NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Замок Хилтон

Замок Хилтон (англ. Hylton Castle) — средневековый замок в районе Норт-Хилтон, Сандерленд, Тайн-энд-Уир, Англия. История Изначально деревянный замок, построенный семьёй Хилтон вскоре после нормандского завоевания Англии в 1066 году, был перестроен из камня в конце XIV — начале XV века. В XVIII веке интерьер и экстерьер замка был значительно изменён. Он оставался главной резиденцией Хилтонов до смерти последнего барона в 1746 году. Впоследствии замок отремонтировали в готическом стиле, но он оставался нежилым вплоть до 1812 года, когда его приобрёл местный бизнесмен. Через некоторое время замок снова опустел и не использовался до 1840-х годов. На протяжении нескольких лет здесь размещалась школа, а в 1862 году замок приобрёл полковник Уильям Бриггс (отец генерала Чарльза Джеймса Бриггса). В начале XX века собственность отошла местной угольной компании, а в 1950 году была передана государству. Одной из главных особенностей замка является ряд геральдических знаков, которые расположены в основном на западном фасаде и сохранились от средневекового замка. На них изображены гербы местных аристократов и пэров конца XIV — начала XV веков и дана приблизительная дата перестройки деревянного замка в камне. В настоящее время замок принадлежит благотворительной организации English Heritage, которая управляет историческими памятниками Англии. Об окружающем замом парке заботится общественная организация. Замок и часовня Святой Екатерины XII века являются памятниками архитектуры первой степени и внесены в список памятников древности. В феврале 2016 года было объявлено о планах превратить замок в общественное здание и достопримечательность, устроив в нём кафе и помещения для выставок и мероприятий. Примечания См. также Список замков Англии Литература Fry, Plantagenet Somerset. Castles of the British Isles. — David & Charles, 1980. — ISBN 0-7153-7976-3. Whittaker, Neville. Old Halls and Manor Houses of Durham. — Frank Graham, 1975. — ISBN 0-85983-047-0. Ссылки Информация о замке Хилтон на сайте English Heritage
Hylton Castle

Hylton Castle är ett slott i Sunderland i Storbritannien. Det ligger i grevskapet Tyne and Wear och riksdelen England, i den centrala delen av landet, 400 km norr om huvudstaden London. Hylton Castle ligger 41 meter över havet. Terrängen runt Hylton Castle är platt. Närmaste större samhälle är Newcastle upon Tyne, 12,3 km nordväst om Hylton Castle. Runt Hylton Castle är det i huvudsak tätbebyggt. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Hylton Castle.
Trurská katedrála

Trurská katedrála, oficiálně Katedrála Panny Marie v Truro (Cathedral of the Blessed Virgin Mary, Truro), je katedrála anglikánské církve nacházející se v anglickém městě Truro. Byla první katedrálou postavenou po skončení středověku a je jedinou dokončenou v 19. století. Byla postavena v novogotickém slohu a je jednou ze tří katedrál ve Velké Británii se třemi věžemi. Historie Stavba byla zahájena roku 1880 na místě, kde v 16. století stál farní kostel. Autorem návrhu byl John Loughborough Pearson, vedoucí postava neogotického směru 19. století. Návrh je kombinací rané gotiky a francouzských prvků, především věží a kulatých oken. Podobnost s Lincolnskou katedrálou není náhodná, protože Pearson byl architektem i této katedrály. Centrální věž dosahuje výšky 76 m, zatímco západní věže jsou 61 m vysoké. Základní kámen byl položen roku 1880 a první část katedrály byla vysvěcena roku 1887. Hlavní věž byla dokončena roku 1905 a celá budova, včetně dvou západních věží, roku 1910. Chrámová loď původního kostela je součástí jihovýchodního křídla katedrály a je stále používána jako farní kostel. Pearson však roku 1897 zemřel a stavbu dokončil jeho syn Frank. Počet návštěvníků dosahuje ročně čísla 200 000. Roku 2002 bylo východní křídlo rekonstruováno a původní kámen byl nahrazen kamenem z Bathu. Podobně bylo roku 2005 rekonstruováno i západní křídlo. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Trurská katedrála na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Kathedrale von Truro

Die Kathedrale von Truro (Cathedral Church of the Blessed Virgin Mary) ist eine dem Patrozinium der seligen Jungfrau Maria unterstellte neogotische Bischofskirche der Church of England in der gut 18 km nördlich von Falmouth gelegenen südwestenglischen Stadt Truro in der Grafschaft Cornwall. Ihre ca. 76 m hohe Turmspitze ist das Wahrzeichen der Stadt. Geschichte Im Jahr 1876 wurde Truro zum Sitz einer Diözese erhoben. Daraufhin wurde der Neubau einer Kathedrale beschlossen; als Architekt wurde John Loughborough Pearson, einer der führenden Kirchenarchitekten Englands, ausgewählt. An der Stelle des Neubaus stand bereits die spätgotische St Mary’s Church, doch wurde diese Ende des Jahres 1880 bis auf ein Seitenschiff nahezu vollständig abgerissen und so behalf man sich mehrere Jahre mit einem Holzbau. Im Oktober des Jahres 1887 waren die Ostteile der neuen Kathedrale fertiggestellt. Unter der Bauleitung des Sohnes von J. L. Pearson wurde im Jahr 1905 der Vierungsturm vollendet; fünf Jahre später folgten das Langhaus und die beiden Westtürme. Architektur Das Gesamtkonzept der Kathedrale von Truro weist Ähnlichkeiten zur mittelalterlichen Kathedrale von Lincoln (Dreitürmigkeit, Strebewerk) und zur normannischen Abteikirche St-Étienne in Caen (Westtürme) auf. Letztere entwickeln sich konsequent nach oben und enden in zwei Spitzhelmen mit begleitenden Ecktürmchen. Der Bau ist dreischiffig und verfügt über ein mittiges Querhaus (transept), dessen Südseite allerdings im Innern kaum noch zu erkennen ist; die Chorpartie schließt im Osten flach ab. Das im Aufriss dreigeschossige Langhaus zeigt spätromanisch-frühgotische Formen und ist rippengewölbt; es gibt eine Westrose, wohingegen der Chorbereich mit drei doppelgeschossigen Lanzettfenstern abschließt. Über der Vierung erhebt sich ein Laternenturm (lanterne tower) mit einem Rippengewölbe mit zentralem Okulus. Als südliche Seitenkapelle dient das erhaltene Seitenschiff der mittelalterlichen St Mary’s Church. Für das Innere der Kathedrale wurde der aus der Umgebung von Truro stammende St. Stephens Stone verwendet, der wegen seiner Verwendung in der Porzellanherstellung mittlerweile als China Stone bezeichnet wird. Vom nördlichen Querhausarm bzw. vom daran anschließenden Kreuzgang (cloister) aus führen Treppenaufgänge in das achteckige Kapitelhaus (chapter house), in dem heute ein kleines Café-Restaurant untergebracht ist. Ausstattung Hervorzuheben ist die steinerne, mit Szenen der Passion Christi beschnitzte Altarrückwand (reredos). Das Renaissance-Grabmal der Eheleute Robarts von 1614 stammt aus der Vorgängerkirche. Orgeln Die Hauptorgel ist ein gut erhaltenes Werk von Henry Father Willis mit 44 Registern auf vier Manualen und Pedal, das zuletzt 1991 durch die Firma Mander restauriert wurde. Des Weiteren existiert eine Chororgel mit 13 Registern. Jährlich findet eine Orgelkonzertreihe mit internationalen Solisten statt. Weblinks Truro Cathedral – Fotos + Infos (englisch) Jan Liebermann spielt Werke von Hollins, Wesley, Gárdonyi, Langlais und Dupré (Trois Préludes et Fugues op. 7) (Livestream eines Konzerts 2024 auf YouTube) Disposition der Hauptorgel Einzelnachweise
Catedral de Truro

La catedral de la Virgen María de Truro en es una catedral anglicana localizada en la ciudad de Truro, en el condado de Cornualles en Inglaterra. Fue la primera catedral que se construyó tras la época dorada de construcción de catedrales en la Edad Media. Fue construida en estilo neogótico, un estilo que estaba de moda en la época de la construcción, y es una de las tres únicas catedrales del Reino Unido que tienen cuatro agujas.​ Historia La construcción empezó en 1880 en el mismo lugar donde había una parroquia del siglo XVI (dedicada a Santa María Virgen) siguiendo los planos del arquitecto John Loughborough Pearson, una figura sobresaliente del estilo neogótico del siglo XIX. Este estilo combina algunas características del gótico inglés, con algunos elementos del gótico francés, agujas y rosetones. La semejanza de la catedral de Truro con la de Lincoln no es una coincidencia. Pearson había sido nombrado como arquitecto de la catedral de Lincoln y el primer obispo de Truro, Edward Benson, había sido previamente canciller canónigo en Lincoln. La torre central con su aguja se eleva hasta una altura de 76 metros, mientras que las dos torres occidentales alcanzan los 61 metros. Uno de los pasillos originales de la iglesia de Santa María todavía se encuentra en la catedral, en la esquina sureste y todavía funciona como la principal iglesia parroquial de la ciudad. Debido a que la catedral está dedicada a la Virgen María, no hay una capilla para la Virgen, pero hay una capilla para Jesucristo. Pero la catedral de Truro tiene una característica aún más inusual – una pequeña curvatura en su planta: debido a que la catedral se encuentra en el centro de la ciudad había un pequeño espacio con casas y tiendas muy pegadas a la catedral por todos sus lados. Con el fin de acomodar la catedral fue necesario “doblar” el edificio casi dos metros hacia el norte. La primera piedra se puso en 1880 y la primera sección de la catedral fue consagrada en 1887. La torre central fue completada en 1905 y el edificio se terminó con la apertura de las dos torres occidentales en 1910. Pearson murió en 1897 y el trabajo pasó a manos de su hijo Frank. La Catedral atrae cada año a uno 200.000 turistas y fue la localización del primer servicio de las Nueve Lecciones y Carols, ideadas por el obispo Edward White Benson para la Nochebuena de 1880. En 2002 la parte oriental de la catedral fue completamente restaurada y se reemplazó la piedra de Bath por piedra de Seyford, más resistente. En 2005 la fachada occidental fue restaurada de la misma manera de la parte oriental. Ambos proyectos fueron supervisados por la firma MRDA Architects de Londres, los arquitectos de la catedral. Véase también Arquitectura románica Iglesia de Inglaterra Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de Truro. Catedral de Truro. Web oficial. Panoramas de la Catedral de Truro. Imágenes en Flickr llamadas Catedral de Truro.
Cathédrale de Truro

La cathédrale de Truro, dédiée à la Bienheureuse Vierge Marie est une cathédrale anglicane située dans la ville de Truro, en Angleterre. Elle a été construite dans le style néo-gothique et est l'une des trois cathédrales du Royaume-Uni avec trois flèches. Histoire Le diocèse de Truro fut créé en 1876, le premier évêque, nommé en 1877, était Edward White Benson. La cathédrale fut la première en Angleterre à être construite sur un nouveau site depuis celle de Salisbury en 1220. La construction a commencé en 1880 sur le site d'une église paroissiale du XVIe siècle et s'est achevée en 1910 avec les tours occidentales. Les plans sont l'œuvre de John Loughborough Pearson, un architecte de style néogothique. Entre 1880 et 1887, une cathédrale temporaire, en bois, est construite à proximité. La tour centrale, terminée en 1905, mesure 76 mètres de haut, alors que les tours occidentales atteignent 61 m. Étant donné que l'édifice est dédié à la Vierge Marie, il ne comporte pas de « chapelle des femmes (en) ». Jusque 1967, le bâtiment n'abritait pas de salle capitulaire. Des travaux de restauration sont entrepris depuis 2002. Anecdote La cathédrale de Truro est évoquée par Julien Gracq dans son recueil Liberté grande. Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Truro Cathedral » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Liste des cathédrales de Grande-Bretagne Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Angleterre Portail du protestantisme Portail de l'anglicanisme Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Trurói székesegyház

A Boldogságos Szűz Mária Trurói székesegyháza egy anglikán székesegyház, mely Cornwallban, Truróban található. Ez volt az első katedrális, melyet a középkori katedrálisok kora óta építettek a Brit-szigeten, a három katedrális egyike, melynek három tornya van és az egyetlen, melynek építését elkezdték és be is fejezték a 19. században. Ennek a kornak a stílusjegyeit, a neogótikus stílus jegyeit viseli magán. Története Az építési munkálatokat egy 16. századi templom helyén kezdték el, melyet Szűz Máriának ajánlottak. A katedrális a kor egyik vezető neogótikus építészének, John Loughborough Pearsonnak a tervei alapján épült meg. A tervekben ötvöződtek az angol és a francia egyházi építészet hatásai. Így jöttek létre a templomtornyok és a rózsaablakok. A truroi és a lincolni katedrális közti hasonlóság nem a véletlen műve. Mindkét templomot Oearson tervezte, és Truro első püspöke, Edward Benson, mielőtt elfoglalta itteni helyét, Lincolnban volt pap. A középső torony 76 méter magas, míg a nyugatiak magassága 61 méter. A katedrális délkeleti sarkában még ma is megtalálható az előző templomból megmaradt oldalhajó, és ma is a városközponti egyházkerület templomaként funkcionál. Mivel a templomot a Boldogságos Szűznek szentelték fel, nincs külön neki szentelt kápolna, de van egy Jézus kápolna. Egy további érdekessége az építménynek, hogy a tervekben is látható egy kanyar, egy ív. Mivel a székesegyház a város szívében fekszik, kevés hely volt az építkezéskor. Minden oldalról házak és boltok vették körbe. Hogy elférjen az épület, 6 lábbal el kellett tolni északi irányba. Az épület két alapkövét 1880-ban rakták le, és az első része 1887-re elkészült. A főtorony 1905-ben, a teljes szentély pedig 1910-ben, a két nyugati torony átadásával fejeződött be. Pearson 1917-ben meghalt, s munkásságát fia, Frank vitte tovább. A székesegyháznak körülbelül 200 000 látogatója van évente. 2002-ben a keleti oldalát teljesen felújították, a díszes bath-i köveket tartósabb syerfordiakra cserélték. 2005-ben hasonlóan jártak el a nyugati oldalon is. Fényképek Jegyzetek Külső hivatkozások A truroi székesegyház hivatalos honlapja The specification of the Willis organ on the National Pipe Organ Register Panorámakép a székesegyházról Fotók acoustic A trurói székesegyházban 1998 decemberében rögzített zene Kapcsolódó szócikkek Truro püspöke Truro
Cattedrale di Truro

La cattedrale di Truro (cattedrale della Beata Vergine Maria, in inglese Cathedral Church of the Blessed Virgin Mary) è la chiesa principale della diocesi anglicana di Truro, in Cornovaglia (Inghilterra), progettata da John Loughborough Pearson. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cattedrale di Truro Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su trurocathedral.org.uk. (EN) Cattedrale di Truro, su Structurae.
Kathedraal van Truro

De kathedraal van Truro, officieel de kathedraal van de Gezegende maagd Maria (Engels:The Cathedral of the Blessed Virgin Mary), is een anglicaanse kathedraal in het Engelse Truro, de hoofdstad van Cornwall. Geschiedenis In 1880 begon de bouw van de kerk, naar ontwerp van John Loughborough Pearson. De kerk werd gebouwd in neogotische stijl. Tussen 1880 en 1887 werd een tijdelijke, houten kerk gebouwd. In 1897 stierf Pearson, waarop zijn zoon Frank de honneurs waarnam. In 1905 was de centrale toren afgebouwd. Vijf jaar later was de bouw van de kerk klaar met het voltooien van de twee westelijke torens. In 2002 werd begonnen met de restauratie van de kathedraal. Naar verwachting zal deze restauratie vijftien jaar duren. Galerij Externe link Officiële website
Katedra w Truro

Katedra w Truro (ang. Truro Cathedral), formalnie Katedra Błogosławionej Panny Marii w Truro (ang. Cathedral of the Blessed Virgin Mary in Truro) – katedra anglikańska znajdująca się w stolicy Kornwalii, Truro. Neogotycka świątynia była pierwszą od XIII w. wybudowaną od podstaw katedrą w Wielkiej Brytanii. Jest jedną z trzech brytyjskich katedr z trzema wieżami (obok kościołów w Lichfield i Edynburgu). Budowę rozpoczęto w 1880 na miejscu XVI-wiecznego kościoła parafialnego. Autorem projektu był John Loughborough Pearson, czołowy przedstawiciel angielskiego neogotyku. Połączył on formy wczesnego gotyku angielskiego z elementami gotyku francuskiego (przede wszystkim wieże i rozety). Wykazuje duże podobieństwa do katedry w Lincoln, ponieważ Pearson był m.in. konserwatorem tejże. Posiada trzy wieże, centralna ma wysokość 76 m, zachodnie – 61 m. Nawa dawnego kościoła jest częścią południowo-wschodniego skrzydła katedry i wciąż pełni funkcję kościoła parafialnego. Pierwsza część katedry została poświęcona w 1887. Wieżę centralną ukończono w 1905; całość była gotowa w pięć lat później. Od śmierci Pearsona w 1897 pracami budowlanymi kierował jego syn – Frank. Co roku katedrę odwiedza ok. 200 000 turystów. W 2002 skrzydło wschodnie odnowiono, zastępując użyty do elementów ozdobnych kamień ze Syerford kamieniem z Bathu; w 2005 w podobny sposób odnowiono skrzydło zachodnie. Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa (ang.)
Собор Труро

Собор Пресвятой Девы Марии (англ. Cathedral of the Blessed Virgin Mary) — англиканский кафедральный собор в Труро (Корнуолл). Здание было построено в стиле неоготики на месте старой церкви XVI века в течение 1880—1910 гг. как кафедра трурского епископа (диоцез создан 15 декабря 1876 года). Первая часть собора была завершена уже в 1887 году, после чего он был освящён. Первая башня высотой 76 м была построена к 1905 году, а ещё две возведены к окончанию строительства в 1910 году. Всего у собора четыре башни. Также Трурский собор является одним из трёх соборов Великобритании, наряду с Личфилдским и Епископальным Эдинбургским, имеющим три каменных шпиля. Соборный орган изготовлен мастерской Henry Willis & Sons. Примечания Ссылки (англ.)Welcome to Truro Cathedral
Beacon Hill, East Sussex

Beacon Hill is an 18.6-hectare (46-acre) Local Nature Reserve in Rottingdean, on the eastern outskirts of Brighton in East Sussex. It is owned and managed by Brighton and Hove Council. Geography This chalk grassland site has extensive views out to sea and inland. Flora include round-headed rampion, vetches, wild thyme and several species of orchid, while there are birds such as skylarks. Rottingdean Windmill is a grade II listed building towards the south of the site. History Beacon Hill has been grazed chalk grassland for at least six thousand years, like the rest of the South Downs. In all those years, affinities with the Downs could be drawn with great range-grazed pastures of the steppes that stretched from Hungary eastwards all the way to Mongolia, or with the American prairies and pampas. In these grazed environments there is great biodiversity of species. The key difference between the South Downs and those habitats is that grazing has been maintained by human intervention by means of sheep farming. Grazed chalk grasslands have been likened to a rainforest in miniature due to the small flowers that compete to survive on the low nutrient soils and the animals this wide range of flora supports. Unfortunately, due to changes in farming practices and use of the land since the Second World War, in most places the South Downs is no longer sheep grazed and much of the land has been ploughed and had fertiliser and pesticides added. Beacon Hill however has been preserved and is currently managed to protect the grazed chalk grassland habitat and the many habitat and the many species that have evolved to live on it. As a result of the people working to preserve this area, Beacon Hill won the Royal Horticultural Society's (RHS) Britain in Bloom Conservation & Environment award in 2005 and the RHS Bloomin' Wild Discretionary award in 2007. Within the site is the historic Rottingdean Windmill. The Windmill was built in 1803 and is opened to the public over some weekends during the summer months. Beacon Hill was designated a Local Nature Reserve in 2004. Other designated chalk grassland LNR around Brighton and Hove include Benfield Hill, Bevendean Down, Ladies Mile and Whitehawk Hill. Nearby is also the National Nature Reserve of Castle Hill. References
Segedunum (Wallsend)

Segedunum (Engels: Wallsend) was een Romeins fort aan het oostelijk uiteinde van de Muur van Hadrianus, bij de oever van de rivier Tyne nabij Wallsend. Het fort werd gebouwd tussen 122 en 138 n.Chr. en vormde een vierhoek met afgeronde hoeken. Aan elke zijde had het fort een poort. Het fort was ontworpen om een cohors equitata met een omvang van 480 infanteristen en 120 cavaleristen te herbergen. In de 2e eeuw huisde hier het Cohors II Nervorium CR (Romeinse burgers) en in de 3e eeuw het Cohors IV Lingonum eq. (infanterie en cavalerie). De infanteriebarakken bevonden zich achter de noordelijke poort. Centraal bevonden zich het hoofdkwartier van het cohort (principia), het huis van de commandant (praetorium) en graanschuren (horrea). Aan de zuidelijke poort bevonden zich de cavaleriebarakken. Na 150 n.Chr. werd aan de westelijke poort nog een hospitaal (valetudinarium) gebouwd. De vicus (de burgerlijke nederzetting bij het fort) met badhuis was omgeven door een greppel. Nabij de site van het fort is een museum geopend met opgegraven objecten en een maquette van het fort Segedunum. Galerij
Segeduno

Segeduno (em latim: Segedunum) foi um antigo forte (castro) romano próximo à atual cidade de Wallsend, Inglaterra, no condado de Tyne and Wear, a cerca de 9,5 quilômetros a leste de Newcastle. O forte se situava ao fim da Muralha de Adriano, próximo às margens do rio Tyne, formando a porção mais a leste do muro. Foi utilizado como guarnição por aproximadamente 300 anos, até por volta de 400. Atualmente é o forte mais escavado na região do Muro de Adriano. História O Muro Romano foi construído originalmente com sua extremidade em Ponte Élio (em latim: Pons Aelius, atual Newcastle). As obras se iniciaram no local em 122, e continuaram a avançar para o oeste. Posteriormente decidiu-se que ele deveria ser ampliado ainda mais para oeste, provavelmente para proteger o rio que cruzava a cidade. Por volta de 127 iniciou-se a construção de uma nova seção de quatro milhas do muro a leste do forte de Ponte Élio, passando pelo local da atual cidade de Byker e terminando no novo forte de Segeduno. Esta nova seção do muro era mais estreita que as seções anteriores, com 2,29 metros de largura sobre um alicerce de 2,4 metros. Ao contrário do muro existente, este acréscimo não contava com um valo ao seu lado. A estrutura media 138 metros de norte a sul e 120 metros de leste a oeste, cobrindo uma área de 17.000 metros quadrados. Um fosso largo e uma murada de terra cercavam por todos os lados o forte, que tinha quatro portões duplos em cada uma das aberturas. Enquanto os portões situados nos lados leste, oeste e norte se abriam apenas para o lado de fora dos muros, o portão do lado sul abria apenas para dentro. A oeste, o Muro de Adriano se fundia à parede oeste do forte, um pouco a sul do portão do lado oeste. A partir do ângulo sudeste do forte, um muro de 1,98 por 1,98 m avançava até a margem do rio, chegando até o nível da água rasa. Existem evidências que indicam a existência de uma vila (vico) em torno do forte, que chegaria até a área ao norte do muro. Referências Ligações externas Webcam mostrando o Muro de Adriano atualmente - de Segeduno à Ponte Élio[ligação inativa] História de Segeduno (em inglês)
Segedunum Roman fort

Segedunum Roman fort är en fornlämning i Storbritannien. Den ligger i distriktet North Tyneside i Tyne and Wear i riksdelen England, i den centrala delen av landet, 400 km norr om huvudstaden London. Segedunum Roman fort ligger 20 meter över havet. Terrängen runt Segedunum Roman fort är huvudsakligen platt. Segedunum Roman fort ligger nere i en dal. Närmaste större samhälle är Newcastle upon Tyne, 5,4 km väster om Segedunum Roman fort. Runt Segedunum Roman fort är det i huvudsak tätbebyggt. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Segedunum Roman fort.