Insel) genannt, aber nachdem sie von privater Seite erworben wurde, in Belle Isle umbenannt.
Belle Isle (Windermere)

Belle Isle is the largest of 18 islands on Windermere, a mere in the English Lake District, and the only one ever to have been inhabited. It is 1 km in length. It is rumoured that in Roman times a villa was once built on the island, with a possible connection to the Roman fort at Ambleside. In 1250 it was the seat of the district's Lord of the manor. It was also a Royalist stronghold during the English Civil War. Island House was built in 1774 to designs by John Plaw. It is unusual in that it is circular in plan, built of brick, three floors high with a four column portico; it draws closely on the Pantheon, Rome. The house was sold along with the island to the wealthy Curwen family who renamed the island after their daughter, Isabella. It was then sold on to Isabella Curwen by her family in 1781 for £1,720 and was permanently renamed after her. The descendants of Isabella and her husband John Christian Curwen lived on the island until 1993. It is called 'Bell Island' not 'Isabella Island' because of use of the shortened form of Isabella- Bella, which lost the 'a' to become 'Bell', spelt 'Belle' by the Ordnance Survey map of 1925 over the years. It was known locally as the Great Island or Long Holme and formerly known as Longholm, before its renaming in 1774. In 1996 (some records suggest 23 December 1994), Belle Isle House suffered serious damage following a large fire. However, it was repaired and is once again a place of residence. References
Belle Isle (Windermere)

Belle Isle è la più grande delle 18 isole del lago Windermere, nel Lake District inglese, l'unica ad essere mai stata abitata, ed è lunga 1 km. Il governatore romano di Ambleside costruì una villa sull'isola. Nel 1250 fu sede del Signore del maniero. Fu anche una roccaforte realista durante la guerra civile inglese. L'Island House o Roundhouse è stata costruita nel 1774 su progetto di John Plaw. È insolita in quanto a pianta circolare, costruita in mattoni, su tre piani con un portico a quattro colonne; assomiglia molto al Pantheon di Roma. La casa fu venduta, insieme all'isola, alla ricca famiglia Curwen che ribattezzò l'isola con il nome della loro figlia, Isabella. Venne poi venduta a Isabella Curwen, dalla sua famiglia nel 1781, per £ 1.720 e fu definitivamente ribattezzata con il suo nome. I discendenti di Isabella e di suo marito, John Christian Curwen, hanno vissuto sull'isola fino al 1993. Si chiama Bell Island, non Isabella Island, a causa dell'uso della forma abbreviata di Isabella-Bella, che perse la 'a' per diventare Bell, scritta Belle nella mappa dell'Ordnance Survey del 1925. Era conosciuta localmente come Great Island o Long Holme e precedentemente come Longholm, prima di essere rinominata nel 1774. Nel 1996 (alcuni documenti suggeriscono il 23 dicembre 1994), Belle Isle House ha subito gravi danni a seguito di un grave incendio. Tuttavia, è stata riparata ed è ancora un luogo di residenza. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Belle Isle
Velòdrom de Londres

El Velòdrom de Londres, oficialment Lee Valley VeloPark o London Velopark, és un velòdrom situat a Londres, Regne Unit, que va acollir les competicions de ciclisme en pista durant els Jocs Olímpics d'estiu de 2012 i el Campionat del Món de Ciclisme en Pista de la UCI el 2016. Va ser la seu també dels Sis Dies de Londres des del 2015 fins el 2019. Construcció i disseny La construcció del velòdrom va començar el mars 2009 i es va completar en menys de dos anys, el febrer de 2011. Aquesta va ser la primera instal·lació esportiva que es va completar, 18 mesos abans de l'inici dels Jocs. Els dissenyadors van afavorir materials renovables, com la fusta. Les façanes sinuoses de l'edifici estan fetes de cedre vermell (5.000 m2). La pista d'enlairament està feta de taulons de parquet de pi siberià, procedents de boscos gestionats de manera sostenible. Va requerir l'ús de més de 350 000 claus. La teulada de doble corba 12.000 m2 està tensada per una xarxa 16 km de cables. Nombroses obertures de ventilació a la teulada i una passarel·la envidrada permeten l'entrada de llum natural, reduint el consum d'energia relacionat amb la il·luminació natural. De la mateixa manera, el revestiment de les parets exteriors i un sistema de ventilació natural eliminen la necessitat d'aire condicionat. Finalment, l'aigua de pluja de la teulada es recull i s'injecta a la xarxa de distribució del velòdrom. Pista de BMX Al costat del velòdrom hi ha la pista de BMX de 450 mètres de llargada per a homes i 440 mètres per a dones . La pista cobreix una superfície total de 160 mètres per 90 mètres, i va requerir l'ús de 14.000 metres cúbics de terra. Després dels Jocs, la tribuna temporal 6.000 places es va desmuntar Referències
Lee Valley VeloPark

Der Lee Valley VeloPark ist ein Radsport-Zentrum an der Marshgate Lane im Stadtteil Stratford, Newham, Greater London im Olympiapark und war Austragungsort der Olympischen Spiele 2012 und der Paralympics 2012. Geplant wurde der Park von Hopkins Architects Partnership LLP (Sir Michael Hopkins und Lady Patricia Hopkins) und Grant Associates (Landschaftsarchitekten). Zum Velopark gehören das Lee Valley Velodrome und eine BMX-Außenanlage. Baubeginn für das Velodrom war im Jahr 2009, die Fertigstellung erfolgte im Februar 2011. Es bietet 6000 Zuschauern Platz. Die BMX-Anlage wurde von Frühling bis Sommer 2011 gebaut und ist etwa 400 m lang. Für diese BMX-Anlage entstanden 6000 temporäre Sitzplätze, die nach Ende der Olympischen Spiele wieder abgebaut wurden. Nach Abschluss der olympischen und paralympischen Wettbewerbe wurde der Velopark ausgebaut, hinzu kamen ein Cross-Country-Kurs für Mountainbike und ein ca. 1,6 km langer Straßenradsport-Kurs. Die Anlage wurde Anfang April 2014 für die öffentliche Nutzung und als Trainingszentrum für Sportvereine geöffnet. Im Velopark wurden während der Olympischen Spiele die Wettbewerbe im Bahnradsport und im BMX ausgetragen sowie bei den Paralympics die Wettbewerbe im Bahnradsport. Weblinks Lee Valley VeloPark opening in March 2014. Lee Valley, abgerufen am 15. Februar 2014. Offizielle Website Velodrom Offizielle Website BMX-Anlage Einzelnachweise
Velódromo de Londres

El Velódromo de Londres (en inglés: London Velopark) es un velódromo construido en el Parque Olímpico, en Londres, municipio de Newham de Londres para los Juegos Olímpicos de 2012.​ Tiene una capacidad para 6.000 personas. Su construcción se inició en 2009 y terminó en el 2011, fue inaugurado en 2012. Los arquitectos son Hopkins Architects, Grant Associates. El costó de la construcción fue de £37 millones. Referencias
Vélodrome de Londres

Le vélodrome de Londres, officiellement Lee Valley VeloPark ou London Velopark (en anglais) est un vélodrome situé à Londres au Royaume-Uni qui accueille les compétitions de cyclisme sur piste lors des Jeux olympiques d'été de 2012 et les championnats du monde de cyclisme sur piste en 2016. L'enceinte accueille également les Six jours de Londres depuis 2015. Il est ouvert au public en mars 2014. Caractéristiques techniques 2009 : début du chantier Concepteur : Hopkins Architects (en) Réalisation : Interior Services Group plc (ISG) Capacité en spectateurs : 6 000 places Longueur de la piste : 250 mètres Inclinaison maximum de la piste dans les lignes droites : 12° Inclinaison maximum de la piste dans les virages : 42° 356 éléments de structure en pin sibérien Longueur totale des lames de parquets : 56 kilomètres Superficie : 21 700 m2 Construction et conception La construction du vélodrome a débuté en mars 2009 et a été achevée en moins de deux ans, en février 2011. C’est le premier site sportif à avoir été terminé, 18 mois avant le début des Jeux. Les concepteurs ont privilégié les matériaux renouvelables, tels le bois. Les façades sinueuses du bâtiment sont constituées de cèdre rouge (5 000 m2). La piste est constituée en lames de parquet en pins de Sibérie, issues de forêts écogérées. Elle a nécessité l'emploi de plus de 350 000 clous. La toiture à double courbure de 12 000 m2 est tendue par un réseau de 16 km de câbles. De nombreuses fentes de toit et une coursive vitrée permettent un éclairage par la lumière naturelle, réduisant la consommation d’énergie liée à l'éclairage naturel. De même, le revêtement mural extérieur et un système de ventilation naturelle permettent une absence de système de climatisation. Enfin, l'eau de pluie sur le toit est collectée, et injectée dans le réseau de distribution du vélodrome. Piste de BMX À côté du vélodrome est située la piste de BMX. Une piste longue de 450 mètres pour les hommes et de 440 mètres pour les femmes. La piste recouvre une surface totale de 160 mètres par 90 mètres, et a nécessité l'utilisation de 14 000 mètres cubes de terre. Après les Jeux, la tribune temporaire de 6 000 places sera démontée, la piste sera reconfigurée pour l'adapter aux cyclistes de tous les jours. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de vélodromes dans le monde Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du cyclisme Portail des Jeux olympiques Portail de Londres