NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Isola Hilbre

Hilbre Island è un'isola tidale situata alla foce del fiume Dee, nel Galles. È la più grande di un gruppo di tre isole. Sull'isola si trova un fanale noto come Hilbre Island lighthouse (in inglese). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su isola Hilbre Collegamenti esterni http://www.streetmap.co.uk/map.srf?x=318500&y=387500&z=5&sv=318500,387500&st=OSGrid&lu=N&tl=~&ar=y&bi=~&mapp=map.srf&searchp=ids.srf su Streetmap UK
Хилбри

Хилбри (англ. Hilbre Island, валл. Ynys Hilbre) — приливный остров в графстве Мерсисайд, Англия, Великобритания. Является Участком особого научного значения, природным заповедником (с 1983 года) и участником Рамсарской конвенции. География Остров Хилбри расположен в эстуарии реки Ди на границе Англии и Уэльса, в Ирландском море. Остров вытянут с северо-запада на юго-восток, его длина составляет около 600 метров, ширина около 130 метров в самой широкой части, площадь — 0,047 км², наивысшая точка — 10 метров над уровнем моря. Чуть далее к юго-востоку лежит островок Миддл-Ай площадью 0,012 км², ещё чуть далее — отмель Литтл-Ай: все они являются частью одной гряды, сложены из красного песчаника, во время отлива соединены ваттами как друг с другом, так и с «большой землёй» — полуостровом Виррел (расстояние от Хилбри до Виррела около 1,6 километра). На Хилбри стоят несколько домов и строений, но постоянного населения нет, Миддл-Ай и Литтл-Ай также необитаемы. История Раскопки 1926 года позволили установить, что остров был населён людьми с каменного века, они жили здесь и в бронзовом веке и во времена Римской империи. К 1080 году острова находились во владении лорда Роберта Рудланского, на Хилбри был выстроен небольшой монастырь, в XIII—XIV веках он был довольно популярным местом паломничества. К 1550 году последний монах покинул остров, так как к тому времени он потерял свой ореол святости и уединённости, превратившись в коммерческий и торговый порт: там было даже возведено здание таможни. В 1692 году на Хилбри заработала маленькая фабрика по добыче морской соли, затем там появились паб, гостиница и даже публичный дом. Однако вскоре остров потерял своё торговое значение, эти учреждения закрылись, их руины сохранились. В 1856 году острова были куплены трестами Ливерпульских доков. В 1927 году на Хилбри был установлен небольшой автоматический маяк высотой 3 метра, который работает и поныне. В 1945 году острова были проданы за 2500 фунтов городу Хойлейк, а в 1974 году перешли боро Виррел. На острове действует орнитологическая обсерватория без постоянных сотрудников. См. также Список участков особого научного значения Мерсисайда Список островов Англии Примечания Ссылки Неофициальный сайт остров Хилбри (англ.) Остров Хилбри (англ.). Архивировано из оригинала 14 декабря 2013 года. на сайте официальном сайте боро Виррел Друзья острова Хилбри (англ.) Чудеса природы — приливные острова | Остров Хилбри, Великобритания (рус.) на сайте tourgenius.ru Веб-камера острова Хилбри Веб-камера на остров Хилбри . Архивировано из оригинала 17 октября 2007 года. из Хойлейка Фотогалерея острова Хилбри . Архивировано из оригинала 24 февраля 2015 года.
The Endwood

The Endwood is a disused grade II listed public house on Hamstead Road, in the Handsworth Wood district of Birmingham, England. The three-storey building was constructed as a private residence, Church Hill House, in 1820, when Handsworth Wood was part of Staffordshire. It has a stucco finish, a slate roof and porch with doric columns. Around the 1880s, it was occupied by the Muntz family, George Frederic Muntz' second son William Henry Muntz having married Alice Parker, the second daughter of its occupant, George Parker, in 1846. It subsequently became a hotel, known as the Hill House Hotel and then the Endwood Hotel, before being purchased in 1937 by the brewers Butlers of Wolverhampton, who used it as a pub. That company, and thus the Endwood, was acquired by Mitchells & Butlers in 1960. It was given listed building status in July 1982. A 2001 proposal to convert the building into flats was dismissed. In June 2015, a planning application was submitted to Birmingham City Council, for use of the building as an education centre. The building sits immediately opposite the site of the defunct Handsworth Wood railway station (1896–1941), and the railway line passes beneath the house in a short tunnel. St Mary's Church (Norman, rebuilt 1820) and Handsworth Park (1880s) are also nearby to the south, as is the A4040 road to the north. References
One Aldwych

One Aldwych ist ein 5-Sterne-Hotel in London, England. Es liegt an der Straße Aldwych in der City of Westminster. Besonderheiten Von den meisten anderen Hotels seiner Sterneklasse unterscheidet es, dass es sich in Privatbesitz befindet. Manager und Miteigentümer der fünf Hotels der CambellGray Collection, zu der das One Aldwach gehört, ist Gordon Campbell Gray, der auch Kunstsammler ist und mehr als 500 Exponate im ganzen Hotel zeigt. Das Haus verzichtet auf alle Produkte, die mithilfe von Tierversuchen hergestellt wurden. Auf den Nachttischen der Zimmer liegt nicht die Bibel, sondern einen Ratgeber zur ökologischen Denkweise. Die Zimmer erhalten täglich frische Blumen und Obst. Der Swimmingpool ist chlorfrei und verfügt über Unterwassermusik. Exterior Die One Aldwych liegt in einem denkmalgeschützten edwardianischen Gebäude von 1907 der Architekten Charles Mewès und Arthur Joseph Davis, die für ihren Entwurf des Ritz Hotels berühmt wurden. Das Hotel ist an der Ecke Aldwych und The Wellington Street direkt neben dem Novello Theatre und gegenüber dem London Transport Museum gelegen. The Waldorf Hilton liegt wenige Meter entfernt auf der gleichen Seite des Aldwych. Viele Jahre wurde das Gebäude für Zwecke der The Morning Post-Redaktion verwendet. Im Jahr 1998 wurde das Hotel von Jestico Whiles Associates restauriert, die den Edwardian Style der Außenfassade und die Einrichtung im Stil Louis-seize, darunter eine Kunstsammlung, erhielten. Das Äußere ist aus norwegischem Granit hergestellt. Interior Zimmer Das Hotel verfügt über 105 Zimmer und Suiten. Die Zimmer sind von Lonely Planet „als großzügig und stilvoll mit Vorhängen aus Rohseide, Naturtöne und moderne Kunst, mit Badewanne groß genug für zwei“ Die Zimmerpreise liegen 2010 bei ab 336 £ pro Nacht. Restaurants & Bars One Aldwych hat zwei Restaurants, das Axis und das Indigo und zwei Bars, die Lobby Bar und die The Cinnamon Bar. Das Axis Restaurant serviert Spezialitäten der britischen Küche und ein traditionelles englisches Frühstück. Weblinks Internetauftritt des Hotels Einzelnachweise
One Aldwych

One Aldwych is a five-star luxury hotel in London, England, founded by Gordon Campbell Gray. One Aldwych lies in the Aldwych in Covent Garden in City of Westminster. Exterior The hotel is located in an Edwardian building known as Inveresk House, also called the Morning Post Building, constructed between 1907 and 1910 by the firm of Mewès and Davis, the same architects who designed The Ritz. It is located on the corner of The Aldwych and Wellington Street, adjacent to the Novello Theatre and opposite the London Transport Museum. The building stands roughly on the site of the old Gaiety Theatre, demolished in 1903 as part of the road widening of the East Strand and the Aldwych-Kingsway road development. The building is noteworthy for being an early example of steel-framed construction in London, and is clad in grey Norwegian granite with a slate and copper roof, in an architectural blend of the Louis XVI and Louis XV styles, which was a specialty of Mewès and Davis' firm. Until 1937 the building was the headquarters of the Morning Post newspaper, from 1928 it housed the offices of both the Morning Post and the Illustrated London News. In 1928 two additional floors were added in the mansard roof, incorporating steep dormer windows. The building received a Grade II Listing from Historic England in 1986. In 1998 the building was converted to a hotel by Jestico Whiles Associates, retaining the Edwardian facade. Interior Rooms The hotel contains 100 rooms and suites. The rooms are described by Lonely Planet as being "spacious and stylish with raw silk curtains, natural tones and modern art, with bath tubs big enough for two". The founder, Campbell Gray, has professed that the hotel is intended to be a classic hotel, not a boutique hotel or geared towards "young, trendy people", although the hotel does attract many fashionistas and West End aficionados under 40. The hotel contains a 400 piece art collection purchased by Campbell Gray, featuring artists such as Cecilia Vargas, Richard Walker, Joost Beerents, Emily Young and Justine Smith. Restaurants and bars One Aldwych contains one restaurant, Indigo, as well as The Lobby Bar. Indigo serves modern British cuisine and is open every day. The Lobby Bar is where you go for afternoon tea, it features a Charlie and the Chocolate Factory themed tea. The Lobby Bar is located in the grand high-ceilinged lobby which was once the reception area to the former newspaper building. It has been named one of the top five hotel bars in the world. The grand lobby has been described as "dramatic and aircraft-hangar-capacious with enormous polished oak arched windows." The Lobby Bar is noted for its cocktails. Facilities The hotel has a 56-foot (17 m) lap pool without chlorine, a sauna, steam room, therapy treatments and gym and also has a cinema for screening films at the weekend. References External links Official site
Musée du château d'York

Le musée du château d'York (York Castle Museum) est un musée situé dans le Yorkshire du Nord en Angleterre. Présentation Le musée a ouvert en 1938 dans l'ancienne prison du château d'York, juste en face de la tour de Clifford. Les collections sont réparties en trois départements: histoire sociale et économique, industrie textile et vêtements et histoire militaire. Notes et références Portail des musées Portail du Yorkshire
York Castle Museum

Lo York Castle Museum è un museo di York, in Inghilterra, inaugurato nel 1938 ed ospitato nelle prigioni del castello cittadino. Il museo ospita una collezione dedicata alla cultura e al folclore della cittadina di Pickering. Caratteristiche All'interno del museo sono ricostruiti una via vittoriana (la Kirkgate) completa di botteghe (tra cui quella di un fabbro, quella di un tipografo, ecc.), un cottage tipico delle brughiere della zona attorno a Pickering, una sala da pranzo del periodo di Giacomo I, la cella dove fu rinchiuso il bandito Dick Turpin, ecc. Ospita inoltre alcuni soprammobili risalenti all'inizio del XIX secolo. Tra i pezzi pregiati della collezione, vi è il cosiddetto Elmo di York, portato alla luce nel 1982 e considerato il più pregevole tra i tre elmi di epoca anglosassone sinora rinvenuti. Storia Il museo fu fondato nel 1938 da John Lamplugh Kirk e da John Bowes Morrell. Kirk portò qui quanto da lui collezionato a partire dagli anni novanta del XIX secolo. La sua collezione trovò inizialmente posto, a partire dagli anni venti del XX secolo, presso il Pickering Memorial Hall, ma viste le pessime condizioni dell'edificio, fu in seguito offerta da Kirk ad altre istituzioni museali. Al nuovo museo creato nel 1938 fu aggiunta una nuova area nel 1952. Nei suoi primi sessant'anni di vita, lo York Castle Museum fu visitato da 31 milioni di persone. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su York Castle Museum Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su yorkcastlemuseum.org.uk. Kirkgate Victorian Street, su kirkgatevictorianstreet.org.uk.
York Castle Museum

Het York Castle Museum is een museum in de Noord-Engelse stad York. Het museum werd opgericht in 1938 door John Lamplugh Kirk en werd ondergebracht in de gevangenis die op de kasteelsite werd gebouwd in de 18de eeuw. In de buurt staat de Clifford's Tower. Het museum geeft een inkijk in de Victoriaanse tijd met de reconstructie van Kirkgate street. Verder wordt aandacht besteed aan speelgoed, het leven in de cellen, mode, 100 jaar Eerste Wereldoorlog. Externe link Officiële website
Museu do Castelo de York

O Museu do Castelo de York é um museu localizado em Iorque, North Yorkshire, Inglaterra, construído originalmente por Guilherme I de Inglaterra em 1068. O museu foi fundado por Dr. John L. Kirk em 1938, e está alojado em edifícios de prisões que foram construídos no local do castelo no século XVIII, a prisão dos devedores (construído em 1701-05 com pedra das ruínas do castelo) e a Penitenciária Feminina (construído em 1780-1785). Hoje o Museu do Castelo de York, pertence a Sociedade Filosófica de Yorkshire e está localizado nos antigos fundamentos da ex-Abadia de Santa Maria, que atualmente são os Jardins do Museu de York. Uma das suas exposições de renome é a rua reconstruída, Kirkgate, que tem sido extremamente influente em expositores de museus em todo o mundo. O museu do castelo de York está localizado na já mencionada prisão dos devedores e o nome do museu vem do fato de estar no sítio do antigo castelo de York. Referências Ver também Jardins do Museu de York Museu de Yorkshire Ligações externas [www.yorkcastlemuseum.org.uk «Página oficial»] (em inglês)
Bhaktivedanta Manor

Bhaktivedanta Manor – świątynia Kryszny-Radhy, własność Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Kryszny (ISKCON) w Aldenham, koło angielskiego miasta Watford, największa świątynia tego ruchu religijnego w Europie, odwiedzana przez ponad 500 tys. osób rocznie. Pałac wraz z całą posiadłością ziemską („Piggott’s Manor”), został podarowany założycielowi ISKCON – Bhaktivedancie Swamiemu Prabhupadzie – w 1973 przez członka zespołu The Beatles George’a Harrisona. Obecna nazwa posiadłości „Bhaktivedanta” pochodzi z sanskrytu i oznacza „oddanie Bogu”. W 1994 miały tu miejsce zbiorowe protesty 36 tys. osób przeciwko planom miejscowych władz, dążących do zamknięcia ośrodka. Bhaktivedanta Manor składa się z bogato dekorowanej świątyni (zawierającej posągi Kryszny i jego awatarów), nowoczesnego teatru bhakti, sklepu, piekarni, gospodarstwa rolniczego opartego na pracy wołów, szkoły średniej, podstawowej oraz pustelni aśramu. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Bhaktivedanta Manor
Bamburgh (hrad)

Bamburgh je hrad u stejnojmenné obce v hrabství Northumberland na severovýchodním pobřeží Anglie. Historie Místo stavby bylo vybráno na skále, ze které vyčnívá vrstva doleritů. Nejprve se zde nacházela keltobritská pevnost Din Guarie, která mohla být hlavním sídlem britonského království Bernicie od jeho založení asi v roce 420 až do roku 547. Z roku 547 je první písemná zmínka o hradu. V tom roce byl hrad obsazen anglosaským králem Idou a stal se sídlem království Bernicie. V roce 590 byl za krále Hussy dobyt Britony. V roce 600 nástupce krále Hussy král Æthelfrith předal hrad své manželce, která se jmenovala Bebba, a od ní bylo odvozeno rané jméno Bebbanburh. Vikingové zničili původní hrad v roce 993. Normané postavili na stejném místě nový hrad, který tvoří jádro toho současného. Anglický král Vilém II. jej neúspěšně obklíčil v roce 1095 během vzpoury podporované jeho majitelem Robertem de Mowbray († 1125), který byl hrabětem z Northumbrie. Následně je majitel oslepen a hrad se stal majetkem krále. Po porážce Skotů je zde v roce 1346 vězněn skotský král David II. Hrad se nachází v dříve velmi nepokojné oblasti mocenského zájmu Anglie a Skotska, neboť celé okolí dříve velmi prosperujícího města Berwick-upon-Tweed si obě země snažily přivlastnit. O několik století později hrad sloužil Anglii jako důležitý ochranný bod před občasnými útoky Skotů ze severu. Hrad byl zrekonstruován v 17. a 18. století. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Bamburgh Castle na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bamburgh na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Zamek Bamburgh

Zamek Bamburgh (ang. Bamburgh Castle) – zamek nad brzegiem Morza Północnego w miejscowości Bamburgh, w Anglii, w hrabstwie Northumberland. Historia Nieznana jest dokładna historia początków istnienia twierdzy w Bamburgh, wzniesionej na bazaltowej wychodni. Wiadomo, że prawdopodobnie znajdowała się tu stolica brytyjskiego regionalnego królestwa i że była potężna już w 547 roku. Z tego roku pochodzi pierwsza zachowana pisemna wzmianka o zamku. Jest to relacja ze zdobycia twierdzy przez anglosaskiego władcę Idę z Bernicji, który następnie uczynił z niej swoją siedzibę. Na krótko Brytowie w 590 roku odbili Bamburgh z rąk syna Idy – Hussy, ale Anglosasi odzyskali go w tym samym roku. Nazwę Bamburgh (staroang. Bebbanburgh) twierdza zawdzięcza Etelfrydowi z Nortumbrii, który nazwał ją tak na cześć swej ukochanej żony Bebby. Stanowiła siedzibę władców Nortumbrii aż do 993, gdy została zniszczona przez wikingów. Na ruinach Normanowie wznieśli nową twierdzę, której część zachowała się do dziś. Położenie twierdzy Bamburgh predestynowało ją do tego, by stała się jednym z ważniejszych przyczółków angielskich na północnej stronie, stanowiąc barierę przeciw najazdom ze strony Szkocji. Pozostawała częścią dóbr królewskich do XIII wieku, kiedy to została przekazana rodzinie Fosterów. W miarę upływu czasu zamek stopniowo popadał w ruinę mimo starań kolejnych właścicieli. W XIX wieku kupił go wiktoriański przemysłowiec William Armstrong i odrestaurował go. Właścicielami twierdzy są nadal jego potomkowie. Prace archeologiczne Zamek Bamburgh stanowi jedno z najcenniejszych stanowisk archeologicznych z czasów Anglosasów. Profesjonalne wykopaliska prowadzone są tu od lat 60. XX wieku. Najbardziej znanym artefaktem tu odkrytym jest miecz z Bamburgh. Od 1996 roku w twierdzy i okolicach realizowany jest projekt badawczy, którego celem jest zbadanie jej pod względem historycznym i archeologicznym. W 2011 roku archeologom udało się odkryć fragment głównej komnaty fortecy Anglosasów. W kulturze masowej Zamek pojawia się w balladzie The Laidly Worm of Spindleston Heugh napisanej ok. 1270 r. Późnośredniowieczny brytyjski pisarz Thomas Malory utożsamiał zamek Bamburgh z Joyous Gard, mitycznym zamkiem Sir Launcelota z legendy arturiańskiej. W literaturze Bamburgh, pod saską nazwą Bebbanburg, jest domem Uhtreda, głównego bohatera Opowieści saskich Bernarda Cornwella. Pojawia się albo jako ważne miejsce lub jako inspiracja dla bohatera we wszystkich książkach z serii, począwszy od The Last Kingdom, i kontynuowany w The Pale Horseman, The Lords of the North, Sword Song, The Burning Land, Death of Kings, The Pagan Lord, The Empty Throne, Warriors of the Storm, The Flame Bearer, War of the Wolf, Sword of Kings, oraz War Lord. Zamek pojawia się również w wyścigowej grze wideo Forza Horizon 4 z 2018 roku, gdzie może zostać zakupiony przez gracza jako jeden z jego domów. Przypisy Bibliografia Bamburgh Castle. bamburghcastle.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-09)]. Fragmenty fortecy Anglosasów odkryto na terenie Zamku Bamburgh w Anglii
Bamburgh Castle

Bamburgh Castle är ett slott i Storbritannien. Det ligger i grevskapet och kommunen Northumberland i riksdelen England, i den centrala delen av landet, 500 km norr om huvudstaden London. Bamburgh Castle ligger 35 meter över havet. Terrängen runt Bamburgh Castle är platt. Havet är nära Bamburgh Castle åt nordost. Närmaste större samhälle är North Sunderland, 4,6 km sydost om Bamburgh Castle. Trakten runt Bamburgh Castle består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Bamburgh Castle.
Бамбург (замок)

Ба́мбурзький за́мок (англ. Bamburgh Castle) — ранньосередньовічний замок на півночі Англії у графстві Нортумберленд неподалік від південних кордонів Шотландії. Історія замку Рання історія Перші згадки про місцевість належать до 547 року. В літописах зазначається, що цього року Іда, правитель Берніції та король англів, переніс столицю королівства на місце нинішнього Бамбурга. З плином часу англи підкорили сусідні кельтські племена й королівства Катрает та Регед (сучасна Камбрія). Розцвіт Берніції припав на 603 рік, коли король Етельфріт, онук Іди, долучив до своїх володінь королівство Дейра й таким чином став королем об'єднаного королівства Нортумбрія, що займало майже третину острова. Етельфріт подарував укріплення в Бамбургу своїй дружині Беббі, назвавши фортецю на її честь Беббабург. У VII столітті Бамбург виглядав зовсім інакше, ніж сьогодні. Беда Високоповажний змальовував Бамбург як обнесену частоколом дерев'яну фортецю. Де Моубрей На початку XI століття замок належав графській родині, яка управляла Нортумберлендом аж до початку норманського завоювання та деякий час намагалась протистояти Вільгельму Завойовнику. Внаслідок, разом з графським титулом, замок перейшов у власність Роберта де Моубрея, який збудував Бамбург з каміння. У 1095 році Роберт де Моубрей приєднався до повстання проти Вільгельма II, і король взяв у облогу Бамбург. Вільгельму вдалось захопити у полон Роберта, однак гарнізон замку під проводом його дружини Матильди продовжував оборонятись. Вона віддала наказ здати замок лише після того, як Вільгельм погрожував позбавити зору її чоловіка. Війна Червоної та Білої троянди У 1464 році під час Війни Червоної та Білої троянд замок на 9 місяців було взято в облогу Ричардом Невіллом, 16-м графом Уоріком. Війська графа, вперше за воєнну історію Англії, обстріляли Бамбург артилерійським вогнем, в результаті чого він був сильно пошкоджений. Спроби відреставрувати замок були вжиті наступними власниками на початку XVII та XVIII століть. Сучасна історія На початку XX століття замок купив англійський промисловець Вільям Армстронг та завершив роботи з його відновлення, перетворивши його на власну резиденцію та музей. Інформація для відвідувачів Замок відкрито з 12 березня до 31 жовтня щодня з 11.00 до 17.00. Квиток для дорослих: £5.50. Дитячий квиток (діти 5-15 років): £2.50. Дітям до 5 років — безкоштовно. Примітки Посилання Офіційний сайт замку [Архівовано 10 травня 2009 у Wayback Machine.] Археологічні розкопки в околицях Бамбурга [Архівовано 21 жовтня 2016 у Wayback Machine.]
Havant & Waterlooville FC

Havant & Waterlooville FC (celým názvem: Havant & Waterlooville Football Club) je anglický fotbalový klub, který sídlí ve městě Havant v nemetropolitním hrabství Hampshire. Založen byl v roce 1998 po fúzi klubů Havant Town a Waterlooville. Od sezóny 2018/19 hraje v National League (5. nejvyšší soutěž). Své domácí zápasy odehrává na stadionu West Leigh Park s kapacitou 5 250 diváků. Získané trofeje Hampshire Senior Cup ( 2× ) 2015/16, 2017/18 Úspěchy v domácích pohárech Zdroj: FA Cup 4. kolo: 2007/08 FA Trophy Semifinále: 2002/03, 2013/14 Umístění v jednotlivých sezonách Stručný přehled Zdroj: 1998–1999: Southern Football League (Southern Division) 1999–2004: Southern Football League (Premier Division) 2004–2015: Conference South 2015–2016: National League South 2016–2017: Isthmian League (Premier Division) 2017–2018: National League South 2018–2019: National League 2019–2024: National League South 2024–: Southern Football League (Premier Division South) Jednotlivé ročníky Zdroj: Legenda: Z – zápasy, V – výhry, R – remízy, P – porážky, VG – vstřelené góly, OG – obdržené góly, +/- – rozdíl skóre, B – body, červené podbarvení – sestup, zelené podbarvení – postup, fialové podbarvení – reorganizace, změna skupiny či soutěže Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Havant & Waterlooville FC na Wikimedia Commons Oficiální stránky (anglicky)