NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bedford House w Londynie

Bedford House (Bedford Institute Association Wheler Street) – zabytkowy budynek Instytutu Stowarzyszenia Kwakrów Bedforda, znajdujący się na rogu ulic Wheler Street i Quaker Street w londyńskiej dzielnicy Spitalfields. Historia budynku Budynek powstał w miejsce domu spotkań kwakrów z 1656 roku. Przebudowę ukończono w 1865 roku. Jego projektantem był Rutland Saunders. Zbudowany z czerwonej cegły, ma trzy kondygnacje i poddasze. Główne wejście znajduje się od ulicy Quaker Street i skierowane jest ku wiaduktowi Braithwaite, oddanego do użytku w 1840 roku a nazwanego od imienia jego twórcy, inżyniera Johna Braithwaite'a. I wiadukt i dom Bedforda znajdują się przy Wheler Street. W latach 1650–1660 była to główna arteria dzielnicy, nazwana od nazwiska Sir Williama Whelera ówczesnego właściciela większej ilości nieruchomości w Spitalfields. W 1890 roku oryginalne pomieszczenia przebudowano. Fundator i Instytut Bedforda Fundatorem budynku był kwakier Peter Bedford (1780–1864), kupiec, zajmujący się głównie handlem jedwabiem, ale również filantrop i społecznik. Szczególnie wrażliwy był na ubóstwo i wzrost przestępczości wśród młodzieży. Założył „Towarzystwo Zmniejszenia Przyczyn Zjawiska Przestępczości Nieletnich w mieście” (org. ang. Society for Lessening the Causes of Juvenile Delinquency in the Metropolis). Wraz z członkami Zgromadzenia z Devonshire House założył Klub Pracujących Mężczyzn oraz ustanowił Pierwszy Dzień Szkoły obchodzony po raz pierwszy po jego śmierci w 1865 roku.W nowo powstałym budynku w 1865 roku otwarto Instytut Bedforda, charytatywnie prowadzący szkołę dla dorosłych oraz zajmujący się zwalczaniem skutków ubóstwa. Organizowano tam kursy edukacyjne dla ubogich oraz spotkania religijne. W 1917 roku Instytut zarządzał siedmioma takimi budynkami o podobnej działalności; w 1947 roku przeniósł się do nowej siedziby. W 1998 roku Instytut Bedforda został przemianowany na Quaker Social Action. Historia po 1947 Po 1947 roku Dom Bedforda został przekształcony do użytku przemysłowego i stał się siedzibą i hurtownią firmy Rose E.J. & Co., handlującą wyrobami spirytusowymi i winami. Na początku lat 80. firma przeniosła się a budynek od tego momentu stał się pustostanem. Wyposażenie jego wnętrz zostało rozkradzione a w jego murach zamieszkali bezdomni i squatersi. W 2011 roku budynek został zajęty przez grupę nazywających siebie Penge Security oraz berlińską grupę artystyczną "Masse und Macht". Ich celem było przystosowanie budynku dla potrzeb organizowania w nim imprez kulturalnych. Po sześciu miesiącach nielegalnego zajmowania budynku, na mocy nowego prawa obowiązującego w Wielkiej Brytanii zakazującego squattingu mieszkańcy Domu Bedforda zostali eksmitowani. Obecnie budynek stoi pusty a władze urzędu miejskiego Tower Hamlets ustalają sytuację prawną nieruchomości. Ostatnim znanym właścicielem domu był browar Samuel Smiths Brewery, który w 1997 roku chciał w budynku otworzyć pub, mieszkania dla pracowników i biuro. Plany spotkały się z odmową ze strony Tower Hamlets Council. Przypisy
Banys Romans de Bath

Els Banys Romans (en anglès Roman Baths) són un edifici d'interès històric situat a la ciutat anglesa de Bath. Es tracta d'un complex de banys públics romans molt ben conservats i d'un gran interès turístic. Els edificis, la part alta dels quals data del segle xviii, són considerats listed buildings de grau I (sistema de classificació dels edificis d'especial interès arquitectònic, històric i cultural al Regne Unit). Història Els celtes van construir el primer recinte sagrat a la ciutat de les aigües termals i el van dedicar a la deessa Sulis, que els romans van identificar amb la deessa Minerva. Tot i que el nom de Sulis es va continuar utilitzant després de la invasió romana, va acabar derivant en el topònim Aquae Sulis (literalment, 'Aigües de Sulis'). Des del segle i, durant l'ocupació romana a la Gran Bretanya, es van anar construir temples i balnearis enormes a Bath, que es van utilitzar durant quatre segles. Després de l'ocupació romana, durant la primera dècada del segle v, aquests edificis es van abandonar i a vegades van desaparèixer, ja que van ser enderrocats. Les seves aigües termals, reputades com a medicinals, es van utilitzar durant tota l'edat mitjana i van adquirir notorietat al segle xviii quan dos arquitectes, John Wood pare i fill, van reconstruir-ne els edificis. L'expansió victoriana dels banys públics va seguir respectuosament la tradició neopal·ladiana establerta pels Woods, com es pot veure a les imatges annexes. El complex romà, recuperat a finals del segle xix i novament obert al públic el 1897, a part de ser una gran troballa arqueològica, ha esdevingut una de les atraccions turístiques més importants de la ciutat. L'aigua que flueix dels Banys Romans no es considera higiènicament adequada per prendre un bany, en part a causa del sistema de canonades de plom instal·lat en el passat i encara en funcionament, però sobretot també a causa de l'encefalitis Arxivat 2011-09-27 a Wayback Machine. que s'ha trobat a l'aigua. El nou Balneari Termal de Bath, construït al costat i dissenyat per l'estudi de Nicholas Grimshaw, permet als banyistes d'avui dia experimentar les aigües en les diferents perforacions que s'han realitzat recentment. Referències Enllaços externs Pàgina oficial dels Banys Romans de Bath (anglès) Imatge panoràmica en 360° (anglès)
Kościół św. św. Apostołów w Leicesterze

Kościół św. św. Apostołów (ang. Holy Apostles Church) – kościół anglikański zbudowany w 1923 roku w Leicesterze w Wielkiej Brytanii położony w dzielnicy Westcotes na skrzyżowaniu ulic Imperial Avenue, Fosse Road South. Zobacz też Katedra św. Marcina Kościół św. Mikołaja Kościół św. Małgorzaty Holy Cross Priory Kościół Świętych Apostołów Przypisy
Kościół św. Piotra w Leicesterze (katolicki)

Kościół Św. Piotra (ang. St Peter's Church) – kościół katolicki zbudowany XII lub XIII wieku w mieście Leicester w Wielkiej Brytanii. Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1168 r. Kościół położony w dzielnicy Braunstone. Budynek kościoła składa się z niewielkiej kwadratowej wieży, nawy i prezbiterium. Pierwsza renowacja kościoła odbyła się w 1867 r. Zmieniono dach i przeprowadzono kilka drobnych renowacji. W 1937 kościół stał się parafią w dzielnicy Braunstone. Wokół kościoła znajduje się cmentarz, ostatnie pochówki odbyły się w latach sześćdziesiątych XX wieku. Kościół znajduje się przy ulicy Woodshawe Rise. Zobacz też Katedra Św. Marcina Kościół Św. Mikołaja Kościół Św. Małgorzaty Holy Cross Priory Kościół Świętych Apostołów Robert Hall Memorial Baptist Church Przypisy
Walbrook Wharf

Die Walbrook Wharf ist ein Frachtkai an der Themse in London, der auch heute noch in Betrieb ist. Er liegt anschließend an den Bahnhof Cannon Street. Er besitzt den Status einer Safeguarded Wharf. Sie wird als Müllverladestation genutzt, gehört City of London Corporation und wird von Cory Environmental betrieben. Hausmüll aus der Londoner Innenstadt wird dort auf Barken verladen und dann zur Deponie Mucking Marshes in Essex verbracht. Die Walbrook Wharf war früher ein Hafenbecken, das aber verfüllt wurde, nachdem es für die großen Containerschiffe nicht mehr zu nutzen war. Dort fließt auch der heute unterirdische Fluss Walbrook in die Themse; die Stelle wird auch Dowgate genannt. Der Themseuferweg läuft auch die Walbrook Wharf entlang und wird nur dann für den öffentlichen Verkehr geschlossen, wenn gerade Müll verladen wird. Weblinks
Walbrook Wharf

Walbrook Wharf is an operating freight wharf in the Port of London located in the City of London adjacent to Cannon Street station. It has been given safeguarded wharf status by the Mayor of London and the Port of London Authority (PLA). The wharf is used as a waste transfer station owned by the City of London Corporation and operated by Cory Environmental. Refuse from central London is transferred onto barges for transport to the Belvedere Incinerator in the London Borough of Bexley. Walbrook Wharf was formerly arranged as a dock, but modern containerised loading has resulted in the infilling of the dock. The wharf is the point where the ancient stream, the Walbrook fed into the Thames, a location also known as Dowgate. The riverside walk runs along Walbrook Wharf and is closed to pedestrians at this point only when waste is being transferred onto barges. References
Saffron Hill Cemetery (Leicester)

Saffron Hill Cemetery – cmentarz wielowyznaniowy położony w mieście Leicester w Wielkiej Brytanii, otwarty pod koniec XIX wieku, czynny. Na cmentarzu znajdują się wiele polskich grobów. Cmentarz ma wydzielone miejsce na pochówek dzieci. Na obszarze cmentarza znajduje się muzułmański dom modlitewny. Cmentarz posiada park i ogród o znaczeniu historycznym klasy II. Opiekę nad cmentarzem sprawuje Urząd Miasta (Leicester City Council) oraz wolontariat Saffron Garden of Peace Group. Zobacz też Welford Road Cemetery Gilroes Cemetery Belgrave Cemetery Przypisy
Wattisham Flying Station

Wattisham Flying Station, formerly Wattisham Airfield, is a British Army airfield and barracks located near the village of Wattisham in Suffolk, England. It is home to the Army Air Corps' Apache attack helicopter force. A helicopter repair facility provided by 7 Aviation Support Battalion, REME and 132 Aviation Supply Squadron, RLC is also based at the airfield. Until 1992, the site was RAF Wattisham. The Royal Air Force (RAF) maintains a presence at the airfield with a section of survival equipment specialists who maintain survival equipment carried by Apache aircrew, including their helmets. The airfield covers a site of 1,072 acres (434 ha), with approximately 2,000 troops stationed on site. History Wattisham Airfield has had a long and distinguished history. First opening in April 1939, the airfield was used by the RAF before being lent to the United States Army Air Forces in 1942. After the Second World War, Wattisham became one of the UK's front-line air force fighter airfields during the Cold War, with aircraft on Quick Reaction Alert on a rotational basis with other UK fighter stations. Wattisham used to house 'B' Flight, 22 Squadron Royal Air Force with its search and rescue (SAR) Sea King helicopters, until the privatisation of SAR provision in 2015, which led to 22 Squadron standing down. The closest SAR base under the new Bristow Helicopters contract is Lydd Airport in Kent. As of 1 November 2018, there were 852 personnel assigned to 3 and 4 Regiments and 429 to 7 Aviation Support Battalion. Apart from the military, the Anglia Gliding Club also operates from the airfield. (making it the oldest serving member of Wattisham, having been there as a RAFGSA club when the RAF occupied). Also resident is No 1287 Sqn, Air Training Corps. There is a museum on site which tells the history of the airfield and this is open on Sundays during April to October. Operational units Flying and notable non-flying units based at Wattisham Airfield. Joint Aviation Command 1st Aviation Brigade Combat Team / Army Air Corps 3 Regiment 653 Squadron – Boeing AH64E Apache 662 Squadron – AH64E Apache 663 Squadron – AH64E Apache 4 Regiment 656 Squadron – AH64E Apache 664 Squadron – AH64E Apache 6 Regiment Headquarters Squadron 677 Squadron Royal Electrical and Mechanical Engineers 7 Aviation Support Battalion HQ Company 71 Aviation Company (Aviation Support Company) 72 Aviation Company (Contingency Company) 132 Aviation Support Squadron (Royal Logistic Corps) See also List of airfields of the Army Air Corps (United Kingdom) References External links Wattisham Airfield by Wattisham Aviation Society About the airfield at controltowers.co.uk History of Wattisham Another history Archived 3 September 2004 at the Wayback Machine
Wattisham Airfield

Wattisham Airfield es una localidad situada en el condado de Suffolk, en Inglaterra (Reino Unido), con una población estimada a mediados de 2016 de 2007 habitantes.​ Se encuentra ubicada al este de la región Este de Inglaterra, al noreste de Londres y cerca de la ciudad de Ipswich —la capital del condado— y de la costa del mar del Norte. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Wattisham Airfield.
Wattisham Airfield

Wattisham Airfield är en flygplats i Storbritannien. Den ligger i grevskapet Suffolk och riksdelen England, i den sydöstra delen av landet, 100 km nordost om huvudstaden London. Wattisham ligger 86 meter över havet. Terrängen runt Wattisham är huvudsakligen platt. Wattisham ligger uppe på en höjd. Närmaste större samhälle är Ipswich, 15,5 km sydost om Wattisham. Trakten runt Wattisham består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Wattisham Airfield.
Walmer Castle

Walmer Castle er en borg ved Walmer i Kent, England. Det blev bygget af Henrik 8. i 1539–1540 som et artilleri-fæstning til at forsvare landet fra det katolske Frankrig og Spanien. Det var en del af hans kæde af kystnære fæstningsanlæg langs Englands sydkyst. Det var et af tre fæstningsanlæg der sammen med Deal og Sandown Castle. Walmer Castle er ejet af English Heritage. Se også Liste over borge og slotte i England Referencer
Walmer Castle

Walmer Castle ist eine ehemalige Küstenbefestigung in der Grafschaft Kent in Großbritannien. Sie liegt südlich der Stadt Deal. Die als Kulturdenkmal der Kategorie Grade II eingestufte Festung zählt zu den am besten erhaltenen Küstenbefestigungen aus der Zeit von Heinrich VIII. Geschichte Walmer Castle wurde von 1539 bis 1540 errichtet und war Teil der 20 Burgen umfassenden Festungskette, die Heinrich VIII. zur Abwehr spanischer oder französischer Invasionen errichten ließ. Zusammen mit dem zwei Kilometer nördlich gelegenen Deal Castle und dem zwei Kilometer weiter nördlich gelegenen Sandown Castle sollte die Festung den vor The Downs liegenden Küstenabschnitt vor feindlichen Landungen schützen. Die einzige militärische Aktion, die die Festung sah, war im englischen Bürgerkrieg, als das von Royalisten gehaltene Castle nach dreiwöchiger Belagerung 1648 durch Parlamentstruppen erobert wurde. Seit 1708 dient die Festung als Residenz des Lord Warden of the Cinque Ports. Die Lord Wardens besuchten ihre Residenz jedoch nur selten, bis der Duke of Wellington, der dieses Amt 23 Jahre lang innehatte, die Innenräume weiter ausbaute. Wellington starb 1852 in der Festung. Die Festung und die umgebenden Gärten werden heute von English Heritage verwaltet und können besichtigt werden. 2019 wurde Walmer Castle von rund 152.000 Personen besucht. 2024 betrug die Besucherzahl etwa 115.000 Personen. Eine Ausstellung, Gemälde und Memorabilia erinnern an Wellington und die Besuche von Elizabeth Bowes-Lyon (Queen Mum), die ebenfalls das Amt des Lord Warden innehatte. Anlage Festung Die Festung wurde nach Plänen von Stephan von Haschenperg gebaut und besteht aus einem runden, dreistöckigen Zentralturm und vier konzentrisch angeordneten halbrunden Bastionen, die von einem gemauerten Trockengraben umgeben sind. Die nördliche Bastion dient als Torhaus. Das Innere wurde ab dem frühen 18. Jahrhundert als Wohnung ausgebaut. Garten 1725 wurde vor der Festung ein Küchengarten für den Festungsgouverneur angelegt. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts wurde in den Gräben und um die Festung ein Landschaftsgarten angelegt, der um 1865 erweitert wurde und heute 15 ha umfasst. Zu Ehren des 95. Geburtstags der Queen Dowager (Königinwitwe) Elizabeth Bowes-Lyon gestaltete Penelope Hobhouse 1995 bis 1997 einen neuen formalen Garten. In einem ummauerten Gelände südlich der Festung wurde dafür ein 30 m langer, rechteckiger Teich angelegt, der im Norden von einem loggiaartigen Pavillon, im Süden von einem künstlichen, mit beschnittenen Eiben bestandenen Hügel umgeben wird. Weblinks Walmer Castle bei English Heritage Einzelnachweise
Castello di Walmer

Il castello di Walmer (in inglese Walmer Castle) è uno storico edificio del villaggio inglese di Walmer, nella contea inglese del Kent (Inghilterra sud-orientale), costruito originariamente tra il 1539 e il 1540 come forte costiero per volere di re Enrico VIII e ad inizio XVIII trasformato in residenza del lord guardiano dei cinque porti. L'edificio è classificato come castello di secondo grado ed è posto sotto la tutela dell'English Heritage. Storia Il castello di Walmer fu, assieme ai forti di Deal e Sandown, uno tre forti che Enrico VIII fece costruire a protezione dei Downs del Kent dalle possibili invasioni francesi in seguito all'allenza stipulata nel 1538 dalla Francia con il Sacro Romano Impero. Dei tre forti Walmer è quello realizzato più a sud ed era collegato attraverso delle fortificazioni a quello di Deal. Nella struttura operavano abitualmente 19 persone, ma il numero degli occupanti poteva aumentare in caso di allerte di guerra. La struttura non fu tuttavia mai oggetto di azioni di guerra, ma venne occupata nel corso della guerra civile inglese dalle truppe parlamentari. Il castello cessò la sua funzione militare nel 1708, quando venne convertito nella residenza del lord guardiano dei cinque porti. La trasformazione in residenza comportò anche delle sensibili modifiche alla struttura, come la sostituzione di fori per i cannoni con delle ampie vetrate. Un'opera di ristrutturazione e ammodernamento del castello di Walmer venne quindi operata tra il 1725 e il 1749, opera che comportò la riparazione dei bastione e l'aggiunta di diciotto nuovi cannoni e di un'armeria contenente cento moschetti e dodici pistole. Nel 1842 il castello di Walmer ospitò la regina Vittoria e nel 1852 vi morì Arthur Wellesley, I duca di Wellington, eroe della battaglia di Waterloo, che era stato nominato lord guardiano dei cinque porti. Alla struttura vennero quindi apportate ulteriori modifiche nel 1860, quando venne innalzata l'entrata principale. In seguito, tra il 1865 e il 1891, il castello di Walmer divenne la residenza abitativa della famiglia del secondo conte di Granville. Quest'ultimo incaricò l'architetto George Devey di ricostruire il primo e il secondo piano. Il castello venne quindi aperto al pubblico nel 1905, quando cessò la sua funzione di residenza del lord guardiano dei cinque porti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Walmer Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su english-heritage.org.uk.
Castelo de Walmer

O Castelo de Walmer (em inglês: Walmer Castle) foi construído por Henrique VIII da Inglaterra em 1539-1540 como uma fortaleza de artilharia para combater a ameaça de invasão católica da França e Espanha. Era parte de seu programa para criar uma cadeia de defesas costeiras ao longo da costa da Inglaterra conhecida como os Fortes de Defesa ou como Henrician Castles. Ele foi um dos três fortes construídos para defender a Downs, uma área de ancoradouro seguro protegido pelas Goodwin Sands, em Kent, sudeste da Inglaterra. Os outros fortes estavam em Deal e Sandown. O castelo pertence e é gerido pelo English Heritage. Bibliografia Colvin, H. M. (ed.) (1982). The History of the King's Works, Vol. IV, 1485–1600, Part II. Harrington, Peter (2007). The castles of Henry VIII. Oxford: Osprey. ISBN 978-1-84603-130-4 Lawson, Susannah (ed.) (2003). Walmer Castle and Gardens. London: English Heritage. ISBN 1-85074-726-1 Morley, B. M. (1976). Henry VIII and the development of coastal defence. London: H.M. Stationery Office. ISBN 0-11-670777-1 Referências Ligações externas Página na English Heritage Leia um registro histórico detalhado sobre Castelo de Walmer [ligação inativa] English Heritage conservation Information for teachers: English Heritage
Замок Уолмер

Замок Уолмер (англ. Walmer Castle) – часть линии прибрежных укреплений проекта «Device Forts» построенных по приказу короля Генриха VIII в 1539—1540 годах включавших три замка: Deal Castle, Sandown Castle и Walmer Castle, образующих цепь укреплений на побережье пролива Ла-Манш. В викторианскую эпоху потерял военное значение и начал использоваться как жилой загородный дворец. Замок стал резиденцией лорда-хранителя пяти портов, в частности этот пост с 1829 года занимал Веллингтон, в замке сохранилась его комната с креслом и личными вещами. Другим лордом-хранителем с 1978 по 2002 год была королева Елизавета, её апартаменты и личные вещи также показывают в замке. См. также Форты Генриха VIII Примечания Литература Shepherd, Rowena. Walmer Castle and gardens. — London: English Heritage, 2003. — 40 p. — ISBN 978-1-85074-726-0.
Newquay Zoo

Der Newquay Zoo ist ein zoologischer Garten in Newquay (Cornwall, England). Er liegt auf einer Fläche von etwa 5,2 Hektar im Trenance Leisure Park und kooperiert mit dem Paignton Zoo und dem Living-Coasts-Projekt, mit denen er zum Whitley Wildlife Conservation Trust gehört. Tierbestand Der Newquay Zoo beherbergt über 130 Tierarten und beteiligt sich an verschiedenen Nachzuchtprogrammen, so unter anderem für Schopfaffen (Macaca nigra), Visayas-Pustelschweine (Sus cebifrons) und Fleckenroller (Chrotogale owstoni). Auszeichnungen Der Newquay Zoo hat mehrere Auszeichnungen als Touristenattraktion und als umweltfreundliches Unternehmen erhalten, darunter mehrmals den Green Tourism Business Scheme (GTBS) Gold Award, den Cornwall Sustainability Award und 2010 den Cornwall Tourism Awards in Silber für nachhaltigen Tourismus. Weblinks
Newquay Zoo

Newquay Zoo – ogród zoologiczny w angielskim mieście Newquay, w Kornwalii, o powierzchni ok. 13 akrów (5,3 ha). Instytucją prowadzącą ogród jest Whitley Wildlife Conservation Trust. W zbiorach ogrodu znajduje się ponad 170 gatunków zwierząt. Ogród istnieje od roku 1969. Od 1964 Newquay Zoo funkcjonuje na zasadzie zarejestrowanej organizacji charytatywnej. W 2015 roku ogród odwiedziło 162 245 osób. Historia Ogród otwarto w roku 1969. Do r. 1994 jego właścicielem i gospodarzem były władze dystryktu Restormel, następnie stał się własnością osób prywatnych Mike'a Thomasa i Rogera Martina. Od 2003 roku Newquay Zoo należy do organizacji Whitley Wildlife Conservation Trust, do której należą także ogrody zoologiczne Paignton Zoo oraz Living Coasts w Torquay. W r. 2008 ogród wyróżniony został nagrodą SILVER Visitor Attraction of the Year. Zwierzęta W 2015 roku w ogrodzie zamieszkiwało 170 gatunków zwierząt, z czego 2/3 stanowiły ptaki i ssaki (stan z 31 grudnia 2015). Ssaki (44 gatunki, 185 osobników) Ptaki (68 gatunków, 390 osobników) Gady (16 gatunków, 101 osobników) Płazy (26 gatunków, 224 osobniki) Ryby (4 gatunki, 28 osobników) Garra flavatra brzanka purpurowa (Puntius nigrofasciatus) brzanka wysmukła (Puntius titteya) proporczykowiec Gardnera (Fundulopanchax gardneri) Bezkręgowce (12 gatunków, 192 osobniki) Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Newquay Zoo (ang.)
Kathedrale von Middlesbrough

Die Kathedrale von Middlesbrough (Cathedral Church of St Mary the Virgin) im Stadtteil Coulby Newham der nordenglischen Stadt Middlesbrough ist die Bischofskirche des römisch-katholischen Bistums Middlesbrough. Sie wurde nach einem Entwurf von Frank Swainston ab 1985 erbaut und am 15. Mai 1988 durch Bischof Augustine Harris geweiht. Geschichte Für den 1878 errichteten Bischofssitz in der damals bedeutenden Industriestadt Middlesbrough war ab 1876 im Stadtzentrum eine neugotische Kathedrale erbaut worden. Der Strukturwandel führte zum Wegzug der meisten Gemeindemitglieder. 1976 beschloss die Diözese einen Kathedralneubau im rasch wachsenden südlichen Stadtteil Coulby Newham. Der Grundstein wurde nach langen Planungen am 3. November 1985 gelegt. Die alte Bischofskirche, seitdem Konkathedrale, fiel im Mai 2000 einem Brand zum Opfer. Architektur und Ausstattung Die Marienkathedrale ist ein unregelmäßiges Polygon mit einem mehrfach verschachtelten flachen Zeltdach. Am freistehenden schlanken Glockenturm ist das Geläut offen aufgehängt. Architektur und Innengestaltung sind nach den ekklesiologischen und liturgischen Vorgaben des Zweiten Vatikanischen Konzils konzipiert. Orgel Die Orgel wurde 1987 von dem belgischen Unternehmen Orgelbau Schumacher aus Eupen erbaut. Das Instrument steht frei im Raum, rechts des Altars. Es hat 14 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Einzelnachweise Weblinks St Mary’s Cathedral Middlesbrough. In: Website der Kathedrale. Abgerufen am 3. September 2024 (englisch).