Scott Polar Research Institute

Scott Polar Research Institute (tłum. „Instytut badań polarnych im. Scotta” ) – instytut badawczy University of Cambridge, specjalizujący się w multidyscyplinarnych badaniach nad obszarami polarnymi z perspektywy nauk przyrodniczych, społecznych i humanistycznych. Instytut gości sekretariaty Międzynarodowego Towarzystwa Glacjologicznego (ang. International Glaciological Society, IGS) i Komitetu Naukowego Badań Antarktycznych (ang. Scientific Committee on Antarctic Research, SCAR). Prowadzi również Bibliotekę Polarną i Muzeum Polarne. Działalność Instytut jest zakładem Wydziału Geografii University of Cambridge specjalizującym się w multidyscyplinarnych badaniach nad obszarami polarnymi z perspektywy nauk przyrodniczych, społecznych i humanistycznych . Prowadzi m.in. badania z zakresu glacjologii i zmian klimatycznych, historii i kultury obszarów polarnych, a także badania nad środowiskiem lodowcowo-morskim i krajobrazem polarnym przy wykorzystaniu teledetekcji . Kadrę naukową tworzą m.in. Julian A. Dowdeswell, Elizabeth Morris i Piers Vitebsky . Od 1980 roku placówka oferuje studia magisterskie (Master of Philosophy) i doktorskie (PhD) . Badacze i studenci mają dostęp do bogatych zbiorów Biblioteki Polarnej z ponad 50 tys. monografii, DVD, prac magisterskich i doktorskich, 18 tys. map i archiwum z największymi zbiorami rękopisów i fotografii związanych z działalnością brytyjską w regionach Arktyki i Antarktydy . Instytut posiada kolekcję materiałów z czterech wypraw z udziałem lub pod przewodnictwem Ernesta Shackletona (1874–1922) – ekspedycji Discovery (1901–1904), ekspedycji Nimrod (1907–1909), Imperialnej Wyprawy Transantarktycznej (1914–1916) i wyprawy Shackletona–Rowetta (1921–1922) – które udostępnia on-line . Instytut gości sekretariaty Międzynarodowego Towarzystwa Glacjologicznego (ang. International Glaciological Society, IGS) i Komitetu Naukowego Badań Antarktycznych (ang. Scientific Committee on Antarctic Research, SCAR). Historia Instytut został założony w 1920 roku przez geologa Franka Debenhama (1883–1965), by upamiętnić kapitana Roberta Falcona Scotta (1868–1912) i jego czterech towarzyszy: Edwarda Wilsona (1872–1912), Lawrence’a Oates’a (1880–1912), Henry’ego Robertsona Bowersa (1883–1912) i Edgara Evansa (1876–1912), którzy zginęli w drodze powrotnej z bieguna południowego w 1912 roku . W zamierzeniu Debenhama instytut, oprócz upamiętniania brytyjskich zdobywców bieguna, miał być ośrodkiem badań naukowych w ramach uczelni wyższej . Sam Debenham uczestniczył w wyprawie Scotta (1910–1913), a po powrocie, podobnie jak kilku innych uczestników ekspedycji, związał się z University of Cambridge, który stał się naturalnym kandydatem na siedzibę instytutu . W marcu 1920 roku powiernicy Scott Memorial Fund przekazali 6000 funtów na rzecz utworzenia instytutu, a w listopadzie senat University of Cambridge formalnie powołał do życia Scott Polar Research Institute . Początkowo instytut mieścił się przy uniwersyteckim muzeum geologicznym –Sedgwick Museum of Earth Sciences, a w 1934 roku został przeniesiony do nowowybudowanej siedziby przy Lensfield Road . Nowy gmach instytutu, zaprojektowany przez Herberta Bakera (1862–1946), został wzniesiony dzięki wsparciu fundacji Mansion House Fund i Pilgrim Trust . Sufity dwóch holi gmachu zdobią malowidła przedstawiające Antarktydę i Arktykę autorstwa MacDonalda Gilla (1884–1947) . W 1996 roku budynek został wpisany na listę zabytków Anglii (ang. National Heritage List for England) . W latach 30. XX w. instytut stał się ośrodkiem brytyjskich wypraw naukowych do Arktyki i Antarktyki. W latach 1934–1937 instytut wraz z Królewskim Towarzystwem Geograficznym (ang. Royal Geographical Society) wsparł Brytyjską Ekspedycję do Ziemi Grahama, która odkryła Cieśninę Jerzego VI i udowodniła, że Ziemia Grahama jest częścią kontynentu antarktycznego . Wielu uczestników wyprawy związała się później z Instytutem – główny geolog ekspedycji Launcelot Fleming (1906–1990) sprawował funkcję dyrektora Instytutu w latach 1946–1949, a biolog wyprawy Colin Bertram (1911–2001) w latach 1949–1956 . Instytut wspierał również wyprawy arktyczne Gino Watkinsa (1907–1932) . W 1931 roku, z inicjatywy Debenhama, zaczęto wydawać czasopismo naukowe poświęcone tematyce polarnej – „Polar Record”. Jest to najstarsze czasopismo tego typu na świecie. W latach 1937–1955 komitetowi zarządzającemu instytutem przewodniczył James Wordie (1889–1962), główny geolog Imperialnej Wyprawy Transantarktycznej (1914–1917) pod kierownictwem Ernesta Shackletona (1874–1922), który przyczynił się do dalszego rozwoju jednostki . W trakcie II wojny światowej placówka służyła jako ośrodek badań nad działaniami wojennymi w niskich temperaturach . Jednym z badaczy był Brian Birley Roberts (1912–1978), który pracował nad odzieżą i sprzętem dla wojska, a w ramach projektu Blue Books przygotowującego tzw. Blue Books – podręczniki dla potrzeb wojska, opracował podręcznik o Islandii . Później przez 30 lat Roberts dzielił swój czas między pracę w Cambridge, gdzie rozbudował bibliotekę, archiwa i muzeum Instytutu, i obowiązki w Foreign and Commonwealth Office w Londynie, gdzie pracował nad Traktatem Antarktycznym, podpisanym w 1959 roku . W latach 60.i 70. badacze instytutu Stan Evans, Gordon Robin i Charles Swithinbank rozpropagowali swoją pionierską metodę badań pokrywy lodowej przy użyciu georadaru . Dzięki tej metodzie instytut przeprowadził pierwsze kompleksowe badania grubości lądolodu Antarktydy (ang. Antarctic Ice Sheet). Na początku lat 60. XX w. placówka została rozbudowana dzięki wsparciu Ford Foundation . Kolejne rozbudowy miały miejsce w latach 90. – w 1998 roku otwarto The Shackleton Memorial Library, upamiętniając Ernesta Shackletona i jego syna Edwarda Shackletona (1911–1994) . Muzeum Polarne Muzeum gromadzi materiały historyczne i współczesne związane z obszarami polarnymi. Wiele kolekcji udostępnia on-line . W swoich zbiorach ma ponad 5 tys. obiektów , z czego 600 to odzież, narzędzia myśliwskie, naczynia i dzieła sztuki wykonane przez rdzennych mieszkańców Alaski, północnej Kanady, Grenlandii, północnej Europy i Syberii w okresie od XVIII wieku do lat 80. XX wieku . W muzeum znajdują się również wyroby z kości wielorybów czy kłów morsów – tzw. scrimshaw – wykonanych przez marynarzy statków wielorybniczych w XIX w. Wśród eksponatów wyróżniają się śpiwór ze skór reniferów Lawrence’a Oates’a (1880–1912), odręczna notatka Roalda Amundsena (1872–1928) ze współrzędnymi geograficznymi bieguna południowego czy dziennik Franka Worsley’a (1872–1943) z rejsu szalupą „James Caird” – misji ratunkowej z Elephant Island do Georgii Południowej podczas Imperialnej Wyprawy Transantarktycznej (1914–1917). Kolekcja sztuki obejmuje prace polarników z ekspedycji, m.in. Edwarda Lawtona Mossa (1843–1880), Grahama Gore’a (1809–1847/1848), Edwarda Adamsa (1824–1856), George’a Marstona (1882–1940) czy Apsley’a Cherry’ego-Garrarda (1886–1959), oraz prace współczesne autorstwa Edwarda Seago (1910–1974), Wally’ego Herberta (1934–2007), Jörga Schmeissera (1942–2012) czy Keitha Shackletona (1923–2015) . Muzeum posiada również kolekcję szkiców i akwareli przedstawiających ptaki Wielkiej Brytanii autorstwa Edwarda Adriana Wilsona (1872–1912), polarnika i ornitologa, którą udostępnia on-line . W 2025 roku muzeum odwiedziło ponad 36 tys. zwiedzających. Przypisy Bibliografia Arctic Material Culture Collection, [w:] Scott Polar Research Institute [online] [dostęp 2026-07-07] (ang.). Edward Adrian Wilson, [w:] Scott Polar Research Institute [online] [dostęp 2026-07-07] (ang.). Henrietta and Charlotte ConnellyH.Ch.C. Hammant Henrietta and Charlotte ConnellyH.Ch.C., A Century of Polar Research, [w:] museums.cam.ac.uk [online], 2021 [dostęp 2026-07-07] (ang.). MPhil in Polar Studies, [w:] Scott Polar Research Institute [online] [dostęp 2026-06-30] (ang.). Museum catalogue, [w:] Scott Polar Research Institute [online] [dostęp 2026-07-07] (ang.). National Heritage List forN.H.L. England National Heritage List forN.H.L., Scott Polar Research Institute, [w:] historicengland.org.uk [online] [dostęp 2026-07-07] (ang.). Our collections, [w:] Scott Polar Research Institute [online] [dostęp 2026-06-30] (ang.). Our past, [w:] Scott Polar Research Institute [online] [dostęp 2026-06-30] (ang.). People at the Institute, [w:] Scott Polar Research Institute [online] [dostęp 2026-06-30] (ang.). Polar Art Collection, [w:] Scott Polar Research Institute [online] [dostęp 2026-07-07] (ang.). Proven, N Greeland, 20 July 1875, [w:] Scott Polar Research Institute [online] . Research, [w:] Scott Polar Research Institute [online] [dostęp 2026-06-30] (ang.). Riffenburgh, Beau: Encyclopedia of the Antarctic. Taylor & Francis, 2007. ISBN 978-0-415-97024-2. [dostęp 2026-06-30]. (ang.). June and Steve HeavensJ.S.H. Roberts June and Steve HeavensJ.S.H., Penguin Diplomacy – the life story of Brian Roberts. The man behind the Antarctic treaty [online] [dostęp 2026-07-07] (ang.). Scott Polar Research Institute: 99th Annual Report 2025. [dostęp 2026-07-07]. (ang.). Scrimshaw Collection, [w:] Scott Polar Research Institute [online] [dostęp 2026-07-07] (ang.). Shackleton Online, [w:] Scott Polar Research Institute [online] [dostęp 2026-07-07] (ang.). Stonehouse, Bernard. Polar Record 200: a retrospective. „Polar Record”. 200 (37), s. 3–4, styczeń 2001. Cambridge University Press. ISSN 0032-2474. [dostęp 2026-07-01]. (ang.). Towarzystwa i komisje, czasopisma i stacje naukowe. „Wiadomości Geograficzne”. 10, s. 6, 1932. Polskie Towarzystwo Geograficzne. [dostęp 2026-07-07]. (pol.). University ofU. Glasgow University ofU., Our Story. Sir James Mann Wordie [online] [dostęp 2026-07-07] (ang.).