NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Европейский центр среднесрочных прогнозов погоды

Европейский центр среднесрочных прогнозов (англ. European Centre for Medium-Range Weather Forecasts (ECMWF)) — международный научный центр, который занимается научными исследованиями, составлением и распространением прогнозов погоды для стран-членов, которых в настоящее время 35. Его главный офис находится в Рединге (Великобритания), также он имеет офисы в Болонье (Италия) и Бонне (Германия). В нем работают около 500 человек более чем из 30 стран. Был основан в 1975 году, в 1979 году дал первый прогноз погоды. Отвечает за программу «Коперник» в части Службы по наблюдению за атмосферой и Службы по наблюдению за изменениями климата. Суперкомпьютер центра является одним из самых мощных в Европе. Он обладает огромным фондом архивных метеорологических данных. Его прогнозы на коммерческой основе могут приобрести потребители из любой страны. Примечания
Europacentret för medellånga väderprognoser

Europacentret för medellånga väderprognoser (engelska: European Centre for Medium-Range Weather Forecasts) (ECMWF) är en oberoende, mellanstatlig organisation som stöds av de flesta nationerna i EU. Den är situerad i Shinfeld Park i staden Reading i Storbritannien, men nu också i staden Bologna i Italien och i staden Bonn i Tyskland. Organisationen tillhandahåller en av de största superdatorkomplexen i Europa och världens största arkiv av numerisk väderprediktionsdata. Referenser
Європейський центр середньострокових прогнозів погоди

Європейський центр середньострокових прогнозів погоди (англ. European Centre for Medium-Range Weather Forecasts, ECMWF) — незалежна міжурядова організація, яку підтримують 34 держави. ECMWF є одночасно науково-дослідним інститутом та цілодобовою експлуатаційною службою, яка виробляє та розповсюджує численні прогнози погоди для своїх держав-членів. Ці дані повністю доступні для національних метеорологічних служб у державах-членах. Центр також пропонує каталог прогнозних даних, які можна придбати компаніями у всьому світі та іншими комерційними замовниками. Організація була створена в 1975 році і зараз налічує близько 350 співробітників з більш ніж 30 країн. ECMWF є одним із шести членів координованих організацій, до яких також входять Організація Північноатлантичного договору (НАТО]), Рада Європи, Європейське космічне агентство, Організація економічного співробітництва та розвитку та Європейська організація експлуатації метеорологічних супутників (англ. European Organisation for the Exploitation of Meteorological Satellites, EUMETSAT). Штаб-квартира ECMWF знаходиться у місті Редінг, Велика Британія. Учасники У роботі центру беруть участь наступні країни (в дужках зазначено рік приєднання): Обчислювальний центр Суперкомп'ютерний об'єкт (і пов'язаний архів даних) в ECMWF є одним з найбільших в Європі, а держави-члени можуть використовувати 25 % своїх потужностей для власних цілей. Проекти Прогнозування погоди Раннє попередження про погодні катаклізми Попередження про погодні катаклізми дозволяє відповідним органам і службам (а також населенню) заздалегідь підготуватися і спланувати відповідні заходи і дії — наприклад, евакуювати людей при наближенні сильного урагану, забезпечувати постачання продуктами першої потреби при потопах чи снігових штормах. У жовтні 2012 року моделювання, проведене у Центрі, показало, що ураган Сенді найімовірніше вдарить по східному узбережжю США. Інше моделювання передбачило інтенсивність і шлях розповсюдження nor'easter у листопаді 2012-го року, який прийшов на східне узбережжя тижнем пізніше після Sandy. У Центрі було розроблено спеціальний індекс EFI (англ. Extreme Forecast Index, індекс екстремального прогнозу), що уточнює і доповнює роботу системи EPS (англ. Ensemble Prediction System). EFI містить інформацію щодо змінюваності параметрів погоди, і може виявити погодні аномалії без необхідності визначення specific space- and time-dependent thresholds.[джерело?] Аналіз супутникових знімків Див. також EUMETNET Посилання
Paxton House

Paxton House ist ein schottisches Landhaus in Paxton in den Scottish Borders, südwestlich von Berwick-upon-Tweed im Tal des River Tweed gelegen. Es wurde zwischen 1757 und 1766 für Patrick Home of Billie von den Brüdern James und John Adam erbaut. Mit der Innenausstattung wurde ihr berühmterer dritter Bruder, Robert Adam, etwa 1773 beauftragt. Paxton House zählt zu den besterhaltenen neopalladianischen Bauten aus der Mitte des 18. Jahrhunderts in Schottland. Paxton Picture Gallery Das Besondere des Hauses ist eine Gemäldegalerie, wie sie in dieser Form nur in sehr wenigen Anwesen in Großbritannien zu finden ist. Sie ist die größte private Gemäldegalerie in Schottland und insgesamt eines der ambitioniertesten derartigen Projekte in allen britischen Landhäusern. Typischerweise wurden für Bilder keine eigenen Räumlichkeiten konzipiert, sondern ihre Besitzer füllten damit die Wände der Haupträume ihres Anwesens. Die Gemäldegalerie in Paxton verdankt sich dem Umstand, dass Patrick Home zunächst Paxton Hall an seinen Neffen Ninian Home verkaufte und dessen Nachfolger als Besitzer, George Home, bei seinem Tod 1808 eine Sammlung von Bildern und Büchern hinterließ. George Home, der Bruder von Ninian Home, war zu diesem Zeitpunkt 74 Jahre alt und ging bis dahin seiner Beschäftigung als Rechtsanwalt in Edinburgh nach. Jedoch konnte dieses Alter ihn nicht davon abhalten, den Architekten Robert Reid mit der Planung eines Anbaus zur Unterbringung der Gemälde zu beauftragen, der nach etwa fünf Jahren fertiggestellt wurde. In seiner Form ist er nur vergleichbar mit der von Capability Brown 1764 konstruierten Erweiterung von Corsham Court, Wiltshire, und der von Robert Adam 1767 entworfenen Galerie in Newby Hall, Yorkshire. Das bekannteste Beispiel dieser Art aber ist die Dulwich Gallery, welche John Soane ab 1812 baute. Derzeit wird die Paxton Picture Gallery von den National Galleries of Scotland betreut, die in ihr eine Kollektion vorwiegend schottischer Gemälde des 18. und 19. Jahrhunderts zeigen. Weblinks Offizielle Website (englisch) Eintrag zu Paxton House auf trove.scot, der Datenbank von Historic Environment Scotland (englisch) Einzelnachweise
Paxton House, Berwickshire

Paxton House is a historic house at Paxton, Berwickshire, in the Scottish Borders, a few miles south-west of Berwick-upon-Tweed, overlooking the River Tweed. It is a country house built for Patrick Home of Billie in an unsuccessful attempt to woo a Prussian heiress, Sophie de Brandt. Attributed to James Adam (possibly in concert with John Adam), it was built between 1758 and 1766, under the supervision of James Nisbet, with extensive interiors (c. 1773) by Robert Adam, as well as furniture by Thomas Chippendale. The house was bought in 1773 by Ninian Home, the nephew of Patrick Home. Ninian Home only stayed periodically and left most of the decisions to Robert Adam and Thomas Chippendale. The East Wing was added in 1812-13 by architect Robert Reid to house the library and picture gallery. Other inhabitants were Alexander Home and his son George Home (of Wedderburn and Paxton). In 1852 Jean Milne, the wife of David Milne, inherited the house and he renamed himself David Milne-Home. Formerly the seat of the Paxton family, who became Forman-Home, Milne-Home, and finally Home-Robertson as the direct male lines failed and the inheritance progressed through a female. In 1988, the last laird, John David Home Robertson, a Labour member of Parliament, placed the house and grounds into the Paxton House Historic Building Preservation Trust. It is now open to the public and is a Partner Gallery of National Galleries Scotland. Paxton House Gallery In 1780 Patrick Home of Wedderburn returned from his eight-year-long Grand Tour with an extensive collection of British and European paintings and died before the paintings were unpacked. Later on, Jean Home, who was to inherit the house and the paintings, employed the Master of Work to the Crown of Scotland, architect Robert Reid (1776–1856), to build what is now the East Wing of Paxton House to accommodate a library and a gallery. The gallery is now the only room housing a collection of paintings. The Paxton Trust in association with National Galleries Scotland have restored the Gallery to its original colour scheme. Patrick Home's pictures are now dispersed; a collection from the National Gallery has been hung in their place in the 19th-century manner. See also Wedderburn Castle References Borders and Berwick, by Charles A Strang, Rutland Press, 1994, p. 54, ISBN 1-873190-10-7 External links Official site
Paxton House

Paxton House è un palazzo storico situato a Paxton, contea di Berwickshire negli Scottish Borders, pochi chilometri a sudovest di Berwick-upon-Tweed, adiacente al fiume Tweed. Costruita come villa rurale per Patrick Home di Billie in un vano tentativo di attrarre un'ereditiera prussiana. Attribuita all'architetto scozzese James Adam (forse in collaborazione col figlio John Adam), fu costruita tra il 1758 e il 1766, sotto la supervisione di James Nisbet, con vasti interni (ca. 1773) disegnati da Robert Adam e mobili di Thomas Chippendale. L'Ala Est fu aggiunta negli anni 1812-13 dall'architetto Robert Reid per ospitare una biblioteca e pinacoteca. Originariamente base domiciliare della famiglia Paxton, passò in eredità ai successori fino al 1988, quando l'ultimo laird, John David Home Robertson, membro socialista del Parlamento, ha posto il palazzo e i relativi terreni nel trust Paxton House Historic Building Preservation. Tutta la proprietà è attualmente aperta al pubblico come galleria d'arte associata alle Gallerie Nazionali di Scozia. Galleria di Paxton House La galleria d'arte si trova all'interno delle sale della Paxton House. Nell'anno 1780, il proprietario Patrick Home di Wedderburn tornò dal suo Grand Tour, durato otto anni, con una vasta collezione di dipinti britannici ed europei. Purtroppo morì prima ancora che i dipinti fossero disimballati e in seguito Miss Jean Home, che ereditò Paxton House e le pitture, impiegò il Maestro delle Opere Reali, l'architetto Robert Reid (1776-1856), per costruire ciò che è ora l'Ala Est di Paxton House per ospitare una Biblioteca e una Galleria. La Galleria è ora la sola sala appositamente adibita ad ospitare una collezione di dipinti. Il Paxton Trust, in associazione con le National Galleries of Scotland, ha accuratamente restaurato la Galleria facendola ritornare allo schema di colori originali, e sebbene i dipinti di Patrick Home siano stati venduti e dispersi, un'importante collezione della National Gallery viene ospitata al loro posto alla maniera del XIX secolo. Note Borders and Berwick, di Charles A Strang, Rutland Press, 1994, p. 54. ISBN 1-873190-10-7 Voci correlate Dean Gallery National Galleries of Scotland Rinascimento scozzese Scottish National Gallery of Modern Art Scottish National Portrait Gallery Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Paxton House Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su paxtonhouse.co.uk. Sito delle gallerie scozzesi (anche in italiano) Collezioni, su nationalgalleries.org. URL consultato il 25 settembre 2013 (archiviato dall'url originale il 5 novembre 2006).
Studios Maida Vale

Les Studios Maida Vale sont un ensemble de sept studios d'enregistrement appartenant à la BBC et dont cinq sont encore régulièrement utilisés. Situés à Londres, ils ont accueilli des milliers de sessions pour les BBC Radio 1, BBC Radio 2, BBC Radio 3, BBC Radio 4 et BBC Radio 6 Music depuis 1946. Les 75 ans du complexe ont été fêtés le 30 octobre 2009 par la BBC Radio 1 en diffusant soixante-quinze chansons enregistrées dans les locaux. Portail de la musique Portail de Londres
Maida Vale Studios

Maida Vale Studios – ośrodek studyjny radia BBC, położony w centrum Londynu, przy ulicy Delaware Road w gminie City of Westminster, a ściślej w jej części znanej jako Maida Vale. Historia Budynek mieszczący dziś studia został wzniesiony w 1909 jako obiekt przeznaczony do uprawiania wrotkarstwa, jego najważniejszym elementem był wielki, zadaszony tor wrotkarski. W 1933 gmach kupiło BBC, które przeznaczyło go na siedzibę swojej głównej londyńskiej orkiestry symfonicznej – BBC Symphony Orchestra. Z myślą o transmisjach koncertów orkiestry urządzono tam największe w ówczesnym Londynie studio radiowe, w którym mogło pomieścić się nawet 150 muzyków, zaś kolejne 200 osób mogło zasiąść na widowni. W czasie II wojny światowej gmach był tymczasową siedzibą pionu informacyjnego BBC. Począwszy od 1946 Maida Vale Studios służą jako miejsce nagrywania, a niekiedy także transmisji na żywo, występów muzyków z myślą o ich emisji na antenie stacji radiowych BBC. Początkowo głównym odbiorcą produkowanych tu nagrań był Program Trzeci BBC, przemianowany później na BBC Radio 3 i specjalizujący się w muzyce poważnej. W drugiej połowie lat 50. do Maida Vale zawitał jazz, a wkrótce później pop i inne gatunki muzyki rozrywkowej, emitowane na BBC Radio 1 i BBC Radio 2. Działalność ośrodka rozszerzono także o nagrania słuchowisk dla BBC Radio 4. W latach 1967–2004 w Maida Vale nagrywano program John Peel Sessions, w ramach którego zaproszeni przez Johna Peela artyści wykonywali swoje minirecitale (z reguły liczące około czterech utworów), emitowane następnie w Radio 1. Obecnie w podobny sposób Maida Vale wykorzystuje m.in. Jamie Cullum, który prezentuje zrealizowane tu nagrania występów czołowych muzyków jazzowych w ramach swojego magazynu jazzowego na Radio 2. Studia Obecnie w skład kompleksu Maida Vale wchodzi siedem studiów: MV1 – jedno z największych studiów nagraniowych w Wielkiej Brytanii, liczące 756 m² powierzchni, powstało jako pierwsze i wciąż – od prawie 80 lat – stanowi główną siedzibą BBC Symphony Orchestra MV2 – pierwotnie drugie duże studio w kompleksie, później zostało przekształcone w salę prób, używaną zwłaszcza przez chóry BBC MV3 – trzecie duże studio, przeznaczone dla muzyki rozrywkowej, wykorzystywane głównie przez BBC Radio 1 i Radio 2 MV4 – nieco mniejsze studio, przeznaczone dla wokalistów i niewielkich zespołów, służące głównie BBC Radio 1 MV5 – kolejne studio wykorzystywane głównie w programach BBC Radio 1, bardzo często realizowane tam występy emitowane są na żywo MV6 – studio przeznaczone do nagrywania słuchowisk, dedykowane głównie BBC Radio 4 MV7 – pierwotnie drugie studio do nagrywania audycji mówionych, obecnie zamienione w powierzchnię magazynową Bibliografia Opis budynku. bbc.co.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-18)]., bbc.co.uk (ang.) [dostęp 2012-11-24] Opis studiów. bbcradioresources.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-12)]., BBC Radio Resources (ang.) [dostęp 2012-11-24]
Keble College

Das Keble College ist eines der 39 Colleges der University of Oxford in England. Es liegt an der Parks Road, gegenüber dem University Museum und den Oxford University Parks. Im Norden grenzt der College-Campus an die Keble Road, im Süden an die Museum Road, und im Westen an Blackhall Road. Keble wurde 1870 als ein Denkmal für John Keble gegründet, einen anglikanischen Geistlichen und Mitbegründer der Oxford-Bewegung, einer katholischen Erneuerungsbewegung in der Kirche von England. Die Campus-Gebäude wurden von William Butterfield im Stil der neugotischen Backsteinarchitektur gestaltet. In einer Seitenkapelle der College-Kapelle befindet sich das Gemälde Light of the World von Holman Hunt. Keble ist heute eines der größeren Colleges, mit 446 Undergraduates und 361 Graduate students. Weblinks Offizielle Website (englisch) Einzelnachweise
Keble College

Keble College est un collège de l'Université d'Oxford, créé en 1870 par Edward Pusey en hommage à John Keble. Le collège est situé sur Parks Road, près du "University Museum" et des parcs de l'université. L'architecte, William Butterfield, a utilisé de la brique et de la pierre. Keble est aujourd'hui un des plus grands collèges d'Oxford, avec 435 étudiants et 245 étudiants du troisième cycle. Dans une petite chapelle dans l'église du collège est conservée une peinture de Holman Hunt, appelée The Light of the World ("La lumière du monde"). Le directeur est Sir Jonathan Phillips. Étudiants et enseignants du collège Caroline Criado-Perez, journaliste et féministe britannique. Imran Khan, premier ministre pakistanais. Wardens Edward Talbot 1870-1888 Robert Wilson 1888-1897 Walter Lock 1897-1920 Beresford Kidd 1920-1939 Harry James Carpenter 1939-1955 Eric Symes Abbott 1956-1960 Austin Farrer 1960-1968 W. S. Barrett (faisant fonction, 1968-1969) Dennis Nineham 1969-1979 Christopher Ball 1980-1988 George Barclay Richardson 1988-1994 Averil Cameron 1994-2010 Jonathan Phillips 2010-2022 Michael Jacobs depuis 2022 Références Voir aussi Bibliographie Averil Cameron & Ian Archer (éd.), Keble Past and Present, 2008, 192 p. (ISBN 1903942713). Liens externes Site officiel Archives conservées par : Keble College Archives, University of Oxford Ressource relative à l'architecture : National Heritage List for England Ressource relative aux beaux-arts : Art UK (lieux d'art) Ressource relative à la musique : MusicBrainz Ressource relative à la recherche : CrossRef Portail des universités Portail de l’Angleterre Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Keble College

Il Keble College è uno dei collegi costituenti l'Università di Oxford. Fondato nel 1870 come monumento a John Keble, uno dei leader dell'Oxford Movement che si prefiggeva l'obiettivo di recuperare le origini cattoliche della Chiesa d'Inghilterra, aveva originariamente una forte tradizione per gli studi di teologia, che dopo la seconda guerra mondiale ha fatto posto a una preferenza per le materie scientifiche. Le donne sono state ammesse a partire dal 1979. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Keble College Collegamenti esterni Sito ufficiale, su keble.ox.ac.uk. (EN) Keble College, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Keble College, su archINFORM.
Кибл-колледж (Оксфорд)

Кибл-колледж (англ. Keble College) — один из колледжей Оксфордского университета. Основан в 1870 году. Один из крупнейших колледжей Оксфорда. В настоящее время здесь более 600 учащихся, из которых более 400 на бакалавриате. Кибл-колледж был основан в память Джона Кибла и с целью сделать оксфордское образование доступнее. С открытием колледжа в 1870 году его первыми студентами стали всего 13 человек, а три тьютора разделили между собой классику, теологию и историю. В 1876 году была открыта часовня. Ссылки http://www.keble.ox.ac.uk Архивная копия от 26 декабря 2016 на Wayback Machine
Кібл-коледж (Оксфорд)

Кібл-коледж (Keble College) — один з коледжів Оксфордського університету. Заснований в 1870 році. Один з найбільших коледжів Оксфорда. Понад 600 учнів, з яких понад 400 на бакалавраті. Коледж був заснований в пам'ять Джона Кібла (John Keble, 1792—1866) та з метою зробити оксфордську освіту доступнішою. З відкриттям коледжу в 1870 році його першими студентами стали всього 13 осіб, а три тьютори розділили між собою класику, теологію та історію. У 1876 році була відкрита каплиця. Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Кібл-коледж (Оксфорд) http://www.keble.ox.ac.uk [Архівовано 26 грудня 2016 у Wayback Machine.]
Earl's Court (stanice metra v Londýně)

Earl's Court je stanice metra v Londýně, otevřená roku 1871. Nachází se na linkách: District Line (mezi stanicemi West Kensington nebo West Brompton nebo Kensington (Olympia) a Gloucester Road nebo High Street Kensington) Piccadilly Line (mezi stanicemi Barons Court a Gloucester Road). Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Earl’s Court na Wikimedia Commons
Earl's Court (métro de Londres)

Earl's Court est une station de la District line et de la Piccadilly line du métro de Londres, en zone 1 et 2. Elle est située quartier Earl's Court, dans le Borough de Kensington et Chelsea. Situation sur le réseau Histoire La station est mise en service le 30 octobre 1871. Mais elle était construite en bois et elle fut détruite par un incendie. Après ça, la TFL [Transport for London qui veut dire transport pour Londres] l'a replacé où elle est actuellement et elle fut construite en brique. Quelques décennies plus tard, elle est agrandie car la Piccadilly line passe maintenant par Earls Court. Puis, en 1901, le premier escalier mécanique est construit dans une station de train à Londres. Maintenant, il n'y a plus d'escalier mécanique, la Circle line ne passe que dans un sens par la station et la District line et Piccadilly line passent par la station. La station est classée Grade II listed building depuis 1984. Services aux voyageurs La District line dessert quatre quais dans l'édifice principal, et la Piccadilly line dessert deux autres quais au-dessous. Sur les quais de la District line, se trouvent des tableaux d'affichage historiques, largement remplacés par les tableaux modernes dans le reste du réseau, qui font partie de la classification Grade II de la station (ils ne peuvent pas être enlevés pour cette raison). Ces tableaux ont les noms des destinations en blanc sur un arrière-plan bleu accompagnés par les flèches qui allument à côté de la destination du train prochain. Accès et accueil Desserte Les quais (platforms) et leurs voies respectifs sont affectés comme suit : quais 1 et 2 : District line ; direction : High Street Kensington, Edgware Road, ou Upminster ; provenance : Wimbledon (vers tous les trois), Ealing Broadway et Richmond (vers High Street Kensington ou Upminster), ou Kensington Olympia (vers High Street Kensington). quais 3 et 4 : District line ; direction : Wimbledon, Ealing Broadway, Richmond ou Kensington Olympia ; provenance : Upminster (vers Wimbledon, Ealing Broadway ou Richmond), High Street Kensington (vers Olympia), ou Edgware Road (vers Wimbledon). quai 5 : Piccadilly line : direction : Cockfosters ; provenance : Heathrow Terminal 5, Heathrow Terminals 2 & 3 ou Uxbridge. quai 6 : Piccadilly line : direction : Heathrow Terminal 5, Heathrow Terminals 2 & 3 ou Uxbridge ; provenance : Cockfosters. Intermodalité Projets À proximité À proximité de cette station se trouve une réplique de « cabine bleue » de police, d'apparence semblable au TARDIS de la série télévisée Doctor Who. Le Earls Court Exhibition Centre est visible des quais de la station. Notes et références Voir aussi Articles connexes Métro de Londres Transport for London Liste des stations du métro de Londres Liste des stations fermées du métro de Londres District line Piccadilly line Liens externes (en) « Earl's Court Underground Station », sur Transport for London. Portail du métro Portail de Londres Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Earl’s Court metróállomás

Az Earl’s Court a londoni metró egyik állomása az 1-es és 2-es zóna határán, a District line és a Piccadilly line érinti. Története Az állomást 1871. október 30-án adták át a District Railway részeként. 1906. december 15-én a mai Piccadilly line állomását is üzembe helyezték. Forgalom Átszállási kapcsolatok Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben az Earl's Court tube station című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Források "Az állomás a TfL honlapján". TfL. Hozzáférés: 2017. augusztus 2..
Earl's Court (metropolitana di Londra)

Earl's Court è una stazione della metropolitana di Londra, servita dalle linee District e Piccadilly. Entrò in funzione il 1º febbraio 1878. La stazione si trova a cavallo tra la Travelcard Zone 1 e la Travelcard Zone 2. Interscambi Nelle vicinanze della stazione effettuano fermata alcune linee urbane automobilistiche, gestite da London Buses. Fermata autobus Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Earl's Court Collegamenti esterni (EN) Earl's Court, su Structurae.
Earl’s Court (stacja metra)

Earl's Court – stacja metra londyńskiego na terenie Royal Borough of Kensington and Chelsea, leżąca na trasie dwóch linii: District Line oraz Piccadilly line. Została oddana do użytku w 1869 roku. W roku 2011 skorzystało z niej ok. 20,97 mln pasażerów. Należy jednocześnie do pierwszej i drugiej strefy biletowej. Galeria Przypisy