NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Замок Ейдон

Замок Ейдон (англ. Aydon Castle) — замок, розташований на півночі Англії в графстві Нортумберленд. Історія замку Замок є чудовим прикладом середньовічного англійського маєтку. Його побудував в 1296 році Роберт де Реймс, багатий торговець з Саффолк. На жаль, місце розташування замку Ейдон робило його вразливим для набігів шотландців, так в 1305 році отримавши відповідний дозвіл, Роберт значно зміцнив замок і оточив його стіною. Однак це не завадило шотландцям двічі захоплювати замок в 1315 і 1346 році. У наступні століття власники замку часто змінювалися. Багато з них вважали за краще жити в іншому місці, здаючи Ейдон в оренду. Завдяки цьому маєток зберігся в практично незмінному вигляді. З початку XX століття і до 1966 року в Ейдоні розміщувалася ферма, а потім замок перейшов під опіку держави. Поява в фільмах У замку знімалися деякі сцени для фільму «Єлизавета» (1998, в ролях Кейт Бланшетт, Джеффрі Раш). Див. також Список замків Англії Примітки Посилання Фотографія замку з висоти пташиного польоту Фотографії замку Ейдон на http://www.flickr.com
National Marine Aquarium

Das National Marine Aquarium in Plymouth ist Europas tiefstes und Großbritanniens größtes Aquarium. Es befindet sich im Stadtteil Coxside direkt am Hafen und dem Fischmarkt. Das moderne Gebäude beherbergt mehrere große Aquarien, einen Vortragssaal, ein Café und einen Laden. Die Aquarien sind mit zentimeterdickem Acrylglas versehen. Das größte Becken hat eine Tiefe von zehn Metern und ist von verschiedenen Seiten einsehbar. In ihm schwimmen mehrere Haie und andere Fische. In zahlreichen kleineren Aquarien sind Seeigel, Seepferdchen und Korallenfische untergebracht. Bilder aus dem National Marine Aquarium Weblinks National Marine Aquarium, offizielle Website (englisch)
Mikkeller

Mikkeller er et dansk mikrobryggeri. Bryggeriet blev grundlagt af Mikkel Borg Bjergsø og Kristian Klarup Keller i 2006. Fra 2007 blev det drevet af Mikkel Borg Bjergsø alene. Samme år blev det kåret som årets danske mikrobryggeri af Danske Ølentusiaster. Det lå samtidig som nr. 5 på den internationale liste over verdens bedste bryggerier på øltestsiden Ratebeer. I 2016 lå bryggeriet som nr. 3 på listen. Mikkeller er et såkaldt nomadebryggeri, dvs. det ejer ikke egne bryggerilokaler, men lejer i stedet bryggekedler på nogle af de bedste bryggerier verden over. I 2010 åbnede Mikkeller Bar på Vesterbro i København. Den 16. marts 2013 åbnede Mikkellers anden ølbar, Mikkeller & Friends, i Stefansgade på Nørrebro i København. Bryggeriets repertoire er meget varierende, men en fast tradition siden dets begyndelse er julebryggen Santa's Little Helper. Julebryggens opskrift forbedres, ifølge bryggeriet, for hvert år. Derudover kan nævnes øllen Thørsth, som brygges eksklusivt til den økologiske kiosk KIHOSKH på Vesterbro, og 1000 IBU som var et eksperiment om at lave den mest humlede øl (navnet hentyder til den skala hvorpå humlebitterhed måles i øl). I perioden 2016-2017 var Michael Knoth bryggerichef. Carlsberg købte 20 % af bryggeriets aktier i 2024. Produkter Se også Bryggerier i Danmark Referencer Eksterne henvisninger Mikkeller.dk – Bryggeriets hjemmeside. https://twitter.com/mikkellerbeer https://www.instagram.com/mikkellerbeer/
Mikkeller

Mikkeller is een Deense brouwerijhuurder, gevestigd in Vesterbro, Kopenhagen. Geschiedenis De thuisbrouwers Mikkel Borg Bjergsø en Kristian Klarup Keller experimenteerden eerst 2,5 jaar in hun keuken. In 2005 werd het eerste bier gebrouwen in de Deense microbrouwerij Ørbæk. De firma Mikkeller werd in 2006 opgericht met de bedoeling in Denemarken speciaalbieren op de markt te brengen. De internationale doorbraak kwam nadat hun bier Beer Geek Breakfast, een stout met toevoeging van koffiebonen, in 2006 op het internationaal bierforum Ratebeer goud scoorde. In 2007 verliet Keller de brouwerij zodat enkel Bjergsø de zaak verder zette. Mikkeller exporteert anno 2012 naar circa 40 landen. Bieren De firma beschikt niet over een eigen brouwerij en daarom laat Mikkel de bieren brouwen of brouwt Mikkel zelf in verschillende brouwerijen in Denemarken, Noorwegen, België, Nederland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. De meeste bieren (meer dan 230 verschillende) worden of werden gebrouwen in De Proefbrouwerij te Hijfte, België. Mikkeller ontwikkelt jaarlijks een 80-tal bieren, waarvan een aantal gebotteld worden en sommige enkel in kegs worden afgevuld. Veel bieren worden maar eenmalig gebrouwen. Externe link (en) Officiële website Zie ook Lijst van biermerken
Mikkeller

Mikkeller é uma microcervejaria fundada em 2006 em Copenhaga, Dinamarca baseada no ethos "cuckoo", "fantasma" ou "cigana"; ou seja, uma companhia/empresa que não opera numa localização oficial, em vez disso, colabora com outras cervejarias para produzir as suas receitas ou cervejas experimentais. Mikkeller foi fundada por dois cervejeiros, Mikkel Borg Bjergsø, professor, e o jornalista Kristian Klarup Keller. Ambos procuraram apresentar ao público a sua cerveja caseira e "desafiar amigos da cerveja com novos sabores intensos", inspirando-se nas cervejarias americanas que "não tem medo de experimentar e violar as regras". Referências Ligacoes externas Pagina oficial. Mikkeller no BeerAdvocate. Mikkeller no RateBeer.
Mikkeller

Mikkeller är ett danskt mikrobryggeri. Bryggeriet grundades av Mikkel Borg Bjergsø och Kristian Klarup Keller 2006 och från 2007 kom Borg Bjergsø att driva det själv. Samma år korades det till årets danska mikrobryggeri av Danske Ølentusiaster. Samma titel vann de igen 2008. 2012 kom bryggeriet på 16:e plats på rankingen över de bästa bryggerierna i världen på rankinglistan RateBeer, efter att ha nått en 13:e plats 2010. Mikkeller är delvis ett så kallat nomadbryggeri, det vill säga att man inte äger egna bryggerilokaler, utan hyr bryggutrustning på andra bryggerier. Bryggeriet har bryggt öl i bland annat Danmark, Norge, Belgien, Storbritannien och USA. I Norge har de bryggt hos Nøgne Ø och Lervig Aktiebryggeri. År 2010 öppnade «Mikkeller Bar» på Vesterbro i Köpenhamn. I mars 2013 öppnades Mikkellers andra ölbar, «Mikkeller & Friends», på Stefansgade på Nørrebro. De har även meddelat att de avser öppna en bar i San Francisco under 2013. I mars 2014 öppnades en Mikkeller Bar i centrala Stockholm. Referenser Externa länkar Mikkeller.dk – Bryggeriets webbplats.
Giardino del Castello di Sissinghurst

Il giardino del Castello di Sissinghurst nel Kent (o meglio, "i giardini", poiché composto da più zone di giardino all'inglese, ognuna caratterizzata da un autonomo equilibrio formale ed estetico), nei pressi delle cittadine di Cranbrook, Goudhurst e Tenterden, è gestito e curato dal National Trust. Storia Il complesso fu creato negli anni trenta da Vita Sackville-West, poetessa e articolista dell'Observer, per il quale curava una rubrica di giardinaggio, e dal marito Harold Nicolson, scrittore e diplomatico, entrambi membri del gruppo di Bloomsbury. Si tratta di uno dei più amati giardini d'Inghilterra, che richiama visitatori da tutto il mondo. È composto da più "stanze", ognuna caratterizzata da un colore o da un tema, circondate da alte siepi. Il luogo è antico — il nome deriva dal sassone e significa spiazzo tra i boschi. Un maniero in pietra circondato da un fossato vi fu costruito nel Medioevo. L'edificio originale fu sostituito nel XV secolo da un grosso maniero costruito dalla famiglia Baker — imparentata, tramite matrimonio, ai Sackville di Knole. Per Vita Sackville-West, Sissinghurst e i suoi giardini vennero a rappresentare simbolicamente Knole, reputata la più grande casa in Britannia, che ella, in quanto unica figlia di Lionel, III Lord di Sackville, avrebbe dovuto ereditare, ma che invece passò a suo zio in quanto erede maschio. L'edificio ha avuto molti impieghi: campo per prigionieri di guerra durante la Guerra dei sette anni; casa di lavoro per la Cranbrook Union; in seguito fu adibito come alloggio per i lavoratori della tenuta. Vita Sackville-West e Nicholson fondarono Sissinghurst nel 1930 in seguito a preoccupazioni sul fatto che la loro proprietà di Long Barn, nei pressi di Sevenoaks, nel Kent, fosse vicina a uno sviluppo sul quale non avevano il controllo. Benché fosse in condizioni derelitte, essi comprarono Sissinghurst e iniziarono a costruirvi il giardino che oggi conosciamo. Il progetto di Nicholson e il lavoro di giardinaggio di Sackville-West furono entrambi fortemente influenzati dai giardini di Gertrude Jekyll e Edwin Lutyens oltre a quelli di Hidcote Manor, progettati dal loro proprietario, Lawrence Johnston. Sissinghurst fu aperto al pubblico per la prima volta nel 1938. Il National Trust ha acquisito i giardini nel 1967. Essi riassumono il giardino inglese della metà del XX secolo. I giardini sono oggi molto conosciuti e frequentati e i visitatori devono essere preparati a lunghe attese per potervi accedere durante i periodi di punta. Voci correlate Giardino all'inglese Storia del giardinaggio (con un elenco di pregevoli giardini storici) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su giardino del castello di Sissinghurst Collegamenti esterni Proprietà del National Trust: Giardino del Castello di Sissinghurst, su nationaltrust.org.uk. Storia del Castello di Sissinghurst, su theheritagetrail.co.uk. URL consultato il 7 febbraio 2005 (archiviato dall'url originale il 22 dicembre 2004). Giardino del Castello di Sissinghurst, su touruk.co.uk. URL consultato il 7 febbraio 2005 (archiviato dall'url originale il 10 agosto 2014).
Врт замка Сисингхерст

Врт замка Сисингхрст су подигли 1930. године Витa Саквил-Вест и њен супруг Харолд Николсон (Harold Nicolson), писац и дипломата. Врт Сисингхрст је један од најомиљенијих у Великој Британији и привлачи посетиоце из целог света. Сам врт је замишљен као серија „соба“, свака са другачијом бојом и/или темом. Зидови су од високе орезане ограде, а доста их је озидано циглом. Из преддворишта улази се у двориште замка кроз капију у дугој згради у којој су главне одаје и библиотека. У оси са улазом је кула, која визуелно доминира простором. Лево од прилазне стазе кули је Љубичаста бордура са биљкама љубичастих цветова. Са севера и истока простор је ограничен јарком са водом у близини кога је неколико објеката, међу којима је осмоугаони павиљон. Димензије воћњака који је источно од куле дефинисане су дужинама јаркова. Воћњак је потпуно у природном стилу са слободно посађеним дрвећем. Северно је „Кућа свештеника“ са перголом „Ерехтејон“. Најпознатији део врта је „Бели врт“ са биљкама белих цветова. У средишту на перголи је ружа пузавица простих белих цветова, Rosa mulliganii Boulenger. Од осталих биљака ту су и Cleome spinosa 'Helen Campbell', Lysimachia clethroides Duby, Stipa tenuissima Trin., Eragrostis Wolf, Epilobium angustifolium 'Album', Crinum × powellii 'Album'... Јужни обод чине: Розаријум са зидом „Powys“ испод кога је клупа коју је Латјенс дизајнирао за Гертруду Џекил; Стаза липе, Сеоски врт, South Cottage, врт орашастог воћа и Насип азалеје поред стазе ка јарку. Собе и „врата“ су тако распоређени да, док се ужива у лепоти једне просторије, изненада се открива нова виста, што у шетњи даје низ открића која воде од једног до другог дела врта. Николсон је уложио напоре да успостави занимљиве нове међусобне везе делова врта, док се Саквил-Вест бавила избором биљака у „собама“. Референце
Sissinghurst Castle Garden

Sissinghurst Castle Garden är en trädgårdsanläggning i byn Sissinghurst i grevskapet Kent i sydöstra England. Parken ligger nära Cranbrook och 70 km sydöst om London. Den anlades av författaren Vita Sackville-West och hennes make Harold Nicolson under 1930-talet och består av ett antal "rum" med olika karaktär. Ett av de mest berömda rummen är Vita trädgården som består av vitblommiga växter omgivna av frodig grönska. Runt Sissinghurst Castle Garden är det ganska tätbefolkat, med 199 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Maidstone, 17 km norr om Sissinghurst Castle Garden. Trakten runt Sissinghurst Castle Garden består till största delen av jordbruksmark. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Sissinghurst Castle Garden, 23 mars 2015. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sissinghurst Castle Garden.
Our Lady Queen of Peace Catholic Engineering College

Our Lady Queen of Peace Catholic Engineering College is a coeducational Roman Catholic secondary school located in Skelmersdale in the English county of Lancashire. It is a voluntary aided school administered by Lancashire County Council and the Roman Catholic Archdiocese of Liverpool. The school is currently designated as a specialist Engineering College. Our Lady Queen of Peace Catholic Engineering College offers GCSEs as programmes of study for pupils. The school also offers some vocational courses in conjunction with Myerscough College and West Lancashire College. References External links Official website
St Mark's Church, Stockland Green

St Mark's Church, Stockland Green is a Church of England parish church in Birmingham. History The church originated as Stockland Green mission room from St Barnabas' Church, Erdington in 1908. In 1920 it was dedicated to St Mark, and in 1934 a new church was opened, to the designs of A T Gray. Built of brick, it is a low building with a steeply pitched roof. In 1934 a parish was assigned with land taken from the parish of All Saints' Church, Gravelly Hill. References
Albert Bridge

Albert Bridge je silniční visutý most se závěsy mezi londýnským Battersea v části Wandsworth a Chelsea v části Kensington and Chelsea. Pojmenován byl po Princi Albertovi, manželovi Královny Viktorie. Most byl postaven v letech 1870–1873 a výstavba stála 200 tisíc liber. Hlavním inženýrem byl Rowland Mason Ordish. Most je kombinací visutého a zavěšeného mostu a je na něm využita Ordishova-Lefeuvreova soustava lan, která byla použita pouze na dalších dvou mostech – pražském Mostě císaře Františka Josefa I. a singapurském mostě Cavenagh Bridge. Otevřený byl 23. srpna 1873. Původně bylo na mostě vybírané mýtné; po odkoupení mostu správní institucí Metropolitan Board of Works v roce 1879 bylo 24. května toho roku mýtné zrušeno. Albert Bridge je jediným mostem na Temži, na kterém jsou zachovány původní mýtnice. V roce 1884 byla mostní konstrukce posilována a ocelová lana byly vyměňovány za řetězy. Celková délka mostu je 216,55 m a o šířce 12,5 m patří k nejužším mostům v Londýně. Hlavní rozpětí mělo původně délku 122 m; během rekonstrukce mostu v letech 1972–1973 byla vyměňována dřevěná mostovka a most byl zesílen novým pylonem postaveným uprostřed mostu, proto bylo hlavní rozpětí rozděleno na dvě části. Albert Bridge je posledním mostem na řece Temže před jejím vstupem do centrálního Londýna. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Albert Bridge na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Albert Bridge na Wikimedia Commons
Albert Bridge (London)

Die Albert Bridge ist eine Straßenbrücke über den Fluss Themse in London. Sie verbindet den Stadtteil Chelsea im Stadtbezirk Royal Borough of Kensington and Chelsea auf der Nordseite mit dem Stadtteil Battersea im Stadtbezirk London Borough of Wandsworth auf der Südseite. Die Brücke ist eine Kettenbrücke, die 216 Meter lang und 12,5 Meter breit ist. Die Spannweite beträgt 122 Meter. Die Brücke ist nach Prinz Albert von Sachsen-Coburg und Gotha benannt und führt die Hauptstraße A3031 über die Themse. Geschichte Obwohl das Parlament bereits 1864 die Genehmigung für den Bau erteilt hatte, begannen die Arbeiten erst 1870, um diese mit der Errichtung der Uferstraße zu koordinieren. Der verantwortliche Bauingenieur war Rowland Mason Ordish. Die Brücke entsprach einem von ihm patentierten Prinzip mit einer Kombination von durchhängenden Ketten ähnlich dem Tragkabel einer Hängebrücke und schrägen Ketten ähnlicher einer Schrägseilbrücke. Die Baukosten betrugen £90.000. Die Freigabe für den Verkehr erfolgte am 23. August 1873, die offizielle Eröffnung fand 1874 statt. Die Albert Bridge Company besaß neben der Albert Bridge auch die benachbarte Battersea Bridge. Doch keine der beiden Brücken brachte genügend Mauteinnahmen ein, um die Unterhaltskosten zu decken. 1878 erwarb das Metropolitan Board of Works beide Brücken und hob die Maut ein Jahr später auf. 1884 wurde die Brücke unter der Leitung von Joseph Bazalgette verstärkt und modernisiert. Nach dem Zweiten Weltkrieg erwies sich die Brücke als zu schwach für die immer schwerer werdenden Fahrzeuge. Als der London County Council beabsichtigte, die Albert Bridge abzureißen, gab es einen riesigen Proteststurm von Denkmalschützern, die von John Betjeman angeführt wurden. Diese setzten sich schließlich gegen die Stadtplaner durch. Um die Brücke vor dem Einsturz zu bewahren, verstärkte man 1973 die Fundamente, setzte zwei Pfeiler in der Mitte der Brücke unter die Fahrbahn, errichtete eine leichtere Fahrbahn und reduzierte das Maximalgewicht der Fahrzeuge auf zwei Tonnen. Um die Brücke für die Schifffahrt besser sichtbar zu machen, erhielt sie einen neuen Anstrich in einem eigenwilligen Farbschema. Weblinks Albert Bridge, London. In: Structurae Einzelnachweise
Albert Bridge

L'Albert Bridge è un ponte stradale, che attraversa il Tamigi tra Chelsea e Battersea a Londra, in Inghilterra. Chiamato in memoria del Principe Alberto di Sassonia-Coburgo-Gotha, è lungo 216 metri e largo 12,5 metri. Il ponte è un monumento classificato dall'English Heritage di Grade II. È un ponte sospeso ed è più debole degli altri ponti sul Tamigi. Come conseguenza, il ponte è chiamato la dama tremante dai locali; e, più curiosamente, si trovano segnali di obbligo sugli accessi al ponte che obbligano truppe a rompere il passo (cioè, a non marciare in ritmo) quando traversano il ponte. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Albert Bridge Collegamenti esterni (EN) Albert Bridge, su Structurae.
Albert Bridge (Londen)

De Albert Bridge is een brug over de rivier de Theems in Londen. De brug is gebouwd als verbinding tussen Chelsea op de noordelijke oever en Battersea op de zuidoever. Hij is ontworpen en gebouwd door Rowland Mason Ordish in 1873 als tuibrug volgens het Ordish-Lefeuvre principe. Structureel gezien was dit geen goede constructie en het ontwerp werd daarom aangepast door Joseph Bazalgette tussen 1884 en 1887 door het toevoegen van een aantal onderdelen van een hangbrug. De Greater London Council liet in 1973 verdere versterkingen uitvoeren door de toevoeging van twee betonnen brugpijlers, waardoor de centrale overspanning een eenvoudige balkbrug werd. Als gevolg van deze wijzigingen is de brug tegenwoordig een bijzondere kruising van drie verschillende stijlen.
Мост Альберта (Лондон)

Мост Альберта (англ. Albert Bridge) — автомобильный мост через реку Темзу в Лондоне (Великобритания). Мост связывает район Челси в составе боро Кенсингтон и Челси на северном берегу Темзы с районом Баттерси в составе Уондсуэрта на противоположном берегу. Длина висячего моста составляет 216 м, ширина — 12,5 м. Мост был назван в честь принца Альберта Саксен-Кобург-Готского. История Хотя Парламент Великобритании дал разрешение на строительство моста уже в 1864 году, строительство начались лишь в 1871 году, чтобы скоординировать работы с сооружением дороги вдоль реки. Главным инженером был назначен Роуланд Мейсон Ордиш, так как мост был построен по принципу, запатентованному Ордишем — канаты закреплены непосредственно на пилонах (вантовый мост). Строительство моста Альберта обошлось в 90 000 фунтов. Торжественное открытие моста состоялось 23 августа 1873 года. Компании Albert Bridge Company помимо моста Альберта принадлежал и соседний мост Баттерси. Но расходы на содержание обоих мостов превышали доходы от использования. В 1878 году оба моста были куплены организацией Metropolitan Board of Works, которая через год отменила плату за проезд по мостам. В 1884 году под руководством Джозефа Базалджетта мост Альберта был обновлен и укреплен. После Второй мировой войны выяснилось, что мост слишком слаб для новых средств передвижения. Когда Совет Лондонского графства (предшественник Совета Большого Лондона) решил снести мост Альберта, под руководством Джона Бетжемана прошла серия протестов против сноса. Протестующие добились успеха, мост Альберта был включен в список памятников Лондона. Чтобы избежать обвала моста, в 1973 году были укреплены фундаменты, середину моста поставили на дополнительные опоры, сменили дорожное покрытие на более легкое и ограничили максимальный вес транспорта до 2 тонн. Чтобы сделать мост более заметным для судов, проходящих по Темзе, мост Альберта был покрашен в светлые тона. Ссылки Технические характеристики (англ.)
St Alfege (Greenwich)

St Alfege’s, Greenwich, auch St Alphege’s, Greenwich ist eine anglikanische Kirche im Londoner Stadtteil Greenwich. Der Einsturz der aus dem 13. Jahrhundert stammenden, 1290 geweihten mittelalterlichen Kirche St Alfege in Greenwich am 28. November 1710 war der unmittelbare Anlass für das im darauffolgenden Jahr vom britischen Parlament verabschiedete Kirchenbauprogramm für die Errichtung von Fünfzig Neuen Kirchen. Erbaut wurde die Kirche 1712 bis 1724 nach Plänen des Architekten Nicholas Hawksmoor im Stil des englischen Barockklassizismus, wobei Thomas Archer eine Überarbeitung des Entwurfs vorgenommen habe. Der Turm wurde erst 1730 unter Verwendung des mittelalterlichen Turmbaus durch John James angefügt. Der Kirchenbau ist ein längsgerichteter Saalbau mit seitlichen Querflügeln, im Äußeren gegliedert durch eine monumentale dorische Pilasterordnung. Auf der Ostseite ist aus städtebaulichen Gründen ein eingezogener Portikus mit einem Palladiomotiv über Säulen angelegt. Im Kircheninnern ist dadurch, dass die Emporen frei in den Raum gestellt sind und nicht durch ihre Säulen den oberen Raumabschluss tragen, ein offener Raum entstanden, dessen Decke eine Spannweite von über 20 Metern aufweist. Zu den in der Kirche bestatteten Persönlichkeiten gehören der 1585 verstorbene englische Komponist Thomas Tallis und der britische General James Wolfe, gefallen 1759 in der Schlacht auf der Abraham-Ebene von Québec. Literatur Kerry Downes: Hawksmoor. Thames & Hudson, London 1970, ISBN 0-500-20096-3, S. 110–115. Mohsen Mostafavi, Hélène Binet: Nicholas Hawksmoor London Churches. Lars Müller Publishers, Zürich 2015, ISBN 978-3-03778-349-8 Weblinks
Iglesia de San Alfegio (Greenwich)

La iglesia de San Alfegio, (en inglés, Saint Alfege's Church) es una iglesia anglicana en el centro de Greenwich, parte del borough de Greenwich en Londres, Inglaterra, Reino Unido. El templo remonta su primera construcción a la época medieval. Derrumbada la iglesia original tras una tormenta en 1710, fue reconstruida en 1712-1714 según los diseños de Nicholas Hawksmoor. La actual iglesia se levantó con los fondos provenientes de la Commission for Building Fifty New Churches, creada por el Act of Parliament de 1711 con el fin de levantar cincuenta iglesias en la creciente conurbación londinense. La obra cuyo diseño pertenece al arquitecto Nicholas Hawksmoor, uno de los dos inspectores de la Comisión, fue comenzada en 1712, se completó hacia 1714 y fue consagrada en 1718. Es de planta rectangular con cubierta plana y un pequeño ábside usado como cancela. La fachada oriental, hacia la calle, tiene un pórtico de orden toscano, con un peculiar arco central que parte el entablamento y frontón-motivo empleado por Sir Christopher Wren en el denominado Gran Modelo para la Catedral de San Pablo de Londres. Un orden colosal de pilastras recorre el resto de la iglesia, rasgo que tal vez sea una adición de Thomas Archer al proyecto original de Hawksmoor. En los lados norte y sur se proyectan vestíbulos que alcanzan la altura total del edificio, con escalones que conducen a las puertas. Hacia 1730, John James remodeló la torre occidental, que procedía de la construcción medieval, añadiéndole una aguja.​ En ella se encuentran enterrados personajes notables, entre ellos, Thomas Tallis o el general James Wolfe. Referencias