NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Scarborough Maritime Heritage Centre

The Scarborough Maritime Heritage Centre (SMHC), is a museum situated in Scarborough, North Yorkshire, England, and opened on 12 December 2009. The centre reveals the town's maritime history to residents and visitors. Five years in the making, this "museum of the sea" has gathered a huge collection of photographs, historical documents and artefacts about Scarborough's and Yorkshire's coast maritime life. About The Scarborough Maritime Heritage Centre was officially opened by the mayor of Scarborough, Councillor Bill Chatt in 2009. It became a registered charity on 11 November 2011, and is listed on the Localgiving.com website. The SMHC won the Scarborough Mayor’s Big Thank You award for Artistic and Cultural Development three times in a row between 2010 and 2012, and the Max Payne Award for Outstanding Achievement. The SMHC website was voted 'Best Maritime Family History' website by the BBC TV's Who Do You Think You Are magazine readers in 2011. In 2016, Scarborough Maritime Heritage Centre received the Queen's Award for voluntary service. The highest honour, which a voluntary organisation can achieve. The centre is run by a group of Directors, Committee Members and Trustees along with 24 volunteers who staff the Centre during its opening hours. The centre is open on Wednesdays to Sundays and entrance is free. Founding Members Mark Vesey, Chairman Lindy Rowley, Vice-Chairman John Rushton David Normandale Jim Spencer Maria Royle Faith Young, Secretary Activity The Scarborough Maritime Heritage Centre works in close partnership with the local community and is actively engaged in promoting the town's historical and cultural life, participating in major annual events such as Coastival, Armed Forces Day and SeaFest. They organise exhibitions and events to share information with people who are interested in the history of Scarborough, North Yorkshire. They display a variety of documents and memorabilia, as well as oral history recordings from previous generations. Exhibitions change every 3 months and have included topics such as: Shipbuilding, Superstitions, Smuggling, World War One and the 1914 bombardment, Tuna & Herring fishing, The RNLI lifeboat, Royal Naval Patrol Service, Maritime Artists and even the town's connections to the Titanic. Members of the public who are interested in sharing their stories or knowledge are able to donate or lend memorabilia to the Centre for other people to see. References External links Official website
Peckham Platform

Peckham Platform (formerly called Peckham Space) is a social art organisation in London that commissions and exhibits new work by contemporary artists, in collaboration with local community groups. History Peckham Platform was founded in 2009 as an initiative developed by nearby Camberwell College of Arts to commission location-specific projects by contemporary artists in collaboration with local youth groups. The first brand new, purpose-built, public-funded art gallery in south London since 1891, the 'Peckham Space' building was designed by the architects Penson Group and was located on Peckham Square in the Peckham district of South London. Funders for the new venture originally called included Arts Council England and Southwark Council, as well as UAL. In 2013, the gallery became independent from Camberwell College of Arts, changing its name and, through the formation of a board of trustees, established itself as a charitable social art organisation rather than a gallery. Peckham Platform's founding director was Emily Druiff, whose earlier career as a curator and artist was focussed on the field of socially engaged art in London. The original 'Peckham Space' building closed in 2016. Plans for a new building on Peckham Square are in development with Southwark Council, designed by architects Knox Bhavan. Exhibitions Since its founding in 2009, Peckham Platform has established a programme of commissioning new work for solo exhibitions by British and international artists. These have included Myah Asha Jeffers ('In Living Memory', in 2026), Harold Offeh ('Futurama', in 2010; 'Peckham Platform Retrospective', in 2016), installation artist Gayle Chong Kwan ('Double Vision', in 2012), filmmakers Sonia Boyce ('Network' in 2011) and Nikolaj Bendix Skyum Larsen (343 Perspectives in 2012), painter Kimathi Donkor (Daddy, I want to be a black artist, in 2013), performance artist Jessica Voorsanger (Peckham Heroes, in 2011) and Ruth Beale, whose 2014 show 'Bookbed' helped relaunch the gallery under its new name. All of the organisation's exhibitions have involved artistic collaborations with local community groups and residents, particularly young people – in line with the institution's mission to build creative links between contemporary art and the community. Education and Youth Integral to Peckham Platform's exhibition programme is its work in public art education. As well as the educational workshops, artist's talks and seminars which are a standard element in the public gallery sector, Peckham Platform is distinctive and innovative in London because of its policy of consistently commissioning artists to make work directly in collaboration with members of the local community, particularly young people facing the challenges of inequality in one of London's most deprived urban areas. Governance Peckham Platform has charitable status under UK law and is governed by a board of trustees. References External links Official website for Peckham Platform
HMS Trincomalee

HMS Trincomalee – brytyjska fregata typu Leda, zbudowana w 1817. Brała udział w wojnie krymskiej. W latach 90. XX w. przeprowadzono gruntowny remont i rekonstrukcję jednostki, która obecnie służy jako okręt muzeum i jest najstarszym brytyjskim okrętem wojennym utrzymującym się na wodzie. Historia W 1812 brytyjska Admiralicja złożyła w stoczni w Bombaju zamówienie na kolejną fregatę udanego typu Leda. Projekt okrętów powstał przez skopiowanie zdobytej francuskiej fregaty „Hebe”. Łącznie Brytyjczycy zbudowali 47 takich jednostek. Z uwagi na braki drewna dębowego budowę HMS „Trincomalee” zlecono stoczni w Bombaju, która dysponowała odpowiednim surowcem, jakim było drewno tekowe. Plany wysłano do stoczni na pokładzie okrętu HMS „Java”, który w drodze do Bombaju został zatopiony przez amerykańską fregatę USS „Constitution” i z tego powodu budowa została opóźniona o 3 lata. Okręt zwodowano w 1817 i przetransportowano do Wielkiej Brytanii, gdzie został przeniesiony do rezerwy. W 1847 zmodernizowany okręt ponownie wszedł do służby. Działał w rejonie Indii Zachodnich i Kanady. W 1852 wszedł w skład Dywizjonu Pacyfiku i stacjonował w Vancouver. Wziął wtedy udział w wojnie krymskiej toczącej się także na wodach dalekowschodnich. W 1857 powrócił do Wielkiej Brytanii, gdzie został odstawiony do rezerwy. W 1861 został stacjonarnym okrętem szkolnym Royal Navy. W 1897 fregatę przeznaczoną do rozbiórki uratował przed zniszczeniem Wheatly Cobb prowadzący na starym okręcie liniowym prywatną szkołę morską. Przejął on kadłub „Trincomalee” i zmienił jego nazwę na „Foudroyanta”. W charakterze jednostki szkolnej był użytkowany do 1986. W 1989 na okręcie rozpoczął się remont i przebudowa. W 1992 przywrócono pierwotną nazwę okrętu HMS „Trincomalee”. Okręt cumuje w porcie Hartlepool. Bibliografia Marek Błuś, Odrodzenie Trincomalee, Morza Statki i Okręty nr 1/1999, ISSN 1426-529X Linki zewnętrzne www.hms-trincomalee.co.uk (ang.)
Montacute House

La Montacute House è una residenza di età elisabettiana tutelata come monumento classificato di grado I situata a Montacute, nel Somerset. Gestita dal National Trust, ospita una sede distaccata della National Portrait Gallery. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Montacute House Collegamenti esterni Sito ufficiale, su nationaltrust.org.uk. (EN) Sito ufficiale, su nationaltrust.org.uk.
Montacute House

Montacute House är ett slott i Storbritannien. Det ligger i grevskapet Somerset och riksdelen England, i den södra delen av landet, 190 km väster om huvudstaden London. Montacute House ligger 53 meter över havet. Terrängen runt Montacute House är platt. Närmaste större samhälle är Yeovil, 5,8 km öster om Montacute House. Trakten runt Montacute House består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Montacute House.
Hull Arena

Die Hull Arena (auch bekannt als Hull Ice Arena; früher Humberside Ice Arena) ist ein Eishockeystadion in Kingston upon Hull, England. Geschichte Die Hull Arena dient als Heimspielstätte der professionellen Eishockeymannschaft Hull Stingrays aus der Elite Ice Hockey League. In der Arena finden zudem regelmäßig Konzerte sowie Boxkämpfe statt. Weblinks Die Hull Arena auf der Website des Hull City Council (englisch) Die Hull Arena auf hockeyarenas.net (deutsch)
Westonbirt Arboretum

El Arboreto de Westonbirt (The Westonbirt Arboretum) es un jardín botánico especializado en árboles y arbustos (Arboretum), de (2,4 km²) de extensión, situado cerca de la localidad de Tetbury, en el condado de Gloucester, Inglaterra. Localización El arboreto se puede localizar en el Ordnance Survey referencia en el mapa en la sexta parrilla ST 848898 Se encuentra situado cerca de la localidad de Tetbury, en el condado de Gloucester, Inglaterra. Historia Fue fundado por Robert Holford en 1829, si bien fue su hijo George quien con su intensa dedicación le dio la extensión y configuración actuales. En 1956 la propiedad del arboreto pasó a la Forestry Commission, que es la propietaria actual. Colecciones El arboreto, que está considerado como el más importante y el más conocido de Inglaterra, se extiende sobre 240 hectáreas, 600 acres (2,4 km²). Sus 17 millas (27 km) de senderos señalizados hace el paseo agradable para los visitantes, y proporciona accesibilidad a una gran variedad de plantas raras. En su interior se calcula que hay plantados, entre árboles y arbustos, unos 18.000 ejemplares. Es de destacar la importantísima colección de arces (Acer), compuesta por unas 200 especies y variedades diferentes, lo que la convierte en la colección de arces más importante de Europa. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Westonbirt Arboretum. Forestry Commission Archivado el 7 de octubre de 2010 en Wayback Machine. Forestry Commission - Westonbirt Arboretum Archivado el 5 de junio de 2007 en Wayback Machine. Friends of Westonbirt Arboretum Westonbirt Arboretum - a Gardens Guide review Tetbury Chamber of Commerce and Industry - Westonbirt Arboretum Mapa interactivo del Arboreto
Westonbirt National Arboretum

Il Westonbirt National Arboretum è un arboreto nei pressi di Tetbury, nel Gloucestershire, in Inghilterra, ed è forse l'arboreto più importante e più noto del Regno Unito. È diretto dalla Foresty Commission (Commissione di Silvicoltura) inglese, che dirige anche il Pinetum di Bedgebury. L'arboreto è stato fondato nel 1829 da Robert Stayner Holford, che aveva ereditato la proprietà, e in seguito è stato esteso da Sir George Holford, suo figlio. Si trova nelle vicinanze di Westonbirt House, attualmente un collegio femminile, ma non rappresenta il giardino del collegio, che invece si trova dall'altro lato di una strada pubblica. Dopo la morte di George Holford, nel 1926 divenne proprietà di suo nipote, il quarto Conte di Morley, ed infine passò alla Foresty Commission nel 1956. L'arboreto di Westonbirt contiene circa 18.000 alberi ed arbusti, disposti su una superficie di circa 600 acri (2.4 km²). Le sue 17 miglia (27 km) di percorsi contrassegnati sono molto apprezzate dagli ospiti dell'arboreto e consentono l'accesso ad un'ampia varietà di piante rare. Curiosità Tra il 2003 e il 2005 l'Arboreto ha ospitato il Westonbirt Festival of the Garden, diretto da quello che è ritenuto il miglior designer di giardini della Gran Bretagna. Voci correlate Arboreto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Westonbirt National Aboretum Collegamenti esterni Il Westonbirt National Arboretum nel sito della Foresty Commission del Governo inglese, su forestry.gov.uk. URL consultato il 1º giugno 2009 (archiviato dall'url originale il 10 novembre 2008).
Humberside Airport

Humberside Airport (IATA: HUY, ICAO: EGNJ) er en international lufthavn i England. Den er beliggende ved byen Kirmington i North Lincolnshire, Lincolnshire, 19 km vest for Grimsby, og 24 km fra Kingston upon Hull og Scunthorpe. I 2015 ekspederede lufthavnen 221.203 passagerer og godt 25.000 flybevægelser. Den største rute betjenes af KLM og går til Schiphol Lufthavn ved Amsterdam, ligesom lufthavnen er en af landets travleste med helikoptertransport til boreplatforme i Nordsøen. Historie Under 2. verdenskrig etablerede Royal Air Force i 1941 basen RAF Kirmington. Her var blandt andet stationeret en eskadrille bombefly af typen Avro Lancaster. Efter krigens afslutning i 1945 forlod flyvevåbnet stedet, og området stod derefter ubrugt. I 1974 besluttede det lokale bystyre at genåbne stedet som den civile Kirmington Airport, som senere blev omdøbt til det nuværende. I 1992 blev den længste landingsbane forlænget til de nuværende 2.196 meter, hvilket gjorde lufthavnen i stand til at modtage store jetfly. Flyselskaber og destinationer Følgende selskaber har faste ruter og charterflyvninger til eller fra Humberside: Eksterne henvisninger Humberside Airports officielle hjemmeside Noter
Humberside Airport

Der Humberside Airport (IATA-Code: HUY, ICAO-Code: EGNJ) befindet sich in Kirmington (North Lincolnshire, England) zwischen den Städten Grimsby, Kingston upon Hull und Scunthorpe. Er gehört der Fluggesellschaft Eastern Airways und dient ihr als operative Basis und Hauptverwaltung. Der Flughafen steht in Konkurrenz mit den benachbarten Flughäfen East Midlands, Doncaster/Sheffield sowie Leeds/Bradford; alle drei Flughäfen bieten dabei im Vergleich mit dem Humberside Airport ein größeres Angebot an Flügen. Insgesamt wurden 2016 rund 200.000 Passagiere abgefertigt, ein Rückgang von 9,0 % im Vergleich zu 2015. Damit belegt der Flughafen Rang 33 der größten Flughäfen im Vereinigten Königreich. Durch seine niedrigen Nutzungsgebühren besitzt der Flughafen einen sehr hohen Anteil an allgemeiner Luftfahrt. Er ist die Basis für Helikopterflüge auf Erdgasplattformen der Nordsee. Geschichte Der heutige zivile Flughafen wurde ursprünglich 1941 als Militärflugplatz Royal Air Force Station Kirmington, kurz RAF Kirmington, des Bomber Commands der Royal Air Force während des Zweiten Weltkrieges erbaut. Eine erste mit Wellington ausgerüstet Staffel verlegte im Oktober 1942 auf die Basis. Am längsten, von Januar 1943 bis November 1945 lag hier die 166. Squadron. Diese war anfangs ebenfalls mit Wellingtons ausgerüstet, rüstete jedoch im September 1943 auf die Lancaster um. Die Anlage wurde 1945 zunächst eingemottet und 1953 an das Landwirtschaftsministerium übertragen. Sie lag bis 1970 brach. Dann wurde sie nach einer vierjährigen Umbauphase als Kirmington Airport wiedereröffnet. Als kurze Zeit später die Gegend nach dem dortigen Ästuar in Humberside umbenannt wurde, erhielt auch der Flughafen den neuen Namen Humberside Airport. Die damalige Startbahn 3/21 (heute 02/20) wurde 1992 auf ihre derzeitige Länge ausgebaut, um sie für größere Flugzeuge benutzbar zu machen. Verkehrsanbindung Den Flughafen erreicht man aus Westen über den M180 bis Barnetby, wo auch der nächste Bahnhof des Flughafens liegt; von da aus sind es über die A18 road weitere 4 km bis zum Ziel. Montags bis samstags existiert eine stündliche Busverbindung mit Grimsby und Hull. Weblinks Homepage des Flughafens Einzelnachweise
Aéroport international de Humberside

L'aéroport international de Humberside est situé dans le North Lincolnshire en Angleterre. C'est un petit aéroport international appartenant au Manchester Airport Group qui gère aussi l'Aéroport de Manchester. Histoire L'aéroport fut créé en 1941, durant la Seconde Guerre mondiale, par la Royal Air Force sous le nom de RAF Kirmington. Il abritait alors l'Escadron 166 de la RAF qui utilisait les bombardiers Lancaster. Le site fut abandonné à la fin de la guerre en 1945 et resta inutilisé jusqu'en 1974. À cette date, l'administration territoriale rouvrit l'aéroport sous le nom d'aéroport de Kirmington. Quand la région fut renommée Humberside à la suite de la réorganisation des gouvernements locaux en Angleterre, l'aéroport changea lui aussi de nom et fut renommé aéroport de Humberside. La principale piste 03/21 a été agrandie en 1992 afin de pouvoir accueillir des aéronefs de taille supérieure. Activités L'aéroport doit faire face à une compétition féroce avec les aéroports d'East Midlands (à 110 km) et de Doncaster Sheffield-Robin Hood, créé en 2005, (à 45 km). L'aéroport connaît une forte activité aérienne d'aviation générale avec la présence sur les installations de cinq aéro-club. Cela est dû en partie au faible coût de la redevance d'atterrissage. Ces installations jouent aussi un rôle majeur dans les opérations héliportés visant à atteindre les plates-formes pétrolières de la mer du Nord. L'aéroport de Humberside abrite le siège social de la compagnie aérienne britannique Eastern Airways. Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Situation Compagnies et destinations Édité le 13/02/2020 Actualisé le 30/03/2023 Références Portail de l’aéronautique Portail de l’Angleterre
Humbersidei repülőtér

A Humbersidei repülőtér (IATA: HUY, ICAO: EGNJ) Anglia egyik nemzetközi repülőtere, amely Kirmington közelében található. Éves utasforgalma 92 280 (2022) fő. Futópályák A repülőtér futópályái: 02/20 (2196 m, 45 m, aszfaltbeton) 08/26 (989 m, 18 m, aszfalt) Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (brit angol) A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában
Humberside Airport

Humberside Airport (IATA: HUY, ICAO: EGNJ) is gelegen in Kirmington in het gebied North Lincolnshire. Het vliegveld ligt aan de A18. Het is een kleine internationale luchthaven, die te maken heeft met hevige concurrentie van andere, grotere luchthavens in de regio, waaronder Leeds Bradford International Airport en East Midlands Airport. Deze bieden een breder scala aan vluchten, en zijn dus aantrekkelijker voor passagiers. In 2009 kreeg de luchthaven 336.649 passagiers te verwerken, een daling van 21,3% ten opzichte van 2008. De luchthaven stond daarmee op plaatst 28 van drukste luchthavens in het Verenigd Koninkrijk. In 2012 was het aantal passagiers gedaald tot 234.142. Humberside Airport is de thuisbasis van Eastern Airways. De luchthaven is tevens een belangrijke uitvalbasis voor helikoptervluchten naar boorplatformen in de Noordzee. Geschiedenis De luchthaven begon als een basis van de Royal Air Force. RAF Kirmington werd geopend in 1941 en was een basis voor bommenwerpers van de RAF. Na de Tweede Wereldoorlog werd de luchthaven door de luchtmacht verlaten, en werd jarenlang niet gebruikt voor vluchten. In 1974 werd de luchthaven heropend, onder de naam Kirmington Airport. Door de plaatselijke bevolking werd de luchthaven omgedoopt tot Humberside Airport, deze naam werd later de officiële naam voor de luchthaven. De belangrijkste start-en landingsbaan, 03/21 (nu 02/20), werd verlengd tot zijn huidige lengte in 1992, waardoor de luchthaven grotere vliegtuigen kon ontvangen. In 1999 kocht Manchester Airports Group (MAG) de luchthaven. Het aantal passagiers bereikte een piek van meer dan een half miljoen per jaar in 2003-2004, onder meer dankzij een Ryanair-vlucht naar Dublin. Maar die werd in 2006 stopgezet, waardoor het personenverkeer met meer dan 100.000 passagiers per jaar daalde. In 2012 verkocht MAG de luchthaven aan de Eastern Group, waartoe ook Eastern Airways behoort. De luchthaven wordt sedertdien uitgebaat door de Humberside Airport Company, waarin naast de Eastern Group de plaatselijke North Lincolnshire Council participeert met 17,3%. In maart 2013 kreeg Bristow Helicopters een tienjarig contract van het Britse ministerie van transport voor search and rescue-vluchten, beginnend in april 2015. Hiervoor wordt een nieuwe helikopterbasis gebouwd aan de oostzijde van het vliegveld, die de grootste SAR-basis van het Verenigd Koninkrijk zou worden.
Port lotniczy Humberside

Port lotniczy Humberside (ang.: Humberside Airport, kod IATA: HUY, lot ICAO: EGNJ) – lotnisko położone 18,5 km od Grimsby oraz 21 km od Kingston upon Hull. Port lotniczy należy do przedsiębiorstwa Manchester Airport Group, które posiada również międzynarodowy port lotniczy Manchester. Niskie opłaty lotniskowe powodują, że na lotnisku Humberside działa wiele aeroklubów i panuje na nim nasilony ruch lotnictwa ogólnego. Z uwagi na rywalizację o połączenia rejsowe z pobliskimi lotniskami, portem lotniczym East Midlands (113 km) i portem lotniczym Doncaster/Sheffield-Robin Hood (45 km), port lotniczy Humberside oferuje tylko dwa rejsowe połączenia pasażerskie. Port obsługuje ruch czarterowy, szczególnie do Palma de Mallorca. Z uwagi na bezpośrednie połączenie rejsowe z Amsterdamem i brakiem innych (oprócz lotów do szkockiego Aberdeen), lotnisko jako jedyne w Wielkiej Brytanii używa zagranicznego portu lotniczego jako portu przesiadkowego. W 2006 obsłużyło 516 000 pasażerów. Linie lotnicze i połączenia Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa portu lotniczego Humberside (ang.)
Aeroportul Humberside

Aeroportul Humberside (IATA: HUY, ICAO: EGNJ) este un aeroport din North Lincolnshire, Lincolnshire, East Midlands, Anglia, Regatul Unit ce deservește zona East Riding of Yorkshire. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 92.280 de pasageri. A fost deschis în 1974. Situat la o altitudine de 37 m, aeroportul dispune de 2 piste. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de 2 piste. Pista 02/20 are suprafața de asfalt și dimensiunile 2.196 m × 45 m. Pista 08/26 are suprafața de asfalt și dimensiunile 989 m × 18 m. Terminale Note Vezi și
Хамберсайд (аэропорт)

Аэропорт Хамберсайд (англ. Humberside Airport) (ИАТА: HUY, ИКАО: EGNJ) находится в Северном Линкольншире, Англия, в 18.5 км к западу от Гримсби и около 21 км от Кингстон-апон-Халл и Сканторпе, на трассе A18. Это небольшой международный аэропорт, принадлежащий Manchester Airports Group, крупнейшего оператора аэропортов с британскими владельцами, который приобрёл аэропорт Хамберсайд в 1999. Аэропорт конкурирует с рядом находящимися аэропортами Восточный Мидландс (70 миль), Робин Гуд Донкастер Шеффилд (28 миль), открывшимся в 2005 и Лидс-Брадфорд (74 миль); все эти аэропорты обслуживают намного большее количество регулярных рейсов, чем аэропорт Хамберсайд. В 2006 пассажиропоток аэропорта составил 516,000 пассажиров, что на 13 % больше, чем в 2005. В аэропорту обслуживается авиация общего назначения, здесь находится пять аэроклубов. В аэропорту Хамберсайд находится важная база вертолётов, обслуживающих нефтяные платформы Северного моря. Аэропорт Хамберсайд имеет публичную лицензию (номер P739), которая разрешает пассажироперевозки и обучение полётам. История Аэропорт был первоначально авиабазой королевских ВВС, RAF Kirmington, которая была открыта в 1941 во время Второй мировой войны, здесь базировалась 166 Эскадрилья, в состав которой входили Avro Lancaster. Аэродром был покинут после войны в 1945, и не использовался до 1974, когда местный совет открыл аэропорт, который тогда назывался Аэропорт Кирмингтон. После переименования территории в Хамберсайд и после реорганизации местных органов власти в Англии, аэропорт получил нынешнее название — Аэропорт Хамберсайд. Главная взлётно-посадочная полоса 03/21 была увеличена до сегодняшней протяжённости в 1992, в результате чего здесь смогли приземляться большие самолёты. Авиакомпании Регулярные рейсы Eastern Airways (Абердин) KLM Cityhopper (Амстердам) Чартерные авиакомпании Air Europa Discover Jersey Eurocypria LTE International Airways Pegasus Airlines Thomsonfly Примечания Внешние ссылки Официальный сайт