NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Blackgang Chine

Blackgang Chine est un lieu où l'on trouve un ravin côtier naturel et qui est situé près de Ventnor, au sud de l'île de Wight, en Angleterre. Le site est occupé depuis 1843 par le parc d'attractions Blackgang Chine amusement park. Histoire Établi en 1843 par l'entrepreneur Alexander Dabell, ce parc est aujourd'hui le plus vieux du Royaume-Uni. À ses débuts, celui-ci proposait principalement à ses visiteurs quelques curiosités comme des reproductions en fibre de verre de dinosaures. Le parc d'attractions Montagnes russes Cliffhanger - Montagnes russes en métal (ouvertes depuis le 28 mai 2005) Autres attractions Rumpus Mansion - Walkthrough FantasyLand NurseryLand Water Gardens & Maze Snakes and Ladders - Une version géante du jeu de société "Serpents et échelles" avec des toboggans. Dinosaurland - Dinosaures en fibre de verre (dont la plupart datent de 1972). Jungle Walk Buffalo Canyon The Triassic Club The Musical Pet Shop - Spectacle d'animatroniques Crooked House Fort Tortuga - Aire de jeu sur le thème des pirates. Smugglerland St Catherine's Quay Blackgang Sawmill Water Force - toboggan aquatique Voir aussi Articles connexes Liste des parcs de loisirs du Royaume-Uni Liens externes Site officiel du parc Photos et vidéos du parc Portail des parcs de loisirs Portail de l’Angleterre
Блэкгэнг Чайн

Блэкгэнг Чайн (англ. Blackgang Chine) — парк развлечений на южном побережье острова Уайт. География Расположен вблизи ущелья Блэкгэнг Чайн и деревни Блэкгэнг на южном обрывистом берегу острова Уайт между деревнями Чэйл и Нитон. Ущелье Блэкгэнг входит в геологический район Андерклифф. История Александр Дабелл открыл парк Блэкгэнг Чайн в 1840-х годах. В 1993 году компания-собственник парка открыла ещё один парк развлечений Робин Хилл в центральной части острова. По данным на 2014 год, парком управляют потомки Александра Дабелла, которые продолжают расширять парк и открывать новые тематические площадки. Сейчас в Блэкгэнг Чайн насчитывается 8 тематических зон: Restricted Area 5 (территория с динозаврами), Cowboy Town (тема Дикого Запада), Pirate Cove (пиратский корабль), Valley of the Dodos (долина птиц додо), Fairy Land (площадка с феями), Nursery Land (герои детских сказок и стихов), Fantasy Land (страна фантазий с загадочными существами), Giant Bug Walk (гигантские насекомые). Транспорт К парку можно добраться регулярным автобусным маршрутом №6 компании «Southern Vectis» (Ньюпорт — Блэкгэнг Чайн — Вентнор) и прогулочным маршрутом Айлэнд Костер (Райд — Шанклин — Блэкгэнг Чайн — Ярмут). Культура Парк развлечений описывается в юмористической книге-путешествии «Bollocks to Alton Towers» (2005 год). Примечания Ссылки Официальный сайт парка развлечений Информационный сайт о европейских парках
Blackgang Chine

Blackgang Chine är en ravin i Storbritannien. Den ligger i riksdelen England, i den södra delen av landet, 130 km sydväst om huvudstaden London. Blackgang Chine ligger 10 meter över havet. Den ligger på ön Isle of Wight. Terrängen runt Blackgang Chine är platt norrut, men österut är den kuperad. Havet är nära Blackgang Chine åt sydväst. Närmaste större samhälle är Newport, 12,9 km norr om Blackgang Chine. Kommentarer Källor
Блекфрайърски мост

Блекфрайърски мост (на английски: Blackfriars Bridge) е мост в Лондон, разположен на река Темза между мостовете Милениъм Бридж и Ватерло. Открит е през 1769 година. Той е третият пореден мост, построен след Лондонския и Уестминстърския мост. В периода 1833 – 1840 година претърпява значителни реконструкции и е открит отново през 1869 година от кралица Виктория. Мостът е дълъг 281 метра и широк 32 метра, боядисан в червено и бяло. На него също така има различни скулптурни фигури. Източници Външни препратки Блекфрайърският мост през 1900 година Архив на оригинала от 2011-10-02 в Wayback Machine.
Blackfriars Bridge

Blackfriars Bridge je most pro silniční a pěší dopravu přes řeku Temži v Londýně. Je umístěn mezi Waterloo Bridge a Blackfriars Railway Bridge. Poblíž severního konce mostu se nachází Inns of Court, Temple Church a železniční nádraží Blackfriars. V blízkosti jižního konce se nachází Tate Modern a Oxo Tower. Prvním spojením břehů řeky u Blackfriars byl 303 m dlouhý most, za jehož překročení bylo vybíráno mýtné, v italském stylu, navržený Robertem Mylnem. Most obsahoval devět semieliptických oblouků a byl postaven z portlandského vápence. Jeho stavba trvala 9 let a byl otevřen roku 1769. Původně byl pojmenován po britském premiérovi William Pitt Bridge, ale brzy byl přejmenován po Blackfriarském klášteru s dominikánským převorstvím, který stál v minulosti poblíž místa, kde most spojoval oba břehy řeky. Současný most byl dokončen roku 1869 a je tvořen pětiobloukovou kovovou konstrukcí navrženou Josephem Cubittem. Most vlastní a provozuje Bridge House Estates – dobročinný fond spravovaný City of London Corporation. S ohledem na dopravní zatížení byl most v letech 1907 až 1910 rozšířen z 21 m na 32 m. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Blackfriars Bridge na Wikimedia Commons
Blackfriars Bridge

Blackfriars Bridge er en bil- og gangbro over Themsen i London, mellem Waterloo Bridge og Blackfriars Railway Bridge. Den nordlige side ligger i nærheden af Inns of Court, Temple Church og Blackfriars station. Den sydlige side er i nærheden af kunstgalleriet Tate Modern. Den første faste bro ved Blackfriars var en 300 meter lang afgiftsbelagt bro tegnet i italieniseret stil af Robert Mylne. Byggearbejderne tog ni år, og broen åbnede i 1769. Den blev oprindelig kaldt William Pitt Bridge (efter premierministeren William Pitt den ældre), men blev snart opkaldt efter munkeklosteret Blackfriars, et dominikanerkloster som lå i nærheden. Den nuværende bro blev fuldført i 1869 og består af fem smedejernsbuer bygget efter tegninger af Joseph Cubitt. Den ejes og vedligeholdes af Corporation of London. På grund af den store trafik over broen, blev der foretaget en udvidelse mellem 1907–1910, fra 70 fod til dagens 105 fod. Broen blev verdenskendt i 1982 da den italienske bankier Roberto Calvi blev fundet hængt under en af buegangene i det som først blev anset som selvmord, men som nu regnes som et mord. Eksterne henvisninger
Blackfriars Bridge

Die Blackfriars Bridge ist eine Straßenbrücke über den Fluss Themse in London. Sie verbindet die City of London auf der Nordseite mit dem Stadtteil Southwark im Stadtbezirk London Borough of Southwark auf der Südseite. Sie befindet sich unmittelbar neben dem Bahnhof Blackfriars und ist nach einem Kloster der Dominikaner (engl. black friars) benannt, das einst in der näheren Umgebung stand. Sie ist im Besitz von Bridge House Estates, einer Wohlfahrtsorganisation der Corporation of London. Die 281 Meter lange und 32 Meter breite Brücke besteht aus fünf schmiedeeisernen Bögen und einer gusseisernen Balustrade im venezianischen Stil. Von John Birnie Philip geschaffene Skulpturen erinnern an die Dominikaner, die früher hier lebten; auf der Westseite sind dies Vögel und Blumen, auf der Ostseite Meerespflanzen und Wasservögel. Über die Brücke führt die Hauptstraße A201. Geschichte Erste Brücke Nach einem Wettbewerb erhielt Robert Mylne im Jahr 1760 den Auftrag, eine neue Brücke zu bauen. Die 303 Meter lange und 13 Meter breite Brücke wurde 1769 eröffnet. Sie bestand aus neun halbelliptischen Bögen aus Portland-Kalkstein. Zu Beginn hieß die Brücke William Pitt Bridge (nach dem damaligen Premierminister William Pitt), wurde aber im Rahmen der Eröffnung in Blackfriars Bridge umbenannt. Zunächst musste noch Brückenzoll entrichtet werden. Während der Gordon Riots von 1780 wurden jedoch die Mautstationen überfallen und geplündert, was 1785 zur Aufhebung des Brückenzolls führte. Das mit der Flut vordringende Salzwasser und das Wasser des verschmutzten River Fleet verursachten mit der Zeit erhebliche Schäden an den Kalksteinbögen. Schließlich riss man die Brücke 1860 ab und ersetzte sie vorläufig durch eine Hilfsbrücke an der gleichen Stelle. Zweite Brücke Die heute bestehende Brücke entstand unter der Leitung von Joseph Cubitt, gleichzeitig mit der unmittelbar benachbarten Blackfriars Railway Bridge. Die offizielle Eröffnung erfolgte am 6. November 1869 durch Königin Victoria, für die im Jahre 1897 an der Brücke ein Denkmal errichtet wurde. Aufgrund des stetig zunehmenden Verkehrs musste die Brücke zwischen 1907 und 1910 um elf Meter verbreitert werden. Am 18. Juni 1982 wurde der bekannte italienische Bankier Roberto Calvi unter der Brücke erhängt aufgefunden. Weblinks Blackfriars Bridge. In: Structurae Filmaufnahme der Brücke aus dem Jahr 1896. YouTube. Einzelnachweise
Puente de Blackfriars

El puente de Blackfriars es un puente de Londres que atraviesa el Támesis, conectando el barrio de Blackfriars, en la City de Londres, con Bankside, en Southwark. Es uno de los cuatro puentes competencia del Lord Mayor de la City. En las proximidades de su orilla norte se encuentran la iglesia del Temple y los Inns of Court, mientras que en la sur se encuentran el Tate Modern y la Oxo Tower. Historia El primer puente de arco de piedra de Portland fue inaugurado en 1769. Tras las grandes renovaciones de la década de 1830, fue sustituido por el actual puente de hierro en 1869, de 281 m de longitud, diseñado por el ingeniero Joseph Cubitt. Se amplió de 21 a 32 m en 1907-1910. El puente se hizo internacionalmente famoso en 1982, cuando el banquero italiano Roberto Calvi, expresidente del mayor banco privado de Italia, fue encontrado colgado de uno de sus arcos con cinco ladrillos y alrededor de 14 000 dólares en tres monedas diferentes en sus bolsillos. La muerte de Calvi fue tratada inicialmente como suicidio, pero estaba huyendo de Italia acusado de desfalco y en 2002 los expertos forenses llegaron a la conclusión de que había sido asesinado por la Mafia, con la que estaba en deuda.​ En 2005, cinco presuntos miembros de la mafia fueron juzgados en un tribunal de Roma por el asesinato de Calvi, pero todos fueron absueltos en junio de 2007 por falta de pruebas.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Puente de Blackfriars.
Blackfriars Bridge

Le Blackfriars Bridge est un pont de la ville de Londres traversant la Tamise, au niveau de la City (c'est d'ailleurs l'un des quatre ponts gérés par les services du Lord-maire). Il se situe à proximité des Inns of Court et de l'Église du Temple sur la rive nord ainsi que de la Tate Modern et de la Oxo Tower sur la rive sud. Historique Le premier pont, en arcs de pierre de Portland, a été ouvert en 1769. À la suite de dérangements importants dès les années 1830, il fut remplacé par l'actuel pont en fer en 1869, d'une longueur de 281 m, conçu par l'ingénieur Joseph Cubitt. Il a été élargi de 21 à 32 m en 1907-1910. De 1909 à 1952, le pont était emprunté par un tramway en addition d'être un pont routier. Le pont est devenu internationalement célèbre en 1982, lorsque le banquier italien Roberto Calvi a été retrouvé pendu sous un de ses arcs, ce qui a été initialement considéré comme un suicide, mais est à présent après de nombreuses enquêtes considéré comme un assassinat. Annexes Liens externes Structurae : Blackfriars Bridge (en) Grace's Guide to British Industrial History : Blackfriars Bridge Portail de Londres Portail des ponts Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Ponte dei Frati Neri

Il ponte dei Frati Neri, più correttamente ponte dei Domenicani (in inglese Blackfriars Bridge), è un ponte di Londra sul Tamigi, stradale e pedonale, sito fra Waterloo Bridge e Blackfriars Railway Bridge. Dal lato nord è vicino alle Inns of Court e alla stazione di Londra Blackfriars. Il lato sud è nei pressi della Tate Modern art gallery e della Oxo Tower. Storia e descrizione Il primo ponte fisso edificato in questo luogo nel 1769 fu un ponte in pietra a pedaggio lungo 300 metri progettato da Robert Mylne e formato da nove eleganti arcate ellittiche. Fu il terzo ponte costruito a Londra dopo il vecchio London Bridge, costruito diversi secoli prima, e il ponte di Westminster. Esso venne chiamato "William Pitt Bridge" (dal primo ministro William Pitt), ma venne presto ribattezzato Blackfriars Bridge a causa del vicino monastero dei frati domenicani (che sono comunemente conosciuti in Inghilterra con il nome di black friars, per via della cappa nera che sovrasta il loro abito). Il ponte attuale venne completato nel 1869 ed è lungo 277 metri. Esso è costituito da cinque archi in ferro. A seguito del volume di traffico che deve smaltire, esso è stato allargato, dal 1907 al 1910, portandolo dai 21 metri primitivi alla larghezza di 31,50 metri. Il ponte diede il nome alla Blackfriars Bridge railway station, che venne aperta nel 1864 e chiusa nel 1885 dopo l'apertura dell'attuale stazione di Londra Blackfriars. La Blackfriars Bridge railway station continuò a essere utilizzata per il traffico merci fino al 1964, quando venne demolita e al suo posto vennero costruiti degli uffici. Nei media Il ponte finì nelle cronache internazionali nel 1982, quando venne rinvenuto impiccato sotto uno dei suoi archi il corpo del banchiere italiano Roberto Calvi (in un primo momento si ritenne un suicidio, ma in seguito venne appurato come omicidio). Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su ponte dei Frati Neri Collegamenti esterni (EN) Blackfriars Bridge, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Ponte dei Frati Neri, su Structurae.
Blackfriars Bridge

De Blackfriars Bridge is een brug over de rivier de Theems in Londen. De brug ligt tussen de Waterloo Bridge en Blackfriars Railway Bridge. De brug is genoemd naar het dominicaanse klooster dat zich hier vroeger bevond. en loopt nu van de Inns of Court naar Tate Modern. De rivier de Fleet mondt uit in de Theems onder het noordelijke landhoofd van de brug. De eerste verbinding bij Blackfriars, was een stenen tolbrug, die ontworpen werd door Robert Mylne en die in 1769 werd geopend. Toen heette de brug nog William Pitt Bridge (naar de Engelse minister-president William Pitt), maar al vrij snel daarna werd de brug vernoemd naar het voornoemde klooster. De huidige brug, een constructie van stalen bogen werd in 1869 in gebruik genomen. De brug kreeg internationaal enige bekendheid toen er in 1982 het dode lichaam van de Italiaanse bankier, Roberto Calvi werd aangetroffen. Eerst dacht men aan zelfmoord, later kwam vast te staan dat Calvi vermoord was.
Blackfriars Bridge

Blackfriars Bridge – most nad Tamizą w Londynie znajdujący się pomiędzy mostami Waterloo Bridge a Blackfriars Railway Bridge. Na północnym krańcu mostu znajdują się m.in.: Inns of Court, Temple Church oraz stacja kolejowa Blackfriars. Na przeciwnym brzegu Tamizy znajduje się m.in.: brytyjskie muzeum Tate Modern oraz fabryczna wieża OXO Tower. Most ma 303 m długości, został poszerzony w 1910 r. do 32 m szerokości (pierwotnie 21 m). Zaprojektowany w stylu włoskim i zbudowany z wapienia. Od momentu otwarcia były pobierane opłaty za przejazd. Początkowo był nazwany William Pitt Bridge na cześć ówczesnego premiera. Obecny most ukończony w 1869 r., składa się z metalowej konstrukcji zaprojektowanej przez Josepha Cubitta.
Blackfriars Bridge

Blackfriars Bridge är en bil- och gångbro över Themsen i London mellan Waterloo Bridge och Blackfriars Railway Bridge. Brons norra ände ligger i närheten av Inns of Court, Temple Church och Blackfriars station. Södra änden ligger nära Tate Modern. Den första bron var en 300 meter lång avgiftsbelagd bro ritad i italiensk stil av Robert Mylne. Byggarbetet tog nio år, och bron öppnade 1769. Ursprungligen kallades bron William Pitt Bridge (efter premiärministern William Pitt), men fick efter kort tid namnet Blackfriars Bridge, efter dominikanerklostret Blackfriars som låg i närheten. Den nuvarande bron stod färdig 1869 och består av fem gjutjärnsvalv byggda efter ritningar av Joseph Cubitt. Bron ägs och underhålls av City of London Corporation. På grund av den stora trafiken över bron breddades den under åren 1907-1910 från 21 till nuvarande 32 meter. Väg A201 löper över bron.
Блекфраєрс (міст)

Шаблон:Міст: невідомі параметри: |Ширина мосту= Міст Блекфраєрс (англ. Blackfriars Bridge) — автомобільний та пішохідний міст через річку Темза у Лондоні. Має виходи на північному березі (Лондонське Сіті) на Судові інни та Темпл, на південному березі (боро Саутерк) до галереї Тейт Модерн та Вежі Оксо. Поруч розташовано залізничний міст Блекфраєрс на якому розташована станція естакадного типу Блекфраєрс. Міст названо на честь монастиря домініканців (за англійською: чорні брати), що у давнину було розташовано неподалік. Є під орудою Bridge House Estates. Міст має довжину 281 метр та ширину — 32 метри, п'ять кованих залізних арок та венеційську чавунну балюстраду. Скульптури, створені Джоном Бірні Філіпом, на західній стороні це пташки і квіти, на східній стороні морські рослини та водні птахи. На північній стороні мосту розташована статуя королеви Вікторії. Кінці мосту спроектовані, як кафедра, з посиланням на Домініканців (за англійською: Блекфраєрс — чорні брати). Мостом прямує автошлях А201. Перший міст на цьому місті було споруджено під орудою Роберта Майла в 1760 році. Міст мав довжину 303 метри та ширину 13 метрів, дев'ять напівеліптичних арок з портландського вапняку. Спочатку цей міст мав назву міст Вільяма Пітта (на честь тодішнього прем'єр-міністра Вільяма Пітта). Пілони моста були побудовані з вапняку через шкідливий вплив солоної води під час припливів та забрудненої води Темзи вони швидко зазнали руйнації. Існуючий міст був побудований під керівництвом Джозефа Кабіта, поряд з безпосередньо прилеглим залізничним містом Блекфраєрс. Офіційне відкриття відбулося 6 листопада 1869 року королевою Вікторією. Через постійно зростаючий трафік міст був розширений на одинадцять метрів у 1907 — 1910 роках. Посилання s0003160 в базі Structurae Filmaufnahme der Brücke aus dem Jahr 1896 auf YouTube [Архівовано 6 лютого 2017 у Wayback Machine.]
Blackheath (London)

Blackheath ist ein Stadtteil von London, der mehrheitlich im London Borough of Lewisham liegt. Er ist nach dem zentral gelegenen Grünland benannt, welches die Grenze zwischen Lewisham und Greenwich bildet. Geschichte Entwicklung des Namens Der Name Blackheath, erstmals im Jahr 1166 als Blachehedfeld erwähnt, leitet sich von altenglischen Wörtern blæc (‚dunkel‘) und hǣth (‚Heide‘) ab und bedeutet so viel wie „dunkelfarbiges Heideland“. Es wurde aus den altenglischen Wörtern blæc (‚dunkel‘) und hǣth gebildet. 1226 wurde es Blakehetfeld und 1275 Blakeheth geschrieben. Örtlichen Gerüchten zufolge geht der Name auf die Große Pest von London in den Jahren 1665 und 1666 oder den Schwarzen Tod (engl. Black Death) Mitte des 14. Jahrhunderts zurück. Die historische Grundlage dieses Gerüchts ist, dass die Heidelandschaft von Blackheath damals als eine Art Massengrab für die Opfer der Pestepidemie von 1347 bis 1353 verwendet wurde. Mittelalter Die Römerstraße, die später als Watling Street bekannt wurde, kreuzt die nördliche Grenze von Blackheath in Richtung des Deptford Creek. Blackheath war der Sammelplatz des 1381 von Wat Tyler geführten Bauernaufstands sowie Jack Cades 1450 geführter Rebellion mit dem Ziel, Heinrich VI. zu stürzen. Er ist Namensgeber der Wat Tyler Road im Westen von Blackheath. Am 17. Juni 1497 fand am Deptford Creek die Schlacht von Deptford Bridge, die auch als Schlacht von Blackheath bekannt ist, statt. So beschreibt der britische Autor Edward Walford Blackheath mit den Worten: „In past times it was planted with gibbets, on which the bleaching bones of men who had dared to ask for some extension of liberty, or who doubted the infallibility of kings, were left year after year to dangle in the wind.“ (Edward Walford: Old and New London). 19. und 20. Jahrhundert Im Jahr 1909 gab es in Blackheath eine örtliche Zweigstelle der London Society for Women's Suffrage. Persönlichkeiten John Vanbrugh (1664–1726), Architekt und Dramatiker Augusta von Hannover (1737–1813), Princess Royal, Herzogin und Fürstin von Braunschweig-Wolfenbüttel Caroline von Braunschweig-Wolfenbüttel (1768–1821), Königin von Großbritannien, Irland und Hannover Elizabeth Garrett Anderson (1836–1917), Ärztin William Kelly (1821–1906), nordirischer Altsprachler, Bibelausleger, Autor und Prediger der Brüderbewegung, wohnte 1871 bis 1906 im Ort Aston Webb (1849–1930), Architekt Francis Alphonsus Bourne (1861–1935), Erzbischof von Westminster Richard Fitch (1929–1994), Seeoffizier der Royal Navy Richard Branson (* 1950), Unternehmer Literatur Elizabeth Crawford: The Women's Suffrage Movement: A Reference Guide 1866–1928. Routledge Chapman & Hall, London 2001, ISBN 978-0-415-23926-4. A. D. Mills: Dictionary of London Place Names. Oxford University Press, New York 2010, ISBN 978-0-19-956678-5. Edward Walford: Old and New London: Volume 6. Cassell, London 1897. Weblinks Einzelnachweise
Blackheath (Londres)

Blackheath es una zona de brezales del sureste de Londres, Inglaterra (Reino Unido). Antiguamente en Kent, ahora se comparte entre los municipios londinenses de Lewisham y Greenwich. Blackheath tiene una de las mayores áreas de tierra común en el Gran Londres.​ Historia El nombre se registra en 1166 como Blachehedfeld y significa "brezal de color oscuro".​ Está formado por el inglés antiguo 'blæc' y 'hǣth' y se refiere al espacio abierto que fue el lugar de encuentro del antiguo centenar de Blackheath.​ El nombre se aplicó más tarde al suburbio victoriano que se desarrolló en el siglo XIX y se extendió a las áreas conocidas como Blackheath Park y Blackheath Vale.​ Orígenes La carretera romana que más tarde se conoció como Watling Street atraviesa el borde norte de Blackheath (casi en línea con la A2). Blackheath fue un punto de reunión para la Revuelta Campesina de Wat Tyler de 1381, y para la rebelión de Jack Cade Kentish en 1450. Wat Tyler es recordado por Wat Tyler Road en el brezal. Después de acampar en Blackheath, los rebeldes de Cornualles fueron derrotados en la batalla de Deptford Bridge (a veces llamada la batalla de Blackheath), justo al oeste, el 17 de junio de 1497. Con la calle Watling Street llevando diligencias a través de la brezal, en ruta hacia el norte de Kent y los puertos del canal de la Mancha, fue también un lugar famoso para los salteadores de caminos durante los siglos XVII y XVIII. Parque Blackheath La importante finca de Blackheath Park fue creada en las tierras de Wricklemarsh Manor, y fue construida a finales del siglo XVIII y principios del XIX. Cuenta con buenos ejemplos de casas georgianas y victorianas de gran tamaño, entre las que destaca la media luna de Michael Searles de casas adosadas de terraza conectadas por columnas, The Paragon (c 1793-1807).​ La Pagoda es un ejemplo notable de una hermosa propiedad situada en Blackheath, construida en 1760 por Sir William Chambers en el estilo de una tradicional pagoda china. Más tarde fue arrendado al príncipe regente, que se convertiría en rey Jorge IV, y utilizado como casa de verano por su esposa Caroline, princesa de Gales. Deportes En 1608, según la tradición, Blackheath fue el lugar donde se introdujo el golf en Inglaterra: el Royal Blackheath Golf Club. El club fue una de las primeras asociaciones de golf establecidas (1766) fuera de Escocia. Desde 1923 ha estado en las cercanías de Eltham. Blackheath también dio su nombre al primer club de hockey, fundado a mediados del siglo XIX. El Blackheath Rugby Club fue fundado en 1858, el club de rugby más antiguo de Inglaterra. El club Blackheath organizó el primer partido internacional de rugby del mundo (entre Inglaterra y Escocia en Edimburgo el 27 de marzo de 1871) y, diez años más tarde, albergó el primer encuentro internacional entre Inglaterra y Gales. Blackheath Rugby Club fue uno de los 12 miembros fundadores de la Asociación de Fútbol en 1863. Referencias