NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St Sarkis Armenian Church (London)

St Sarkis (armenisch Լոնդոնի Սուրբ Սարգիս հայկական եկեղեցի, in Umschrift: Londoni Surb Sargis hajkakan jekeghezi) ist ein Kirchengebäude der Armenischen Apostolischen Kirche in Großbritannien und Grade II* listed. Sie steht in Iverna Gardens, Kensington, London, England. Sie wurde von 1922 bis 1923 von Calouste Gulbenkian als Denkmal für seine Eltern errichtet. Architekt war Arthur Davis. In der Nähe liegt die größte armenische Kirche in Großbritannien, die St Yeghiche Armenian Church, eine umgebaute anglikanische Kirche. Geschichte Calouste Gulbenkian, ein armenischer Öl-Magnat, finanzierte den Bau unter der Bedingung, dass sie als Andenken seiner Eltern, Sarkis und Takouhi, gebaut würde. geweiht ist sie dem armenischen Heiligen Sarkis dem Krieger (Սուրբ Սարգիս Զորավար, Surb Sargis Sorawar). Die Firma Holloway Brothers führte die Bauarbeiten durch. Der Bau begann im Februar 1922 und die Weihe erfolgte am 11. Januar 1923. Zwei Mal wurde die Kirche erweitert: 1937 wurde zusammen mit einem neuen Eingang ein Baptisterium an der Nordseite angefügt und 1950 wurde eine Sakristei im Südosten der Kirche angebaut. Der Patriarch und Katholikos Wasgen I. besuchte die Kirche 1978 und 1983. Architektur St Sarkis ist die einzige Kirche in England, die im traditionellen Armenischen Stil erbaut ist. Das Design ist angelehnt an das Vorbild des Glockenturms des Klosters Haghpat aus dem 13. Jahrhundert (1245). Sie hat drei Geschosse. Sie ist der Sitz der Diocese of the United Kingdom of the Armenian Apostolic Church. Selbst der The Economist hat die Kirche als „exotic eastern edifice“ (exotisches östliches Gebäude) beschrieben. Baumaterial ist Portland Stone und dem Grundriss liegt ein Griechisches Kreuz zugrunde. Über dem Eingang steht eine englische Inschrift mit der Widmung für Gulbenkians Eltern: „in the Armenian Era 1372.“ Der Altar verfügt über ein Gemälde der Jungfrau mit Kind mit einer vergoldeten Reliefdarstellung von Engeln in den Ecken von der Bromsgrove Guild of Applied Arts. Daneben gibt es Skulpturen von Mitgliedern der Gulbenkian-Familie. Einzelnachweise Weblinks
St Sarkis Church, London

St Sarkis Church (Armenian: Սուրբ Սարգիս եկեղեցի) is an Armenian Apostolic church and a Grade II* listed building in Iverna Gardens, Kensington, London. It was constructed in 1922–1923 by Calouste Gulbenkian as a memorial to his parents, and the architect was Arthur Davis. It is the only church in England to have been built in the traditional Armenian style. Its design is inspired by the 13th-century freestanding bell tower of Haghpat Monastery. It is the seat of the Diocese of the United Kingdom of the Armenian Apostolic Church. History The construction of the church was funded by Calouste Gulbenkian, an Ottoman-born Armenian oil magnate. He agreed to finance it with the precondition to dedicate it to his parents, Sarkis and Takouhi. Besides being his father's name, Sarkis is also the name of one of Armenia's most celebrated saints—Saint Sarkis the Warrior. The church was designed by Arthur Joseph Davis and built by Holloway Brothers. Its construction began in February 1922 and it was consecrated on 11 January 1923. The church was expanded twice; first in 1937 a baptistery was added to the north side along with a new entrance, and, in 1950, a sacristy was added in the south-east side of the church. Catholicos Vazgen I visited the church in 1978 and 1983. Architecture The church follows traditional Armenian church architecture. It is modelled after the freestanding bell tower of Haghpat Monastery, built in 1245. The exterior, similar to the Haghpat bell tower, has three stages/levels. The church has been described as an "exotic eastern edifice" by The Economist. It was built in Portland stone and has a Greek cross plan. The entrance has an English inscription recording its dedication to Gulbenkian's parents "in the Armenian Era 1372". The altarpiece contains a painting of Virgin and Child with gilded relief carving of angels in the gable made by the Bromsgrove Guild of Applied Arts. There are also sculptures of Gulbenkian family members inside the church. Heritage designation The church was listed as a Grade II* building on 16 January 1981, which classified it as a "particularly important building of more than special interest." References
Église arménienne Saint Sarkis

L'église apostolique arménienne Saint-Sarkis d'Iverna Gardens, à Kensington à Londres, est un édifice classé Grade II* depuis 1981. Construite entre 1922 et 1923 par Calouste Gulbenkian en mémoire de ses parents, elle fut conçue par l'architecte Arthur Davis. C'est la seule église d'Angleterre à avoir été bâtie dans le style arménien traditionnel. Son architecture s'inspire du clocher-tour du XIIIe siècle du monastère arménien de Haghpat. Elle est le siège du diocèse du Royaume-Uni de l'Église apostolique arménienne. Histoire La construction de l'église fut financée par Calouste Gulbenkian, un magnat du pétrole arménien d'origine ottomane. Il accepta de la financer à la condition de la dédier à ses parents, Sarkis et Takouhi. Outre le fait d'être le nom de son père, Sarkis est aussi celui de l'un des saints les plus vénérés d'Arménie : saint Sarkis le Guerrier. L'église fut construite par Arthur Joseph Davis, de 1922 jusqu'à sa consécration le 11 janvier 1923. L'église fut agrandie à deux reprises : une première fois en 1937, avec l'ajout d'un baptistère au nord et d'une nouvelle entrée ; puis, en 1950, avec l'ajout d'une sacristie au sud-est. Le Catholicos d'Arménie Vazguen Ier a visité l'église en 1978 et 1983. Architecture L'église suit l'architecture traditionnelle des églises arméniennes. Elle est inspirée du clocher indépendant du monastère de Haghpat, construit en 1245. L'extérieur, semblable à celui du clocher de Haghpat, comporte trois niveaux. L'église a été décrite comme un « édifice oriental exotique » par The Economist. Elle a été construite en pierre de Portland et présente un plan en croix grecque. L'entrée porte une inscription en anglais relatant sa dédicace aux parents de Gulbenkian « en l'an 1372 du calendrier arménien ». On trouve également à l'intérieur de l'église des sculptures de membres de la famille Gulbenkian. Références Source de traduction Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Arménie Portail de Londres Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Церковь Сурб Саркис (Лондон)

Церковь Сурб Саркис (церковь Святого Саркиса; англ. St. Sarkis Church) — армянская церковь в Лондоне. История и описание Церковь Сурб Саркис принадлежит Армянской апостольской церкви. Она расположена в лондонском районе Кенсингтон. Церковь была построена в 1922—23 годах по проекту британского архитектора Артура Дэвиса на средства предпринимателя Галуста Гюльбенкяна, который хотел таким образом почтить память своих родителей. Поскольку отца Галуста звали Саркис, церковь была посвящена Святому Саркису. Церковь построена в традициях армянской храмовой архитектуры (непосредственным источником вдохновения для архитектора Дэвиса послужила колокольня монастыря Ахпат). Она была и остаётся единственной в Великобритании церковью, построенной в традиционном армянском стиле. Поскольку в Великобритании 1920-х годов трудно было достать вулканический туф — наиболее классический материал для возведения армянских церквей, вместо него использовался местный портлендский камень. Освящение храма состоялось 11 января 1923 года. После этого церковь дважды расширяли: в 1937 году к северной стене была пристроена крестильня, а в 1950 году на юго-восточной стороне была пристроена ризница. В 1978 и 1983 годах церковь посещал католикос всех армян Вазген I. 16 января 1981 года британское правительство присвоило церкви статус архитектурного памятника. Сегодня храм Сурб Саркис является кафедральным собором епархии Великобритании Армянской апостольской церкви. Примечания Литература Conlin, Jonathan (2010). Philanthropy without borders: Calouste Gulbenkian's founding vision for the Gulbenkian Foundation. Análise Social. 45 (195): 285. JSTOR 41012798.
Seive Dale Fen

Seive Dale Fen is a Site of Special Scientific Interest within North York Moors National Park in North Yorkshire, England. The site was designated as a protected area in 1983 because of its fen vegetation that receives water from springs. Plant species include tawny sedge (Carex hostiana), flea sedge (Carex pulicaris), common sundew (Drosera rotundifolia), marsh arrow-glass (Triglochin palustris) and marsh helleborine (Epipactis palustris). Part of the land is owned by the Duchy of Lancaster. References
Shadwell Basin

Shadwell Basin – dawny basen portowy zlokalizowany we wschodnim Londynie, na terenie osiedla Wapping w dzielnicy Tower Hamlets (Docklands). Otaczają go ulice: The Highway, Garnet, Benson, Milk Yard i Glamis. Hydrologia Powierzchnia basenu wynosi 0,02 km², głębokość maksymalna około 9 metrów, a średnia około 6,7 metra. Historia Był jednym z grupy basenów w obrębie doków londyńskich i stanowił wschodni kraniec tego kompleksu (inne to m.in. nieistniejące już Western Dock i Wapping Basin i zachowany St. Katharine Docks). Od wschodu przylegał doń targ rybny Shadwell (obecnie King Edward Memorial Park). Western Docks zostały otwarte w 1805 i specjalizowały się w przeładunku win, brandy, tytoniu i ryżu. System rozwijał się w ciągu następnych kilku dziesięcioleci i rozszerzał na wschód, a Shadwell Basin i wschodnie wejście z Tamizy było wschodnim zakończeniem kompleksu doków Wapping & Limehouse. Teren, na którym zbudowano Shadwell Basin, był pierwotnie siedzibą przedsiębiorstwa Shadwell Waterworks Company, które rozpoczęło działalność w 1669, aby zapewnić zaopatrzenie w wodę na wschód od Tower of London. Wkrótce po otwarciu Western Docks, Shadwell Waterworks Company została zakupiona przez London Dock Company. Doki londyńskie zamknięto w 1969. W ciągu następnych dziesięcioleci większość z nich została zasypana. Shadwell Basin jest główną ich częścią, która dochowała się do obecnych czasów. Przy basenie znajdował się Prospect of Whitby, który według podań może być najstarszym londyńskim pubem nad rzeką, pochodzącym z około 1520. Pierwotnie pub nosił nazwę The Pelican, a aleja i schody prowadzące do rzeki znajdowały się z boku pubu (nadal noszą one nazwę Schody Pelikana). Pub był również nazywany Diabelską Tawerną ze względu na swoją reputację (na schodach mieli się gromadzić przemytnicy i złodzieje). Nazwa została zmieniona na Prospect of Whitby pod koniec XVIII lub na początku XIX wieku. W czasie II wojny światowej i krótko po niej w wodach basenu cumowały okręty podwodne, m.in. HMS „Otway” i „Osiris”. W 1951, z okazji 50-lecia Submarine Service, publiczności udostępniono tu HMS „Aurigę” i HMS „Acheron”. Z Tamizą basen połączony jest jednym kanałem, choć pierwotnie były to dwa kanały – pozostałością drugiego jest zatoka na południowym wschodzie, tworząca cypel Brussels Wharf. Od zachodu z Shadwell Basin wybiega ślepy kanał łączący się z Hermitage Basin, nie mającym połączenia z Tamizą. Na terenie basenu możliwe jest uprawianie sportów wodnych: kajakarstwa, żeglarstwa i wioślarstwa. Można tu też wędkować, a w wodzie występują m.in. karpie. Otoczenie Nad brzegami basenu zlokalizowane są: kościół św. Pawła (St Paul’s Church Shadwell), skwer Shadwell Basin Terrace oraz dawna stacja pomp Wapping Hydraulic Power Station. Galeria Zobacz też Docklands Light Railway Przypisy
Amory Tower

Amory Tower (previously called The Madison) is a mixed-use skyscraper situated south of Wood Wharf and east of South Quay Plaza on the Isle of Dogs in London, England. The building was designed by British architecture firm Make Architects. Standing at 182 metres (597 ft), as of April 2026, it is the 22nd-tallest building in the United Kingdom. In 2022 the tower won the Best Residential Tall Building at the 2022 Tall Building Awards. History Planning An initial planning application was submitted to Tower Hamlets Council on 4 July 2014, then known as Meridian Gate. However, on 6 August 2014 the Mayor of London's office raised concerns, feeling as though it did not comply with the London Plan. The development was approved in 2015. Construction Construction of the tower began in 2016. During construction, the development produced a new combined access solution for the company Brogan Group: the CAS tower and Colossus Hoist. This system was essential for the efficient lifting of large materials and personnel, especially the unique pods that had to be placed into the building. The project marked the first time the company used these two innovative systems together. In 2021 construction of Amory Tower was completed. Design According to Make Architects, the fin-clad facade's moiré pattern was influenced by the surrounding docklands. The tower features 423 homes with 100 of these classed as "affordable". In terms of amenities, the cut-throughs in the facade create amenity space. The tower includes a private club facility on the 16th floor, a gym, pool and a spa. Around 70% of the development's footprint is covered by public parks and gardens. Gallery See also List of tallest buildings and structures in London List of tallest buildings in the United Kingdom References External links Official website Amory Tower at Make Architects
Kentish Flats Offshore Wind Farm

The Kentish Flats Offshore Wind Farm is a wind farm located off the coast of Kent, England on a large, flat and shallow plateau just outside the main Thames shipping lanes. The wind farm is operated by Vattenfall. Location The distance from the nearest wind turbine to Whitstable is 6.2 miles (10.0 km). The nearest turbine is 5.5 miles (8.9 km) away from Herne Bay. Installation Construction was completed in August 2005, with commissioning and testing of all turbines completed by September 2005. The wind farm consists of 30 Vestas V90-3MW wind turbines with a total nameplate capacity of 90 MW. Turbines were installed by the Danish offshore wind farms services provider A2SEA. Between 2007 and 2010, the capacity factor was around 30%. Its levelised cost has been estimated at £66/MWh. Power is transmitted to shore via three export cables. Kentish Flats extension In February 2013 Vattenfall was granted consent to extend the existing Kentish Flats Offshore Wind Farm. 15 turbines each with a capacity of 3.3 MW were installed adding an extra 49.5 MW to the wind farm. Offshore construction began in October 2014 and was operational by December 2015. See also Wind power in the United Kingdom List of offshore wind farms List of offshore wind farms in the United Kingdom List of offshore wind farms in the North Sea References External links Media related to Kentish Flats Offshore Wind Farm at Wikimedia Commons LORC Knowledge - Datasheet for Kentish Flats Kentish Flats Offshore Wind Farm, Vattenfall Kentish Flats Extension, Vattenfall Operational Energy Projects, The Crown Estates
Kentish Flats

Kentish Flats är en stor, plan och grund platå i södra Nordsjön norr om Whitstable, cirka 85 kilometer öster om centrala London. Närmaste större samhälle är Herne Bay, 9 km söder om Kentish Flats. På platån ligger Kentish Flats Offshore Wind Farm, ett antal vindkraftverk som ägs av Vattenfall. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Kentish Flats.
ВЕС Кентіш-Флетс

ВЕС Кентіш-Флетс (англ. Kentish Flats) — британська офшорна вітрова електростанція в Північному морі біля узбережжя Англії. До появи у 2010 році ВЕС Thanet була найпотужнішою офшорною станцією в країні. Місце для розміщення ВЕС обрали в Північному морі на відстані 8,5 км від узбережжя Кенту та приблизно у 60 км на схід від Лондона. Тут у 2004 році за допомогою судна MPI Resolution встановили фундаменти майбутніх вітроагрегатів, тоді як кабелеукладальна баржа Pontra Maris облаштувала чотири головні лінії для видачі продукції, що прямують до узбережжя біля Hampton Pier. У травні 2005-го спеціалізоване судно Sea Energy розпочало монтаж власне вітрових турбін, при цьому їх доставку здійснювало однотипне Sea Power. Зазначені операції відбувались без затримок та завершились вже у серпні. Турбіни розмістили на площі біля 10 км2 в районі з глибинами моря до 5 метрів. Всього на баштах висотою 70 метрів було встановлено 30 вітроагрегатів данської компанії Vestas типу V90/3.0 з одиничною потужністю 3 МВт та діаметром ротора 90 метрів. У 2015 році спорудили другу чергу ВЕС, яка складається з 15 вітрових турбін Vestas V112/3.3. Вони мають діаметр ротора 112 метрів, одиничну потужність 3,3 МВт та розміщені на площі 7,8 км², при цьому їх фундаменти вагою по 160 тон закріплені на палях, що заглиблюються під дно на 45 метрів. Як фундаментні роботи, так і монтаж вітрових агрегатів виконало самопідіймальне судно Neptune. Крім того, додатковий експортний кабель проклав BoDo Installer. Вартість першої черги проекту, реалізованого компанією Vattenfall, склала 105 млн фунтів стерлінгів. Друга черга обійшлась у 150 млн фунтів стерлінгів. Примітки
St Margaret Clitherow's Church, Great Ayton

St Margaret Clitherow's Church is a Catholic church in Great Ayton, a village in North Yorkshire, in England. Until the 1960s, Catholics in Great Ayton worshipped at St Joseph's Church, Stokesley. In 1966, a Sunday mass was instituted in the ambulance station in the village. In 1970, a purpose-built timber-framed church was opened on Race Terrace, and in 1971 it was dedicated to Margaret Clitherow, becoming the first church in the world dedicated to the recently canonised saint. In 2002, part of the church was demolished, and a new octagonal building was constructed, the remainder of the old building being retained as a church hall. The new church was designed by DKS Architects and is in red brick with stone details, and a grey tile roof. Two stained glass windows were installed, with designs by Kyme Studios. References External links Official website
Galeria Saatchi

La Galeria Saatchi, originalment i en anglès Saatchi Gallery és una galeria d'art contemporani Londres, inaugurada per Charles Saatchi el 1985 amb l'objectiu de mostrar en públic la seva gran col·lecció d'art. Ha ocupat diversos edificis, el primer al nord de Londres, després al SouthBank al costat del riu Tàmesi i actualment es troba al barri de Chelsea. La col·lecció La col·lecció Saatchi, i, per tant, la galeria de la mostra, han tingut diferents fases, començant amb artistes estatunidencs i el minimalisme, per passar després a mostrar l'obra de Damien Hirst i els YBA (Joves artistes britànics). Més endavant va tornar a mostrar pintura tradicional i novament pintors nord-americans. Durant el 2008, es pot veure una exposició d'art xinès contemporani. Artistes que han exposat a Saatchi 2012 Igor Kalinauskas
Saatchi Gallery

Saatchi Gallery je galerie současného umění v Londýně založená Charlesem Saatchim roku 1985, který chtěl veřejnosti zpřístupnit své rozsáhlé (a měnící se) sbírky. Tato galerie sídlila na několika místech, nejprve na severu Londýna (St John's Wood), poté na jižním nábřeží a později na King's Road v obvodu Kensington a Chelsea (zde má být galerie otevřena roku 2007). Sbírky původně obsahovaly díla amerických minimalistů, poté byly zaměřeny na mladé britské umělce (Young British Artists) a nakonec se přiklonily pouze na obrazy zavedených autorů. Galerie měla zásadní vliv na britské umění od svého otevření. Mnoho autorů, kteří v ní vystavovali byli neznámí pro veřejnost i pro obchodníky s uměním. Poté, co vystavovali v galerii, většinou zaznamenali významný komerční úspěch. Po otevření galerie roku 1985 obsahovaly její sbírky v St John's Wood díla amerických minimalistů například Jeffa Koonse, Ashleyho Bickertona, Davida Salleho, Carrol Dunhamové, Kennyho Scharffa, Philipa Gustona, Andyho Warhola, Cy Twomblyho, Richarda Serra, Brice Mardena, Bruce Naumana, Donalda Judda, Caral Andreho, Sol LeWitt, Alexe Katze a mnoha jiných. Tito američtí umělci byli inspirací pro generaci Young British Artists, jejichž díla byla hlavní náplní sbírek v 90. letech (díla amerických minimalistů Saatchi prodal). Galerie byla netradiční velkým otevřeným prostranstvím vyplněným vysokými bílými zdmi. V dubnu 2003 se galerie přestěhovala do County Hall. V té tobě se galerie stále zaměřovala na díla skupiny Young British Artists například Damiena Hirsta, Jakea a Dinos Chapmanových a Tracey Eminová. Při požáru skladiště obrazů Momart dne 24. května 2004 zničil část sbírek galerie v hodnotě asi 50 miliónů liber. Roku 2005 změnil Saatchi orientaci galerie na díla zavedených evropských autorů například Marlene Dumasové, Martina Kippenbergera, Luca Tuymanse a Petera Doiga, kteří nebyli ve Velké Británii příliš známí. Dalším plánem je seznámení britské veřejnosti s mladými americkými a německými a nadějnými britskými umělci. V současné době probíhá rekonstrukce budovy na King's Road poblíž Sloane Square v Chelsea. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Saatchi Gallery na Wikimedia Commons
Saatchi Gallery

Die Saatchi Gallery ist eine Galerie für zeitgenössische Kunst in London, die 1985 von Charles Saatchi eröffnet wurde. Der passionierte Kunstliebhaber machte damit seine umfangreiche Sammlung dem breiten Publikum zugänglich. Galerie Seit ihrer Gründung 1985 bis 2002 war die Galerie etwas abgelegen in einer alten Farbenfabrik in der Boundary Road, St John's Wood, im Norden Londons untergebracht, seitdem hat sie zweimal den Standort gewechselt. Im Frühjahr 2003 zog Saatchi mit seiner Sammlung in den früheren Sitz des Londoner Stadtparlamentes, die County Hall an der Themse, die er 2006 nach Uneinigkeiten mit dem japanischen Vermieter wieder aufgab. Am 9. Oktober 2008 wurde die Galerie mit einer Ausstellungsfläche von 50.000 m² im ehemaligen Hauptquartier des Duke of York wieder eröffnet, sie befindet sich in der King’s Road im Stadtteil Chelsea in der Nähe der U-Bahn-Station Sloane Square. Der Eintritt zu allen Ausstellungen ist für die Besucher kostenlos. Saatchis Rolle im Kunstbetrieb ist äußerst umstritten. Sie oszilliert zwischen Bewunderung seines künstlerischen Weitblicks und dem Verdacht der gezielten Manipulation vor dem Hintergrund seiner Karriere als Werbemagnat. Zu den angebotenen Künstlern gehören Vertreter der Young British Artists, an deren Etablierung als Gruppe Saatchi nicht unwesentlich mitgewirkt hat, wie Jake und Dinos Chapman, Damien Hirst, Tracey Emin, David Batchelor und Jenny Saville, aber auch deutsche Künstler wie Franz Ackermann, Jörg Immendorff, Matthias Weischer, Jonathan Meese, Albert Oehlen und Julian Rosefeldt. Sensation war eine Ausstellung der Young British Artists aus dem Jahre 1997, die aus der Sammlung von Charles Saatchi bestritten wurde und große Aufmerksamkeit erregte. Die Galerie wurde in der County Hall jährlich von etwa 600.000 Personen besucht. Sie wurde bis 2006 von 1.000 Schulklassen besichtigt. Am 24. Mai 2004 zerstörte ein Feuer viele Werke. Der Schaden wird auf £ 50 Millionen geschätzt. YourGallery – Saatchi Art Seit 2006 gibt es unter dem Namen Saatchi Art auch eine virtuelle Kunstgalerie, die – nach Angaben der FAZ – den größten virtuellen Kunstmarkt für Künstler, Galeristen und Museen bildet. Die virtuelle Galerie (YourGallery) verzeichnete im März 2008 ca. 80.000 Aussteller, die zum überwiegenden Teil jedoch keine professionellen Künstler sind. Jeder Interessent kann sich dort mit seinen Arbeiten einen kostenlosen Internet-Auftritt einrichten. 4 New Sensations Studentenpreis 4 New Sensations ist ein im April 2007 von Channel 4 und der Saatchi Gallery erstmals verliehener Kunstpreis an Kunststudenten. Er ist mit £ 3000 dotiert. Weblinks Webpräsenz der Saatchi Gallery Saatchi Art – Die WebGallery YourGallery Bericht „Neue Kontexte für Webkunst: Saatchi-Gallery“ Swantje Karich: „Ich will, dass die Leute ihre Zeit mit Kunst verbringen“ Interview der FAZ mit Charles Saatchi, 12. April 2007 Einzelnachweise
Saatchi Gallery

La Galería Saatchi (en inglés: Saatchi Gallery) es una galería de arte contemporáneo en Londres. Fue fundada por Charles Saatchi en 1985 para exponer su colección de arte al público. Ha ocupado diversas sedes, la primera en el norte de Londres, después en el South Bank junto al río Támesis, y finalmente en Chelsea, su ubicación actual. Tiene una fuerte presencia en los medios de comunicación.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Saatchi Gallery. Sitio web Virtual tour of the gallery Archivado el 28 de enero de 2012 en Wayback Machine.