NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Shoreditch (London Underground)

Shoreditch ist eine geschlossene Station der London Underground im Stadtbezirk London Borough of Tower Hamlets. Ursprünglich als Station der East London Railway eröffnet, war sie später lange Zeit die nördliche Endstation der East London Line. Die Haltestelle lag nahe der Brick Lane in einem Einschnitt, der inzwischen zugeschüttet wurde. Das Stationsgebäude an der Kreuzung Pedley Street und Code Street ist bis heute erhalten. Geschichte Die Station wurde 1876 eröffnet und lag an der East London Railway, auf der Züge mehrerer Gesellschaften verkehrten. 1885 wurde der Passagierverkehr zwischen Liverpool Street und Shoreditch eingestellt. Ab 31. März 1913 verkehrte die Metropolitan Railway (Vorgängergesellschaft der Metropolitan Line) auf dem Abschnitt in Richtung Süden. Seit der Teilschließung einer Verbindungskurve bei Whitechapel im Jahr 1941 war die East London Line betrieblich eigenständig. Die Strecke bei Shoreditch bestand aus einem einzelnen Gleis, das am stillgelegten Güterbahnhof Bishopsgate entlangführte. Bis 1966 bestand nördlich der Station ein Verbindungsgleis zur Haupteisenbahnstrecke, die im Hauptbahnhof Liverpool Street endet; diese Verbindung war noch lange Zeit vom Ende des Bahnsteigs aus deutlich sichtbar. Zwischen dem 25. März 1995 und dem 25. März 1998 war die gesamte Linie wegen Renovierungs- und Modernisierungsarbeiten für jeglichen Verkehr gesperrt. Am 9. Juni 2006 wurde die Station Shoreditch geschlossen. Sie wurde durch den in der Nähe gelegenen Bahnhof Shoreditch High Street ersetzt. Die an beiden Enden verlängerte Strecke gehört seit Juni 2010 zum Netz von London Overground. Das Stationsgebäude steht unter Denkmalschutz (Grade II Listed). Der Bahnsteig mitsamt Aufbauten und Abgängen wurde abgebrochen, der Bahneinschnitt zugeschüttet, um Platz für den neuen Bahnviadukt zur Station Shoreditch High Street zu schaffen. Im Februar 2011 wurde das Stationsgebäude versteigert, bei einem Mindestgebot von 180.000 Pfund betrug der Endpreis 665.000 Pfund. Es ist geplant, dort eine Halle für Kunstausstellungen und vergleichbare Events einzurichten. Die Fassade ist inzwischen mit einem großflächigen Wandbild überdeckt. Betrieb Die Fahrgastzahlen gingen im Laufe der Betriebsjahre stetig zurück, sodass Shoreditch mit rund 1100 Fahrgästen pro Tag eine der am wenigsten genutzten U-Bahnhöfe Londons war. Zuletzt bestanden nur noch eingeschränkte Öffnungszeiten: montags bis freitags in der Rush Hour von 7:00 Uhr bis 10:00 Uhr beziehungsweise 15:30 Uhr bis 20:30 Uhr sowie an Sonntagen von 7:15 Uhr bis 15:00 Uhr wegen des Brick Lane Markets. An Samstagen war die Station ganztägig geschlossen. Während der übrigen Zeit war Whitechapel die nördliche Endstation der East London Line. Siehe auch Geschlossene Stationen der London Underground Weblinks Einzelnachweise
Shoreditch (métro de Londres)

Shoreditch est le nom donné à une ancienne station du métro londonien. Historique Jusqu'au 9 juin 2006, la station a été utilisée comme terminus nord de la East London line. Cette ligne a été fermée pour travaux afin de l’intégrer au réseau du London Overground. Une rampe a été construite sur le site de la station afin de relier la East London Line et le viaduc de Kingsland. Lors de la réouverture de la ligne en 2010, la station a donc été remplacée par une nouvelle gare, la gare de Shoreditch High Street. Voir aussi Articles connexes Liste des stations du métro de Londres Liste des stations fermées du métro de Londres Portail du métro Portail de Londres
Shoreditch (metrostation)

Shoreditch is een gesloten station dat onderdeel was van de Londense metro aan de East London Line. Geschiedenis Shoreditch werd in 1869 geopend als eindpunt van de East London Railway. Het traject tussen Shoreditch en Liverpool Street werd 16 jaar later in 1885 opgeheven. Op 31 maart 1913 sloot het station zich aan bij de Londense metro. Het station is nog drie jaar gesloten gebleven, vanwege de renovatie van de East London Line. Het gebruik van het station Voor de sluiting van het station in 2006 telde Shoreditch mee als een van de minst gebruikte metrostations over het netwerk. Per dag reisden er 1130 passagiers via het station. Het gevolg van het lage aantal reizigers was een korte openingstijd. In de jaren 90 was het station alleen nog toegankelijk voor spitsuren op werkdagen. Traject Sluiting Op 9 juni 2006 is Shoreditch definitief gesloten voor publiek en reizigers. Sinds april 2010 kunnen reizigers gebruikmaken van het nieuwe station Shoreditch High Street, dat bediend wordt door de London Overground. Tussen 2006 en 2010 reed er een vervangende busdienst tussen Whitechapel en Shoreditch. Fotogalerij
Abadía de Santa María (York)

La Abadía de Santa María en York, Inglaterra, son las ruinas de una abadía benedictina que se encuentra en lo que ahora son los jardines del Museo de Yorkshire, al oeste de la Catedral de York. La Abadía original que estaba en este lugar se fundó en 1055 y estaba dedicada a San Olave. Fue refundada en 1088 por Guillermo II que sentó las bases de la iglesia normanda, aunque esta iglesia ya no continúa. A raíz de una controversia y un motín en 1132, una parte de monjes reformistas se marcharon para establecer el monasterio cisterciense de la Abadía de Fountains. Las ruinas supervivientes se remontan a la restauración que se empezó en 1271 y se terminó en 1294. Se decía que los abades de Santa María eran muy mundanos y la abadía destacó en las primeras baladas medievales de Robin Hood (con el abad generalmente como la némesis de Robin Hood). Santa María fue en su tiempo la mayor y más rica de las congregaciones benedictinas en el norte de Inglaterra y la abadía fue una vez uno de los mayores propietarios de tierras del condado de Yorkshire. Sin embargo, en 1539, durante la disolución de los monasterios por orden de Enrique VIII, fue cerrada y sustancialmente destruida. Todo lo que hoy en día permanece en pie son los muros norte y oeste, junto con otros restos: el hostal de los peregrinos, la puerta oeste y la casa de madera del siglo XIV del Abad (ahora llamada King's Manor). Los muros incluyen unas torres intercaladas hacia el norte y el oeste, la Torre de Santa María en la esquina noroeste y una torre poligonal junto al río. Los hallazgos de las excavaciones y características arquitectónicas, particularmente referidas a la sala capitular del siglo XII, se muestran en el cercano Museo de Yorkshire. Enlaces externos La Abadía de Santa María en la web de la Historia de.(en inglés) Artículo en Britannia.
Abbaye Sainte-Marie d'York

L’abbaye Sainte-Marie d’York est une ancienne abbaye de l’Ordre bénédictin, datée du XIe siècle, située dans la ville britannique d’York, dans le comté anglais du Yorkshire du Nord. Ses ruines se trouvent dans les jardins du Museum d’York. Historique L’abbaye a été fondée une première fois en 1055, et dédiée au roi norvégien saint Olaf. Elle est refondée par Alain le Roux en 1088, qui pose la première pierre d’une église de style normand, dont il ne reste rien. En 1132, à la suite d'une dispute et d'émeutes, un groupe de moines réformistes établissent l’abbaye cistercienne de Fountains. L’abbaye est reconstruite[pourquoi ?] entre 1271 et 1294, et les ruines actuelles datent de cette période. Elle devient le plus riche établissement de l’ordre de Saint-Benoît dans le Nord de l’Angleterre ; son abbé est présenté comme l’ennemi de Robin des Bois dans différentes ballades. En 1539, lors de la dissolution des monastères par Henri VIII, les bâtiments sont en grande partie détruits. Il reste aujourd’hui, en plus des ruines de l’abbatiale, les murs d’enceinte nord et ouest, l’hospice des pèlerins au sud-est, et le « manoir du Roi (en) » (King's Manor) à l’est, bâtiment qu’habitait l’abbé, aujourd’hui classé grade I. La partie de l’enceinte conservée comprend entre autres la porte de l’Ouest et la tour Sainte-Marie au coin nord-ouest. Illustrations Ruines de l’abbatiale Hospice des pèlerins Notes et références Voir aussi Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « St Mary's Abbey, York » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du monachisme Portail du catholicisme Portail du Yorkshire Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Abbazia di Santa Maria (York)

L'abbazia di Santa Maria (in inglese Abbey of St. Mary), a York, nel Regno Unito, era un'abbazia benedettina, oggi in rovina, situata in quelli che attualmente sono gli York Museum Gardens, a ovest della cattedrale della città. Storia L'abbazia fu originariamente edificata nel 1055 e dedicata a sant'Olaf. Fu rifondata nel 1088 da Guglielmo II d'Inghilterra, il quale posò la prima pietra della chiesa, della quale non sopravvivono oggi resti. Nel 1132, in seguito a una disputa e a una rivolta, una parte dei monaci abbandonarono l'abbazia per fondare la cistercense abbazia di Fountains. Le rovine che è possibile vedere oggi risalgono al periodo della nuova ricostruzione dell'abbazia, avvenuta tra il 1271 e il 1294. Gli abati dell'abbazia di Santa Maria avevano fama di essere molto mondani, e compaiono spesso nelle ballate medievali inglesi come oggetto della vendetta di Robin Hood. Santa Maria fu a lungo il più grande e ricco insediamento benedettino nel nord dell'Inghilterra, a cui appartenevano moltissimi terreni dello Yorkshire, fino a che nel 1539, con la dissoluzione dei monasteri inglesi voluta da Enrico VIII, fu soppressa e in seguito quasi completamente distrutta. Ciò che rimane oggi dell'antica struttura sono la parete settentrionale e quella occidentale nonché qualche altro resto isolato: la foresteria, la porta occidentale e la trecentesca residenza dell'abate, oggi chiamata King's Manor. Tra le torri sopravvissute vi sono la torre di Santa Maria, all'angolo nordoccidentale del complesso, e la torre dell'acqua presso il fiume. I reperti ritrovati negli scavi archeologici, relativi soprattutto ai locali delle caldaie e alla sala capitolare tardo-duecentesca, sono conservati nel vicino Yorkshire Museum. Bibliografia Nikolaus Pevsner e David Neave, Yorkshire: York and the East Riding, 2ª ed., Londra, Penguin Books, 1995 [1972], ISBN 0-14-071061-2. Antonia (ed) Evans, The York Book, York, Blue Bridge, 2002, ISBN 0-9542749-0-3. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'abbazia di St Mary Collegamenti esterni (EN) St Mary's Abbey theme in History of York website, su historyofyork.org.uk. Britannia article, su britannia.com. URL consultato il 23 luglio 2008 (archiviato dall'url originale il 1º giugno 2008). (EN) 360 degree view of the abbey, su bbc.co.uk.
Abadia de Santa Maria

A Abadia de Santa Maria ficava no norte de York no condado de North Yorkshire, em um local onde hoje ficam os Jardins do Museu de York e o Museu de Yorkshire e outros edifícios históricos. A abadia fica de frente para a Catedral de York. É uma abadia beneditina. História A abadia foi originalmente fundada em 1055 em dedicação a Santo Olavo. Foi refundada em 1088 por Stephen Abbot e um grupo de monges da cidade de Whitby por ordem do magnata anglo-bretão Alan Rufus, que lançou a primeira pedra da igreja normanda naquele ano. A cerimônia de fundação contou com a presença do bispo Odo de Bayeux e Thomas Arcebispo de Bayeux. Notas
RAF Fairford

RAF Fairford (IATA: FFD, OACI: EGVA) en una base aérea de la Royal Air Force en Gloucestershire, Inglaterra. Actualmente tiene poca actividad, no es de uso diario. Su uso más destacado en los últimos años ha sido como base para los bombarderos B-52 de la Fuerza Aérea de los Estados Unidos durante la Invasión de Irak de 2003, la Operación Allied Force en 1999, y la Guerra del Golfo en 1991. RAF Fairford también acoge anualmente el Royal International Air Tattoo (RIAT), uno de los festivales aéreos más grandes del mundo, que por la edición de 2003 fue reconocido por Guiness como la exhibición aérea militar más grande de todos los tiempos con la participación de 535 aeronaves. Véase también Royal International Air Tattoo Royal Air Force
RAF Fairford

Royal Air Force Fairford of RAF Fairford (IATA: FFD, ICAO: EGVA) is een "slapende" basis van de Royal Air Force (RAF) bij Fairford in Gloucestershire in Engeland die niet dagelijks wordt gebruikt. Zijn prominentste gebruik in de afgelopen jaren was als vliegveld voor de B-52 Stratofortresses van de United States Air Force tijdens de Irakoorlog in 2003, de Operatie Allied Force in 1999 en de Eerste Golfoorlog in 1991. Het is het enige Europese vliegveld van de United States Air Force voor zware bommenwerpers. Sinds eind 2016 zijn er weer een aantal B-52 bommenwerpers vanaf de basis actief. In juni 2017 was er naast een aantal B-1 bommenwerpers ook een B-2 vanaf Fairford actief. De precieze reden van de stationering van de drie belangrijkste bommenwerpers van de USAF, is (nog) niet bekend. RAF Fairford was de enige landingsplaats voor de Space Shuttle in het Verenigd Koninkrijk. De basis heeft een voldoende lange landingsbaan voor een shuttlelanding (de baan is 3046 meter lang), en er waren ook de NASA opgeleide brandweerlieden en medici gestationeerd op het vliegveld. RAF Fairford is ook de thuisbasis van de Royal International Air Tattoo (RIAT), een jaarlijkse vliegshow. RIAT is een van de grootste vliegshows in de wereld; de show van 2003, waar 535 vliegtuigen aan deelnamen, wordt door het Guinness World Records erkend als de grootste militaire vliegshow ooit. Op 17 augustus 2022 zijn weer vier B52H’s terug gekomen om de NAVO te versterken de komende tijd. Onder deze vier de Wise Guy, welke al in 2003 op haar laatste rustplaats werd gebracht, maar na een grote renovatie weer in gebruik is genomen.
RAF Fairford

RAF Fairford – baza wojskowa Royal Air Force w pobliżu miasta Fairford, w hrabstwie Gloucestershire, w Anglii. Co roku, w trzecim tygodniu lipca, lotnisko jest gospodarzem pokazów lotniczych Royal International Air Tattoo. Baza powstała w 1944 roku z przeznaczeniem dla alianckich samolotów transportowych i szybowców, mających wziąć udział w desancie powietrznym podczas lądowania w Normandii. Od 1950 roku RAF Fairford pełniło funkcję bazy bombowców strategicznych należących do United States Air Force, którą pozostawało do 2010 roku. Obecnie, na co dzień niewykorzystywane, utrzymywane jest w stanie umożliwiającym przywrócenie pełnej gotowości bojowej w ciągu 24-48 godzin. RAF Fairford posiada najdłuższy, liczący 3048 m, pas startowy spośród wszystkich baz lotniczych Royal Air Force. Lotnisko to, jako jedyne w Anglii, było wyznaczone do awaryjnego lądowania wahadłowców kosmicznych należących do NASA w przypadku wystąpienia problemów bezpośrednio po starcie wahadłowca. Przypisy Bibliografia RAF Fairford, UK. GlobalSecurity.org. [dostęp 2011-06-07]. (ang.).
RAF Fairford

Fairford Royal Air Force Base är en flygbas i Storbritannien. Den ligger i grevskapet Gloucestershire och riksdelen England, i den södra delen av landet, 120 km väster om huvudstaden London. Fairford Royal Air Force Base ligger 87 meter över havet. Terrängen runt Fairford Royal Air Force Base är platt. Närmaste större samhälle är Swindon, 13,8 km söder om Fairford Royal Air Force Base. Trakten runt Fairford Royal Air Force Base består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Fairford Royal Air Force Base.
Royal Blackheath Golf Club

Der Royal Blackheath Golf Club ist einer der ältesten Golfclubs der Welt (möglicherweise der Älteste). Entstehungsgeschichte Nach dem Tod von Königin Elizabeth I. von England im Jahr 1603 zog König Jakob VI. von Schottland in London ein, wo er im Tower of London in Greenwich lebte und auch als König Jakob I. von England bekannt wurde. Mit ihm zogen etwa fünfzig Adlige und ihre Diener in den Süden und das Golfspiel kam nach England. Der Prince of Wales, Henry Frederick, war der Sohn von James I. und es ist bekannt, dass er bereits 1606 mit einigen schottischen Adligen Golf gespielt hat. Ein für das Golfspiel geeignetes Gelände wurde auf den höher gelegenen Grundstücken von Blackheath hinter dem Palast gefunden. Die Schotten gründeten hierfür einen Verein dessen Gründungsdatum als 1608 angenommen wird, obwohl schriftliche Belege fehlen. Ursprünglich bestand der Golfplatz aus fünf Löchern, bei Wettkämpfen wurde der Platz insgesamt dreimal gespielt. 1844 wurde der Platz auf sieben Löcher erweitert. 1923 fusionierte der Club mit dem nahe gelegenen Eltham Golf Club. 2008 wurde das 400-jährige Vereinsjubiläum gefeiert. Zu diesem Zweck wurde ein Turnier auf den ursprünglichen fünf Löchern von Blackheath gespielt.
Royal Blackheath Golf Club

Royal Blackheath Golf Club is a golf club located in Eltham, England within the Royal Borough of Greenwich. It was founded in 1608, making it the oldest golf club in England and the world. History There is evidence of golf being played at Blackheath since 1603, soon after the accession of James VI of Scotland to the English throne. The Royal Blackheath Golf Club was formally instituted in 1608, and was originally based in Blackheath. However, many early records were destroyed in a late 18th century fire. The club was granted royal status during the reign of Queen Victoria in 1857. In 1923, the club moved to its current location in Eltham. The Royal Blackheath Gold Club joined the Kent Golf Union as a founding member in 1925. The same year, several clubs in Kent, including Royal Blackheath, also formed the Association of South Eastern Golf Clubs. The club has since participated in various competitions administered by these organizations. See also List of golf clubs granted royal status References
Royal Blackheath Golf Club

De Royal Blackheath Golf Club is mogelijk de oudste golfclub ter wereld. Geschiedenis Na het overlijden van koningin Elizabeth I van Engeland in 1603 verhuisde koning Jacobus I van Schotland naar Londen, waar hij in het Koninklijk Paleis in Greenwich ging wonen en verder ook als koning Jacobus I van Engeland door het leven ging. Met hem verhuisden een vijftigtal edelen en hun bedienden naar het zuiden en zo kwam ook de golfsport naar Engeland. De Prins van Wales, Henry Frederick, was de zoon van James I en van hem is bekend dat hij al in 1606 met enkele Schotse edelen golf speelde. Op de hoger gelegen landerijen van Blackheath, achter het paleis, werd grond gevonden die voor de golf geschikt was. De Schotten richtten een club op en als datum van oprichting wordt 1608 aangehouden, hoewel schriftelijke bewijzen ontbreken. Oorspronkelijk bestond de golfbaan uit vijf holes, bij wedstrijden werd de baan drie keer gespeeld. In 1844 werd de baan uitgebreid tot zeven holes. In 1923 ging de club samen met de nabijgelegen Eltham Golf Club en werd de locatie op Blackheath verlaten. In 2008 werd het 400-jarige bestaan van de club gevierd. Er werd hiertoe een toernooi gespeeld op de oorspronkelijke vijf holes van Blackheath.
Igreja Templária

A Igreja do Templo, uma peculiaridade real da Igreja da Inglaterra, é uma igreja na cidade de Londres localizada entre Fleet Street e o rio Tâmisa, construída pelos Cavaleiros Templários para sua sede inglesa no recinto do Templo. Foi consagrado em 10 de fevereiro de 1185 pelo Patriarca Heráclito de Jerusalém. Durante o reinado de D. João (1199–1216) serviu como tesouro real, apoiado pelo papel dos Cavaleiros Templários como banqueiros proto-internacionais. Agora é propriedade conjunta do Inner Temple e do Middle Temple Inns of Court, bases da profissão jurídica inglesa. É famosa por ser uma igreja redonda, uma característica de design comum para as igrejas dos Cavaleiros Templários, e por suas efígies de pedra dos séculos XIII e XIV. Foi fortemente danificado pelo bombardeio alemão durante a Segunda Guerra Mundial e, desde então, foi bastante restaurado e reconstruído. A área ao redor da Igreja do Templo ainda é conhecida como o Templo. Temple Bar, um portal jurisdicional, ficava no meio da Fleet Street, na área de Temple. Perto está a estação de metrô Temple. Referências Ligações externas Site oficial da Igreja do Templo Site oficial detalhando a música da Igreja do Templo Site do Templo Médio Site do Templo Interior Site do Festival do Templo de 2008 Igreja do Templo – Artigo sobre Destinos Sagrados com grande galeria de fotos Imagens em preto e branco do Templo – Pitt University Planta baixa e discussão da forma redonda – Rosslyn Templars A História dos Cavaleiros Templários, por Charles Greenstreet Addison, com extensa história e descrição da Igreja do Templo
Temple Church

Temple Church är en rundkyrka i området Temple i centrala London, byggd av Tempelherreorden som deras högkvarter i London. Kyrkan är ett Royal Peculiar och lyder därmed direkt under Kungen av England. Kyrkobyggnaden Kyrkan uppfördes på 1100-talet av Tempelherreorden och invigdes 1185. Ursprungliga koret var litet men byggdes kraftigt ut på 1200-talet när kung Henrik III uttryckte önskan att bli begravd där. Han ändrade sig innan sin död , men kyrkan är begravningsplats för bland annat William Marshal, 1:e earl av Pembroke , Geoffrey de Mandeville, 1:e earl av Essex, Biskop Sylvester av Carlisle , samt Dr Richard Mead (1673–1754). Galleri Övrigt Kyrkan omnämns i bland annat Dan Browns roman Da Vinci-koden. Referenser Externa länkar Församlingens webbplats Sacred Destinations Wikimedia Commons har media som rör Temple Church.
St Michael's Mount

St Michael's Mount (kornisk: Carrack Looz en Cooz) er en engelsk tidevandsø 366 meter fra kysten i Mount's Bay i Cornwall. Den er forenet med Marazion med gangsti bygget af granitblokke, som kan benyttes ved lavvande. Øen består af en kombination af skifer og granit. På toppen af øen ligger en fæstning, der i dag er slot og bolig for baronen, men muligvis har været et kloster. Det korniske navn betyder "det grå bjerg i skoven" og kan være fra før Mount's Bay blev oversvømmet. Det korniske navn er så en nøjagtig beskrivelse af bjergets placering i et skovland. Bevarede træer er set efter storm ved lavvande på strandene ved Perranuthnoe. Den korniske legende om Lyonesse, et oldtidskongedømme som skal have strakt sig fra Penwith og mod Isles of Scilly, nævner også, at landet skal have været oversvømmet af havet. Historisk siges St Michael's Mount en kornisk modpart til Mont Saint Michel i Normandiet i nutidens Frankrig. Men da hverken funktion, byggestil, byggeherre, bygningshistorie eller andet er fælles, så er det ikke korrekt. Men de er begge fæstninger i havet, der er kendetegnet af tidevand. Lokalt hedder St Michael's Mount "the Mount". Se også Liste over borge og slotte i England National Trusts ejendomme i England Eksterne henvisninger