NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Phare de Longstone

Le phare de Longstone (anciennement appelé Outer Farne) est un phare situé sur l'îlot de Longstone Rock dans l'archipel des Îles Farne, au large de Bamburgh dans le comté du Northumberland en Angleterre. Ce phare est géré par le Trinity House Lighthouse Service à Londres,l'organisation de l'aide maritime des côtes de l'Angleterre. Il est maintenant protégé en tant que monument classé du Royaume-Uni de Grade II. Histoire Le phare de Longstone a été conçu et construit par Joseph Nelson en 1826, et a été à l'origine appelé Outer Farne Lighthouse. Le site avait une longue histoire de demande d'une lumière. À la fin du 17e siècle Sir John Clayton, et plus tard, en 1755, le capitaine J. Blackhead, avaient demandé un phare pour l'île. Les deux demandes avaient été rejetées parce que les autorités de Trinity House, n'avaient pas réussi à persuader les autorités locales concernées de contribuer à l'entretien de la lumière. Au milieu des années 1820, la sécurité des navires devenant une priorité, la décision fut prise pour sa construction. Le phare a utilisé, à l'origine, des lampes de type Argand. En 1952 le phare a été finalement électrifié, et en 1990 il est devenu entièrement automatisé. Le phare est connu pour le naufrage du Forfarshire en 1838 et le rôle de Grace Darling, la fille du gardien de phare, dans le sauvetage de 9 survivants. Optique Le phare a d'abord utilisé un système optique fabriqué par les Chance Brothers (en) de Smethwick. Il a été fait en 1873 et a été utilisé pendant presque 80 ans. L'optique est une lentille de Fresnel, utilisée pour augmenter la transmission de la lumière d'un phare. L'optique est maintenant exposée à Thinktank, Birmingham Science Museum (en). Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Longstone Lighthouse » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien connexe Liste des phares en Angleterre Phare de Farne Phare de Brownsman Island Liens externes (en) Lighthouses of Northeastern England (Northumberland, Tyne and Wear, Durham et North Yorkshire) (en) Longstone - Trinity House (en) Longstone Lighthouse - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail de l’Angleterre Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Latarnia morska Longstone

Latarnia morska Longstone – latarnia morska położona na wyspie Longstone należącej do niewielkiej grupy wysp Farne na wschód od wsi North Sunderland w Northumberland. W 1969 roku latarnia została wpisana na listę zabytków English Heritage. Jest jedną z pięciu latarni, które zostały zbudowane na wyspach Farne. Budowa latarni na najbardziej wysuniętej na wschód wysepce Farne Islands Longstone Rock była planowana w II połowie XVIII wieku przez Sir Johna Clytona, jednak została odrzucona przez Trinity House po tym, jak nie udało się uzyskać środków od zainteresowanych stron na prowadzenie latarni. Dopiero w 1826 roku znaleziono niezbędne środki do budowy i utrzymania latarni. Latarnia została zaprojektowana i zbudowana przez Josepha Nelsona z lokalnego kamienia. Stała się popularna z powodu historii Grace Darling, córki latarnika, która 5 września 1838 roku brała udział w akcji ratowania rozbitków ze statku Forfarshire. Statek, który wpadł na pobliskie skały i przełamał się na pół, zatonął. Warunki atmosferyczne nie pozwoliły na podjęcie akcji ratunkowej z Seahouses. Grace Darling z ojcem Williamem wzięli niewielką łódź wiosłową, którą popłynęli po rozbitków, wyławiając z wody czterech mężczyzn oraz jedną kobietę. William z rozbitkami dowiosłowali do latarni, gdzie Grace pozostała, a jej ojciec wraz z trzema ocalałymi marynarzami powrócił po kolejnych rozbitków. Łącznie uratowali 9 osób. Z 62 osób, które były na pokładzie Forfarshire, oprócz uratowanych przez Grace i Williama przeżyło jeszcze tylko 9 pasażerów, którzy dostali się na łodzie ratunkowe. Grace zmarła w 1842 roku w wieku 26 lat na gruźlicę. William Wordsworth w 1843 roku napisał poświęcony jej wiersz Grace Darling. Początkowo latarnia nie była pomalowana, miała jednokondygnacyjny budynek latarnika, który został nadbudowany prawdopodobnie w 1952 roku. Latarnia została zelektryfikowana w 1952 roku, natomiast zautomatyzowano ją w 1990 roku. Obecnie jest kontrolowana z Trinity House Operations and Planning Centre w Harwich. Przypisy
Лонгстонский маяк

Лонгстонский маяк (англ. Longstone Lighthouse) — маяк, расположенный на скалах Лонгстон архипелага Фарн (англ. Farne Islands) в графстве Нортумберленд, Великобритания. Один из двух действующих маяков архипелага помимо Фарнского маяка. Маяк был построен по проекту Джозефа Нельсона в 1826 году и первоначально назывался Outer Farne lighthouse. Маяк в этом месте требовался давно. В конце XVII века сэр Джон Клейтон, а позже, в 1755 году, капитан Дж. Блэкхэд просили установить маяк на острове. Обе просьбы были отклонены. В середине 1820-х годов средства на постройку маяка нашлись, и было принято решение о строительстве. Маяк первоначально использовал аргандовы лампы, но в 1952 году был, наконец, электрифицирован, а в 1990 году стал полностью автоматизированным. Маяк получил известность в 1838 году после крушения судна Forfarshire и участия Грейс Дарлинг, дочери смотрителя маяка, в спасении терпящих бедствие. Экскурсии на маяк, добраться на который можно на лодке, находятся в ведении The Golden Gate Boat Trip Company по лицензии от Trinity House. См. также Список маяков Англии и Уэльса Источники Trinity House — Longstone profile Longstone Lighthouse visiting information
Phare de Bull Point

Le phare de Bull Point est un phare situé sur le promontoire de Bull Point proche du village de Mortehoe sur la côte nord du comté de Devon en Angleterre. Il prévient des dangers de l'inhospitalité du littoral devant Mortehoe, Woolacombe (en) et Ilfracombe sur la rive anglaise du Canal de Bristol. Ce phare est géré par la Trinity House Lighthouse Service de Londres, l'organisation de l'aide maritime des côtes de l'Angleterre. Histoire Le phare original a été construit en 1879 après qu'un groupe de « clercs, armateurs, marchands et propriétaires fonciers locaux » ait fait appel à Trinity House pour sa construction. Une corne de brume a été ajoutée en 1919 et elle a été électrifiée en 1960. En septembre 1972, le bord du promontoire sur lequel se trouvait le phare était menacé par l'érosion. Trinity House a utilisé une ancienne tourelle pendant deux ans durant la construction d'une nouvelle structure plus à l'intérieur des terres. Ce chantier a été achevé en 1974. Le phare, de 11 m de haut, a été entièrement électrifié à son achèvement. La lumière, d'une intensité de 90.000 candelas, peut être vue jusqu'à 44 km en mer. Le diaphone de brume a été éteint en 1988, l'équipement est resté à l'intérieur. Le phare a été automatisé en 1995. Le site peut être visité par un sentier public adjacent. Les anciens chalets des gardiens de phare sont maintenant loués aux touristes comme logements de vacances indépendants. Identifiant : ARLHS : ENG-017 - Amirauté : A5600 - NGA : 6228 . Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Bull Point Lighthouse » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien connexe Liste des phares en Angleterre Liens externes (en) Lighthouses of Southwest England (Devon et Cornouaille) (en) Bull Point Lighthouse - Trinity House (en) Bull Point - Site Worldwide Lighthouses Portail des phares Portail de l’océan Atlantique Portail de l’Angleterre Portail de la Manche
Latarnia morska Bull Point

Latarnia morska Bull Point – latarnia morska położona około półtora kilometra na północ od wsi Mortehoe w Devon. Pierwsza latarnia została zbudowana w 1879 roku przez Trinity House. Stało się tak po petycji okolicznych mieszkańców i właścicieli statków wysłanej w 1850 roku. Latarnia działała nieprzerwanie przez 93 lata. W 1960 roku została zelektryfikowana. 18 września 1972 roku ówczesny latarnik zgłosił ruchy skał, na których postawiona była latarnia. 24 września 1972 roku odpadł duży fragment klifu, a inna jego część osunęła się, powodując częściowe zawalenie siłowni. Latarnia nie nadawała się do użytku. Na dwa lata postawiono wieżę świetlną i rozpoczęto prace nad budową nowej latarni, przesuniętej bardziej w głąb lądu. Nowa 11-metrowa latarnia, w której wykorzystano wyposażenie poprzedniczki, została oddana do użytku w 1974 roku. W 1975 roku latarnia została zautomatyzowana. Trzy buczki mgłowe zostały wyłączone w 1988 roku. Zasięg światła wynosi 20 Mm. Obecnie stacja jest monitorowana z Trinity House Operations & Planning Centre w Harwich. Przypisy
Маяк Булл-Пойнт

Маяк Булл-Пойнт (англ. Bull Point Lighthouse) — маяк, расположенный недалеко от Мортхоу (Mortehoe) в графстве Девон, Великобритания. Первое здание маяка было построено в 1879 году после того, как группа местных судовладельцев, купцов и помещиков обратилась к Trinity House. Горн, издающий звук во время тумана, был добавлен в 1919 году. Башня была электрифицирована в 1960 году. В сентябре 1972 года мыс, на котором стоял маяк, стал опасным для дальнейшей эксплуатации башни. Trinity House использовала старую башню маяка в течение ещё двух лет, в то время как строилась новая. Работы были завершены в 1974 году, на них было затрачено £71 000. Новое здание используется вплоть до настоящего времени. Маяк насчитывает 11 метров в высоту, свет виден на расстоянии 44 километров. Противотуманная сирена была выключена в 1988 году, однако оборудование остаётся внутри. Маяк был автоматизирован в 1995 году. См. также Список маяков Англии и Уэльса Примечания
Faro de Portland Bill

El faro de Portland Bill (en inglés: Portland Bill Lighthouse) es una señal luminosa de Ayuda a la Navegación marítima (AtoN), situada en una península en el extremo sur de la Isla de Portland, en el condado de Dorset, Reino Unido. El faro guía el paso hacia el puerto de Weymouth a través de la peligrosa corriente de marea conocida como Portland Race creada por un banco de arena submarina de baja profundidad denominado The Shambles que está, a su vez, marcado con un sector rojo del mismo.​ Historia Este faro vino a sustituir a los dos ya existentes en la zona, construidos en 1869, y cuya finalidad era guiar a los barcos hacia en puerto de Weymouth a través de las fuertes corrientes de marea producidas por un banco de arena y que ya se habían cobrado numerosos naufragios. En 1902 el Trinity House, el organismo regulador de las Ayudas a la Navegación de Inglaterra, decidió reemplazar ambos con un nuevo faro. Su construcción finalizó cuatro años después y fue encendido por primera vez el 11 de enero de 1906, apagándose al mismo tiempo los dos anteriores y vendidos a particulares al año siguiente.​ En 1942 se instaló una señal sonora de niebla accionada por aire comprimido, siendo sustituida en 2002 por otra más moderna. El faro está equipado con una lente de Fresnel de primer orden y desde su automatización en 1996 se ilumina con una lámpara de 1 kW. En enero de 2019 fue aprobado un plan de modernización que incluye la sustitución de la óptica por unas lámparas LED y una nueva señal sonora.​ Desde fecha temprana, por la localización del faro, fue un lugar muy visitado. Tras su automatización se ha utilizado como reclamo turístico de la zona y los edificios del faro albergan un museo sobre el faro y su historia. Características El faro emite una luz blanca visible en un sector entre los 221° y 141° con una característica de 4 destellos en un ciclo total de 20 segundos, pero debido a la disposición de los paneles de las lámparas, en el sector entre 221° y 244° la característica pasa gradualmente de 1 a 4 destellos en el sector de 117° a 141° pasa gradualmente de 4 a 1 destellos. Adicionalmente, emite una luz roja fija para marcar el banco de arena submarino conocido como The Shambles situado en el sector entre 265° y 291°. Tiene un alcance nominal nocturno de 25 millas náuticas para la luz blanca y 13 para la luz roja.​ Referencias Enlaces externos Lighthouses of Southern England. Sitio web con información de faros de todo el mundo. (en inglés). NGA list of lights. Sitio web de la Agencia Nacional de Inteligencia-Geoespacial. (en inglés). Trinity House. Sitio web oficial del organismo regulador de las ayudas a la navegación de Inglaterra y Gales. (en inglés). Bibliografía adicional 2018, Faros del Mundo de Annamaria Mariotti (ISBN 9788496445192)
Phare de Portland Bill

Le phare de Portland Bill est un phare situé sur Portland Bill (en), une péninsule à l'extrémité sud de l'Île de Portland, dans le comté du Dorset en Angleterre. Le phare de Portland Bill guide le passage des navires dans cette zone dangereuse et sert de repère aux navires naviguant dans la Manche. Ce phare est géré par la Trinity House Lighthouse Service de Londres, l'organisation de l'aide maritime des côtes de l'Angleterre. En tant que phare le plus grand et le plus récent de Portland, il porte une large rayure rouge au milieu de la tour peinte entièrement en blanc. Il est maintenant protégé en tant que monument classé du Royaume-Uni de Grade II depuis 1993. Histoire Les deux premiers phares de Portland Bill, maintenant connus sous le nom de Old Higher et Old Lower, ont été construits en 1716, puis reconstruits en 1869 par Trinity House. Ils ont été mis hors service après l'achèvement du phare actuel. Au début du XXe siècle, Trinity House a proposé des plans pour la construction d'un nouveau phare à l'extrémité de Portland Bill, pour remplacer les deux phares et a acquis le terrain nécessaire en 1903. En octobre 1903, l'entreprise Wakeham Bros. de Plymouth a commencé les travaux. La société Chance & Co de Birmingham a fourni et équipé la lanterne. Le phare a été achevé en 1905 et le feu a été allumé pour la première fois le 11 janvier 1906. Le 18 mars 1996, le phare a été automatisé et contrôlé par le Centre des Opérations de Trinity House à Harwich. Attraction touristique Comme attraction principale de Portland, le phare de Portland Bill est ouvert aux visites et possède un centre d'accueil installé dans les logements de l'ancien phare. Ce centre a été fermé en septembre 2013 en raison d'un manque de financement, mais un nouveau centre rénové a ouvert en 2015. Les visites du phare dure environ 45 minutes, et les visiteurs peuvent grimper les 153 étapes jusqu'à la galerie de la lanterne. Devant lui se trouve aussi l'obélisque de Trinity House, un amer construit en 1844. Lampe et signal de brouillard Le phare utilise désormais une lampe d'un Kw et une lentille rotative catadioptrique de 1er ordre. La lumière clignote quatre fois toutes les 20 secondes, une intensité de 635 000 candela, avec une portée maximum de 40 km. Le signal de brouillard donnait une explosion de quatre secondes toutes les 30 secondes, avec une portée de plus de 3 km. Il a été mis hors service en 1996, mais restauré en 2003 pour le bénéfice des visiteurs. Identifiant : ARLHS : ENG-273 - Amirauté : A0294 - NGA : 0448 . Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Portland Bill Lighthouse » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien connexe Liste des phares en Angleterre Liens externes (en) Lighthouses of Southern England (Sussex, Hampshire, Wight et Dorset) (en) Portland Bill Lighthouse - Trinity House Portail des phares Portail de l’océan Atlantique Portail de l’Angleterre Portail de la Manche Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Latarnia morska Portland Bill

Latarnia morska Portland Bill – latarnia morska na południowym wybrzeżu Anglii (Wielka Brytania), w hrabstwie Dorset, położona na przylądku Portland Bill, stanowiącym najdalej wysunięty w morze punkt półwyspu Isle of Portland, około 2 km na południe od wsi Southwell. Latarnia wpisana jest do rejestru rejestru zabytkowych budynków jako obiekt klasy II. Latarnia (z zakwaterowaniem straży granicznej), została zbudowana przez Trinity House w latach 1905-1906 według projektu Sir Thomasa Matthews i zastąpiła pochodzące z 1869 roku dwie latarnie – obecnie zwane Old Higher Lighthouse oraz Old Lower Lighthouse. Zbudowana przez Wakeham Brothers z Plymouth, została otwarta 11 stycznia 1906 roku. Old Higher Lighthouse została w 1924 roku zakupiona przez Marie Stopes. Latarnia została zautomatyzowana w 1996 roku i od tego momentu jest monitorowana z Trinity House Operations & Planning Centre w Harwich. Obecnie w latarni znajduje się muzeum. Przypisy
Маяк Портланд-Билл

Маяк Портланд-Билл (англ. Portland Bill Lighthouse) — маяк, расположенный на острове Портленд в графстве Дорсет, Великобритания. Маяк расположен на самом юге острова. Маяк Портланд-Билл был построен для судов, направляющихся в Портленд и Уэймут через опасные воды возле острова Портленд, а также служит ориентиром для судов, плавающих по Ла-Маншу. Башня маяка покрашена в отчетливые белые и красные полосы. Строительство было завершено к 1906 году. Возможно, маяк - это самая большая достопримечательность Портленда и наиболее часто фотографируемый объект острова. Он является открытым для общественности, экскурсии находятся в ведении Trinity House. Галерея Примечания Ссылки Official Portland Bill Lighthouse website
St Bees Lighthouse

p4 Das St Bees Lighthouse ist ein Leuchtturm in Cumbria, England. Der Leuchtturm steht auf der Landzunge des St Bees Head südlich von Whitehaven und nördlich des Ortes St Bees und markiert das südliche Ende des Solway Firth. Geschichte Das englische Parlament erteilte der Leuchtfeuerwaltung von Trinity House 1718 die Erlaubnis, einen Leuchtturm am St Bees Head zu errichten. Dieses Recht wurde gegen eine Gebühr von 20 £ an Thomas Lutwige für 99 Jahre verpachtet. Lutwige musste dafür auf eigene Kosten einen Leuchtturm bauen und unterhalten. Als Ausgleich erhielt er eine Gebühr von 3,5 Pence auf jede Tonne Fracht, die in den Häfen von Whitehaven, Maryport und Workington umgeschlagen wurde, denn diesen Häfen sollte das Leuchtfeuer besonders bei der Navigation Hilfe leisten. Lutwige ließ einen neun Meter hohen und fünf Meter breiten Turm erbauen, an dessen Spitze ein Kohlefeuer auf einem Rost brannte. Der Leuchtturmwärter musste für dieses Feuer die Kohle auf den Turm bringen, wofür er sieben Schilling Wochenlohn erhielt. Das Kohlenfeuer führte zu Klagen der Schiffseigner, da es bei windigem Wetter sehr unregelmäßig in der Stärke war und oft von dichtem Rauch verdeckt wurde. Als der Turm 1822 durch ein Feuer zerstört wurde, beschloss Trinity House den letzten mit Kohle betriebenen Leuchtturm in England durch einen mit Öl betriebenen zu ersetzen. Der heute noch stehende Turm wurde nach Entwürfen von Joseph Nelson errichtet. Die heutige Lampe wurde 1866 eingebaut. Der Turm wurde 1987 auf Automatikbetrieb umgestellt. Siehe auch Liste von Leuchttürmen in England Weblinks St Bees auf Trinity House Lighthouses of Northwest England auf The Lighthouse Directory
Phare de St Bees

Le phare de St Bees est un phare situé sur St Bees Head (en) proche du village de St Bees district non métropolitain de Copeland, dans le comté du Cumbria en Angleterre. Ce phare est géré par la Trinity House Lighthouse Service de Londres, l'organisation de l'aide maritime des côtes de l'Angleterre. Histoire Le premier phare sur le site a été construit par Thomas Lutwige en 1718 sur un terrain acheté par Trinity House. Il avait 9 mètres de haut et avait un diamètre de 5 mètres surmonté d'une grande grille métallique sur laquelle le gardien du phare brûlait du charbon. Pour entretenir le phare Lutwige prélevait des frais de 3½ pence par tonne de cargaison transportée par les navires vers les ports voisins. En 1822, il était le dernier phare fonctionnant encore au charbon en Grande-Bretagne quand il a été détruit par un incendie dans lequel la femme du gardien et cinq enfants ont péri par suffocation. Pour le remplacer, une lumière avec 15 brûleurs à l'huile a été construite par l'ingénieur Joseph Nelson qui a repris le service à partir de 1823. À son tour, il a été remplacé, en 1867, par une tour ronde avec deux nouvelles maisons d'habitation pour les gardiens. La tour fait 17 mètres de haut et sa lumière émet à 102 mètres au-dessus du niveau de la mer. Dans l'entre-deux-guerres, le phare a été utilisé comme point de virage dans les courses aériennes de Londres à l'île de Man. Pendant la Seconde Guerre mondiale, la Home Guard locale l'a utilisé pour pratiquer des stages de défense civile. En 1987, il a été entièrement électrifié et automatisé. Le signal de brouillard a été interrompu en 1987, et le bâtiment qui hébergeait l'équipement du signal de brouillard se trouve maintenant très près du bord de la falaise. Il avait l'habitude de sonner deux explosions toutes les 45 secondes. Identifiant : ARLHS : ENG-142 - Amirauté : A4710 - NGA : 4892 . Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « St Bees Lighthouse » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien connexe Liste des phares en Angleterre Liens externes (en) Lighthouses of Northwest England (Cheshire, Lancashire et Cumbria) (en) St Bees Lighthouse - Trinity House Portail des phares Portail de l’océan Atlantique Portail de l’Angleterre
Latarnia morska St Bees

Latarnia morska St Bees – latarnia morska położona na półwyspie St Bees Head, około 4 kilometry na północny zachód od wsi St Bees, Kumbria. Pierwsza latarnia została zbudowana w tym miejscu w 1718 roku przez Thomasa Lutwigea, który zobowiązał się płacić Trinity House 20 funtów rocznie przez okres 99 lat za licencję na jej prowadzenie. Lutwige zbudował okrągłą wieżę o wysokości 9 metrów i średnicy 5 metrów. Utrzymywał latarnie pobierając opłatę trzech półpensówek (Halfpenny) od zawijających do pobliskich portów Whitehaven, Maryport oraz Workington. Latarnia była oświetlana światłem ze spalonanego węgla. W 1822 roku latarnia uległa spaleniu. Była to ostatnia w Wielkiej Brytanii latarnia, w której światło otrzymywano ze spalania węgla. W tym samym roku Trinity House zbudowała nową kamienną latarnię o wysokości 17 metrów. Jej projektantem był Joseph Nelson. W okresie II wojny światowej lokalne oddziały Home Guard ćwiczyły odbicie latarni z rąk Niemców uważano, że latarnia może być strategicznym punktem, który może być zajęty w czasie spodziewanej inwazji sił niemieckich. Latarnia została zautomatyzowana w 1987 roku. Przypisy
Сент-Бисский маяк

Сент-Бисский маяк (англ. St Bees Lighthouse) — маяк, расположенный на мысе Сент-Бис (St Bees Head) недалеко от деревни Сент-Бис (St Bees) в графстве Камбрия, Великобритания. Первое здание маяка на этом мысе появилось в 1718 году благодаря Trinity House. Оно было построено Томасом Лютвигом (Thomas Lutwige). Башня была 9 метров высотой и составляла 5 метров в диаметре. Чтобы возместить расходы на строительство, Лютвиг брал плату в три с половиной пенса за тонну груза, перевозимого судами в близлежащие порты. Маяк был уничтожен в 1822 году. На его месте Джозеф Нельсон (Joseph Nelson) построил жилой дом, который используется и сегодня. Башня, расположенная рядом с домом, составляет 17 метров в высоту и расположена в среднем на высоте 102 метра над уровнем моря. В межвоенный период маяк был использован в качестве обозначения поворота на остров Мэн. Во время Второй мировой войны местное ополчение использовало его для отработки стратегии защиты/атаки. К 1987 году маяк была полностью электрифицирован и автоматизирован. Примечания