NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brunton Park

Brunton Park is een voetbalstadion in de Engelse stad Carlisle dat als thuisbasis voor de voetbalclub Carlisle United dient. Het stadion biedt plaats aan 16.981 toeschouwers. Het beschikt over de volgende tribunes: De hoofdtribune aan de westzijde is een tribune uit 1954 met twee verdiepingen: op de onderste verdieping bevinden zich staplaatsen en daarboven overdekte zitplaatsen. De Story Homes Stand aan de oostzijde is een nieuwe overdekte tribune met alleen maar zitplaatsen. Het noordelijke deel ervan wordt gebruikt om fans van bezoekende teams te huisvesten. Het midden van de tribune bevindt zich niet geheel in het midden van het veld, en aan de noordzijde reikt de hij tot ver achter de achterlijn. De reden hiervoor is, dat Carlisle United plannen had om het veld 20 meter naar het noorden te verplaatsen om plaats te maken voor een nieuwe tribune in het zuiden. Van deze plannen is tot nu toe nog niets terechtgekomen. De Warwick Road End aan het zuidelijke uiteinde is een overdekte statribune. De Petteril End is een niet-overdekte statribune aan het noordelijke einde, die ook wordt gebruikt voor fans van bezoekende teams. Bronnen en externe links Carlisle United op de Football Ground Guide The stadium op de homepage van Carlisle United
Durham Amateur Rowing Club

Durham Amateur Rowing Club (DARC) is a rowing club on the River Wear, based at City Boathouse, Green Lane, Old Elvet, Durham, County Durham, England. History The club was founded in 1860 and is affiliated to British Rowing. The original boathouse was built in 1897 near Prebends Bridge and DARC shared the facilities with St Leonard's School Boat Club. In 1969 DARC moved to its present boathouse site at Green Lane. On 14 September 2007 the boathouse was rebuilt. The club has produced multiple British champions, with the most recent being two national titles at the 2025 British Rowing Club Championships. Honours British champions See also List of rowing clubs on the River Wear References
Emanuel School Boat Club

Emanuel School Boat Club is a rowing club on the River Thames, based at Dukes Meadows, Chiswick, London. History The club belongs to Emanuel School and has 70 boats and a weights and ergo room for training at their boathouse. The club was the dominant force in schoolboy rowing during the 1960s, a period in which it won the Schools' Head of the River Race an unprecedented eight times in nine years. In total it has won the Schools' Head 11 times (behind only the 14 of Eton College) and won the Princess Elizabeth Challenge Cup at the Henley Regatta in 1966, finishing runner-up on three further occasions. Honours Henley Royal Regatta Schools' Head of the River Race British champions See also Rowing on the River Thames References
Bryanston School

Bryanston School est une école avec internat dans le Dorset, en Angleterre. Historique Bryanston School est un pensionnat mixte indépendant à Blandford Forum, au nord du Dorset, près du village de Bryanston. Cette école a été fondée en 1928 et occupe un manoir bâti à la fin du XIXe siècle par Richard Norman Shaw pour le vicomte Portman et est situé dans 1,6 km². Le manoir est protégé en tant que monument classé de Grade 1 en 1985. Références Liens externes Site officiel Portail de l’Angleterre Portail de l’éducation Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Bryher

Bryher ist eine Gezeiteninsel der Scilly-Inseln und Teil des Herzogtums Cornwall. Bryher wird durch den Trescochannel von ihrer Nachbarinsel Tresco getrennt. Während Ebbe ist es möglich, auf die jeweils gegenüberliegende Insel per Fuß zu wandern. Die 122 ha große Insel liegt an ihrer höchsten Stelle 42 m über dem Meeresspiegel. Südlich des Eilands liegt die unbewohnte Insel Samson, westlich das ebenfalls unbewohnte Gweal. Bryher liegt zum größten Teil knapp über dem Meeresspiegel und ist von Viehweiden und Ackerland geprägt. Die meisten der 83 Bewohner wohnen in dem gleichnamigen Ort Bryher. Hell’s Bay ist eine berüchtigte Untiefe vor Bryher. In der Bucht strandeten im 18. und 19. Jahrhundert viele Schiffe. Fauna Die Insel ist eine Site of Special Scientific Interest und ein Area of Outstanding Natural Beauty, sie wird vom Isles of Scilly Wildlife Trust mitverwaltet. Auf Bryher sind unter anderem Dreizehenmöwen, Silbermöwen, Mantelmöwen, Heringsmöwen, Tordalken, Krähenscharben und Sturmschwalben heimisch. Der Gweal und der Samson Hill sind zwei Kammergräber auf der Insel. Tourismus Auf Bryher gibt es ein Hotel und mehrere Ferienwohnungen. Neben den Sandstränden und der Kirche All Saint’s sind Wanderungen auf der Insel bei Touristen beliebt. Trivia Der Film When the Whales Came und Teile der Fernsehserie Die Chroniken von Narnia: Prinz Kaspian & Die Reise auf der Morgenröte wurden auf Bryher gedreht. Bryher ist außerdem Schauplatz in Romanen von Michael Morpurgo, Sam Llewellyn (Hell Bay), Martha Grimes (Inspektor Jury und die Tote am Strand) und Kate Penrose (4-bändige Reihe, beginnend mit Nachts schweigt das Meer: Ein Krimi auf den Scilly-Inseln (Ben Kitto ermittelt auf den Scilly-Inseln 1), ISBN 3596703492. 1920 nahm Winifred Ellerman rechtmäßig den von Klasse und Geschlecht befreiten Namen «Bryher» nach ihrer Lieblingsinsel an. Weblinks Offizielle Homepage der Insel (englisch) Homepage des Isles of Scilly Wildlife Trust (englisch) Gweal Hill Samson Hill Einzelnachweise Bilder
Браєр (острів)

Браєр (англ. Bryher) — острів в архіпелазі островів Сіллі, Велика Британія. Другий по величині та заселенню островів архіпелагу омивається Кельтським морем. Географія На площі 1,32 км² проживає 84 особи, які зайняті, зазвичай, у сфері туризму та вирощуванні квітів. Всі вони замешкали в поселенні — Браєр (Bryher). Джерела Paddy Dillon: «Walking in the Isles of Scilly»: Cumbria: «Cicerone Press», 2015, Weight 110g, Pages 96, ISBN 9781852848064 Примітки
1 Broad Street, Bath

1 Broad Street is a historic building in Bath, Somerset, England. Standing at 1 Broad Street, at Broad Street's junction with Green Street, the building was completed in the late 18th century. It is now Grade II listed. It is constructed of limestone ashlar with a roof covered in Welsh slate. The building was formerly two houses (with 9 Green Street), but was converted to a public house with accommodation on the first and second floors. Between 1962 and 2003, the building was The Oliver Inn, named for 18th-century Bath physician Dr William Oliver. A plaque above the door commemorates Oliver. After a major renovation, it reopened as St Christopher's Inn. It became today's restaurant, Belushi's, a few years later. References
Holy Trinity Church (Richmond)

Die Holy Trinity Church ist ein profaniertes Kirchengebäude in Richmond in North Yorkshire in Großbritannien, das heute mit dem Green Howards Regimental Museum ein Militärmuseum beherbergt. Das Bauwerk ist seit 1952 als Kulturdenkmal der Kategorie Grade I eingestuft. Geschichte Die älteste urkundliche Erwähnung einer Kirche auf dem Marktplatz direkt unterhalb von Richmond Castle geht auf das Jahr 1125 zurück, als das Gotteshaus in Verbindung mit der Benediktinerabtei St Mary in York erwähnt wurde. Zu dieser Zeit diente die Holy Trinity Church als Burgkapelle, während die Kirche St Mary the Virgin am östlichen Ortsrand von Richmond als Pfarrkirche diente. Die romanische Kapelle wurde im 14. und 15. Jahrhundert durch den heute nur noch im Kern erhaltenen gotischen Bau in Form einer Basilika ersetzt. Im Westturm, der im 15. Jahrhundert errichtet wurde, sowie in der westlichen Hälfte des Kirchenschiffs befinden sich moderne Verwaltungsräume im Stil des 17. Jahrhunderts. Der Chorraum, das südliche Seitenschiff und das Querhaus, von dem teilweise Ruinen erhalten sind, wurden abgerissen und durch Geschäfte und eine Wohnbebauung ersetzt. 1864 erfolgte eine grundlegende Renovierung des Bauwerks. 1973 wurde hier das Green Howards Regimental Museum eingerichtet. Weblinks Einzelnachweise
Holy Trinity Church, Richmond

Holy Trinity Church is a former church in Richmond, North Yorkshire, a town in England. The church was first recorded in 1330, as a chapel of ease to St Mary's Church, Richmond. The current building is largely 14th and 15th century, although Nikolaus Pevsner claims that the tower has some Norman masonry and one window which might be from that period. The tower was separate from the remainder of the church, and a shop was later built in the gap. The north aisle was later separated from the church to serve as a consistory court, while the south aisle was in ruins by 1740, when it was replaced by a row of shops. In the late 18th century, the building was restored and services resumed after a gap. In 1864, the church was again restored, with the north aisle becoming part of the church, albeit with shops underneath. In the 20th century, the shop between the tower and the body of the church was demolished and replaced with offices. The church was closed and deconsecrated in the 1960s, and in 1973 it was converted to become the Green Howards Regimental Museum. The building has been grade I listed since 1952. Pevsner describes the church as "the queerest ecclesiastical building one can imagine". The church is built of stone, and consists of a west tower, a nave, a chancel, and a north aisle. The tower has three stages, diagonal buttresses, and an embattled parapet pierced by quatrefoils, with corner and central crocketed finials. Part of the former south transept remains, in ruins. The windows are 19th century, and no early features survive internally. The north aisle is separately grade II listed. It is built of stone, with floor bands, two storeys, and four bays divided by stepped buttresses. The main doorway, with a pointed arch, is in the right bay, and there is a smaller round-arched doorway on the extreme left. The other bays contain windows, that in the left bay with a round-arched head, and the others with pointed arches. On the left three bays of the upper storey are windows with pointed arches, and above them is a parapet. See also Grade I listed buildings in North Yorkshire (district) Listed buildings in Richmond, North Yorkshire (central area) References
Oulton Park

Oulton Park és un circuit de curses situat al nord-oest d'Anglaterra, prop de Little Budworth, Cheshire. Té una longitud de 4,5 km, tot i que també és possible celebrar-hi curses en pistes més curtes. L'equipament va ser originalment un camp d'entrenament per a les tropes nord-americanes en el període previ al desembarcament de Normandia. La primera pista, construïda pel Mid-Cheshire Car Club, va aconseguir un èxit de públic considerable durant la dècada del 1950. Al circuit s'hi van celebrar competicions de renom com ara la International Gold Cup per a cotxes de Fórmula 1 (tot i que no vàlida per al campionat) en què hi van participar els millors pilots i equips de l'època, entre ells Stirling Moss, que hi va aconseguir cinc victòries. Oulton Park va acollir també curses de Fórmula 5000, de cotxes esportius i de turisme, a més del famós Trofeu Transatlàntic de motociclisme. Actualment, Oulton Park acull curses dels campionats britànics de Superbike, Fórmula 3, GT i Turisme. Referències Enllaços externs Oulton Park - Lloc web oficial (anglès)
Oulton Park

Oulton Park es un autódromo inaugurado en el año 1953 y situado en el condado de Cheshire, Inglaterra, a 21 km de la ciudad de Chester. En la actualidad, el circuito suele recibir a los principales campeonatos de deportes de motor del Reino Unido: turismos, Fórmula 3 y Superbikes; el gran ausente son los gran turismos. Oulton Park pertenece a MotorSport Vision desde 2004. El circuito completo tiene 4307 metros de extensión, cuyo récord de vuelta de 1'29.49 lo registró Sebastian Hohenthal durante la temporada 2007 de la Fórmula 3 Británica. Existen dos variantes cortas de 3616 y 2656 metros, que recortan o eliminan la sección al borde del lago. Knickerbrook solía ser un curvón con peralte invertido muy peligroso; luego de la muerte de Paul Warwick, esa sección pasó a usarse con una chicana. International Gold Cup La International Gold Cup ("Copa de Oro Internacional") es una carrera de monoplazas que se corre desde 1954 en Oulton Park. En sus inicios, la copa servía como fecha no puntuable de la Fórmula 1. Entre los ganadores se encuentran los campeones de Fórmula 1 Jack Brabham, Jackie Stewart, Jim Clark, Denny Hulme y John Surtees; los mayores vencedores son Surtees y Stirling Moss, con cinco triunfos. Cuando los costos de esos automóviles los llevaron a restringirse al calendario oficial, la carrera pasó a disputarse con Fórmula 5000 y finalmente Fórmula 3000. La International Gold Cup se revivió en 2002 como una carrera de automóviles históricos. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Oulton Park. Sitio oficial de Oulton Park
Circuito di Oulton Park

Il circuito di Oulton Park è un tracciato situato nel nord-ovest dell'Inghilterra, nelle vicinanze di Little Budworth, Cheshire. La lunghezza del circuito è di 4,5 km (2,8 miglia) ma è possibile effettuare gare anche su tracciati più corti. La pista originariamente era un campo di addestramento usato dalle truppe statunitensi nel periodo precedente allo sbarco in Normandia. La prima pista venne realizzata dal Mid-Cheshire Car Club e negli anni cinquanta ottenne un notevole successo di pubblico. Su questo circuito si tenevano competizioni quali la International Gold Cup, una gara con vetture di Formula 1 ma non valida per il campionato, alla quale prendevano parte i piloti e i team migliori del periodo. Tra i partecipanti anche Stirling Moss che vi totalizzò cinque vittorie. Altri eventi che si tenevano da Oulton Park erano le gare di Formula 5000, gare di vetture sport e turismo. Attualmente il circuito ospita le gare dei campionati britannici di Superbike, Formula 3, GT e Turismo. Altri circuiti britannici Circuito di Brands Hatch Circuito di Cadwell Park Circuito di Croft Circuito di Crystal Palace Circuito di Donington Park Circuito di Goodwood Circuito di Mallory Park Circuito di Silverstone Circuito di Thruxton Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su circuito di Oulton Park Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su motorsportvision.co.uk. URL consultato il 10 marzo 2007 (archiviato dall'url originale il 10 marzo 2007). (EN) Informazioni sul circuito, su driving-days.co.uk. URL consultato il 13 agosto 2006 (archiviato dall'url originale il 9 febbraio 2007).
Oulton Park

Oulton Park is een autoracecircuit in Little Budworth, Cheshire, Noordwest-Engeland. Het circuit ligt op het terrein van Oulton Hall, waar generaal Patton commando's trainde voor D-day. Eigenaar van het circuit is MotorSport Vision. Geschiedenis Het circuit werd ontworpen door de Mid-Cheshire Car Club; er kwamen in de jaren 50 ongeveer 40.000 mensen naar een race kijken. De International Gold Cup werd in de jaren 50 en 60 gehouden op dit circuit als onderdeel van de Formule 1 (niet meetellend voor het wereldkampioenschap). Tegenwoordig zijn het British Touring Car Championship, het British F3/British GT Championship en het British Superbike Championship de hoogtepunten van het jaar. Circuit Het terrein bestaat uit drie circuits: International Circuit, 4,307 km, 8 bochten Island Circuit, 3,616 km, 7 bochten Fosters Circuit, 2,656 km, 6 bochten Externe links (en) Oulton Park op motorsportvision.co.uk (en) Oulton Park op driving-days.co.uk
Oulton Park

Oulton Park (pełna nazwa Oulton Park Race Circuit) – brytyjski tor wyścigowy położony w miejscowości Little Budworth w hrabstwie Cheshire w zachodniej Anglii. Tor powstał w latach 50. dwudziestego wieku jako własność Mid-Cheshire Car Club i szybko stał się znany ze swojej trudnej i wymagającej konfiguracji. Od 1954 roku na torze rozgrywane były wyścigi Formuły 1 pod nazwą International Gold Cup. Wyścig ten nie był zaliczany do punktacji Grand Prix, jednak z uwagi na wymagający tor gromadził najlepszych w tym czasie kierowców Formuły 1. Pięciokrotnie wyścig zwyciężał sir Stirling Moss. W latach 70., gdy zakazano rozgrywania wyścigów Formuły 1 poza cyklem Grand Prix, tor stracił na znaczeniu. Obecnie główne wydarzenia na Oulton Park to wyścigi: Brytyjska Formuła 3, British Touring Car Championship, British Superbike. Wyścigi na Oulton Park mogą odbywać się na trzech wersjach toru: International Circuit – długość 4,3072 km Island Circuit – długość 3,616 km Fosters Circuit – długość 2,656 km Linki zewnętrzne Oficjalna strona toru (ang.)
Oulton Park

Oulton Park é um autódromo inaugurado no ano de 1953 situado no condado de Cheshire, Inglaterra, a 21 quilômetros da cidade de Chester. O circuito completo tem a extensão de 4.307 km, cujo recorde de volta de 1:29.49 pertence a Sebastian Hohenthal, durante a temporada de 2007 da Fórmula 3 Britânica. Existem duas variantes curtas de 3.616 e 2.656 km, que recortam ou eliminam a seção à beira do lago. Knickerbrook deveria ser uma curva semelhante à Tamburello do autódromo Autódromo Enzo e Dino Ferrari antes de 1995, mas depois da morte de Paul Warwick em 1991, esta seção passou a ter uma chicane. Atualmente o circuito só recebe os principais campeonatos de desportos motorizados do Reino Unido: Turismo, Fórmula 3 e Superbikes; o grande ausente são os Gran Turismos (GT's). International Gold Cup A International Gold Cup ("Taça Internacional do Ouro") é uma corrida de monolugares que se disputa desde 1954 em Oulton Park. No início, a taça servia como fim não pontuável do campeonato de Fórmula 1. Entre os vencedores encontram-se os campeões de Fórmula 1 Jack Brabham, Jackie Stewart, Jim Clark, Denny Hulme e John Surtees; os maiores vencedores são Surtees e Stirling Moss, com cinco triunfos. Quando os custos destes carros os levaram a restringir ao calendário oficial, a corrida passou a disputar-se na Fórmula 5000 e finalmente na Fórmula 3000. A International Gold Cup ressurgiu em 2002 como uma corrida de automóveis históricos. Ligações externas «Site oficial»