NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maidenhead United FC

Maidenhead United Football Club is een Engelse semi-professionele voetbalclub uit Maidenhead, Berkshire. De club werd opgericht in het jaar 1870 en komt uit in de National League. In het seizoen 2016/17 won Maidenhead de hernoemde National League South en verdiende het voor het eerst in de clubgeschiedenis promotie naar de National League, direct onder de Football League. Geschiedenis De club werd opgericht in oktober 1870 als Maidenhead Football Club en speelde op 18 december van datzelfde jaar hun eerste wedstrijd tegen Windsor Home Park. Twee maanden later verhuisde de ploeg naar York Road. Dit terrein, dat toendertijd werd gedeeld met de cricketclub, wordt nu officieel erkend als het oudste continu gebruikte voetbalveld ter wereld door dezelfde club. Maidenhead was een van de vijftien clubs die deelnamen aan de eerste editie van de FA Cup in 1871/72. Ze wonnen in de eerste ronde met 2-0 van Marlow, alvorens in de volgende ronde Crystal Palace te sterk bleek. Het volgende seizoen haalde Maidenhead de halve finale van het toernooi, waarin het werd uitgeschakeld door Oxford United. Nadien werd nog twee keer de kwartfinale gehaald, in 1873/74 en 1874/75. In 1891 fuseerden Maidenhead Temperance en Boyne Hill beiden tot de club. Maidenhead speelde lange tijd enkel beker- en vriendschappelijke wedstrijden, totdat ze zich in 1894 aansloten bij de nieuw opgerichte Southern Football League. Ze hadden echter moeite met het niveau van de tegenstanders en verlieten in 1902 de competitie om te gaan spelen in zowel de West Berkshire League en de Berks & Bucks League. Twee jaar later richtte Maidenhead samen met andere clubs de Great Western Suburban League op, waarin ze speelden tot de uitbraak van de Eerste Wereldoorlog. Na de Eerste Wereldoorlog besloten de twee clubs uit Maidenhead (Maidenhead FC en Maidenhead Norfolkians) de krachten te bundelen door te fuseren. In het eerste seizoen na de fusie (1919/20) werd de club gelijk kampioen van de Great Western Suburban League. Aan het einde van het seizoen werd de clubnaam verander van Maidenhead naar Maidenhead United, zoals de club bekend staat. Maidenhead United speelde vervolgens negentien jaar lang in de Spartan League. Deze league wisten ze drie keer te winnen, in 1927, 1932 en 1934. Tijdens de tweede wereldoorlog kwam Maidenhead United uit in de Great Western Combination. Ze waren in het seizoen 1945/46 mede-oprichter van de Corinthian League en wonnen de competitie vervolgens in 1958, 1961 en 1962. Het was voor Maidenhead de eerste keer in de clubgeschiedenis dat ze twee achtereenvolgende seizoenen kampioen wisten te worden. De ploeg uit Maidenhead zou voor lange tijd blijven spelen in verschillende regionale competities, zonder al te grote successen te boeken. Dit veranderde in het seizoen 2016/17, toen Maidenhead de hernoemde National League South won en voor het eerst in de clubgeschiedenis promotie naar de National League verdiende, direct onder de Football League. Acht seizoenen op rij bracht de ploeg door op het vijfde niveau, totdat het aan het einde van het seizoen 2024/25 in de degradatiezone eindigde en afzakte.
Maidenhead United Football Club

Maidenhead United Football Club é um clube de futebol de Maidenhead, Berkshire, Reino Unido. O clube foi fundado em 1870 e mudou-se para o atual estádio em York Road no ano seguinte. A Football Association reconhece que esse é o estádio mais antigo sendo usado de forma contínua no mundo. Atualmente disputa a National League South que equivale a 6ª divisão do futebol inglês. Títulos Liga National League South: 1 2016–17 Corinthian League: 3 1957–58, 1960–61, 1961–62 Spartan League: 3 1926–27, 1931–32, 1933–34 Great Western Suburban League: 1 1919–20 West Berkshire League: 1 1902–03 Copa Isthmian League Full Members Cup: 1 1996–97 Corinthian League Memorial Shield: 2 1956–57, 1961–62 Ligações externas Maidenhead United Football Club no Facebook Maidenhead United Football Club no Instagram Maidenhead United Football Club no X Referências
Мейденхед Юнайтед

«Мейденхед Юнайтед» (англ. Maidenhead United Football Club) — английский полупрофессиональный футбольный клуб из города Мейденхед в графстве Беркшир, Юго-Восточная Англия. Клуб был основан в октябре 1870 года. Был одним из 15 клубов, сыгравших в первом в истории розыгрыше Кубка Англии. В 1894 году клуб стал одним из основателей Южной лиги. Домашние матчи с 1871 года проводит на стадионе «Йорк Роуд». В настоящее время выступает в Национальной лиге, пятом по значимости дивизионе в системе футбольных лиг Англии. Ссылки Официальный сайт (англ.)
Мейденгед Юнайтед

ФК «Мейденгед Юнайтед» (англ. Maidenhead United Football Club) — англійський футбольний клуб з міста Мейденгед, заснований у 1870 році. Виступає в Національній лізі. Домашні матчі приймає на стадіоні «Йорк Роуд» місткістю 4 000 глядачів. Посилання Профіль клубу на transfermarkt.com [Архівовано 20 січня 2018 у Wayback Machine.] (англ.) Профіль клубу на soccerway.com [Архівовано 16 грудня 2017 у Wayback Machine.] (англ.)
Ексетърска катедрала

Екситърска катедрала „Свети Петър“ (на английски: Cathedral Church of Saint Peter/Exeter Cathedral) е англикански християнски храм, разположен в град Екситър, графство Девън, Югозападна Англия. Има статус на катедрална църква, като седалище на англиканския епископ на Ексетър. Посветена е на Свети Петър. В съвременния си вид сградата е завършена през 1400 година. Катедралата притежава най-дългия непрекъснат сводест таван в Англия. История Началото се поставя, когато през 1050 година седалището на епископа на Девън и Корнуол е преместено от град Кредитън в Ексетър. До към 1114 година за катедрала на епархията служи саксонска манастирска църква, намирала се в непосредствена близост до съвременното място на катедралата. През 1107 г. Уилям Уорълуаст, племенник на Уилям Завоевателя, е назначен за епископ на Ексетър. По негово време се заражда идеята за построяването на нова сграда. През 1114 г. започва изграждането на новия храм на сегашния му терен. Освещаването на новата катедрала се извършва през 1133 г., но пълното завършване на тогавашната постройка става в периода 1170 – 1180. През 1258 г. епископ Броунскомб застава начело на епархията. Посещавайки една служба в недалечната катедрала на Солсбъри, епископът е очарован от нейната архитектура и подема кампания за преустрояването на Екситърската катедрала в декоративен готически стил. Строителните работи започват в периода 1265 – 1270. Пълното завършване на преустройството е към 1400 година, когато храмът добива настоящия си вид. През 1644 г. принцеса Хенриета-Анна Стюарт, дъщеря на Чарлз I, е кръстена в Екситърската катедрала. По времето на Английската гражданска война, сградата понася известни поражения, които са ремонтирани при последвалото управление на Чарлз II. Тогава е инсталиран и нов тръбен орган (1661 – 1665). По-сериозни реставрационни процеси са извършени под ръководството на известния архитект Джордж Гилбърт Скот в периода 1870 – 1877 година по време на Викторианската епоха. На 4 май 1942 г., по време на Втората световна война, Екситър е подложен на тежка бомбардировка. Сериозни поражения са нанесени и на катедралната сграда. Отстраняването на щетите е извършено в периода 1945 – 1953 година. Галерия Източници Външни препратки Официална страница История на хора Архив на оригинала от 2007-11-07 в Wayback Machine.. Снимки и рисунки Архив на оригинала от 2011-07-26 в Wayback Machine.
Exeterská katedrála

Exeterská katedrála je anglikánská katedrála ve městě Exeter na jihozápadě Anglie a sídlo biskupa exeterského. Současná budova byla dokončena okolo roku 1400 a její zvláštností je mimo jiné nejdelší nepřerušovaný klenutý strop v Anglii. Historie Založení katedrály v Exeteru, zasvěcené Svatému Petru, je datováno do roku 1050, kdy zde bylo přesunuto, z obav před útoky z moře, sídlo biskupa Devonu a Cornwallu. Již předtím existoval v Exeteru saský chrám, ve kterém měl své sídlo biskup Leofric, ale bohoslužby se často konaly na otevřeném prostranství poblíž místa, kde nyní stojí katedrála. Jmenování synovce Viléma I. do exeterské diecéze bylo impulsem ke stavbě katedrály v normanském slohu, která byla zahájena roku 1133. Po jmenování nového biskupa roku 1258 byla stavba shledána zastaralou a byla rekonstruována v dekorativním slohu. Větší část normanské stavby, dvě masivní čtvercové věže a část zdí, byla zachována. Nová katedrála byla dokončena okolo roku 1400. Podobně jako ostatní anglické katedrály byla i exeterská poškozena v době rušení anglických klášterů za Jindřicha VIII., ale protože nebyla klášterem, nebyla újma veliká. V době občanské války byla zničena křížová chodba. Po jmenování Karla II. byla katedrála vybavena velkolepými varhany. Bombardování v době druhé světové války způsobilo velké poškození katedrály, byla především zničena mozaiková okna. Mezi zvláštnosti katedrály patří velké hodiny (jedny z několika astronomických hodin pocházejících z období 14. až 16. století v západní Anglii), balkóny a zdobený strop, na němž je mimo jiné zobrazena vražda Tomáše Becketa. Vzhledem k tomu, že katedrála nemá centrální věž, je tento zdobený strop nejdelším nepřerušeným klenutým stropem v Anglii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Exeterská katedrála na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Cattedrale di Exeter

La cattedrale di Exeter (cattedrale di San Pietro, in inglese Cathedral Church of Saint Peter) è la chiesa principale della diocesi anglicana di Exeter, nel Devon (Inghilterra). L'edificio attuale, completato intorno al 1400, presenta caratteristiche peculiari come le antiche misericordie, l'orologio astronomico e la più lunga volta continua d'Inghilterra. Storia La fondazione della cattedrale di Exeter, dedicata a san Pietro, risale al 1050, quando la sede del vescovo di Devon e Cornovaglia fu trasferita da Crediton per paura di scorribande dal mare. In città esisteva all'epoca un edificio di culto di epoca anglosassone dedicato a Maria e san Pietro, usato dal vescovo Leofric come sua sede, ma per mancanza di spazio le celebrazioni avvenivano all'aperto, nelle vicinanze del sito dell'attuale cattedrale. Nel 1107 venne nominato vescovo William Warelwast, un nipote di Guglielmo il Conquistatore, dando così impulso alla costruzione di una nuova cattedrale in stile normanno. La fondazione ufficiale avvenne però solo nel 1133, dopo la fine della permanenza di Warelwast nella diocesi. In seguito all'arrivo di Walter Branscombe come vescovo nel 1258, l'edificio in costruzione venne giudicato superato e fu ricostruito in stile gotico decorato, sull'esempio della cattedrale di Salisbury. Tuttavia gran parte della costruzione gotica venne mantenuta, comprese le due massicce torri quadrate e parte delle murature perimetrali. Il materiale usato per la costruzione è tutto locale, come il marmo Purbeck. La nuova cattedrale venne completata intorno al 1400, tranne la sala capitolare e le cappelle per le messe di suffragio. Come la maggior parte delle cattedrali inglesi, quella di Exeter subì la dissoluzione dei monasteri. Ulteriori danni si verificarono durante la guerra civile inglese, con la distruzione dei chiostri. Dopo la restaurazione di Carlo II, John Loosemore costruì un nuovo organo a canne. La sorella di Carlo II Enrichetta Anna Stuart fu battezzata nella cattedrale nel 1644. Durante l'età vittoriana la chiesa subì alcuni restauri operati da George Gilbert Scott. Il 4 maggio 1942, un bombardamento colpì la città, con una bomba che colpì e distrusse tra l'altro la cappella di San Giacomo della cattedrale. Fortunatamente molti preziosi oggetti conservati nella chiesa erano stati rimossi preventivamente prima dell'attacco. Successivi lavori di restauro della parte ovest dell'edificio portarono alla luce parti di strutture precedenti, inclusi alcuni resti della città romana e dell'originaria cattedrale normanna. Note Bibliografia (EN) Erskine, Audrey; Hope, Vyvyan; Lloyd, John (1988). Exeter Cathedral – A Short History and Description. Dean and Chapter of Exeter Cathedral. ISBN 0-9503320-4-6. Voci correlate Antica diocesi di Exeter Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cattedrale di Exeter Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su exeter-cathedral.org.uk. Cattedrale di Exeter, su archINFORM.
Kathedraal van Exeter

De Kathedraal van Exeter (Engels:Cathedral Church of Saint Peter at Exeter of Exeter Cathedral) is een anglicaanse kathedraal en de zetel van de bisschop van Exeter. Het uit de middeleeuwen stammende godshuis staat in Exeter, Devon. De kathedraal heeft dagelijkse vieringen en is toegankelijk voor bezoekers. Geschiedenis De bouw van de oorspronkelijke romaanse kathedraal - toegewijd aan de apostel Petrus - startte in 1050, toen de zetel verhuisde van Crediton naar Devon en Cornwall, uit angst voor plunderingen. De officiële oprichting van de kathedraal was in 1133, hoewel de voltooiing van de bouw nog jaren zou duren. Een herbouw van de kerk liet echter niet lang op zich wachten. De kathedraal werd vernieuwd in een gotische stijl, waarbij enkele elementen van de oorspronkelijke bouw bewaard bleven. De gotische herbouw was af in 1400. Net als vele andere Engelse kathedralen, leed de kathedraal van Exeter onder de ontbinding van de kloosters: de periode waarin Hendrik VIII van Engeland de kloosters ontbond in Engeland, Wales en Ierland. Ook leed de kathedraal onder de Engelse Burgeroorlog, toen de kloostergangen werden vernietigd. De kathedraal werd gerestaureerd op bevel van Karel II van Engeland. Een groot pijporgel werd in de kathedraal gebouwd. Tijdens het victoriaans tijdperk werd de kathedraal onder leiding van de Engelse architect George Gilbert Scott gerestaureerd. De bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog richtten aanzienlijke schade aan, waarbij het gebrandschilderd glas verloren ging. Galerij Externe link (en) Officiële website
Katedra w Exeterze

Katedra świętego Piotra w Exeterze. Budowę katedry rozpoczęli Normanowie w 1114, a najstarszą zachowaną częścią budowli są wieże katedry. W 1270 biskup Walter Branscombe rozpoczął trwający 90 lat proces przebudowy katedry. Zachodnia ściana katedry ozdobiona jest największą kolekcją XIV-wiecznych rzeźb. Wewnątrz można podziwiać najdłuższe, zachowane gotyckie sklepienie na świecie. W północnym transepcie działa XV-wieczny zegar astronomiczny prezentujący ówcześnie obowiązująca geocentryczną budowę wszechświata. Bibliografia Praca zbiorowa: Lonely Planet England. Wyd. V. Lonely Planet, 2008, s. 375. ISBN 978-174-10459-01.
Katedralen i Exeter

Katedralen i Exeter (engelska: Exeter Cathedral, formellt The Cathedral Church of St Peter in Exeter) är en domkyrka i Exeter i England i Storbritannien. Den tillhör Engelska kyrkan. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, 18 maj 2014. Fotnoter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Katedralen i Exeter. officiell webbplats
Alpamare Scarborough

Alpamare is an indoor water park in Scarborough, England, UK. The park features 4 water slides and a spa named Wellness at Alpamare. It opened in 2016 and was acquired by Gordon Gibb, owner of Flamingo Land, in 2024. History Planning permission for the park was granted in 2012 as part of a development called The Sands located in Scarborough's North Bay. In July 2016 it was announced that the park would be opening on 28 July, however, the opening was delayed. It instead opened on 30 July 2016. The Wellness at Alpamare spa opened in 2019. The water park closed temporarily in October 2023 and two months later was taken over by North Yorkshire Council after the operator Benchmark Leisure Ltd went into administration. It was announced on 22nd May 2024 that Gordon Gibb, owner of the Flamingo Land theme park, had taken over the park and it reopened on 24th July 2024. Facilities The park contains four waterslides, an indoor wave pool, two outdoor pools, a restaurant and bar, and a spa named Wellness at Alpamare. References External links Official website
Arbeia

Arbeia era un ampio castrum romano (nei pressi dell'odierna South Shields), nella contea di Tyne and Wear, in Inghilterra, che è stato parzialmente ricostruito. Fu scavato per la prima volta negli anni Settanta del XIX secolo. Il forte Si trovava sul Lawe Top, in posizione dominante sul fiume Tyne. Fondato attorno al 120 d.C., divenne poi un forte di rifornimento marittimo per il Vallo di Adriano trovandosi su quella che viene definita la Cade's Road. Fu occupato fino alla partenza dei Romani dalla Britannia nel V secolo. Il suo nome potrebbe significare forte delle truppe arabe, forse perché, nel corso della sua storia, parte della guarnigione era stata composta da elementi di origine mesopotamica provenienti dal Tigri. Si sa che qui vi stazionò anche uno squadrone di cavalleria ispanica. Museo Due monumenti che si trovano nel museo di Arbeia attestano la natura cosmopolita della popolazione che nel tempo risiedette qui. Uno commemora Regina, una donna britannica della tribù dei Catuvellauni (che grosso modo risiedevano nell'odierno Hertfordshire), che dapprima fu una schiava e poi, una volta liberata, moglie di Barate, un mercante originario di Palmira, che oggi si trova in Siria, che appunto eresse una lapide funeraria in memoria della moglie, scomparsa all'età di 30 anni. Lui fu invece sepolto nel vicino castrum di Coria). Il secondo monumento ricorda invece Vincitore, un altro liberto, liberato da Numeriano, cavaliere spagnolo, che poi organizzò il funerale di Vincitore che, morto a 20 anni, viene ricordato di nazionalità moresca Il museo ospita anche una pala d'altare dedicata a una divinità prima sconosciuta e una tavoletta con il nome dell'imperatore Alessandro Severo (morto nel 235). Ricostruzione Un corpo di guardia e caserme romane sono state ricostruite sulle loro fondamenta. Il corpo di guardia contiene numerose esposizioni legate alla storia del forte e i suoi piani superiori offrono una panoramica del sito archeologico. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Arbeia Collegamenti esterni Arbeia Roman Fort & Museum, su twmuseums.org.uk. Tyne and Wear Museums, su twmuseums.org.uk.
Arbeia

Arbeia was een Romeins fort in de Engelse plaats South Shields aan de zuidelijke oever van de monding van de Tyne. Arbeia bevond zich ten oosten van het Fort van Wallsend, dat geldt als oostelijk uiteinde van de Muur van Hadrianus. Het fort bevond zich in de nabijheid van een haven (die nog niet is gelokaliseerd) en diende als bevoorradingsbasis voor de troepen langs de Muur van Hadrianus. Met name tijdens de veldtocht van Septimius Severus in het noorden (208-211) werd South Shields uitgebouwd als opslagplaats, met 22 graanschuren (horrea). Het praetorium, het huis van de commandant rond een binnenplaats, lag in de zuidoostelijke hoek van het fort en bleef in gebruik tot 370 of 380. In de 3e eeuw was het Cohors V Gallorum er gelegerd en aan het einde van de 4e eeuw de Numerus barcariorum Tigrisiensium. Ook daarna, toen er minder manschappen aan de muur dienden, bleef South Shields een belangrijke voorraadplaats. Aan het begin van de 4e eeuw werd het fort herbouwd met de gebouwen rond een centraal kruispunt. Er werden kleinere en ook minder ordelijk geplaatste barakken gebouwd, gelet op de kleinere garnizoenen. Op de site van het fort werden een versterkt poortgebouw en de 3e-eeuwse barakken die de soldaten huisvestten, gereconstrueerd. Galerij
Arbeia Roman fort

Arbeia Roman fort är en fornlämning i Storbritannien. Den ligger i distriktet South Tyneside i Tyne and Wear i riksdelen England, i den centrala delen av landet, 400 km norr om huvudstaden London. Arbeia Roman fort ligger 24 meter över havet. Terrängen runt Arbeia Roman fort är platt. Havet är nära Arbeia Roman fort åt nordost. Närmaste större samhälle är South Shields, 0,64 km söder om Arbeia Roman fort. Kommentarer Källor
Little Italy (Londra)

Little Italy è il quartiere italiano di Londra, compreso tra Clerkenwell Road, Farringdon Road e Rosebery Avenue. Storia Verso la metà dell'Ottocento un'ondata d'immigrazione diede vita a un'enclave etnica italiana in un angolo di Clerkenwell. Questa zona, descritta da Dickens in Oliver Twist, un tempo era un bassofondo proletario di borseggiatori e ricettatori, e quando vi si stabilirono gli italiani, le autorità si rallegrarono che questi onesti lavoratori sostituissero i vecchi residenti. Nel 1863 sorse la Chiesa italiana di San Pietro, che offrì alla comunità un luogo di culto della sua religione. Nel 1878 aprì a Little Italy la più antica gastronomia italiana del Regno Unito, Terroni & Sons, tuttora attiva. Nel 1895 il consolato italiano pubblicò un resoconto che stimava gli italiani Londra sui 12000 circa, tra cui i meridionali, tradizionalmente residenti a Little Italy, e gli italiani di altre regioni che stavano formando una nuova colonia a Soho. L'11 giugno 1940, il giorno dopo la dichiarazione di guerra dell'Italia al Regno Unito, un'ondata di antitalianismo produsse una nottata di disordini contro le comunità italiane in tutto il paese. Legati all'Unione Britannica dei Fascisti, gli italiani apparivano ora una minaccia per la sicurezza nazionale, e a migliaia, tra i diciassette e i sessant'anni, furono arrestati e internati. Demografia Dal 1895 la comunità italiana ha conosciuto una flessione demografica, ma il censimento 2011 ha mostrato che il quartiere conserva un nucleo italiano, al punto che quasi il 5% dei residenti, all'epoca, risultava nato in Italia, in confronto allo 0,75% registrato nei restanti quartieri londinesi. Molti negozi italiani si sono trasferiti o hanno chiuso; ne restano però diversi, e la comunità di Little Italy si ritrova ancora al circolo Casa Italiana San Vincenzo Pallotti e in San Pietro. Vita religiosa Consacrata nel 1863 come St Peter of all Nations e classificata edificio d'interesse storico-culturale di II grado, la chiesa di San Pietro è centrale nella vita della comunità. Presso questo tempio ha luogo la processione della Madonna del Carmine, considerata la prima cerimonia religiosa cattolica mai tenuta all'esterno di una chiesa nell'Inghilterra riformata. La processione si tiene annualmente senza interruzioni (tranne durante le guerre mondiali) almeno dal 1896, quando la regina Vittoria diede al capo della polizia di Holborn il nulla osta al suo svolgimento. Criminalità Nacquero a Little Italy diversi gangster londinesi come Darby Sabini, i fratelli Cortesi e Bert Rossi. Note
Coram’s Fields

Coram’s Fields, offizielle Langform: Coram’s Fields and the Harmsworth Memorial Playground, sind eine rund 2,8 Hektar große Parkanlage im Londoner Stadtbezirk Camden. Der nach dem Geschäftsmann und Philanthropen Thomas Coram benannte Park liegt etwa 500 Meter südöstlich der beiden Bahnhöfe King’s Cross und St Pancras. Im Park befinden sich neben verschiedenen Sportanlagen und Spielplätzen ein Jugendzentrum, ein Kindergarten und ein Tiergehege. Coram’s Fields befinden sich am ehemaligen Standort des 1739 von Coram gegründeten Kinderheimes Foundling Hospital. 1926 wurde das Heim in die etwa 30 Kilometer südlich gelegene Kleinstadt Redhill verlegt; das Gelände wurde in der Folge verkauft und das Gebäude abgetragen. Der Plan des neuen Eigentümers, den Obst-, Gemüse- und Blumenmarkt von Covent Garden nach Camden zu übersiedeln, scheiterte an lokalem Widerstand. 1936 schließlich erwarb eine Interessengruppe unter finanzieller Führung von Harold Harmsworth das Grundstück und wandelte es in einen Kinderspielplatz um. Auch heute ist der Park ausschließlich zur Nutzung durch Kinder und Jugendliche freigegeben. Erwachsene dürfen Coram’s Fields nur in Begleitung eines Kindes oder Jugendlichen unter 16 Jahren betreten. 1987 wurden Coram’s Fields zusammen mit den angrenzenden öffentlichen Gärten Brunswick Square und Mecklenburgh Square in die britische Denkmalliste aufgenommen, wo sie als „von nationaler Bedeutung und speziellem Interesse“ (Grade II) eingestuft sind. Der Park wird heute von einem unabhängigen Wohlfahrtsverband verwaltet; pro Jahr nutzen ihn mehr als 150.000 Besucher. Die nächstgelegene Station der London Underground ist Russell Square. Weblinks Offizielle Website (englisch) Coram’s Fields (Memento vom 23. Dezember 2012 im Webarchiv archive.today) auf der Website des London Borough of Camden (englisch) Einzelnachweise