NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
London Southend Airport

Luchthaven Londen Southend (Engels: London Southend Airport) (IATA: SEN, ICAO: EGMC) is een Engelse internationale luchthaven gelegen tussen de plaatsen Rochford en Southend-on-Sea, ten oosten van de hoofdstad Londen. De luchthaven werd opgericht als militair vliegveld tijdens de Eerste Wereldoorlog. Uitbreiding In 2008 werd de luchthaven gekocht door de Stobart Group en werden plannen gemaakt voor uitbreiding tot internationale luchthaven. Op 20 januari 2011 werden plannen goedgekeurd voor onder meer een verlenging van de start- en landingsbaan met 300 meter zodat de bruikbare lengte 1799 meter werd, en de installatie van een instrument landing system (ILS) en nieuwe verlichting. In maart 2011 werden de eerste nieuwe dagelijkse routes gestart, naar Galway en Waterford in Ierland. Deze routes werden in de winter van 2011 respectievelijk januari 2013 gestaakt. Vanaf april 2012 werden door easyJet 70 vliegtuigbewegingen per week gemaakt. In juli 2011 opende een nieuw spoorwegstation, Southend Airport, dat op de terminal aansloot, en op 28 februari 2012 werd een nieuw terminalgebouw geopend. De oude terminal werd omgebouwd voor gebruik door privéjets. Van maart 2018 tot augustus 2019 baatte Flybe een route uit van Southend naar de luchthaven van Antwerpen. Bereikbaarheid Southend Airport wordt door treinen verbonden met station Liverpool Street in Londen en station Southend Victoria in Southend-on-Sea. De reistijd naar Liverpool Street is ongeveer een uur. Ongeluk Op 13 juli 2025 stortte een Nederlandse Beechcraft King Air B200 van Zeusch Aviation op weg naar Lelystad vlak na het opstijgen bij de luchthaven neer. Alle vier de inzittenden (onder wie de bemanning) kwamen hierbij om. Externe links (en) Website London Southend (en) Website London Southend Airport 2012
Port lotniczy Londyn-Southend

Port lotniczy Londyn-Southend (ang.: London Southend Airport, kod IATA: SEN, kod ICAO: EGMC) – międzynarodowe lotnisko położone w Rochford w Wielkiej Brytanii. Lotnisko obsługuje samoloty do wielkości Boeinga 757, włączając Airbus A320 i B737 oraz samoloty typu Aerospace RJ-100 i Embraer 195. Lotnisko zostało założone przez Royal Flying Corps podczas I wojny światowej. W latach 60. było trzecim najbardziej ruchliwym portem lotniczym w Wielkiej Brytanii. Pozostało tak do 1970 roku, kiedy inicjatywę przejął Port lotniczy Londyn-Stansted. Od 2009 roku lotnisko należy do jego obecnego zarządcy – spółki Stobart Group. W kwietniu 2012 roku easyJet otworzył tutaj swoją bazę i uruchomił kilkanaście kierunków międzynarodowych. Lotnisko obsługuje również regionalne irlandzkie linie lotnicze Aer Lingus, kilka sezonowych połączeń w okresie wakacyjnym, a także prywatne samoloty i helikoptery oraz cargo. Organizowane są tutaj szkolenia pilotów i pokazy lotnicze. W kwietniu 2019 roku planowane jest otwarcie tutaj bazy dla linii Ryanair, tym samym przewoźnik uruchomi nowe 13 połączeń, m.in. do Bilbao, Brestu, Kluż-Napoka, Koszyc oraz na Korfu. Kierunki lotów i linie lotnicze Przypisy
Aeroportul Londra Southend

Aeroportul Londra Southend (IATA: SEN, ICAO: EGMC) este un aeroport din Rochford, Rochford⁠(d), Essex⁠(d), Essex, East of England, Anglia, Regatul Unit ce deservește zona Southend-on-Sea. Aeroportul a fost tranzitat în 2025 de 719.513 pasageri. A fost deschis în 1914. Situat la o altitudine de 17 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 05/23 are suprafața de asfalt și dimensiunile 1.856 m × 36 m. Terminale Note Vezi și
London Southend Airport

London Southend Airport (IATA: SEN, ICAO: EGMC) är en regional flygplats belägen i distriktet Rochford nordost om London, i grevskapet Essex nära Southend-on-Sea. Historia Flygplatsen började som ett militärt flygfält 1914 och användes som sådant framför allt under andra världskriget. På 1960-talet var flygplatsen den tredje mest trafikerade i London. En ny pendelpendeltågsstation och en ny terminalbyggnad öppnades 2012. År 2016 hade flygplatsen fått en utökad landningsbana. Den 2 april 2019 öppnade Ryanair officiellt sin bas på Southend Airport med tre flygplan och 19 flighter till 14 nya flygplatser, bland annat Alicante, Korfu, Faro och Milano-Bergamo flygplats. Trafik Antal passagerare har ökat från 600.000 år 2012 till 1.000.000 år 2017, vilket dock är mycket färre än de andra flygplatserna kring London. EasyJet var det största flygbolaget 2017. Den relativt korta landningsbanan innebär begränsning av flygplanstyper och flygavstånd (mängd bränsle). Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör London Southend Airport.﻿
Лондон-Саутенд

Лондон-Саутенд (IATA: SEN, ICAO: EGMC) (англ. London Southend Airport) — міжнародний аеропорт у районі Рочфорд, Ессекс, Англія, приблизно за 68 км від центру Лондона Аеропорт є хабом для: Ryanair Історія Початково летовище було відкрито Королівським льотним корпусом під час Першої світової війни. Аеропорт було офіційно відкрито як муніципальний аеропорт 18 вересня 1935 року Після придбання компанією Stobart Group у 2008 році згідно програми розвитку побудовано новий термінал та контрольну вежу, розширено злітно-посадкову смугу та сполучено з центральним Лондоном через регулярне залізничне сполучення між станцією Ліверпуль-стріт та станцією аеропорту Саутенд на лінії Шенфілд—Саутенд, що прямує до Саутенд-Вікторія Компанія EasyJet розпочала польоти, відкривши базу в Саутенді в квітні 2012 р, а ірландський перевізник Aer Lingus Regional розпочав регулярні польоти до Дубліна в травні, що призвело до швидкого збільшення кількості пасажирів в аеропорту. Пасажирообіг в 2012 року склав — 617 027 осіб; протягом 12 місяців після початку відкриття цих послуг — 721,661 осіб в 2013 році — 969 912 в 2014 році — 1 1013 358, в 2015 році — 900 648, 2016 рік — 874 549 пасажирів Оператор аеропорту сподівається збільшити кількість пасажирів до двох мільйонів на рік до 2020 року. Авіалінії та напрямки Транспорт Залізничний З 2011 року аеропорту має власну залізничну станцію біля будівлі терміналу, станція Аеропорт Саутенд розташована на залізниці Шенфілд—Саутенд, який обслуговує Abellio Greater Anglia, що сполучає аеропорт зі станцією Ліверпуль-стріт у Лондоні до 8 разів на годину і зі станцією Саутенд-Вікторія в іншому напрямку відповідно. Подорож до Лондона займає приблизно 53 хвилини Автобуси Аеропорт обслуговують автобуси, під орудою Arriva Southend в Саутенд, Рочфорд, Ашингдон, Хоуквелл, Хоклі, Іствуд і Релея. Статистика Див. також Аеропорти Лондона Примітки Посилання Офіційний вебсайт [Архівовано 20 листопада 2011 у Wayback Machine.]
Vila romana de Littlecote

A Vila romana de Littlecote é uma villa com corredor alado romano e complexo religioso associado em Littlecote Park, História O povoado pode ter iniciado a vida como um pequeno estabelecimento militar de rápida duração protegendo uma travessia do rio Kennet. Mais tarde tornou-se um pequeno forte para proteger a rota do rio Kennet para transporte aquático. Referências
Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland

La Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland o, simplement, Royal Asiatic Society (RAS) és una societat científica britànica. Fou fundada el 1823 a iniciativa de l'orientalista Henry Thomas Colebrooke a Londres, on encara té la seu. L'any següent, el rei Jordi IV li concedí una Royal Charter. L'acta de constitució presenta com a missió de la societat «el foment de la recerca sobre temes en connexió amb la ciència, la literatura i l'art relatius a Àsia». El seu àmbit d'interès no se circumscriu estrictament al continent asiàtic, sinó que també abasta els països musulmans del nord d'Àfrica i Etiòpia. La societat no entra en qüestions culturals i polítiques actuals. La societat publica el Journal of the Royal Asiatic Society, una revista acadèmica de periodicitat trimestral, en col·laboració amb Cambridge University Press. Entre els seus membres coneguts hi ha figures com Rabindranath Tagore, Benimadhab Barua, Aurel Stein, Wilfred Thesiger, Paul Georg von Möllendorff, Georg Heinrich Nöhden i Heinrich Leberecht Fleischer. Referències
Royal Asiatic Society

La Société royale d'études orientales (Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland ou Royal Asiatic Society, RAS) est une société savante britannique fondée en 1824 dont le but est l'étude des domaines scientifiques, littéraires et artistiques en relation avec l'Asie. Elle possède sa propre revue et organise des réunions et conférences. Elle compte parmi ses membres de renommés spécialistes de l'Asie. Histoire La société a été fondée en 1823, mais ce n'est qu'un an plus tard, le 11 août 1824, qu'elle reçoit de George IV sa charte royale. La société est initialement composée de spécialistes de l'Asie et d'administrateurs coloniaux. Elle a alors pour objectif de devenir l'équivalent britannique de la Société asiatique de Calcutta. Sa création a d'ailleurs été encouragée par Henry Thomas Colebrooke, un éminent spécialiste du sanskrit qui a été président de la Société asiatique de Calcutta. La RAS n'étudie pas que l'Asie ; ses publications concernent également l'Afrique du Nord et l'Éthiopie. Toutefois comme nombre de ses membres étaient en relation avec l'Empire britannique, beaucoup de publications de la société se focalisèrent sur le sous-continent indien. Si la société traite de sujets très divers sur les aires géographiques qu'elle étudie, elle se refuse cependant d'étudier l'histoire politique récente, ce qui entraîne la création de la Central Asian Society, qui deviendra plus tard la Royal Society for Asian Affairs (en). Pendant toute son existence, la RAS garde un nombre de membres très faible, préférant compter parmi ses membres des personnalités prestigieuses du monde académique et politique, telles que Rabindranath Tagore, Aurel Stein, Wilfred Thesiger ou encore Giorgi Tsereteli (en). Publications Sa revue, le Journal of the Royal Asiatic Society (JRAS), est publiée quatre fois par an par la Cambridge University Press. Chaque numéro contient des articles de recherche ainsi que des revues de la littérature du champ. La société publie également des manuscrits médiévaux. Un fonds destiné à la publication de traductions, l'Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland, est créé en 1828. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Madras Literary Society Liens externes Ressources relatives aux beaux-arts : Art UK (lieux d'art) British Museum Royal Academy of Arts Ressource relative à la recherche : Biodiversity Heritage Library Portail du Royaume-Uni Portail des associations
Royal Asiatic Society

Royal Asiatic Society (pełna nazwa: Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, oficjalny skrót RAS) – brytyjskie królewskie towarzystwo naukowe, ustanowione przywilejem królewskim (Royal charter) z dnia 11 sierpnia 1824 r., celem wsparcia dla nauki, literatury i sztuki dotyczącej Azji. Od momentu powstania Towarzystwa było szerokim forum wymiany poglądów, poprzez wykłady, wydawany dziennik i inne publikacje oraz przyznawane stypendia. Jest to najstarsze w Wielkiej Brytanii towarzystwo naukowe specjalizujące się w dziedzinie badań nad Azją. Linki zewnętrzne Oficjalna strona
Kungliga asiatiska sällskapet i Storbritannien och Irland

Kungliga asiatiska sällskapet i Storbritannien och Irland (Royal asiatic society of Great Britain and Ireland) är en lärd förening, inrättad 1823 i London under ledning av Henry Thomas Colebrooke, med avdelningar i Bombay, Madras, Singapore, på Ceylon m.fl.orter, med ändamål att främja forskningar rörande Asiens geografi, historia, religion, seder, språk och litteratur. Sällskapet utgav först "Transactions" (1824-1834) och från 1833 "Journal of the royal asiatic society". Sällskapet, som idag (2004) har 700 medlemmar, har numera endast kvar sin avdelning i Hongkong, och finns kvar med sitt huvudkontor i London, samt utger alltjämt sin "Journal". Sällskapets omfattande samlingar står till förfogande för forskningen, och man delar även ut stipendier och anslag i enlighet med sitt syfte. President är professor F.C.R. Robinson. Externa länkar Sällskapets officiella webbplats Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från Nordisk familjebok, Asiatiska sällskap, 1904–1926.
Kingswood Abbey

Kingswood Abbey (Kingeswoda) ist eine ehemalige Zisterzienserabtei in dem Dorf Kingswood, rund 1 km südwestlich von Wotton-under-Edge in Gloucestershire in England (nicht zu verwechseln mit Kingswood bei Bristol in South Gloucestershire). Geschichte Das Kloster wurde 1139 von William of Berkeley als Tochterkloster von Tintern Abbey gestiftet und gehörte damit der Filiation von Cîteaux an. Nachdem das Kloster von König Stephan im Bürgerkrieg in Beschlag genommen worden war, wurde es gegen 1147 nach Hazelton bei Rodmarton verlegt, jedoch erfolgte bald die Rückverlegung nach Kingswood; ein Teil der Mönche verblieb jedoch in Hazelton und ein Teil ging nach Tetbury. 1164 erhielt das Kloster eine besser geeignete Stelle in Kingswood und wurde von Waverley Abbey neu besiedelt. Das Kloster gehörte zu den bedeutendsten Wollproduzenten in Großbritannien. Im Valor Ecclesiasticus von 1535 wurde das Jahreseinkommen des Klosters mit 232 Pfund veranschlagt. Die Auflösung erfolgte erst mit den größeren Klöstern im Jahr 1538. Die Klostergüter erhielt Sir John Tynne. Bauten und Anlage Erhalten ist lediglich das Torhaus aus dem 15. Jahrhundert, eines der letzten mittelalterlichen Klostergebäude, das bereits Renaissancezüge trägt und von English Heritage betreut wird. Über die sonstige Klosteranlage ist fast nichts bekannt. Literatur Anthony New: A guide to the Abbeys of England and Wales. Constable & Company, London 1985, ISBN 0-09-463520-X, S. 220. Weblinks Website von Cistercians Sheffield (englisch)
Тилбери (порт)

Порт Тилбери (англ. Port of Tilbury) — группа терминалов порта Лондона, расположенных в городе Тилбери региона Восточная Англия, в эстуарии реки Темзы. Один из трёх крупнейших контейнерных портов Великобритании (наряду с портами Саутгемптона и Филикстоу). Принадлежит британской стивидорной компании Forth Ports. Номенклатура грузов: контейнерные (с 1970 года), навалочные грузы, лес, автомобили. Порт был открыт в 1886 году, длина причалов — 8 км. В Тилбери базируется ФК Хэштег Юнайтед. Ссылки Схема расположения порта Тилбери
Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland

Das Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland („Königliches anthropologisches Institut von Großbritannien und Irland“), kurz: RAI, ist die älteste anthropologische Gesellschaft der Welt, gegründet 1871. Fellowship Die Mitglieder des Instituts sind direkte Nachfolger der Gründungsmitglieder der Ethnological Society of London (Londoner Ethnologischen Gesellschaft), die im Februar 1843 eine Absplitterungsgruppe der Aborigines’ Protection Society bildete, welche 1837 nach der Quäker-Kampagne im frühen 19. Jahrhundert gegen den afrikanischen Sklavenhandel gegründet worden war. Die neue Gesellschaft sollte „a centre and depository for the collection and systematization of all observations made on human races“ sein. Fast von Beginn an waren sich die Mitglieder über rassistische Fragen uneins, und zwischen 1863 und 1870 gab es zwei Organisationen, die Ethnological Society (Ethnologische Gesellschaft) und die Anthropological Society (Anthropologische Gesellschaft). Das Anthropological Institute of Great Britain and Ireland (1871) war das Resultat einer Zusammenlegung dieser beiden rivalisierenden Körperschaften. Die Erlaubnis für das Hinzufügen des Wortes royal (königlich) wurde 1907 erteilt. Die Teilelemente in dem Interessengebiet des Instituts haben ihre eigene Organisation gegründet, aber das Institut schuf ein Forum für “anthropology as a whole”, es umfasst Sozialanthropologie, Biologische Anthropologie und das Studium der materiellen Kultur. Die Mitglieder sollten eine akademische oder berufliche Tätigkeit innerhalb der Sozialwissenschaften aufweisen, auch Amateure sind willkommen. Die Mitglieder (Fellows) werden durch den Council (Rat) des RAI gewählt. Fellows können die Postnominale 'FRAI' verwenden. Publikationen Die erste Ausgabe der von dem Institut herausgegebenen Notes and Queries on Anthropology erschien 1874 mit dem Untertitel For the use of travellers and residents in uncivilized lands. Weitere Ausgaben erschienen 1892, 1899, 1912, 1929 und zuletzt 1951. Weblinks The Royal Anthropological Institute. Homepage (englisch). Publikationsarchiv 1872–1906. The Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland (englisch; Bände 1–36 auf JSTOR). Einzelnachweise
Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland

Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland (RAI) är en antropologisk organisation, och akademi, med globala medlemmar. Dess uppdrag omfattar alla antropologiska områden, såsom biologisk antropologi, evolutionär antropologi, socialantropologi, kulturantropologi, visuell antropologi och medicinsk antropologi, samt underspecialiseringar inom dessa, och intressen som delas med angränsande discipliner såsom mänsklig genetik, arkeologi och lingvistik. Institutet strävar efter att kombinera en tradition av forskning med tjänster till antropologer, inklusive studenter. RAI arbetar för den allmänna förståelsen av antropologi, liksom det bidrag antropologin kan ge till offentliga angelägenheter och sociala frågor. Det inkluderar inte bara akademiska antropologer, utan även dem med ett allmänt intresse för ämnet, och de som är utbildade i antropologi och arbetar inom andra områden. Mellan 1863 och 1870 fanns det två organisationer, Ethnological Society och Anthropological Society. Anthropological Institute of Great Britain and Ireland (1871) var resultatet av en sammanslagning mellan dessa två rivaliserande organ. Tillstånd att lägga till ordet Royal beviljades 1907. Den 16 oktober 2020 beviljades institutet ett royal charter. Institutet har en kunglig beskyddare i Prins Richard, hertig av Gloucester. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, 18 april 2026. Noter
Guildhall School of Music and Drama

La Guildhall School of Music and Drama (GSMD) és una escola de música i arts dramàtiques fundada en 1880 a la ciutat de Londres, Gran Bretanya. La primera Guildhall School es trobava en un vell magatzem de Aldermanbury; no obstant això, aquestes instal·lacions aviat van quedar massa petites, per la qual cosa Sir Horace Jones, arquitecte de la City va dissenyar un edifici de nova planta al carrer John Carpenter, el qual va obrir les portes en 1886. Amb anterioritat a 1935 va ser coneguda com la Guildhall School of Music. En aquest centre fou professor de violí Henry Such. La GSMD ofereix cursos de graduat i postgraduat, col·labora (juntament amb el Trinity College of Music) com a centre públic examinador, i té un departament per a nens i joves. Entre els seus graduats més notables es troben: Orlando Bloom, Owen Brannigan, Daniel Craig, Paul Daniel, Jacqueline du Pré, Jeillo Edwards, Alan Fleming-Baird, Tasmin Little, Benjamin Luxon, George Martin, Ewan McGregor, la cantant mexicana Jeanette Macari, la violinista Leticia Moreno, Liam Noble, Anne-Sofie von Otter, Felicity Palmer, Philip Pickett, William Primrose, la pianista Rosalind Runcie, el baríton Bryn Terfel, Al Weaver, Debbie Wiseman, Jonathan Ansell, Matthew Stiff, Mike Christie, Ben Thapa, Beatrice Chia i les cantants Stacey Kent i Louise Tucker. Referències Enllaços externs Pàgina web de la GSMD City selects preferred Milton Court developer Arxivat 2008-09-05 a Wayback Machine. (June 2006) Guildhall School seeks new extension Arxivat 2006-05-06 a Wayback Machine. (February 2006) Trinity Guildhall at the Trinity College, London Arxivat 2007-01-10 a Wayback Machine.
Guildhall School of Music and Drama

La Escuela de Guildhall de Música y Drama ​ (en inglés: Guildhall School of Music and Drama, GSMD) es una escuela de música y artes dramáticas británica. Fundada en 1880 en la ciudad de Londres, la primera Escuela Guildhall se encontraba en un viejo almacén de Aldermanbury; sin embargo, dichas instalaciones pronto quedaron demasiado exiguas, por lo que Sir Horace Jones, arquitecto de la City, diseñó un edificio de nueva planta en la calle John Carpenter, el cual abrió sus puertas en 1886. Con anterioridad a 1935 fue conocida como la Guildhall School of Music. La GSMD ofrece cursos de graduado y postgraduado, colabora (junto con el Trinity College of Music) como centro público examinador, y tiene un departamento para niños y jóvenes. Graduados notables Música Alison Balsom Thomas Adès Jacqueline du Pré Dido James Galway Harry Gregson-Williams Bryn Terfel George Martin Paul Lewis Tasmin Little Kate Royal Howard Williams Ara Malikian Harri Kahlos Actores & actrices Naveen Andrews – (Lost, El paciente inglés) Hayley Atwell – (Agent Carter, The Duchess) Simon Russell Beale – (Penny Dreadful, Into the Woods) Orlando Bloom – (The Lord of the Rings, Pirates of the Caribbean) Daisy Burrell – (El valle del terror, 1916) Daniel Craig – (James Bond, The Girl with the Dragon Tattoo) Peter Cushing – (Star Wars, Dracula) Michelle Dockery – (Downton Abbey, Non-Stop) Anya Chalotra – (The Witcher) Joseph Fiennes – (Shakespeare in Love, Enemy at the Gates) Lennie James – (Snatch, The Walking Dead) Damian Lewis – (Band of Brothers, Homeland) Ewan McGregor – (Big Fish, Star Wars) Alfred Molina – (Spider-Man 2, Chocolat) Marina Sirtis – (Star Trek, Gargoyles) David Thewlis – (Harry Potter, Seven Years in Tibet) Dominic West - (The Wire, The Affair) Jodie Whittaker (Doctor Who) Lily James - (Downton Abbey, Mamma Mia! Here We Go Again) Shaun Evans - (Endeavour) Referencias Página web de la GSMD
Guildhall School of Music and Drama

Guildhall School of Music and Drama è un'istituzione scolastica indipendente di musica e dramma fondata a Londra nel 1880 affiliata alla City University. Storia La prima sede della Guildhall School era ubicata in un magazzino vicino alla chiesa di St Mary Aldermanbury, ma divenne presto troppo piccola per ospitare le attività scolastiche. Venne costruito quindi un edificio di dimensioni adeguate a John Carpenter Street su progetto dell'architetto Sir Horace Jones inaugurato nel dicembre 1886. Esso era di proprietà della City of London Corporation e prese il nome dalla sede della corporazione dei mestieri, Guildhall, anche se non fu mai ubicata in quel posto. Prima del 1935 era nota come Guildhall School of Music. Dal 1977 è stata trasferita nei pressi del Barbican Arts Centre nel Barbican Complex. Oggi La scuola offre due livelli di insegnamento equivalenti ad una scuola media superiore e ad un'università oltre che alla Junior Guildhall, una scuola aperta soltanto il sabato per studenti dai quattro ai diciotto anni La scuola dispone di un teatro capace di 308 posti a sedere per la rappresentazione di opere e drammi, sala da concerto e sala per recital. Inoltre, gli studenti della scuola si esibiscono anche in altre sale della città di Londra, e fra queste il Barbican Centre, il Bridewell Theatre (off Fleet Street), il Soho Theatre, lo Swan (Stratford) e il Royal Court. Note Voci correlate Royal Academy of Music Royal College of Music London College of Music Fiammetta Wilson Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Guildhall School of Music and Drama Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su gsmd.ac.uk. Guildhall School of Music and Drama, su ISIL. City selects preferred Milton Court developer (June 2006) Guildhall School seeks new extension (February 2006) Trinity Guildhall at the Trinity College, London, su trinitycollege.co.uk (archiviato dall'url originale il 10 gennaio 2007).