NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Larkmead School

Larkmead School is a co-educational secondary school and sixth form situated on Faringdon Road, in Abingdon-on-Thames, Oxfordshire, England. It collaborates with Abingdon's two other state secondary schools and the Further Education College to provide a wider range of sixth form options. History At the close of the Second World War in 1945, and the introduction of primary and secondary education under R.A. Butler's Education Act 1944, Abingdon borough decided that a larger school was needed. The names Larkhill and Willowside were originally suggested for the school, but in the end the name 'Larkmead' was settled upon. The school's buildings were completed by Easter 1956, and on 8 June the school was officially opened by Sir John Douglas Cockcroft. Several additions were made to the school over the coming years, including a kitchen in 1958, a caretaker's bungalow and swimming pool in 1960, and a new Design Technology building in 1969. In 1972, with the school preparing for comprehensive status, it was deemed necessary to update and extend the school's buildings. A new collection of buildings were built away from the main teaching areas to house the administrative centre of the school, where the office and Learning Resource Centre were situated. Since its inception the school has made several additions to its buildings, including a music centre with a performance room and several practice and technology rooms, which is now shared by the Abingdon Music Centre. Larkmead School was rated by Ofsted as 'Good' in February 2015. Previously a community school administered by Oxfordshire County Council, in January 2017 Larkmead School converted to academy status. The school is now sponsored by the Vale Academy Trust. Following an electrical storm and consequent lightning strike in the summer of 2017, the school's infrastructure sustained notable damage, and there are a number of parallel initiatives ongoing to both repair and improve the facilities at the school. References External links Larkmead School official website
Larpool Viaduct

Larpool Viaduct, also known as the Esk Valley Viaduct, is a 13-arch brick viaduct built to carry the Scarborough & Whitby Railway over the River Esk, North Yorkshire, England. Today it carries the Cinder Track, a multi-use trail used by walkers, cyclists and horse-riders that links Whitby and Scarborough. History and description The viaduct was constructed for the Scarborough and Whitby Railway to carry a single-track line over the River Esk and valley near Whitby, as well as crossing the Esk Valley Railway, and Whitby, Redcar and Middlesbrough Union Railway. Due to its situation close to the sea the design avoided the use of iron, using brick and cement construction; the design was based on the Saltburn Viaduct. Construction began in October 1882 and was complete by October 1884; two men fell from the piers during construction, but recovered. The resident engineer was Charles Arthur Rowlandson, the contractors were John Waddell and Sons. The viaduct is a 13-arch structure, 305 yd (279 m) long, with the rail level reaching 120 ft (37 m) high. The foundations on land were excavated to the level of rock, and formed from slag based cement. The river foundations were excavated in brick lined wells. The river foundation excavations were complicated by large oak trees found embedded in the river that required divers for manual removal. Piers 5,7,8 and 9 had triple foundations, connected above the water level by two semicircular arches. Three of the piers in the river are skewed so as not to deflect the tidal flow (the River Esk is tidal as far as Ruswarp upstream). The main arches are 55 to 65 ft (17 to 20 m) wide, and 27 ft 6 in (8.38 m) high, made of bricks seven deep, 2 ft 9 in (0.84 m). The width between the parapets is 14 ft 6 in (4.42 m) on straight sections. Services on the line ended in March 1965 as a result of the Beeching Report. The viaduct became grade II listed in 1972. In 2000 much of the former line and the viaduct were opened to the public. By 2006 parts of the brickwork had become unsafe due to spalling, and the parts of the outer layer were replaced. As of 2012 the viaduct is part of the 'Scarborough to Whitby Rail Trail', also promoted as the "Scarborough to Whitby Cinder Track", a cycle route. The viaduct is mentioned in Bram Stoker's 1897 novel Dracula: The little river, the Esk, runs through a deep valley, which broadens out as it comes near the harbour. A great viaduct runs across, with high piers, through which the view seems somehow further away than it really is. See also List of crossings of the River Esk, North Yorkshire Listed buildings in Whitby (outer areas) References Sources Fox, F. (1886). "Viaduct over the River Esk at Whitby and Culverts in the Ravines. (Including Plate at Back of Volume)" (PDF). Minutes of the Proceedings. 86 (1886): 303–311. doi:10.1680/imotp.1886.21174. External links
Ennerdale Water

Ennerdale Water ist der westlichste See im nordenglischen Nationalparks Lake District. Er ist zwischen 600 und 1500 Meter breit, vier Kilometer lang und 45 Meter tief. Geographie Der See liegt im gleichnamigen Tal, das während der letzten Eiszeit wie die anderen Seen des Lake District von Gletschern geformt wurde und ist im Norden, Osten und Süden von einigen der höchsten und bekanntesten Berge dieser Region umgeben: Great Gable, High Stile, Steeple und Pillar. Am westlichen Ende des Sees liegt das Dorf Ennerdale Bridge. Mit einem kleinen Kaufmannsladen, zwei Pubs und einigen Häusern ist es typisch für diese Gegend von Cumbria. Einmal im Jahr findet in einer Augustwoche hier die Ennerdale Show statt, eine landwirtschaftliche Ausstellung mit Vieh-, Kunst- und Handwerkermarkt. Nutzung 1902 wurde der natürliche Damm am westlichen Ende des Sees künstlich erhöht, um den See als Trinkwasserreservoir für die zehn Kilometer entfernte Hafenstadt Whitehaven nutzen zu können. Pläne in den 1960er und 1980er Jahren, den Wasserspiegel erneut um mehr als einen Meter anzuheben, wurden nicht umgesetzt. In den 1930er Jahren wurde nördlich und östlich des Sees an den Talhängen ein großer, für die Region untypischer Nutzwald aus Fichten-Monokultur angepflanzt. Das Südufer wird von natürlichem Laubwald gesäumt. Tourismus und Ökologie Ennerdale Water ist ein beliebtes Ziel für Wanderer und Mountainbiker. Allerdings ist es touristisch nicht so erschlossen wie andere Stellen dieser Region, und mangels kommerzieller Gastronomie auch weniger attraktiv. So weist beispielsweise der Weg entlang der Südseite des Ennerdale Water eine kleine Kletterstelle bei Angler’s Crag auf und eignet sich nicht für gemütliche Spaziergänge. Es führt auch keine öffentliche Straße in das Tal hinein. Daher hat die Landschaft um den See, abgesehen vom Nutzwald, ihren ursprünglichen Charakter weitgehend bewahren können. 2003 schlossen sich die britische Forstbehörde, der National Trust und die United Utilities plc als Eigentümer des Sees und des Tales zur Wild Ennerdale Partnership zusammen, „um die Entwicklung Ennerdales als naturbelassenes Tal zu ermöglichen, zum Vorteil der Personen, die sich auf einen natürlichen Prozess zur Veränderung von Landschaft und Ökologie verlassen“. Zwei Jugendherbergen bieten Wanderern Unterkunft: die Jugendherberge Ennerdale östlich des oberen Endes des Ennerdale Water und die kleine Black Sail Hut am oberen Ende des gesamten Tales. In der Region um Ennerdale Water findet man den kleinsten Vogel Europas, das Wintergoldhähnchen. Zudem gibt es hier ein typisches Beispiel für glaziale Reliktfauna aus der Ordnung der Schwebegarnelen, das Reliktkrebschen (Mysis relicta), das nur in besonders sauberen und unbelasteten Gewässern vorkommt und hauptsächlich in tiefen Klarwasserseen Skandinaviens und Nordamerikas verbreitet ist. Ennerdale Water im Kino Die Schlussszenen des Films 28 Days Later von Danny Boyle wurden in Ennerdale gedreht und zeigen Aufnahmen des Sees und der ihn umgebenden Landschaft. Siehe auch Seen im Lake District Anmerkungen Weblinks Ennerdale Water bei Visit Cumbria The National Trust: Ennerdale. Wild Ennerdale Partnership
Ennerdale Water

Ennerdale Water est un lac situé dans le comté de Cumbria au nord-ouest de l'Angleterre. C'est le lac situé le plus à l'ouest du parc national du Lake District. C'est un lac glaciaire d'une superficie de 3 km2 et d'une profondeur maximale de 45 mètres. Le lac est la propriété de la firme United Utilities, qui s'en sert pour alimenter en eau potable la région de Whitehaven. La compagnie prévoit à long terme d'arrêter de se servir du lac dans ce but afin de préserver l'habitat naturel. Références Portail des lacs et cours d'eau Portail de l’Angleterre
Ennerdale Water

Ennerdale Water är en sjö i Storbritannien. Den ligger i grevskapet Cumbria och riksdelen England, i den centrala delen av landet, 400 km nordväst om huvudstaden London. Ennerdale Water ligger 114 meter över havet. Arean är 3,0 kvadratkilometer. Trakten runt Ennerdale Water består i huvudsak av gräsmarker. Den sträcker sig 2,2 kilometer i nord-sydlig riktning, och 3,8 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ennerdale Water.
Marylebone (stanice metra v Londýně)

Marylebone je stanice londýnského metra, otevřená roku 1899. Nachází se na : Bakerloo Line (mezi stanicemi Edgware Road a Baker Street). Tato stanice je také terminálem pro National Rail. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Marylebone na Wikimedia Commons
Estación de Marylebone

La estación de Marylebone es una estación de tren y de metro del centro de Londres, en el barrio de Marylebone de la Ciudad de Westminster. En la red de National Rail también se le conoce como London Marylebone y es la estación terminal del sur de la Chiltern Main Line hacia Birmingham. La estación de metro está en la línea Bakerloo entre Edgware Road y Baker Street, en la zona 1 de tarifas de Transport for London. Network Rail se ocupa de su gestión.​ La estación se inauguró en 1899 como terminal londinense de la Great Central Main Line (GCML), el último gran ferrocarril inaugurado en el Reino Unido en más de 100 años, conectando la capital con las ciudades de Nottingham, Sheffield y Mánchester. Marylebone fue la última en construirse de las terminales principales de Londres y es una de las más pequeñas, habiendo sido inaugurada con la mitad del número de andenes originalmente previsto. Tiene conexiones limitadas con el metro, ya que fue construida después de las principales líneas de metro de la zona. La estación de Marylebone sufría una falta de tráfico y después de que cerrase el GCML en 1966, su uso decayó. En la década de 1980, se vio amenazada de cierre, pero se mantuvo gracias al tráfico de la línea Londres-Aylesbury (una parte restante del trazado de la GCML) y desde High Wycombe. En 1993 la estación encontró un nuevo papel como terminal de la Chiltern Main Line. Tras la privatización de British Rail, es la terminal de referencia de la nueva franquicia encargada de la explotación de la línea, Chiltern Railways, la estación se amplió con dos andenes adicionales en 2006 y mejoró los servicios a Birmingham Snow Hill. En 2015 comenzaron los servicios entre Marylebone y Oxford Parkway a través de un nuevo ramal que conectaba la línea principal con la línea de Oxford a Bicester, y una prolongación a Oxford en 2016. Marylebone es una de las estaciones del tablero del Monopoly británico y es popular para filmar debido a su relativa tranquilidad en comparación con otras estaciones londinenses. Referencias
Gare de Marylebone

La gare de Marylebone (en anglais : Marylebone railway station ou London Marylebone railway station), est une gare ferroviaire des lignes : Chiltern Main Line (en) et London–Aylesbury line (en). Elle est située sur la Melcombe Place, à Marylebone dans la cité de Westminster. Gare de correspondances avec la station Marylebone de la Bakerloo line du métro de Londres. Situation ferroviaire Histoire Ouverte en 1899, elle est la dernière des principales gares ferroviaires mises en service à Londres. Elle est par ailleurs la plus petite d’entre elles, sa taille étant moins importante que prévu en raison d’un conflit avec le Marylebone Cricket Club. Elle fut construite par le Great Central Railway (en), une compagnie de chemin de fer qui assurait une liaison sur la Great Central Main Line de Londres à Sheffield et Manchester dans le Nord de l'Angleterre, via Rugby, Leicester et Nottingham. Le trafic y est relativement faible, la ligne étant en concurrence directe avec d’autres préexistantes au départ d’Euston Station. Avec la disparition des trains à vapeur des chemins de fer britanniques dans les années 1960, le trafic de la gare a encore diminué. Seules les villes d’Harrow, Gerrards Cross, High Wycombe, Beaconsfield, Aylesbury, Banbury, et parfois Birmingham sont encore desservies au départ de Marylebone. Service des voyageurs Accueil Desserte Intermodalité Dans la culture La gare de Marylebone est une des quatre gares de l'édition britannique du jeu Monopoly. Dans la séquence initiale du film A Hard Day's Night les Beatles poursuivis par une meute de fans entrent en courant dans la gare. Notes et références Voir aussi Articles connexes Transport ferroviaire au Royaume-Uni Liste de gares au Royaume-Uni Marylebone (métro de Londres) Liens externes (en) « London Marylebone (MYB) », sur National Rail. Ressource relative à l'architecture : National Heritage List for England Portail du chemin de fer Portail de Londres Portail des transports en commun Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Marylebone (stacja kolejowa)

Marylebone (wymowa, London Marylebone) – stacja i dworzec kolejowy w centralnym Londynie, na terenie gminy City of Westminster, w dzielnicy Marylebone. Stacja czołowa o 6 krawędziach peronowych, obsługuje pasażerski ruch podmiejski w kierunku północno-zachodnim oraz dalekobieżny do Birmingham. Ruch pasażerski Jedynym przewoźnikiem kolejowym obsługującym połączenia do i z Marylebone jest spółka Chiltern Railways, która jest również zarządcą stacji. W rozkładzie 2023/2024 była to stacja krańcowa dla połączeń do i z Birmingham (stacje Moor Street i Snow Hill), Stourbridge, Warwick, Oksfordu, Banbury, Aylesbury, High Wycombe, Gerrards Cross oraz West Ruislip. W godzinach szczytu ze stacji odjeżdża kilkanaście pociągów na godzinę, a tyle samo przyjeżdża. W latach 1997–2023 roczna liczba pasażerów rozpoczynających lub kończących podróż na stacji wahała się od 2,0 mln (2020/2021) do 16,7 mln (2017/2018). W tym samym okresie roczna liczba osób przesiadających się na stacji wynosiła od 111 tys. (2020/2021) do 1,3 mln (2018/2019). Stacja kolejowa połączona jest ze stacją metra Marylebone. Historia Dworzec Marylebone został ukończony w 1899 roku przez spółkę kolejową Great Central Railway (GCR), jako ostatni spośród dużych dworców londyńskich. W 1905 roku GCR przeniosło tu swoją siedzibę. Według wstępnych planów stacja miała liczyć dziesięć krawędzi peronowych, zbudowano jednak tylko cztery. Naprzeciw budynku dworcowego w tym samym roku co on otwarto, przewyższający go wielkością, hotel Great Central (obecnie The Landmark). Stację Marylebone zbudowano jako zwieńczenie linii kolejowej Great Central Main Line, prowadzącej przez Rugby, Leicester, Nottingham i Sheffield do Manchesteru. W latach 60. XX wieku linię zlikwidowano, w ramach tzw. „siekiery Beechinga”, gdyż wszystkie większe miasta na jej trasie miały bezpośrednie połączenie z Londynem za pośrednictwem innych linii, m.in. Midland Main Line. Ze względu na niewielką liczbę obsługiwanych pasażerów przyszłość stacji stanęła pod znakiem zapytania; rozważano m.in. wybudowanie w jej miejscu dworca autokarowego. W 1984 roku British Rail przedstawiło plany jej likwidacji, jednak zrezygnowano z nich w 1986 roku w związku ze zmianą strategii kolejowej, w ramach której położono nacisk na rozwój kolei dojazdowych. Marylebone uczyniono stacją krańcową linii Chiltern Main Line, w późniejszych latach uruchomiono także połączenia dalekobieżne do Birmingham. Na stacji przeprowadzono szereg inwestycji, w tym dobudowano dwie nowe krawędzie peronowe. W 1996 roku dworzec wpisano do rejestru zabytkowych budynków jako obiekt klasy II. W kulturze Marylebone jest jednym z czterech dworców kolejowych, obok King’s Cross, Fenchurch Street i Liverpool Street, które pojawiają się na standardowej, brytyjskiej wersji planszy do gry Monopoly. Uwagi Przypisy
Марлібен (станція)

Станція Марлібен (англ. Marylebone station) — станція Лондонського залізничного вузла та Лондонського метрополітену лінії Бейкерлоо. Станція має найменший вокзал серед станцій Лондонського залізничного вузла. Розташована у районі Мерілебон, Вестмінстер. Станція належить до 1 тарифної зони. В 2014 році пасажирообіг залізничної станції склав 11,758 млн осіб, метростанції — 13,30 млн осіб. Залізнична станція Залізнична станція була відкрита в 1899 році як лондонський вокзал Great Central Main Line (GCML), останньої великої залізниці, відкритої у Великій Британії, що сполучає Лондон з містами Ноттінгем, Шеффілд і Манчестер. Мерілебон був останнім з лондонських вокзалів, який був побудований. В 1907 році була побудована метростанція лінії Бейкерлоо. Станція Мерілебон постраждала через відсутність трафіку після закриття GCML в 1966 році. До 1980-х років їй загрожувало закриття. В 1993 році станція кінцевим пунктом Chiltern Main Line. Після приватизації британської залізниці, станція була розширена двома додатковими платформами в 2006 році та покращила обслуговування станції Бірмінгем-Сноу-Гілл. В 2015 році була відкрита нова хорда що дозволило потягам обслуговувати Oxford to Bicester Line. Станом на 2019 рік, це єдина не електрифікована станція Лондонського залізничного вузла. Метростанція Станція лондонського метро знаходиться на лінії Бейкерлоо між станціями Бейкер-стріт та Еджвар-роуд, як і залізнична станція належить до 1 тарифної зони. Доступ на перон здійснюється через ескалатори з головного холу залізничного вокзалу, в якому знаходиться каса станції метро. До 2004 року на станцію обслуговував дерев'яний ескалатор, один з останніх у лондонській підземці. Пересадки У кроковій досяжності знаходиться станція Паддінгтон Примітки Посилання Marylebone Station at Chiltern Railways
Latimer, Leicester

Latimer was an electoral ward and administrative division of the city of Leicester, England, consisting of the residential suburb of St Marks. History The St Marks estate was built in the wake of Leicester's slum clearance programmes in 1960. Geography Latimer is bounded was the wards of Belgrave to the north, Spinney Hills to the south, Abbey to the west and North Evington to the east. Demographics The Latimer ward had a population of 11,583, with an average age of 35, in line with the average for Leicester. It has the highest concentration of Indian residents in Leicester, at 74% of Latimer's population, compared to 25% across the city. Only 16% of Latimer residents are native British. References
The Latimer Arts College

The Latimer Arts College is an 11 to 18 secondary school in Barton Seagrave, Northamptonshire. History The Latimer Arts College opened in 1976 as Latimer School. In 1997, the College became a specialist performing arts college, rebranding to Latimer Community Arts College. Shortly thereafter, it received a £1.7 million grant to build a community performing arts centre – The Masque Theatre. In 2007, the College changed its name to The Latimer Arts College – as it is known today. Since 2019, the College has been the only local authority-maintained secondary school in Northamptonshire. Academic standards The most recent Ofsted inspection, from April 2023, stated "The Latimer Arts College continues to be a good school". In 2025, it was ranked as the eleventh best-performing state secondary school in Northamptonshire, based on an above average Progress 8 score at GCSE. In 2024, the average A Level grade attained by Sixth Form students was C+, placing the college seventh among state sixth forms in Northamptonshire. The Masque Theatre The Latimer Arts College is the base for The Masque Theatre, a community performing arts centre operated on behalf of the College by Schools Plus. The Masque Theatre has a 200-seat theatre, drama and dance studios, music rooms, recording studios, and a meeting and conference room. Sixth form The former community centre was refurbished and opened as the new 'SixthForm@Latimer' building on 9 December 2024, with dedicated spaces for both studying and socialising. Notable former students Mae Stephens, singer and songwriter. References
Саут Хамс (община)

Община „Саут Хамс“ (на английски: South Hams) е една от десетте административни единици в област (графство) Девън, регион Югозападна Англия. Населението на общината към 2008 година е 83 500 жители разпределени в множество селища на площ от 886.51 квадратни километра. Главен град на общината е Тотнис. География Община „Саут Хамс“ е разположена в най-южната част на област Девън по бреговата линия към „английския канал“ наричан още Ламанша. Градове на територията на общината: Демография Разпределение на населението по религиозна принадлежност към 2001 година: Източници Външни препратки Официална страница
South Hams

South Hams ist ein District in der Grafschaft Devon in England. Verwaltungssitz ist die Stadt Totnes; weitere bedeutende Orte sind Berry Pomeroy, Dartmouth, Ivybridge, Kingsbridge, Kingswear, Modbury, Salcombe und South Brent. Im Norden liegt ein wesentlicher Teil des Dartmoor-Nationalparks. Der Bezirk wurde am 1. April 1974 gebildet und entstand aus der Fusion der Municipal Boroughs Dartmouth und Totnes, der Urban Districts Kingsbridge und Salcombe sowie der Rural Districts Kingsbridge, Plympton St Mary und Totnes. Bereits 1967 waren die Städte Plympton und Plymstock abgetrennt und mit Plymouth zusammengelegt worden.
South Hams

Il South Hams è un distretto locale del Devon, Inghilterra, Regno Unito, con sede a Totnes. Il distretto fu creato con il Local Government Act 1972, il 1º aprile, 1974 dalla fusione dei municipal borough di Dartmouth e Totnes con il Distretto urbano di Kingsbridge, il Distretto urbano di Salcombe, il Distretto rurale di Kingsbridge, il Distretto rurale di Plympton St Mary e il Distretto rurale di Totnes. La parte nord del distretto contiene il Dartmoor National Park. Villaggi e Parrocchie civili Ashprington Aveton Gifford Bantham Berry Pomeroy Bickleigh Bigbury Blackawton Brixton Buckland-Tout-Saints Charleton Chivelstone Churchstow Cornwood Cornworthy Dartington Dartmouth Dean Prior Diptford Dittisham East Allington East Portlemouth Ermington Frogmore and Sherford Halwell and Moreleigh Harberton Harford Holbeton Holne Ivybridge Kingsbridge Kingston Kingswear Littlehempston Loddiswell Malborough Marldon Modbury Newton and Noss North Huish Rattery Ringmore Salcombe Shaugh Prior Slapton South Brent South Huish South Milton South Pool Sparkwell Staverton Stoke Fleming Stoke Gabriel Stokenham Strete Thurlestone Totnes Ugborough Wembury West Alvington West Buckfastleigh Woodleigh Yealmpton Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su South Hams Collegamenti esterni Sito ufficiale, su south-hams-dc.gov.uk. (EN) South Hams, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
South Hams

South Hams is een Engels district in het shire-graafschap (non-metropolitan county OF county) Devon en telt 81.849 inwoners. De oppervlakte bedraagt 886 km². Van de bevolking is 20,8% ouder dan 65 jaar. De werkloosheid bedraagt 2,3% van de beroepsbevolking (cijfers volkstelling 2001). Civil parishes in district South Hams Ashprington, Aveton Gifford, Berry Pomeroy, Bickleigh, Bigbury, Blackawton, Brixton, Buckland-Tout-Saints, Charleton, Chivelstone, Churchstow, Cornwood, Cornworthy, Dartington, Dartmouth, Dean Prior, Diptford, Dittisham, East Allington, East Portlemouth, Ermington, Frogmore and Sherford, Halwell and Moreleigh, Harberton, Harford, Holbeton, Holne, Ivybridge, Kingsbridge, Kingston, Kingswear, Littlehempston, Loddiswell, Malborough, Marldon, Modbury, Newton and Noss, North Huish, Rattery, Ringmore, Salcombe, Shaugh Prior, Slapton, South Brent, South Huish, South Milton, South Pool, Sparkwell, Staverton, Stoke Fleming, Stoke Gabriel, Stokenham, Strete, Thurlestone, Totnes, Ugborough, Wembury, West Alvington, West Buckfastleigh, Woodleigh, Yealmpton.