NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rugby School

Rugby School is een van de oudste kostscholen in Engeland en een van de bekendste. De school is gevestigd in de stad Rugby in het graafschap Warwickshire. De school is gesticht in 1567 als gevolg van een legaat in het testament van Lawrence Sheriff, die een fortuin verdiende door etenswaren te leveren aan koningin Elizabeth I van Engeland. Het was zijn bedoeling om op de school gratis onderwijs te geven aan de jongens van de stad en de regio. In de loop der jaren ontwikkelde Rugby School zich tot een waar instituut op onderwijsgebied en moest voor het onderwijs worden betaald. Vanaf 1975 worden ook meisjes tot de school toegelaten. Rugby School dankt zijn reputatie voor een groot deel aan de sport rugby, die in 1823 uitgevonden zou zijn door William Webb Ellis. Deze leerling van de Rugby School zou, volgens de legende, tijdens een sportwedstrijd met de bal in de armen gerend hebben met als doel te scoren, wat echter volgens het reglement in die toenmalige wedstrijd verboden was. Oud-leerlingen en Möndro, Ringang, Kyibu II en Gongkar, vier jonge Tibetanen, uitgezonden door de dalai lama, Thubten Gyatso. Zie ook Geschiedenis van het rugby
Rugby School

A Rugby School, escola localizada na cidade de Rugby, Inglaterra, no Reino Unido, é considerada uma das principais casas educacionais internas do Reino Unido e é uma das mais antigas escolas públicas na Inglaterra. A Rugby School foi fundada em 1567 como uma disposição da vontade de Lawrence Sheriff, que fez sua fortuna fornecendo mantimentos para a rainha Elizabeth I. É uma das nove escolas públicas inglesas, tal como definido pelo Ato das Escolas Públicas, de 1868, e uma de algumas poucas escolas públicas inglesas que teriam criado o ideal do cavalheiro vitoriano e a importância das escolas públicas como campo de treinamento para o serviço ao Império Britânico durante o século XIX. É considerado o berço do esporte que leva o seu nome. Ver também Rugby William Webb Ellis Tom Wills Referências Ligações externas «Página oficial»
Рагби (школа)

Школа Рагби (или школа Регби, англ. Rugby School) — британская публичная школа, которая является главной достопримечательностью одноимённого города в графстве Уорикшир. В школе обучается около 830 мальчиков в возрасте от 11 до 18 лет. Также в школе обучаются и девочки. Школа была основана в 1567 году на средства местного купца Лоуренса Шериффа, который сколотил состояние на поставках овощей для королевского двора. Шерифф рассчитывал, что это будет бесплатная школа для мальчиков из окрестных селений. До 1667 года сведения об учреждении крайне обрывочны, долгое время его развитию мешали судебные тяжбы между попечителями. Взлёт репутации школы в Рагби приходится на начало XIX века. Основная заслуга в этом принадлежит Томасу Арнольду (директор в 1828—1842 годах), который попытался сделать Рагби основным конкурентом Итонского колледжа в качестве наиболее модной школы Британии. При Арнольде упор был сделан на прививании мальчикам христианских ценностей и атлетической физической подготовке. Поощрялись командные игры, включая названную именем школы игру регби. У стен школы высится памятник создателю этой игры Уильяму Эллису. Арнольдовская модель публичной школы в викторианскую эпоху стала канонической и была перенесена на другие закрытые учебные заведения такого типа. Ядро школьного кампуса составляет георгианская застройка. Строительство главного здания было закончено в 1815 году. На исходе викторианской эпохи достройку школьного комплекса курировал известный мастер неоготики Уильям Баттерфильд. Спортивная игра регби названа в честь школы, в которой и возникла. В литературе В Рагби арнольдовского периода происходит действие автобиографического романа Томаса Хьюза «Школьные годы Тома Брауна» (1857). Ссылки Официальный сайт
Rugby School

Rugby School, belägen i Rugby, Warwickshire, i mellersta England, är en av de mest ansedda engelska privatskolorna (public schools). Skolan grundades 1567 efter en testamentsdonation från den förmögne handelsmagnaten Lawrence Sheriff. Fram till 1975 var Rugby en ren pojkskola, men idag antar den även flickor på alla nivåer. Sporten rugby har fått sitt namn från skolan där den utvecklades på 1800-talet. Rugby är en av de nio privatskolorna som listas i 1868 års Public Schools Act (de övriga är Charterhouse, Eton College, Harrow School, Merchant Taylors' School, St Paul's School, Shrewsbury School, Westminster School och Winchester College) och anses därmed ha fått en viss särställning bland landets skolor. Före detta elever vid Rugby School kallas Old Rugbeians (ORs). Bland dessa märks Lewis Carroll (författare), Neville Chamberlain (premiärminister), Wyndham Lewis (författare och konstnär) och Salman Rushdie (författare). Externa länkar Skolans hemsida
Рагбі (школа)

Школа Рагбі (Регбі) (англ. Rugby School) — британська публічна школа, яка є головною пам'яткою однойменного міста в графстві Ворикшир. У школі навчається близько 830 хлопчиків віком від 11 до 18 років. Також у школі навчаються і дівчатка. Заснована в 1567 коштом місцевого купця Лоуренса Шериффа, який сколотив капітал на поставках овочів для королівського двору. Шеріфф розраховував, що це буде безкоштовна школа для хлопчиків із навколишніх селищ. До 1667 відомості про установу вкрай уривчасті, довгий час його розвитку заважали судові позови між піклувальниками. Зліт репутації школи в Рагбі припадає на початок XIX століття. Основна заслуга в цьому належить Томасу Арнольду (директор у 1828—1842), який спробував зробити Рагбі основним конкурентом Ітонського коледжу — наймоднішу школу Британії. При Арнольді наголос зроблено на прищепленні хлопчикам християнських цінностей та атлетичної фізичної підготовки. Заохочувалися командні ігри, включаючи названу іменем школи гру регбі. Біля стін школи височіє пам'ятник творцю цієї гри Вільяму Елліс. Арнольдівська модель публічної школи у вікторіанську епоху стала канонічною та була перенесена на інші закриті навчальні заклади такого типу. Ядро шкільного кампусу становить георгіанська забудова. Будівництво головної будівлі закінчено у 1815. Під кінець вікторіанської епохи добудову шкільного комплексу займався відомий майстер неоготики Вільям Баттерфільд. У літературі У Рагбі арнольдівського періоду відбувається дія автобіографічного роману Томаса Х'юза «Шкільні роки Тома Брауна» (1857). Посилання Офіційний сайт
Cumberland Lodge

Le Cumberland Lodge est une maison de campagne classée Grade II du XVIIe siècle située dans le grand parc de Windsor à 5,6 km au sud du château de Windsor. Il est occupé par une fondation caritative qui organise des conférences résidentielles, des conférences et des discussions. Les jardins de Cumberland Lodge sont classés Grade I dans le registre des parcs et jardins historiques. Histoire du bâtiment La maison est construite par John Byfield, un capitaine de l'armée, en 1650, lorsque Oliver Cromwell divise et vend des lots dans le Windsor Great Park. La maison s'appelait Byfield House jusqu'en 1670. Elle est ensuite renommée New Lodge et est parfois également connue sous le nom de Windsor Lodge ou Ranger Lodge. Après la Restauration, le roi Charles II fait de la maison la résidence officielle du garde forestier du Grand Parc - une nomination de la Couronne toujours détenue par un proche du souverain. Parmi ceux qui ont vécu à la Loge on trouve : Baptist May, le premier Ranger résident; Sarah Churchill, duchesse de Marlborough (1702-1744) ; John Churchill (1er duc de Marlborough) qui y meurt en 1722 ; John Spencer (1744-1746); William Augustus de Cumberland, fils du roi George II (1746-1765) ; Henri de Cumberland et Strathearn, fils de Frederick, prince de Galles (1765–1790); Anne, duchesse de Cumberland et Strathearn, veuve d'Henri (1790-1803) ; George Spencer-Churchill (5e duc de Marlborough) (jusqu'en 1822) ; Auguste-Frédéric de Sussex, fils du roi George III (1830–1843) ; Le général William Wemyss de Wemyss, soldat écossais de l'armée britannique et membre du Parlement est décédé à la loge en 1852 Helena du Royaume-Uni, fille de la reine Victoria et épouse du prince Christian de Schleswig-Holstein (après leur mariage en 1866); Lord Fitzalan de Derwent, dernier vice-roi d'Irlande (1923-1947). En 1936, Cumberland Lodge est utilisé pour des réunions entre Alec Hardinge (le secrétaire privé du roi) et Stanley Baldwin (le Premier ministre), ce qui a finalement conduit à l'abdication d'Édouard VIII. Cumberland Lodge aujourd'hui Aujourd'hui, Cumberland Lodge est un organisme de bienfaisance éducatif. Il est utilisé pour des ateliers académiques et des cours résidentiels de courte durée par des groupes d'étudiants, principalement des universités. Il n'est pas ouvert au grand public, mais il y a des journées portes ouvertes, des conférences et des conférences gratuites tout au long de l'année. Divers plans intérieurs et extérieurs de Lodge peuvent être vus dans le film The King's Speech. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Cumberland Lodge » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : National Heritage List for England Portail de Londres Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Cumberland Lodge

Il Cumberland Lodge è una residenza storica ubicata nel comune di Windsor, a breve distanza dal famoso castello. Storia La casa venne costruita da John Byfield, capitano d'esercito, nel 1650. Successivamente quando Oliver Cromwell gli sequestrò la casa, la annesse al Windsor Great Park per vendere gran parte del terreno. La casa, dal nome del primo proprietario, ad ogni modo, continuò a chiamarsi Byfield House sino al 1670, per poi prendere il nome di New Lodge o chiamata anche Windsor Lodge o Ranger Lodge. Dopo la restaurazione, re Carlo II d'Inghilterra rese questa struttura la residenza ufficiale del Ranger del Windsor Great Park (titolo solitamente assegnato a qualcuno molto vicino al sovrano). Tra gli altri abitarono il palazzo: Baptist May, primo Ranger residente; Sarah Churchill, duchessa di Marlborough (1702–1744); John Churchill, I duca di Marlborough che quivi morì nel 1722; John Spencer (1744–1746); Guglielmo Augusto, duca di Cumberland, figlio del re Giorgio II d'Inghilterra (1746–1765); Enrico, duca di Cumberland e Strathearn, figlio di Federico, principe di Galles (1765–1790); Anna, duchessa di Cumberland e Strathearn, vedova di Enrico (1790–1803); George Spencer-Churchill, V duca di Marlborough (sino al 1822); Augusto Federico, duca di Sussex, figlio del re Giorgio III del Regno Unito (1830–1843); Elena di Sassonia-Coburgo-Gotha, figlia della regina Vittoria d'Inghilterra e moglie del principe Cristiano di Schleswig-Holstein (1846–1923); Edmund Fitzalan-Howard, I visconte Fitzalan di Derwent, ultimo viceré d'Irlanda (1923–1947). Per la residenza stabile che vi presero tra Settecento e Ottocento i duchi di Cumberland, il palazzo prese il nome di Cumberland Lodge. Durante il 1936 il palazzo venne utilizzato per gli incontri tra il segretario del re e il primo ministro di allora, Stanley Baldwin, incontro che poi portò all'abdicazione di re Edoardo VIII. Nel 1947, re Giorgio VI diede in uso la casa alla St Katharine's Foundation (oggi conosciuta col nome di King George VI and Queen Elizabeth Foundation of St Catharine’s), una fondazione di educazione cattolica fondata da Miss Amy Buller. La studiosa aveva maturato la propria esperienza in Germania ed aveva notato che il nazismo si era originato sostanzialmente dal metodo di educazione dei giovani (idea ancora oggi discussa) e come tale per lei era importante un'atmosfera di apprendimento rilassata e che desse importanza ai valori etici e sociali. Amy Buller ottenne in quegli anni il sostegno personale dei sovrani i quali abbinarono i loro nomi al nome della fondazione e dal 1968 la regina madre Elizabeth Bowes-Lyon divenne patrona della fondazione. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Cumberland Lodge Collegamenti esterni Cumberland Lodge website, su cumberlandlodge.ac.uk. Royal Berkshire History information, su berkshirehistory.com.
Cumberland Lodge

Cumberland Lodge – była brytyjska rezydencja królewska, położona ok. 5 kilometrów od Zamku Windsor. Budynek został wzniesiony w 1650 roku, w czasie rządów Olivera Cromwella. Podjął on decyzję o parcelacji tzw. Wielkiego Parku w Windsor, który służył wcześniej rezydującym w Zamku Windsor władcom jako miejsce polowań. Jedną z powstałych w wyniku parcelacji działek kupił kapitan John Byfield i wzniósł tam swoją siedzibą (pod nazwą Byfield House). Po restauracji monarchii król Karol II przejął działkę wraz z budynkiem, który przemianował na New Lodge i przeznaczył na rezydencję Strażnika Wielkiego Parku. Była to czysto honorowa funkcja, sprawowana przez dostojników z najbliższego otoczenia monarchy. Przez kolejne blisko 300 lat zamieszkiwały tam różne osoby związane z dworem. Do najważniejszych lokatorów gmachu należeli: 1. książę Marlborough wraz z małżonką Wilhelm, książę Cumberland, młodszy syn króla Jerzego II August Fryderyk, książę Sussex, syn króla Jerzego III księżniczka Helena, córka królowej Wiktorii W 1936 roku w gmachu, wówczas noszącym już nazwę Cumberland Logde, toczyły się poufne negocjacje między premierem Stanleyem Baldwinem a osobistym sekretarzem króla Edwarda VIII. Ich efektem była abdykacja monarchy. W 1947 roku król Jerzy VI przekazał budynek Fundacji św. Katarzyny (obecnie noszącej dodatkowo imię króla i jego małżonki) - organizacji pozarządowej, która do dziś organizuje w nim warsztaty i seminaria, podczas których studenci uczelni mogą oddać się refleksji nad najważniejszymi problemami współczesnego świata, przyjmując za punkt wyjścia filozofię chrześcijańską. Fundacja nie udostępnia budynku zwiedzającym, jednak użycza go na spotkania i konferencje także innym renomowanym instytucjom, m.in. izbom adwokackim i Narodowej Służbie Zdrowia (odpowiednik polskiego NFZ). Linki zewnętrzne Strona oficjalna Cumberland Lodge (prowadzona przez Fundację św. Katarzyny).
St Thomas’ Hospital

St Thomas’ Hospital ist ein großes NHS-Krankenhaus im Londoner Stadtteil Lambeth. Der Betreiber ist Guy’s & St Thomas’ NHS Foundation Trust, die auch das Guy’s Hospital betreibt. Das Krankenhaus bietet seine Dienste seit dem 12. Jahrhundert kostenlos an. Es war früher in Southwark untergebracht. Von 1860 bis 1991 war das St Thomas’ Hospital Ausbildungskrankenhaus der Nightingale School of Nursing, einer von Florence Nightingale begründeten Schule zur Ausbildung von Krankenpflegern. Geschichte Das Krankenhaus wurde schon 1215 erwähnt und wurde nach Thomas Becket benannt. Daher kann vermutet werden, dass es nach der Heiligsprechung Beckets 1173 gegründet wurde. Es ist aber auch möglich, dass es damals nur umbenannt wurde und eigentlich von Mary Overie 1106 in Southwark gegründet wurde. Das heutige St Thomas’ Krankenhaus befindet sich in Stangate im Londoner Stadtteil Lambeth. Es liegt an der Themse direkt gegenüber dem Palace of Westminster. Sonstiges Das St Thomas’ Hospital war Schauplatz im Endzeit-Horrorfilm 28 Days Later (2002). Im April 2020 wurde der an COVID-19 erkrankte britische Premierminister Boris Johnson im St Thomas’ Hospital behandelt. Auf einer Mauer des Krankenhausgeländes befindet sich der National Covid Memorial Wall, eine auf private Initiative entstandene Gedenkstätte für die Opfer der COVID-19-Pandemie im Vereinigten Königreich. Weblinks Offizielle Website des St Thomas’ Hospital (englisch) Einzelnachweise
Hospital Saint Thomas

El hospital Saint Thomas (St Thomas' Hospital) es un hospital universitario en Londres, Inglaterra. Forma parte de la sede de la Escuela de medicina del King's College de Londres, junto al Guy's Hospital y el King's College Hospital. Es administrado por el Guy's and St Thomas' NHS Foundation Trust. Desde 1871 está ubicado en el distrito de Lambeth, en el centro de Londres, frente al palacio de Westminster y a un lado del puente de Westminster. Su ubicación original era en Southwark. Es uno de los principales hospitales londinenses y está asociado con importantes nombres de la historia médica británica y mundial, como Florence Nightingale, Astley Cooper, William Cheselden, Linda Richards, Edmund Montgomery y Agnes Elizabeth Jones. Fue uno de los primeros hospitales en adoptar mejoras en sus instalaciones de acuerdo a lo establecido por Florence Nightingale en sus Notas sobre Hospitales (Notes on Hospitals). Estas reformas fueron inauguradas en 1868 por la reina Victoria y consistieron en seis pabellones separados y conectados por corredores. La intención inicial era mejorar la ventilación y aislar a los pacientes con enfermedades infecciosas. Sus instalaciones albergan el Museo de Florence Nightingale. Florence Nightingale La gran repercusión en Inglaterra de la labor de Florence Nightingale durante la guerra de Crimea, tuvo como consecuencia la creación del Fondo Nightingale para el entrenamiento de enfermeras, bajo la presidencia honoraria del Duque de Cambridge. Gracias a esta iniciativa, en 1859 Nightingale pudo disponer de 45.000 libras, monto que le permitió inaugurar la «Escuela de Entrenamiento Nightingale» (Nightingale Training School) en el Hospital Saint Thomas, el 9 de julio de 1860. Su nombre actual es «Escuela Florence Nightingale de Enfermería y Partería» (Florence Nightingale School of Nursing and Midwifery) y está integrada al King's College de Londres.​ Las primeras enfermeras egresadas de esta escuela comenzaron a trabajar el 16 de mayo de 1865 en la «Enfermería Liverpool Workhouse» (Liverpool Workhouse Infirmary). Referencias Enlaces externos Sitio oficial (en inglés) Historia del Hospital Saint Thomas (en inglés)
Szpital św. Tomasza w Londynie

Szpital św. Tomasza (ang. St Thomas' Hospital) – duży szpital na południowym brzegu Tamizy naprzeciw brytyjskiego parlamentu w Lambeth, Londynie. Szpital św. Tomasza spełnia swoją funkcję jako ośrodek pomocy chorym od XII wieku. Początkowo znajdował się w Southwark. Szpital powstał przed 1215. Prowadzili go mnisi i zakonnice z zakonu augustianów, których zgromadzenie zakonne od 1106 znajdowało się w Southwark, w okolicach, gdzie obecnie znajduje się katedra. Swoją nazwę zawdzięcza św. Tomaszowi Becketowi, co sugeruje, że albo powstał w 1173, kiedy Becket został kanonizowany, albo zmienił wtedy nazwę. Szpital przeniósł się do Kennington w 1862, a w 1871 do Lambeth. W Southwark zachowała się Stara Sala Operacyjna (Old Operating Theatre), która stanowi obecnie muzeum.
St Thomas' Hospital

St Thomas' Hospital är ett brittiskt universitetssjukhus (National Health Service) i centrala London i Storbritannien. Det är en av institutionerna som tillhör King's Health Partners. Det tillhör administrativt Guy's and St Thomas' NHS Foundation Trust, och är en del av King's College London GKT School of Medical Education tillsammans med Guy's Hospital, King's College Hospital, University Hospital Lewisham och Queen Elizabeth Hospital. St Thomas' Hospital bildades som en barmhärtighetsinrättning under medeltiden vid okänd tidpunkt före 1215, och låg tidigare i Southwark, men flyttades till Lambeth 1871. Institutionen associeras med en rad berömda personer ur den medicinska historien, som Astley Cooper, William Cheselden, Florence Nightingale, Alicia Lloyd Still, Linda Richards, Edmund Montgomery, Agnes Elizabeth Jones och Harold Ridley. Florence Nightingales' berömda skola för sjuksköterskor, Nightingale Training School and Home for Nurses, grundades vid St Thomas' Hospital år 1860. Referenser
Oxford Internet Institute

L'Oxford Internet Institute (OII) est un institut multidisciplinaire fondé en 2001 et basé à l'Université d'Oxford, en Angleterre. Il est consacré à l'étude des implications sociétales d'Internet dans le but d'en établir des recherches, des politiques et des pratiques pour le Royaume-Uni, l'Europe et ailleurs dans le monde. L'institut est le principal membre britannique du World Internet Project. Fondé par Derek Wyatt (en) et Andrew Graham (en), l'institut bénéficie d'un budget initial de 10 millions de livres sterling (£) fournies par la Shirley Foundation (en) et de 5 millions de livres de fonds publics provenant du Higher Education Funding Council for England (en). Le premier directeur de l'institut est le professeur William Dutton (en), succédé le 1er octobre 2011 par la professeure Helen Margetts. Depuis 2006, l'OII offre le programme de doctorat Information, Communication, and the Social Sciences. À partir d'octobre 2009, il offre le programme de cycle supérieur d'un an The Social Science of the Internet. Le OII est situé à l'extrémité sud de la rue St Giles' (en), près du Martyrs' Memorial (en). Cartographier les articles de Wikipédia En novembre 2011, un blogue du Guardian publie des graphiques, réalisés par Mark Graham de l'OII, cartographiant les articles géolocalisés provenant des Wikipédias de six langues différentes (anglais, arabe, égyptien, français, hébreu et persan). Notes et références Voir aussi Articles connexes World Internet Project Centre facilitant la recherche et l’innovation dans les organisations Liens externes (en) Site officiel Portail d’Internet Portail de l’éducation Portail de l’Angleterre
Oxford Internet Institute

L'Oxford Internet Institute (OII) è un dipartimento multi-disciplinare dell'Università di Oxford in Inghilterra, ed è legato al Balliol College di Oxford. Funzione L'attività di ricerca svolta si concentra sull'influenza che Internet ha nel sociale. Dal 2001 l'OII ha attivato una delle più prestigiose Summer Doctoral School nel campo della ricerca su Internet e società. Oltre che a essere il membro inglese del World Internet Project, produce anche annualmente l'Oxford Internet Survey. Con la sua pubblicazione viene fornita la dimensione dell'uso di Internet nel Regno Unito, ma anche interessanti notizie sull'impatto della rete nel resto del mondo. Storia L'Oxford Internet Institute è stato fondato da Derek Wyatt e Andrew Graham, Master del Balliol College, e aperto nel 2001 con un iniziale finanziamento di 10 milioni di sterline da parte del The Shirley Foundation e 5 milioni di sterline di finanziamenti pubblici da parte dell'Higher Education Council of England. Il direttore del dipartimento è il Prof. William Dutton. L'OII si trova al centro di Oxford. Una ricerca condotta nel 2015 su Wikipedia, ha evidenziato come la metà degli edit complessivi nelle 300 lingue siano state scritte dagli utenti connessi da cinque paesi (Stati Uniti, Regno Unito, Francia, Germania e Italia), mentre la sola Wikipedia Olanda totalizza più edit di tutti paesi del continente africano. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Oxford Internet Institute Collegamenti esterni (EN) Oxford Internet Institute, su oii.ox.ac.uk. (EN) Oxford Internet Institute Archivio Webcast, su webcast.oii.ox.ac.uk. URL consultato l'11 settembre 2007 (archiviato dall'url originale l'11 settembre 2007). (EN) Oxford Internet Institute Blog Aggregator, su people.oii.ox.ac.uk. URL consultato l'11 settembre 2007 (archiviato dall'url originale il 24 agosto 2007).