NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
National Railway Museum

Het National Railway Museum (NRM) is een spoorwegmuseum in de Engelse stad York, en voormalig onderdeel van het National Museum of Science and Industry. Geschiedenis Het NRM werd opgericht in 1975 toen het de collecties van de Britse spoorwegen in Clapham en een ander spoorwegmuseum in York overnam. De opening werd verricht door Hertog van Edinburgh Philip Mountbatten. Collectie en museum De nationale spoorwegcollectie van Groot-Brittannië bevat zo'n 280 railvoertuigen, waarvan er ruim honderd in York staan. Een gedeelte van de collectie wordt regelmatig verhuisd naar andere spoorwegmusea in het land. Opvallende voertuigen in de Yorkse collectie omvatten onder andere de treinstellen die in gebruik waren van koningin Victoria en haar voorgangers, de Furness Railway No. 3-locomotief uit 1846 en de modernere stoomlocomotief de Flying Scotsman, die in 2004 aan de collectie werd toegevoegd. Ook te bewonderen zijn de locomotieven Class A4 No. 4468 Mallard en de No. 46229 Duchess of Hamilton. Beide locomotieven zijn later weer omgebouwd tot stoomlocomotieven. Naast railvoertuigen heeft de NRM ook een collectie van honderdduizenden andere objecten die van sociale, technische of historische waarde zijn, waaronder uniformen van spoorwegpersoneel, bordjes, kunst gerelateerd aan het spoor, meubels die in de kantoren van de spoorwegen stonden en meer. Deze objecten worden tentoongesteld in drie grote hallen vlak bij het station van York. Jaarlijks trekt het museum meer dan 744.000 bezoekers, meer dan elk ander spoorwegmuseum. Permanent tentoongesteld in het complex is de collectie van treinstellen van de Britse Koninklijke familie, die in gebruik waren van koningin Victoria in 19e eeuw tot koningin Elizabeth II in de jaren 70 van de 20ste eeuw. Op een balkon dat uitzicht biedt over het station van York zijn beeldschermen te vinden die rechtstreeks beelden uitzenden van de monitors van de Yorkse spoorverkeersleiding. De directeur van het museum is sinds 1994 Andrew Scott. Locatie Het NRM ligt op korte afstand van het station van York en is vanaf de perrons toegankelijk via een trap. Een speciaal treintje rijdt over de weg vanuit het centrum van York naar het museum.
National Railway Museum, Storbritannien

National Railway Museum är ett järnvägshistoriskt museum i York i Storbritannien, vilket är en del av den brittiska Science Museum Group of National Museums. National Railway Museum inhyser en samling av historiskt betydelsefulla järnvägsfordon och andra artefakter samt tryckt material och bildmaterial om järnvägshistoria. Museet fick European Museum of the Year Award 2001. National Railway Museum har en samling av över ett hundra lokomotiv och ungefär 300 andra järnvägsfordon, varav nästan alla rullat på brittiska järnvägar eller byggts i Storbritannien. Museet har tre stora utställningshallar, vilka ingått i en depå för rullande material nära tidigare East Coast Main Line i närheten av Yorks järnvägsstation. Det är det största järnvägsmuseet i Storbritannien och hade 717.000 besökare 2011/12. National Railway Museum flyttade in i sina nuvarande lokaler, York North locomotive depot, 1975, samtidigt som museet tog över British Railways tidigare samling rälsfordon, som fanns i Clapham samt tidigare York Railway Museum. Locomotion – the National Railway Museum i Shildon öppnades 2004 och drivs av National Railway Museum i samarbete med Durhams County Council. Det inhyser en del av den nationella samlingen i en nybyggd fastighet och runt den tidigare Timothy Hackworth-verkstaden. Det finns ungefär ett hundra rälsfordon i York i varje tidpunkt och resten finns i Shildon Locomotion Museumiga och i andra museer eller på veteranjärnvägar. De tidigaste är fordon från omkring 1815. I den permanenta utställningen finns bland andra "Palaces on Wheels", en samling kungliga vagnar från drottning Victorias tidiga tåg fram till dem som använts av drottning Elisabeth II på 1970-talet. Fotogalleri Källor Noter Litteratur Coiley, John (comp.) (1996). Rocket to Eurostar: the National Railway Museum in camera. Penryn: Atlantic. ISBN 0-906899-70-2 Jenkinson, D., red (1988). The National Railway Collection. London: Collins. ISBN 0-00-218215-7 Waller, Peter; Butcher, Alan C. (2008). Locomotives from the National Collection. Hersham: Ian Allan. ISBN 978-0-7110-3340-5 Whitehouse, Alan (2006). The World’s Largest Railway Museum: official guidebook. York: NMSI Trading. ISBN 978-1-900747-62-2 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör National Railway Museum, Storbritannien. Museets webbplats
Aeropuerto Internacional de Bournemouth

El Aeropuerto Internacional de Bournemouth (en inglés: Bournemouth International Airport; IATA: BOH; OACI: EGHH), anteriormente conocido como Aeropuerto de Hurn (en inglés: Hurn Airport) (50°46′48″N 01°50′33″O), es un aeropuerto ubicado unos 8 km al noreste de Bournemouth, en el borough de Christchurch, en Dorset (Inglaterra). Al aeropuerto llegan y del mismo salen vuelos a Chipre, España, Grecia, Polonia y Turquía. En 2007 se superó por primera vez el millón de pasajeros por año en este aeropuerto, con una cifra exacta de 1.083.379 personas arribando y partiendo de él. El aeropuerto fue renovado a principios de 2015, cuando se abrió la primera fase del Aeropuerto Internacional de Channel 1. Beneficios Bajo nivel de utilización. Una sola terminal. Aerolíneas y destinos Estadísticas Ver fuente y consulta Wikidata. Rutas Referencias Enlaces externos (en inglés) Sitio web oficial (en inglés) Fotografías del aeropuerto
Aéroport de Bournemouth

L'aéroport de Bournemouth est un aéroport au nord-est de Bournemouth, dans le Sud de l'Angleterre. L'aéroport fut une base de la Royal Air Force à ses débuts en 1941, les premiers services commerciaux ont commencé à la fin des années 1950 avec des vols pour Majorque dès 1958. Situation Compagnies aériennes et destinations Galerie Trafic passagers Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Transport de fret L'aéroport de Bournemouth a été choisi par une nouvelle compagnie aérienne de fret créé en 2020, European Cargo, en tant que base d'exploitation. Celle-ci apprécie sa proximité de Londres et sa disponibilité 24h sur 24, qui sont idéales pour le secteur de cargo. Sa flotte se consiste des A340-642F, appareils de grande taille et convertis en cargo, afin de répondre à l'évolution récente de l'e-commerce. À la suite de l'installation de cette compagnie, l'aéroport envisage un investissement important dans l'optique d'évoluer sa capacité. Notes et références Notes références Portail de l’aéronautique Portail de l’Angleterre
Bournemouthi repülőtér

A Bournemouthi repülőtér (IATA: BOH, ICAO: EGHH) Anglia egyik nemzetközi repülőtere, amely Bournemouth közelében található. Éves utasforgalma 734 344 (2022) fő. Futópályák A repülőtér futópályái: 08/26 (2271 m, 46 m, beton) Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (angol) A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában
Aeroporto di Bournemouth

L'Aeroporto di Bornemouth (IATA: BOH, ICAO: EGHH) è un aeroporto situato nel Sud-Ovest dell'Inghilterra e serve la città di Bournemouth. Il traffico è solitamente turistico e i voli sono prevalentemente charter. Non ci sono dunque molti voli di linea, eccetto i Ryanair. L'aeroporto è base Ryanair e Thomas Cook Airlines e fu base per la Palmair, fino alla sua chiusura. Statistiche PasseggeriAnno0200.000400.000600.000800.0001.000.0001.200.00019601970198019902000201020202030PasseggeriTraffico annuale.mw-chart-554f16b7877a79a75d0b09f678f08f6c21167c55ca93edc6cc55805b7f751cfb8ad53660ad0e4b1692e57f668add41856ead3888545633b6638f39ca979f97cc__zr1160064-cls-5949591:hover{pointer-events:none}.mw-chart-554f16b7877a79a75d0b09f678f08f6c21167c55ca93edc6cc55805b7f751cfb8ad53660ad0e4b1692e57f668add41856ead3888545633b6638f39ca979f97cc__zr1160064-cls-5949592:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-554f16b7877a79a75d0b09f678f08f6c21167c55ca93edc6cc55805b7f751cfb8ad53660ad0e4b1692e57f668add41856ead3888545633b6638f39ca979f97cc__zr1160064-cls-5949593:hover{cursor:pointer}.mw-chart-554f16b7877a79a75d0b09f678f08f6c21167c55ca93edc6cc55805b7f751cfb8ad53660ad0e4b1692e57f668add41856ead3888545633b6638f39ca979f97cc__zr1160064-cls-5949594:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-554f16b7877a79a75d0b09f678f08f6c21167c55ca93edc6cc55805b7f751cfb8ad53660ad0e4b1692e57f668add41856ead3888545633b6638f39ca979f97cc__zr1160064-cls-5949595:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aeroporto di Bournemouth Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su bournemouthairport.com.
Bournemouth Airport

Luchthaven Bournemouth (Engels: Bournemouth Airport) (IATA: BOH, ICAO: EGHH) is het internationale vliegveld bij de stad Bournemouth in Zuid-Engeland. Het vliegveld ligt 6,5 km ten noordoosten van de stad. De luchthaven stond eerder bekend als Hurn Airport. De luchthaven behoort tot de Rigby Group. Bournemouth is bereikbaar door middel van de Airport Shuttle busdienst tussen het centrum van de stad en de luchthaven. De busdienst stopt ook op het treinstation van Bournemouth dat verbindingen onderhoudt met het nabijgelegen Southampton. In 2007 handelde het vliegveld 1.083.379 passagiers af. Externe links Officiële website van het vliegveld
Port lotniczy Bournemouth

Port lotniczy Bornemouth (kod IATA: BOH, kod ICAO: EGHH) (ang.: Bornemouth Airport) – międzynarodowe lotnisko położone ok. 8 km od Bournemouth w hrabstwie Dorset w Anglii. Jest to 22. port lotniczy Wielkiej Brytanii pod względem ruchu pasażerskiego. Linie lotnicze i połączenia Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona portu lotniczego Bournemouth (ang.)
Aeroporto de Bournemouth

Aeroporto de Bournemouth (IATA: BOH, ICAO: EGHH) é o aeroporto civil que a cidade de Bournemouth. História Em 2015 mais de 700.000 passageiros passaram por o aeroporto Em dezembro de 2017, a Regional & City Airports (RCA) adquiriu Aeroporto de Bournemouth por um valor não divulgado. Movimentos Ver a consulta original do Wikidata. Referências
Aeroportul Bournemouth

Aeroportul Bournemouth (IATA: BOH, ICAO: EGHH) este un aeroport din Hurn⁠(d), Bournemouth, Christchurch and Poole⁠(d), Dorset, South West England, Anglia, Regatul Unit ce deservește zona Bournemouth. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 734.344 de pasageri. A fost deschis în 1941 și numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 12 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 08/26 are suprafața de beton și dimensiunile 2.271 m × 46 m. Terminale Note Vezi și
Bournemouth Airport

Bournemouth Airport är en flygplats i Storbritannien. Den ligger i grevskapet Dorset och riksdelen England, i den södra delen av landet, 150 km sydväst om huvudstaden London. Bournemouth Airport ligger 11 meter över havet. Terrängen runt Bournemouth Airport är platt. Närmaste större samhälle är Bournemouth, 7,1 km söder om Bournemouth Airport. Trakten runt Bournemouth Airport består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Bournemouth Airport.
Борнмут (аеропорт)

Аеропорт Борнмут (англ. Bournemouth Airport (IATA: BOH, ICAO: EGHH) — аеропорт, розташований за 6,5 км NNE від Борнмуту, Південна Англія. Летовище відкрите як авіабаза Гьорн в 1941 році, було переведено під цивільну оруду в 1944 році. Аеропорт є хабом для: Ryanair TUI Airways Авіалінії та напрямки, липень 2022 Пасажирообіг Статистика Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Борнмут (аеропорт) Офіційний сайт
King Edward VII’s Hospital Sister Agnes

King Edward VII’s Hospital Sister Agnes – prywatna placówka medyczna funkcjonująca w Londynie, w dzielnicy Marylebone. Szpital został założony w 1899 roku przez Agnes Keyser – metresę księcia Walii, a późniejszego króla Edwarda VII – oraz jej siostrę Fanny. Początkowo był przeznaczony dla chorych i rannych brytyjskich żołnierzy, którzy wrócili z wojny burskiej. Sponsorem i pierwszym patronem szpitala był król Edward VII. Obecnie (2016) działa pod patronatem królowej Elżbiety II. Pacjentami szpitala Króla Edwarda VII są członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej. Na przestrzeni lat byli tutaj hospitalizowani: Elżbieta II, księżniczka Małgorzata, Elżbieta – Królowa Matka, Filip, książę Edynburga, Karol, książę Walii, a w grudniu 2012 roku Katarzyna, księżna Cambridge. Przypisy
Church of St Mary the Virgin (Oxford)

Die Church of St Mary the Virgin (auch University Church) ist die Universitätskirche in Oxford. Geschichte Die Kirche mit dem spitzen Turm wurde 1315 an der Stelle der St Mary’s Church gebaut. Der Turm der alten Marienkirche wurde dem neuen Gebäude einverleibt. Noch heute erinnert eine Auskehlung in einer Säule im Nordschiff der Kirche an die Stelle, wo Erzbischof Cranmer 1556 sein Todesurteil entgegennahm. Im Juni 1581 wurden 400 Exemplare der Streitschrift Decem Rationes (Verteidigung des katholischen Glaubens), die der Jesuit Edmund Campion im Untergrund verfasst hatte, vor Beginn des Gottesdienstes in St. Mary’s heimlich ausgelegt. 1637 wurde die reich verzierte Vorhalle erbaut. Über 127 Stufen gelangt man zur Aussichtsplattform, die einen Ausblick über die Stadt bietet. In den Jahren um 1740 predigte John Wesley häufig in St. Mary’s. 1828–1842 war John Henry Newman als Universitätsprediger Pfarrer an St Mary’s. Während des Zweiten Weltkrieges wurde hier eine lutherische Gemeinde deutscher Flüchtlinge gegründet. Bis heute wird am ersten Sonntag jedes Monats ein Gottesdienst auf Deutsch abgehalten. Orgel Die Orgel wurde 1986 von der Schweizer Orgelbaufirma Metzler erbaut. Das Instrument lehnt sich in seiner Gestaltung an die historische Orgel an, die 1676 von dem Orgelbauer Bernard Smith erbaut worden war und im Zweiten Weltkrieg zerstört wurde. Das Instrument hat 29 Register auf drei Manualen und Pedal. Koppeln: I/II, I/P, II/P Weblinks
Église universitaire St Mary the Virgin

L'Église universitaire St Mary the Virgin (University Church of St Mary the Virgin) est une église située du côté nord de High Street à Oxford. C'est le pôle autour duquel l'université d'Oxford s'est développée. Sa paroisse est presque uniquement constituée de bâtiments de l'université et de ses collèges. St Mary the Virgin possède un porche baroque atypique dessiné par Nicholas Stone (en) qui fait face à High Street, ainsi qu'une flèche. La tour du XIIIe siècle est ouverte au public et procure un panorama sur le centre historique de la ville, en particulier sur la Radcliffe Camera, Brasenose College et All Souls College. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « University Church of St Mary the Virgin » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : National Heritage List for England Portail de l’architecture chrétienne Portail de l'anglicanisme Portail de l’Angleterre Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Bagshot Park

Bagshot Parc és l'actual residència del príncep Eduard del Regne Unit i de Sofia Rhys-Jones, comtes de Wessex. Boagshot Parc es troba a la localitat de Bagshot al comtat de Surrey. La residència fou construïda al segle xvii, des de 1631 a 1633, com una sèrie de petits palaus dissenyats per Iñigo Jones pel rei Carles I d'Anglaterra. L'any 1796, sir Hans Sloane redissenyà la finca sota les ordres del Duc de Clarence que habità Bagshot fins al 1816. Posteriorment, la residència passà a mans del príncep Guillem Frederic del Regne Unit, duc de Gloucester i espòs de la princesa Maria del Regne Unit. La casa es clausurà el 1847, a la mort de la duquessa de Gloucester i posteriorment, l'any 1860 fou enderrocada. Un nou edifici es començà a construir el 1860 i s'acabà el 1879. El nou Bagshot Parc amb més de 120 habitacions fou la residència del Duc de Connaught fins a la seva mort el 1842 al mateix Bagshot Parc. Des de l'any 2001, Bagshot Parc ha esdevingut la residència oficial dels comtes de Wessex. La finca se situa a onze milles al sud del Castell de Windsor i a escassa distància de Sunninghill Park, antiga residència del Duc de York. Tot i que la casa ha estat enormement criticada per un suposat mal gust de l'arquitecte, la casa ha esdevingut un magnífic exemple del gust indi que es desenvolupà en el si de la societat anglesa a finals del segle xix. Alhora és l'aventura constructora reial més important després de la mort del príncep Albert de Saxònia-Coburg Gotha.
Bagshot Park

Bagshot Park ist eine königliche Residenz in Großbritannien. Lage Bagshot Park befindet sich in der Nähe der Ortschaft Windlesham in der englischen Grafschaft Surrey, etwa 18 km südlich von Windsor. Geschichte Ursprünglich stand an dieser Stelle Bagshot Lodge, ein 1631–1633 für Karl I. von Inigo Jones entworfener Landsitz. 1798 erfolgte durch Sir John Soane ein Umbau des Gebäudes für den späteren König Wilhelm IV., der hier bis 1816 lebte. Anschließend nutzte William Frederick, Duke of Gloucester and Edinburgh mit seiner Frau das Haus. 1860 wurde das alte Gebäude abgerissen und bis 1879 die heutige Residenz für Prinz Arthur, einen Sohn von Königin Victoria, errichtet. Prinz Arthur war zeitweilig Generalinspekteur des Heeres und später Generalgouverneur von Kanada. Er starb 1942 in Bagshot Park. Später nutzten verschiedene Einrichtungen des Militärs das Anwesen. Heutige Nutzung Königin Elisabeth II. stellte Bagshot Park ihrem jüngsten Sohn Prinz Edward anlässlich seiner Hochzeit mit Sophie Rhys-Jones als Wohnsitz zur Verfügung. Das 57-Zimmer-Haus wurde grundlegend renoviert und war auch Sitz der Filmproduktionsfirma des Prinzen, bevor er das Geschäft aufgab. Das Anwesen, welches Kritiker oft als hässlich bezeichneten, war der letzte große Palastbau des britischen Königshauses. Die Inneneinrichtung ist teilweise im indischen Kolonialstil gestaltet, wofür insbesondere der Billard-Raum beispielhaft ist. Weblinks Bagshot Park (engl.) Einzelnachweise
Bagshot Park

Bagshot Park, residencia real cerca de Bagshot, un pueblo 18 km al suroeste de Windsor. Los actuales residentes son el príncipe Eduardo, duque de Edimburgo y Sofía, duquesa de Edimburgo con sus dos hijos. Historia Fue construido entre 1631 y 1633 como una residencia para el rey Carlos I por Inigo Jones. Fue remodelado entre 1766 y 1772 de acuerdo a los diseños de James Paine para George Keppel, 3.er conde de Albemarle, y modificado en 1798 por Sir John Soane para el duque de Clarence (luego rey Guillermo IV), que vivió allí hasta 1816. Bagshot Park fue utilizado posteriormente por el príncipe Federico Guillermo, duque de Gloucester, sobrino del rey Jorge III. Su viuda, hija del rey Jorge III, siguió viviendo allí después de su muerte hasta que se mudó en 1847. La casa original fue demolida en 1877/78. Un nuevo edificio con 120 habitaciones fue terminada en 1879. Desde 1880 ésta fue la residencia principal del príncipe Arturo, duque de Connaught y Strathearn, hijo de la reina Victoria. El duque, que era Gobernador General de Canadá desde 1911 hasta 1916, murió en Bagshot Park en 1942. En esta casa nació su hija la princesa Margarita en 1882.
Bagshot Park

Bagshot Park est une résidence royale britannique située à proximité du village de Bagshot, dans le Surrey. Il s’agit de l’actuelle résidence du prince Edward, duc d'Édimbourg, dernier enfant de la reine Élisabeth II, de son épouse la duchesse Sophie, ainsi que celle de leurs deux enfants, lady Louise et de James, comte de Wessex. Histoire La Bagshot Lodge originelle — qui ne correspond pas à l’actuelle lodge — a été construite entre 1631 et 1633, dans le cadre de la construction d’une série de petites lodges sous le règne de Charles Ier par l’architecte Inigo Jones. La lodge a été rénovée entre 1766 et 1772 pour le troisième comte d’Alberlarle, George Keppel selon les plans de James Paine, puis en 1798 par Sir John Soane pour le compte du duc de Clarence, futur Guillaume IV, qui y vit jusqu’en 1816. Par la suite, Bagshot Park a été utilisé comme résidence officielle par le duc Guillaume-Frédéric de Gloucester, neveu du roi Georges III. Le duc a ajouté des biens entre la propriété et Sunningdale ; sa veuve, la princesse Marie du Royaume-Uni continue d’y vivre après sa mort et ce jusqu’en 1847. La maison originelle a été démolie entre 1877 et 1879. À partir de 1880, Bagshot Park devient la résidence principale d’un fils cadet de la reine Victoria du Royaume-Uni, le prince Arthur, duc de Connaught et Strathearn, gouverneur général du Canada de 1911 à 1916, qui y meurt en 1942. Bibliographie (en) Howard Colvin, A Biographical Dictionary of British Architects 1600-1840, New Haven, Yale University Press, 1995, 3e éd. (1re éd. 1954), 1264 p. (ISBN 978-0-300-06091-1) (en) Kenneth J. Panton, Historical Dictionary of the British Monarchy, Londres, Scarecrow Press, 2011, 665 p. (ISBN 978-0-8108-7497-8, présentation en ligne) Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Bagshot Park » (voir la liste des auteurs). Annexes Articles connexes Edward, comte de Wessex Liste des résidences royales britanniques Lien externe Site officiel du Bagshot Village Portail de l’Angleterre Portail de la monarchie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Bagshot Park

Bagshot Park – rezydencja królewska położona w hrabstwie Surrey, 16 km na południe od Windsoru, w pobliżu wioski Bagshot. Obecnie stanowi siedzibę najmłodszego z synów Elżbiety II, księcia Edwarda, oraz jego rodziny. Pierwszy budynek wzniesiono na terenie posiadłości w latach 1631–1633 na polecenie Karola I. Później przebudowywano go w latach 1766–1772 oraz w 1798 roku. Przez wiele lat na przełomie XVIII i XIX wieku posiadłość była siedzibą księcia Clarence, późniejszego króla Wilhelma IV. Następnie mieszkała tu księżniczka Maria, córka Jerzego III, początkowo z mężem, księciem Gloucester, a po jego śmierci sama. W latach 1877–1878 przeprowadzono rozbiórkę pierwotnego gmachu, a na jego miejsce zbudowany nowy obiekt, oddany do użytku w 1879 roku. „Nowy” Bagshot Park był główną siedzibą księcia Artura, syna królowej Wiktorii, od 1880 aż do jego śmierci w 1942 roku. Później budynek został przekazany armii, a konkretnie służbie kapelanów wojskowych, którzy mieli tu swoją bazę. Z tego okresu pochodzi anegdota, iż przy parkowym stawie umieszczono rzekomo tabliczkę Nie chodzić po wodzie. W latach 90. XX wieku rezydencja została przekazana księciu Edwardowi, który poddał ją gruntownej renowacji i uczynił z niej nie tylko swój dom, ale również siedzibę swojej firmy zajmującej się produkcją programów telewizyjnych. Musiał jednak zrezygnować z jej prowadzenia pod naporem oskarżeń, że wykorzystuje w biznesie swoje królewskie powiązania, dzięki czemu m.in. filmowcy realizujący produkowane przez niego filmy dokumentalne mają dostęp do normalnie zamkniętych archiwów królewskich. Od tego czasu Bagshot Park ma charakter czysto mieszkalny. Linki zewnętrzne Strona poświęcona rezydencji w serwisie wioski Bagshot