NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tower Bridge

Tower Bridge – most zwodzony w Londynie (mylony niekiedy z sąsiednim Mostem Londyńskim, London Bridge) przeprowadzony przez Tamizę w pobliżu Tower of London, od której bierze swą nazwę. Charakterystyka Jeden z najbardziej znanych obiektów w Londynie, zbudowany w stylu wiktoriańskim. Jego historia zaczęła się w roku 1872, kiedy to parlament angielski rozpatrzył projekt ustawy dotyczącej budowy drugiego mostu nad Tamizą. Mimo zastrzeżeń zgłaszanych przez zarząd zamku Tower of London ustawa została uchwalona. Postawiono jednak warunek, który został spełniony; styl mostu miał harmonizować ze stylem zamku. Architektem jego był Horace Jones, który zastosował modną wówczas konstrukcję: stalowy szkielet obłożony kamieniem w stylu neogotyckim. Most został ukończony w 1894. Jest mostem zwodzonym, umożliwiającym przepływanie statków oceanicznych do około 40,5 m wysokości powyżej poziomu wody. Charakterystycznym elementem mostu są dwie wieże główne, połączone u góry dwoma pomostami - kładkami dla pieszych - zawieszonymi 34 m nad jezdnią i przeszło 44 m nad oznaczeniem górnego poziomu w rzece. Środkową część mostu stanowią dwa podnoszone przęsła - urządzenia dźwigowe z przeciwciężarem. Są to dwa gigantyczne skrzydła, każde o wadze 1 200 ton, uniesione w górze, tworzące z płaszczyzną jezdni kąt 86 stopni. Pierwotnie most miał kolory w tonacji beżowej. W 25. rocznicę koronowania królowej Elżbiety II (1977) przemalowano go na kolory: niebieski, biały i czerwony. Obecna kolorystyka mostu (biało-niebieska) istnieje od 2010. Tower Bridge przecina Tamizę na wschodnim końcu Londynu. Od początku swojego istnienia uznawany był za arcydzieło ówczesnej inżynierii. Porównywano go ze słynną już wieżą Eiffla, zbudowaną pięć lat wcześniej. Potężny, ważący ponad 2000 ton napędzany parą mechanizm mostu, regulował otwarcie jego środkowej części. Umożliwiał przepływanie wielkich żaglowców (tall ships). Stary mechanizm mostu nie jest używany, zastąpiono go urządzeniem elektrycznym. Historyczne miejsca w pobliżu Tower Bridge HMS Belfast London Bridge Shad Thames St Katharine Docks Tower of London Zobacz też Sydney Harbour Bridge, zabytkowy most w Sydney Przypisy Linki zewnętrzne Rozkład podnoszenia mostu (ang.)
Ponte da Torre

A Ponte da Torre de Londres,, Tower Bridge ou simplesmente Ponte da Torre (em inglês: Tower Bridge), é uma ponte-báscula construída sobre o rio Tâmisa, na cidade de Londres, capital do Reino Unido. A ponte foi construída entre 1886 e 1894, projetada por Horace Jones, John Wolfe Barry e Henry Marc Brunel. A ponte atravessa o rio Tâmisa, próximo à Torre de Londres. Foi inaugurada em 1894 e, atualmente, é um dos pontos turísticos mais visitados da cidade, além de ser conhecida como uma das pontes mais famosas do mundo. Está localizada ao lado da Torre de Londres e.a estação do metrô mais próxima é Tower Hill. É de grande importância para o tráfego londrino, fazendo parte de um dos mais importantes corredores de tráfego da cidade, o London Inner Ring. Suas passarelas foram fechadas e, hoje, abrigam a Tower Bridge Experience, uma exposição permanente sobre a história da ponte. Suas básculas não mais dependem das máquinas a vapor. Um moderno sistema eletrônico é responsável por essa tarefa. Contudo, o antigo mecanismo ainda pode ser visto, na antiga sala de máquinas da ponte. História Em 1894, os tabuleiros foram levantados 6194 vezes, uma média de 17 vezes por dia. Atualmente são levantados cerca de 800 vezes por ano. A Ponte da Torre já foi alvo de vários acontecimentos inusitados e já teve destaque em alguns filmes e animes, como O Diário de Bridget Jones, 007: O Mundo Não É O Bastante, O Retorno da Múmia, Kuroshitsuji e Sherlock Holmes. No verão de 1912, o piloto Frank McClean, enquanto voava com seu biplano sobre o Tâmisa, não conseguiu atingir uma altura suficiente e teve de voar através da ponte, por baixo das passarelas. Outros pilotos fizeram o mesmo (mas propositadamente) em 1973 e 1978. Em 1952, um ônibus panorâmico da linha 78 teve a falta de sorte de entrar na ponte quando suas básculas estavam sendo levantadas. Normalmente, um aviso sonoro é dado e o tráfego é fechado, mas, dessa vez, as coisas não aconteceram dessa forma. Albert Gunton, o motorista, percebeu que pista à frente estava afundando (o ônibus estava na pista que estava levantando, daí essa impressão) e logo que percebeu a situação em que se encontrava, acelerou e seu ônibus deu um salto de uma báscula para outra. Nenhum passageiro se feriu, e sua recompensa foi de 10 libras (total de 38,56 reais). Em 2002, num projeto organizado pela British Broadcasting Corporation, ela foi escolhida como um dos melhores edifícios da Grã-Bretanha, ficando ao lado de outras estruturas grandiosas, como a Holyroodhouse, em Edimburgo; do Palácio de Windsor e da Catedral de Durham, no norte da Inglaterra. A ponte foi construída para durar 99 anos, no entanto já tem 132 anos e 27 dias Referências Ligações externas «BBC H2G2 - Tower Bridge, London, UK» (em inglês) «Tower Bridge Experience» (em inglês) «BBC - History - Choosing Britain's Best Buildings» (em inglês)
Tower Bridge

Tower Bridge är en klaffbro över floden Themsen i London, Storbritannien. Den byggdes i slutet av 1800-talet. Tower Bridge kompletterade London Bridge på grund av Londons utbyggnad österut. Den är en av världens mest kända broar. 1886 började man gjuta grunden till den nya bron (tornen) och den 30 juni 1894, efter åtta års byggande, hölls det kungliga öppnandet. I början drevs klaffarna av ångmaskiner, men de är nu eldrivna. Nedre delen av bron är uppfällbar för passerande båtar. Nuförtiden sker broöppning bara någon eller några gånger i veckan eftersom de högmastade segelfartygens tid är förbi och alla stora fraktfartyg numera lägger till några mil utanför London. Högst upp mellan de två tornen går en gångbana. I tornen arrangeras utställningar och i ena tornet finns ett museum för ångmaskiner. Idag är Tower Bridge ett av Londons främsta turistmål. Tower Bridge är 244 meter lång, 18 meter bred, 65 meter hög och väger cirka 11 000 ton. Bron ägs, finansieras och förvaltas av "the City of London Corporation". Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Tower Bridge. Tower Bridge Exhibition
Bethlem Royal Hospital

Bethlem Royal Hospital (opr. "Saint Mary of Bethlehem") var et victoriansk sindssygehospital, som fungerede gennem det 18. århundrede og var oprindelsen til det engelske ord "bedlam", på dansk "dårekiste". Det lå i den daværende Londonforstad Lambeth, som var meget præget af daglejere, forurening og et generelt dårligt rygte. Bygningerne huser i dag Imperial War Museum. Referencer "Professoren og galningen", Simon Winchester. Der er for få eller ingen kildehenvisninger i denne artikel, hvilket er et problem. Du kan hjælpe ved at angive troværdige kilder til de påstande, som fremføres i artiklen.
Bethlem Royal Hospital

Das Bethlem Royal Hospital ist eine psychiatrische Klinik in London. Sie wird allgemein auch als Bedlam bezeichnet, eine Verballhornung des englischen Wortes für Bethlehem. Der Begriff bedlam hat als Synonym für Chaos oder Tumult Eingang in die englische Sprache gefunden. Neben dem „Narrenturm“ in Wien gehört es zu den ältesten Einrichtungen für Menschen mit einer psychischen Störung. Obwohl es in neuerer Zeit zu den Vorreitern einer humanitären Therapie gehört, ist es heute immer noch für grausame und menschenunwürdige Zustände im 17. und 18. Jahrhundert bekannt. Geschichte Das Hospital wurde 1330 am heutigen Standort des Londoner Bahnhofs Liverpool Street errichtet, ab 1357 wurden Patienten mit psychischen Erkrankungen aufgenommen. Im frühen 16. Jahrhundert wurde der Name Betlam erstmals auf Stadtkarten verzeichnet. Die Bedingungen waren verheerend, die Versorgung der Patienten wurde auf das Nötigste eingeschränkt, unbändige Insassen wurden angekettet. Rund dreißig Insassen wurden zu dieser Zeit durchschnittlich im Gebäude verwahrt. Im Jahre 1675 zog Bedlam in ein Gebäude außerhalb der Stadtgrenze, das von Robert Hooke entworfen wurde. Der Dramatiker Nathaniel Lee war dort fünf Jahre lang in Haft. Erstmals wurden die „Geisteskranken“ im Jahr 1700 als Patienten bezeichnet, zwischen 1725 und 1734 teilte man das Gebäude in zwei Stationen für „Heilbare“ und „Unheilbare“ ein. 1815 wurde Bedlam in ein neues Gebäude nach Southwark verlagert, in dem heute das Imperial War Museum beheimatet ist. Schließlich zog sie 1930 in den Süden Londons, wo sie bis heute in Bromley ansässig ist. Literatur Bedlam. In: Illustrirte Zeitung. Nr. 20. J. J. Weber, Leipzig 11. November 1843, S. 315–316 (Digitalisat in der Google-Buchsuche). L. P.: Ein Besuch im Bethlem-Hospital in London. In: Die Gartenlaube. Heft 27, 1855, S. 359–360, 369–372, 384–386 (Volltext [Wikisource]). Weblinks Offizielle Website Bethlem. Museum of the mind Science Museum, London: Bethlem Royal Hospital
Bethlem Royal Hospital

Le Bethlem Royal Hospital (appelé communément Bedlam) est un hôpital psychiatrique situé à Beckenham dans le borough londonien de Bromley. Il est reconnu comme la première institution occidentale ayant offert des services de soins psychiatriques. Même s'il ne se trouve plus à son emplacement original, ce serait le plus ancien hôpital qui se spécialise dans les soins psychiatriques. Au XXIe siècle, il offre des services de pointe pour le traitement des problèmes de santé mentale, mais il est réputé pour avoir été le théâtre de plusieurs pratiques cruelles et inhumaines. Il est connu sous divers noms : St. Mary Bethlehem, Bethlem Hospital, Bethlehem Hospital et Bedlam. Le mot anglais « bedlam », qui signifie chahut et confusion, trouve son origine dans son nom. Il pouvait aussi avoir le sens d'asile d'aliénés puisqu'on lit chez Voltaire : « ce monde est un grand Bedlam, où des fous enchaînent d'autres fous ». Cette institution est bien connue des Français des Lumières ; en 1787, l'abbé Robin publie traduit de l'anglais Du traitement des insensés dans l'hôpital de Bethléem de Londres (chez Lesclapart) de Thomas Bowen, suivi d'observations sur les insensés de Bicêtre et de la Salpêtrière. Selon ce même ouvrage, l'hôpital ne servirait au « traitement des fous » — selon la terminologie de l'époque — que depuis 1547. En 2011, il héberge une collection d'œuvres de malades mentaux, le Bethlem Royal Archives and Museum. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Bethlem Royal Hospital » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Le cas James Tilly Matthews Jonathan Martin Liens externes (en) BBC text history (en) Bethlem Royal Hospital Archives and Museum (en) Bedlam sur la Catholic Encyclopedia (en) Images historiques dans le Monks Orchard Album (en) Bedlam sur le site Museum of London Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la psychiatrie Portail des soins infirmiers Portail de Londres
Bethlem Royal Hospital

Il Bethlem Royal Hospital è un ospedale per la cura delle malattie mentali a Londra, nel Regno Unito e parte del South London and Maudsley NHS Foundation Trust. Anche se non più situato nella sede originale, è riconosciuto come la prima e più antica istituzione specializzata nella cura delle malattie mentali. È stato anche denominato St Mary Bethlehem, Bethlem Hospital, Bethlehem Hospital e Bedlam. L'ospedale collabora con il King's College di Londra nell'ambito della ricerca psichiatrica. La parola inglese bedlam, che significa "baraonda", "confusione" deriva proprio dall'antico nome dell'ospedale dove un tempo sono stati commessi i peggiori errori nel trattamento delle malattie psichiatriche. La madre di Charlie Chaplin era una delle persone confinate qui: il futuro attore comico nacque e visse un'infanzia difficile nella vicina Kennington. Storia 1243–1633 L'ospedale Bethlem Royal Hospital nacque, in precedenza, dal convento di Saint Mary of Bethlehem, nel 1247. Nel 1403, risulta che l'istituto ospitasse sei uomini con disturbi mentali. Nel 1547, Enrico VIII cedette il complesso al comune di Londra, che lo destinò all'internamento delle persone malate mentalmente, in cui le condizioni di vita dei malati erano deplorevoli; con il tempo, l'istituto acquisì il soprannome di Bedlam, ad indicare un luogo di confusione e caos. 1634–1791 Famoso per le condizioni in cui vivevano i malati, fino al XVIII secolo, il Bedlam divenne una delle attrazioni più in voga di Londra, dopo l'Abbazia di Westminster e la Torre di Londra. 1791–1900 Fino al XIX secolo, il popolo londinese considerava un divertimento assistere agli accessi dei malati internati, tanto che si pagava per vedere lo "spettacolo". 1900 e oggi Nel 1930, l'ospedale fu spostato nella periferia sudorientale di Londra, tra Eden Park, Beckenham, West Wickham e Shirley. L'edificio fu comprato da Lord Rothermere e il complesso cambiò radicalmente: le ali della facciata lunga più di 200 metri furono demolite, lasciando solo l'edificio centrale, che dal 1936 è sede dell'Imperial War Museum. Citazioni L'ospedale di Bedlam è citato nella tragedia Re Lear di William Shakespeare, nel racconto Tifone di Joseph Conrad, nel romanzo I sette calici dell'eresia, in "Doctor Who, L'inverno dei morti" di James Goss e nelle serie televisive "Penny Dreadful" , "The Frankestein Chronicles", "C'era una volta nel Paese delle meraviglie" e da Nicci French nel thriller "Memory", nel film “Sweeney Todd” di Tim Burton. Note Voci correlate Storia delle istituzioni psichiatriche Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Bethlem Royal Hospital Collegamenti esterni Sito ufficiale, su slam.nhs.uk. (EN) Bedlam, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Bethlem Royal Hospital, in Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company.
Bethlem Royal Hospital

O Bethlem Royal Hospital of London (Santa Maria de Belém) é o hospital psiquiátrico mais antigo do mundo. História Bethlem é considerado o mais antigo hospital psiquiátrico ainda em funcionamento do mundo e faz parte de Londres desde 1247, inicialmente como priorado para freiras da Ordem da Estrela de Belém. Em 1330 é mencionado como hospital e em 1377 passou a admitir doentes mentais, embora em 1403 contasse apenas com 9 pacientes. As condições eram consideradas péssimas e o cuidado com os doentes principalmente restritivo. Pacientes violentos ou perigosos eram acorrentados ao chão ou às paredes. A alguns era permitido sair do hospital e mendigar. Era um hospital real, mas controlado pela Cidade de Londres após 1557. O Hospital ficou famoso pela forma brutal como tratava os doentes mentais. No século XVIII, as pessoas costumavam ir ao hospital para ver os "lunáticos". Eles eram colocados em jaulas e aos visitantes era permitido cutucar os hospitalizados com varas longas, como se fossem animais, podendo olhar dentro das celas, rir dos "espetáculos", geralmente de natureza sexual ou lutas violentas. A entrada era gratuita na primeira terça-feira de cada mês. Em 1814 ocorreram 96 000 visitas deste gênero. Os lunáticos foram chamados pacientes pela primeira vez em 1700 e enfermarias "para curáveis" ou "incuráveis" foram abertas em 1725-34 Muitos dos pacientes. não tinham nem mesmo motivos de serem hospitalizados, o que hoje seriam pacientes epilépticos, com déficit cognitivo. Atualidade Hoje o Bethlem Royal Hospital faz parte do sul de Londres e oferece serviços em saúde mental e abuso de substâncias. Ligações externas «Página oficial» (em inglês) Bethlem Royal Hospital on the NHS website (em inglês) Care Quality Commission inspection reports (em inglês) Catholic Encyclopedia: Bedlam (em inglês) Historical images of Bethlem In Monks Orchard Album (em inglês)
Bethlem Royal Hospital

Bethlem Royal Hospital, i folkmun Bedlam, var ett hospital i London som år 1547 omskapades till mentalsjukhus. Bedlam var ursprungligen en stiftelse, Hospital of St. Mary of Bethlehem, varav Bedlam är en förvrängning. Ordet används även om dårhus i allmänhet. Den grundades redan 1246, och fungerade redan på 1300-talet som hospital. Henrik VIII lät 1547 omskapa Bedlam till mentalsjukhus. Den 1814 rivna byggnadens port pryddes av ryktbara skulpturer från 1675 föreställande Melankoli och Raseri i bojor. 1815 avslöjades grov vanvård av patienterna på sjukhuset. Bedlam anses vara världens första mentalsjukhus. Svenska motsvarigheter är Danviken, Konradsberg och Beckomberga. Hospitalets byggnad används idag av Imperial War Museum. Referenser Svensk uppslagsbok, Malmö 1939 Bedlam i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1904)
Бедлам

Бедла́м (англ. Bethlem Royal Hospital) — відома назва лікарні для психічно хворих у Лондоні. Заклад безперервно існував протягом декількох століть. Від його назви в українську мову прийшло поняття «бедлам» — хаос, безлад, що нагадує божевілля. Історія назви Назва походить від слова Вифлеєм, з англійської — Бетлем (Bethlem). На цьому місці в Лондоні колись був монастир ордена Вифлеємської зірки. Заклад Бедлам — назва шпиталю, що був при монастирі ордену Вифлеємської зірки. Там утримували психічно хворих і блаженних. Заклад існував протягом декількох століть. Бетлем зробили частиною міста Лондон 1247 року. 1330 року тут розташували шпиталь, а 1377 року сюди почали звозити психічно хворих. Умови утримання були дикі: енергійних чи суспільно небезпечних божевільних кували в кайдани й кріпили до стін чи підлоги, з відділення божевільних зробили атракціон: сюди дозволяли приходити усім охочим на своєрідні екскурсії. Аби зацікавити відвідувачів, їм дозволяли приносити довгі жердини й цькувати хворих у їхніх клітках. Жорстокість відвідувачів була відображенням жорстокості суспільного устрою, де землевласники зганяли селян із земель, збільшуючи кількість жебраків і безпритульних. Піратство в Британії оголосили гідним джентльмена бізнесом, а аристократія вступала з піратами-британцями у змову. Падіння моралі було таким значним, що частина британців-піратів тікала з країни, переходила у магометанство й починала грабувати англійські ж поселення. Захоплених англійців продавали в рабство, чоловіків — на галери гребцями, жінок — у мусульманські гареми. Аби якось зарадити проблемі, в англійських церквах розпочався збір коштів на викуп полонених у мусульман. Шпиталь для психічно хворих Бедлам став сумно відомим жорстоким поводженням з утриманими. У XVIII столітті з утримання хворих зробили невеликий бізнес і показували божевільних за гроші. Вхід був вільним у перший вівторок кожного місяця. Кількість відвідувачів шпиталю Бедлам у 1814 році сягала 96 000. Після французької революції Французи на хвилі демократизації звичаїв у часи французької революції 1789–1793 років провели реформи утримання божевільних, яке стало більш гуманним (відмова від тортур, примусове обливання холодною водою, відмова від кайданів для спокійних та інше). Ці реформи перейняли і в Британії у 1813–1814 роках. Вибудували зразковий шпиталь, де утримання хворих було поліпшене на зразок французьких закладів. Джерела Russell, David (1996). Scenes from Bedlam: History of the Bethlem Royal and Maudsley Hospitals. Baillière Tindall. ISBN 1-873853-39-4 Allderidge, Patricia (1997). Bethlem Hospital 1247 — 1997. A Pictorial Record.'Phillimore. ISBN 1-86077-054-1
Bluestonehenge

Bluestonehenge o Bluehenge (també conegut com a West Amesbury Henge és un henge prehistòric i un monument pedres en cercle que fou descobert pel Stonehenge Riverside Project a aproximadament 2 km al sud-est de Stonehenge, al comtat de Wiltshire, Anglaterra. Les restes que en queden actualment són el vall de l'henge i una sèrie de clots de suport de les pedres. Excavacions El jaciment fou excavat a l'agost de 2008 i de 2009, i els arqueòlegs el consideraren una troballa important. Els detalls complets del descobriment es publicaren el 2010 al British Archaeology. Mike Parker Pearson i el seu equip d'investigadors tingueren un paper clau en el descobriment d'un nou jaciment d'henge al riu Avon que està vinculat amb Stonehenge. Aquest nou descobriment ocorregué durant el Stonehenge Riverside Project i li donaren el nom de "Bluestonehenge" o "Blueheng" perquè es trobaren restes de gres blau durant l'excavació. Aquestes pedres blaves provenen d'una pedrera de les muntanyes gal·leses de Preseli Hills, situades a 240 km de distància d'ací. Per a Parker, un henge sovint es pensa, incorrectament, que significa una estructura circular de pedra, tot i que, de fet, henge es refereix a una estructura tancada feta amb terra comprimida que conté una rasa a l'interior del bancal, i dona la impressió de mantenir alguna cosa dins del recinte. Això implicaria que Stonehenge té un nom incorrecte, ja que la seua rasa es troba a l'exterior del bancal, la qual cosa significa que no és realment un henge segons la definició originària. En conjunt, el monument està datat entre el 3000 i el 2500 ae i constava d'un conjunt circular de grans pedres verticals (probablement 27) d'uns 10 m de diàmetre, envoltat per un fossat. Referències Vegeu també Avebury
Bluehenge

Bluehenge (auch Bluestonehenge) ist ein Henge-Monument in der Grafschaft Wiltshire. Die Anlage in Nähe von Amesbury erhielt den Namen „Bluehenge“, weil sie aus 27 Blausteinen (Dolerit) bestand, die, wie einige Steine im 1,5 km entfernten Stonehenge, aus den Preseli-Bergen im Südwesten von Wales stammen sollen. Von dem Steinkreis mit einem Durchmesser von 10 m sind nur noch die Löcher vorhanden, in denen einst die Steine standen. In den Löchern wurden Bruchstücke von Blausteinen gefunden. Forschungsgeschichte Im Rahmen des Stonehenge Riverside Projekts wurden hier im Sommer 2009 von Experten unter der Leitung von Michael Parker Pearson von der University of Sheffield die Überreste eines Steinkreises entdeckt. Aufbau Im Gegensatz zu Stonehenge, das nach der Sonne ausgerichtet ist, fanden sich in Bluehenge weder Anzeichen für eine bestimmte Orientierung, noch für einen Eingang. Die Steine waren von einem Wall mit äußerem Graben umgeben. Die Anlage liegt am Ende der „Stonehenge Avenue“, die Stonehenge mit dem Fluss Avon verband. Datierung Wall und Graben wurden auf etwa 2400 v. Chr. datiert. Pfeilspitzen und Spitzhacken aus Hirschgeweihen, die die Archäologen in den Löchern fanden, lassen vermuten, dass der Steinkreis 500 Jahre älter sein könnte. Das Alter der Geweihreste soll durch weitere Untersuchungen mit Hilfe der Radiokohlenstoffdatierung näher bestimmt werden. Interpretation Die Anlage soll vor 5000 Jahren errichtet worden sein, etwa zur gleichen Zeit wie Stonehenge. Es gibt Anzeichen dafür, dass die Steine im Bluehenge abgebaut und nach Stonehenge transportiert wurden. Funde wie Keramik, Tierknochen, Speisereste und Werkzeuge aus Feuerstein als Anzeichen für eine Nutzung als Siedlungsplatz fehlen. Die Löcher, die die Steine hinterlassen haben, waren mit Holzkohle gefüllt, nach Parker Pearson ein Hinweis auf Feuerbestattungen. Möglicherweise war Bluehenge eine Station auf dem Weg flussabwärts aus der Siedlung Durrington Walls, dem „Reich der Lebenden“, über Woodhenge in das von den Steinkreisen markierte „Reich der Toten“. Demnach verbrannten die Menschen der Jungsteinzeit ihre Toten in Bluehenge und brachten die Asche anschließend zu ihrer letzten Ruhestätte bei Stonehenge. Die Veröffentlichung genauerer Forschungsergebnisse fand in der Januar/Februar-Ausgabe 2010 des Magazins British archaeology statt. Ein Geweihrest, der auf der Rampe einer der Steingruben gefunden wurde, konnte auf 2469–2286 v. Chr. datiert werden. Er ist nach der Entfernung des Steins weggeworfen worden. Es ist unbekannt, ob die Geweihhacke verwendet wurde, um den Stein zu entfernen, oder ob sie etwas später zum Ausheben eines flachen Grabens in der Spitze des Kreises benutzt wurde. Diese Radiokarbondatierung hat jedoch nachgewiesen, dass ein Stein, und wahrscheinlich der ganzen Kreis, um oder vor diesem Zeitpunkt entfernt wurde. Weblinks Bluestonehenge Technical Details (engl.) David Derbyshire: Bluehenge unearthed: Prehistoric site that could be famous stone circle's little sister Daily Mail, mit einer Übersichtskarte Einzelnachweise