NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wolfson College (Oxford)

Wolfson College, costruito nel 1965, è uno dei trentanove collegi che costituiscono l'Università di Oxford e uno degli otto graduate colleges di Oxford, ossia quei collegi che ammettono unicamente gli studenti già in possesso di un titolo di laurea. Storia Inizialmente chiamato Iffley College, dal fiume che gli scorre accanto, fu fondato nel 1965 grazie a cospicue donazioni offerte dalla Ford Foundation e dalla Wolfson Foundation; dal presidente di quest'ultima società, Isaac Wolfson, deriva la denominazione successiva del college. Il Wolfson College è ubicato nel nord della città Oxford, sulle sponde del fiume Cherwell. Sin dalla sua fondazione fu aperto ad ambedue i sessi; tra gli anni settanta e ottanta, divenne un centro di ricerca nelle scienze naturali e scienze sociali. Presidenti Isaiah Berlin (1965-1985) Raymond Hoffenberg (1985-1993) Tim Hitchens (dal 1993) Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Wolfson College Collegamenti esterni Sito ufficiale, su wolfson.ox.ac.uk. Wolfson College, Oxford (canale), su YouTube.
Wolfson College w Oksfordzie

Wolfson College – jedno z kolegiów wchodzących w skład University of Oxford, przeznaczone wyłącznie dla magistrantów i doktorantów, nieprzyjmujące natomiast słuchaczy studiów licencjackich. Według stanu na rok 2012 liczyło ono ok. 600 studentów. Historia Kolegium powstało w 1965 pod nazwą Iffley College z inicjatywy władz centralnych Uniwersytetu, które chciały znaleźć miejsce dla coraz liczniejszych członków kadry naukowej nieprzynależących do żadnego z istniejących kolegiów. W 1966 na jego czele stanął historyk i filozof, prof. Isaiah Berlin. Dzięki jego staraniom patronat nad kolegium objęły dwie fundacje: amerykańska Ford Foundation oraz brytyjska, prowadzona przez szkockiego przedsiębiorcę i filantropa Isaaca Wolfsona, od którego nazwiska Kolegium wzięło swoją nową nazwę. Znani absolwenci Artur Ekert – fizyk Nigel James Hitchin – matematyk Przypisy
Вольфсон коледж (Оксфорд)

Вольфсон коледж — один з коледжів Оксфордського університету. Коледж був заснований в 1965 році з великих пожертвувань від Фонду Волфсона і Фонду Форда. Він є найбільшим післядипломним коледжем в університеті. Див. також Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Вольфсон коледж (Оксфорд) Примітки
Samson (Insel)

Samson (kornisch Ynys Samson) ist eine unbewohnte Insel der Scilly-Inseln vor der Küste Cornwalls. Das Aussehen des etwa 0,38 km² großen Eilandes wird durch die beiden Hügel North Hill und South Hill maßgeblich bestimmt. Die beiden Hügel sehen den Paps of Jura auf der Insel Jura in Schottland und den Paps of Dana (oder Anu) im County Kerry in Irland ähnlich. Die runden Erdhügel der Tumuli (hier Entrance Graves genannt) auf Samson werden von einer Steineinfassung umgeben. Die rechteckigen Kammern bestehen aus Megalithen mit Zwischenmauerwerk. Die Decken werden von großen überstehenden Platten gebildet. Die Eingänge weisen in unterschiedliche Richtungen, mehrheitlich jedoch nach Osten. Die außergewöhnlichste Anlage auf Samson besteht aus zwei Kammern, die in einem unregelmäßig geformten Hügel liegen. Im Jahre 1855 ließ der Lord Proprietor A. Smith die letzten zwei auf der Insel ansässigen Familien evakuieren, um einen Hirschpark einzurichten. Die Ansiedlung der Wildtiere war jedoch nicht erfolgreich, da alle Tiere von der Insel entkommen konnten. Touristen können die Ruinen der ehemaligen Häuser der letzten Bewohner besichtigen und die geschützte, einzigartige Tier- und Pflanzenwelt erkunden. Literatur Rita Tregellas Pope: Cornwall and the Isles of Scilly. 11. Auflage, Landmark, Ashbourne 2009, ISBN 978-1-8430-6440-4 (englisch). Weblinks Bilder des Dolmen auf dem South Hill (engl.) Bilder des Dolmen auf dem North Hill (engl.)
Samson (Sorlingues)

Samson est une île de l'archipel des Sorlingues, au sud-ouest de l'Angleterre. Elle se compose de deux masses, North Hill et South Hill, reliées par un isthme. Sa superficie est de 0,38 km2, ce qui en fait la plus grande des îles inhabitées de l'archipel. Samson est inhabitée depuis 1855, lorsque le Lord Propriétaire des Sorlingues, Augustus Smith, expropria ses derniers habitants, qui consistaient de seulement deux familles, Woodcock et Webber (les ruines de leurs demeures sont encore visibles sur l'isthme). Smith tenta par la suite d'introduire des cerfs sur l'île, mais les animaux s'échappèrent. Portail de l’Angleterre Portail des îles
Samson (Isole Scilly)

Samson (cornico Enys Samson) è la più grande delle isole disabitate dell'arcipelago delle Isole Scilly, al largo dell'estremità sudoccidentale della penisola di Cornovaglia nel Regno Unito. Ha una superficie di 38 ettari. L'isola è costituita da due colline, North Hill (Collina Nord) e South Hill (Collina Sud), collegate tra loro da un istmo sul quale gli antichi abitanti costruirono la maggior parte delle loro robuste abitazioni di pietra. Samson prende nome da San Sansone di Dol. Storia Le colline gemelle di Samson erano anticamente associate all'idea di mammella, analogamente ai Paps of Jura in Scozia e ai Paps of Anu in Irlanda. Grandi campi sepolcrali preistorici si trovano sia su North Hill sia su South Hill. L'isola fu abitata fino al 1855, quando il Lord Proprietor Augustus Smith trasferì dall'isola la popolazione residua. A quell'epoca, gli abitanti dell'isola soffrivano di gravi privazioni - soprattutto a causa di una dieta a base di patelle e patate - e consistevano in due sole famiglie: i Woodcock e i Webber. Successivamente Smith realizzò un parco di cervi sull'isola, ma tutti i cervi fuggirono in breve tempo. Recentemente, l'area è diventata un sito naturalistico protetto. L'isola ospita molte specie di uccelli, come sterne e sule, nonché diversi fiori selvatici. Nel 1971 l'isola, assieme alle vicine isole di Green Island, Puffin Island, Stony Island e White Island, è stata classificata Sito di Speciale Interesse Scientifico (SSSI) per le sue caratteristiche biologiche. Popolazione 1669: Una famiglia 1715: Solo 3 uomini idonei a usare armi 1751: 2 famiglie 1794: 6 famiglie 1816: 40 persone 1822: 7 famiglie (34 persone) 1851: 3 famiglie 1855: Augustus Smith trasferisce gli abitanti residui, costituiti da 2 famiglie Visitare l'isola Samson usufruisce di un regolare servizio di traghetti. L'isola non ha moli, per cui i visitatori sbarcano per mezzo di passerelle di legno. È possibile osservare i ruderi delle antiche abitazioni e del parco di cervi di Smith, ma anche tombe a camera di epoca preistorica. L'isola non offre servizi, ma è possibile usufruire di visite guidate da parte di esperti del luogo. Samson in letteratura L'isola è descritta nel romanzo per ragazzi L'isola delle Balene di Michael Morpurgo. Nel libro, Samson è vittima di una maledizione da cui deve essere liberata. L'isola è citata anche in Armorel of Lyonesse di Walter Besant. Spesso ci si riferisce all'abitazione della famiglia Webber su Samson come la 'Casa di Armorel'. L'isola si ritrova anche nel romanzo di Ann Bridge The Dangerous Islands. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Samson
Samson (Scilly-eilanden)

Samson is het grootste onbewoonde eiland van de Scilly-eilanden, een eilandengroep ca. 45 km voor de kust van Cornwall in het Verenigd Koninkrijk. Samson is 0,38 km² groot en ligt ongeveer 750 meter ten zuiden van het eiland Bryher. Samson bestaat uit twee door een landengte met elkaar verbonden heuvels, North Hill (33 m) en South Hill (40 m). In 1669 woonde op Samson één familie. Het aantal bewoners was in 1822 toegenomen tot 34. In 1855 woonden er nog tien mensen, die in dat jaar onvrijwillig werden geëvacueerd op last van Augustus Smith, die de Scilly-eilanden vanaf 1834 in erfpacht had van het graafschap Cornwall. Zijn bedoeling was dat op Samson onder andere reeën zouden worden uitgezet, die als voedsel voor de bewoners van de eilandengroep moesten dienen. De dieren stelden een verblijf op het eiland echter niet op prijs en vluchtten. De resten van achttiende-eeuwse woningen zijn nog altijd op het eiland te zien. Ook bevinden zich er verschillende overblijfselen uit de prehistorie. Externe links (en) Website Islands’ Partnership - The Uninhabited Islands (gearchiveerd) (en) Website The Megalithic Portal - Samson, North Hill (archeologie) (en) Website The Megalithic Portal - Samson, South Hill (archeologie)
Samson (ö)

Samson är den största obebodda ön som tillhör Scillyöarna i Storbritannien. Den ligger i grevskapet Cornwall och riksdelen England, i den södra delen av landet, 500 km väster om huvudstaden London. Arean är 0,54 kvadratkilometer. Etymologi Öns namn, namnet Samson härstammar från det brittiska helgonet Samson of Dol. Geografi Terrängen på Samson är mycket platt. Öns högsta punkt är 32 meter över havet. Ön sträcker sig 1,4 kilometer i nord-sydlig riktning och 0,8 kilometer i öst-västlig riktning. Ön består av två kullar, North Hill och South Hill, som är anslutna till varandra av ett näs. Samsons dubbla kullar var tidigare förknippade med bröst, på samma sätt som Paps of Jura i Skottland och Paps of Anu på Irland. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Samson.
Самсон (острів)

Самсон (англ. Samson) — невеличкий острів в архіпелазі островів Сіллі, Велика Британія. Географія На площі 0,38 км² ніхто не проживає, лише в літній період навідуються рибаки та туристи на власних суднах або ж нащадки попередніх мешканців (однієї сім'ї) в своє поселення Самсон. Джерела Paddy Dillon: «Walking in the Isles of Scilly»: Cumbria: «Cicerone Press», 2015 Weight 110g Pages 96 ISBN 9781852848064 Примітки
University of West London

University of West London (dawniej Thames Valley University) – publiczny uniwersytet w Londynie w Wielkiej Brytanii. Ma kampusy w londyńskich dzielnicach Ealing i Brentford oraz w nieodległym mieście Reading. Historia Uczelnia ma korzenie w 1860, kiedy została założona Lady Byron School. Placówka zmieniła następnie nazwę na Ealing College of Higher Education. W 1990 Ealing College of Higher Education, Thames Valley College of Higher Education, Queen Charlotte's College of Health Care Studies i London College of Music połączyły się tworząc Polytechnic of West London. W 1992 politechnika została przekształcona w uniwersytet i otrzymała nazwę Thames Valley University. W 2004 połączyła się z Reading College and School of Arts and Design. W sierpniu 2010 podano do wiadomości, że uniwersytet uzyskał zgodę na zmianę nazwy na University of West London, dla podkreślenia działalność w ośrodkach Ealing i Brentford. Nowa nazwa została formalnie wprowadzona 6 kwietnia 2011. Struktura W skład uniwersytetu wchodzą następujące szkoły i kolegia: Ealing Law School (szkoła prawa), Ealing School of Art, Design and Media (szkoła sztuki, projektowania i mediów), London College of Music (kolegium muzyczne), College of Nursing, Midwifery and Healthcare (kolegium pielęgniarstwa, położnictwa i opieki zdrowotnej), London School of Hospitality and Tourism (szkoła hotelarstwa i gastronomii), School of Computing and Technology (szkoła informatyki), School of Psychology, Social Work and Human Sciences (szkoła psychologii, pracy socjalnej i nauk humanistycznych), West London Business School (szkoła biznesu). Działalność dydaktyczna Uniwersytet prowadzi studia umożliwiające otrzymanie m.in. takich tytułów jak: BA – Bachelor of Arts, BSc – Bachelor of Science, MA – Master of Arts. Galeria Przypisy
Bibury Court

Bibury Court is a Grade I listed Jacobean country house in Bibury, Gloucestershire, England. The River Coln flows to the south of the property. History The house was built between 1560 and 1599, and was first extended in 1633 for Sir Thomas Sackville. Later additions have since been made and the 16th-century building now forms the north wing. The Sackville family including their heirs the Cresswells owned it until 1816 when it was sold to Lord Sherborne. Thomas Estcourt Cresswell had the interior remodelled around 1759. Sir Orme Clarke Bt CBE bought the house in the 1920s along with most of the surrounding Bibury estate from Lords Sherbourne and lived there with his wife Elfrida (née Roosevelt). The House was sold by Sir Humphrey Clarke Bt in 1963 following the death of his mother but he, and later his son, Sir Tobias Clarke Bt, retained the Court Estate until the 1980s. The northern portion of the estate known as Kilkenny Farm was sold to S. J. Phillips & Sons (Kemble) Ltd who had been tenant farmers to the Clarke family. The house was converted into a hotel in 1968, and back into a private home in 2015, when it was purchased and renovated by the designer Marc Newson and his wife, fashion stylist Charlotte Stockdale. Architecture The house and outbuildings are of Cotswold stone. The entrance walls and gateway date from the early 18th century. The 16th-century house now forms the north wing. The east front has a symmetrical centre with the north and south wings to either side. When it was a hotel, the property offered 18 rooms. References External links Former hotel website Bibury Village site
Nailcote Hall

Nailcote Hall is a 17th century country house hotel located near Berkswell, West Midlands, England. History Built in 1640, Nailcote Hall was completed just before the start of the English Civil War. Its name is believed to be derived from the Norman-French word for armourer. The house was damaged during the war by Cromwell’s troops before the Slighting of Kenilworth Castle in 1649, but subsequently restored after a repair bill was honoured by the Parliamentarians. The Lant family made Nailcote Hall their home for some 300 years, and during this time the property saw many alterations, including a Georgian wing which was added in 1780. When restoration work was carried out more recently, a priest hole was discovered in what is now the Oak Room restaurant. Nailcote Hall first opened to the public in 1984, and a new extension, completed in 1989, added on additional bedrooms, a function room and a library. The present owner acquired Nailcote Hall in 1991 and subsequently built the leisure complex which forms part of the hotel today. Golf course Nailcote Hall has a 9-hole Cromwell golf course. It hosts both the Open Par 3 Championship and the British Par 3 Championship. Leisure and event facilities The Leisure and Country Club has an indoor 14-metre Roman bath-style swimming pool, steam room, jacuzzi and gymnasium, and an outdoor running track. The grounds also include a croquet lawn and petanque area, and residents have access to tennis facilities at the nearby Berkswell Tennis Club. The venue can hold over 250 guests in the marquee, and weddings are held at the Country House Hotel throughout the year. The venue runs a yearly "Bride of The Year" competition, where the winner receives a free Wedding Reception up to the value of £5,000. Nailcote Hall hosts conferencing events, sporting dinners, charity events and balls in Rick's Bar and the Marquee. There is also a restaurant on site (The Oak Room) for guests and external visitors. References External links Nailcote Hall Hotel Open Par 3 Championship Official Site
Pullman London St Pancras

L'hôtel Pullman London St Pancras est un hôtel 4 étoiles faisant partie de la chaîne hôtelière Pullman, propriété du groupe AccorHotels. Il est situé à Londres, près de la British Library, à proximité de la gare Saint-Pancras. L'hôtel Pullman London St Pancras possède et gère le Shaw Theatre adjacent. Historique L'hôtel Pullman London St Pancras abritait à l'origine en 1971 la mairie et la bibliothèque de l'arrondissement de Camden avant d'être transformé en hôtel, le Shaw Park Plaza. Il a été plus tard été acheté par le groupe AccorHotels et a opéré sous le nom Novotel Euston avant d'être renommé Novotel London St Pancras à la suite de l'arrivée de l'Eurostar à la gare de Saint-Pancras. En septembre 2012 l'hôtel a changé d'enseigne après d'importants travaux de transformation et devient le Pullman London St Pancras. L'hôtel est le premier hôtel de l'enseigne Pullman ouvert au Royaume-Uni. Références Liens externes Site officiel Portail du tourisme Portail de Londres
Mezinárodní námořní organizace

Mezinárodní námořní organizace (anglicky International Maritime Organization, zkratka IMO) je specializovaná agentura Organizace spojených národů, která je odpovědná za regulaci světové vodní dopravy. Její vznik byl dohodnut na konferenci OSN v Ženevě roku 1948, ovšem až po deseti letech organizace vstoupila v život. Její první zasedání se uskutečnilo roku 1959. Sídlo má v Londýně. Má 174 členských států a tři přidružené. Organizace má pět výborů (bezpečnostní, životního prostředí, právní, technický, smírčí). K jejím prvním úspěchům patřilo přijetí Mezinárodní smlouvy o předcházení znečištění moří ropnými produkty z roku 1954. Roku 1974 byla též přijata nová verze Mezinárodní dohody o bezpečnosti na moři (podepsalo ji 164 zemí), která vešla v platnost roku 1980. Číslo IMO V roce 1984 organizace schválila rezoluci A.600(15), kterou zavedla takzvané číslo IMO (IMO number) za účelem „zlepšení námořní bezpečnosti, prevence znečištění a prevence podvodů na moři“. Každé lodi od stanovené velikosti (s vyjmenovanými výjimkami, jako jsou válečně lodě, celodřevěné lodě aj.) je přiřazeno unikátní a trvalé číslo, které je vázáno na její trup po celou dobu jeho existence. Zůstává stejné, i když plavidlo změní jméno, zemi registrace („vlajku“), přístav registrace či majitele. Nemění se ani při přestavbách lodi a změně účelu jejího použití, a to ani tehdy, když se týkají samotného trupu (např. při jeho prodloužení). Skládá se z třípísmenného řetězce „IMO“, následovaného sedmiciferným číslem, kde prvních šest cifer je vlastní číslo přidělované po řadě a sedmá je kontrolní. Vyznačuje se na zádi lodi poblíž uvedeného přístavu registrace. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku International Maritime Organization na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mezinárodní námořní organizace na Wikimedia Commons
Nemzetközi Tengerészeti Szervezet

A Nemzetközi Tengerészeti Szervezet (angolul: International Maritime Organization) egy nemzetközi szervezet. Székhelye Londonban található. Története Az eredetileg Kormányközi Tengerészeti Tanácskozó Szervezet néven létrehozott intézmény 1959-ben lett az ENSZ szakosított szervezete. 1982-ben vette fel a mai nevét. Feladata Feladata a kereskedelmi hajózás technikai és gazdasági vonatkozású kérdéseinek nemzetközi egyeztetése, különös tekintettel a tengeri biztonságra, valamint a hajók okozta szennyezések megakadályozására. Magyar jogszabály 268/2007. (X. 18.) Korm. rendelet a Nemzetközi Tengerészeti Szervezet magyar nemzeti bizottságának feladatairól és működésének rendjéről
Międzynarodowa Organizacja Morska

Międzynarodowa Organizacja Morska, IMO (ang. International Maritime Organization) – organizacja wyspecjalizowana Narodów Zjednoczonych, zajmującą się sprawami morskimi, a w szczególności bezpieczeństwem na morzu oraz zapobieganiem zanieczyszczeniu środowiska morskiego przez statki. Historia Powstała 17 marca 1959 z chwilą nabrania mocy przez Konwencję z 1948 r., początkowo pod nazwą IMCO (ang. Intergovernmental Maritime Consultative Organisation, Międzyrządowej Morskiej Organizacji Doradczej). Pierwsze posiedzenie odbyło się 22 maja 1959. Od 22 maja 1982 działa pod nazwą obecną. Siedzibą organizacji jest Londyn, depozytariuszem Konwencji Sekretariat ONZ, języki miarodajne: angielski, francuski i hiszpański (art. 62). Spory rozwiązuje Zgromadzenie IMO bądź strony sporu w sposób na jaki się zgodzą (art. 55), Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości udziela porad zgodnie z art. 96 Karty ONZ (art. 56). Według stanu na rok 2023 jej członkami jest 175 państw i trzy państwa w charakterze członków stowarzyszonych (Hongkong, Wyspy Owcze i Makau). 66 organizacji międzyrządowych posiada umowy o współpracy z IMO, zaś 88 organizacji pozarządowych ma przy niej status doradczy. Struktura IMO działa poprzez następujące organy: Zgromadzenie Radę 5 Komitetów Sekretariat. Kadencja IMO trwa 2 lata, a urzędnicy nie podejmują decyzji. W skład Zgromadzenia wchodzą delegacje wszystkich krajów członkowskich. Zobacz też Prawo morza Międzynarodowy Kodeks Ładunków Niebezpiecznych Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki Piraci somalijscy SOLAS Przypisy Bibliografia Dariusz R.D.R. Bugajski Dariusz R.D.R., Międzynarodowe organizacje morskie, Gdynia: Akademia Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte Gdynia, 2009, ISBN 978-83-60278-28-4, OCLC 833507777 . Linki zewnętrzne Strona internetowa IMO (ang.) UN System Documentation: IMO (ang.) Międzynarodowa Organizacja Morska zadania struktura organizacyjna i metody pracy ISAP: Międzyrządowa Morska Organizacja Doradcza ISAP: Międzynarodowa Organizacja Morska
Organizația Maritimă Internațională

Organizația Maritimă Internațională (OMI) este o agenție specializată guvernamentală în cadrul sistemului ONU, cu sediul la Londra, creată în 1948 în scopul facilitării cooperării în domeniul navigației maritime internaționale, asigurării securității maritime, prevenirii poluării mărilor și oceanelor și al elaborării convențiilor internaționale privind navigația maritimă. A început activitatea în ianuarie 1959, iar până la 22 mai 1982 s-a numit Organizația Interguvernamentală Consultativă pentru Navigație Maritimă. OMI are 158 membri (2002), printre care și România, admisă la 20 martie 1965. Note Vezi și Organizația Hidrografică Internațională
Internationella sjöfartsorganisationen

Internationella sjöfartsorganisationen (engelska International Maritime Organization, IMO) är en mellanstatlig rådgivande sjöfartsorganisation med säte i London. IMO sorterar under Förenta nationerna och utgör internationell sjöfartsmyndighet. Organisationen grundades formellt i Genève 1948 men påbörjade inte sin egentliga verksamhet förrän vid sitt första sammanträde i januari 1959. 1982 flyttades dess säte till London. 2024 var 176 länder anslutna till organisationen. IMO består av en församling, ett råd och fem kommittéer: Maritime Safety Committee (MSC), Marine Environment Protection Committee (MEPC), Legal Committee, Technical Co-operation Committee och Facilitation Committee. Det finns underkommittéer som stöder arbetet i MSC och MEPC. 1983 etablerades dess World Maritime University i Malmö för forskning och utbildning av sjöfartsansvarig personal från utvecklingsländer. Referenser Se även Förenta nationernas havsrättskonvention MARPOL Externa länkar Organisationens webbplats