NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Leicester Arena

The Leicester Arena (officially known as the Mattioli Arena due to sponsorship reasons) is a multi-purpose sports arena located in Leicester, England. The arena has a seating capacity for 3,000 spectators and its main tenants are the Leicester Riders of the British Basketball League, whilst regularly hosting darts and snooker competitions. From 2018 to 2024, the arena was known as Morningside Arena. Background The £4.8 million arena, which is owned by the Leicester Riders Foundation, was officially opened in January 2016. It is used as the home venue for the basketball team Leicester Riders, as well as the wheelchair basketball team the Leicester Cobras. It is also used by the students of Leicester College as well as by the local community. It hosted its first game on 30 January 2016, in a quarter-final match between Leicester Riders and Surrey Scorchers in the British Basketball League Trophy, won by the Riders 77–60. In 2018 Morningside Pharmaceuticals agreed to take the naming rights of the venue for three years, rebranding the arena as Morningside Arena. The venue hosted the 2019 Champions League of Darts and the 2021 British Open in snooker. On 9 February 2024, the arena was rebranded as Mattioli Arena following a naming agreement with the Ian & Clare Mattioli Charitable Trust. International basketball matches Other major sports events References External links Official website
Leicester Arena

Leicester Arena, znana ze względów sponsorskich jako Morningside Arena Leicester – wielofunkcyjna hala sportowa zlokalizowana w Leicester w Anglii. Hala została otwarta w 2016 roku i może pomieścić ok. 2400 widzów. Głównymi najemcami areny jest drużyna koszykówki Leicester Riders. Imprezy międzynarodowe W obiekcie odbywały się różne imprezy międzynarodowe: Champions League of Darts 2019. British Open 2021 (turniej snookerowy). World Grand Prix 2021 (turniej gry w rzutki). Snooker Shoot Out 2022. Snooker Shoot Out 2023. Championship League Snooker 2022/23. WST Classic 2023 (turniej snookerowy). Przypisy
Stourhead

Stourhead és una propietat d'uns 11 km² en el curs del riu Stour a prop de Mere, Wiltshire (Anglaterra). La propietat inclou una mansió pal·ladiana, el poble de Stourton, jardins, terres de conreu, i massa forestal. Stourhead, un dels millors exemples de l'anomenat estil paisatgístic anglès, pertany a la National Trust des de 1946. La concepció del jardí va començar pel gran llac triangular. Després va venir la plantació d'arbres caducifolis i coníferes. En col·laboració amb el seu arquitecte, Henry Flitcroft, el banquer Henry Hoare II (1705-1785) va emprendre la construcció d'edificis clàssics: temple de Flora i gruta, panteó, temple d'Apol·lo i un pont pal·ladià. El 1765 va comprar la creu de Bristol, de 1373, la qual cosa li va permetre crear un paisatge absolutament anglès amb l'església i el poble de Stourhead com a teló de fons. Els arbres originals, avui esplèndids, van ser completats amb la plantació de nombrosos espècies exòtiques. Al final del "gran circuit", s'observa la torre d'Alfred (1765-1772), estret caprici triangular de maó vermell (de 206 esglaons) coronat per un mirador des del qual s'albiren belles vistes dels voltants. Els estris de la casa van ser venuts gairebé en la seva totalitat el 1883 i el 1902 un incendi va destruir els interiors del segle xviii a excepció dels salons de recepció de la planta baixa.
Stourhead

Stourhead er et gods på 1.072 hektar ved udspringet af floden Stour i den sydvestlige del af det engelske grevskab Wiltshire, og strækker sig ind i Somerset. Godset ligger omkring 4 km nordvest for byen Mere og omfatter en fredet bygning i klasse I fra 1700-tallet opført i neopalladiansk stil, landsbyen Stourton, en af de mest berømte engelske landskabshaver, landbrugsjord og skovområder. Stourhead har været helt eller delvist ejet af National Trust siden 1946. Landskabshaven Haverne blev designet af Henry Hoare den Yngre og anlagt mellem 1741 og 1780 efter et klassisk 1700-talsdesign omkring en stor sø, som blev skabt ved at opdæmme et mindre vandløb. Inspirationen bag anlægget kom fra malerne Claude Lorrain, Poussin og især Gaspard Dughet, som malede utopiske landskabsscener inspireret af Italien. Et tidligt element, der blev anlagt før søen, er Flora-templet (1744–1746), som i dag rummer en kopi af Borghese-vasen, udført i Coadesten og dateret til 1770–1771. Blandt anlæggene ved søbredden findes den fembuede palladianske bro ved søens østlige ende; Rockwork Bridge, som fører vejen syd for søen over en kunstigt anlagt klippeformation; samt mod vest grotten og lysthuset Gothic Cottage, opført i nygotisk stil. Galleri Se også Haver i England National Trusts ejendomme i England Referencer Eksterne henvisninger
Stourhead

Stourhead è una tenuta di 1100 ettari sita presso la sorgente del fiume Stour, vicino a Mere, nel Wiltshire in Inghilterra. Monumento nazionale dal 1946, la tenuta ospita una villa neopalladiana, il villaggio di Stourton, giardini e boschi. La tenuta è stata di proprietà della famiglia Stourton per 700 anni, fino al 1717, quando fu venduta a Henry Hoare I, figlio del banchiere Richard Hoare. Dopo la cessione la villa originale fu abbattuta per fare posto ad una nuova abitazione, la Stourhead House, la prima del suo genere, progettata da Colen Campbell e costruita da Colen Campbell fra il 1720 e il 1724. Nei successivi due secoli la famiglia Hoare vi raccolse numerosi lasciti, fra i quali una grande biblioteca e una collezione di oggetti d'arte. Nel 1901 la villa fu danneggiata dal fuoco, ma molti dei lasciti si salvarono e la villa fu ricostruita in uno stile identico. Henry Hugh Arthur Hoare, che perse il figlio nella Prima guerra mondiale, la cedette al National Trust, l'istituto britannico che gestisce i monumenti. I giardini furono disegnati da Henry Hoare II e realizzati fra il 1741 e il 1780. Ospitano un gran numero di templi, un obelisco, la King Alfred's Tower, progettata da Henry Flitcroft nel 1772, un tempio di Apollo e due fortificazioni dell'età del ferro, Whitesheet Hill e Park Hill Camp. King Alfred's Tower La King Alfred's Tower è una stravagante costruzione alla frontiera tra le contee del Somerset e dello Wiltshire. Fu costruita nel 1772 con ogni angolo in una contea diversa, ma più tardi la frontiera della contea di Dorset cambiò. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stourhead Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su nationaltrust.org.uk. Stourhead, su archINFORM.
Stourhead

Stourhead is de naam van een landhuis en de daarbij behorende tuinen in Wiltshire. Ook het dorp Stourton hoort bij het landgoed. Stourhead ligt bij de bron van de rivier Stour, tegen het kalkplateau Salisbury Plain, vlak bij het dorp Mere. Het landgoed is het gehele jaar toegankelijk voor publiek. Geschiedenis Het landgoed werd 500 jaar bewoond door de familie Stourton. In 1714 werd het verkocht aan Sir Thomas Meres, wiens zoon John het in 1720 doorverkocht aan Henry Hoare. Deze liet het oude landhuis afbreken en gaf de opdracht aan architect Colen Campbell een nieuwe villa te bouwen. Deze ontwierp het Stourhead House in de stijl van de Italiaanse architect Andrea Palladio als een van de eerste in zijn soort. De bouw van het huis geschiedde van 1720 tot 1724. Hoewel Campbell de belangrijkste architect was, werkten ook anderen mee aan het ontwerp. De familie Hoare verzamelde gedurende de tijd dat zij het landgoed bezat verschillende erfgoederen, waaronder een bibliotheek en een kunstcollectie. In 1901 werd het gebouw getroffen door een brand, waarbij nochtans de meeste erfgoederen bewaard bleven. Het huis werd in vrijwel identieke stijl herbouwd. Tuinen In 1742 werd Henry Hoare jr., na de dood van zijn moeder, eigenaar van het landgoed. Hij richtte samen met de architect Henry Flitcroft de tuinen ervan in. Bij de ontwerpen hiervan hield Hoare zich aan het principe dat bij een wandeling door de tuinen nooit tweemaal hetzelfde gezien mocht worden. Hoare maakte gebruik van de natuurlijke ondergrond, en versterkte en accentueerde die. Voor de ontwerpen van de tuin lieten zij zich inspireren door de Italiaanse en Franse landschapschilderijen uit de 17e eeuw, van onder andere Claude Lorrain, Nicolas Poussin en in het bijzonder Gaspar Dughet. De bedoeling was om uiteindelijk een 'driedimensionaal schilderij' te maken, inclusief de vele kenmerken van die schilderijen. Het schilderij Aeneas op Delos van Claude Lorrain is zelfs heel goed te herkennen. In de rest van het park komt ook de reis van de mythische held Aeneas naar voren. Hoare liet verschillende klassieke gebouwen in de tuinen plaatsen. In het midden van de tuin ligt een meer waar de rest van de tuin op geconcentreerd is; de paden blikken allemaal naar dit centrum van de tuin. In de tuin staan meerdere tempels die de rijkdom van de Hoares moesten uitstralen. Het gebied is beschermd gebied vanaf 1946, toen het eigendom werd van de National Trust. Trivia Stourhead stond model voor het huis van Lady Penelope uit de Thunderbirds. Referenties en bronnen Leupen, B., Ontwerp en analyse, 6e druk, Rotterdam: Uitgeverij 010, 2007, ISBN 9789064505584. Externe link [1] op de site van National Trust
Stourhead

Stourhead – XVIII-wieczna rezydencja w Anglii, położona w zachodniej części hrabstwa Wiltshire, ok. 4 km na zachód od miasta Mere. W jej skład wchodzą dom wzniesiony w stylu palladiańskim, ogród angielski z jeziorem, wieś Stourton, ziemie uprawne oraz fragment lasu. Od 1946 roku licząca 1072 hektarów rezydencja jest własnością fundacji National Trust. Na terenie posiadłości swoje źródło ma rzeka Stour. Historia Posiadłość, od 1448 roku należąca do baronów Stour, została w 1717 roku zakupiona przez Henry’ego Hoare’a I, syna bankiera Richarda Hoare’a. Dawna rezydencja, Stourton Manor, została wyburzona, a jej miejsce zajęła nowa, Stourhead House, zaprojektowana przez Colena Campbella i ukończona w 1721 roku. W późniejszych latach została ona rozbudowana o dwa skrzydła, mieszczące bibliotekę oraz galerię obrazów. Po śmierci Henry’ego w 1725 roku, jego syn Henry Hoare II rozpoczął budowę ogrodu, w ramach której wykopane zostało sztuczne jezioro o trójkątnym kształcie oraz zasadzone zostały drzewa i krzewy pochodzące z różnych stron świata. Wokół jeziora wzniesiono liczne budowle, m.in. świątynie Flory i Apollina, kopię Panteonu, palladiański most, a także oddaloną nieco od jeziora trójkątną Wieżę Alfreda. Bibliografia Stourhead. W: Zielony przewodnik: Wielka Brytania. Kraków: Wydawnictwo Bezdroża, 2007, s. 496. ISBN 978-83-60506-13-4. Stourhead. National Trust. [dostęp 2011-09-26]. (ang.).
Anglesey Abbey

Anglesey Abbey ist ein Herrenhaus an der Stelle einer früheren Abtei im Dorf Lode, neun Kilometer nordöstlich von Cambridge, England. Der frühere Besitzer, Urban Huttleston Broughton, 1. Baron Fairhaven, hat das Haus renoviert und dessen Inneres mit einer wertvollen Sammlung von Möbeln, Bilder und Kunstobjekten ausgeschmückt. Das Haus und der Grund gehören inzwischen dem National Trust und sind weitestgehend öffentlich zugänglich. Das 400.000 m2 große parkartige Grundstück teilt sich in mehrere Spazierwege und Gärten mit klassischen Statuen, Formschnitt-Hecken und Beeten. Der Park wurde in den 1930er Jahren im Stil des 18. Jahrhunderts vom letzten privaten Grundbesitzer, dem 1. Baron Fairhaven, angelegt. Von einem großen See nimmt man an, dass an der Stelle einer alten Koprolith-Grube liegt. Die Wassermühle von Lode wurde 1982 restauriert und verkauft heute Mehl an die Besucher. 2019 wurde Anglesey Abbey von rund 399.000 Personen besucht. 2024 betrug die Besucherzahl etwa 399.000 Personen. Einzelnachweise
Anglesey Abbey

Anglesey Abbey este un conac, fostă mănăstire, în satul Lode, la 9 km nord-est de Cambridge, Anglia. Casa și terenul sunt deținute de către National Trust și sunt deschise pentru public, ca parte a Anglesey Abbey, Gardens și Lode Mill, deși unele părți din casă sunt private pentru familia Fairhaven. Terenul de 98 de hectare (400.000 de m2), inclus pe lista de clasa II*, este împărțită în diferite grădini și zone, cu sculpturi clasice, arta topiară și paturi de flori. Suprafața a fost amenajată în stilul secolului al XVIII-lea de către ultimul proprietar privat, Primul Baron Fairhaven, în 1930. O piscină mare, Piscina Carierei, este considerată a fi amplasată pe locul unei mine de coprolit din secolul al XIX-lea. Moara de apă Lode (pe atunci cunoscută sub numele de „Anglesea Watermill”), datând din secolul al XVIII-lea, a fost restaurată și funcționează din nou din 1982, iar acum vinde făină vizitatorilor. Primul Lord Fairhaven a îmbunătățit și casa și a decorat interiorul cu o valoroasă colecție de mobilier, tablouri și obiecte de artă. Grădini Grădinile amenajate sunt populare pe tot parcursul anului. Cele mai vizitate zone includ rozariul (replantat de Lordul Fairhaven) și grădina de dalii (înființată în 1952), care conțin multe zeci de soiuri. În afara sezonului, grădinile de primăvară și de iarnă sunt renumite la nivel național, în special în februarie, când apar ghioceii. În urma epidemiei de boala ulmului olandez, au fost plantați carpeni pentru a înlocui ulmii care datau din anii 1930. Peluzele din South Park sunt cosite mai puțin frecvent și aceasta permite multor flori sălbatice să înflorească și să-și împrăștie semințele. Peste 50 de specii de flori sălbatice au fost înregistrate, inclusiv câteva specii de orhidee și sângele voinicului. În mijlocul verii, apare un număr mare de fluturi. Fiindcă grădinile sunt situate în East Anglia, care are un climat remarcabil de uscat, în 1999 a fost introdus un sistem de compostare pentru a îmbunătăți drenajul și de a ajuta la păstrarea apei în sol în timpul secetelor. La un deceniu de atunci, 95% din deșeurile de grădină erau compostate. Note
Denham Film Studios

Die Denham Film Studios in Denham bei London waren ein britisches Filmproduktionsstudio. Sie wurden von Alexander Korda gegründet. Walter Gropius und Maxwell Fry hatten die Gebäude entworfen. Geschichte Die Filmstudios wurden von 1936 bis 1952 betrieben und bestanden aus sieben riesigen Atelierhallen, die auf einem 67 Hektar großen Grundstück lagen. Die Aufnahmegeräte repräsentierten einen Wert von 40.000 englischen Pfund, der Lichtverbrauch entsprach einer Stadt mit 100.000 Einwohnern, der Wochenbedarf an Rohfilm belief sich im Durchschnitt auf 350.000 Meter, und das Stammpersonal umfasste 1.500 Personen. Diese wurden von 28 Köchen, die täglich 5.000 Mahlzeiten zubereiteten, verköstigt. In der Hauptsache wurden in den Atelierräumen die Filme von Alexander Korda von der Film Productions Ltd. hergestellt, oder sie wurden an englische und amerikanische Firmen vermietet. In den späten 1930er Jahren übernahm J. Arthur Rank die Denham Film sowie die Pinewood Studios. In den 1960er und 1970er Jahren wurden die Büros von Rank Xerox und die Studios als Lagerhäuser genutzt. Die Gebäude wurden 1980 abgerissen und das Gelände als Gewerbegebiet umgestaltet. 2007 wurde das Areal erneut umgestaltet und darauf Luxuswohnungen und -häuser gebaut. Das von Walter Gropius entworfene Labor blieb jedoch erhalten. Literatur Otto Behrens: Neue Filme in Denham. Die englische Produktion in den modernsten Filmateliers der Welt. In: Schweizer Film / Film Suisse. Offizielles Organ des Schweiz. Lichtspieltheater-Verbandes. 3. Jg., Nr. 51, 1. Mai 1937, S. 5 (Digitalisat).
Aintree University Hospital

Aintree University Hospital (colloquially known as Fazakerley Hospital) is a National Health Service hospital in Fazakerley, Liverpool. It is part of NHS University Hospitals of Liverpool Group. History In 1898 Liverpool Corporation acquired land from the Harbreck estate with which to build a hospital. The hospital, initially known as the "City Hospital North, Fazakerley, for Infectious Diseases" opened in 1906. During the First World War, the building was requisitioned by the War Office to create the 1st Western General Hospital, a facility for the Royal Army Medical Corps to treat military casualties. In 1920 the "Fazakerley Sanatorium" was opened on the hospital site, with 245 beds for tuberculoisis patients. It became the "Fazakerley Infectious Hospital" in 1947 and, after joining the National Health Service in 1948, became the Fazakerley Hospital in 1968. The maternity unit was completed in 1969 and, after a major-rebuilding programme, the hospital reopened as the "Fazakerley District General Hospital" in 1974. It became the "University Hospital Aintree" in 1999. In July 2016 the hospital, together with the Walton Centre, became the single receiving site for major trauma patients in Merseyside. An expanded urgent care and trauma centre was officially opened by the Duke of Cambridge in September 2017. References External links Official site
Alexandra Hospital, Redditch

Alexandra Hospital is an acute general hospital in Redditch, Worcestershire, England. It is managed by the Worcestershire Acute Hospitals NHS Trust. History The hospital, which replaced the Smallwood Hospital at Church Green, was completed in 1985. It was officially opened by Princess Alexandra in April 1987. After four consultants left the hospital because of "continuing uncertainty about the future of Redditch Hospital" in February 2015, there were calls from a local pressure group for Government intervention. Then, in May 2015, a new modular operating theatre was opened at the hospital, thereby increasing capacity. References External links Official website
Academia Warrington

La Academia Warrington fue una de las primeras escuelas para disidentes ingleses, ubicada en Warrington, Cheshire, Inglaterra. Funcionó desde 1756 hasta 1786, y dio pie a la creación de la Academia Mánchester. Las personas asociadas con la Academia incluyen a: Anna Laetitia Barbauld John Goodricke Thomas Malthus Thomas Percival Joseph Priestley Bibliografía P. O'Brien M.D. titulado "Warrington Academy 1757 - 86: Its predecessors & successors" publicado por Owl Books. ISBN 0-9514333-0-X. Enlaces externos Sitio web de la Academia de Jim Warrington Fotografía de la Academia Warrington (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última)., de la colección de Edgar Fahs Smith.
Warrington Academy

La Warrington Academy, fondée en 1757, était un collège (au sens britannique du terme) des Dissidents anglais, situé à Warrington dans le Cheshire. Il devint, en 1786, la Manchester Academy. Les débuts de l'académie Les trois premiers professeurs sont le Dr Taylor, de Norwich, le Dr John Aikin, de Kibworth et John Hiot de Lancaster. En 1761, Joseph Priestley y devient professeur en langues modernes et rhétorique. L'atmosphère intellectuelle stimulante de Warrington, que l'on surnomme fréquemment l'« Athènes du nord », au cours du XVIIIe siècle[réf. nécessaire], encourage l'intérêt croissant de Priestley pour la philosophie naturelle. Il donne des conférences sur l'anatomie et réalise des expériences sur la température avec un autre professeur de Warrington, son ami John Seddon. Priestley, malgré un horaire chargé, décide de rédiger une histoire de l'électricité. Des amis lui présentent les principaux chercheurs de ce domaine en Grande-Bretagne, John Canton, William Watson et un visiteur, Benjamin Franklin, qui encouragent Priestley à réaliser les expériences qu'il veut inclure dans son historique. Tout en répliquant les expériences des autres, Priestley est intrigué par des questions restées sans réponse et entreprend alors ses propres expériences. En 1767, les 700 pages de The History and Present State of Electricity (L'histoire et l'état actuel de l'électricité) sont publiées et reçoivent des commentaires positifs. Personnalités Parmi les personnalités ayant fréquenté la Warington Academy, outre Joseph Priestley, on peut citer : Arthur Aikin,Anna Laetitia Barbauld, John Goodricke, Thomas Malthus, Jean-Paul Marat (qui y enseigna le français) ou encore Thomas Percival. Notes et références Bibliographie (en) et James Bennett, The history of Dissenters : from the Revolution in 1608, to the year 1808, Londres, Printed for the Authors, 1808 (OCLC 9721108, lire en ligne) Charles Coquelin, Dictionnaire de l'économie politique, Paris, Guillaumin et cie., 1864 (OCLC 1949199) Charlotte Goëtz, Marat en famille : la saga des Mara(t), Bruxelles, Pôle Nord, 2001, 325 p. (ISBN 978-2-930040-17-2) (en) Joe Jackson, A World on Fire: A Heretic, an Aristocrat and the Race to Discover Oxygen, New York, Viking, 2005, 414 p. (ISBN 0-670-03434-7) (en) Robert E. Schofield, The Enlightenment of Joseph Priestley: A Study of his Life and Work from 1733 to 1773, University Park, Pennsylvania State University Press, 1997, 305 p. (ISBN 0-271-01662-0) (en) Thomas Edward Thorpe, Joseph Priestley, Londres, J.M. Dent & Co.; New York, E.P. Dutton & Co., 1906 (OCLC 6129836) (en) Robert M. Veatch, Disrupted dialogue : medical ethics and the collapse of physician-humanist communication (1770-1980), New York, Oxford University Press, 2005, 317 p. (ISBN 978-0-19-516976-8, lire en ligne) (en) Jenny Uglow, The Lunar Men: Five Friends Whose Curiosity Changed the World, New York, Farrar, Straus and Giroux, 2002, 588 p. (ISBN 0-374-19440-8) Portail des universités Portail de l’Angleterre
Didcot Railway Centre

Le Didcot Railway Centre est un musée ferroviaire situé à Didcot à l'ouest de Londres, dans l’Oxfordshire au Royaume-Uni. Le musée est installé dans un bâtiment, ancien dépôt de locomotives, de la gare de Didcot. Il présente une collection unique au monde de locomotives à vapeur de la Great Western Railway. Sont notamment présentées 24 machines, certaines sont statiques et d'autres roulantes et sont mises en service lors des journées vapeur. Le musée conserve également nombre d'autres matériels de la compagnie. Histoire La Great Western Society est créée en 1964 par quatre passionnés des chemins de fer, ils s'installent à Didcot en 1967 avec trois locomotives et quelques voitures. Les collections La collection comprend de nombreuses pièces de matériel roulant, notamment des locomotives à vapeur ayant roulé sur les lignes du Great Western Railway, certaines sont en état de présentation statique et d'autres sont en état de marche et roulent régulièrement. On y trouve aussi Firefly, qui est une réplique, construite en 2005, à voie large, 2 140 mm, d'une machine de la Great Western Railway dirigée par Isambard Kingdom Brunel. Les listes suivantes ne sont pas exhaustives et devront être complétées ou actualisées au fil du temps (dernière actualisation en juillet 2024) : Locomotives à vapeur Notes et références Voir aussi Articles connexes Musée des Chemins de fer à vapeur de Swindon British National Railway Museum Liste des musées du transport Lien externe (en) Site officiel du Didcot Railway Centre Portail du chemin de fer Portail des musées Portail de l’Angleterre
Dewsbury and District Hospital

Dewsbury and District Hospital is an acute District General Hospital in Staincliffe, West Yorkshire operated by the Mid Yorkshire Teaching NHS Trust. History The original hospital in Dewsbury was known as the Dewsbury Infirmary and it opened in temporary accommodation at Northgate in 1876. The infirmary moved to a more permanent home on the Halifax Road in 1883: the distinctive new building was designed in the gothic revival style by Kirk & Sons of Dewsbury. After the infirmary had left the site, this building was taken over by the West Riding County Council and was renamed the "Municipal Buildings" and more recently has simply become known as "Boothroyds". Instead, in 1930, the infirmary moved to Moorlands Road where it became known as Dewsbury and District General Infirmary. After the infirmary had left the Moorlands Road site, the hospital buildings there were demolished to make way for housing. The present hospital was established on the Dewsbury Union workhouse site at Healds Road in Staincliffe in 1980; the facility was originally known as the Staincliffe General Hospital but is now known as "Dewsbury and District Hospital". It was announced in August 2017 that the accident and emergency department at the hospital would be downgraded in status to that of an urgent care centre with patients with life-threatening injuries being sent for treatment at Pinderfields Hospital in Wakefield instead. References