NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Longships

Longships är en grupp med holmar belägna cirka 2 kilometer väster om Land's End i Cornwall i Storbritannien. Många av Longships holmar täcks vid högvatten, men de tre största öarna i gruppen: Tal-y-Maen, Carn Bras och Meinek ligger över högvattenmärket. Två mindre holmar kända som Kettle's Bottom ligger mitt emellan Longships och cornwalls kust. Longships (förutom Kettle's Bottom) tillhör regionen Sennen Longships är mycket populärt bland sportdykare, då havet omkring holmarna har ett vatten med rikt marint liv och växter. Fyrtornet Longships fyr står på Carn Bras, den högsta holmen som ligger 12 meter ovanför högvattenmärket. Det ursprungliga tornet byggdes 1795 efter ritningar av arkitekten Samuel Wyatt, som även stod för utformningen av Trinity House i London. Fyrens ljusreflektor satt 24 meter över havet, men doldes vid hög sjö. Ett nytt torn började byggas 1869. Vid bygget av det nuvarande granittornet användes mycket av utrustningen som hade använts vid bygget av fyrtornet vid Wolf Rock några år tidigare. Fyrljuset slogs på första gången i december 1873 och fyren hade då kostat 43 870 pund att bygga. Trots denna uppgradering förliste fartyget SS Bluejacket vid fyrens klippor, en klar natt 1898 och rev nästan fyren samtidigt. Sedan 1988 har fyren varit obemannad. Dess ljus har en räckvidd på 11 nautiska mil (20 kilometer), och ger en 5 sekunder långt ljussken var 10:e sekund. Ljuset är vitt sett från sjösidan, men har röda sektorer visas om fartyget ligger för nära antingen Cape Cornwall i nordlig riktning eller Gwennap Head i riktning syd-sydost. En mistlurssignal ljuder var tionde sekund. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version.
Stonyhurst College

El Stonyhurst College es un colegio católico privado ubicado en Lancashire, Inglaterra. Fue fundado por la orden Jesuita en 1593 en Saint-Omer,​ Países Bajos Españoles, por Fr Robert Persons SJ bajo el patrocinio de Felipe II (durante la persecución católica propiciada por Isabel I), siendo el segundo colegio Jesuita más antiguo del mundo (por detrás del colegio Nuestra Señora de Montesión, ubicado en Palma de Mallorca fundado en el 1561)​ al tener más de 400 años.​ En 1762 fue trasladado a Brujas y a Lieja en 1773, por entonces parte de los Países Bajos Austríacos.​ Las guerras revolucionarias francesas, provocaron su traslado a su actual ubicación en 1794.​ Stonyhurst tiene un fuerte cuerpo estudiantil de 800 alumnos que comprende los 500 estudiantes de Stonyhurst College (de 13 a 18 años), más los 300 de la escuela preparatoria, Stonyhurst St Mary's Hall (de 3 a 13 años). Esta escuela acepta alumnos de varias nacionalidades, tanto ingleses como de alrededor de 28 países diferentes. Esto le aporta una gran riqueza de culturas.​ Estructura de la escuela El plantel de Stonyhurst está conformado por: Campus. Stonyhurst College (colegio y sixth form para estudiantes de entre 13 y 18 años). St mary's Hall (escuela preparatoria para alumnos de entre 3 y 13 años). Hodder House (escuela pre-preparatoria para alumnos de entre 3 y 7 años). Tour del campus Lista de rectores y presidentes Presidentes Marmaduke Stone (1794-1817). Nicholas Sewall (1808-1813). John Weld (1813-1816). Nicholas Sewall (1816-1817). Rectores y presidentes Charles Plowden SJ (1817 - 1819). Joseph Tristram SJ (1819 - 1827). Richard Norris SJ (1827 - 1832). Richard Parker SJ (1832 - 1836). John Brownbill SJ (1836 - 1839). Francis Daniel SJ (1839 - 1841). Andrew Barrow SJ (1841 - 1845). Richard Norris SJ (1845 - 1846). Henry Walmesley SJ (1846 - 1847). Richard Sumner SJ (1847 - 1848). Francis Clough SJ (1848 - 1861). Joseph Johnson SJ (1861 - 1868). Charles Henry SJ (1868 - 1869). Edward Purbick SJ (1869 - 1879). William Eyre SJ (1879 - 1885). Reginald Colley SJ (1885 - 1891). Herman Walmesley SJ (1891 - 1898). Joseph Browne SJ (1898 - 1906). Pedro Gordon SJ(1906 - 1907). William Bodkin SJ (1907 - 1916). Edward O'Connor SJ (1916 - 1924). Walter Weld SJ (1924 - 1929). Richard Worsley SJ (1929 - 1932). Edward O'Connor SJ (1932 - 1938). Leo Belton SJ (1938 - 1945). Bernard Swindells SJ (1945 - 1952). Francis Vavasour SJ (1952 - 1958). Desmond Boyle SJ (1958 - 1961). Rectores Frederick Turner SJ (1961 - 1963). George Earle SJ (1963 - 1971). Michael Bossy SJ (1967 - 1980). Giles Mercer (1985 - 1996). Adrián Aylward (1879 - 1991). Andrew Johnson (2006 - 2016). Presidentes del St Mary's Hall Rae Carter Peter Anwyl Rory O'Brien Michael Higgins Lawrence Crouch Ian Murphy Referencias
Stonyhurst College

Lo Stonyhurst College è una scuola privata, gesuita e cattolica, inglese. La scuola presso Clitheroe, Lancashire, Gran Bretagna, vicino al villaggio di Hurst Green. Storia È la sede finale dell'antico Collegio di Saint Omer, nell'Artois, fondato nel 1593 dal gesuita padre Robert Parsons e successivamente trasferito prima a Bruges (1762) e poi a Liegi (1773). Struttura Stonyhurst è suddiviso orizzontalmente in base all'età degli alunni e non verticalmente, secondo case, come consuetudine anglosassone. Tutti gli alloggi sono allocati in un'unica area del college con singole suddivisioni per ogni fascia. La scuola provvede all'educazione di ragazzi e ragazze dai 13 ai 18 anni; una scuola "preparatoria" vicino al college, St. Mary's Hall, offre un'educazione ai bambini di età compresa fra i 3 e i 13 anni. Presidi di St Mary's Hall Rae Carter Peter Anwyl Rory O'Brien Michael Higgins Lawrence Crouch Presidenti Marmaduke Stone (1794-1808) Nicholas Sewall (1808-1813) John Weld (1813-1816) Nicholas Sewall (1816-1817) Rettori e presidi Fino al 1961 la carica di preside era propria del rettore. Rettori Frederick J.Turner (1961-1963) George Earle (1963-1971) Michael Bossy (1971-1985) Giles Mercer (1985-1996) Adrian Aylward (1996-2006) Andrew Johnson (2006-2016) John Browne (dal 2016) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stonyhurst College Collegamenti esterni Sito ufficiale, su stonyhurst.ac.uk. Stonyhurst College (canale), su YouTube. (EN) Stonyhurst College, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Stonyhurst College, in Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company.
Stonyhurst College

Stonyhurst College in Lancashire is een rooms-katholieke lagere en middelbare Engelse school, die de traditie van de opvoeding volgt van de jezuïeten. Geschiedenis Het college werd gesticht in 1593 door de jezuïet Robert Persons. Vanwege het verbod de katholieke godsdienst te belijden in het anglicaanse Engeland, werd de school gesticht in Saint-Omer in de Spaanse Nederlanden. Nadat dit door de Fransen was veroverd, kregen de jezuïeten het in de tweede helft van de achttiende eeuw lastig. In 1762 verhuisde het college naar Brugge, waar het een 'klein college' organiseerde aan de Spiegelrei en een 'groot college' in het Huis De Zeven Torens, in de Hoogstraat. Hieraan kwam een einde toen in 1773 de jezuïetenorde werd afgeschaft. De leden van de afgeschafte orde en hun leerlingen lieten zich niet ontmoedigen en verhuisden naar het prinsbisdom Luik, waar van Velbrück hen gastvrij ontving in het Luiks college van Engelse Jezuïeten. Dit eindigde door de Franse overheersing vanaf 1794. Leraars en twaalf leerlingen vertrokken naar Engeland, waar het inmiddels mogelijk was een rooms-katholiek college te organiseren. In Engeland aangekomen kon het college weer zijn poorten openen, dankzij zijn oud-leerling Thomas Weld of Lulworth, die een kasteel met omringende gronden schonk in Stonyhurst. In 1803 werden de jezuïeten weer als religieuze groep erkend, ook in Engeland. Onder de oud-leerlingen telde men: drie heiligen: twaalf gelukzaligen: zeven aartsbisschoppen: een president van Peru: Eduardo López de Romaña; een president van Bolivia: Jose Gutierrez Guerra; een eerste minister van Nieuw-Zeeland: Frederick Weld; een ondertekenaar van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring: Charless Carroll of Carrollton; een aantal politici, schrijvers, acteurs en sportlui, onder wie Arthur Conan Doyle, Charles Laughton en Vernon Walters. Het werd weldra de belangrijkste katholieke middelbare school van jezuïtische traditie in het Verenigd Koninkrijk. Door de sluiting of het afstoten van andere jezuïetenscholen bleef uiteindelijk alleen nog Stonyhurst over. Literatuur W. C. Robinson & A. Van Caloen, Notice sur les collèges des pères jésuites anglais à Bruges, in: Handelingen van het genootschap voor geschiedenis te Brugge, 1884. Hubert Chadwick, S.J., St Omers to Stonyhurst, Londen, Burns & Oats, 1962. R. Clément, Mgr Caïmo en de afschaffing van de Engelse S.J.-colleges te Brugge, in: Handelingen van het genootschap voor geschiedenis te Brugge, 1974. R. R. Walsh, Stonyhurst War Record 1935–45 (T.H.C.L. Blackburn), ISBN 0-948494-08-5, 1989. T. E. Muir, Stonyhurst, St Omers Press, Gloucestershire), 2006, ISBN 0-9553592-0-1. The Authorities of Stonyhurst College, A Stonyhurst Handbook for Visitors and Others, Stonyhurst, Lancashire, 1963. Maurice Whitehead, English Jesuit Education, Expulsion, Suppression, Survival and Restoration, 1762-1803, Farnham, 2013. Kurt Priem, Een Engels Jezuïetencollege in de diaspora, in: Handelingen van het genootschap voor geschiedenis te Brugge, 2017.
Stonyhurst College

Stonyhurst College är en privat- och internatskola som ligger i närheten av Hurst Green i Ribble Valley, Lancashire i England. Skolan är religiöst knuten till katolicismen och då främst jesuitorden. Stonyhurst College grundades 1593 av jesuiten Robert Persons i Saint-Omer. Syftet med skolan var att ge katolska engelska pojkar en katolsk utbildning som inte stod att få i England. Skolan flyttades till Brygge 1762 och Liège 1773 innan skolan slutligen flyttades till England 1794. På Stonyhurst College går främst elever i åldrarna 13–18 år, men vid en närbelägen skola (kallad Stonyhurst Saint Mary's Hall) går elever i åldrarna 3–13 år. Rektorer Nicholas Sewall (1808–1813) John Weld (1813–1816) Nicholas Sewall (1816–1817) Charles Plowden (1817–1819) Joseph Tristram (1819–1827) Richard Norris (1827–1832) Richard Parker (1832–1836) John Brownbill (1836–1839) Francis Daniel (1839–1841) Andrew Barrow (1841–1845) Richard Norris (1845–1846) Henry Walmesley (1846–1847) Richard Sumner (1847–1848) Francis Clough (1848–1861) Joseph Johnson (1861–1868) Charles Henry (1868–1869) Edward Purbick (1869–1879) William Eyre (1879–1885) Reginald Colley (1885–1891) Herman Walmesley (1891–1898) Joseph Browne (1898–1906) Pedro Gordon (1906–1907) William Bodkin (1907–1916) Edward O'Connor (1916–1924) Walter Weld (1924–1929) Richard Worsley (1929–1932) Edward O'Connor (1932–1938) Leo Belton (1938–1945) Bernard Swindells (1945–1952) Francis Vavasour (1952–1958) Desmond Boyle (1958–1961) Frederick J. Turner (1961–1963) George Earle (1963–1971) Michael Bossy (1971–1985) Giles Mercer (1985–1996) Adrian Aylward (1996–2006) Andrew R. Johnson (2006–nutid) Kända alumner Ambrose Rookwood, konspiratör. Charles Carroll, politiker. Arthur Conan Doyle, läkare och författare. Joseph Mary Plunkett, poet. Chris Morris, komiker. Paul Johnson, journalist och författare. Tim Hetherington, krigskorrespondent. Referenser Noter
Smethwick Rolfe Street railway station

Smethwick Rolfe Street is one of two railway stations serving the town of Smethwick, West Midlands, England. It is situated on the Rugby–Birmingham–Stafford line 3¼ miles (5 km) north west of Birmingham New Street. The station, and all trains serving it, are operated by West Midlands Railway. The other station serving Smethwick is Smethwick Galton Bridge, which is the next stop up the line. History The station was opened in July 1852 by the Birmingham, Wolverhampton, & Stour Valley Railway Company (later absorbed by London and North Western Railway) as part of the Stour Valley Line from Birmingham to Wolverhampton. It was rebuilt in its present form in 1890 when two level crossings in the centre of Smethwick were abolished. Drawings of the rebuilt station can be found on the Smethwick Rolfe Street Station gallery page of the Network Rail Corporate Archive. In 1985, pupils from Parkside Junior School created a mural for Platform 1 under the direction of artist Jeremy Waygood as part of the Birmingham to Wolverhampton Corridor Initiative. In June 2017, this mural was removed and replaced by one created by students from Sandwell College under the direction of artist Steve Field. In addition, an exhibition room was created by another set of students from the college to display the history of the station and of the murals. In October 2017 this work was recognised in the ACoRP Community Rail Awards with a 1st place for Involving Diverse Groups and a 3rd place for Community Art Schemes - Permanent. Work began in January 2022 to install lifts to allow step-free access to the station. The project was expected to be completed by July 2022. Services The station is served by two trains per hour in each direction Mondays to Saturdays, by the local service between Wolverhampton, Birmingham New Street and Walsall via Aston. On Sundays, the service runs hourly. These are operated by Class 350 and Class 730 EMUs. Avanti West Coast, CrossCountry, London Northwestern Railway and Transport for Wales Rail trains run through the station but do not stop. London Northwestern Railway does call at the nearby station of Smethwick Galton Bridge en route to Liverpool Lime Street. References External links Train times and station information for Smethwick Rolfe Street railway station from National Rail Rail Around Birmingham and the West Midlands: Smethwick Rolfe Street station
Школа «Севеноукс»

Школа Севеноукс (англ. Sevenoaks School) — це державна школа загального навчання у місті Севенокс у графстві Кент, Англія. Заснована у 1432 році, вона є найстарішою світською школою у Великій Британії. У школі навчається майже 1 000 учнів, денних, напівпансіонних і пансіонних, віком від 11 до 18 років, причому хлопчиків і дівчаток приблизно порівну. У 1960-х роках школа була піонером у прийомі учнів із інших країн. Сьогодні тут представлено понад 40 національностей. У той же час школа залишається міцно вкоріненим у місцевому житті та підтримує такі традиції, як фестиваль Sevenoaks та музичні концерти в обідню пору, також розпочаті у 1960-х роках. У 1966 році були утворені «французько-англійський класи» спільно зі школою Сен-Мартен-де-Франс у Понтуазі, в якому учні, еквівалентні четвертому класу, проводять свій останній семестр, чергуючись між двома школами. У 1999 році школа перейшла з англійської системи іспитів Advanced Level або A level на Міжнародний Бакалавріат. Вона є членом групи шкіл G20. Історія Школа була заснована у 1432 році Вільямом Севеноком відповідно до його заповіту з метою дати хлопчикам із міста Севеноукс класичну освіту, вільну від релігійних обмежень. Таким чином, це один із найстаріших світських фондів в Англії. Школа розміщувалася в невеликих будинках у місті, поки в 1730 році не було збудовано постійну будівлю з ініціативи Річарда Бойла, графа Берлінгтона, друга тодішнього директора школи Елайджі Фентона. До кінця 19 століття школа залишалася скромною за розмірами. У свій час було всього чотири учні. В 1884 директор школи Джеймс Біркетт почав роботу з підвищення статусу Sevenoaks School до рівня класичної школи першого класу. Коли він пішов у відставку у 1890-х роках, у школі було понад 100 учнів. У 1920-х роках директор школи Джеймс Хіггс-Уолкер відкрив денну школу, розширив спортивні споруди школи та розвинув позакласну діяльність. Чарльз Пламптр Джонсон та його брат Едвард зробили численні пожертвування школі Sevenoaks: Флагшток, 1924 рік, Торнхілл, 1924 рік, який став Будинком Джонсона для інтернів, Зал Джонсона, 1936 рік, нині бібліотека Джонсона, Санаторій, 1938 рік, Парк Ґрейндж, 1946 рік. Примітки
Duke of York's Theatre

El Duke of York's Theatre, es un teatro del West End ubicado en St Martin's Lane en la Ciudad de Westminster, en Londres. Fue abierto en 1892 y diseñado por el arquitecto Walter Emden. Historia El Duke of York's Theatre fue construido en 1892 por los actores británicos Frank Wyatt y su esposa Violet Melnotte, con el nombre inicial Trafalgar Square Theatre. En 1895, se cambió el nombre a Duke of York's Theatre en honor al futuro rey George V. Con una capacidad para más de 640 personas, el teatro ha recibido a través de los años, algunos de los más talentosos y famosos actores como Charles Chaplin, Marie Tempest, Ellen Terry, John Gielgud, Michael Gambon, Al Pacino, entre otros. En 1904 se presentó la primera producción teatral de Peter Pan, seguido por la obra Sherlock Holmes, donde hiciera su debut el joven Chaplin contando con 14 años de edad.​ Producciones recientes 2011 - Backbeat - Dirigida por David Leveaux. 2011 - Journey's End - Dirigida por David Grindley. 2010 - Ghost Stories. 2009 - A View From the Bridge - Dirigida por Arthur Miller. 2009 - Speaking in Tongues - Dirigida por Andrew Bovell. 2009 - Arcadia - Dirigida por Tom Stoppard. 2008 - The Magic Flute. 2008 - Under the Blue Sky - Dirigida por David Eldridge. 2008 - No Man's Land - Dirigida por Harold Pinter. 2008 - That Face - Dirigida por Polly Stenham. Referencias Enlaces externos Sitio web (en inglés). Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Duke of York's Theatre.
Duke of York's Theatre

Il Duke of York's Theatre è un teatro del West End situato in St Martin's Lane, nella City of Westminster. Ha aperto il 10 settembre del 1892 col nome di Trafalgar Theatre, con l'opera Wedding Eve, e fu costruito per Frank Wyatt e sua moglie, Violet Melnotte. Il teatro divento famoso come Trafalgar nel 1894 e l'anno seguente cambiò il nome in Duke of York's in onore del futuro re Giorgio V. Giacomo Puccini scrisse il dramma Madama Butterfly dopo aver assistito alla rappresentazione dell'opera Miss Hobbs di Jerome K. Jerome in questo teatro, nel 1900. Il 27 dicembre 1904, in questo teatro venne messo in scena per la prima volta Peter Pan di J. M. Barrie. Molti famosi attori britannici hanno calpestato questo palcoscenico, incluso Basil Rathbone, che recitò nel ruolo di Alfred de Mussett in Madame Sand nel giugno 1920, e di nuovo nel novembre 1932 nel ruolo del Gentiluomo Sconosciuto in Tonight or Never. La Capital Radio acquistò la proprietà del teatro alla fine degli anni settanta e iniziò i lavori di ristrutturazione. Il teatro fu inaugurato nel febbraio del 1980 con l'opera Rose con Glenda Jackson. Infine, nel 1992, il teatro è diventato di proprietà dell'Ambassador Theatre Group. Il teatro oggi Oggi, il teatro è il quartier generale dell'Ambassador Theatre Group. La prossima produzione sarà una riproposizione di In Celebration con la star di Hollywood Orlando Bloom nel ruolo principale. Produzioni recenti e attuali After Mrs Rochester (22 luglio 2003 - 25 ottobre 2003) di Polly Teale Sweet Panic (12 novembre 2004 - 7 febbraio 2004) di Stephen Poliakoff Calico (3 marzo 2004 - 3 aprile 2004) di Michael Hastings The Holy Terror (14 aprile 2004 - 8 maggio 2004) di Simon Gray Dirty Blonde (16 giugno 2004 - 28 agosto 2004) di Claudia Shear Journey's End (5 ottobre 2004 - 19 febbraio 2005) di R.C. Sherriff The Dresser (28 febbraio 2005 - 14 maggio 2005) di Ronald Harwood, con Nicholas Lyndhurst e Julian Glover Hedda Gabler (27 maggio 2005 - 6 agosto 2005) di Henrik Ibsen, con Eve Best and Iain Glen Tom, Dick and Harry (23 agosto 2005 - 29 ottobre 2005) di Ray Cooney e Michael Cooney, con Joe, Stephen e Mark McGann I Am My Own Wife (10 novembre 2005 - 10 dicembre 2005) di Doug Wright, con Jefferson Mays Embers (1º marzo 2006 - 24 giugno 2006) di Sándor Márai, adattato da Christopher Hampton, con Jeremy Irons e Patrick Malahide Eh Joe (27 giugno 2006 - 15 luglio 2006) di Samuel Beckett, con Michael Gambon Rock 'N' Roll (22 luglio 2006 - 24 febbraio 2007) di Tom Stoppard, con David Calder, Emma Fielding, Dominic West e Rufus Sewell Little Shop of Horrors (12 marzo 2007 - 23 giugno 2007) di Alan Menken, con Sheridan Smith, Paul Keating e Alistair McGowan In Celebration (5 luglio 2007 - ) di David Storey, con Orlando Bloom, Tim Healy, Lynda Baron, Gareth Ferr e Dearblah Malloy Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Duke of York's Theatre Collegamenti esterni Sito ufficiale, su atgtickets.com. Homepage, su theambassadors.com. URL consultato l'11 agosto 2007 (archiviato dall'url originale il 9 febbraio 2007). Storia del teatro, su arthurlloyd.co.uk.
Duke of York’s Theatre

Duke of York’s Theatre – teatr w Londynie, zaliczany do scen West Endu, położony przy ulicy St. Martin’s Lane w City of Westminster. Od 1992 roku teatrem zarządza firma Ambassador Theatre Group. Od października 2011 roku na deskach teatru wystawiany jest musical „Backbeat”. Został zbudowany przez Franka Wyatta i jego żonę, Violet Melnotte. Pozostali oni właścicielami teatru aż do jej śmierci w 1935 roku. Oficjalne otwarcie nastąpiło 10 września 1892, pod nazwą Trafalgar Square Theatre. Teatr, zaprojektowany przez architekta Waltera Emdena, zmienił nazwę na Trafalgar Theatre w 1894 roku. Obecną nazwę Duke of York’s (książę Yorku) przyjął w 1895 roku, na cześć przyszłego króla Jerzego V. W teatrze sukces odniósł jeden z najwcześniejszych musicali komediowych „Go-Bang” (1984). W 1900 na deskach Duke of York’s Theatre pojawiła się „Miss Hobbs” autorstwa Jerome K. Jerome'go, a także „Madame Butterfly” Davida Belasco (Giacomo Puccini przekształcił później sztukę w słynną operę). Był to również teatr, w którym 27 grudnia 1904 roku, zadebiutował „Peter Pan, or The Boy Who Wouldn't Grow Up” J.M. Barriego. 20 września 1960 roku budynek teatru został wpisany na listę zabytków drugiego stopnia. Ostatnie produkcje A View From the Bridge (5 lutego – 16 maja 2009) Arcadia (27 maja – 12 września 2009) Speaking in Tongues (18 września – 12 grudnia 2009) Ghost Stories (25 czerwca 2010 – 16 lipca 2011) Journey's End (19 lipca 2011 – 3 września 2011) Backbeat (10 października 2011 - 18 lutego 2012) All New People (od 28 lutego 2012) Przypisy Bibliografia Historia na oficjalnej stronie Duke of York's Theatre. atgtickets.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-17)].
Gare de Wakefield Kirkgate

La gare de Wakefield Kirkgate est une gare ferroviaire du Royaume-Uni. Elle est située dans la partie nord de la ville de Wakefield, dans le Yorkshire de l'Ouest en Angleterre. La gare est desservie par des trains de Northern Rail. Situation ferroviaire Histoire Service des voyageurs Notes et références Voir aussi Articles connexes Gare de Wakefield Westgate Liste de gares au Royaume-Uni Liens externes Portail du chemin de fer Portail du Yorkshire Portail des monuments classés au Royaume-Uni