NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di San Pancrazio (Ipswich)

La chiesa di San Pancrazio è una chiesa cattolica a Ipswich, in Inghilterra. È la cattedrale cattolica per l'est dell'Inghilterra ed è un monumento classificato (grado due). Costruzione e dedizione della Chiesa La costruzione di San Pancrazio venne largamente finanziata dall'abate Louis Simon. L'abate Simon era un sacerdote francese venuto a Ipswich nel 1793, durante la rivoluzione francese, e divenne il primo sacerdote cattolico a celebrare la messa regolarmente a Ipswich dopo la riforma. Simon proveniva da una famiglia aristocratica della Normandia e vendette le proprietà che ereditò in patria per finanziare la costruzione della chiesa nella sua città adottiva. La chiesa fu costruita da George Goldie, un importante architetto cattolico. Goldie voleva creare una grande struttura, una cattedrale per una diocesi cattolica futura dell'East Anglia. La chiesa e la zona circostante erano originariamente parte della parrocchia cattolica di St Mary's, Woodbridge Road, nella diocesi di Northampton. La chiesa venne consacrata dal vescovo di Northampton, Francis Amherst. Storia Due anni dopo che la chiesa fu consacrata, nel 1863, fu bersaglio di una serie di sommosse anti-cattoliche. I tumulti terminarono solo quando il sindaco di Ipswich arruoló 200 poliziotti. Nel 1871 la chiesa divenne una parrocchia separata, per i primi dieci anni gestita dai Pallottini. Nel 1885 San Pancrazio si fuse con St Mary's per diventare una sola parrocchia. Tale unione perdurò sino al 1919. Negli anni quaranta fu il centro della comunità polacca di Ipswich. In 1976 la chiesa, con tutte le altre parrocchie cattoliche del Suffolk, venne trasferita alla nuova diocesi dell'East Anglia. Il giorno del Natale 1985 la chiesa fu gravemente danneggiata da un incendio doloso. Note Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Pancrazio Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su stpancraschurch.org.uk.
Abbazia di Lindisfarne

L'abbazia di Lindisfarne è stata un complesso monastico, eretto sull'isola britannica di Lindisfarne da sant'Aidano e demolita nel 1536. Storia Il monaco Aidano, che viveva nel convento di Iona (isole Ebridi Interne), fu inviato in Northumbria su richiesta di re Osvaldo attorno al 635. Questa regione divenne la base dell'evangelizzazione dell'Inghilterra settentrionale. Dalla Northumbria partirono anche delle missioni dirette in Mercia (l'odierna regione delle Midlands). Dei diversi monaci che vissero nel convento vanno ricordati: il santo patrono della Northumbria, Cutberto, che fu monaco e poi abate del monastero. La sua vita e i suoi miracoli sono ricordati da Beda il Venerabile. Cutberto divenne poi vescovo di Lindisfarne; sant'Ywi; san Colomano. Agli inizi dell'VIII secolo Lindisfarne divenne un fiorente centro culturale, con la produzione manoscritti in latino e anche in anglosassone. Ad esempio, l'Evangeliario di Lindisfarne presenta elementi illustrativi celtici, germanici e romani. L'8 giugno 793 un'incursione di vichinghi danesi sconcertò profondamente la cristianità occidentale. Alla fine i monaci lasciarono l'isola (portando con loro il corpo di san Cutberto, che è ora sepolto nella cattedrale di Durham) e il vescovado fu trasferito a Durham nel 1000. Il priorato fu ristabilito nel periodo normanno come fondazione benedettina, fino a quando fu soppressa nel 1536 da Enrico VIII. Note Voci correlate Sacco di Lindisfarne Cristianesimo celtico Aidano di Lindisfarne Evangeliario di Lindisfarne Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Abbazia di Lindisfarne Collegamenti esterni (EN) Lindisfarne.org.uk. URL consultato il 24 giugno 2020 (archiviato dall'url originale il 30 settembre 2007). (EN) Northumberland.gov.uk. URL consultato il 23 giugno 2008 (archiviato dall'url originale il 25 aprile 2006).
Klasztor Lindisfarne

Klasztor Lindisfarne (ang. Lindisfarne Priory) – średniowieczny klasztor benedyktynów na wyspie Lindisfarne. W 635 roku król Nortumbrii Oswald zwrócił się z prośbą do klasztoru na wyspie Iona o przysłanie misjonarzy, którzy pomogliby mu ewangelizować świeżo zjednoczoną Bernicję i Deirę. Pierwsza misja zakończyła się niepowodzeniem. W kolejnym roku przybył do Nortumbrii charyzmatyczny mnich Aidan. Oswald przekazał mu niewielką wysepkę Lindisfarne, położoną w pobliżu swojej siedziby Bamburgh. Na wyspie tej Aidan założył klasztor, który przez wiele dziesięcioleci odgrywał wielką rolę jako ośrodek misyjny i kościelny w Nortumbrii. Stąd również wysyłane były misje ewangelizacyjne na teren królestwa Mercji. Początkowo był to zakon propagujący liturgię iroszkocką, ale po synodzie w opactwie Whitby przyjął zasady łacińskie. Najsłynniejszym mnichem z klasztoru Lindisfarne był św. Kutbert, patron Nortumbrii i pierwszy biskup Lindisfarne. Na początku VIII wieku w klasztorze Lindisfarne powstał znany iluminowany manuskrypt, znany jako Ewangeliarz z Lindisfarne. Jest to rękopis czterech ewangelii, sporządzony prawdopodobnie przez Eadfrita, mnicha z Lindisfarne i późniejszego biskupa. W X wieku mnich Aldred dodał do łacińskiego tekstu tłumaczenie na język staroangielski, a pustelnik Billfrith ozdobił całość drobnymi elementami metalowymi. Oryginał przechowywany jest w zbiorach British Library, a kopia wystawiona jest dla zwiedzających w katedrze w Durham. W roku 793 klasztor został zaatakowany przez wikingów i splądrowany. Ten bezprecedensowy akt agresji traktowany jest jako początek epoki wikingów w Brytanii. Ciągłe najazdy Normanów zmusiły mnichów do opuszczenia klasztoru w 875 roku. Ekshumowano również szczątki św. Kutberta i przeniesiono je do Durham. Została tam również w roku 1000 przeniesiona siedziba biskupstwa. Klasztor został reaktywowany według reguły benedyktyńskiej w 1093 roku za rządów dynastii normandzkiej. Funkcjonował do 1536 roku, kiedy to Henryk VIII rozpoczynając reformę kościoła zlikwidował wszelkie zgromadzenia zakonne. Dziś z klasztoru pozostały jedynie ruiny, które są jednak zachowane w dobrym stanie i dają wyobrażenie o tym, jak kompleks wyglądał w czasie swej świetności. Stanowią część dziedzictwa narodowego Wielkiej Brytanii. Turyści dostać się mogą na wyspę po niewielkiej grobli jedynie dwa razy dziennie, podczas odpływu. Zwiedzać można zarówno same ruiny jak i muzeum poświęcone historii Lindisfarne i osobie św. Kutberta. Przypisy
Abadia de Lindisfarne

A Abadia de Lindisfarne, também Priorado de Lindisfarne, foi um complexo monástico, no século XXI em ruínas, erguido na ilha britânica de Lindisfarne por Edano. História O monge Edano, que vivia no convento de Iona (Hébridas Interiores), foi enviado para a Nortúmbria por volta de 635, a pedido do rei Osvaldo. Esta região tornou-se a base da evangelização do Norte da Inglaterra. As missões na Mércia (atual Midlands) também partiram da Nortúmbria. Dos vários monges que viveram no convento importa recordar o seguinte: O padroeiro da Nortúmbria, Cuteberto, que era monge e mais tarde abade do mosteiro. Sua vida e seus milagres são lembrados por Beda, o Venerável. Cuteberto mais tarde tornou-se bispo de Lindisfarne; Ivo; Colmano. No início do século VIII, Lindisfarne tornou-se um próspero centro cultural, produzindo manuscritos em latim e também em anglo-saxão. Por exemplo, os Evangelhos de Lindisfarne apresentam elementos ilustrativos celtas, germânicos e romanos. Em 8 de junho de 793, um ataque dos vikings dinamarqueses chocou profundamente a cristandade ocidental. Eventualmente, os monges deixaram a ilha (levando consigo o corpo de Cuteberto, que agora está enterrado na Catedral de Durham) e o bispado foi transferido para Durham em 1000. O priorado foi restabelecido no período normando como fundação beneditina, até ser suprimido em 1536 por Henrique VIII. Ver também Cristianismo céltico Edano de Lindisfarne Evangelhos de Lindisfarne Abadia de Iona Referências
Lindisfarne Priory

Lindisfarne Priory är en fornlämning i Storbritannien. Den ligger i grevskapet och kommunen Northumberland i riksdelen England, i den centrala delen av landet, 500 km norr om huvudstaden London. Lindisfarne Priory ligger 11 meter över havet. Den ligger på ön Lindisfarne. Terrängen runt Lindisfarne Priory är huvudsakligen platt, men åt sydväst är den kuperad. Havet är nära Lindisfarne Priory åt nordost. Närmaste större samhälle är Berwick-upon-Tweed, 17,8 km nordväst om Lindisfarne Priory. Kommentarer Källor
ULTra (rapid transit)

Ultra (Urban Light Transit) es un sistema personal de tránsito rápido​​ PODCAR desarrollado por la empresa británica de ingeniería Ultra Global PRT (anteriormente Advanced Transport Systems). El primer sistema público se inauguró en el aeropuerto londinense de Heathrow en mayo de 2011. Consta de 21 vehículos que operan en una ruta de 3,9 kilómetros (2,4 millas) que conecta la Terminal 5 con su estacionamiento comercial para pasajeros, justo al norte del aeropuerto. Para reducir los costos de construcción, ULtra utiliza en gran medida tecnologías disponibles en el mercado, como neumáticos de goma que se ejecutan en una guía abierta. El enfoque ha resultado en un sistema que Ultra cree que es económico: la compañía informa que el costo total (vehículos, infraestructura y sistemas de control) es de entre £ 3 millones y £ 5 millones por kilómetro (milla) de guía. Por el contrario, el despliegue de Heathrow costó £ 30 millones para 3.8 kilómetros (2.4 millas) de guía.).​​ Descripción Vehículos Los vehículos eléctricos tienen cuatro asientos, pueden llevar una carga útil de 500 kg y están diseñados para viajar a 40 km / h (25 mph) con gradientes de hasta un 20%, pero la compañía ha sugerido limitar las rutas operativas a gradientes del 10% para mejorar la comodidad del pasajero. Los vehículos pueden acomodar sillas de ruedas, carritos de compra y otros equipajes, además de los pasajeros. Cada pod está alimentado por cuatro baterías de automóvil [9], dando un promedio de 2 kW y agregando un 8% al peso bruto del vehículo. Otras especificaciones incluyen un radio de giro de 5 m, un requerimiento de energía de 0,55 MJ por pasajero-kilómetro, y niveles de ruido de funcionamiento de 35 dBA a 21,6 km / h, medidos a una distancia de 10 m. La compañía también ha desarrollado diseños para una versión de carga. Tiene el mismo aspecto externo que la versión para pasajeros, pero todo su espacio interno está adaptado para albergar una cápsula de carga. Pueden ser valiosos en entornos aeroportuarios, donde la red se puede utilizar para transportar pequeñas cargas. Tecnología de control Según Ultra, su sistema de control tiene tres niveles separados de operación, con las siguientes características: Control síncrono central Asigna inmediatamente al pasajero un vehículo Indica al vehículo que siga un camino establecido y el tiempo para llegar al destino Asegura que no haya interacción entre los vehículos Administra vehículos vacíos Control autónomo del vehículo Recibe instrucciones del control síncrono central Navega la cápsula hasta su destino utilizando continuamente láser para verificar la posición y el rumbo del vehículo Sistema de protección automática del vehículo Basado en sistemas de señalización de bloque fijo como ferrocarriles Los bucles inductivos colocados en la guía interactúan con los sensores del vehículo Cada vehículo debe recibir una señal constante de "proceder" para moverse La señal se inhibe en un área directamente detrás de cada pod para detener automáticamente a otros que se acercan; que proporciona un sistema a prueba de fallas que es independiente de otras capas de control. Referencias
ULTra

ULTra (Urban Light Transit, miejski lekki transport) to jeden z działających rozwiązań indywidualnego transportu miejskiego. Działające rozwiązanie na lotnisku Heathrow zastąpiło istniejące połączenie autobusowe między terminalem 5 a parkingiem samochodowym. Jest to system złożony z „pod-ów” - małych, czteroosobowych samochodów w pełni autonomicznych i nieposiadających kierownicy. Zasilanie odbywa się z posiadanych przez pojazdy baterii, ładowanych podczas postoju na stacji. Pojazdy są napędzane silnikiem elektrycznym. Wsiadanie oraz wybieranie stacji docelowej odbywa się na stacji, która posiada automatyczne drzwi, otwierane dopiero po wybraniu miejsca docelowego i obecności pojazdu po drugiej stronie. Po zamknięciu drzwi i naciśnięciu przycisku startu pojazd analizuje otoczenie i jeśli widzi wolną drogę wyrusza w podróż, zachowując odstęp od poprzedzającego go pojazdu. System działa w pełni automatycznie, bez konieczności ingerencji kierowcy czy też obecności pracownika lotniska. Dzięki zminimalizowaniu czasu oczekiwania (95% pasażerów czeka mniej niż minutę), oraz szybszej wymianie pasażerów czas podróży skrócił się do około 5 minut, ze średniego czasu dla autobusu wynoszącego ponad trzy razy więcej (≈15-20 minut). Przypisy
ULTra

ULTra (Urban Light Transit) - персональна автоматична система PODCAR, розроблена британською інженерною компанією Ultra Global PRT (раніше - Advanced Transport Systems) Перша мережа відкрилася у Лондонському аеропорту Хітроу у травні 2011 року. Мережа має 21 вагонів, що працюють на маршруті, завдовжки 3,9 км, що з'єднує термінал 5 та його автостоянку на північ від аеропорту Примітки
Unison (syndicat)

Unison est le plus grand syndicat professionnel du Royaume-Uni, avec plus de 1,3 million de membres. Il s'est formé en 1993 par fusion de trois syndicats professionnels du secteur public, le National and Local Government Officers Association (en) (NALGO), le National Union of Public Employees (en) (NUPE) et la Confederation of Health Service Employees (en) (COHSE). L'actuel secrétaire général d'Unison est Dave Prentis. Il a été élu le 28 février 2000 et est entré en fonction le 1er janvier 2001, succédant ainsi à Rodney Bickerstaffe (en) qui occupait le poste depuis 5 ans. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « UNISON » (voir la liste des auteurs). Liens externes (en) Site officiel Portail du syndicalisme Portail du Royaume-Uni
UNISON (związek zawodowy)

UNISON – związek zawodowy działająca w Wielkiej Brytanii od 1993. Historia Powstał 1 lipca 1993 z połączenia ówczesnych trzech mniejszych organizacji związkowych: „National and Local Government Officers Association” (związek pracowników administracji rządowej), „National Union of Public Employees” (ogólnobrytyjski związek pracowników sektora publicznego), „Confederation of Health Service Employees” (konfederacja związków pracowników usług zdrowotnych). Obecnie jego członkami mogą być wyłącznie pracownicy sektora publicznego, m.in.: państwowej i prywatnej służby zdrowia oraz usług medycznych, policji, straży pożarnej, administracji samorządów lokalnych i rządowych, dostawców energii elektrycznej, wody i gazu ziemnego, zakładów oczyszczania miasta, komunikacji publicznej, itp. Organizacja Związek zrzesza obecnie 1,3 miliona członków i jest największym związkiem zawodowym na Wyspach Brytyjskich. Główna siedziba związku znajduje się w Londynie, w pobliżu dworca kolejowego Londyn-Euston. Funkcję Sekretarza Generalnego związku pełni od 2001 Dave Prentis Związek jest stowarzyszony z brytyjską Partią Pracy (Labour Party) i wspiera jej poglądy polityczno-ideologiczne oraz uczestniczy w jej kampaniach politycznych. Związek akcentuje swoje poparcie dla wszelkich grup mniejszościowych, szczególnie pracowników o zagranicznym rodowodzie. UNISON popiera proces islamizacji Wielkiej Brytanii, m.in. jego szkocki oddział poparł zakaz spożywania czegokolwiek oraz picia napojów podczas trwania islamskiego ramadanu w obiektach szkockiej, publicznej służby zdrowia w obecności muzułmanów (zakaz np. picia herbaty przy biurku, jeśli mogłaby to zobaczyć muzułmanka zatrudniona w pobliżu). Związek otacza szczególną ochroną czarnoskórych związkowców i organizuje kampanie anty-rasistowskie. UNISON ma również najsilniej zorganizowaną w Wielkiej Brytanii grupę związkowców, rekrutujących się spośród osób należących do mniejszości seksualnych. Związek jest stowarzyszony z Ogólnopolskim Porozumieniem Związków Zawodowych. W latach 2008–2012 współpracę pomiędzy OPZZ a UNISON koordynował Adam Rogalewski. Pełnił on jednocześnie na terenie Wielkiej Brytanii funkcję koordynatora UNISON dla pracowników pochodzących z Polski, których liczbę w UNISON ocenia się na 100 000 osób. UNISON jest zrzeszony w centralach związkowych: Kongresie Związków Zawodowych (TUC) oraz Kongresie Szkockich Związków Zawodowych (SCTU). Sekretarze Generalni 1993–1995: Alan Jinkinson 1995–2000: Rodney Bickerstaffe 2001–2021: Dave Prentis 2021–obecnie: Christina McAnea Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona UNISON UK (ang.) Oficjalna strona UNISON Scotland (ang.)
University College Hospital

Das University College Hospital (UCH) ist ein Krankenhaus in London. Es ist Teil des University College London Hospitals NHS Trust und Lehrkrankenhaus des University College London (UCL). Das Krankenhaus befindet sich in der Euston Road im London Borough of Camden. Es liegt in direkter Nachbarschaft zum Hauptcampus des UCL. Die nächsten U-Bahn Stationen sind Euston Square und Warren Street. Geschichte Das Krankenhaus wurde 1834 als „North London Hospital“ gegründet. Die Gründung erfolgte als Lehrkrankenhaus des UCL (damals noch „London University“) acht Jahre nach dessen Gründung. Der Vorschlag des UCL, die angehenden Mediziner im Middlesex Hospital auszubilden, wurde von dessen Leitung abgelehnt. Schon bald nach der Gründung war das „North London Hospital“ als „University College Hospital“ bekannt. Am 21. Dezember 1846 wurde am UCH die erste Operation unter Äthernarkose europaweit durchgeführt. Der Operateur, Robert Liston, war 1835 als erster Professor auf den Lehrstuhl für Chirurgie an das UCH berufen worden. 1905 erfolgte die Trennung des UCH vom UCL. 1906 fand die Neueröffnung eines neuen, von Alfred Waterhouse entworfenen Krankenhausgebäudes in der Gower Street, des so genannten Cruciform Buildings, statt. 1914 fand der Zusammenschluss des UCH mit dem National Dental Hospital, 1920 mit dem Royal Ear Hospital statt. Zwischen 1974 und 1994 wurde das Krankenhaus von der Bloomsbury Area Health Authority betrieben, anschließend erfolgte die Eingliederung in das University College London NHS Trust. 1995 erfolgte, trotz Widerstands von Bevölkerung und Belegschaft, die Schließung des Cruciform Buildings. Das Gebäude wurde vom UCL gekauft und fungiert als Sitz des Wolfson Institute for Biomedical Research. Außerdem sind Kursräume der Fachbereiche Biochemie und Medizin der UCL Medical School dort untergebracht. 2005 erfolgte die Eröffnung eines neuen Gebäudes mit 75 822 m2 am jetzigen Standort. Der Entwurf stammt vom Architekten Llewelyn Davies Yeang. Die Kosten in Höhe von 422 Millionen Pfund wurden sowohl von Privatpersonen als auch von der öffentlichen Hand im Rahmen einer Finanzierungsinitiative getragen. Im November 2008 wurde der „Elizabeth-Garrett-Anderson Flügel“ eröffnet, welcher bis auf wenige Ausnahmen das komplette Spektrum der Frauenheilkunde an einem Ort bündelt. Abteilungen Aktuell verfügt das UCH über folgende Abteilungen: Chirurgie Dermatologie Endokrinologie Gastroenterologie Geriatrie Gynäkologie Hals-Nasen-Ohren Heilkunde Infektiologie Intensivmedizin Kardiologie Neurochirurgie Neurologie Notfallmedizin Onkologie Orthopädie und Unfallchirurgie Pädiatrie Pathologie Pneumologie Radiologie Tropenmedizin Urologie Zahnmedizin Trivia Der britische Schriftsteller George Orwell heiratete Sonia Brownell 1949 und starb am 21. Januar 1950 in Zimmer 65 des Krankenhauses. Weblinks Website der Klinik Einzelnachweise
University College Hospital

University College Hospital est un centre hospitalier universitaire de Londres en Angleterre, situé tout près de la Gare d'Euston. C'est une composante du University College Hospitals London NHS Trust et il est associé à une des universités de Londres, la University College London (UCL). Il a été fondé en 1834, huit ans après l'UCL, sous le nom de North London Hospital (hôpital du nord de Londres). C'est dans cet hôpital que, le 21 décembre 1846, le chirurgien britannique Robert Liston (chirurgien) a effectué la première opération sous anesthésie (de l'éther) en Europe. Cet hôpital est devenu indépendant de l'UCL en 1905 et un nouveau bâtiment dessiné par Alfred Waterhouse a ouvert en 1906 et existe toujours. Il a absorbé le National Dental Hospital en 1914 et Royal Ear Hospital en 1920. Le nouveau bâtiment de l'hôpital a été inauguré le 14 juin 2005. Liens externes (en) Site officiel Ressource relative à l'architecture : The Skyscraper Center Portail de la médecine Portail de Londres
Université De Montfort

L'université De Montfort (en anglais : De Montfort University ou DMU) est une des deux universités de la ville de Leicester en Angleterre. L'université a également compté des campus dans les villes de Bedford, Luton, Lincoln, Caythorpe et Milton Keynes mais seul celui de Leicester est aujourd'hui utilisé. Historique L'histoire de l'université De Monfort remonte à 1969 avec la création du City of Leicester Polytechnic (Institut de technologie de Leicester), issu de la fusion en 1969 du Leicester College of Technology et du Leicester College of Art. Cet institut avait été nommé d'après Simon V de Montfort, 6e comte de Leicester au XIIIe siècle. Le City of Leicester Polytechnic est officiellement devenu une université (dite nouvelle université) en 1992 peu après l'inauguration du campus de Milton Keynes par la reine Élisabeth II en 1991. La nouvelle université De Montfort a ensuite intégré le Bedford College of Higher Education et le Lincoln College en 1994 ainsi que le Charles Frears College of Nursing and Midwifery à Leicester en 1995 mais la gestion des anciens Lincolnshire College of Art and Design et Lincolnshire College of Agriculture, basé à Lincoln et Caythorpe, a été transférée à l'université de Lincoln en 2002. Elle abrit notamment un Institut d'intelligence artificielle. Le campus de Kents Hill à Milton Keynes n'est plus utilisé depuis 2003 à cause des coûts de maintenance d'un site si petit. Il est dorénavant occupé par l'Open University. Le dernier campus situé hors de la ville de Leicester a fusionné avec l'université de Luton pour former l'université du Bedforshire in 2006. Anciens élèves Akram Khan, chorégraphe et danseur Charles Dance, acteur MJ Hibbett, auteur-compositeur-interprète Angela Smith, Membre du Parlement Rival Consoles Mandy Barker, photographe Gary Porter, homme politique britannique Zoe Thorogood, autrice et illustratrice de comics Liens externes Sites officiels : (en) dmu.ac.uk/home.aspx et (en) www.dmu.ac.uk Archives conservées par : De Montfort University Archives and Special Collections (specialcollections) Ressources relatives à la recherche : Classement académique des universités mondiales CrossRef Horizon 2020 U-Multirank Portail des universités Portail de l’Angleterre