NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Odeon Leicester Square

L'Odeon Leicester Square è un cinema che si trova sul lato orientale di Leicester Square, Londra. L'edificio domina la piazza con la sua enorme facciata in granito nero lucido e con la sua torre alta 120 piedi (37 m), dove è scritto il suo nome. Il neon blu delinea l'esterno del palazzo di notte. Fu costruito per essere l'ammiraglia del Circuito Cinema Odeon di Oscar Deutsch. Ospita numerose première dei più importanti film europei e mondiali, oltre che l'annuale Royal Film Performance. Storia L'Odeon è stato costruito nel 1937 sul sito dell'Alhambra Theatre, un popolare teatro di music-hall di grandi dimensioni, risalente al 1850. Fino al 1967, l'interno era stato un magnifico auditorium art-deco, con un soffitto a coste, che nascondeva l'illuminazione. Due sculture in bassorilievo di ninfe nude erano posizionate sulle pareti laterali, come se saltassero verso lo schermo. Tutti i posti erano coperti in un materiale che simulava la pelle di leopardo. Una modernizzazione piuttosto fuorviante nel 1967 distrusse gran parte di questo design, anche se dal 1980, i programmi di restauro hanno restituito gran parte di questo dettaglio, comprese le statue, i posti a sedere e molto dell'effetto coste sul soffitto. Il primo maxi-schermo mai installato in Gran Bretagna è stato montato nel 1953, con il debutto britannico del Cinemascope nel film La tunica. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Odeon Leicester Square Collegamenti esterni Storia dell'Alhambra Theatre, su arthurlloyd.co.uk. Webcam su Leicester Square webcam, vicina al Odeon Cinema, su radissonedwardian.co.uk. URL consultato il 26 agosto 2010 (archiviato dall'url originale il 10 giugno 2007). The Cinema Organ Society Odeon Leicester Square Gallery, su cinema-organs.org.uk. URL consultato il 26 agosto 2010 (archiviato dall'url originale il 10 maggio 2009).
Odeon Leicester Square

O Odeon Leicester Square é um cinema que ocupa o centro do lado leste da Praça Leicester, em Londres, dominando a praça com a sua enorme fachada de granito preto e sua torre de 37 metros de altura. Luzes de néon azul esboçam o exterior do edifício à noite. Foi construído para ser o centro da rede de cinema Odeon Cinema Circuit, de Oscar Deutsch. Hospedou inúmeras estreias de filmes internacionais, e conta com o Royal Film Performance, um evento de caridade que é patrocinado por membros da família real britânica. Referências
Altab Ali Park

Altab Ali Park is a small park on the Whitechapel Road, in Whitechapel, London. Formerly known as St Mary's Park, it is the site of the old 14th-century, once whitewashed church, St Mary Matfelon, from which Whitechapel gets its name. St Mary's was badly damaged by enemy action in 1940, during The Blitz, and subsequently demolished. Little remains of the old church, other than the floor plan and some graves. Those buried in former churchyard include Richard Parker, Richard Brandon, Sir John Cass, and "Sir" Jeffrey Dunstan, "Mayor of Garratt". The park was renamed Altab Ali Park in 1998 in memory of Altab Ali, a 24-year-old British Bangladeshi leather clothing worker, who was murdered on 4 May 1978, in the adjacent Adler Street, by three teenage boys as he walked home from work. Ali's murder was one of the many racist attacks that occurred in the area at that time. At the entrance to the park is an arch created by David Petersen, developed as a memorial to Altab Ali and other victims of racist attacks. The arch incorporates a complex Bengali and European style pattern, meant to show the merging of different cultures in East London. Along the path down the centre of the park are letters spelling out "The shade of my tree is offered to those who come and go fleetingly", a fragment of a poem by Bengali poet Rabindranath Tagore, which is no longer there. The Shaheed Minar, which commemorates the Bengali language movement, stands in the southwest corner of Altab Ali Park. The monument is a smaller replica of the one in Dhaka, Bangladesh, and symbolises a mother and her martyred sons. It was unveiled by the Speaker of the Bangladesh National Parliament, Humayun Rashid Choudhury, in February 1999. The nearest London Underground station is Aldgate East on the District and Hammersmith & City lines. References External links Details of Improvements to Altab Ali Park as part of High Street 2012
East London Mosque

East London Mosque er en moske i bydelen Tower Hamlets i London. Den ligger mellem Whitechapel og Aldgate, i nærheden af City of London. Den er en af Storbritanniens største moskeer, og bygningskomplekset er blevet udvidet for at huse London Muslim Centre med bl.a. en grundskole. Tanken om at bygge en moske i London opstod i 1910, og der blev oprettet et fond til støtte for arbejdet. I 1940 kunne man købe tre huse på Commercial Road i den østlige del af London, og året efter åbnede de sammenslåede huse som East London Mosque. I efterkrigstiden blev moskeen et centrum for mange arbejdsindvandrere i London. I 1975 eksproprierede de lokale myndigheder ejendommene, men stillede nye midlertidige bygninger til rådighed ved Whitechapel Road. Menigheden indsamlede penge til at bygge en ny moske fra grunden af, og modtog betydelige gaver fra kongen af Saudi-Arabien. Syv år senere startede byggearbejderne, og i 1985 stod den nye moske færdig. Eksterne henvisninger East London Mosque Arkiveret 26. juli 2008 hos Wayback Machine
East London Mosque

Die East London Mosque (East-London-Moschee / „Ost-London-Moschee“) ist eine Moschee in der Whitechapel Road, Whitechapel, London. Das London Muslim Centre und das Maryam Centre grenzen an sie an. Allgemeines Das Gotteshaus einer der größten muslimischen Gemeinschaften Londons mit 7.000 Plätzen feierte im Jahr 2010 sein hundertjähriges Bestehen. Ihr Hauptimam und Chatib ist der in Bangladesch geborene Sheikh Abdul Qayum. Geschichte 1910 fand im Londoner Hotel Ritz eine öffentliche Sitzung statt, worin zur Einrichtung einer der Tradition des Islams und der Hauptstadt des britischen Empires würdigen Moschee in London aufgerufen wurde. Es wurde ein Fonds eingerichtet, an dessen Verwaltung sich Prominente wie Aga Khan, Syed Ameer Ali, die Koranübersetzer Abdullah Yusuf Ali und Marmaduke Pickthall, Lord Lamington, Earl Winterthon und Nathan Rothschild beteiligten. Doch erst nach mehreren Jahrzehnten konnte das Projekt zum Abschluss gelangen. 1941 hatte der London Mosque Trust drei Gebäude in der Commercial Road, Stepney, erworben und sie zu einer Moschee umgewandelt. Von der Commercial Road im East End zog sie in die Fieldgate Street und im Jahr 1985 weiter in die Whitechapel Road. Die jetzige Moschee wurde 1982–1985 mit Hilfe saudischer Spenden erbaut, wobei sich die Kielbögen ihrer Fassade und die beiden das Portal flankierenden Minarette eher auf iranische Vorbilder zu beziehen scheinen. Literatur Humayun Ansari: The Making of the East London Mosque, 1910–1951: Minutes of the London Mosque Fund and East London Mosque Trust Ltd (Camden Fifth Series). Cambridge University 2011 (Buchpräsentation) Weblinks eastlondonmosque.org (Offizielle Website) open.ac.uk: East London Mosque and Islamic Cultural Centre mosques.muslimsinbritain.org: East London Mosque & London Muslim Centre local.mumsnet.com: East London Mosque dw.de: Britische Muslime aktiv gegen Extremismus Einzelnachweise und Fußnoten
Moschea di East London

La moschea di East London, situata in Tower Hamlets, ospita la più grande comunità musulmana del Regno Unito. Questa è una delle moschee più grandi d'Europa, ospitando più di 7.000 fedeli per la preghiera congregazionale. La moschea, infatti, tiene il più grande servizio di preghiera congregazionale del Regno Unito ogni venerdì, ospitando una frequenza settimanale superiore a 35.000 fedeli. Questa è stata la prima moschea dell'Europa che ha avuto il permesso di trasmettere l'Adhān. Costruzione e architettura La costruzione di tre piani della moschea iniziò nel 1982 (progettata dallo studio di architettura John Gill Associates) su un terreno vuoto dopo i bombardamenti della seconda guerra mondiale e fu completata nel 1985. L'esterno ha un motivo in mattoni di due colori, con la parte anteriore rivolta verso Whitechapel Road ed il retro verso il Fieldgate Street. La moschea è ricoperta da una cupola di color oro di circa 8,5 m di diametro. Il minareto sale a circa 22 metri sopra il livello del suolo, e l'ingresso principale è rifinito con due piccoli minareti. La moschea ha due grandi sale, una galleria, aule, uffici e uno spazio commerciale. La costruzione della prima parte del Centro islamico di Londra, ha avuto inizio nel 2002 e fu completata nel 2004. Collegato alla moschea, vi è un edificio di sei piani con un ingresso caratterizzato da un ampio mosaico. Il centro dispone di due sale polivalenti, una sala seminari, un asilo nido, aule didattiche, un centro fitness, una piccola biblioteca islamica, una stazione radio, unità commerciali e uffici. Tutto questo è stato progettato dallo Studio Klaschka Architettura e Design. Nel 2009 è iniziata la costruzione della seconda parte del Centro Maryam (Centro delle donne), un'aggiunta di nove piani sul lato Fieldgate Street, su un sito originariamente utilizzato dai servizi funebri della moschea. Il Centro Maryam è stato aperto al pubblico il 4 luglio 2013. Questo comprende l'aggiunta di una nuova sala di preghiera principale, miglioramento dei servizi funebri, un centro visitatori, e più di cinque piani di servizi per le donne, compresi gli spazi di preghiera, strutture educative, un centro fitness e servizi di supporto. Organizzazione Attualmente il khaṭīb e l'imam principale della moschea è il britannico bengalese Sheikh Abdul Qayum, e gli altri imam sono Sheikh Abul Hussain Khan e Mawlana Abdul Mumin. I muezzin principali, sono Nowshad Mahfuz e Qari Hafiz Abu Hasan Tayeb, mentre Dr.Abdul Bari e Habibur Rahman sono i presidenti della moschea. Dilowar Hussain Khan, dal 2002 era stato eletto come direttore esecutivo della moschea. Note Voci correlate Whitechapel Moschea Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su moschea di East London Collegamenti esterni eastlondonmosque.org.uk, http://www.eastlondonmosque.org.uk/.
East London Mosque

Mellan Whitechapel och Aldgate i inre London-distriktet Tower Hamlets, England, ligger moskén East London Mosque belägen, mitt bland ett större bengali-muslimskt samhälle, nära hörnan av City of London, huvudstadens verksamma affärsområde, och bara några kilometer från det snabbt expanderande London Docklands. Det är en av de största moskéerna i Storbritannien. Den stod klar 1985 men utökades nyligen (2004) till att även inrymma the London Muslim Centre, och består nu av två stora hallar, ett seminarium, ett daghem och en folkskola. Detta är utöver den ursprungliga byggnaden, vilken enbart används för böner och gudstjänster. Se även London Central Mosque Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör East London Mosque.
Oundle School

L'Oundle School est une école publique anglaise située sur l'ancienne cité commerciale d'Oundle dans le Northamptonshire. L'école a été tenue par la Worshipful Company of Grocers de la ville de Londres depuis sa fondation en 1556, et est l'une des plus anciennes écoles publiques du pays. L'école peut accueillir jusqu'à 1 100 élèves. La principale actuelle est Sarah Kerr-Dineen. Historique L'Oundle School fut fondée en 1556 par une personnalité locale influente, devenue maire, nommé Sir William Laxton. Cependant, il existait déjà une école sur le site de l'Oundle School depuis 1485, dans laquelle Sir Laxton lui-même a suivi ses études. Laxton a été membre de la Worshipful Company of Grocers et fut décoré de l'ordre de Lord Mayor of the City of London en 1544, pendant le règle d'Henri VIII. Laxton usa de l'influence que lui conférait sa vie londonienne pour créer une école pour garçons à Oundle, qui fut alors dirigée par la Worshipful Company of Grocers. Personnalités liées à l'école David Barker (1938-2013), médecin épidémiologiste. Caroline Criado-Perez, journaliste et féministe. Robert Dixon-Smith (baron Dixon-Smith ; 1934-), agriculteur et homme politique britannique. Références Liens externes Portail de l’éducation Portail de Londres
Oundle School

Oundle School – szkoła prywatna z internatem, działająca w Oundle (Northampton) prawdopodobnie od 1485 roku, od 1556 roku zarządzana i finansowana (z inicjatywy Sir Williama Laxtona) przez Grocers’ Company, uzyskująca wysokie pozycje w rankingach jakości nauczania, trzecia pod względem wielkości szkoła tego rodzaju w Anglii po Eton i Millfield w Street (Mendip) k. Glastonbury. Poza staraniami o utrzymanie wysokiego poziomu naukowego absolwentów kadra szkoły dba o rozwój ich zdolności adaptacyjnych, inteligencji emocjonalnej i kultury osobistej. W latach 1892–1922 dyrektorem szkoły był Frederick William Sanderson, konsekwentny reformator programów i metod nauczania (zob. edukacja progresywistyczna), którego idee przedstawiono m.in. w książkach: „Sanderson Of Oundle”, biografia nazywana oficjalną (zbiór wspomnień 50. byłych uczniów, 1923) i The Story of a Great Schoolmaster (H.G. Wells, 1924). Oundle School ukończył m.in. Richard Dawkins (uczeń w latach 1954–1959), autor eseju na temat reorganizacji szkoły przez F.W. Sandersona, opublikowanego pod tytułem The joy of living dangerously (2002), pol. Radość niebezpiecznego życia (2014). Napisał m.in., że „cudownie sandersonowski feniks” powstaje z popiołów – w czasie wizyty w szkole spotkał uczniów i uczennice, którzy pracują w godzinach pozalekcyjnych budując np. samochody sportowe (w czasie trzech lat własnymi samochodami wyjechało do domów 15 absolwentów) Zobacz też „Bednarska” i inne szkoły społeczne w Polsce Przypisy
The King's School (Canterbury)

The King's School je nezávislá škola v anglickém městě Canterbury (hrabství Kent). Je určena pro žáky od třinácti do osmnácti let. Původně byla chlapeckou školou, první dívky byly přijaty v sedmdesátých letech dvacátého století. Pro děti do třinácti let je určena přípravná škola Junior King's School. Založil ji roku 597 Augustin z Canterbury jako součást místního opatství, je tak nejstarší školou v Anglii a pravděpodobně i na světě. V době rušení anglických klášterů se dostala pod kontrolu panovníka. Má šestnáct oddělení (houses): School House, The Grange, Walpole, Meister Omers, Jervis, Luxmoore, Galpin's, Linacre, Broughton, Tradescant, Harvey, Lady Kingsdown House a Bailey jsou internátní školy, Mitchinson's, Marlowe a Carlyon poskytují pouze denní výuku. Celkem zde studuje více než osm set žáků. The King's School je členem sdružení elitních škol Eton Group. Od roku 1952 škola pořádá umělecký festival King's Week. K absolventům patří William Harvey, Hugh Walpole, Bernard Montgomery, Alan Watts a Carol Reed. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu The King's School na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Palace Theatre (Manchester)

Le Palace Theatre, est un des principaux théâtres de Manchester, en Angleterre. Il est situé à Oxford Street, dans le coin nord-est de son intersection avec Whitworth Street. The Palace et le Manchester Opera House de Quay Street sont gérés par la même compagnie, Ambassador Theatre Group. La capacité d'origine de 3 675 places a été réduite depuis à 1 955 places. Références Portail du théâtre Portail des arts du spectacle Portail de Manchester et de son comté Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Offshore-Windpark Race Bank

Race Bank ist ein Offshore-Windpark im Vereinigten Königreich in der Nordsee. Der Windpark befindet sich etwa 27 Kilometer vor der Küste von North Norfolk auf einer Fläche von knapp 70 km2. Geschichte und Bau Ab Juni 2016 wurde mit der Installation der Fundamente begonnen. Bei diesen handelt es sich um Monopiles vom Hersteller Bilfinger Mars Offshore. Die Installation der Turbinen erfolgte mit dem Errichterschiff Sea Challenger. Die erste Turbine wurde im Mai 2017 installiert und erzeugte anschließend den ersten Strom des Windparks. Die letzte Turbine wurde im Dezember 2017 installiert. Die volle Inbetriebnahme erfolgte am 1. Februar 2018 nach erfolgreichem 200-stündigen Windpark-Probebetrieb. Bis dahin hatte der Windpark schon etwa eine Terawattstunde an Strom erzeugt. Technik Die 91 Windenergieanlagen vom Typ Siemens SWT-6.0-154 wurden auf 6,3 MW Leistung gesteigert, sodass der Windpark über eine installierte Leistung von knapp 580 MW verfügt. Betrieb Eigentümer des Windparks sind Ørsted (ehemals DONG Energy) und die Macquarie-Gruppe. Im Dezember 2016 wurde bekannt, dass Ørsted die Hälfte seiner Anteile an Macquarie verkauft hatte. Ein Teil des Stroms aus 31 MW (125 GWh) wird ab Mai 2020 über einen Energieliefervertrag mit fünfzehnjähriger Laufzeit an den Süßwarenhersteller Nestlé UK geliefert. Wartungskonzept Die Wartung und Reparatur des Windparks für die ersten fünf Betriebsjahre soll gemeinsam von Siemens und Ørsted geleistet werden. Ørsted nutzt für dafür ein Service-Schiff (Service Operation Vessel), das mit den Technikern bis zu 28 Tage auf See bleibt. Siehe auch Liste der Offshore-Windparks Weblinks Innovation Installs First Foundation at Race Bank. offshorewind.biz, 30. Juni 2016, abgerufen am 3. September 2016. Einzelnachweise
ВЕС Race Bank

ВЕС Race Bank – британська офшорна вітроелектростанція в Північному морі біля узбережжя Англії, повне введення якої в експлуатацію очікується у 2018 році. Місце для розміщення ВЕС обрали на практично однаковій відстані – 27 та 28 км – від узбережжя Норфолку та Лінкольнширу. Роботи на суходолі стартували у 2015-му, а в червні наступного року спеціалізоване судно Innovation розпочало спорудження фундаментів майбутніх вітроагрегатів. Монтаж на них турбін здійснювало починаючи з квітня 2017-го року інше спеціалізоване судно Sea Installer. Продукція перш за все надходитиме на дві офшорні трансформаторні підстанції. Гратчату опорну основу («джекет») вагою 1300 тон та надбудову з обладнанням («топсайд») вагою 1150 тон першої з них встановив у серпні 2016-го плавучий кран великої вантажопідйомності Oleg Strashnov. В березні 2017 року він же розпочав монтаж другої підстанції, «топсайд» якої важив 2900 тон. Від підстанцій електроенергія подаватиметься по двом головним експортним кабелям довжиною по 70 км, розрахованим на роботу під напругою 220 кВ. Їх проклало за два сезони судно Isaac Newton, так саме як і перемичку довжиною 6 км між офшорними підстанціями. Проходження кабелями прибережної зони провели використовуючи дистанційно керовані гусеничні апарати Sunfish та Moonfish, які запускали з баржі DN120. Після виходу кабелів на суходол на схід від річки Нін починається наземна ділянка довжиною 11 км до підстанції у Волпол (Норфолк). Станція складатиметься із розташованих на площі 75 км2 дев’яносто однієї вітрової турбіни компанії Siemens типу SWT-6.0-154 одиничною потужністю 6,3 МВт та діаметром ротора 154 метри. Їх монтують на баштах висотою 110 метрів в районі з глибинами моря від 6 до 26 метрів. Проект вартістю 1,5 млрд фунтів стерлінгів реалізує данський енергетичний концерн DONG. Примітки
Park Hall

Park Hall est un stade de football à Oswestry dans le Shropshire (Angleterre). L'équipe principale qui utilise ce stade est The New Saints qui joue dans le Championnat du pays de Galles de football. Équipements Le club des New Saints joue ses matchs à domicile au stade de Park Hall, dans la ville d'Oswestry, depuis le 1er septembre 2007. Situé dans un cadre boisé, ce stade, situé sur Burma Road, à environ un kilomètre et demi du centre-ville, peut accueillir 2 000 spectateurs et compte 1 000 places assises. Le record de spectateurs s'y étant rendu remonte au 23 janvier 2005, date à laquelle 1 042 personnes ont assisté à la rencontre The New Saints-Rhyl. Un grand parking à l'entrée permet d'accueillir les véhicules. La station ferroviaire la plus proche, Gobowen, se situe à 3 kilomètres. Lors de la saison 2010-2011, le tarif d'entrée était de 7 £ pour les adultes et 3,50 £ pour les tarifs réduits (enfants, handicapés). Le stade abrite aujourd'hui un complexe de loisirs, nommé The Venue, qui comprend notamment des pistes de bowling, financé pour 445 000 £ par l'aide de la Football Foundation de Grande-Bretagne. Il est aujourd'hui classé 2 étoiles par la FIFA. Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail du pays de Galles Portail de l’Angleterre
Park Hallstadion

Het Park Hallstadion is een multifunctioneel stadion in Oswestry, een plaats in Engeland. Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclubs F.C. Oswestry Town en The New Saints FC (club uit Wales) maken gebruik van dit stadion. In het stadion is plaats voor 2.000 toeschouwers. Het stadion werd geopend in 1993. In 2015 werd van dit stadion gebruik gemaakt voor wedstrijden in de kwalificatiefase van het Europees kampioenschap voetbal vrouwen onder 19 van 2016.
Park Hall (stadion)

Park Hall – stadion piłkarski w Oswestry w Anglii, na którym swoje mecze rozgrywa występujący w Welsh Premier League zespół The New Saints F.C.. Do 2003 z obiektu korzystał klub Oswestry Town, który wobec problemów finansowych połączył się z Total Network Solutions, zmieniając nazwę trzy lata później na The New Saints F.C.. Obiekt posiada 2000 miejsc i posiada trzy trybuny: Venue Side East End North Side Rekord frekwencji zanotowano 21 kwietnia 2012; mecz The New Saints – Bangor City F.C., który rozegrano w ramach Welsh Premier League, obejrzało 1468 widzów. Przypisy
London Park School Mayfair

London Park School Mayfair (formerly Eaton Square Senior School) is a co-educational, independent day school for ages 11–16. Students move on to LPS Sixth in Belgravia, where they are joined by students from the sister school LPS Clapham and from other schools. London Park School Mayfair London Park School Mayfair is a private co-educational secondary day school for children aged 11–16, which opened in September 2017 originally as Eaton Square Mayfair. In 2023 it joined London Park Schools, a group of intentionally smaller secondary schools in London, designed to offer a warmer, more inclusive and modern approach to education and re-branded as LPS Mayfair in September 2024. It also hosts LPS Hybrid, a four-day online and one-day in school offer. Students from both LPS Mayfair and LPS Hybrid move on seamlessly to LPS Sixth in Belgravia where they are joined by students from sibling school, LPS Clapham. LPS Mayfair is based at 106 Piccadilly, a Grade I–listed townhouse in Mayfair opposite Green Park and a short walk from the tube station. It was built for Sir Henry Hunloke, 4th Baronet, from 1759 to 1761, perhaps by the architect Matthew Brettingham. It was later sold to George Coventry, 6th Earl of Coventry, for whom Robert Adam remodelled the first-floor rooms in 1765–1770; Adam had previously been engaged on the Earl's country house at Croome Court in Warwickshire. Further alterations were made by Thomas Cundy for the 7th Earl in 1810–1811. The Bachelor's or St James's Club occupied the building from 1868 to 1975. Famous members included Earl Kitchener, Ian Fleming, and Evelyn Waugh. The building hosts a memorial to members of the Bachelor's Club who died in the Great War. The school is owned by Dukes Education, [1], one of the largest independent schools groups in the UK. References External links Official website
Escola de Belles Arts de Heatherley

L'escola de Belles Arts de Heatherley és una escola per a la formació d'artistes fundada el 1845. Pren el seu nom de Thomas Heatherley qui va succeir coma director a James Mathews Leigh. És una de les escoles d'art independents més antigues de Londres i és una de les poques universitats d'art de Gran Bretanya que es focalitza en retrat, art figuratiu i escultura. Va obrir una escola nova, a George street (prop de Baker street), Londres, el novembre 1927 després que anteriorment estava localitzada a Newman street. Burne Jones, Rossetti, Millais, Frederic Leighton, Russell Flint, Solomon Joseph Solomon, Gregoire Boonzaier, Michael Ayrton i Sickert són alguns dels seus antics alumnes com també ho va ser el primer director de l'Slade School of Art, Sir Edward Poynter, Kate Greenaway, i el primer director de la Royal College of Art, Walter Crane. Referències Enllaços externs Pàgina web escolar