NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sandy Park

Der Sandy Park ist ein Rugby-Union-Stadion in der englischen Stadt Exeter, Grafschaft Devon, Vereinigtes Königreich. Es ist die Spielstätte der Exeter Chiefs, die seit der Saison 2010/11 in der höchsten englischen Rugby-Union-Liga spielen. Die neue Heimat der Chiefs wurde am 1. September 2006 eingeweiht, damals noch mit nur 8.000 Plätzen, und kostete 15 Millionen £. Der Neubau ersetzte den alten County Ground. Nach dem Aufstieg in die Aviva Premiership 2010/11 wurde das Stadion auf seine heutige Größe erweitert. Neben der Sportstätte wurde der Sandy Park auch als Veranstaltungs- und Konferenz-Zentrum konzipiert. Es stehen im Sandy Park Conference & Banqueting Center vier große und elf kleinere Räume zur Verfügung. Durch bewegliche Wände lassen sich die Räume für vier bis 475 Personen ausstatten. Des Weiteren können auch Hochzeiten, Familienfeiern und andere Festlichkeiten ausgerichtet werden. Im Jahr 2011 stimmten die Vereinsmitglieder dem Ausbau des Stadions auf rund 20.000 Plätze zu. Ein genauer Zeitpunkt steht dafür aber nicht fest. Bildergalerie Weblinks sandypark.co.uk: Homepage des Sandy Park (englisch) Einzelnachweise
Sandy Park

Sandy Park is a rugby union stadium and conference and banqueting centre in Exeter, England. It is the home ground of Exeter Chiefs, who from the 2010–11 season have been playing in Premiership Rugby, the top flight of the English rugby union league system. The club relocated there from their former stadium at the County Ground in 2006. The stadium can hold 15,600 spectators and is located adjacent to M5 junction 30, which is around 5 miles from Exeter City Centre. Sandy Park played host to the England Saxons vs Ireland Wolfhounds on 28 January 2012; the England Saxons won 23–17. Sandy Park also hosted 5 different matches for the Women's Rugby World cup 2025, creating a new record number of viewers in the stadium (11,618) Expansion In the summer of 2012 the club announced a five-year plan to redevelop the ground to hold 20,600, which will be carried out in phases, starting with the existing west stand to provide a much larger bar area and extending the grandstand the full length of the pitch (in place of the existing temporary seating). The second phase (subject to finance) will involve building a large conference centre to the south and then extending the main grandstand around the corner and along the south end of the ground. The proposed stands behind each of the goal posts will be much larger than the existing main grandstand, but the proposed east stand will be similar in size to the main stand, due to its proximity adjacent the M5 motorway restricting its size. The first phase of the redevelopment (costing £10million) was carried out over the summer of 2014 and Sandy Park reopened in September that year with an increased capacity of 12,500, the capacity that the stadium will have when it hosts matches at the 2015 Rugby World Cup. The Conference & Banqueting facilities of Sandy Park were also increased, doubling the capacity for conferences and other events. The second phase was announced in July 2021 and involves expansion of the East stand to create a further 1,948 seats and taking capacity to 15,600. 2015 Rugby World Cup matches Sandy Park was one of thirteen venues in England and Wales that hosted 2015 Rugby World Cup games. 2025 Women's Rugby World Cup In August 2023, Sandy Park was confirmed as one of eight host venues for the 2025 Women's Rugby World Cup. Gallery References External links Sandy Park
Sandy Park

Sandy Park es un estadio de rugby y centro de conferencias y banquetes en Exeter, Inglaterra, Reino Unido. Es el campo local de Exeter Chiefs, que desde la temporada 2010-11 ha estado jugando en el Aviva Premiership, la máxima categoría del sistema de la liga de rugby Inglés.​ El club se trasladó allí desde su antiguo estadio en el County Ground en 2006. El estadio puede albergar 15 600 espectadores y está ubicado junto al M5 salida 30, que es de alrededor de 5 millas de Exeter City Centre.​ Sandy Park es una de las trece sedes que albergaron partidos de la Copa Mundial 2015 de Rugby. Tres partidos de la Zona C y D: Tonga vs. Namibia, Namibia vs. Georgia, e Italia vs. Rumanía.​ Sandy Park fue sede de los sajones de Inglaterra vs. Irlanda Wolfhounds el 28 de enero de 2012; los sajones de Inglaterra ganó 23-17.​ Referencias
Sandy Park

Sandy Park est une enceinte sportive anglaise située à Exeter destinée au rugby à XV utilisée par le club de rugby des Exeter Chiefs. Le stade a une capacité de 12 300 places. Au mois de juillet 2012, le club anglais propose au city council un plan d'expansion du stade pour étendre sa capacité à 20 000 places. Coupe du monde de rugby à XV 2015 Il fait partie des stades choisis pour accueillir des matchs de poule de la Coupe du monde de rugby à XV 2015. Pour cette compétition, il a une capacité de 12 300 places. Trois matchs s'y disputent. Galerie Notes et références Liens externes (en) site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du rugby à XV Portail de l’Angleterre
Sandy Park

Sandy Park Conference & Banqueting Centre, più informalmente Sandy Park, è un centro convegni multifunzione di Exeter, nella contea inglese del Devon, il cui fulcro è uno stadio di rugby a 15 che ospita gli incontri interni della formazione di Premiership degli Exeter Chiefs. Inaugurato nel 2006, lo stadio è tra i più giovani del rugby professionistico inglese ed è capace di circa 13 600 posti; fu scelto dal comitato organizzatore della RFU per ospitare alcune gare della Coppa del Mondo di rugby 2015. Storia Storicamente l'Exeter disputava i suoi incontri interni al Country Ground, impianto di circa 5 200 posti risalente alla fine del XIX secolo, che tuttavia, dopo la promozione in seconda divisione nazionale era divenuto sempre più insufficiente a contenere il pubblico, tanto da far considerare al club la coabitazione con la locale squadra di calcio dell'Exeter City, tenutaria del St James Park, stadio concittadino di circa 9 000 posti, nelle more dell'ultimazione del nuovo impianto in costruzione. Il 1º settembre 2006 il nuovo stadio fu inaugurato; all'epoca dell'apertura poteva ospitare 10 744 spettatori il che indusse il proprietario del club Tony Rowe, anche alla luce dei maggiori introiti dovuti al passaggio di serie (quasi otto milioni e mezzo di sterline a fronte di circa la metà incassata nell'ultima stagione in RFU Championship) ad avviare un programma di ampliamento della capacità dello stadio a circa 20 000 posti, in parallelo all'incremento della ricettività del centro congressi annesso al campo di gioco. Dopo essere stato preselezionato e, successivamente, scelto quale sede di alcuni incontri della fase a gironi della Coppa del Mondo di rugby 2015 organizzata dall'Inghilterra, a dicembre 2013 giunse anche l'approvazione del piano di estensione dell'impianto a 20 600 posti, finanziato tramite una pubblica sottoscrizione di obbligazioni. Nelle more del definitivo ampliamento la struttura, capace di 12300 spettatori, ospitò due incontri della Namibia, contro Tonga e Georgia, e uno dell'Italia, contro la Romania, nella Coppa del Mondo di rugby 2015. Incontri internazionali di rilievo Rugby a 15 Note Voci correlate Coppa del Mondo di rugby 2015 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sandy Park Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su sandypark.co.uk.
Sandy Park

Sandy Park – stadion znajdujący się w Exeterze, służący do rozgrywania meczów rugby union, domowy obiekt zespołu Exeter Chiefs. W 2002 roku członkowie klubu jednogłośnie postanowili o przeprowadzce z mieszczącego 5200 widzów County Ground na nowy stadion, o maksymalnej pojemności 8200 osób, który miał pozwolić na uzyskanie statusu zespołu English Premiership. Sandy Park został oddany do użytku kosztem 15 milionów GBP we wrześniu 2006 roku. Obiekt położony jest przy austostradzie M5. W meczowe dni niemożliwe jest korzystanie z przystadionowego parkingu. Integralną częścią obiektu jest Sandy Park Conference Centre, posiadający kilkanaście sal balowych i konferencyjnych. W grudniu 2009 roku postanowiono rozszerzyć trybuny oraz zbudować tarasy z miejscami stojącymi, by zwiększyć pojemność do ponad 10 tysięcy widzów, przez co obiekt stałby się największym w mieście, wyprzedzając St James Park. W styczniu 2011 roku szef klubu przedstawił wstępne cele dalszej rozbudowy stadionu – z trybunami dookoła boiska i łączną pojemnością nieco ponad 20 tysięcy osób – mające na celu ewentualny udział w fazie play-off Pucharu Heinekena, zaś konkretne propozycje pojawiły się we wrześniu tego roku. Miesiąc później zostały one zaakceptowane przez walne zgromadzenie klubu. W lipcu 2012 roku plany zostały przedstawione pod ocenę rady miasta w celu uzyskania stosownych pozwoleń – przebudowa miałaby nastąpić w ciągu pięciu lat i obejmować budowę nowych trybun i pomieszczeń dla mediów, stworzenie obszaru dla autobusów i autokarów, zwiększenie liczby miejsc parkingowych ze 150 do 400 oraz rozbudowę centrum konferencyjnego. Praca nad trybunami, w końcowym efekcie zwiększająca pojemność stadionu z 10 744 do 20 600 miejsc, miała rozpocząć się od strony zachodniej i następować w miarę napływu środków pieniężnych przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, a koszt całości został oszacowany na 24 miliony GBP. Po uzyskaniu wstępnej rekomendacji oficjalna zgoda została wydana pod koniec października 2012 roku. Finansowanie inwestycji zaplanowane było ze środków własnych poprzez emisję obligacji. Wartość zapisów na obligacje finansujące pierwszą fazę rozbudowy w październiku 2013 roku osiągnęła 5,7 mln GBP. Cel, w wysokości 7,5 miliona funtów, został osiągnięty na początku grudnia tego roku, a rozpoczęcie prac obejmujących rozbudowę zachodniej trybuny, zmianę murawy i powiększenie parkingu zaplanowano na początek roku 2014. Po wycofaniu się właścicieli Ashton Gate Sandy Park dołączono do wstępnej listy stadionów ubiegających się o goszczenie meczów Pucharu Świata w Rugby 2015, a na początku maja 2013 roku potwierdzono, że będzie jednym z trzynastu obiektów, na których odbędzie się ten turniej. Stadion miał gościł trzy spotkania Pucharu Świata, a wymogiem jego organizatorów była możliwość zagwarantowania miejsc dla 12 500 widzów. Z uwagi na fakt, iż stałe konstrukcje nie byłyby gotowe przed wrześniem 2015 roku, władze klubu wystąpiły do rady miasta na zgodę na budowę tymczasowej wschodniej trybuny – zwiększyłaby ona pojemność tej części stadionu z 1600 do 3300 osób – a dalsze prace miały zostać wznowione po zakończeniu tych zawodów. Przypisy
Сенди Парк

Сенди Парк, који се налази у Ексетеру, граду у Уједињеном Краљевству, је рагби стадион и дом је премијерлигаша Чифса. Сенди Парк био је један од тринаест стадиона на коме су се играле утакмице светског првенства у рагбију 2015. Референце
Kingston Park

Kingston Park is a suburb of Newcastle upon Tyne, about 4 miles (6 km) north west of the city centre. It is home to several large retailers, the largest being one of Tesco's flagship stores—at 11,055 square metres (119,000 sq ft) which was also the largest supermarket in the United Kingdom for one period of time. Kingston Park is served by Kingston Park station on the Tyne and Wear Metro. History The area was largely built between the end of the 1970s and beginning of the 1980s. Its Metro station was not part of the original system, the area not having the required population density when the network was first planned. In the 2010s, the Newcastle Great Park development began to extend north from Kingston Park, with the Greenside Estate being located immediately north of Kingston Park Road. The residential areas were originally named Kingston Park, Kenton Bank Foot, Tudor Grange and Ouseburn Park, although over time all of these have come to be known collectively as Kingston Park. Most of the housing to the south of Kingston Park Metro station was built by developers such as Leech and originally sold on a leasehold basis. Some of the housing to the north of the station was built as council owned rented properties, although many were bought by tenants under the Government's right-to-buy scheme. Further housing development is planned on the fringes of Kingston Park at Kenton Bank Foot and Callerton, in areas once part of the Green Belt. Commercial areas Kingston Retail Park has a number of shops and the area has a Tesco store. The Airport Industrial Estate is also located in Kingston Park. Kingston Park stadium The area houses the Kingston Park Stadium, which is home to the Newcastle Falcons rugby union team, and also hosts the home football fixtures of Newcastle United's reserve team. The Falcons, then known as Newcastle Gosforth, moved into Kingston Park Stadium in 1990; prior to this, the site had been the Newcastle Chronicle and Journal Sports Ground. Transport Kingston Park also has a Tyne and Wear Metro station, with direct services to Newcastle Airport, Newcastle City Centre, Gateshead and Sunderland. It was opened on 15 September 1985, four years after the Metro line had begun service. Schools Kingston Park Primary School is based in Kingston Park. There are about 350 pupils from Nursery to Year 6. The majority of Year 6 pupils go up to Kenton School. Youth groups There are several youth groups in and around the area of Kingston Park. One such group is 733 (Newcastle Airport) Squadron of the Air Training Corps (ATC). Health care Kingston Park has medical practices, including The Park Medical Group, and dentists, including Kingston Park Advanced Dentistry. See also Kingston Park Metro station References External links Kingston Park Primary School Archived 21 April 2008 at the Wayback Machine Kay's Geography Kingston Park page
Birmingham Central Mosque

Die Birmingham Central Mosque ist eine Moschee in Birmingham (England), betrieben durch den „Birmingham Mosque Trust“ und eines der größten Islamzentren in Europa. Bei Freitagsgebet sind regelmäßig zwischen 3.500 und 4.000 Gläubige anwesend, zum Fest des Fastenbrechens nehmen über 20.000 Gläubige an den Gottesdiensten teil. Geschichte Nachdem das Geld für das Legen des Grundsteins zusammengekommen war, versiegten die Spendengelder. Die Stadt Birmingham drohte damit, das Land anderweitig zu verkaufen, sollte die Moschee nicht innerhalb von zwei Jahren fertiggestellt werden. Daraufhin wandte sich die Moscheestiftung (Birmingham Mosque Trust) sowohl an Muslime und Nicht-Muslime. Bald konnte genug Geld für den Bau zusammengebracht werden, und die Moschee wurde 1969 vollendet. Offiziell wurde die Moschee 1975 als „größte Moschee Westeuropas“ eröffnet. Weblinks Birmingham Central Mosque Website Birmingham Central Mosque on the BBC „Public urged to tour city mosque“
Birmingham Central Mosque

Birmingham Central Mosque, is a mosque in the Highgate area of Birmingham, England, run by the Birmingham Mosque Trust. The organization, 'Muslims in Britain’ classify the Birmingham Central Mosque as, nonsectarian. The mosque has a capacity of 6,000, including women. The mosque provides a Sharia Council which in 2016 handled 400 requests for divorce. The mosque has 21 listed trustees, and its Chair is Muhammad Afzal. Its Vice Chairman is Mohammed Najib. History A golden dome was added to the top of the minaret in 1981. In 1986, the mosque sought and was granted permission to call prayer within certain limits. Between 1988 and 1990, Al-Hijrah School educated children in three rented rooms within the mosque before moving to Midland House in Small Heath. In 2006, the West Midlands Fire Service put out a fire in the mosque which began in an office in the building. It did not spread far, yet it caused damage to electronics and also destroyed paperwork. In December 2011 a man was arrested after making a Facebook threat to bomb the mosque. Following a protest by the English Defence League (EDL) in April 2017, the Birmingham Central Mosque held a tea party with the goal of countering those demonstrations and promoting interfaith dialogue. The tea party ended up receiving more participants than the original EDL march. See also Ghamkol Shariff Masjid Islam in the United Kingdom Islamic schools and branches Islamic Sharia Council List of mosques in the United Kingdom References External links Birmingham Central Mosque website Birmingham Central Mosque on the BBC "Public urged to tour city mosque"
Bishop Rock

Bishop Rock er en lille klippe, som er beliggende ca. seks kilometer udfor den vestlige del af de engelske Scilly-øer. Klippen er kendt for sit 45 meter høje fyrtårn samt for at være start- og/ eller slutpunkt for konkurrencen om det Blå bånd for den hurtigste overfart for skibe over Nordatlanten. Klippen blev, ifølge "Guinness Book of World Records", anset for at være den mindste ø i verden, (46 x 16 meter), hvor en bygning er opført. Dog er denne rekord ikke længere officiel da klippen er ubeboet og øen "Just enough space for" har overtaget titlen. Ekstern henvisning Trinity House – Bishop Rock (engelsk) Arkiveret 2. marts 2008 hos Wayback Machine
Bishop Rock

Bishop Rock (Men an Eskob en cornique) est un petit rocher situé à l'extrémité occidentale des îles Sorlingues. Il est connu pour son phare de 49 mètres de haut, et figure dans le Livre Guinness des records comme la plus petite île du monde possédant un édifice sur son sol. Un premier phare, dont la construction a débuté en 1847, est détruit avant d'être terminé. Le bâtiment actuel est achevé en 1858 et mis en service le 1er septembre de la même année. Ne comprenant rien d'autre que le phare, ce rocher inhabité fait office de barrière entre la Grande-Bretagne et l'Océan Atlantique. Bishop Rock est également l'extrémité orientale de la route suivie par les transatlantiques dans l'Atlantique Nord durant la première moitié du XXe siècle, l'autre extrémité étant l'entrée de la Lower New York Bay. C'est sur ce parcours qu'était disputé le « Ruban bleu » récompensant la traversée la plus rapide. Le phare En 1843, Trinity House (le service britannique des phares) envisage la construction d'un phare à Bishop Rock, les travaux commencent en 1847. L'ingénieur en chef James Walker choisit une construction de 120 pieds de haut comprenant l'habitation et l'optique sur des piliers en fer. Le phare n'a jamais été allumé, et le 5 février 1850, une tempête a emporté la tour. Pour la seconde tentative, James Walker commence par construire en 1851 une structure en pierre. Le site présente un certain nombre de difficultés : la rareté des terres disponibles, et l'inclinaison de la roche, ce qui signifie que les pierres les plus basses des fondations ont dû être posées sous le niveau des plus basses de marées de printemps. En dépit de multiples problèmes, la construction de la tour n'a vu la mort d'aucun ouvrier, et le phare a été allumé pour la première fois le 1er septembre 1858. Le coût total du phare est de 36 559 £ (livres sterling). En 1881, Sir James Nicholas Douglass (en) inspecte la tour et étudie les rénovations visant à en renforcer la structure. Les travaux sont terminés en 1887. L'accès difficile du phare par bateau a conduit la Trinity House à bâtir une hélisurface au sommet du phare en 1976. Le phare a été entièrement automatisé le 15 décembre 1992. Le phare a été utilisé comme lieu de tournage de l'un des indicatifs actuels de BBC One. En 1901, le trois-mâts Falkland a heurté le rocher et son pont principal a touché le phare. Voir aussi Bibliographie (en) Christopher Nicholson, Rock Lighthouses of Britain : The End of an Era?, Whittles Publishing, 1995, 208 p. (ISBN 978-1-870325-41-7, OCLC 34354832, LCCN 2001334897, lire en ligne). Articles connexes Liste des phares en Angleterre Îles Scilly Liens externes (en) Informations sur le phare de Bishop Rock sur le site de Trinity House Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Bishop Rock » (voir la liste des auteurs). Portail de l’Angleterre Portail des îles Portail du monde maritime Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Bishop Rock

Bishop Rock (Cornisch: Men an Eskob) is een rots die deel uitmaakt van de Isles of Scilly, een eilandengroep ca. 45 km voor de kust van Cornwall in het Verenigd Koninkrijk. Ook is het de naam van de vuurtoren die op deze rots is gebouwd. Locatie Bishop Rock ligt op ongeveer 7,5 km ten westzuidwesten van het eiland St. Agnes. De rots is net groot genoeg om plaats te bieden aan de vuurtoren die erop staat. Geschiedenis In 1703 keerde Sir Cloudesley Shovel, Rear-Admiral van de Engelse vloot, met zijn schepen terug van een mislukte poging om Toulon in te nemen. Door een navigatiefout liep zijn schip, HMS Association, op de avond van 22 oktober bij de Isles of Scilly op de rotsen, evenals drie andere schepen van zijn vloot. Hierbij kwamen in totaal 1.600 opvarenden om. De bestuurders van Trinity House, de organisatie die verantwoordelijk is voor onder andere alle Engelse vuurtorens, stelden naar aanleiding van deze gebeurtenis vast dat de vuurtoren op St. Agnes, toentertijd de enige op de Isles of Scilly, onvoldoende bijdroeg aan de veiligheid van de scheepvaart in deze gevaarlijke wateren. Ze besloten dat een nieuwe vuurtoren zou worden gebouwd op Bishop Rock, het meest zuidwestelijk gelegen obstakel van de eilandengroep. Het duurde tot 1847 voordat met de bouw werd begonnen. Toen de toren bijna was voltooid werd hij op 5 januari 1850 tijdens een zware storm door de zee weggespoeld. Onder leiding van James Walker werd in de jaren daarop een nieuwe, steviger versie gebouwd, waarvan het licht op 1 januari 1858 voor het eerst werd ontstoken. De nieuwe toren was 35 m hoog en er was 2.500 ton graniet in verwerkt. In 1881 werd na een inspectie door Sir James Douglass geconcludeerd dat de vuurtoren nog niet stevig genoeg was. Besloten werd hem te versterken door er als het ware een tweede toren omheen te bouwen, die bovendien 12 m hoger zou worden. Deze verbouwing, waarbij men nog eens 3.200 ton graniet extra in de constructie verwerkte, werd voltooid in oktober 1887. Bishop Rock werd geëlektrificeerd in 1973. Drie jaar later werd op de toren een helikopter-landingsplaats aangebracht. Sinds 1992 wordt de toren op afstand bediend. De laatste vuurtorenwachters verlieten Bishop Rock op 21 december van dat jaar. Het licht van de toren (twee witte flitsen per 15 s) heeft een sterkte van 600.000 cd en is onder goede condities zichtbaar op een afstand van 24 zeemijl (ruim 44 km). Op Bishop Rock bevindt zich een misthoorn, die tot op 4 zeemijl (bijna 7,5 km) te horen is. Trivia Bishop Rock is het oostelijke meetpunt voor pogingen van (passagiers)schepen om een snelheidsrecord te vestigen bij het oversteken van de noordelijke Atlantische Oceaan. Hiermee kan de Blauwe Wimpel worden verdiend, een onderscheiding die tot halverwege de twintigste eeuw als zeer prestigieus werd beschouwd. Met de opkomst van de luchtvaart verloor de Blauwe Wimpel echter aan belang. Bishop Rock wordt in het Guinness Book of Records vermeld als het kleinste eiland ter wereld.