NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Anglikańskie sanktuarium maryjne w Walsingham

Anglikańskie Sanktuarium Matki Bożej z Walsingham (ang.: The Shrine of Our Lady of Walsingham (Chuch of England)), jest jednym z dwóch sanktuariów maryjnych Kościoła Anglii w Wielkiej Brytanii. Historia W 1061 r. w Walsingham (hrabstwo Norfolk, Anglia) szlachcianka Richeldis de Faverches była świadkiem trzech objawień Matki Bożej, która nakazała jej zbudować w Walsingham replikę domu z Nazaretu, w którym miało miejsce Zwiastowanie. Jednocześnie Maria Panna miała obiecać, że ktokolwiek uda się z pielgrzymką do tego miejsca z prośbą, „nigdy nie odejdzie niewysłuchany”. W 1153 r. wokół domu maryjnego zbudowano opactwo augustianów. Kult maryjny koncentrował się na „Świętym Domu”, zawierającym cudowną według wiernych figurę Maryi z Dzieciątkiem. Walsingham stało się jednym z najbardziej popularnych miejsc pielgrzymkowych w Europie: pielgrzymowali tutaj m.in. królowie Henryk III, Edward I (11 razy), Edward II, Edward III, Ryszard II, Edward IV, Henryk VI i Henryk VIII. W 1538 r. król Henryk VIII, na skutek zerwania z katolicyzmem, nakazał zamknięcie opactwa w Walsingham, Święty Dom został spalony, a figura Maryi zabrana do Londynu i tam zniszczona. Resztki zabudowań opactwa były następnie wykorzystywane do celów świeckich. Dopiero w 1896 r. Charlotte Boyd zakupiła jedną z kaplic i odnowiła ją. W 1921 r. anglikański wikariusz w Walsingham Alfred Hope Patten, nakazał odtworzyć cudowną figurę Maryi (na podstawie zachowanej pieczęci opactwa). Od 1922 r. ta figura została umieszczona w kościele parafialnym St. Mary i od razu stała się celem popularnych pielgrzymek. W 1931 r. zbudowano w tym kościele nowy Święty Dom. W 1938 r. kościół został znacznie rozbudowany i ogłoszony Anglikańskim Sanktuarium Matki Bożej z Walsingham. Ks. Patten był administratorem anglikańskiego sanktuarium aż do swojej śmierci w 1958 r. Przy sanktuarium działają liczne stowarzyszenia maryjne, np. Strażnicy Sanktuarium i świecki Zakon NMP z Walsingham. W 1934 r. w pobliżu inaugurowano katolickie Narodowe Sanktuarium NMP z Walsingham. Zobacz też Anglikańskie sanktuarium maryjne w Willesden Przypisy
Coquet (île)

Coquet (ou en anglais : Coquet Island) est une petite île d'environ 6 hectares située à 1,2 kilomètre d'Amble sur la côte du Northumberland, au nord-est de l'Angleterre. Réserve d'oiseau L'île est la propriété du duc de Northumberland. La Royal Society for the Protection of Birds (RSPB) gère l'île en tant que réserve d'oiseaux , pour ses importantes colonies d'oiseaux de mer. L'espèce la plus répandue est le macareux moine, avec plus de 18.000 couples nichant en 2002, mais l'île est la plus importante pour la plus grande colonie de la sterne de Dougall en voie de disparition en Grande-Bretagne, grâce à des mesures de conservation incluant la mise en place de niches pour protéger les nids. Les goélands et les intempéries, a augmenté à 92 paires en 2005. D'autres oiseaux nicheurs comprennent la sterne caugek, la sterne pierregarin, la sterne arctique , la mouette tridactyle, le fulmar, les trois espèces de goélands et d'eider à duvet. local d' Amble voient près de l'île par beau temps tout l'été. L'île est inhabitée en hiver, mais des gardiens saisonniers sont présents tout au long de l'été pour protéger les oiseaux nicheurs. Le débarquement sur l'île Coquet pour le public est interdit, mais les compagnies locales de bateau d'Amble permettent aux visiteurs de faire le tour de l’île pour observer les oiseaux. Phare L'île possède un phare construit en 1841 par Trinity House. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Coquet Island, England » (voir la liste des auteurs). Portail des îles Portail de l’Angleterre Portail de la mer du Nord
Coquet (eiland)

Coquet is een klein eiland van ongeveer 6 hectare op 1,2 km van Amble aan de kust van Northumberland in het noordoosten van Engeland. Het eiland is eigendom van de hertog van Northumberland. De Royal Society for the Protection of Birds beheert het eiland als vogelreservaat voor de belangrijke kolonies zeevogels, vooral papegaaiduikers. Op het eiland zijn er overblijfselen van een middeleeuws klooster, dat grotendeels ingenomen werd door een vuurtoren. Het publiek heeft geen toegang tot het eiland.
Coquet Island, England

Coquet Island är en ö i Storbritannien. Den ligger i grevskapet och kommunen Northumberland i riksdelen England, i den centrala delen av landet, 400 km norr om huvudstaden London. Arean är 0,11 kvadratkilometer. Terrängen på Coquet Island är mycket platt. Öns högsta punkt är 8 meter över havet. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Coquet Island.﻿
Black Middens

The Black Middens is a reef at the mouth of the River Tyne in North East England, noted for the danger it poses to shipping. Shipping hazard The Black Middens is particularly dangerous as it is mostly below the water at high tide when shifting sand bars form around it. Many ships have been blown on to the Black Middens and wrecked – five ships during three days of storms in 1864, whose wrecks resulted in 34 deaths within close sight of the shore. In order to mitigate such disasters, the Lights of North Shields were constructed in 1536 on the orders of Henry VIII, to guide mariners into the river. The first Volunteer Life Brigade was formed in Tynemouth in 1864, to rescue sailors who navigated into danger despite the lights. Ships have run aground on the Black Middens as late as the 1970s. Name Midden is a Scandinavian word, common in a number of north-east English dialects, used to describe a heap or dump of domestic waste; local legend has it that the devil threw the Black Middens into the Tyne to spoil the rich trade in coal shipped from Newcastle. History A fishery was long based here, extending from the Black Middens to Howdon Head. In the 15th century, the Prior of Tynemouth had three fishing weirs; large isolated rocks nearby are known as the Prior's Rocks or Stones. In the 17th century, it was known as Robert Ramsey's fishery. In the 18th century, nets were used and hundreds of salmon were caught. References
St Dunstan-in-the-West

St Dunstan-in-the-West este o biserică anglicană situată în Fleet Street în Londra. Biserica este dedicată Sfântului Dunstan de Anglia. Edificiul actual a fost construit în 1825 de arhitectul H.E Kendall. Legături externe Very Rev Silviu-Petre Pufulete Vezi și www.romani.co.uk
Западная церковь Святого Дунстана (Лондон)

Западная церковь Святого Дунстана (англ. Church of St Dunstan-in-the-West) — англиканская приходская церковь в районе Сити города Лондона (Великобритания), расположенная на улице Флит-стрит. Нынешнее неоготическое здание храма было построено в 1830-х годах по проекту архитектора Джона Шоу. История и описание Первый храм на месте Западной церкви Святого Дунстана в Лондонском Сити был основан между 988 и 1070 годами. По данным на начало XXI века, не было точно известно, когда была построена первоначальная церковь — возможно, она была построена самим архиепископом Дунстаном или священниками, которые знали его лично. Впервые храм был упомянут в письменных источниках за 1185 год. Король Англии Генрих III получил данную церковь и её земли от Вестминстерского аббатства в 1237 году, а затем — передал их сообществу Domus Conversorum. Богослов Уильям Тиндейл являлся проповедников в церкви Святого Дунстана. Церковь избежала разрушения в ходе Великого лондонского пожара 1666 года, поскольку декан Вестминстерской школы посреди ночи разбудил 40 учеников и сформировал из них пожарную команду. К XIX веку средневековая церковь претерпела множество изменений: так старый свод храма был заменен в 1701 году плоским потолком, украшенным панелями. В начале XIX века средневековая церковь Святого Дунстана была снесена, чтобы позволить расширить улицу Флит-стрит: в июле 1829 года был принят акт Британского парламента, который разрешил снос. Первый камень в основание нового здания, строившегося по проекту Джона Шоу-старшего (1776—1832), был заложен в июле 1831 года. В августе 1832 года здание было практически достроено. Окончание реализации проекта проходило под руководство Джона Шоу-младшего (1803—1870). Во время Второй мировой войны, в ходе «Блица», церковь потеряла только свои витражи — она пережила лондонские бомбардировки почти неповрежденной. В конце войны, 24-25 марта 1944 года во время операции «Стейнбок» (Operation Steinbock), церковь снова была повреждена. 4 января 1950 года церковное здание было внесено в список памятников архитектуры первой степени (Grade I). В XXI веке церковь делит свое здание с румынской православной общиной, образующей приход церкви Святого Георгия: в часовне слева от главного алтаря хранится иконостас из монастыря Антим в Бухаресте (Mănăstirea Antim), освященный в 1966 году. См. также Восточная церковь Святого Дунстана (Лондон) Церковь Святой Бригитты (Лондон) Церковь Святого Ботольфа (Олдгейт) Церковь Святой Бригитты (Турку) Примечания Литература Basil Fulford Lowther Clarke. Parish Churches of London : [англ.]. — London : Batsford, 1966. — 390 p. Simon Bradley. London : the city churches : [англ.]. — New Haven : Yale University Press, 2002. — 160 p. — ISBN 978-0-300-09655-2. Cobb, G., The Old Churches of London. London: Batsford, 1942. Ссылки St Dunstan in the West (англ.). london-city-churches.org.uk. The Friends of the City Churches, Bishop of London (2021). Дата обращения: 9 июля 2021.
Hillingdon Civic Centre

Hillingdon Civic Centre is a municipal building in the High Street, Uxbridge. The civic centre, which is the headquarters of Hillingdon London Borough Council, is a Grade II listed building. History The old Uxbridge Urban District Council had acquired a house called Southfields at 265 High Street in 1927 and converted it to be its offices and meeting place, having previously met in a council chamber on the upper floors of Uxbridge Market House. Middlesex County Council built itself an office building adjoining 265 High Street in 1939 which also included a library and clinic, with plans to later extend the building onto the site of Southfields to include a town hall and municipal offices for Uxbridge Urban District Council too. With the outbreak of the Second World War the plans for further buildings on the site were not pursued. Uxbridge became a municipal borough in 1955, and the borough council continued to be based at 265 High Street until it was replaced in 1965 by the London Borough of Hillingdon. Following the creation of the London borough in 1965, civic leaders decided to procure a purpose-built civic centre. They resurrected plans to build on the site of Southfields, also incorporating the 1939 Middlesex County Council building. The new building, which was designed by Andrew Derbyshire, was acclaimed as one of the most famous buildings in the British neo-vernacular style. It was planned from 1970 and the construction work, which was undertaken by Higgs and Hill at a cost of £5.6 million, started in January 1973. It opened in stages from 1976 with a formal opening by the chairman of the British Airports Authority, Norman Payne, on 28 April 1979. Derbyshire's design envisaged a diamond-shaped building to the west containing the offices of the council officers and their departments and a more irregular-shaped building to the east containing the public areas including the council chamber, the civic suite and register office. The main frontage to the public areas, facing onto the High Street, featured a loggia with eight entrances and a steep roof, with a two-storey block with a clock tower behind. The design made extensive use of brick and tile, to pay homage to traditional homely brick architecture of nearby buildings and suburban developments that were "indigenous to the borough". It was designated a Grade II Listed Building in April 2018. Despite its listed status, the building has had a mixed reception from architectural critics. In his 2012 essay Post Modernism to Ghost Modernism Jonathan Meades argued the building was symbolic of the political climate of its era and highlighted it as an early example of a more populist, conservative style of architecture which aspired to be inoffensive but instead came across as patronising. He concluded that “the proudly vaunting philistinism which has afflicted Britain for three decades found its first architectural expression at Hillingdon.” A distinctive yew wood sculpture, designed by John Phillips, made up of fourteen pieces of wood suspended on a wire rope, was hung in the stairwell leading up to council chamber. References
High Speed 1

High Speed 1 (HS1), oficialment conegut com a Channel Tunnel Rail Link (CTRL), és una línia d'alta velocitat de la Gran Bretanya que té una longitud de 108 quilòmetres i que uneix Londres amb el final anglès de l'Eurotúnel. El segon i últim tram de la línia, entre el riu Tàmesi i l'estació de London St Pancras, es va obrir el 14 de novembre de 2007. La construcció va costar 5.200 milions de lliures, i la nova connexió entre l'Eurotúnel i Londres permet als trens a viatjar a una velocitat de 300 km/h, retallant al viatge d'Eurostar uns 40 minuts, fent possible viatjar des de London St Pancras a Paris Gare du Nord en 2 hores i 15 minuts i a Brussels South en 1 hora 51 minuts. A més dels serveis internacionals Eurostar, la ruta també l'utilitzaran serveis de rodalia d'alta velocitat amb trens de la classe 395. Els serveis de rodalia començaran al desembre de 2009 entre Ashford International (a Kent) i London St Pancras (a Londres) amb un viatge de 37 minuts. Referències
Línea de alta velocidad Londres-Eurotúnel

La línea de alta velocidad Londres-Eurotúnel, conocida como HS1 (High Speed 1), oficialmente Enlace ferroviario del Eurotúnel (Channel Tunnel Rail Link, CTRL) y originalmente Continental Main Line (CML), es una línea de alta velocidad británica que discurre entre el túnel del Canal de la Mancha y la estación londinense de Saint Pancras. La línea fue construida para el tráfico internacional de pasajeros entre el Reino Unido y la Europa continental, aunque también sirve al tráfico local entre Londres y Kent y tiene capacidad para transportar mercancías. La línea completa, pasando por encima del río Medway y bajo el Támesis, fue inaugurada el 14 de noviembre de 2007,​ aunque el tramo inicial funciona desde 2003. Admite 300 km/h de velocidad máxima, y tuvo un coste de 5,8 mil millones de libras esterlinas.​ Existen tres estaciones intermedias: Stratford International, Ebbsfleet International y Ashford International. Los servicios internacionales son servidos por Eurostar, con tiempos de viaje entre Londres y París de 2 horas y 15 minutos, y entre Londres y Bruselas en 1 hora y 51 minutos.​ La línea está preparada para admitir la competencia entre varios operadores en un futuro. Los servicios locales, operados por Southeastern, comenzaron el 13 de diciembre de 2009, con una velocidad punta de 225 km/h. Los trenes de mercancías, operados por DB, comenzaron las pruebas en mayo de 2011. En el tiempo trascurrido entre la inauguración del Eurotúnel y la finalización de esta línea, los trenes Eurostar tuvieron que circular por la red convencional británica. Generalidades Cuando comenzó a operar el servicio de trenes de alta velocidad denominado Eurostar a través del Eurotúnel entre Londres, París y Bruselas, se reveló la urgente necesidad de modernizar la infraestructura ferroviaria británica que comunica la salida del túnel con Londres. El proyecto La infraestructura se dividió de dos secciones a los fines de su construcción. Ambos trazados son aptos para trenes de alta velocidad. La Sección 1, desde el Eurotúnel hasta Fawkham Junction en las cercanías de la ciudad de Kent, tiene una longitud de 74 km y fue abierta al tráfico comercial en septiembre de 2003. Una vez inaugurada esta sección, se redujo el tiempo de viaje de Londres a París en 21 minutos. Sección 2, desde Fawkham Junction (cerca de Kent) hasta la Estación de St. Pancras, tiene una longitud de 34 km y corresponde al ingreso al área metropolitana de Londres. Fue abierta al tráfico comercial el 14 de noviembre de 2007. Con la apertura de la Sección 2, los servicios ferroviarios internacionales que anteriormente terminaban en Londres, en la estación Waterloo International, se mudaron a la Estación de St. Pancras. Con la finalización total de la infraestructura el tiempo de viaje total -sin paradas intermedias- entre Londres y París se ha reducido a 2 h y 15 min y entre Londres y Bruselas a 1 h y 51 min . Referencias Enlaces externos HS1 Website CTRL Website
CTRL

A CTRL a Channel Tunnel Rail Link vasútvonal rövidítése. A vonal a Csatorna-alagút angliai bejáratától vezet Londonba. Nevezik még High Speed 1-nek (rövidítve HS1) is. A vonal A 108 km hosszú vonal – amelyben az alagutak hossza összesen annyi, mint az egész EuroTunnel – 5,2 milliárd font költséggel készült el 2007. november 14-re, amikor is a St Pancras pályaudvar átadása is megtörtént. Az új vonal 40 perccel csökkentette az utazási időt. A vonalon 3 új állomás van: Stratford International, Ebbsfleet International és Ashford International. Ezen kívül teherpályaudvari kapcsolatokat is létesítettek. A személypályaudvarok részben (némely) Eurostar megállói is, illetve a CTRL vonalon közlekedő nagysebességű belföldi járatok megállói. A Stratford International nem volt az eredeti terv része, és neve ellenére nem nemzetközi pályaudvar. A Docklands Light Railway-t hosszabbították idáig 2011-ben, hogy a 2012-es Olimpia idejére Stratford és a St Pancras pályaudvar között közlekedési kapcsolat legyen. A CTRL fővonalának nagyobb műtárgyai a London alatt 7,5 és 10 km hosszú, Temze alatti 2,5 km hosszú és egy 3,2 km hosszú alagutak, valamint Ashford állomás előtt és után egy felszín alatti alagút és felüljáró. A Londont a Csalagúttal összekötő nagysebességű vonal igazi sikertörténet: immár háromszor annyian utaznak Brüsszelbe és Párizsba a HS1-et egyelőre egyedül használó Eurostarral, mint repülővel. Hamarosan 225 km/h-s sebességű British Rail 395 vonatok indulnak a HS1 használatával Kentbe, a DB Schenker pedig 2010-től indíthat nagysebességű tehervonatokat. Bár utólag kiderült, hogy nemzetközi összehasonlításban rendkívül sok pénzt költöttek a HS1-re, úgy tűnik, mégis megtérülhet. Bebizonyosodott, hogy Anglia képes HSL-t építeni, és már megvan hozzá a szaktudása. Talán nem elhanyagolható a folytatást sugalló HS1 névválasztás marketingereje sem, és valóban, eredetileg a vonalat csak Channel Tunnel Rail Linknek hívták. Lásd még UK Ultraspeed High Speed 2 További információk Highspeed 1 hivatalos weboldal (angolul) Eurostar Website (angolul) Southeastern in 2009 Website (angolul) Southeastern Website (angolul) Eurotunnel Website (angolul) Rail Link Engineering (Arup, Bechtel, Halcrow Systra) Website (angolul) London and Continental Railways Website (requires Flash) (angolul) Trade article (angolul) Guardian Unlimited Interactive Guide to the CTRL (requires Flash) (angolul) "Tunnel vision" (angolul) Rail enthusiast's site (angolul) Eurostar. YouTube Források Csongor. "http://nygma.hu" (magyar nyelven). Hozzáférés: 2010. január 26.. : External link in |title= (súgó) - a szerző engedélyével! Spag Pendolino-Nagysebességű vasutak blog, engedéllyel Egy országnyi nagysebességű vonal
High Speed 1

High Speed 1 – linia kolei dużych prędkości o długości 108 km biegnąca od Londynu, poprzez Kent do Eurotunelu. Celem budowy było uzyskanie szybkiego połączenia pasażerskiego ruchu międzynarodowego z Wielkiej Brytanii do Europy kontynentalnej, dodatkowo służy ruchowi krajowemu do i z miast w Kent. Linia poprowadzona jest przez rzekę Medway i pod Tamizą do stacji kolejowej London St Pancras. Linię otwarto 14 listopada 2007. Linia pozwala na rozwinięcie prędkości do 300 km/h, a jej budowa kosztowała 5,2 mld funtów. Na linii znajdują się stacje pośrednie: Stratford International, Ebbsfleet International i Ashford International. Linki zewnętrzne Highspeed 1 Website
Hackney Marshes

Die Hackney Marshes (etwa: Hackneyer Sümpfe) sind ein Grüngebiet in London, im Nordosten des London Borough of Hackney. Die Gesamtfläche beträgt rund 136 Hektar. Sie befinden sich auf der westlichen Seite des Flusses Lea, der auch die Bezirksgrenze zwischen Hackney und Waltham Forest (Ortsteil Leyton) darstellt. In unmittelbarer Nähe befindet sich auch der Olympiapark London. Infrastruktur Überregionale Bekanntheit haben die Hackney Marshes aufgrund ihrer besonderen Bedeutung für den Amateursport in London, da auf ihnen 82 Spielfelder für Fußball, Rugby und Cricket eingerichtet wurden. In zwei Servicegebäuden, dem Hackney Marshes Centre und dem Hackney Marshes Pavilion, stehen den Sportlern Umkleideräume und ein Café zur Verfügung. Diese wurden im Rahmen eines Investitionsprogramms im Wert von 17 Millionen britischen Pfund erbaut und 2018 eröffnet. Darüber hinaus befindet sich auch eine Baumschule der Hackney Tree Musketeers auf dem Gelände. Die direkte verkehrliche Erschließung erfolgt durch Busverbindungen. Im nahegelegenen Stratford halten London Underground, London Overground, DLR sowie Züge des Regional- und Fernverkehrs. Natur Im Norden der Marshes setzt der Bezirk Hackney Renaturierungsmaßnahmen um, damit u. a. Igeln, Bienen, Dorngrasmücken und Waldmäusen eine Heimat geboten wird. Im Jahr 1981 suchten rund 50 Polizisten mit Helikopterunterstützung vergeblich nach einem Bären, der angeblich in den Hackney Marshes gesichtet wurde; jedoch wurden kurz zuvor zwei Bärenkadaver unbekannter Provenienz im Fluss Lea gefunden. Geschichte Teile der Hackney Marshes wurden im Rahmen der Vorbereitungen für die Olympischen Spiele 2012 bebaut, unter anderem für das Medienzentrum. In den letzten Jahren gab es Nutzungskonflikte aufgrund illegaler Partys, die mit Lärmbelästigung, einer Müllproblematik und der Beschädigung der Natur einhergingen. Der Bezirk Hackney erließ Ende 2022 hiergegen eine Allgemeinverfügung (Public Space Protection Order, PSPO), die es Polizei und Ordnungsamt erlaubt, Bußgelder zu erheben und Alkoholika zu beschlagnahmen. Literatur Margaret Willes (Hrsg.): Hackney: An Uncommon History in Five Parts. The Hackney Society, London 2012, ISBN 978-0-9536734-2-1. Simon di Principe: Grass Roots. Palm Studios, London 2016, ISBN 978-0-9934450-3-3. Gareth Rees: Marshland. Influx Press, London 2024, ISBN 978-1-914391-28-6. Weblinks Einzelnachweise
Hackney Marshes

Hackney Marshes est un espace vert situé à Hackney dans le Grand Londres. Hackney Marshes est situé sur la rive droite de la rivière Lea. Il fait partie intégrante du Lee Valley Park (en). Si à l'origine, cet espace était un marais, il a depuis été drainé. Il est actuellement principalement constitué d'une pelouse. Portail des espaces verts Portail de Londres