NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
RAF Northolt

RAF Northolt er en flybase tilhørende Royal Air Force i Hillingdon i London. Den ligger omkring ti kilometer nord for London Heathrow Airport. I tillæg til militær aktivitet er der betydelig offentlig aktivitet på Northolt. Navnet kommer, i modsætning til hvad mange tror, ikke fra byen Northolt som ligger i nærheden. Det var normalt at tidlige RAF-baser fik navn efter nærmeste jernbanestation, hvilket i dette tilfælde var Northolt Junction (nu South Ruislip station). Basen blev åbnet i maj 1915 for Royal Flying Corps' fly. Under 2. verdenskrig var den en aktiv base for RAF og Polskie Siły Powietrzne, de frie polske flystyrker i England og Frankrig. Efter krigens slut blev den en vigtig offentlig flyplads, men da Heatrow åbnede blev den igen brugt til militære formål. I perioden 1950–1980 var der stationeret fly fra United States Air Force, United States Navy, Royal Canadian Air Force og Armée de l'Air på Northolt. Den er pr. 2007 hovedbase for 32 (The Royal) Squadron. Siden omkring 1980 har der været større offentlig end militær trafik på flybasen.
RAF Northolt

RAF Northolt è un aeroporto militare della Royal Air Force britannica situato tra Ruislip e Northolt, nel borgo di Hillingdon di Londra, in Gran Bretagna. L'aeroporto, aperto nel 1915, è il più antico della RAF ancora in operatività. Nella seconda guerra mondiale, durante la battaglia d'Inghilterra, ebbe un ruolo molto importante. Dal 1945 fino alla inaugurazione del terminal centrale dell'aeroporto di Londra-Heathrow, nel 1954, l'aeroporto di Northolt era aperto anche all'aviazione commerciale. Successivamente rimase aperto all'aviazione generale, che in termini di movimenti dagli anni 80 supera quelli militari. Essendo Northolt oggi l'unico aeroporto militare della Grande Londra ed essendo, con la sua pista lunga 1684 metri, particolarmente idoneo ad accogliere gli aerei d'affari, la sua specializzazione risulta essere il trasporto aereo militare, di Stato e l'aviazione generale nel segmento medio-alto. RAF Northolt è sede del No. 32 Squadron, un reparto di volo dotato di alcuni aerei di Stato britannici, e di alcuni altri reparti di supporto ed amministrativi. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su RAF Northolt Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su raf.mod.uk.
RAF Northolt

RAF Northolt – baza lotnicza Royal Air Force (RAF) w zachodnim Londynie, w gminie Hillingdon, położona kilka kilometrów na północ od portu lotniczego Heathrow. Swoją nazwę wzięła od pobliskiej dzielnicy Northolt. Jest to najdłużej nieprzerwanie używana baza lotnictwa wojskowego w Wielkiej Brytanii, a jednocześnie jedyna czynna baza lotnicza na terenie brytyjskiej stolicy. Głównym użytkownikiem bazy jest stacjonująca w niej 32. (Królewska) Eskadra RAF (32 (Royal) Squadron), do której zadań należy przewóz członków brytyjskiego rządu oraz rodziny królewskiej. Lotnisko obsługuje także samoloty przewożące przedstawicieli innych państw oraz ruch cywilny. Przystosowane jest do obsługi samolotów dyspozycyjnych oraz śmigłowców. Historia Lotnisko otwarte zostało w marcu 1915 roku, podczas I wojny światowej, a gotowość operacyjną osiągnęło w czerwcu tegoż roku. Pierwotnym jego użytkownikiem było Royal Flying Corps (Królewski Korpus Lotniczy), prekursor powstałego w 1918 roku Royal Air Force. Pierwszymi samolotami korzystającymi z bazy były dwupłaty B.E.2c, które patrolowały niebo nad Londynem, chroniąc miasto przed niemieckimi nalotami bombowymi. Podczas II wojny światowej Northolt było jedną z głównych baz lotniczych broniących stolicy w trakcie bitwy o Anglię. Operowały z niej eskadry myśliwskie wyposażone w samoloty Hurricane i Spitfire. Wśród jednostek operujących z Northolt znajdowały się dywizjony Polskich Sił Powietrznych – 302, 303, 306 i 308. Spośród 30 poległych podczas wojny pilotów, którzy wystartowali z lotniska Northolt, 10 było Polakami. W latach 1946–1954, w trakcie budowy portu lotniczego Heathrow, lotnisko w Northolt obsługiwało cywilne loty rozkładowe. Mieściła się tu wówczas siedziba linii lotniczych British European Airways (BEA); z lotniska korzystały także m.in. linie BOAC, Swissair, Iberia, Aer Lingus, SAS i Alitalia. W 1952 roku było to najbardziej ruchliwe lotnisko na terenie Europy, obsługujące 50 tys. przylotów i odlotów rocznie. Obecnie Na terenie bazy stacjonuje 32. (Królewska) Eskadra RAF, dwie (600. i 601.) eskadry rezerwowe lotniczej służby pomocniczej (Royal Auxiliary Air Force), pułk reprezentacyjny King′s Colour Regiment, orkiestra sił powietrznych oraz kilka innych jednostek pomocniczych. Od 2008 roku swoją siedzibę ma tutaj także wojskowa służba pocztowa British Forces Post Office. W 2022 roku na terenie bazy zatrudnionych było około 2000 osób personelu wojskowego i cywilnego. W 2009 roku lotnisko obsługiwało średnio 40 startów i lądowań dziennie, około połowę stanowiły loty cywilne. W sąsiedztwie bazy lotniczej znajduje się Polish Air Force Memorial, pomnik upamiętniający polskich pilotów służących w Wielkiej Brytanii podczas II wojny światowej, odsłonięty w 1948 roku. Przypisy
RAF Northolt

RAF Northolt (engelska: Royal Air Force Northolt) är en flygplats i Storbritannien. Den ligger i Greater London och riksdelen England, i den södra delen av landet, i London Borough of Hillingdon 21 km väster om Londons centrum. RAF Northolt ligger 37 meter över havet. Terrängen runt RAF Northolt är platt. Närmaste större samhälle är Slough, 13,2 km väster om RAF Northolt. Runt RAF Northolt är det i huvudsak tätbebyggt. Se även Northolt Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör RAF Northolt.
O. R. Tambo Recreation Ground

O. R. Tambo Recreation Ground, previously known as Albert Road Recreation Ground, is a public park in the London Borough of Haringey. The park is 6.39 hectares (15.8 acres) in size and has many facilities for sports such as tennis, cricket and football. The site is protected by Fields in Trust through a legal "Deed of Dedication" safeguarding the future of the space as public recreation land for future generations to enjoy. In February 2021, Haringey council renamed the park in honour of the South African anti-Apartheid activist Oliver Tambo. A memorial to Tambo was first installed in 2009, which included a bust and commemorative garden. This was further extended in 2019 with the installation of a more lifelike statue, and the renaming in 2021. Recognition The park was accredited with a Green Flag Award in 2006, received several awards from Fields in Trust in 2012 and in 2013 won a gold prize in the London in Bloom awards. References
Skyline (London)

The Skyline, officially Woodberry Down-Skyline, is a residential building located in Woodberry Down, London. It is the tallest residential tower block in North London and a landmark of the Hackney skyline. Development began in 2011 and ended in 2017. It was constructed by Berkeley Homes as a part of the larger Woodberry Down Restoration program, and was designed by architecture firm Rolfe Judd. The regeneration scheme involved delivering over 5,500 new homes and represented an investment of c. £1bn. The regeneration started in 2004 when the Hackney Council adopted an outline masterplan and is due to complete in 2035 (31 years later). The scheme won the Project of the Year award in 2018 from the Royal Institution of Chartered Surveyors (RICS). The Skyline is the tallest building at the centre of Woodberry Down. There are 139 apartments in the building and 31 floors with total 101 meters in height. The tower includes a resident-only gym, 15-meter swimming pool and spa facilities and a Sainsbury's Local supermarket. It is located to the east of Finsbury Park and Manor House station and on the north side of Woodberry Down Reservoirs, which consist in the West reservoir dedicated to sailing and the East reservoir dedicated to a nature reserve known as Woodberry Wetlands. References
Vicarage Road

Vicarage Road je fotbalový stadion, nacházející se ve městě Watford v Anglii. Je domovem fotbalového klubu Watford FC, který zde hraje od roku 1922, kdy byl stadion postaven. Po poslední přestavbě v létě 2015 je současná kapacita 21 577 diváků. Stadion je od roku 1922 domácím působištěm Watfordu FC, který se sem přestěhoval ze starého Cassio Road. Stadion byl slavnostně otevřen 30. srpna 1922 Charlesem Healeym z Benskins Brewery při inauguračním zápase proti Millwallu FC. Stadion byl v minulosti také domovem různých sportovních celků. V letech 1991–1993 zde působil poloprofesionální fotbalový klub Wealdstone FC. Od roku 1997 zde působil ragbyový klub Saracens FC, který se až v roce 2013 přestěhoval na vlastní stadion Allianz Park. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Vicarage Road na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vicarage Road na Wikimedia Commons "Informace o stadionu" na stránkách wfc.net (anglicky)
Vicarage Road

A Vicarage Road egy stadion Watfordban, Angliában. A Premier League-ben szereplő Watford otthona, melynek befogadóképessége 22 200 fő. Története A stadion 1922 óta a Watford FC otthona, mikor a csapat ideköltözött a Cassio Roadról. A pályát Charles Healey nyitotta meg 1922. augusztus 30-án a Millwall elleni mérkőzés előtt. Megnyitása óta a stadion otthont adott a Wealdstone FC-nek 1991 és 1993 között, illetve a Saracens rögbicsapatnak 1997-től, mikor a Copthall Stadionba költöztek 2013 februárjában. Miután 2002 januárjában a Watford megvásárolta a stadiont a Benskinstől, pénzügyi problémák miatt a csapatnak szinte rögtön el kellett adnia azt és kibérelni. Ezt követően a „Vásároljuk vissza a Vicet” kampánynak köszönhetően a rajongók adományaival, amelyek közé tartozott Elton John a stadionban tartott koncertjének jegybevételei, a csapat 2004 szeptemberében visszavásárolta azt. 2011. szeptember 1-én itt tartották az U21-es Európa-bajnokság selejtezőjét Azerbajdzsán ellen, ahol az angol válogatott 6–0 arányban nyert, Craig Dawson, Henri Lansbury, Jordan Henderson és Martyn Waghorn góljaival, 7738 néző előtt. Lelátók Vicarage Road Stand The Rookery Stand The Graham Taylor Stand (korábban: Sir Stanley Rous Stand) The Sir Elton John Stand (korábban: Main Stand) Jegyzetek
Vicarage Road

Vicarage Road è uno stadio multifunzione britannico di Watford, cittadina inglese dell'Hertfordshire a pochi chilometri da Londra. È l'impianto interno del club calcistico del Watford e fu condiviso, dal 1997 al 2012, con la compagine rugbistica dei Saracens, successivamente emigrati al Barnet Copthall. Ha 20.877 posti e il soprannome dato dai tifosi inglesi è The Vic. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Vicarage Road Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su watfordfc.com. (EN) Vicarage Road, su setlist.fm.
Vicarage Road

Vicarage Road is een stadion in de Engelse plaats Watford. Sinds de voltooiing van de nieuwe Sir Elton John Stand in 2014 biedt het stadion plaats aan 20.877 toeschouwers. De vaste bespeler van het stadion is de voetbalclub Watford FC. Geschiedenis Sinds 1922 is Vicarage Road de thuishaven van Watford, en de eerste wedstrijd werd gespeeld op 30 augustus 1922 tegen Millwall. Tussen 1991 en 1993 werd het stadion ook gebruikt door Wealdstone, en tussen 1997 en 2013 ook door rugbyclub Saracens. In januari 2002 werd Watford eigenaar van het stadion, maar door financiële problemen moest het datzelfde jaar alweer afstand doen van het eigendomsrecht en werd het stadion opnieuw gehuurd. Dankzij donaties van supporters en voormalig eigenaar Elton John kon de club in september 2004 het stadion alsnog overnemen. Tribunes
Vicarage Road

Vicarage Road – stadion piłkarski, położony w mieście Watford, Wielka Brytania. Oddany został do użytku w 1922 roku. Od tego czasu swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół Premier League Watford F.C. Jego pojemność wynosi 21 577 miejsc. Rekordową frekwencję, wynoszącą 34 099 osób, odnotowano w 1969 roku podczas meczu ligowego pomiędzy Watford F.C. a Manchesterem United. Jedna z trybun stadionu, zbudowana w 2014, nosi imię Eltona Johna, związanego w przeszłości z klubem Watford F.C. Przypisy Linki zewnętrzne The Stadium Guide (ang.)
Vicarage Road

Vicarage Road este un stadion din Watford, Hertfordshire, Anglia și este locul unde Watford își joacă meciurile de pe teren propriu. Stadion cu toate locurile pe scaune, capacitatea sa actuală este de 22.220 de locuri în urma finalizării noii tribune „sir Elton John” în 2014, iar lucrările de extindere în 2015 și din nou pe tot parcursul anului 2016 și 2017, au inclus și extinderea terenului de fotbal. Lucrările de extindere și modernizare vor continua, cu planurile de a extindere a Vicarage Road la aproximativ 30.000 de locuri. Istorie A fost locul unde Watford și-a jucat meciurile de pe teren propriu din 1922, când clubul s-a mutat din Cassio Road.Terenul a fost deschis oficial de col. Charles Healey, de la Benskins Brewery, la meciul contra echipei Millwall la 30 august 1922. Pe lângă faptul că este stadionul echipei Watford, acesta a fost, de asemenea, stadionul echipei Wealdstone F.C. între 1991 și 1993, și al echipei de rugby Saracens din 1997 până când s-au mutat pe noul lor stadion, în parcul Allianz, în februarie 2013. Referințe
Викаридж Роуд

«Ви́каридж Ро́уд» (англ. Vicarage Road) — домашний стадион футбольного клуба «Уотфорд» и регбийного клуба «Сараценс». Стадион заменил старую арену «Уотфорда» — «Уотфордс Кассио Роуд». Первый матч состоялся 30 августа 1922 года, в котором «шершни» принимали «Миллуолл». До 2002 года стадион находился в собственности местной пивоваренной компании Benskins. «Уотфорд» смог выкупить стадион в январе 2002 года, но из-за финансовых сложностей был вынужден продать его через год. Однако благодаря пожертвованиям простых болельщиков и помощи знаменитого поклонника клуб сэра Элтона Джона, «Уотфорд» вернул себе права на стадион в сентябре 2004 года. С 1997 года на «Викаредж Роуд» играет свои домашние матчи знаменитый регбийный клуб «Сэрасинс». Ссылки План стадиона. Официальный сайт «Уотфорда». История стадиона. Официальный сайт «Уотфорда».
Vicarage Road

Vicarage Road är en fotbollsarena (tidigare även använd för rugby) i Watford i England. Arenan är sedan den öppnade 1922 Watford FC:s hemmaarena. Tidigare spelade klubben sina hemmamatcher på Cassio Road. Kapaciteten är 22 200 åskådare. År 2005 var man tvungen att rusta upp arenan och det gjorde klubben för 7,6 miljoner pund. Den 8 juni 2015 tillkännagav klubben planer på att installera 700 extra platser i Sir Elton John Stand, ett antal som bara en dag senare reviderades till nästan 1 000 efter en nyligen aviserad utbyggnad i stadions nordöstra hörn. Referenser
Вікерейдж Роуд

«Вікерейдж Роуд» (англ. «Vicarage Road») — багатофункціональний стадіон у місті Вотфорд, Англія. Місткість — 21 977 чоловік, є домашньою ареною футбольного клубу «Вотфорд». Протягом 1991–1993 був домашнім стадіоном футбольного клубу «Велдстоун», у 1997–2013 роках — для регбійного клубу «Сараценс». Опис Стадіон складається з чотирьох трибун: «Graham Taylor Stand» «Vicarage Road Stand» «Rookery Stand» «Sir Elton John Stand» Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Вікерейдж Роуд Опис стадіону на фан-сайті ФК «Вотфорд» [Архівовано 5 травня 2009 у Wayback Machine.] (англ.) Схема стадіону (англ.)
Pimlico School

Pimlico School var en brutalistisk skolbyggnad i London uppförd 1967–70 och ritad av John Bancroft på det kommunala arkitektkontoret i London. Rivningen av skolan inleddes 2008 och den nya byggnaden färdigställdes 2010. Byggnaden Den gamla byggnaden var en utpräglad brutalistisk byggnad i rå betong och glas. Byggnaden var redan från början kontroversiell, även om den har fått en hög status i arkitektkretsar. Tekniskt sett har den inte fungerat bra, de stora fönstren och betongväggar har gjort skolan kall under vintrarna och väldigt varm under sommartid. Bildgalleri Källor Noter
Raeburn Open Space

Raeburn Open Space, locally known as Berrylands Nature Reserve, is a 5-hectare Local Nature Reserve and Site of Borough Importance for Nature Conservation, Grade 1, in Berrylands in the Royal Borough of Kingston upon Thames in London, England. It is owned and managed by Kingston Council. but is mainly maintained by local community volunteers. Officially declared a nature reserve in 1992, little was done to manage it as a nature reserve until 2017 when a community initiative began. The site is a linear park along the Tolworth Brook (also known as the Surbiton Stream), a tributary of the Hogsmill River, which is the life blood of the nature reserve. It has areas of mown grass, unmanaged grassland, scrub and woods, together with ancient hedgerows which have a variety of native plants. Birds include jays, stock doves, great spotted woodpeckers and kingfishers, and there are invertebrates such as the ringlet butterfly. The park adjoins the former Surbiton Lagoon, now Berrylands Park, to the south. Rose Walk is to the north and Elmbridge Open Space to the east. There are four main access points: off Elmbridge Avenue, from either end of Stirling Walk off Grand Avenue and Raeburn Avenue, and from Meldone Close. In 2017, the Environment Trust successfully bid for a grant from Thames Water which was to restore and enhance the nature reserve over three years. This project has been a great success and has attracted many locals to support the nature reserve. Work completed has included removing sections of concrete channelling from the stream sides and base, naturalising it instead, building a new wooden bridge to create a trail on the far side of the stream linking to the old concrete bridge, digging a new wildlife pond, clearing invasive plants, regular litter picking and other general conservation work. Friends of Berrylands Nature Reserve In September 2018, as a continuation of the community support built up during the restoration project, the "Friends of Berrylands Nature Reserve" community group was formed with the aim “to improve Berrylands Nature Reserve for the benefit of both wildlife and the local community, and where possible support other local green spaces.” This group now coordinates conservation activity and other community events at the site, and helps to look after both the nature reserve and other local green spaces. References
Sellafield

Sellafield è un sito nucleare britannico situato sulla costa del mare d'Irlanda nella contea di Cumbria in Inghilterra. Ospita sia un impianto di ritrattamento del combustibile nucleare irraggiato di proprietà di BNFL che la ex centrale nucleare di Calder Hall, dotata di un reattore di tipo Magnox e che fu il primo impianto commerciale di produzione elettronucleare al mondo. Il reattore di Calder Hall è stato chiuso nel 2003. L'autorità britannica per lo smantellamento degli impianti nucleari ritiene che sarà possibile smantellarlo per il 2115, cioè dopo 160 anni dall'inaugurazione. In alternativa è stato studiato un piano (con orizzonte temporale di 100 anni) per mantenere l'impianto, trasformandolo in una "attrazione turistica di valore storico". Sellafield è sede anche di altri impianti nucleari dismessi e per i quali non sono stati ancora definiti i tempi di smantellamento. Incidenti nucleari Il complesso era originariamente denominato Windscale, dal nome di un reattore militare presente sul luogo. Tuttavia nel 1981, anche per via della cattiva immagine che questo sito si era fatto a causa di due incidenti a tale centrale accaduti nel 1957 e nel 1973, si preferì modificarne la denominazione. Fra il 2004 e il 2005 nel THORP (Thermal Oxide Reprocessing Plant), un impianto di riprocessamento presente in loco, si verificò una perdita di 83 m³ di una soluzione di acido nitrico contenente uranio e plutonio. La perdita, proveniente da una conduttura incrinata, perdurò per ben 10 mesi e il liquido percolò nel bacino di acciaio inossidabile del contenimento secondario dell'impianto. La perdita di materiali fissili sciolti nell'acido fu stimata in venti tonnellate di uranio e 160 kg di plutonio. Il materiale, parzialmente riprocessato, fu drenato in vasche di stoccaggio, ma la riparazione della conduttura danneggiata è stata ritenuta non praticabile perché il livello di radiazioni presenti nella cella è così alto da rendere impossibile persino l'intervento dei robot automatizzati. Livello dell'incidente su scala INES: 3 su 7. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sellafield
Sellafield

Sellafield – zakład przerobu odpadów jądrowych w pobliżu miejscowości Seascale na wybrzeżu Morza Irlandzkiego w Kumbrii, Anglia. W skład Sellafield wchodzą między innymi, będące w fazie likwidacji: reaktor jądrowy w Windscale oraz elektrownia jądrowa Calder Hall (cztery istniejące bloki wyłączono w latach 2002-2003). 10 października 1957 w miejscowości Windscale doszło do samozapłonu grafitowego rdzenia reaktora jądrowego. Pożar spowodował skażenie radioaktywne pobliskiej okolicy. Wypadek ten, określany od tego czasu jako pożar w Windscale, uważany jest za najbardziej tragiczny przypadek promieniotwórczego skażenia środowiska przed katastrofą w Czarnobylu w 1986 roku. Całkowite koszty dekontaminacji, które będą w całości ponoszone przez podatników brytyjskich, są obecnie szacowane na poziomie 70 mld funtów (ok. 350 mld zł). Przypisy
Sellafield

Sellafield, anteriormente conhecida como Windscale, é uma usina de reprocessamento de material nuclear, e anteriormente também de geração eléctrica, localizada próxima à costa do mar de Irlanda, em Cumbria, Inglaterra, junto à população e estação de ferrovia de Seascale. Sellafield é operada pela British Nuclear Fuels Limited (BNFL), mas propriedade é, desde 1 de abril de 2005, da Nuclear Decommissioning Authority. Referências
Sellafield

Sellafield är en plats för upparbetning av militära och civila radionuklider nära orten Seascale i Cumbria i North West England, Storbritannien. I området där Sellafield ligger finns och har funnits flera olika anläggningar med anknytning till kärnbränslen. Fram till 1981 kallades anläggningen Windscale and Calder Works efter andra orter i området. Anläggningar Vapenplutonium I det brittiska kärnvapenprogrammet på 1950 och 1960-talet byggdes här två luftkylda grafitreaktorer för tillverkningen av plutonium-239. Vid tillverkningen pumpades radioaktiva ämnen ut i Irländska sjön. Även de nyare anläggningarna har kritiserats för att förorena havet. Enligt Greenpeace är Irländska sjön det mest radioaktivt kontaminerade havet i världen. År 1957 utbröt en brand i den grafitmodererade reaktorn ”Windscale”. Windscaleolyckan frigjorde ungefär 1 000 TBq radioaktivt material, däribland ca 600 TBq jod-131 med halveringstid på 8 dagar. Händelsen räknas som en av de värsta kärnreaktorolyckorna före Tjernobylkatastrofen. Den har i efterhand klassats som en femma på den sjugradiga INES-skalan, som började användas 1990. Calder Hall kärnkraftverk Här låg även Calder Hall, världens första kommersiella kärnkraftverk med fyra magnoxreaktorer om initialt 60 MWe vardera, som togs i drift 1956. Anläggningen togs ur drift den 31 mars 2003. Den 29 september 2007 revs två av fyra kyltorn. THORP THORP (akronym av Thermal Oxide Reprocessing Plant) byggdes 1983–1992, togs i drift 1994, och används till upparbetning av kärnbränsle från reaktorer i flera olika länder. I september 2004 drog Europeiska kommissionen Storbritannien inför EG-domstolen med anklagelse om brott mot euratomfördraget. Kommissionen menade att anläggningen hade så höga strålningsnivåer och dåliga siktförhållanden att de besiktningar som är föreskrivna för upparbetningsanläggningar inte kan genomföras. Den 14 november 2018 tillkännagavs att THORPs verksamhet hade avslutats efter 24 år och intäkter på 9 miljarder pund. Anläggningen kommer att användas för att lagra använt kärnbränsle fram till 2070-talet. Referenser Noter Externa länkar Nuclear Decommissioning Authority Sellafield Ltd web.archive.org - Sellafield