NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
122 Leadenhall Street

122 Leadenhall Street è un indirizzo di Leadenhall Street a Londra, dove si trova il Leadenhall Building, alto 225 m. Il grattacielo commerciale, inaugurato nel luglio 2014, è stato progettato da Rogers Stirk Harbour + Partners ed è informalmente conosciuto come The Cheesegrater ("grattugia") per la sua forma a cuneo. Si tratta di una serie di nuovi grattacieli recentemente completati o in costruzione nel quartiere finanziario della City di Londra, tra cui The Walkie Talkie (20 Fenchurch Street), TwentyTwo (22 Bishopsgate, ex The Pinnacle) e The Scalpel (52-54 Lime Street). Il sito è adiacente al palazzo del Lloyd, anch'esso disegnato da Rogers, che è la sede attuale del mercato assicurativo Lloyd's di Londra. Fino al 2007 il sito Leadenhall era occupato da un edificio del 1960 di proprietà di British Land e progettato da Gollins Melvin Ward Partnership. Questo edificio venne demolito in preparazione alla riqualificazione del sito. Nel dicembre 2009, il sito fu completamente cancellato ma la costruzione rimase in fase di stallo. Il progetto, inizialmente ritardato a causa della crisi finanziaria, fu dunque rilanciato nel mese di ottobre 2010 ed attualmente Oxford Properties gestisce della struttura in collaborazione con British Land. Nel maggio 2013, i co-sviluppatori hanno annunciato che oltre il 51% dell'edificio è stato assegnato con contratti di locazione stipulati con la multinazionale Aon e la società di assicurazioni Amlin. Voci correlate Costruzioni più alte di Londra Grattacieli più alti del Regno Unito Grattacieli più alti d'Europa Grattacieli più alti dell'Unione europea Grattacieli più alti del mondo Città per numero di grattacieli Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su 122 Leadenhall Street Collegamenti esterni Sito ufficiale, su theleadenhallbuilding.com. (EN) 122 Leadenhall Street, su Skyscraper Center.
122 Leadenhall Street

122 Leadenhall Street – wieżowiec w Londynie (Wielka Brytania), w finansowej dzielnicy City of London, zaprojektowany przez brytyjskiego architekta Richarda Rogersa. Budynek nazywany "tarką do sera" (ang. Cheese Grater) ma wysokość 225 metrów i 48 kondygnacji. Obok znajduje się budynek korporacji ubezpieczeniowej Lloyd's of London, również zaprojektowany przez Rogersa. W miejscu, gdzie zbudowany jest wieżowiec, znajdował się budynek o wysokości 54 metrów. Ukończony został w 1969 roku według projektu Gollins Melvin Ward Partnership, do pary z wieżowcem St Helen's, będącym siedzibą spółki ubezpieczeniowej Commercial Union. W 1992 roku budynek został mocno uszkodzony w wyniku ataku bombowego, dokonanego przez IRA (Provisional Irish Republican Army). W latach 2007–2008 budynek został rozebrany. Kontrakt o wartości 16 milionów funtów podpisano z firmą McGee Group Ltd. Prace ukończono planowo po 105 tygodniach. Projekt budowlany został przedstawiony władzom miasta w 10 lutego 2004 roku, a zatwierdzony w maju 2005 roku. Budynek ma stożkową szklaną fasadę i przypominającą drabinę stalową ramę sięgającą wierzchołka wieży. Ruch pionowy zapewnią zewnętrzne oszklone windy, podobne do tych w sąsiadującym budynku banku Lloyd's, zaprojektowanym przez tego samego architekta. Wadą niezwykłego projektu budynku jest stosunkowo mała powierzchnia biurowa (84 424 m²), zważając na wysokość konstrukcji. Szacowany koszt projektu wynosi 286 milionów funtów. 122 Leadenhall Street jest jednym z kilku wieżowców, planowanych bądź budowanych w tym rejonie, obok Shard London Bridge, Bishopsgate Tower, 20 Fenchurch Street i 100 Bishopsgate. Zobacz też Lista najwyższych budynków w Londynie Lista najwyższych budynków w Europie Przypisy Linki zewnętrzne 122 Leadenhall Street w serwisie Emporis Grafika przedstawiająca budynek po jego ukończeniu
DNEG

La DNEG, precedentemente Double Negative, è un'azienda inglese operativa nel campo degli effetti speciali digitali. Storia Fondata nel 1998 a Londra, con solo 30 dipendenti, crebbe poi fino a contare più di 5.000 dipendenti. La casa ha sedi a Singapore, Vancouver, Mumbai (aperta subito dopo la fusione con Prime-Focus), Los Angeles, Chennai e Montréal. L'azienda ha ricevuto diverse nomination dalla Visual Effects Society Awards, BAFTA e Oscar per le sue produzioni. Ha co-prodotto, nel 2013, il film Rush, diretto da Ron Howard. Filmografia Note Collegamenti esterni Sito ufficiale, su dneg.com. (EN) DNEG, su IMDb, IMDb.com.
DNEG

DNEG (ранее известная как Double Negative) — британская компания, специализирующаяся в области визуальных эффектов, компьютерной анимации и стерео преобразования, основанная в 1998 году в Лондоне. Компания получила четыре премии Оскар за работу над фильмами «Начало», «Интерстеллар», «Из машины» и «Бегущий по лезвию 2049». Кроме того, DNEG получил награды BAFTA за Начало , Гарри Поттер и Дары смерти — часть 2, Интерстеллар, Бегущий по лезвию 2049 и эпизод Черного зеркала «Metalhead», и награду Visual Effects Society за свою работу над такими фильмами как Темный Рыцарь: Возрождение легенды, Шерлок Холмс , Начало, Интерстеллар, Дюнкерк и Бегущий по лезвию 2049. История Основание Double Negative впервые открыл свои двери в 1998 году в Лондоне. Основанная небольшой группой профессионалов отрасли, включая Питера Чанга (Старший руководитель VFX), Мэтта Холбена (Joint MD), Алекса Хоупа (Joint MD) и Пола Франклина (Старший руководитель VFX), Double Negative выросла из небольшой команды в Лондоне до почти 5000 сотрудников по всему миру. См. также Digital Domain Industrial Light & Magic Weta Digital Примечания
DNEG Animation

DNEG Animation (tidigare känd som DNEG Feature Animation) är en brittisk animationsstudio som är en division av visuella effektföretaget DNEG. Filmografi Ron rör om (2021) Nimona (2023) Under bryggan (2023) Trolls 3 (2023) Katten Gustaf – Filmen (2024) Den där julen (2024) Katten i hatten (2026) The Angry Birds Movie 3 (2026) Cocomelon: The Movie (2027) Bad Fairies (2027) Referenser Externa länkar Officiell webbplats
DNEG

DNEG (стилізовано як D N E G; у 1998—2014 роках Double Negative) — британська компанія, яка спеціалізується на створенні комп'ютерної анімації та візуальних ефектах для кінематографу. Головний офіс розміщений у районі Сохо, Лондон. Компанія була заснована у 1998 році і на той час штат працівників налічував 30 чоловік. Зараз кількість працівників становить 750 чоловік, що робить Double Negative однією з найбільших компаній і Європі з виробництва візуальних ефектів. У 2009 році Double Negative відкрила представництво у Сінгапурі. Зараз цей офіс налічує близько 100 працівників та тісно співпрацює з центральним представництвом у Лондоні. У липні 2014 році, після злиття з індійською компанією Prime Focus World, перейменована на DNEG. Від 2014 року DNEG відкрила нові філії у Ванкувері, Мумбаї, Лос-Анджелесі, Ченнаї, Монреалі, Мохалі, Бангалорі та Торонто. У листопаді 2022 року DNEG оголосила про плани відкрити локацію в Сіднеї; у 2023 році нова студія має відкритися в австралійському Пірмонті. Серед проєктів, у яких брала участь компанія, є: Учень чаклуна Прибулець Павло Принц Персії: Піски часу Людина-вовк Пипець Шерлок Холмс Ангели і демони Форсаж 4 Гаррі Поттер та Смертельні Реліквії: частина 1 Гаррі Поттер та Смертельні Реліквії: частина 2 Квант милосердя Хеллбой 2: Золота армія Бетмен: Початок Темний лицар Doom Монстро 2012 Залізна людина 2 Початок Перший месник Скотт Пілігрим проти світу Примітки
Prior Park (anglický park)

Prior Park je nepravidelný, přírodně krajinářský park u sídla Prior Park. Jde o parkovou úpravu pozemku z 18. století. Na kompozici parku spolupracoval básník Alexander Pope a zahradník Lancelot 'Capability' Brown. Park je nyní ve vlastnictví společnosti National Trust. Leží na jihu od města Bath, v Somersetu, Anglie. Zahradní úprava místa významně ovlivnila styl zahrad známý jako "Anglický park" v kontinentální Evropě. Historie Prior Park byl vytvářen místním podnikatelem a filantropem Ralphem Allenem v letech od 1734 až do jeho smrti v roce 1764, podle záměrů vedených A. Pope, tak L. Brownem. Úpravy parku lze rozdělit do tří období. Nejdříve byl do roku 1740 vytvořen pravidelný park s trojúhelníkovým půdorysem a romantická část A. Popem jako kontrast. V letech 1750-1759 byly upraveny a vytvořeny vodní nádrže a palladiansky most (Richard Jones, 1755). Úpravy dokončil Lancelot 'Capability' Brown. Popis Pozemek má rozlohu 113000 m2 (28 akrů). Krajina zahrady je dramaticky vytvořena na stráni ubíhající dolů do malého strmého údolí. Umožňuje krásný výhled na město Bath. Je zde mnoho zajímavých objektů, například Palladianský most (jeden z pouze čtyř zbylých na světě), gotický chrám, jeskyně Mrs Allen's Grotto, tři jezera a hadovité jezero (napodobující řeku). Palladianský most je jedním z prvků zcela typických pro park ve stylu "Anglický park". Palladianský most byl klasifikován jako stavba I. stupně v registru architektonicky významných objektů Statutory List of Buildings of Special Architectural or Historic Interest a je hodnocen jako důležitý historický monument označený jako Scheduled monument. Park je zařazen na I. stupeň v seznamu národního registru historických parků a zahrad (National Register of Historic Parks and Gardens) ve Velké Británii. Obnova V listopadu 2006 byl zahájen projekt rekonstrukce parku ve velkém měřítku. Úpravy zahrnovaly opravy kaskády, hadovitého jezera a gotického chrámu. Rozsáhlé výsadby se konaly také v roce 2007. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Prior Park Landscape Garden na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Prior Park na Wikimedia Commons Prior Park Landscape Garden information at the National Trust Bath Skyline information at the National Trust crownhotelbassett.co.uk www.gardens-guide.com
Prior Park

Prior Park, domaine situé dans les environs de Bath (Somerset), est un château entouré par un jardin anglais du XVIIIe siècle. La particularité de ce jardin paysager est d'avoir été dessiné par le poète Alexander Pope et le paysagiste Capability Brown. Les travaux durèrent trente ans, de 1734 à 1764. Le parc comprend plusieurs fabriques : un édifice néogothique, une rocaille et surtout un pont palladien. Il n'existe au monde que quatre ponts de ce style. Le propriétaire de Prior Park était Ralph Allen, maire de Bath depuis 1742 et précurseur de l'invention du timbre-poste. La propriété est aujourd'hui gérée par le National Trust. Voir aussi Fabrique de jardin Capability Brown Alexander Pope Bath Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : National Heritage List for England Portail des châteaux Portail de l’Angleterre Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Prior Park Landscape Garden

Prior Park Landscape Garden (pol. Ogród Krajobrazowy Prior Park) – XVIII-wieczny ogród angielski zaprojektowany przez poetę Alexandera Pope’a oraz ogrodnika Capability’ego Browna, obecnie należący do organizacji The National Trust. Jest on położony w północnej części Bath w hrabstwie Somerset w południowo-zachodniej części Anglii. Prior Park wywarł duży wpływ na zdefiniowane "angielskiego ogrodu" jako stylu sztuki ogrodowej na kontynencie europejskim. Ogród ten został założony przez lokalnego przedsiębiorcę i filantropa Ralpha Allena. Tworzony był nieustannie od roku 1734 do śmierci jego założyciela w 1764 roku. Około roku 1742 Allen zatrudnił architekta, Johna Wooda, przed którym postawił zadanie wybudowania pałacu (obecnie własność Prior Park College). Przez jakiś czas w pałacu tym mieszkał William Warburton, zięć Allena. Prior Park rozciąga się na obszarze 28 akrów na wzgórzu, z którego obserwować można miasto Bath. Na terenie parku znajduje się wiele obiektów, m.in. palladyński most, gotyckie świątynie, grota Pana Allena oraz cztery jeziora. W latach 2006 i 2007 trwały prace renowacyjne związane z kaskadą, jednym z jezior oraz gotycką świątynią. Palladyński most z Prior Park został umieszczony na okładce albumu Morningrise zespołu Opeth. Linki zewnętrzne Prior Park College. priorparkschools.co.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-02-11)]. (ang.). National Trust – Prior Park Landscape Garden (ang.)
Chartham

Chartham es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Canterbury, en el condado de Kent (Inglaterra). Geografía Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Chartham tiene una superficie de 20,83 km².​ Demografía Según el censo de 2001, Chartham tenía 3351 habitantes (49% varones, 51% mujeres) y una densidad de población de 160,87 hab/km². El 21,16% eran menores de 16 años, el 72,16% tenían entre 16 y 74 y el 6,68% eran mayores de 74. La media de edad era de 38,07 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 27,74% estaban solteros, el 56,32% casados y el 15,93% divorciados o viudos.​ El 94,03% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,21% de la población, mientras que el 3,76% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 97,79% eran blancos, el 0,98% mestizos, el 0,42% asiáticos, el 0,42% negros, el 0,15% chinos y el 0,15% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 75,28%, el budismo por el 0,12%, el hinduismo por el 0,3%, el judaísmo por el 0,18%, el islam por el 0,18%, el sijismo por el 0,09% y cualquier otra religión por el 0,45%. El 16,67% no eran religiosos y el 6,74% no marcaron ninguna opción en el censo.​ 1654 habitantes eran económicamente activos, 1595 de ellos (96,43%) empleados y 59 (3,57%) desempleados. Había 1384 hogares con residentes, 67 vacíos y 11 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Chartham.
Chartham

Chartham est un village et civil parish dans le Comté du Kent, est située à 4 miles (6 km) à l'ouest de Canterbury. Le village est desservi par la gare de Chartham. Chartham Hatch est un hameau rattaché au village, situé à près de 5 miles au sud-ouest de Canterbury. Il compte environ 200 maisons et 482 habitants en 2011. Transport Chemin de fer Gare de Chartham Routes Routes : A28 Notes et références Cet article est partiellement ou en totalité issu de l'article intitulé « Chartham Hatch » (voir la liste des auteurs). Portail de l’Angleterre
Chartham

Chartham är en ort och civil parish i grevskapet Kent i sydöstra England. Orten ligger i distriktet Canterbury, cirka 5 kilometer sydväst om Canterbury. Tätorten (built-up area) hade 3 572 invånare vid folkräkningen år 2021. Orten är sammanväxt med samhället Shalmsford Street i väster. Det var tidigare platsen för ett mentalsjukhus som numera omvandlats till bostäder. I civil parishen ligger även orten Chartham Hatch. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Chartham.
Martins Heron railway station

Martins Heron railway station serves Martins Heron, a suburb on the eastern edge of Bracknell, Berkshire, England. It is 31 miles 9 chains (50.1 km) down the line from London Waterloo, between Ascot and Bracknell on the Waterloo to Reading line. The station, and all trains serving it, are operated by South Western Railway. History To support the eastward expansion of Bracknell in the 1980s, British Rail opened the station at Martins Heron on 3 October 1988. This was the eighth new station opened by Network SouthEast in two years, and cost £500,000, which was jointly met by BR and Berkshire County Council. The platforms and part of the station building were built on railway land, but the access road and car park are on land owned by Tesco. This land, and part of the building costs, were contributed by Tesco as a condition of being granted planning permission for a supermarket. The station building was a brick chalet construction, which was far more attractive than the 1970s concrete buildings seen at many other stations on the line. Just to the east of the station, the local road passes over the railway on a bridge and there is a footpath underneath. In line with the local council policy of decorating all pedestrian underpasses, they commissioned two railway-themed murals for the overbridge walls in 1989. On the north wall is a Great Western scene and on the south wall, a Southern railway scene. Both are visible from passing trains and remain remarkably undamaged. Description Martins Heron has two basic platforms with entrances on both platforms, and a wooden footbridge joining them. Platform 1 has a ticket office and enclosed waiting room, that is open in the morning, 7 days a week. Both platforms have a ticket machine and shelter, and were originally long enough for eight coach trains. In 2016 they were extended to the east to accommodate ten coach trains as part of South West Trains' project to increase capacity on their major routes. The station is accessed via the Tesco supermarket delivery access road and has a small car park for around 40 cars, along with 2 disabled spaces and cycle lockers. Unusually, as the car park is on land owned by the supermarket, there are no charges for parking, making it popular amongst commuters. Originally, the supermarket also allowed commuters to use the main supermarket car park, but in 2010 they implemented a 3-hour maximum parking time to discourage commuters as the car park was getting too full. For similar reasons, most of the local side streets have a parking restriction between 11am and 12pm to discourage commuters leaving their cars in this residential area. Services All services at Martins Heron are operated by South Western Railway. The typical off-peak service in trains per hour is: 2 tph to London Waterloo via Richmond 2 tph to Reading Additional services call at the station during the peak hours. References External links Train times and station information for Martins Heron railway station from National Rail
Universitat de Portsmouth

La Universitat de Portsmouth (anglès: University of Portsmouth; fins al 1992, Portsmouth Polytechnic) és una universitat britànica situada a Portsmouth. Es compon de dos campus: Guildhall (al centre de la ciutat) i Langstone (fora del centre). Hi estudien aproximadament 20.000 estudiants, dels quals 3.000 són estrangers. Té un cor, orquestra i banda que han actuat a Catalunya. Referències
University of Portsmouth

Die University of Portsmouth (deutsch Universität Portsmouth) ist eine öffentliche Hochschule in Portsmouth, Hampshire, England. Zuvor war sie bekannt als Portsmouth Polytechnic von 1969 bis 1992, als sie den Universitätsstatus durch den Further and Higher Education Act 1992 erhielt. Die Universität bietet eine Reihe von Disziplinen: Pharmazie, Internationale Beziehungen und Politik, Maschinenbau, Mathematik, Paläontologie, Kriminologie. Geschichte Sie lässt sich zurückverfolgen bis zur Portsmouth and Gosport School of Science and Art, die 1870 gegründet wurde. Technische Bildung wurde später eine Aufgabe der lokalen Behörde, die das Portsmouth Municipal Technical Institute 1894 gründete. Ab 1945 wurden künstlerische und geisteswissenschaftliche Fächer hinzugefügt, 1953 wechselte der Name zu Portsmouth College of Technology. 1969 wurde der polytechnische Status erreicht, in den späten 1980er Jahren war das Polytechnikum eines der größten in Großbritannien. Fakultäten Wirtschaft und Recht Portsmouth Business School Accounting and Financial Management Economics and Finance Organisation Studies and Human Resource Management Marketing and Sales Operations and Systems Management Strategy, Enterprise and Innovation Portsmouth Law School Technologie School of Civil Engineering and Surveying School of Computing Institute of Cosmology and Gravitation School of Energy and Electronic Engineering School of Mechanical and Design Engineering School of Mathematics and Physics Department for Learning at Work Natur- und Gesundheitswissenschaften School of Biological Sciences School of the Environment, Geography and Geosciences (mit Paläontologie) Dental Academy School of Health and Care Professions School of Pharmacy and Biomedical Sciences Department of Psychology School of Sport, Health and Exercise Science Geistes- und Sozialwissenschaften Institute of Criminal Justice Studies School of Education and Childhood Studies School of Languages and Applied Linguistics School of Area Studies, History, Politics and Literature Kreativ- und Kulturfächer Portsmouth School of Architecture School of Art, Design and Performance School of Film, Media and Communication School of Creative Technologies Zahlen zu den Studierenden Von den 26.775 Studenten des Studienjahrens 2019/2020 waren 12.295 weiblich und 14.480 männlich. 20.430 Studierende kamen aus England, 75 aus Schottland, 355 aus Wales, 105 aus Nordirland, 1.180 aus der EU und 4.565 aus dem Nicht-EU-Ausland. 22.010 der Studierenden strebten ihren ersten Studienabschluss an, sie waren also undergraduates. 4.765 arbeiteten auf einen weiteren Abschluss hin, sie waren postgraduates. Davon arbeiteten 645 in der Forschung. Namhafte Gelehrte Sheila Hancock (* 1933), Kanzlerin 2007 bis 2012, bekannte Schauspielerin Wolfram Kaiser (* 1966), deutscher Europahistoriker und Politologe Bilder Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Université de Portsmouth

L'université de Portsmouth (en anglais : University of Portsmouth) est une université publique anglaise située à Portsmouth. Historique Composantes L'université est composée d'une école et de quatre facultés : École de commerce de Portsmouth Faculté de technologie Faculté de science Faculté de sciences humaines et sociales Faculté des industries culturelles et de la création Personnalités liées à l'université Professeurs Étudiants Liens externes (en) Site officiel Archives conservées par : University of Portsmouth Archives Ressources relatives à la recherche : Classement académique des universités mondiales CrossRef U-Multirank Portail de l’Angleterre Portail des universités
Università di Portsmouth

L'università di Portsmouth (University of Portsmouth) è un'università pubblica dell'omonima città inglese. Storia Risalente al 1870 (al 1869 secondo altre fonti), l'università di Portsmouth era originariamente nota come Portsmouth and Gosport School of Science and Art. Essendo Portsmouth una città costiera, l'istituto forniva istruzione tecnica a ingegneri e lavoratori qualificati ed era rivolta a coloro che volevano lavorare in ambito navale. Nel corso della sua esistenza, la scuola cambiò nome più volte. Nel 1908 fu rinominata Portsmouth Municipal College, nel 1952 prese il nome di Portsmouth College of Technology e nel 1969 Portsmouth Polytechnic. Guadagnò lo status di università nel 1992. Nel 2022, con i suoi 28.280 studenti, l'università di Portsmouth divenne il venticinquesimo istituto inglese per numero di studenti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'università di Portsmouth Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su port.ac.uk.
Uniwersytet w Portsmouth

Uniwersytet w Portsmouth (ang. University of Portsmouth, do 1992 Portsmouth Polytechnic) – brytyjski uniwersytet w Portsmouth. Składa się z dwóch miasteczek akademickich: Guildhall (w centrum miasta) i Langstone (poza centrum). Kształci się na nim około 20 000 studentów, z czego trzy tysiące to studenci z zagranicy. Linki zewnętrzne Witryna internetowa Uniwersytetu w Portsmouth (ang.)
Universidade de Portsmouth

A Universidade de Portsmouth (em inglês, University of Portmousth) é uma universidade localizada na cidade de Portsmouth, Inglaterra. Apesar de sua estrutura ser criada em 1869 sob o nome de Portsmouth and Gosport School of Science and the Arts, adquiriu o status de universidade em 1992 pela Further and Higher Education Act 1992. Referências Ligações externas «Página oficial» (em inglês)
Brighton Pier

Brighton Marine Palace and Pier er et forlystelsessted på en mole vinkelret ud fra kysten i Brighton, England. Stedet var tidligere kendt som Palace Pier før det blev omdøbt til Brighton Pier i 2000 af dets ejere, Noble Organisation. Arbejdet på bygningen af Palace Pier startede i 1891 og den åbnede i maj 1899. Byggeomkostningerne var på rekordhøje £137.000. Der udbrød brand på The Palace Pier den 4. februar 2003, men brandens skader var begrænset og det meste af molen kunne åbne igen næste dag. Eksterne henvisninger Brighton Pier officiel hjemmeside (engelsk) "Brighton kort". Arkiveret fra originalen 15. september 2017. Hentet 21. januar 2022.