NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Clapham Grand

The Grand (anciennement The Grand Theatre) est un bâtiment classé au grade II à St Johns Hill, à Clapham, à Londres. Il a été conçu par Earnest Woodrow et a été inauguré en 1900 en tant que Nouveau Grand Théâtre de Variétés. Le théâtre a été construit pour un consortium dirigé par les artistes célèbres du music-hall Dan Leno, Herbert Campbell, Harry Randall et Fred Williams. Aujourd'hui, il s'agit d'une discothèque, d'une salle de concert, d'un théâtre et d'un espace événementiel. Histoire Le lieu a ouvert ses portes le lundi 26 novembre 1900 sous le nom de "Le nouveau grand théâtre de variétés", avec une production de music-hall mettant en vedette de nombreux artistes renommés de l'époque. À son ouverture, le théâtre avait une capacité de 3 000 places. The Grand a continué d'être un lieu de succès pour le Music Hall et les Variétés pendant 40 ans. En 1927, le théâtre était équipé pour le cinéma et était connu sous le nom de Grand Theatre, car il organisait encore principalement des spectacles de variétés. À partir du 8 mai 1950, le Grand devint un cinéma à temps plein après son achat par la chaîne Essoldo Cinema et renommé Essoldo Cinema. Le Cinéma Essoldo a fermé le 31 août 1963 et est devenu le Essoldo Bingo Club le 11 octobre 1963, qui a ensuite été repris par Classic Cinemas, qui l'a renommé Vogue Bingo Club. Le bâtiment est resté fermé jusqu'en 1989, date à laquelle il a été acheté par le groupe The Mean Fiddler pour être transformé en salle de concert. En raison de problèmes de licence, le site n’a ouvert que le 17 décembre 1991 Au cours de la fermeture de 10 ans, le bâtiment a été restauré et redécoré. Mean Fiddler a fermé ses portes le 20 juillet 1997, après avoir échoué dans sa carrière musicale. Il a ensuite été acheté par la chaîne de pub JDWetherspoon. Après une enquête publique, JDWetherspoon s'était vu refuser une licence, mais avait refusé de vendre la propriété lorsque les acteurs Corin Redgrave et Vanessa Redgrave avaient proposé de restaurer le bâtiment à son usage d'origine. Usages actuels Le Grand est maintenant un lieu indépendant qui fonctionne comme une discothèque, une salle de concert, un théâtre et un espace événementiel. Parmi les artistes qui se sont produits au Grand ces dernières années, citons: The Kinks, Chuck Berry, The Temptations, Siouxsie et les Banshees, Echo et les Bunnymen, Folie, Public Enemy, Jamiroquai, Chipmunk, Paul Weller, Oasis, Muse, Hole, The Verve et Jamie Cullum, The Jam et Brian May. Il a également été utilisé comme lieu de studio pour la première série de la série télévisée Taskmaster, les séries suivantes utilisant un décor de studio reproduisant l’intérieur du lieu. Références Liens externes « Clubs in Clapham, Clapham Clubs, Night Clubs in Clapham, Clapham Night Club | The Grand Clapham South West London », claphamgrand.com (consulté le 10 septembre 2016) « Theatres and Halls in Clapham Junction and Battersea », arthurlloyd.co.uk (consulté le 10 septembre 2016) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des arts du spectacle Portail de la musique Portail de Londres Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Chessington South railway station

Chessington South railway station is in the Royal Borough of Kingston upon Thames in Greater London, England, and is the terminus of the Chessington Branch Line. It is served by South Western Railway, and is 13 miles 73 chains (22.4 km) down the line from London Waterloo, in London fare zone 6. It is the nearest railway station to Chessington World of Adventures and Chessington School. History The station was built to a design of Southern Railway architect James Robb Scott and opened on 28 May 1939. It was intended as a through station on the line being built to Leatherhead. However, construction of the line stopped beyond Chessington South, never to be resumed, upon the outbreak of World War II and the up platform was ultimately never used for passenger trains, although the track is often used for stabling out of service trains during off-peak times. There was a goods yard beyond the passenger station. After the continuation to Leatherhead was abandoned, part of line south of the station was used from the mid-1960s to the end of the 1980s for a coal concentration depot. The line and the sidings to the coal depot were unused and hidden by trees for many years, but in 2021 the land was cleared and tracks relaid for an aggregates depot. The ticket office is at track level. There are two automated ticket machine at street level. In 2019 a ramp was added to the station, providing step-free access to the single platform from street level. The disused platform is inaccessible, given there is no footbridge or subway connecting the platforms. It remains abandoned as surplus to requirements, as only two trains currently depart each hour. Services All services at Chessington South are operated by South Western Railway. The typical service on all days of the week is two trains per hour to and from London Waterloo via Wimbledon which start and terminate at Chessington South. Connections London Buses routes 71 and 467 serve the station during the day, and route N65 at night. References External links Train times and station information for Chessington South railway station from National Rail
Vercovicium

Vercovicium, ora noto come forte romano di Housesteads, fu un castrum di truppe ausiliarie romane sul Vallo di Adriano, nella provincia romana della Britannia romana. Le sue rovine si trovano nella parrocchia civile di Bardon Mill nel Northumberland, in Inghilterra, a sud di Broomlee Lough. L'opera militare fu eretta intorno al 124. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Vercovicium Collegamenti esterni Sito ufficiale, su english-heritage.org.uk. Sito ufficiale, su nationaltrust.org.uk. (EN) Housesteads, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Vercovicium, su Structurae. (DE) Vercovicium, su Arachne.
Fort van Housesteads

Het Fort van Housesteads was een Romeins fort in het centrale deel van de Muur van Hadrianus. Enkele kilometers zuidelijker, achter de muur, lag het Fort van Vindolanda (Chesterholm). In de Romeinse tijd droeg het fort verschillende namen: Vercovicium, Borcovicus, Borcovicium of Velurtion. Grote forten als dit van Housesteads waren niet voorzien in het initiële ontwerp van de muur. Dit blijkt omdat een wachttoren werd afgebroken om het fort te kunnen bouwen. Het fort had de vorm van een vierhoek met afgeronde hoeken. Het fort was ongeveer 100 m breed en 150 m lang. Aan elke zijde had het fort een poort. De westelijke en oostelijke poort gaven uit op de militaire weg die achter de muur liep. Centraal lagen de graanschuur (horreum), het hoofdkwartier (principia) en het huis van de commandant (praetorium). Mogelijk was er ook een hospitaal binnen het fort. In het fort zijn resten van een latrineblok met meerdere zitplaatsen en een spoelsysteem bewaard gebleven. De oorspronkelijke barakken in het fort uit de 2e eeuw die een doorlopend gebouw met kamers vormden, werden in de 3e eeuw vervangen door kleinere, afzonderlijke hutten. De graanschuur in het fort was gebouwd op stenen pilaren, waarop de houten vloer rustte, los van de terreinbodem. De vicus (de burgerlijke nederzetting bij het fort) lag tussen het fort en de greppel (vallum) die achter de muur doorliep. De vicus zelf was ook omgeven door een greppel. In de vicus bij Housesteads werden ook legerbarakken gebouwd. Verder werd er een heiligdom opgegraven. In de loop van de derde eeuw herbergde het fort het Cohors I Tungrorum maar ook niet-reguliere eenheden, zoals de 'numerus van Hnaudifridius' (Friezen) en Germanen uit Twente. In de nadagen van het fort, voor dit verlaten werd omstreeks 410, is de noordelijk muur ingestort en enkel provisorisch hersteld door er een aarden wal tegenaan te werpen. Galerij
Housesteads fort

Housesteads fort (Vercovicium) är en del av den romerka gränsförsvarsanläggningen Hadrianus mur, som i sin tur ingår i världsarvet Romarrikets yttre gränser. Fortet ligger i Northumerland i Storbritannien. Närmaste större samhälle är Haltwhistle, 9,3 km sydväst om fortet. Fortets mur var ursprungligen 4,2 meter hög och stöddes av en jordvall. Under 300-talet stärktes anläggningen med ett antal torn och sedan delar stenmuren kollapsat ersattes dessa med en jordvall och timmerpalissad mot slutet av 300-talet. Innanför fortets mur Det rektangulära fortet hade fyra portar, en i varje väderstreck och under slutet av den romerska perioden blockerades den norra och västra porten. Den västra porten är en av de bäst bevarade portarna längst Hadrianus mur. Innanför muren låg huvudbyggnaden (principia), befälhavarens hus (praetorium), och spannmålsmagasin (horrea) centralt. Där finns också en stor gårdsbyggnad som sannolikt var ett sjukhus (valetudinarium). Dessutom fanns minst 10 kasernkvarter och i nordöstra delen av områden syns två av dessa karsernkvarter. I sydvästra hörnet av fortet fanns latriner, som fortfarande är mycket välbevarade. Många byggnader förändrades under romartiden och under 300-talet hade sjukhuset och det mesta av spannmålsmagasinern blivit bostäder. Utanför fortets mur Utanför muren fanns ett civilt samhälle (vicus) som bredde ut sig i en båge söder om fortet. Där finns också reser av tempel och andra byggnader bland annat ett tempel helgat åt Mithras. Vid den södra porten finns rester av en senmedeltida bondgårds försvarsanläggning, som är en kvarleva från den laglösa tiden nära den skotska gränden. Utgrävningar Housesteads var ett av de fyra fort som John Clayton grävde ut under 1800-talet. Utgrävningar har sedan genomförts på 1930-talet (då National Trust tog över egendomen) och under slutet av 1900-talet. Klimat Kustklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är 6 °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är 14 °C, och den kallaste är februari, med 1 °C. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Housesteads Roman fort.
Tynemouth Rowing Club

Tynemouth Rowing Club (TRC) operates out of its clubhouse: the sandy cove of Priors Haven, Tynemouth, England. History Tynemouth Rowing Club was founded in 1867 after members left Northern Rowing Club and is situated in Priors Haven by the North Pier at the entrance of the River Tyne. The club's colours reflect the two thin stripes of Royal Navy (#1A0076; 82% blue, 18% red) and otherwise: white. The notable northern rower James Renforth was employed as a coach for Tynemouth RC in 1869. He was paid 3 guineas for two weeks work. In 1871, the club had a victory at the Henley Royal Regatta, where William Fawcus won the Diamond Challenge Sculls. The club is the only open club from the North East to have won this event. William Fawcus also claimed victory in the Wingfield Sculls the same year. He was the first provincial sculler to win the Diamond Challenge Sculls at Henley and also the first to win the Wingfield Sculls. In 2005, the club christened a new safety boat on its open day. Since 2011, the club has hosted the finishing ceremony of the Great Tyne Row, which is an Explore Rowing event, rowed over 25 kilometres, starting at Newburn and ending at Tynemouth. Chris Dixon, chairman of Tynemouth Rowing Club, said of the inaugural event, "This was a great opportunity for us to welcome rowers from across the country and to show off the wonderful experience rowers at our club get to enjoy." Honours Henley Royal Regatta References External links "Argonaut", "The Past Quarter", The Field Quarterly Magazine and Review, Volume 2, page 204, August 1872. Social rowing taking off across the UK Tonyblairoffice.org Adam Steel, "Rowing: Tees team make mark on busy weekend", Teesseide Live, 14 June 2012 Mouthofthetyne.com
Northwood Headquarters

Northwood Headquarters is een militair hoofdkwartier van de British Armed Forces in Eastbury (Hertfordshire) nabij de Londense buitenwijk Hillingdon. Het is de thuisbasis van drie commandoposten van de Britse strijdkrachten en de NAVO: Permanent Joint Headquarters, Commander in Chief Fleet en de NATO Regional Command, Allied Maritime Component Command Northwood.
Downing College

Downing College est un des 31 collèges constitutifs de l'université de Cambridge au Royaume-Uni. Il a été fondé en 1800. Bibliographie Rawle, Tim (2015): A Classical Adventure: The Architectural History of Downing College, Cambridge. Cambridge: Oxbridge Portfolio (ISBN 978 0 9572867 4 0) (OCLC 931005141) Étudiants célèbres Aitzaz Ahsan, homme politique pakistanais John Cleese, acteur et scénariste Andy Hamilton, comédien et scénariste Ray Lankester, zoologiste Thandiwe Newton, actrice Kathryn Parsons, entrepreneure britannique John Pendry, physicien William Schreiner, avocat et homme politique d'Afrique du sud Michael Winner, réalisateur Liens externes Portail des universités Portail de l’Angleterre Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Downing College

Il Downing College è uno dei collegi costituenti l'Università di Cambridge. È stato fondato nel 1800 ed ospita all'incirca 650 studenti. Per volere di George Downing nel suo testamento, dopo la sua morte tutte le sue fortune comprendenti anche un vasto territorio nella città di Cambridge dovevano andare prima al suo nipote, e successivamente ai suoi tre cugini. In caso che nessuno di essi avesse eredi, si doveva costruire un collegio con il patrimonio: ciò accadde, e dopo varie vicissitudini giudiziarie il collegio venne costruito, seppur occupando un'area ridotta rispetto a quella progettata inizialmente. Parte dei terreni di Downing vennero infatti ceduti all'Università, che vi costruì il Downing Site, ospitante fino ad oggi diversi dipartimenti. Bibliografia Tim Rawle, A Classical Adventure: The Architectural History of Downing College, Cambridge, Cambridge, Oxbridge Portfolio, 2015, ISBN 978-0-9572867-4-0, OCLC 931005141. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Downing College Collegamenti esterni Sito ufficiale, su dow.cam.ac.uk.
Downing College

Downing College é uma faculdade constitutiva da Universidade de Cambridge, Inglaterra. Fundado em 1800, era o único colégio agregado à Universidade de Cambridge entre 1596 e 1869, e é por várias vezes descrito como o mais antigo dos novos colégios. O atual Master do colégio é Geoffrey Grimmett, professor de estatística matemática na Universidade. Antigos alunos John Cleese, ator Philip Hobsbaum, poeta Howard Jacobson, escritor Thandie Newton, atriz Tim Parks, escritor Michael Winner, diretor, roteirista e escritor Referências Bibliografia Rawle, Tim (2015): A Classical Adventure: The Architectural History of Downing College, Cambridge. Cambridge: Oxbridge Portfolio ISBN 978 0 9572867 4 0 OCLC 931005141 Ligações externas Downing College website Downing JCR (Junior Combination Room) website Downing MCR (Middle Combination Room) website Downing College Alumni Association website
Даунинг-колледж

Даунинг-колледж (англ. Downing College) — один из 31 колледжей Кембриджского университета в Великобритании. Основан в 1800 году. Особенно известен образованием в области юриспруденции. Его почетным феллоу с 1950 являлся палеоботаник Хью Хэмшоу Томас (феллоу с 1914). Ссылки Официальный веб-сайт колледжа
Whitechapel Gallery

Whitechapel Gallery, založená roku 1901, je jednou z prvních galerií financovaných z veřejných prostředků v Londýně pro časově omezené výstavní akce. Nachází se na ulici Whitechapel High Street v londýnském obvodu Tower Hamlets. Galerie je zaměřena na vzdělání a aktivity přesahující hranice běžných činností zajišťovaných uměleckými galeriemi. Vystavuje díla současných autorů ale stejně tak pořádá i retrospektivní expozice zaměřené na místní asijskou populaci. V poválečné historii britského umění byla nejdůležitější akcí pořádanou v této galerii This is Tomorrow roku 1956. Iniciátorem této výstavy byla skupina Independent Group. Výstava poprvé seznámila širokou veřejnost s Pop artem a uvedla umělce, designéry a fotografy, kteří později určovali směr Swinging Sixties. Ve druhé polovině 60. let a v 70. letech 20. století se důležité akce určující vývoj umění přesunuly do nových galerií například do Hayward Gallery, ale v 80. letech se význam Whitechapel Gallery znovu obnovil a v poslední době je plánována rekonstrukce a dostavba galerie. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Whitechapel Gallery na Wikimedia Commons
Whitechapel Art Gallery

Die Whitechapel Art Gallery ist ein öffentlicher Ausstellungsort für zeitgenössische Kunst im Stadtteil Spitalfields im Londoner East End. Die Whitechapel Art Gallery wurde 1901 gegründet und gilt zusammen mit der Tate Modern und der privaten Galerie White Cube als renommiertester Ausstellungsort für aktuelle Kunst in London. Das Gebäude wurde durch den Architekten Charles Harrison Townsend im Arts and Crafts-Stil errichtet. In der mehr als hundertjährigen Geschichte der Whitechapel Art Gallery wurden eine Reihe von Künstlern und Werken erstmals in Großbritannien vorgestellt, darunter Picassos Gemälde Guernica (1939). 1956 wurde hier die wichtige ICA Ausstellung This Is Tomorrow veranstaltet. Die führenden Vertreter des abstrakten Expressionismus, Jackson Pollock (1958) und Mark Rothko (1961) wurden ausgestellt, die britischen Künstler David Hockney (1970), Gilbert & George und Richard Long (1971), Lucian Freud (1993) oder Ian McKeever. Die Whitechapel Art Gallery veranstaltete die ersten wichtigen Einzelausstellungen in Großbritannien für Antony Gormley (1981), Sean Scully (1989), Liam Gillick (2001) und Nan Goldin (2002). Literatur Clare Roberts (Hrsg.), The Whitechapel Art Gallery centenary review. 1901 - 2001, Whitechapel Art Gallery, London 2001, ISBN 978-0-85488-126-0. Weblinks Offizielle Website der Whitechapel Art Gallery Literatur zur Whitechapel Art Gallery im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek Einzelnachweise
Whitechapel Gallery

La Whitechapel Gallery est une galerie d'art spécialisée en art contemporain et financée par des fonds publics, située au 77-82 Whitechapel High Street à Londres. Inaugurée en 1901, devenue association à but non lucratif en 1923, elle devint célèbre à partir de la fin des années 1930 quand elle s'ouvrit à des formes d'expression artistiques profondément originales[évasif]. Expositions marquantes 1939 : Guernica, l'unique fois où la fameuse toile de Picasso est exposée en Grande-Bretagne, à l'initiative de Roland Penrose pour soutenir la République espagnole. 1956 : This is Tomorrow, l'exposition séminale du mouvement Pop Art. 1958 : Jackson Pollock, première exposition londonienne 1961 : Mark Rothko, première exposition londonienne 1970 : Rétrospective David Hockney, premières expositions pour Gilbert & George et Richard Long 1982 : Frida Kahlo 1993 : Lucian Freud 2001 : Liam Gillick 2002 : Nan Goldin 2008 : Cornelia Parker et Noam Chomsky 2009 : Isa Genzken ; Sophie Calle ; Elizabeth Peyton 2010 : Alice Neel Liens externes Site officiel Ressources relatives aux beaux-arts : Art Institute of Chicago Tate Te Papa Tongarewa Union List of Artist Names Ressource relative à l'architecture : National Heritage List for England Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de l’art contemporain Portail de Londres Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Whitechapel Gallery

De Whitechapel Gallery is een museum voor moderne en hedendaagse kunst aan de Whitechapel High Street 80-82 in de wijk Whitechapel in Londen. Geschiedenis De Whitechapel Art Gallery (The Whitechapel) werd in 1901 gesticht om grote kunst dicht bij het publiek in het Londense East End te brengen. Het gebouw, waarin het museum is gehuisvest, is ontworpen door architect C. Harrison Townsend. Het museum heeft zich een goede reputatie verworven met het pionierswerk op het terrein van de moderne en hedendaagse kunst. Belangrijke tentoonstellingen werden in het verleden georganiseerd (vaak premières voor Engeland) van Engelse en internationale avant-garde-kunstenaars, zoals: Pablo Picasso (1939) Guernica, Jackson Pollock (1958), Mark Rothko (1961), David Hockney (1970), Gilbert & George (1970), Richard Long (1971), Frida Kahlo (1982), Lucian Freud (1993), Liliam Gillick (2001) en Nan Goldin (2002). The Whitechapel taught Britain to love Modern Art (The Guardian) Groepstentoonstellingen In 1956 vond een eerste groepstentoonstelling This is Tomorrow plaats van de voorlopers van de popartbeweging; in 1965 New Generation, de nieuwe generatie Engelse beeldhouwers; in 1981 (deel 1: Image and Form 1901-1950) en in 1982 (deel 2: Symbol and Imagination 1951-1980) de grote expositie British Sculpture in the Twentieth Century en in 2004 Faces in the Crowd (het modernisme herzien). Nieuwbouw De Whitechapel startte een uitbreidingsplan, waardoor de omvang van de expositieruimte werd verdubbeld. De naastgelegen bibliotheek werd met het oorspronkelijke museum samengevoegd. De plannen vergden een investering van £ 13 miljoen. Het nieuwe museum werd in voorjaar 2009 heropend. Externe link Website Whitechapel Gallery
Галерея Уайтчепел

Галерея Уайтчепел (англ. The Whitechapel Gallery) — общественная художественная галерея, расположенная в Уайтчепеле («Белой капелле»), историческом районе Лондона, ныне в составе городского района (боро) Тауэр-Хэмлетс. Оригинальное здание в неороманском стиле построено по проекту архитектора Чарльза Харрисона Таунсенда в 1898—1899 годах. Галерея была открыта в 1901 году как одна из первых финансируемых государством галерей для временных выставок в Лондоне. В 2009 году галерея вдвое увеличилась за счёт включения в неё соседнего здания бывшей библиотеки Пассмора Эдвардса. В ней экспонируются произведения современных художников, организуются ретроспективные выставки и проводятся другие художественные мероприятия. История В 1938 году в галерее в рамках передвижной выставки, организованной Роландом Пенроузом в знак протеста против Гражданской войны в Испании экспонировали картину «Герника» Пабло Пикассо . Галерея сыграла важную роль в истории послевоенного британского искусства, продвигая работы начинающих художников. В галерее Уайтчепел прошло несколько значительных выставок, включая «Это завтра» в 1956 году, первую в Великобритании выставку Марка Ротко (1961), а также выставку «Новое поколение» (1964), на которой были представлены работы Джона Хойланда, Бриджит Райли, Дэвида Хокни и Патрика Колфилда и другихю Примечания
Whitechapel Art Gallery

Whitechapel Art Gallery är en brittisk konsthall i Whitechapel i Tower Hamlets i London. Det öppnade 1901 i en byggnad, som ritades av Charles Harrison Townsend och var då ett av de första publika konsthallarna i London. Byggnaden är ett typexempel på brittisk jugend-stil. År 2009 fördubblades konsthallens storlek genom införlivande av grannhuset, det tidigare Passmore Edwards Library. Whitechapel Art Gallery visar verk av samtida konstnärer och retrospektiva utställningar. Konsthallen ställde 1938 ut Pablo Picassos Guernica som en del av en vandringsutställning som organiserades av Roland Penrose som en protest mot Spanska inbördeskriget. Whitechapel Art Gallery återöppnade 2009 efter ett tvåårigt utbyggnadsprojekt, vilket innebar en ungefärlig fördubbling av utställningsytan genom att införliva den tidigare grannbyggnaden för Passmore Edwards Library. Källor Noter Externa länkar Whitechapel Art Gallerys webbplats Historic England