NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pride Park Stadium

Pride Park Stadium is een voetbalstadion in de Engelse stad Derby, in het bedrijventerrein Pride Park. De eigenaar van het stadion is voetbalclub Derby County FC. Momenteel telt het stadion 33.579 plaatsen: plannen om het uit te breiden tot 44.000 plaatsen zijn niet doorgegaan door de degradatie van Derby County naar de Engelse Tweede klasse. Geschiedenis De plannen voor het nieuwe stadion ontstonden slechts 18 maanden voor de uiteindelijke opening. Oorspronkelijk wilde men het vorige stadion, de Baseball Ground, uitbreiden naar 26.000 plaatsen, maar in februari 1996 besloot men om een volledig nieuw stadion te bouwen. Het Pride Park Stadium werd afgewerkt in 1997, de officiële opening door Queen Elizabeth II vond plaats op 18 juli van dat jaar. De eerste vriendschappelijke wedstrijd in het stadion was er een tegen Sampdoria Genua op 4 augustus 1997, de eerste competitiewedstrijd in het nieuwe stadion was tegen Wimbledon FC.
Pride Park Stadium

Pride Park Stadium – stadion piłkarski w Derby, w Wielkiej Brytanii. Na tym liczącym 33 600 miejsc stadionie, swoje mecze rozgrywa klub Derby County F.C. i Reprezentacja Anglii w piłce nożnej mężczyzn. Został on otwarty przez królową Elżbietę II 18 lipca 1997. Poprzednim stadionem klubu był The Baseball Ground. Linki zewnętrzne Pride Park Stadium. stadiumguide.com. [dostęp 2020-12-01]. (ang.).
Pride Park Stadium

Pride Park Stadium é um estádio de futebol na praça comercial de Pride Park, na periferia da cidade de Derby, na Inglaterra. É a casa do Derby County e suporta 33.597 espectadores. O estádio foi completado em 1997 e substituiu o estádio anterior, The Baseball Ground. Ele foi aberto pela Rainha Elizabeth II em 18 de julho, com um amistoso contra a Sampdoria em 4 de agosto. Referências Ligações externas (em inglês) Site oficial
Прайд Парк

«Прайд Парк» (англ. Pride Park Stadium) — футбольный стадион в городе Дерби, домашняя арена клуба «Дерби Каунти». Стадион вместимостью 33597 мест был открыт 18 июля 1997 года, заменив старый «Бейсбол-Граунд», использовавшийся клубом более ста лет. В официальной церемонии принимала участие королева Великобритании Елизавета II. 4 августа 1997 года прошёл первый товарищеский матч «Дерби Каунти» с «Сампдорией». Интересно, что первый по плану официальный матч с «Уимблдоном» сорвался из-за проблем с прожекторами. 18 марта 2000 года против «Ливерпуля» был установлен рекорд посещаемости стадиона на играх клуба — 33378 человек. 25 мая 2001 года товарищескую игру сборных Англии и Мексики (4:0) посетило 33598 зрителей. До настоящего времени та игра остаётся единственной игрой взрослой сборной страны в истории стадиона. Также на стадионе четыре игры проводила Молодёжная сборная Англии (до 21 года). 14 ноября 2013 года руководство клуба «Дерби Каунти» сообщило, что название стадиона будет изменено на «iPro Stadium», поскольку клуб заключил контракт на 7 млн фунтов сроком на 10 лет с производителем энергетических напитков. Ссылки Pride Park Stadium Архивная копия от 16 мая 2008 на Wayback Machine — официальный сайт стадиона Примечания
Pride Park Stadium

Pride Park Stadium är en fotbollsarena i utkanterna av Derby i England. Fotbollsklubben Derby County spelar sina hemmamatcher på arenan, som har plats för 33 597 åskådare. Arenan var färdigbyggd 1997 och invigdes den 18 juli samma år av Drottning Elizabeth, följt av en vänskapsmatch mot Sampdoria den 4 augusti. Publikrekordet för en Derby County-match är 33 378 åskådare i en Premier League-match mot Liverpool den 18 mars 2000. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pride Park Stadium. Officiell webbplats
Прайд Парк Стедіум

«Прайд Парк Стедіум» (англ. Pride Park Stadium) — футбольний стадіон у Дербі, Англія, домашня арена ФК «Дербі Каунті». Стадіон побудований та відкритий 1997 року. Протягом 2013—2016 років мав комерційну назву «айПро Стедіум». Посилання Про стадіон на офіційному сайті ФК «Дербі Каунті» (англ.) Pride Park на footballtripper.com (англ.) The iPro Stadium на stadiumguide.com (англ.)
British Wildlife Centre

The British Wildlife Centre is a zoo in the hamlet of Newchapel near Lingfield, Surrey, England. It was founded in 1997 on the site of a former dairy farm. Species and enclosures Approximately 40 species of British wildlife are provided for, most of which with their own enclosures, including: red squirrels red deer roe deer red foxes weasels badgers river otters hedgehogs European water voles polecats pine martens owls Scottish wildcats. History The British Wildlife Centre was founded in 1997 by David Mills, who converted his dairy farm into a centre to celebrate British wildlife. The first three years served pre-booked groups since which it is opened almost every day of the year to paying daytime visitors. Conservation The centre aims to educate and to encourage participation in wildlife conservation. It also participates in captive breeding programmes. Its animals are fed throughout the day, and regular "keeper talks" are held at these times. The talks are at approximately 30-minute intervals, with some of the morning talks being repeated in the afternoon. References Media related to British Wildlife Centre at Wikimedia Commons
British Wildlife Centre

Le British Wildlife Centre se situe à Newchapel, près de Lingfield (Surrey), en Angleterre. Ce centre a été fondé par David Mills en 1997, convertissant une ancienne ferme laitière en un centre pour préserver la faune et flore britannique. Initialement le centre était seulement ouvert aux groupes sur réservations, mais en 2000 il a été ouvert au grand public. Les animaux Une quarantaine d'espèces britanniques sont protégées dans ce centre. Conservation Le British Wildlife Centre désire instruire et encourager d'autres personnes à participer aux activités de conservation de la faune et la flore. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « British Wildlife Centre » (voir la liste des auteurs). Liens externes British Wildlife Centre website Portail de la zoologie Portail de l’Angleterre
British Wildlife Centre

Het British Wildlife Centre is een dierentuin in het gehucht Newchapel bij Lingfield in het graafschap Surrey, Engeland. De dierentuin werd geopend in 1997 door David Mills, die zijn zuivelboerderij ombouwde tot een centrum voor Britse wildlife. Oorspronkelijk was het centrum alleen te bezoeken door groepen op aanvraag, maar sinds 2000 is het volledig open voor publiek. Dieren Er worden ongeveer 40 diersoorten van de Britse eilanden gehouden in het British Wildlife Centre, waaronder edelherten, reeën, vossen, wezels, dassen, otters, egels en Schotse wilde katten. Natuurbehoud Het British Wildlife Centre wil mensen voorlichten over natuurbehoud en aanmoedigen om aan natuurbehoudsactiviteiten deel te nemen. Daarnaast neemt het centrum deel aan fokprogramma's. Verschillende dieren worden gevoerd gedurende de dag en er worden op deze momenten 'verzorgerspraatjes' gehouden. Galerij
Radnor Gardens

Radnor Gardens is a small public riverside garden and recreation ground in Strawberry Hill, south of Twickenham in the London Borough of Richmond upon Thames, offering picturesque views. It has a First World War memorial, a grass area, a bowling green and a children's playground. Location Radnor Gardens is located 0.5 miles (0.80 km) south of Twickenham town centre between the A310, Cross Deep, and the Thames riverbank. It affords one of the few pedestrian points of access to the river on the Middlesex bank between Twickenham and Kingston Bridge. Flooding of the footpath adjacent to the river is not uncommon, with water often extended a few metres further into the Gardens. History and etymology The Gardens were created in 1903 by Twickenham Urban District from several adjacent riverside properties dating back to the 17th century. Radnor House from which the name derives, formed the central section of the gardens, the riverside garden of Cross Deep House provides the southern area, and the grounds of Cross Deep Hall to the north. Several remnants of these form features of the modern gardens including the walls of the base of Radnor House and two gothic structures; a gazebo and Grade II listed polygonal summer house. After the purchase of Radnor House in 1902, 7,000 cubic yards (5,400 m3) of gravel from the construction of Teddington Lock was used to raise the level of Cross Deep Ait, a former ait adjacent to Swan Island that formed part of the gardens, to protect it from flooding. The two aits are shown as single entity on John Rocque's map of 1746. The channel separating the island from the bank silted up and was filled in the late 1960s. The course of the former channel can be discerned in the lawns during dry weather and metal remnants of connecting footbridges can be perceived lining the central and southern footpaths in the gardens today. Radnor House and the gardens were officially opened on 11 April 1903. The bowling green was created in 1920 and has been the home of Strawberry Hill Bowling Club since then. Twickenham War Memorial by Mortimer Brown was erected in 1921, which, despite facing south, was sited to form a focal point of a vista from the Royal Star and Garter Home on Richmond Hill to the north-east. The playground was constructed in 2006. Administration The gardens are administered by Richmond upon Thames Borough Council and form the southern limit of the Twickenham conservation area. A local group, Friends of Radnor Gardens, liaises with the local authority and helped develop the PPG 17- compliant 'Radnor Gardens Management Plan'. The gardens have been winners of the Green Flag Award since 2010. References External links Official website Friends of Radnor Gardens Strawberry Hill Bowling Club Media related to Radnor Gardens at Wikimedia Commons
Diggle Moss

Das Diggle-Moss-Reservoir (auch Black Moss genannt) ist ein kleiner Stausee östlich von Manchester im Einzugsgebiet des Flusses Colne in West Yorkshire, England. Der Stausee diente wie mehrere andere der Wasserversorgung des Huddersfield-Narrow-Kanals. Der Dammbruch Während des Baus des Huddersfield-Narrow-Kanals durch die Huddersfield Canal Company unter der Leitung von Benjamin Outram brach am 29. November 1810 nach längeren Regenfällen der Absperrdamm des Diggle-Moss-Reservoirs und erzeugte die „Black Flood“, welche den Ort Marsden im Tal des Colne überflutete. Häuser und Fabrikgebäude wurden zerstört und sechs Menschen starben. Die Toten waren Esther Schofield, ihre Tochter Mary, acht Monate alt, ihre Brüder Joseph Haigh, 14 Jahre, und James, 12 Jahre, und ihre Nichte Betty Schofield, drei Jahre, Tochter ihrer Schwester Hannah und Joseph Schofield aus Puleside. Die sechste Tote war die Frau eines Müllers namens Bamforth. Andere Quellen nennen nur fünf Tote. Die Kraft des Wassers war so groß, dass ein 15 Tonnen schwerer Stein 3,2 km weit das Tal hinunter getragen wurde. Der materielle Schaden wurde mit 450 Pfund beziffert. Im Jahr 1799 war Marsden schon einmal überflutet worden. Das unterhalb in Richtung Wessenden gelegene weitere Reservoir, das Swillers Reservoir, auch bekannt als Swellands Reservoir, wurde 1825 gebaut und war beim Dammbruch noch nicht vorhanden. Ursachen Der Stausee hat zwei Absperrbauwerke, einen westlichen Hauptdamm auf der Seite nach Diggle und einen östlichen Nebendamm Richtung Wessenden. Der Nebendamm war es, der gebrochen ist. Später wurde festgestellt, dass er nicht fachgerecht gebaut und gegründet war. Im Dammbaumaterial war Torf und in der Gründung fand man Moos und Heidekraut. Es ist nicht bekannt, ob der Damm überflutet wurde oder ins Rutschen kam. Die Bezeichnung „Black Moss“ deutet auf Moor, Moos, Torf und schwarz gefärbtes Wasser hin, daher auch „Black Flood“. Einzelnachweise Literatur Binnie G. M., 1976: The evolution of British dams. Twelfth Dickinson Memorial Lecture. Transactions of Newcomen Society, 47, 207–224. Smith R. A., 1985: Discussion on the failure of embankment dams. Proceedings of Symposium on Failures in Earthworks, 228–232. Thomas Telford, London. Weblinks Lessons from historical dam incidents – Gov.uk S. 137 Tale of a tragedy, Huddersfield Examiner Tunnel End, Marsden, Huddersfield
Leeds Town Hall

Leeds Town Hall er en bygning på Headrow i Leeds i England. Den blev tegnet af Cuthbert Brodrick i nygotisk stil og bygget i perioden 1853–1858. Bygningen er fredet (Grade I) og er et af de største rådhuse i Storbritannien. Bygningen blev indviet af Dronning Victoria og var ved sin indvielse den højeste bygning i Leeds, hvilket varede ved helt indtil 1966. Bygningen husede oprindeligt byens rådhus, domhus, en politistation, en koncertsal og lokaler til brug for lokale aktiviteter. Leeds Town Hall benyttes fortsat af de kommunale myndigheder til et folkeregisterkontor og til bryllupper, men øvrige kommunale funktioner er i dag henlagt til andre bygninger. Den primære hal, den rigt dekorerede Victoria Hall, benyttes i dag til klassiske koncerter. Stedets orgel er blandt de største i Europa. Den 14. og 15. marts 1941 blev Leeds bombet af Luftwaffe og bygningens østlige side blev kraftigt beskadiget. I dag benyttes bygningen primært til koncerter, både klassiske og moderne musik, udstillinger m.v. Der afholdes ligeledes en række festivaler i Bygningen, herunder Leeds International Film Festival og Leeds International Beer Festival. Starten af Tour de France i 2014 var henlagt til Leeds Town Hall. Galleri Noter Eksterne links Leeds City Council information om Leeds Town Hall Arkiveret 21. juni 2008 hos Wayback Machine Virtuel gennemgang af Leeds Town Hall Arkiveret 19. august 2002 hos Wayback Machine
Hôtel de ville de Leeds

L'hôtel de ville de Leeds (Leeds Town Hall en anglais) est le siège du conseil municipal de Leeds (Leeds City Council) et de ses services. L'hôtel de ville, situé dans la ville de Leeds, dans le nord de l'Angleterre, a été dessiné par l'architecte Cuthbert Brodrick. L'épreuve finale du Concours international de piano de Leeds s'y déroule. Liens externes Leeds City Council Hôtel de ville de Leeds Portail du Yorkshire Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Stadhuis van Leeds

Het stadhuis van Leeds (Leeds Town Hall) is een stadhuis in Leeds, Engeland. Het werd gebouwd halverwege de 19e eeuw naar een ontwerp van Cuthbert Brodrick, die een wedstrijd won die het stadsbestuur had uitgeschreven voor het beste ontwerp van een stadhuis. Het stadhuis is een beschermd bouwwerk (Grade I). Het stadhuis is een van de grootste in het Verenigd Koninkrijk en sinds 2008 het achtste hoogste gebouw van Leeds. Het bouwwerk werd geopend door koningin Victoria.
Leeds stadshus

Leeds stadshus byggdes mellan 1852 och 1858 med Cuthbert Brodrick som arkitekt. Förmögna medborgare bildade 1851 Leeds Improvment Society (ung. Leeds förbättringssällskap). Sällskapet förespråkade att ett vackert stadshus skulle byggas för att göra staden vackrare. Förhoppningen var att om man byggde en vacker byggnad skulle det förhoppningsvis höja stilstandarden i staden som annars var ganska ful. Samma år köptes marken för stadshuset till priset av 9 500 pund. Året därpå, 1852, utlystes en arkitekttävling. Bland specifikationerna för byggnaden fanns att den bland annat skulle innehålla en hall med plats för 8 000 stående personer, borgmästarsvit och rum för stadsfullmäktige. Budgetet för byggnaden var på 35 000 pund. Summan var med tanke på specifikationerna snålt tilltagen. Sexton förslag kom in. En ung arkitekt från Kingston upon Hull, Cuthbert Brodrick, vann. Från början ingick inget torn i planen, men under byggets gång lades det till. Budgeten kom också att svälla betydligt. En orsak till att den ursprungliga budgeten övergavs var att staden konkurrerade med Sheffield och Wakefield om att bli West Riding of Yorkshires domstolsort. Till slut kom kostnaden för bygget att bli 122 000 pund. Referenser Källor Wrathmell, Susan (2005). Leeds (Pevsner Architectural Guides). ISBN 0-300-10736-6
Bowscale Tarn (Lake District)

Der Bowscale Tarn ist ein See im Lake District, Cumbria, England. Der See liegt in einem Kar an der Nordseite des Bowscale Fell. Der See hat keine erkennbaren Zuflüsse. Der Tarn Sike bildet seinen Abfluss an der Nordseite des Sees. Siehe auch Seen im Lake District Weblinks Bowscale Tarn auf Lakes, Meres, Tarns and Waters
Christopher Wray Lighting works

Christopher Wray Lighting works is a grade II-listed building in the east side of Birmingham city centre, England. The works consist of a complex of buildings fronted by a row of three townhouses, left vacant since 2003. Parts of the building complex date back to the eighteenth century when they were built as terraced houses in the Georgian period. References External links Media related to Christopher Wray Lighting Works at Wikimedia Commons Historic England. "Details from listed building database (1234273)". National Heritage List for England.
Moor Park Golf Club

Moor Park Golf Club is a country club located in Rickmansworth, Hertfordshire, England. It has two eighteen-hole golf courses, the High Course and the West Course, of which the High Course has hosted many professional and elite amateur tournaments, including the Women's British Open in 1985. History Moor Park Country Club was founded in 1923, with three golf courses set within the Moor Park estate, and Moor Park Mansion as its clubhouse. Sandy Herd was the club's first professional. The club was reformed as Moor Park Golf Club after the courses were acquired by the local authority in 1937 for use as a public open space, intended to be part of London's green belt. The club retained the use of two courses, with the third becoming a municipal facility. The club currently has approximately 1500 members, of whom 1000 are golfers, the remainder being composed of tennis members and social members. The club is run by a board of directors, all of whom are unpaid club members. Golf courses The golf courses at Moor Park are wooded parkland in nature and were designed by Harry Colt. The High Course is the longer of the two, and is considered "championship standard". The West Course was created from the first nine holes of the original No. 2 (West) Course, a few holes from the old No. 3 (East) Course, and several new holes. Major tournaments hosted Moor Park was a regular venue on the British PGA tournament circuit, which later became the European Tour, through to the end of the 1980s, hosting the British PGA Matchplay Championship (1925, 1932, 1970, 1972), Evening Standard Tournament (1925–1926), Silver King Tournament (1936–1953), Lotus Tournament (1952), Spalding Tournament (1954–1960), Esso Golden Tournament (1961–1967), Wills Tournament (1969), Uniroyal International (1976–1977), SOS Talisman TPC (1979) and Bob Hope British Classic (1981–1990). It has also hosted many elite women's events, including the Women's British Open in 1985, the British Women's Matchplay and the Spalding Women's Open Stroke Play; and elite amateur events, including the Carris Trophy from 1935 to 1987 and every fourth year subsequently. In popular culture Moor Park was featured in Sir John Betjeman's BBC TV documentary Metro-land (1973). Moor Park doubled as the Drumnadrochit Hotel in the 2point4 Children episode “Malcolm X” (Series 7, Episode 3, aired 12 March 1998). References External links Official website
Moor Park Golf Club

De Moor Park Golf ClubMoor Park is een golfclub. De club is gevestigd op Moor Park, een landgoed van ruim 121 hectare (300 acres) in Rickmansworth, ten noorden van Londen. Geschiedenis Het huidige huis op Moor Park dateert uit 1720, toen de nieuwe eigenaar Benjamin Styles het bestaande bakstenen huis liet staan maar eromheen een veel groter huis van Portlandsteen liet bouwen. De volgende eigenaar was Lord Anson, die het park liet aanleggen. Daarna werd de eerste Lord Ebury eigenaar van Moor Park. In 1923 verkocht een latere Lord Ebury zijn landgoed aan Lord Leverhulme. Deze gaf opdracht aan Harry Colt om er drie golfbanen aan te leggen, de East Course, de West Course en de High Course. In 1937 werd het landgoed verkocht aan de gemeente, die van de East Course een openbare baan maakte. De West Course werd veranderd tot de baan die er nu nog ligt. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het huis in beslag genomen door de geallieerden. Een van de kamers wordt nog de Arnhem Room genoemd omdat daar de plannen werden gemaakt voor de Slag om Arnhem. In 1994 kochten de leden het landgoed van de gemeente, waarna een uitgebreide restauratie van het huis begon. Golf Er zijn twee volwaardige toernooibanen, de High Course en de iets kortere West Course, beide aangelegd door Harry Colt in 1923. Er worden op de High Course regelmatig nationale en internationale toernooien gespeeld: Carris Trophy: jaarlijks 1935 - 1987 en nu om de 4 jaar Bob Hope Classic: 1981-1990 Spalding Silver King in 1949, gewonnen door Dick Burton Uniroyal International Championship in 1977 en 1978 Four Stars Pro-Celebrity in 1983, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990 Woolmark Ladies European Match Play Championship Women's British Open in 1985, gewonnen door Betsy King Toen Dick Burton de Silver King won, verdiende hij £350 [1], dat was 50 pond meer dan Bobby Locke dat jaar kreeg toen hij het Brits Open won. Tennis Er zijn zeven grasbanen, drie gravelbanen en drie hardcourt banen. Twee banen kunnen 's avonds verlicht worden. Externe links Website Moor Park Golf Club Website Moor Park Golf
Hilbre Islands

Die seit 2012 partiell unbewohnten Hilbre Islands sind ein Archipel aus drei Gezeiteninseln im Ästuar des Dee, der hier die Grenze zwischen England und Wales bildet. Die Inseln sind administrativ Teil des Metropolitan Borough of Wirral und damit Englands. Die Inseln sind Naturschutzgebiet und eine „Site of Special Scientific Interest“ (deutsch „Stätte von besonderem wissenschaftlichen Interesse“). Touristen kommen von West Kirby aus zu Fuß durchs Watt während Ebbe auf die Inseln. Der Name stammt vermutlich von einer Kapelle auf der Insel, die St Hildeburgh gewidmet ist. Hilbre Island, die größte Insel der Gruppe, ist etwa 4,7 ha groß und liegt etwa 1,6 km von Red Rocks, dem nächstgelegenen Teil des Festlandes auf der Halbinsel Wirral entfernt. Die anderen beiden Inseln sind Middle Eye die etwa 1,2 ha groß ist und Little Eye, die wesentlich kleiner ist. Alle drei Inseln bestehen aus rotem Buntsandstein. Die Hauptinsel und Middle Eye sind weniger als hundert Meter voneinander entfernt. Hilbre Island ist eine von 43 Gezeiteninseln, die vom Festland Großbritanniens aus bei Ebbe zu Fuß erreicht werden können. Little Eye und Middle Eye sind unbewohnt. Auf Hilbre Island stehen ein paar Privathäuser. Die Inseln sind vermutlich seit der Steinzeit bewohnt. Funde aus der Stein- und Bronzezeit sowie römische Keramik wurden 1926 entdeckt. Die Hilbre Island könnte bereits vor der normannischen Invasion eine Einsiedelei oder ein Wallfahrtsort gewesen sein. Um 1080 wurde eine Zelle und Kirche der Benediktiner auf Hilbre Island gegründet. Obwohl nicht benannt, wird angenommen, dass alle drei Inseln im Domesday Book erwähnt wurden, in dem Chircheb (West Kirby) mit zwei Kirchen erwähnt wird. Eine in der Stadt und eine auf einer Insel im Meer. Das Gebiet war Teil des Landes des Normannen Robert of Rhuddlan († 1093). Er gab die Inseln der Abtei von Saint-Evroul-sur-Ouche in der Normandie, die wiederum die Verantwortung an die Abtei St Werburgh in Chester übergab. Die Inseln wurden im 13. und 14. Jahrhundert ein beliebter Wallfahrtsort. Bei der Auflösung der Klöster durften zwei Mönche auf der Insel bleiben, da sie ein Leuchtfeuer für die Schifffahrt in der Flussmündung unterhielten. Der letzte Mönch verließ die Insel um 1550, als ein Zollhaus eingerichtet wurde, um Steuern auf die gehandelten Güter zu erheben. John Leland beschreibt Hilbre Island in seinen Reiserouten (etwa 1538–43). 1692 wurde eine Fabrik gegründet, um Steinsalz zu veredeln. Es gab auch eine Gaststätte, die eröffnet wurde, als der Schriftsteller Richard Ayton 1813 die Insel besuchte. Mit der Verlandung des Flusses Dee wechselte der Handel zu den Häfen am Mersey und der Handel verschwand von der Insel. Der Leuchtturm von Hilbre Island wurde im Jahr 1927 gebaut. Literatur Peter Caton: No Boat Required. Exploring Tidal Islands. Matador, London 2011, ISBN 978-1-84876-701-0. Weblinks