NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
English Heritage

Англійська спадщина (англ. English Heritage, офіційна назва English Heritage Trust) — благодійний фонд у Сполученому Королівстві, під керівництвом якого перебувають близько 400 історичних пам'яток, будівель і місцевостей Англії. До 2015 року назва «Англійська спадщина» використовувалася як повсякденна назва британської державної Комісії з історичних будівель і пам'яток Англії (Historic Building and Monuments Commission for England). Комісія була організована відповідно до закону 1983 року. Вона здійснювала управління значущими історичними пам'ятками країни. Утримувала Національний архів пам'яток (National Monuments Record) в Суїндоні і займалася розподілом пам'яток старовини на категорії. 1 квітня 2015 року Комісія була розділена на дві частини: «Історична Англія» (англ. Historic England), яка успадкувала законодавчі та охоронні функції колишньої організації, і новий благодійний «Фонд англійської спадщини» (англ. English Heritage Trust), що керує історичним майном і перейняв повсякденну назву і логотип колишньої організації. Британський уряд дав новому благодійному фонду грант у £ 80 млн., щоб допомогти встановити його як незалежний фонд, при цьому історичне майно залишається у власності держави. Див. також Національний траст Historic Environment Scotland Синя табличка Примітки Посилання http://www.english-heritage.org.uk/ [Архівовано 30 квітня 2009 у Wayback Machine.] Офіційний сайт
Wieża zegarowa w St Albans

Wieża zegarowa w St Albans (ang. Clock Tower) – zegar wieżowy zlokalizowany w mieście St Albans w angielskim hrabstwie Hertfordshire zbudowany między 1403 a 1412. Jest to jedna z niewielu w Anglii średniowieczna wieża z mechanicznym zegarem. Prawdopodobnie budowa wieży z zegarem była symboliczną próbą podważenia wpływów opactwa w mieście i okolicy (kościół opactwa również posiadał wieżę z zegarem). W czasie wojen napoleońskich używana jako część systemu wczesnego ostrzegania za pomocą luster (najbliższa wieża znajdowała się w Yarmouth, ok. 8 km od St Albans). Do roku 1860 była w bardzo złym stanie technicznym. W 1846 Sir Gilbert Scott przeprowadził jej renowację. W roku 2004 przebudowano dach i udostępniono dla turystów jako punkt widokowy. Wieża jest częścią Muzeów St Albans (ang. St Albans Museums), zarządzanych przez miasto i dystrykt St Albans. Przypisy
Universidad Edge Hill

Edge Hill University es una institución de educación superior ubicada en Ormskirk, condado de Lancashire, Reino Unido. Historia Fundada como colegio en 1885, la Universidad Edge Hill fue inicialmente una escuela de formación de profesoras. ​ Toma su nombre de una zona de Liverpool donde se encontraba el edificio original. El campus actual fue construido en Ormskirk en 1933. ​ Adquirió el estatus de universidad en 2006. Edificios La Universidad Edge Hill se compone de tres facultades:​ Facultad de educación; Facultad de Artes, Tecnología y Ciencias; Facultad de Salud. Referencias
Université Edge Hill

L'université Edge Hill est un établissement d'enseignement supérieur situé à Ormskirk dans le comté du Lancashire en Angleterre. Historique Fondée en 1885, l'université Edge Hill était initialement un collège de formation d'enseignants destiné aux femmes. L'université tire son nom d'un quartier de Liverpool où le bâtiment d'origine était situé. Le campus actuel a été construit à Ormskirk en 1933. Elle a acquis son statut d'université en 2006. Composantes L'université Edge Hill est composée de trois facultés : Faculté d'éducation ; Faculté des arts, technologies et sciences ; Faculté de la santé. Références Liens externes (en) Site officiel Portail de l’Angleterre Portail des universités
Universiteit van Edge Hill

Edge Hill University is een universiteit met campus in Ormskirk in het graafschap Lancashire in het noordwesten van Engeland. Het is een snel groeiende universiteit met meer dan 27.000 studenten in 2012/2013. Geschiedenis Edge Hill Training College werd in 1885 opgericht en betrok een gebouw in Edge Hill, een district van Liverpool. Het was de eerste niet-confessionele school in Engeland voor de opleiding van vrouwelijke leraars. In 1925 kwam Edge Hill onder het bestuur van de Lancashire County Council. Die bouwde een nieuw gebouw voor de school in Ormskirk, dat in 1933 in gebruik werd genomen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw gebruikt als een militair hospitaal en moest de school uitwijken naar Bingley. In 1959 werd Edge Hill een gemengde school, en ontving het de eerste mannelijke studenten. Het aantal studenten groeide snel, er kwamen nieuwe studierichtingen bij en de campus werd stelselmatig uitgebreid. In 1985 waren er ongeveer 2000 studenten. In 1996 kreeg de instelling de titel "University College". In 2006 werd ze een volwaardige universiteit. Faculteiten Edge Hill University bestaat uit drie faculteiten: Education (lerarenopleiding) Health & Social Care (opleidingen in de gezondheids- en verzorgingssectoren: verpleegkundigen, vroedvrouwen, paramedici...) Arts & Sciences (biologie, business school, computer, Engels & geschiedenis, aardrijkskunde, recht & criminologie, media, podiumkunsten, psychologie, sociale wetenschappen, sport en fysieke activiteiten) De campus van Edge Hill University beschikt over goede sportfaciliteiten. In 2012 werden die in de aanloop naar de Olympische Zomerspelen 2012 gebruikt als trainingskamp door de olympische ploegen van een aantal landen uit de Stille Oceaan, waaronder Amerikaans-Samoa, de Gefedereerde Staten van Micronesië, de Cookeilanden, de Marshalleilanden en Palau. Enkele bekende alumni Paul Nuttall (Europees parlementslid voor de United Kingdom Independence Party) Jonathan Pryce (acteur) Sue Smith (Engels voetbalinternational)
Marx Memorial Library

La Marx Memorial Library de Londres és una organització de biblioteques, arxius i divulgació comunitària centrada en els grups de treball marxistes. La seva col·lecció inclou més de 60.000 llibres, fulletons, articles i diaris sobre el marxisme, el socialisme i la història de la classe obrera. Història La biblioteca va obrir el 1933 al número 37 de Clerkenwell Green. L'edifici va ser construït com a Welsh Charity School el 1738 però la façana de l'edifici va ser reconstruïda el 1969. El 1872 va ser ocupada per la London Patriotic Society, i a partir de 1893 (amb el suport financer de William Morris) per la Twentieth Century Press Ltd, editors de Justice, el diari de la Federació Socialista Democràtica. El 1902 i 1903, Lenin, exiliat, va treballar a l'edifici des d'on va publicar disset números d'Iskra. La Marx Memorial Library va ocupar part de l'edifici el 1933, i més endavant es va fer càrrec de la totalitat. La biblioteca compta amb la pintura al fresc El treballador del futur trastornant el caos econòmic del present, pintat per Jack Hastings l'any 1935 amb l'ajuda de l'artista estatunidenc Clifford Wight. Els fons inclouen la primera edició de The Red Republican (1850), el diari sufragista Votes for Women i altres publicacions socialistes. La biblioteca publica una revista anual, Theory & Struggle. Referències Bibliografia Begley; Betjeman, J.; Briggs, Asa; Broadwood, Evelyn; Driberg, Tom «A House Worth Saving (letter)». [Londres], 05-05-1967, p. 11. De subscripció o mur de pagament Rothstein, Andrew. A House on Clerkenwell Green. Londres: Lawrence & Wishart, 1966. «Clerkenwell Green». A: Temple. South and East Clerkenwell. 46. New Haven, London: English Heritage, 2008, p. 86–114 (Survey of London). ISBN 9780300137279.
Marx Memorial Library

Marx Memorial Library - biblioteka w Londynie przechowująca książki, broszury i gazety traktujące o marksizmie i historii klasy pracującej. Biblioteka została otwarta w 1933 roku w budynku na Clerkenwell Green 37a (zbudowanym w 1737 roku), byłej siedzibie wielu radykalnych organizacji. Włodzimierz Lenin podczas swojego pobytu w Londynie w latach 1902–1903 używał jednego z pomieszczeń w budynku do produkcji gazety Iskra. Biuro zachowało się do dziś i jest jedną z atrakcji turystycznych.
Dibden Bay

Dibden Bay is a 229.4-hectare (567-acre) biological Site of Special Scientific Interest (SSSI) between Marchwood and Hythe in Hampshire. Most of this site was formed by deposition of material dredged from Southampton Water. It has been designated an SSSI because it has a nationally important collection of invertebrates, including 21 species which are nationally rare and another 67 which are nationally scarce. The site is also important because of its nesting lapwings, and there are wintering wildfowl such as wigeon, teal, pintail and mallard. References
Lewisham Police Station

Lewisham Police Station is in Lewisham High Street in the London Borough of Lewisham. History The station was built to replace the nearby Ladywell Police Station and was one of four stations procured under a private finance initiative (PFI) between the Metropolitan Police Authority and Equion (part of the John Laing Group). The contract was signed in October 2001, and was valued at £120 million, of which Lewisham accounted for approximately £30 million. Construction began on 26 November 2001, on the site of the old Army & Navy Store on Lewisham High Street, and the new building was topped-out on 17 July 2002. It was official opened by Sir John Stevens, Commissioner of the Metropolitan Police, on 16 April 2004. Facilities The station is the largest purpose-built police station in Europe, and contains the largest custody suite in the Metropolitan Police, as well as stables for 36 police horses and a multi-storey car park. References External links
Shell Centre

Le Shell Centre est un gratte-ciel de bureaux de 107 mètres de hauteur construit à Londres au Royaume-Uni en 1962. L'immeuble a été l'un des premiers bâtiments de grande importance en Europe à être doté de l'air conditionné. L'architecte est Sir Howard Robertson. À sa construction le Shell Centre était l'un des plus hauts bâtiments du Royaume-Uni. Articles connexes Liste de gratte-ciel européens Liste des plus hauts gratte-ciel de l'Union européenne Liste des plus hautes structures de Londres Liens externes (en) Shell Centre sur Emporis Shell Centre sur Skyscraperpage Portail des gratte-ciel Portail de Londres
Shell Centre

Lo Shell Centre è un complesso di edifici situato a Lambeth, sulla riva sud del Tamigi a Londra, adiacente al London County Hall, ai Jubilee Gardens, al Southbank Centre e al London Eye. Ospita la sede centrale della Shell. L'area comprende l'edificio principale e tre edifici ausiliari di nove piani. Lo stabile principale dello Shell Centre fu costruito nel 1957-1962 su progetto di Sir Howard Robertson; è alto 26 piani, 107 metri dal suolo e tre piani sottoterra. È stato il primo edificio per uffici a Londra a superare l'altezza del Palazzo di Westminster. Sostituì il Midland Hotel come edificio più alto di Londra e il Royal Liver Building come quello più alto del Regno Unito, e divenne il più grande edificio per uffici in Europa. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Shell Centre Collegamenti esterni (EN) Shell Centre, su Structurae. (EN) Shell Centre, su Skyscraper Center.
Shell Centre

Het Shell Centre in Londen is het wereldwijde hoofdkantoor van oliegigant Shell. Het is gelegen aan Belvedere Road in het Londense district Lambeth. Het is een opvallend gebouw aan de zuidelijke oever van de rivier de Theems. Sinds 2006/2007 wordt elke oudejaarsavond om 23:59 uur een aftelling van 60 seconden voor het nieuwe jaar geprojecteerd op het Shell Centre als onderdeel van de nieuwjaarsviering. Geschiedenis en overzicht Het Shell Centre omvat een deel van het terrein dat is vrijgemaakt voor het Festival of Britain in 1951. Het gedeelte dichter bij de Theems rivier omvat nu Jubilee Gardens en het South Bank Centre. Zichtbaar in de Theems bij eb, net in het verlengde van de toren op een paar meter in de rivierbedding, is het uitstroompunt van het airconditioningsysteem van het Shell Centre. Dit systeem zuigt rivierwater aan van net buiten County Hall en stuurt het via een pijp in een ijzeren tunnel (precies gebouwd als een metrotunnel) waarachter zowel de inlaatpijp als de uitstroompijpen doorlopen naar de kelder van de toren. Van hieruit wordt het water door filters en warmtewisselaars gestuurd om voor gekoelde lucht in het gebouw te zorgen. Bouw Het Shell Center is tussen 1957 en 1962 gebouwd door Sir Robert McAlpine naar een ontwerp van Sir Howard Robertson. De toren is 107 meter hoog met 27 verdiepingen en drie verdiepingen onder de grond. De toren was de eerste Londense kantoortoren die hoger was dan de Victoria Tower van het Palace of Westminster. Referenties
University of Roehampton

Die University of Roehampton ist eine staatliche Universität in London. Geschichte Die Geschichte der University of Roehampton geht bis ins 19. Jahrhundert zurück. 1841 wurde das erste der vier Colleges, das Whiteland College, gegründet. Darauf folgten das Southlands College (1872), Digby Stuart College (1874) und das Froebel College (1892). Im Jahr 1975 schlossen sich diese vier Colleges zum Roehampton Institute of Higher Education (RIHE) zusammen. 1984 wurde es Teil der University of Surrey, ehe es 2004 seine Unabhängigkeit als Roehampton University erklärte. Zahlen zu den Studierenden Von den 12.495 Studenten des Studienjahrens 2019/2020 nannten sich 7.970 weiblich (63,8 %) und 4.510 männlich (36,1 %). 11.160 Studierende kamen aus England, 15 aus Schottland, 30 aus Wales, 25 aus Nordirland, 470 aus Europa und 790 aus dem Nicht-EU-Ausland. Somit kamen 1.260 (10,1 %) aus dem Ausland. 10.365 Studierende strebten 2019/2020 ihren ersten Studienabschluss an, sie waren also undergraduates. 2.130 arbeiteten auf einen weiteren Abschluss hin, sie waren postgraduates. Davon waren 350 in der Forschung tätig. 2006/2007 waren es 8.535 Studenten gewesen. Weblinks Homepage der Universität (engl.) Einzelnachweise
Université de Roehampton

L'université de Roehampton est une université publique anglaise située à Roehampton dans le Grand Londres. Personnalités notables Étudiants Derek Beaulieu, écrivain canadien Lyn Brown, ministre travailliste Samira Makhmalbaf, réalisatrice iranienne Claire-Louise Bennett, écrivaine britannique. Beverly Naya, actrice nigériane. Professeurs Nina Power, philosophe et féministe anglaise Lien externe Site officiel Archives conservées par : University of Roehampton Archives and Special Collections Ressources relatives à la recherche : Classement académique des universités mondiales CrossRef U-Multirank Portail de Londres Portail des universités
Wearmouth Bridge

Wearmouth Bridge je silniční obloukový most v anglickém městě Sunderland. Je posledním mostem na řece Wear před jejím ústím do Severního moře. Výstavba prvního mostu Wearmouth Bridge probíhala v letech 1793 – 1796. Po dokončení se stal druhým postaveným litinovým mostem na světě (po Iron Bridge). Most měl jedno rozpětí s délkou 72 m, které bylo nejdelším obloukovým rozpětím na světě. Otevřený byl dne 9. srpna 1796 a jeho výstavba stála 28 tisíc liber. V roce 1805 byl opravován a v letech 1857 – 1859 přestavěn podle návrhu Roberta Stephensona. Po přestavbě byl otevřen v březnu 1859. Kvůli nárůstu objemu silniční dopravy bylo v 20. letech 20. století rozhodnuto o stavbě nového mostu. Ten byl budován v letech 1928 – 1929 a otevřený byl vévodou z Yorku 31. října 1929. Kvůli přechodu přes řeku byl postaven kolem starého mostu, který byl zničen v roce 1929. Hlavní rozpětí mostu je 114 m a jeho šířka je 15 m. Dnes slouží pro motorová vozidla (silnice A183, A1018), pro cyklisty a chodce. Hned vedle mostu Wearmouth Bridge se nachází železniční most Monkwearmouth Railway Bridge. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Wearmouth Bridge na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wearmouth Bridge na Wikimedia Commons
Wearmouth Bridge

Wearmouth Bridge is a through arch bridge across the River Wear in Sunderland, England. It is the final bridge over the river before its mouth with the North Sea. Original bridge The original Wearmouth Bridge was designed by Rowland Burdon on a concept by Thomas Paine and opened in 1796. In 1805 the bridge was repaired, and between 1857 and 1859 it was reconstructed by Robert Stephenson. History To accommodate the growing volume of traffic, construction began on the current bridge in 1927. It was designed by Mott, Hay and Anderson and fabricated by the famous bridge building firm of Sir William Arrol & Co. at their Dalmarnock Ironworks in Glasgow (they also built the famous Forth Rail Bridge and the steel structure of Tower Bridge in London). The new bridge was built around the old one to allow the road to remain open. It was opened on 31 October 1929 by the Duke of York (who would later become King George VI). The cost of the bridge amounted to £231,943 of which £12,000 was spent on dismantling the old bridge. The adjoining Monkwearmouth Railway Bridge was built in 1879, and extended the railway south from Monkwearmouth to the centre of Sunderland. The bridge carries the A183 road between Chester-le-Street and South Shields and the A1018 which was the old route of the A19 until the bypass was built leading to the Tyne Tunnel. It is a Grade II listed building. Sunderland City Council commissioned the building of Keel Crossing, a new pedestrian and cyclist bridge, in 2023 in order to reduce congestion on Wearmouth Bridge on matchdays. A silhouette of the bridge appears on the Sunderland AFC crest since a 1997 redesign, along with the Penshaw Monument. Gallery References External links Wearmouth Bridge over River Wear Image gallery at BBC Wear
Puente de Wearmouth

El puente de Wearmouth es un puente en arco de tablero pasante a través del río Wear en Sunderland. Es el último puente sobre el río antes de su desembocadura en el mar del Norte. Puente original El puente de Wearmouth original fue diseñado por Thomas Paine e inaugurado en 1796. Se reparó en 1805; y fue reconstruido por Robert Stephenson entre 1857 y 1859. Historia Para dar cabida al creciente volumen de tráfico, la construcción del puente actual comenzó en 1927. Fue diseñado por Mott, Hay and Anderson y fabricado por la famosa empresa constructora de puentes Sir William Arrol & Co. en sus talleres de Dalmarnock, en Glasgow, (que también construyeron el famoso puente de Forth y la estructura de acero del puente de la Torre de Londres).​ El nuevo puente se construyó junto al anterior para permitir que la carretera permaneciera en servicio.​ Fue inaugurado el 31 de octubre de 1929 por el duque de York (que luego se convertiría en el rey Jorge VI).​ El costo del puente ascendió a 231.943 libras esterlinas, de las que 12.000 se gastaron en desmantelar el puente viejo.​ El puente ferroviario de Monkwearmouth contiguo se construyó en 1879, y permitió extender el ferrocarril hacia el sur desde Monkwearmouth hasta el centro de Sunderland.​ El puente da paso a la carretera A183 entre Chester-le-Street y South Shields, cuyo recorrido coincide en esta zona con el de la carretera A1018, que era la antigua ruta de la A19 hasta que se construyó el desvío que conduce al túnel del Tyne. Es una estructura catalogada como monumento clasificado del Reino Unido.​ Galería Referencias Enlaces externos Puente de Wearmouth sobre el río Wear Galería de imágenes en BBC Wear
Pont de Wearmouth

Le pont de Wearmouth (en anglais : Wearmouth Bridge) est un pont en arc traversant la rivière Wear à Sunderland. C'est le dernier pont sur le fleuve avant son embouchure avec la mer du Nord. Le pont ferroviaire de Monkwearmouth (en) se situe en amont. Liens externes Ressources relatives à l'architecture : National Heritage List for England Structurae Portail des ponts Portail de l’Angleterre Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Highpoint I

Highpoint I was the first of two apartment blocks erected in the 1930s on one of the highest points in London, England, in Highgate. The architectural design was by the Georgian-British architect Berthold Lubetkin, the structural design by the Anglo-Danish engineer Ove Arup and the construction by Kier. History Highpoint I was built in 1935 for the entrepreneur Sigmund Gestetner, but was never used for its intended purpose of housing Gestetner company staff. One of the best examples of early International style architecture in London, this block of 64 flats was very innovative in its day. When the building was completed, it became widely renowned as the finest example of this form of construction for residential purposes. When Corbusier himself visited Highpoint in 1935 he said, "This beautiful building .... at Highgate is an achievement of the first rank." And the American critic Henry Russell Hitchcock called it, "One of the finest, if not absolutely the finest, middle-class housing projects in the world." In 1970 this reputation gained official recognition when both Highpoint blocks were classified Grade I within the historic buildings listing programme. The architectural historian Dan Cruickshank selected Highpoint as one of his eight choices for the 2002 BBC book The Story of Britain's Best Buildings. In 2014, a studio on the second floor of Highpoint was listed for £400,000, a two-bedroom for £950,000 and a four-bedroom for £1,399,000. In 2017, Highpoint II's penthouse, former home of Lubetkin, was listed for sale at £2,950,000 by The Modern House. Highpoint II Lubetkin lived in Highpoint I's penthouse until the completion of Highpoint II. The second Lubetkin building in the same style, Highpoint II (a more luxurious version), was completed on an adjoining site in 1938. This is also a Grade I Listed Building. It served as the exterior of Emma Peel's flat in the television series The Avengers in the 1960s. References External links Media related to Highpoint Apartments at Wikimedia Commons Highpoint I building information & photos
Уорик (замък)

Замъкът Уорик (на английски: Warwick Castle ˈwɒrɪk) е феодална крепост в графство Уорикшър, Англия. Замъкът е с форма на правоъгълник с размери 75 на 105 м, стени високи 15 м и осем кули с височина 45 м. Уорик е най-изящният средновековен замък в страната. Намира се над река Ейвън. Сър Уолтър Скот го описва като най-величественото място в Англия. Първоначално построен, за да не допуска посетители, той е по-посещаван от всеки друг английски дом в частни ръце и е вторият по посещаемост замък след Уиндзор. В замъка се намира една от най-значимите европейски колекции от доспехи и оръжия, заедно с картини от майстори като Рубенс и Ван Дайк. Войнственият характер на замъка най-добре личи отвън, въпреки че е смекчен през 18 век от 690 акра земи, оформени като парк от Ланселот Браун, където оттогава са намерили убежище надуващи се пауни. Източници „1000 места, които е добре да видите, преди да умрете“ – Патриша Щулц.