NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mên-an-Tol

Le Mên-an-Tol est un petit alignement de trois pierres dressées dans les Cornouailles au Royaume-Uni. Il est connu pour sa pierre centrale, ronde et percée d'un large trou. Nom En cornique, Mên-an-Tol signifie « pierre du trou » ou « pierre trouée ». L'alignement est également connu localement comme la Crick Stone. Caractéristiques Le Mên-an-Tol est dressé dans la région de Penwith, à la pointe ouest des Cornouailles, dans le sud-ouest du Royaume-Uni. L'alignement est situé à proximité de la route reliant Madron à Morvah, à environ 5 km au nord-ouest de Madron. En plein champ, il est accessible par un chemin d'une centaine de mètres depuis la route. L'alignement est composé de trois pierres dressées de granite : une pierre ronde en forme d'anneau, percée en son centre, entourée de part et d'autre par deux pierres cylindriques de moindre taille, en avant et en arrière du trou. Vues sous un certain angle, les pierres forment un « 101 » tridimensionnel. Il est possible que ces pierres marquent l'entrée d'une tombe disparue, les pierres trouées ayant souvent été trouvées en conjonction avec des chambres funéraires. Il est également possible qu'elles aient fait partie d'un calendrier antique, ou d'un cromlech disparu. Plusieurs légendes populaires sont associées à l'alignement, supposé posséder un gardien fée ou piskie capable de guérisons miraculeuses. Dans l'une de ces légendes, un changelin passé à travers le trou permet à la mère de récupérer son véritable enfant. Une autre légende prétend que si une femme passe à travers le trou sept fois lors de la pleine lune, elle tombera prochainement enceinte. Une autre encore stipule que le passage à travers la pierre trouée permet de guérir le rachitisme. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Mên-an-Tol » (voir la liste des auteurs). Annexes Lien interne Pierre percée (mégalithisme) Lien externe Men An Tol Portail de l’Angleterre Portail du mégalithisme
Mên-an-Tol

Mên-an-Tol (ook: Crick Stone) is een megalithisch monument aan de zuidwestkust van Cornwall. Het bestaat uit drie rechtopstaande stenen: twee balkvormige stenen aan de buitenkant en in het midden een ronde steen met daarin een gat. Functie Er zijn verschillende theorieën over de functie van het bouwwerk. Zo zou het geneeskrachtige gaven bezitten of dienstdoen bij overgangsriten. Dit vanwege de gelijkenis met een geboorte, waarbij men via het baarmoederhalskanaal ter wereld komt. De doorgang door het gat in de middelste steen zou in dit geval symbool kunnen zijn voor een overgang van deze wereld naar een andere, hetzij de dood, hetzij een nieuw leven. Er zou ook een graftombe bij het bouwwerk hebben gehoord. Ook is er de hypothese dat het hier een antieke kalender betreft. Legende Volgens lokale legendes wordt een vrouw zwanger als zij met volle maan zeven maal heen en weer gaat door de steen met het gat.
Mên-an-Tol

Mên-an-Tol – mała grupa stojących kamieni położona przy drodze Madron-Morvah w Kornwalii (Wielka Brytania). Oddalona jest kilka kilometrów od Madron w kierunku północno-zachodnim. Miejscowi nazywają ją również "Crick Stone". W tej formacji uwagę przyciągają trzy stojące pionowo kamienie, z których środkowy ma kształt okrągły z okrągłą dziurą. Patrząc na nie pod odpowiednim kątem można zauważyć liczbę 101. Megality mogły być wejściem do niewidocznego obecnie grobu lub też częścią prehistorycznego kalendarza. W Kornwalii znany jest jeszcze tylko jeden tego typu kamień z okrągłym otworem znany jako Tolven Holed Stone. Znajduje się w ogrodzie 6 km od Helston. Linki zewnętrzne Men-an-tol.com. men-an-tol.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. Mên-an-Tol na Megalithia.com Mên-an-Tol. bath.ac.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-07-19)]. w Richard's Ancient Site and Curiosity Pages Men-An-Tol strona na The Megalithic Portal Men-An-Tol strona na The Modern Antiquarian Tolven Holed Stone Pretanic World - przesądy na temat Mên-an-Tol. pretanicworld.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-11)]. Legends of Cornwall's Stones, Gareth Evans, 2005 Men-an-Tol. lookaroundcornwall.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-28)]. Panorama o wysokiej rozdzielczości pokazująca kamienie.
Мен-ан-Тол

Мен-ан-Тол — небольшой мегалитический комплекс-кромлех, расположенный на дороге Мадрон-Морва (Madron — Morvah) в Корнуолле (Великобритания). Памятник расположен в нескольких километрах от Мадрона в северо-западном направлении. Местные жители также называют его «Крик-Стоун» (Crick Stone). В формации привлекают внимание три вертикальных камня, средний из которых имеет круглую форму с круглым отверстием. При взгляде на них под определённым углом можно увидеть число 101. Мегалиты могли быть входом в ныне невидимую могилу или представлять собой фрагмент доисторического календаря. В Корнуолле есть только один известный камень этого типа с круглым отверстием, известный как «дырявый камень Толвена», расположенный в саду в 6 км от Хелстона. Ссылки Men-an-tol.com Mên-an-Tol na Megalithia.com Mên-an-Tol на сайте Richard’s Ancient Site and Curiosity Pages Men-An-Tol на сайте The Megalithic Portal Men-An-Tol на сайте The Modern Antiquarian
Mên-an-Tol

Mên-an-Tol är en fornlämning i Storbritannien. Den ligger i grevskapet Cornwall och riksdelen England, i den södra delen av landet, 400 km väster om huvudstaden London. Mên-an-Tol ligger 192 meter över havet. Terrängen runt Mên-an-Tol är huvudsakligen platt, men österut är den kuperad. Havet är nära Mên-an-Tol åt nordväst. Närmaste större samhälle är Penzance, 6,5 km sydost om Mên-an-Tol. Trakten runt Mên-an-Tol består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor
Marlborough College

Il Marlborough College è una scuola indipendente coeducazionale situata a Marlborough (Wiltshire). Fu fondata nel 1843 per l'educazione dei figli del clero della Chiesa d'Inghilterra. Al giorno d'oggi la scuola accetta sia ragazzi e ragazze di tutte le religioni. Attualmente vi sono solo oltre 800 alunni, circa un terzo dei quali di sesso femminile. Per essere ammessi gli allievi debbono aver compiuto 13 anni. Marlborough fu, nel 1968, la prima scuola indipendente britannica a consentire la partecipazione di ragazze nel sixth form. Il College diventò completamente misto nel 1989. Il College è stato pioniere anche in altri campi, dando un contributo importante allo School Mathematics Project (dal 1961) e avviando l'insegnamento dei Business Studies presso l'Advanced Level (dal 1968). Il Fagging fu ufficialmente abolito nel 1920, e Marlborough fu una delle prime scuole pubbliche a farlo. Nel 1963 un gruppo di ragazzi, guidati dal futuro biografo politico Ben Pimlott, scrisse un libro, "Marlborough, un esame aperto scritto dai ragazzi," che descriveva la vita della scuola. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Marlborough College Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su marlboroughcollege.org. (EN) Marlborough College, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Profile on the ISC website ISI Inspection Reports
Marlborough College

Marlborough College é um internato independente (particular) britânico, localizado no condado de Wiltshire na Inglaterra. Foi fundado em 1843 para educar os filhos do clero da Igreja da Inglaterra, mas hoje aceita meninos e meninas de todas as crenças. Há aproximadamente 800 estudantes nos dias de hoje, dos quais um terço são meninas. O colégio tornou-se completamente co-educacional em 1989. Lista de alunos famosos Anthony Blunt William Morris Humphrey Carpenter Chris de Burgh Nick Drake James Mason Sir Peter Brian Medawar Princesa Eugénia de Iorque do Reino Unido Kate Middleton, Duquesa de Cambridge Pippa Middleton James William Middleton, irmão caçula de Kate Middleton, Duquesa de Cambridge e Pippa Middleton Veja também Sistema Educacional Britânico Ligação externa Website de Marlborough College
Marlborough College

Marlborough College är en brittisk public school, en privat internatskola. Den grundades 1843 för att utbilda sönerna till Englands prästerskap. Skolan är numera öppen för elever av alla trosriktningar och sedan 1968 för båda könen. Marlborough College har idag ca 800 elever, av vilka ungefär en tredjedel är flickor. Tidigare elever kallas Old Marlburians. Några kända sådana är Catherine, hertiginna av Cambridge, Pippa Middleton, Anthony Hope, Anthony Blunt, James Mason, John Hunt, Bruce Chatwin, Nick Drake, Chris de Burgh, Robert Addie, Jack Whitehall och Mark Phillips. Externa länkar Marlborough College Wikimedia Commons har media som rör Marlborough College.
Eastrea

Eastrea is a village in Cambridgeshire, located on the A605 between Whittlesey and Coates. The site has been inhabited since Roman times. The population is included in the civil parish of Whittlesey. History There was once a church in the village, lost in the 18th century, as well as a chapel which still stands today, albeit converted for commercial use. The first official wedding there took place on 27 September 1927. The village also had a railway station (Eastrea railway station) from 1845 until 1866, as well as a shop which closed in the 1980s. Eastrea was formerly the home of two public houses, The Windmill and The Nags Head. The Windmill was demolished in the mid 20th century and it was hoped that the site would be used for a new village hall; such plans never came to fruition. In 2010 the owners of The Nag's Head sought planning approval to convert the pub into houses, citing a significant downturn in business as the main reason for doing so. However, Fenland District Council refused permission, stating that 'financial loss is no reason to allow the conversion of a pub', which was described as 'the beating heart of the community' by locals and regulars. Now to Nags Head has been converted into a new local convenience shop. Village Hall Since the 1940s, residents have been fighting for permission to build a village hall. A number of possible locations have been suggested over the years, and permission was granted in the 1960s for a hall on the former site of The Windmill pub, but no work was completed before the permission expired. In the 1990s an area of land off Thornham Way was offered, but once again no work was done quickly enough, and the land is now public open space. The present site was provided by Fenland District Council in 2004, on the basis that 14 new homes also would be constructed alongside the village hall. Planning permission was given in 2009. Work began in 2010 but was halted when an archeological dig revealed a human skeleton, believed to be around 2000 years old. Surveying work and the test digging was completed in 2011, and construction work began in earnest the following summer. In September 2012 work began on the framework of the building, and it was due to be completed in May 2013. The total budget cost was over £800,000. In July 2013, Prince Richard, Duke of Gloucester opened the new hall, called the Eastrea Centre, in Coates Road. See also List of places in Cambridgeshire References External links Media related to Eastrea at Wikimedia Commons
Martin Tower

Der Martin Tower (ehemals Irish Tower) ist ein Turm im inneren Festungswall des Tower of London. Der Turm gehört zu den wenigen in der Nordmauer, die beim großen Towerfeuer von 1841 nicht beschädigt wurden. Zeitweise beherbergte er das Jewel House. Der Turm unterlag seit seiner Entstehungszeit zahlreichen Um- und Anbauten. Der Martin Tower stammt ursprünglich aus dem Bau der inneren Mauer im 13. Jahrhundert. Wie die anderen Türme der Nordmauer hat er eine D-Form, wobei der Halbkreis nach außen, die gerade Linie nach innen zeigt. Die ursprüngliche Form des Martin Tower änderte sich stark, als dieser 1669 das Jewel House beherbergte und zur Aufbewahrung der Britischen Kronjuwelen diente. Im Jahr 1721 ließ die Towerverwaltung eine Außentreppe in den ersten Stock anbauen. Vom selben Umbau stammt vermutlich auch die übergiebelte Tür im Süden des Turms, die sich zum südlichen Mauergang hin öffnet. In den höheren Etagen sind verschiedene Ausbesserungsarbeiten aus dem 18. Jahrhundert zu sehen, die in Backstein ausgeführt wurden. Ein kurzfristig und offensichtlich schlecht geplanter Versuch, dem Turm 1905 ein stärker mittelalterliches Aussehen zu geben, führte zu einer auffallenden Stelle im oberen Turmteil, die eine Natursteinfassade hat. Im Innern des Turms zeigt sich dessen wechselvolle Baugeschichte. Teilweise ist die Substanz noch mittelalterlich, teilweise zeigen sich die Umbauten des 18. Jahrhunderts zum Wohnort des obersten Juwelenhüters. Das Türmchen im Norden beherbergt zwei begehbare Schränke, die direkt übereinander angebracht sind. Anmerkungen Literatur Simon Bradley, Nikolaus Pevsner: London 1, The city of London, 1997, London : Penguin. ISBN 0140710922, S. 368 Weblinks
Torre Martin

La Torre Martin (anteriormente conocida como la torre irlandesa o Irish Tower)​ es una torre en las murallas interiores de la Torre de Londres. Es una de las pocas orientadas en el muro norte que no sufrió daños durante el gran incendio que asoló a la torre en 1841. Llegó a albergar en algunas ocasiones la Casa de las Joyas. La torre ha sido objeto de numerosas modificaciones y adiciones desde que fue construida. Durante la época de los Tudor, fue utilizada como prisión. La Torre Martín proviene originalmente de la construcción del muro interior en el siglo XIII. Como las otras torres del muro norte, tiene forma de D, con el semicírculo apuntando hacia afuera y la línea recta apuntando hacia adentro. Su forma original cambió drásticamente cuando albergaba la Casa de las Joyas en 1669 y se utilizó para almacenar las Joyas de la Corona británica. En 1671, el coronel Thomas Blood intentó robar las joyas de la torre, aunque no pudo salir de la fortaleza con ellas.​ En 1721, la administración de la torre añadió una escalera exterior al primer piso. La puerta a dos aguas en el sur de la torre, que se abre al pasaje del muro sur, probablemente proviene de la misma renovación. En las plantas superiores se pueden apreciar diversos trabajos de reparación del siglo XVIII, que se realizaron en mampostería de ladrillo. Un intento a corto plazo y mal planificado de darle a la torre un aspecto más medieval en 1905 llevó a un lugar visible en la parte superior de la torre, que tiene una fachada de piedra natural. Dentro de la torre puedes ver su accidentada historia arquitectónica. En buena parte el aspecto sigue siendo medieval, si bien también son observables, y diferenciables, las modificaciones del siglo XVIII. La torreta del norte alberga dos vestidores que se colocan directamente uno encima del otro. Referencias
Maunsellovy pevnosti

Maunsellovy pevnosti (anglicky Maunsell Forts) je souhrnné označení pro skupinu věží, postavených během druhé světové války v moři poblíž jihovýchodního pobřeží Velké Británie za účelem obrany Spojeného království proti nacistickému Německu. Po válce byly vyřazeny ze služby a v současnosti postupně chátrají. Historie a současnost Konstrukci věží navrhl britský inženýr Guy Maunsell. Vybudovány byly v roce 1942 na sedmi místech poblíž ústí řek Temže a Mersey, v jižní části Severního moře – na tzv. „námořních pevnostech“ operovalo Britské královské námořnictvo a sloužily k hlášení a odrážení německých náletů (sledujících Temži jako orientační bod) a pokusů o kladení námořních min, zatímco tzv. „armádní pevnosti“ sloužily k protiletecké obraně. Některé další pevnosti se nacházely v Irském moři. Během války bylo z pevností sestřeleno více než 20 nepřátelských letounů. Koncem 50. let byly pevnosti vyřazeny z provozu a opuštěny. Posléze bylo odsud provozováno pirátské rozhlasové vysílání, na jedné z plošin (Rough Sands) vzniklo samozvané knížectví Sealand a skupinu pevností Red Sands vyhledávají příznivci urban exploringu; nicméně většina věží je dnes v havarijním stavu a hrozí jejich propadnutí do moře. Námořní pevnosti Maunsellovy námořní pevnosti byly celkem čtyři: Rough Sands (U1) Sunk Head (U2) Tongue Sands (U3) Knock John (U4). Stavba pevnosti se skládala z železobetonového pontonu, ze kterého vystupovaly dvě válcové věže rovněž ze zelezobetonu. Pontonové základny měly rozměry 51 a 27 metrů, výška dutých nosných věží byla 18 metrů, s průměrem 7,3 metru a tloušťkou zdí 9 centimetrů. Prostor v každé veži byl rozdělen do sedmi podlaží. V prvním patře se nacházely generátory, další čtyři sloužily jako ubikace pro posádku a zbytek poskytoval skladovací prostory a nádrže se sladkou vodou. Nad oběma věžemi byla ocelová plošina, v jejímž středu se nacházela nástavba, která sloužila jako obytná místnost, ubikace důstojníků a kuchyně, nad ní byla kontrolní místnost s radarem. Na kažné straně plošiny se nacházelo palebné postavení pro protiletadlový kanón QF 3.75 a 40mm kanón Bofors. Na jedné straně pevnosti byla postavená ocelová konstrukce, spojující ponton s plošinou a nesoucí molo s jeřábem, který sloužil k zvedání zásob z lodí na palubu. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Maunsell Forts na anglické Wikipedii. Související články Flakturm Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Maunsellovy pevnosti na Wikimedia Commons
St. Mary Axe 30

St. Mary Axe 30 er adressen og navnet på en bygning i Londons finansdistrikt, City of London. Uformelt er den kendt som The Gherkin ("Agurken"), samt også The Swiss Re Tower, Swiss Re Building, Swiss Re Centre og Swiss Re, efter sin ejer, der har hovedkontor i bygningen. Bygningen er 180 meter høj, hvilket gør den til den næsthøjeste bygning i City of London, efter Tower 42, og den sjettehøjeste i hele London. Den er berømt for sin vovede arkitektur ved Norman Foster og dennes tidligere forretningspartner Ken Shuttleworth, og blev opført af entreprenørfirmaet Skanska fra 2001 til 2004. Allered ei 2003 modtog den Emporis Skyscraper Award og i 2004 modtog bygningen Stirling Prize. Bygningen har 24.000 stykker glas, der svarer til fem fodboldbaner. Hver etage er roteret 5 grader i forhold til den foregående. Referencer Eksterne henvisninger
30 St Mary Axe

30 St Mary Axe is een door Norman Foster ontworpen kantoorgebouw in de City of London (Londen) dat beter bekendstaat als de "The Gherkin" ("De Augurk"). Foster liet zich voor deze opdracht bijstaan door het ingenieursbureau Arup en zij kozen voor een opmerkelijke kegelvorm om windturbulentie rond het gebouw te verminderen. Het gebouw heeft een vloeroppervlak van 47.950 m², is 180 meter hoog, heeft 41 verdiepingen en kostte £138 miljoen. In het op 28 april 2004 geopende gebouw worden een aantal energiebesparende methodes gebruikt, waardoor maar half zoveel energie gebruikt wordt als in een soortgelijk gebouw van dezelfde grootte. Gaten in elke verdieping vormen zes kokers die een natuurlijk ventilatiesysteem vormen voor het hele gebouw. Hierdoor ontstaat een reusachtig dubbelglaseffect, doordat de lucht gevangen zit tussen twee lagen beglazing, hetgeen werkt als een isolerende laag. De kokers onttrekken warme lucht uit het gebouw in de zomer, en verwarmen het in de winter door middel van passieve zonne-energie. De kokers laten ook het zonlicht door, waardoor een aangename werkomgeving ontstaat en de verlichtingskosten laag zijn. Hoewel de vorm overal gebogen is, heeft het hele gebouw toch maar één stuk gebogen glas: een bovenkap in de vorm van een lens. Het gebouw werd voornamelijk gebruikt door de herverzekeringsmaatschappij Swiss Re, die het gebouw zijn tweede populaire naam gaf: de Swiss Re-toren. In 2004 werd het gebouw bekroond met de Nationale Staalprijs. In november 2014 werd het gebouw verkocht aan de Safra Group van de Braziliaanse miljardair Joseph Safra. Huurders In januari 2015 maakten de volgende huurders gebruik van het gebouw: Standard Life Regus ION Trading Kirkland & Ellis Hunton & Williams Falcon Group Swiss Re Lab49 Algotechs Webscaparate UK Daarnaast waren diverse retailers en restaurants op deze locatie actief, zoals The Sterling en Bridge's Newsagent. Zie ook Torre Glòries (Torre Agbar) Externe link Website van 30 St Mary Axe
The Gherkin

The Gherkin (svenska: Gurkan) är ett kontorshöghus i Londons finansdistrikt ("City") som officiellt benämns 30 St Mary Axe. Byggnaden The Gherkin är nästan 180 meter högt och består av 41 våningar ovan jord (och en våning under mark), vilket gör byggnaden till Londons nionde högsta hus. Den uppfördes av Skanska 2002–04 för Swiss Re, som senare har sålt fastigheten men fortfarande har kontor i den. Norman Foster (Foster and Partners) är dess huvudarkitekt och Arup konstruktör. Högst upp ligger en privat bar med 360° panoramavy över London. Husets dominerande hyresgäst är Swiss Re, ett världsomspännande återförsäkringsföretag, vilket ursprungligen lät bygga huset som huvudkontor med sin Londonledda verksamhet. Huset har därför också kallats för Swiss Re Tower. Formspråk och koncept Foster and Partners har ritat en byggnad med tydlig konform för att minska ogynnsamma vindar kring Gurkan. I byggnaden används avancerad teknik för att spara energi, vilket anses ha minskat energiåtgången med hälften i jämförelse med ett motsvarande höghus med konventionell teknik. Detta åstadkoms bland annat av sex glasklädda ventilationsschakt, som dock bryts av stoppanordningar var sjätte våning av brandskäl. Dessa inre skorstenar för ut varm luft ur huset sommartid och värmer huset vintertid genom tillvaratagande av solvärme. Schakten tillåter också solljus att strömma tvärs genom huset, vilket ger mer angenäm rumskänsla och minskar behovet av artificiellt ljus. Konstruktion Byggnaden bär dels via en centralt belägen kärna innehållande trappor, hissar och serviceschakt, och dels via det karaktäristiska rutmönstret i fasad. Respektive våningsplan fungerar som en länk mellan dessa två stomsystem och stabiliserar konstruktionen i sidled. Hissar Upp till 34:e våningen går vanliga hängande hissar. Därefter betjänas resterande sex våningar av hissar som höjs upp nedifrån eftersom det i den översta våningen saknas utrymme för hissmaskinrum. Trivia I december 2005 röstades Gurkan fram som den högst ansedda nykonstruerade byggnaden i världen i en opinionsundersökning bland världens största arkitektfirmor, publicerad i 2006 BD World Architecture 200. Å andra sidan nominerades Gurkan I juni 2006 som en av Londons fem fulaste byggnader (plats nr fyra) av BBC London News tittare. I februari 2007 sålde Swiss Re byggnaden till ett konsortium av ett tyskt fastighetsföretag och ett brittiskt investmentföretag för 600 miljoner GBP (ca 9 miljarder SEK). Galleri Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, The Gherkin, 5 februari 2007. Noter Externa länkar The Gherkins webbplats
Verzorgingsplaats Knutsford

Verzorgingsplaats Knutsford is een verzorgingsplaats in Groot-Brittannië aan de M6 tussen de afritten 18 en 19 bij Knutsford in Cheshire. Geschiedenis In 1963 was Knutsford een van de eerste verzorgingsplaatsen aan een autosnelweg in Groot-Brittannië. Voor de verzorgingsplaatsen die, begin jaren 60 van de twintigste eeuw, tegelijk met de M6, de eerste Britse autosnelweg, werden gebouwd, werd gekozen voor brugrestaurants naar Italiaans voorbeeld. Langs de M6 zijn uiteindelijk alleen Charnock Richard, Keel en Knutsford als brugrestaurant uitgevoerd. Het brugrestaurant is een uitzondering gebleven omdat Groot-Brittannië in 1966 van het concept is afgestapt. De eerste eigenaar, Top Rank, koos voor een brug uit gewapend beton met een "glazen gevel" en nam de verzorgingsplaats in 1963 in gebruik. Destijds waren een zelfbedieningsbuffet, een truckers kantine en een restaurant met bediening, de Cheshire-grill, in de brug gevestigd. De verzorgingsplaats is tegenwoordig eigendom van Moto en heeft verschillende horeca voorzieningen in de brug. De brug is verbreed en aan de westzijde is naast de brug een motel gebouwd. De verzorgingsplaats heeft een zeer korte uitvoegstrook, vlak bij de uitvoegstrook naar de A556 voor verkeer in noordelijke richting op de M6. Langzame voertuigen zijn vaak genoodzaakt om met lage snelheden in te voegen op de hoofdrijbaan. De verzorgingsplaats speelde een centrale rol in Rhod Gilbert and the Award-Winning Mince Pie van de komiek Rhod Gilbert. Externe links Moto Official Site - Knutsford Motorway Services Trivia Website - Knutsford Motorway Services Online - Knutsford