NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hungerford Bridge

Hungerford Bridge er en bro, eller egentlig en gruppe på tre broer, over Themsen i London, mellem Waterloo Bridge og Westminster Bridge. I sin nuværende form består den af en jernbanebro – iblandt kendt som Charing Cross Bridge – omgivet på siderne af to gangbroer som deler jernbanebroens grundudstikkere og som egentlig kaldes Golden Jubilee Bridges. Broens sydlige side ligger nær Waterloo Station, County Hall, Royal Festival Hall og London Eye. Den nordlige side er i nærheden af Embankment undergrundsstation, Charing Cross Station og Victoria Embankment. Hungerford Bridge var oprindelig tegnet af Isambard Kingdom Brunel og åbnede i 1845 som en hængebro for fodgængere. I 1859 blev broen opkøbt for at forlænge South Eastern Railway til den nyåbnede Charing Cross station. Jernbaneselskabet erstattede hængebroen med en konstruktion tegnet af John Hawkshaw. En gangvej på hver side blev tilføjet, men den ene blev senere fjernet da jernbanen blev udvidet. I 1951 fik den en ny, midlertidig gangvej i form af en gangbro bygget af hæren for den store britiske festival. Hungerford Bridge er den eneste i centrale London som kombinerer gangbro med jernbanebro.
Puente de Hungerford

El puente de Hungerford cruza el río Támesis en Londres. Se encuentra situado entre el puente de Waterloo (Waterloo bridge) y el puente de Westminster (Westminster bridge). Se trata de un puente de hierro construido originalmente para el ferrocarril. Es también conocido como puente de Charing Cross, ya que la estación de tren de Charing Cross se encuentra a continuación al norte del mismo y está cerca también del muelle (Embankment Pier) y del embarcadero Victoria (Victoria Embankment ). Hacia el sur, se encuentra cerca la estación de Waterloo, el edificio County Hall, el edificio Royal Festival Hall y el Ojo de Londres (London Eye). En sus laterales hay sendas pasarelas peatonales atirantadas, que se construyeron a finales del siglo XX, que comparten los estribos de la cimentación del puente central del ferrocarril y que se denominan Golden Jubilee Bridges. Historia El primer puente de Hungerford, fue diseñado por Isambard Kingdom Brunel, e inaugurado en 1845 como puente colgante. Su nombre se debe al mercado de Hungerford (Hungerford Market), porque iba desde la orilla sur (South Bank) hasta el Mercado de Hungerford, al norte del río Támesis. En 1859 el puente original fue comprado por la compañía de ferrocarriles extendiendo la vía sureste, hacia la nueva estación de ferrocarril de Charing Cross. La compañía de ferrocarriles reemplazó el puente colgante por una estructura diseñada por John Hawkshaw. Comprende nueve tramos hechos de hierro forjado, que se inauguró en 1864. Las cadenas del viejo puente fueron reutilizadas en el Puente colgante de Clifton. Las pilastras de ladrillos originales de la pasarela de Brunel aún están en uso, salvo la de Charing Cross que está mucho más cerca de la riba de lo que estaba originalmente, debido a la construcción del embarcadero Victoria (Victoria Embarkment), terminado en 1870.
Hungerford Bridge

Le Hungerford Bridge (pont de Hungerford) est un pont londonien traversant la Tamise, situé entre Waterloo Bridge en aval et Westminster Bridge en amont. C'est un pont de chemin de fer en treillis d'acier, parfois connu sous le nom de Charing Cross Bridge. Le premier pont était une passerelle suspendue, construite en 1845 par Isambard Kingdom Brunel, qui fut démontée en 1860 : ses chaînes forgées furent réutilisées pour la construction du pont suspendu de Clifton, à Bristol, où elles sont encore en place et en usage. Ce premier ouvrage fut remplacé par le pont actuel, destiné au trafic ferroviaire. Il est aujourd'hui flanqué de deux passerelles pour piétons, construites en 2002, suspendues par haubans, qui partagent avec le pont ferroviaire les ouvrages de fondation, et sont nommées Golden Jubilee Bridges. L'extrémité sud du pont se trouve près de la gare de Waterloo, du County Hall, du Royal Festival Hall et du London Eye. L'extrémité nord est proche de la gare de Charing Cross, d'Embankment, de Victoria Embankment et de Whitehall Court. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de Londres Portail des ponts
Hungerford Bridge

L'Hungerford Bridge attraversa il Tamigi nella Central London ed è ubicato fra il Waterloo Bridge ed il Westminster Bridge. Esso è un ponte ferroviario realizzato in acciaio, noto anche come Charing Cross Bridge, fiancheggiato da due ponti pedonali che sono supportati dagli stessi pilastri e sono detti Golden Jubilee Bridges. Il lato sud del ponte è vicino a Waterloo Station, County Hall, Royal Festival Hall e London Eye. Il terminale nord è nei pressi di Embankment, Charing Cross railway station, Embankment Pier e Victoria Embankment. Il ponte è accessibile mediante scale ed ascensori. Storia Hungerford Bridge venne aperto nel 1845 come ponte pedonale sospeso. Nel 1859 venne acquistato da una compagnia ferroviaria per collegare la nuova Charing Cross railway station. La compagnia sostituì il ponte sospeso con una struttura di ponte ad arco in acciaio costituita da nove archi che venne inaugurata nel 1864. Le catene di sostegno del vecchio ponte vennero utilizzate per la costruzione del Clifton Suspension Bridge di Bristol. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Hungerford Bridge Collegamenti esterni Survey of London entry, su british-history.ac.uk. Hungerford Bridge (1845) aveva una lunghezza di 225 metri. Bridgemeister
Hungerford Bridge

Hungerford Bridge and Golden Jubilee Bridges is een spoor- en voetgangersbrug over de Theems in Londen en ligt tussen Waterloo Bridge en Westminster Bridge. De brug is ook bekend als Charing Cross Bridge, naar het spoorwegstation Charing Cross. Het is een smeedijzeren vakwerkbrug met aan beide zijden een voetgangersbrug. Deze tuibruggen, de Golden Jubilee Bridges, zijn gebouwd naast de fundamenten van de spoorbrug.
Hungerford Bridge

Hungerford Bridge – most kolejowy nad Tamizą w Londynie, leżący pomiędzy Waterloo Bridge a Westminster Bridge. Most składa się ze stalowych belek z przebiegającymi pośrodku torami kolejowymi, ta część mostu jest nazywana Charing Cross Bridge, zaś po obu stronach torów biegną chodniki dla pieszych nazywane Golden Jubilee Bridges. Pierwotny most został zaprojektowany przez brytyjskiego inżyniera Isambarda Kingdoma Brunela jako most dla pieszych w 1845 r. W 1859 r. most został zakupiony przez przedsiębiorstwo kolejowe w celu przedłużenia South Eastern Railway do nowo wybudowanej stacji kolejowej Charing Cross. Wówczas niezbędna była przebudowa mostu dla potrzeb kolei. Nowy most został zaprojektowany przez Johna Hawkshawa i został wykonany ze stali kutej. W latach 90. XX wieku wymieniono chodniki dla pieszych na nowe, bardziej wytrzymałe, dzięki czemu ta część konstrukcji zyskała nową nazwę Hungerford Footbridges. Na moście zamontowane jest oświetlenie.
Ponte Hungerford

A ponte Hungerford é uma ponte de Londres sobre o rio Tamisa. Ela é localizada entre a ponte de Waterloo e a ponte de Westminster. É uma ponte ferroviária de treliça de aço, às vezes conhecida como Charing Cross Bridge. A primeira ponte foi uma passarela suspensa que foi construída em 1845 pelo engenheiro civil Isambard Kingdom Brunel. Foi batizada em homenagem ao Mercado Hungerford. Em 1859 a ponte original foi comprada pela empresa ferroviária que estendeu a South Eastern Railway para a estação ferroviária de Charing Cross. A ponte foi desmontada em 1860. As correntes forjadas foram reutilizadas para a construção da Ponte Suspensa de Clifton, na cidade de Bristol. A empresa ferroviária substituiu a ponte suspensa por uma estrutura (projetada por Sir John Hawkshaw) compreendendo nove vãos feitos de vigas treliçadas de ferro forjado, e foi aberta em 1864. É agora ladeada por duas pontes pedonais, construídas em 2002, suspensas por estais, que partilham as obras de fundação com a ponte ferroviária, e são denominadas Pontes do Jubileu de Ouro. A extremidade sul da ponte fica perto de Waterloo, County Hall, Royal Festival Hall e Millennium Wheel . O extremo norte fica perto de Embankment, estação Charing Cross e Victoria Embankment. Claude Monet Entre 1899 e 1904, o pintor Claude Monet pintou 37 quadros da ponte. Referências
Гангерфорд (міст)

Шаблон:Міст: невідомі параметри: |Ширина мосту= Гангерфорд (також міст Чарінг-кросс, англ. Hungerford Bridge) — міст, що перетинає річку Темза в Лондоні, розташовано між мостом Ватерлоо та Вестмінстерським містом. Це сталевий ґратчатий залізничний міст, поруч з яким розташовані два пішохідні мости, які мають спільні фундаментні опори із залізничним мостом, і які називають Золотими Ювілейними мостами Північний кінець мосту — залізнична станція Чарінг-Кросс, поруч із пірсом Ембанкмент та набережною Вікторії. Південний кінець біля станції Ватерлоо, Каунті-холл, Royal Festival Hall та Лондонське око. Примітки
Twelve Apostles (Burley Moor)

Die Twelve Apostles (dt. Zwölf Apostel) im Burley Moor sind ein bronzezeitlicher Steinkreis der im Norden von West Yorkshire in England, in der Nähe der „Cow and Calf rocks“, 380 m ü. NN liegt. Es gibt zwischen Hollywood und Newbridge in Dumfries and Galloway einen Steinkreis gleichen Namens (Twelve Apostles). Der Kreis hat heute noch elf Steine. Während St. Ross davon ausgeht, dass nur einer fehlt, geht A. Raistrick davon aus, dass es ursprünglich etwa 20 waren, die in dem Kreis von etwa 16 m Durchmesser, innerhalb eines Steinwalles gesetzt waren. Der Kreis ähnelt etwas den in Derbyshire gefundenen Embanked Stone Circle. Keiner der Steine ist besonders groß, der größte ist weniger als 1,5 m hoch. Es gibt Theorien, dass die Steine zur Beobachtung der Bewegung des Mondes, der Sonne oder anderer Himmelskörper verwendet wurden, aber da der Platz in der Vergangenheit verändert worden ist, ist dies nicht zu belegen. Oft wird dieser Kreis im Ilkley Moor verortet. Er liegt jedoch im Burley Moor, das Teil des größeren Rombald’s Moores ist. In der Nähe liegen die Felsritzungen im Ilkley Moor und der Steinkreis Grubstones. Literatur Aubrey Burl: A Guide to the Stone Circles of Britain, Ireland and Brittany. Yale Publ., London 2005, ISBN 978-0-30011-406-5 (Nachdr. der Ausg. New Haven 1995) Weblinks Beschreibung engl. und Bilder Beschreibung engl. und Bilder Einzelnachweise
Twelve Apostles, West Yorkshire

The Twelve Apostles (grid reference SE12614506) is a stone circle near Ilkley and Burley in Wharfedale in West Yorkshire, England. Location Located on Rombalds Moor which is found between Ilkley Moor and Burley Moor, the Twelve Apostles are in the parish of Burley in Wharfedale. The stone circle is slightly below and to the northeast of an east-west ridge at about 381 metres (1,250 ft) above sea level. The circle is just over 800 metres (2,600 ft) north-west of the nearby Grubstones circle. Description The Twelve Apostles consists of the remains of a stone circle with a diameter of about 15 metres. The circle originally had between 16 and 20 stones, but it is now reduced to 12 stones. The stones are made from the local millstone grit. All of the stones were fallen by the mid-20th-century and were lying loose upon the ground. The circle was inside a bank 1.2 metres (3 ft 11 in) wide and 0.6 metres (2 ft 0 in) high. The bank was still traceable in the 1920s but has apparently eroded since then due to visitors walking over the ground. At the centre of the circle was a small mound, which may have been the disturbed remains of a burial cairn. In 1971 a group of amateurs made an unauthorised attempt to re-erect the fallen stones, but the stones soon fell again. The stones have since been re-erected. It is not clear who re-erected them, nor when. The site suffers severe visitor erosion, as it was formerly hidden beneath heather, but is now in an area of bare trampled soil. It is regarded as one of the most damaged prehistoric sites in West Yorkshire. History and purpose As a poorly preserved Neolithic site, its precise purpose is unknown though in all likelihood was ritualistic. The site was surveyed in 1929 by Arthur Raistrick who stated that "its position suggests very strongly a burial with a peristalith of standing stones". Others have speculated that, rather than a fully fledged stone circle, it may have been a type of ring cairn. Dating from the Neolithic period when hunter-gatherer societies had begun to develop farming techniques, the construction of the site will have coincided with initial land clearance and deforestation for livestock grazing and therefore predates the main development of peatland. Notes External links Historic England. "Twelve Apostles stone circle, Burley Moor (1011763)". National Heritage List for England.
Twelve Apostles

Twelve Apostles – kamienny krąg położony niedaleko Ilkley i Burley in Wharfedale w West Yorkshire w Anglii. Opis To pozostałości kamiennego kręgu o średnicy około 15 metrów. Początkowo znajdowało się w nim od 16 do 20 kamieni, jednak teraz ich liczba została zredukowana do 12. Wykonane są z lokalnego kamienia młyńskiego. Przypisy
Lulworth Castle

Lulworth Castle er et jagtslot opført i traditionel borgstil, der ligger syd for landsbyen Wool i East Lulworth, Dorset, England. Den er opført i 1600-tallet og er den ene af kun fem elisabethansk eller jacobeansk bygning af denne type. Det er klassificeret som et Scheduled monument og listed building af første grad. Interiøret fra 1700-tallet, der var i adamstil, blev ødelagt ved en brand i 1929, og det er nu blevet restaureret til et museum. Bygningen står i Lulworth Park på Lulworth Estate. Parken og jordene omkring Lulworth Castle er listed af anden grad. Se også Liste over borge og slotte i England Referencer Eksterne henvisninger
Lulworth Castle

Lulworth Castle ist ein in East Lulworth, Dorset, südlich von Wool, liegendes Schloss. Lulworth Castle wurde zwischen 1588 und 1609 von Thomas Howard, 3. Viscount Howard of Bindon, einem Enkel des 3. Duke of Norfolk, als Jagdschloss erbaut, später jedoch in ein Landhaus umgebaut. 1641 verkaufte Howards Erbe das Gut an Humphrey Weld. 1786 wurde von Thomas Weld, dem Vater des Kardinals Thomas Weld der Bau einer Kapelle auf dem Gelände des Schlosses in Auftrag gegeben, die heute auch besichtigt werden kann. Im Jahr 1803 starb auf dem Schloss der französische Jesuit und Mystiker Jean Nicolas Grou. 1929 wurden durch ein Feuer große Teile des Schlosses zerstört. In den 1970er Jahren wurde das Schloss saniert. 1998 wurden die Arbeiten am Schloss beendet, woraufhin es der Öffentlichkeit freigegeben wurde. Das Schloss und die umgebenden Anlagen stehen als Listed Building mit unterschiedlichem Schutzstatus (Grade) unter Denkmalschutz: das Hauptgebäude als Grade-I, die nördlichen Nebengebäude (North Lodges) als Grade-II*, die ehemaligen Stallgebäude sowie die Gartenanlage als Grade-II. Hauptbau und North Lodges mitsamt den umgebenden Gartenmauern sind außerdem als Scheduled Monument klassifiziert. Weblinks Homepage (englisch) Listed Building: Hauptgebäude, North Lodges, Stallgebäude und Gartenanlage bei Historic England (englisch) Scheduled Monument: Hauptbau und North Lodges mit Gartenmauern bei Historic England (englisch) Lulworth Castle (englisch)
Замок Лалворт

Лалворт (англ. Lulworth Castle) — Замок Лулворт в Восточном Лулворте, графство Дорсет, Англия, расположенный к югу от деревни Вул, представляет собой охотничий домик начала XVII века, построенный в стиле укрепленного замка эпохи возрождения, одно из пяти сохранившихся елизаветинских или якобинских зданий такого типа. Он внесен в список памятников истории Англии, внесенных в реестр. Он также внесен в список I класса.Интерьер каменного здания в стиле Адама 18-го века был разрушен пожаром в 1929 году, но в настоящее время восстановлен и служит музеем. Замок расположен в парке Лулворт на территории поместья Лулворт. Парк и сады, окружающие замок, относятся ко второй категории списка памятников истории Англии. История замка При короле Якове I на месте замка простирались охотничьи угодья вельможного рода Говардов. Усадебный дом выстроил в 1610 году внук герцога Норфолка, планировавший останавливаться здесь с друзьями во время охоты. В 1641 году замок выкупил у Говардов купец Хамфри Вельд, и на протяжении последующих поколений Лалвортом владели его потомки. После Великой Французской революции замок был предоставлен в распоряжение членов правящего дома Бурбонов, вынужденных покинуть пределы Франции. Современное состояние В 1929 году замок сгорел, после чего был заброшен в плачевном состоянии. Его реконструкцией в 1970-е годы занялся фонд «Английское наследие». Реставрационные работы продолжались до 1998 года. Замок открыт для посещения в качестве музея ежедневно, кроме субботы, на протяжении всего года. С 2008 года на территории усадьбы проходит ежегодный музыкальный фестиваль. См. также Список замков Англии
Замок Лалворт

Лалвортський замок (англ. Lulworth Castle) — заміський садибний будинок в графстві Дорсет, стилізований під середньовічний замок. Історія замку При королі Якові I на місці замку простягалися мисливські угіддя вельможного роду Говард. Садибний будинок збудував в 1609 році онук герцога Норфолка, який планував зупинятися тут з друзями під час полювання. У 1641 році замок викупив у Говардів купець Хамфрі Вельд, і протягом наступних поколінь Лалвортом володіли його нащадки. Після Великої Французької революції замок був наданий в розпорядження членів правлячого дому Бурбонів, вимушених покинути межі Франції. Сучасний стан У 1929 році замок згорів, після чого був покинутий в жалюгідному стані. Його реконструкцією в 1970-ті роки зайнявся фонд «Англійської спадщини». Реставраційні роботи тривали до 1998 року. Замок відкритий для відвідування в якості музею щодня, окрім суботи, протягом усього року. З 2008 року на території садиби проходить щорічний музичний фестиваль. Див. також Список замків Англії Примітки
Fort Belvedere

Fort Belvedere – zabytkowa wiejska rezydencja położona na pograniczu hrabstw Berkshire i Surrey (administracyjnie należąca jednak do tego ostatniego), w tzw. Wielkim Parku nieopodal Zamku Windsor. W latach 1750–1976 cieszyła się statusem rezydencji królewskiej. Gmach został wzniesiony w latach 1750–1755 na zamówienie Wilhelma, księcia Cumberland - młodszego syna króla Jerzego II. Początkowo służył jedynie jako dom letniskowy. Podczas przebudowy Zamku Windsor w 1828, prowadzonej z inicjatywy króla Jerzego IV, niejako przy okazji rozbudowano też Fort Belvedere, który miał służyć jako rezydencja łowiecka. W praktyce bywał używany zarówno przez członków rodziny królewskiej, jak i wyższych rangą dworzan. W 1911, po kolejnej przebudowie, na stałe zamieszkał w nim Artur, książę Connaught i Strathearn, jeden z synów królowej Wiktorii. W 1929 jego nowym lokatorem został Edward, książę Walii. Polubił Fort do tego stopnia, że kiedy w 1936 wstąpił na tron jako Edward VIII, wciąż była to jedna z jego ulubionych rezydencji. To właśnie tam po raz ostatni przyjął jako monarcha premiera Stanleya Baldwina, a następnie, 10 grudnia 1936, podpisał akt swojej abdykacji. W czasie II wojny światowej w rezydencji urzędował ewakuowany z Londynu zarząd posiadłości królewskich. Potem, w latach 1956–1975, budynek dzierżawił Gerald Lascelles, arystokrata z bocznej linii dynastii panującej (siostrzeniec króla Jerzego VI, ojca Elżbiety II). Od 1975 jest on wynajmowany zamożnym osobom spoza rodziny królewskiej. Obecnym lokatorem jest kanadyjski milioner Galen Westen. Ze względu na swoje położenie w Wielkim Parku, który formalnie w całości jest posiadłością królewską, Fort Belvedere wciąż pozostaje własnością dworu. Nie ma już jednakże statusu rezydencji królewskiej.
RAF Leeming

Die Royal Air Force Station Leeming (ICAO-Code: EGXE), kurz RAF Leeming, ist ein Militärflugplatz der britischen Royal Air Force am östlichen Ortsrand von Leeming in der Grafschaft North Yorkshire, England. Die Basis ist eine der kleineren der RAF. Als letzte fliegende Staffel ist die der Luftkampfschulung dienende und mit BAE Hawks ausgerüstete 100. Squadron in Leeming stationiert. Hinzu kommen einige nichtfliegende Einrichtungen. Honorary Air Commodore von RAF Leeming ist Queen Camilla. Geschichte Die Station wurde nach zweijähriger Bauzeit 1940 während des Zweiten Weltkrieges als Stützpunkt des RAF Bomber Command, zunächst lag hier die 10. Squadron und später die 77. Im Jahr 1943 kam die Basis als eine von 11 Stationen zur 6. Gruppe der Royal Canadian Air Force (RCAF), zu ihr gehörte als weiteres die RAF Station Skipton-on-Swale. Zunächst lagen hier die 405. (Vancouver) und 408. (Goose) Squadron, die später durch die 427. (Lion) und 429. (Bison) Squadron abgelöst wurden. Die vorherrschenden Flugzeugtypen waren Whitley, Stirling, Halifax und Lancaster Bomber. Nach dem Krieg wurde der Flugplatz Stützpunkt von Umschulungseinheiten für Nachtjäger (ab 1946) und leichte Bomber (ab 1947), die zunächst mit Mosquito flogen. Die beiden Training Units wurden 1947 zur 228. Operational Conversion Unit verschmolzen und flogen später zunächst Jets des Typs Meteor und anschließend Javelin. Die Einrichtung wurde 1961 dem Training Command unterstellt und wurde bis 1984 Heimat der 3. Flying Training School, die die Jet Provost betrieb. Zum Ende des Kalten Krieges kam RAF Leeming zum Strike Command und wurde 1988 dessen südliche QRA-Basis, ausgerüstet mit drei Staffeln Abfangjägern des Typs Tornado F3. Die Abrüstung nach dessen Ende in den 1990er Jahren führte 1994 zunächst zur Auflösung der 23. Squadron. Die beiden verbliebenen Staffeln existierten noch ein Jahrzehnt weiter. Die 11. Squadron wurde 2005 und die 25. Squadron 2008 schließlich aufgelöst. Seit 1996 war eine weitere Aufgabe Leemings die Schulung. Hierzu wurde nach der Schließung von RAF Finningley die 100. Squadron mit ihren Hawk T.1-Flugzeuge nach Leeming verlegt, die Flugzeuge wurden für eine Vielzahl unterschiedlicher Übungsszenarien eingesetzt. Hawks wurden auch von der Joint Forward Air Controller Training and Standards Unit (JFACTSU) eingesetzt. Die 100. Staffel und ihre Jets wurden Ende März 2022 nach über 25 Jahren am Standort außer Dienst gestellt. Heutige Nutzung Die Hauptaufgabe der Station ist Schulung für Ausführung und Unterstützung von Luftoperationen fern der Heimat. Auch eine fliegende Staffel ist hier nach wie vor stationiert. Die 11 Squadron (Qatar) der Qatar Emiri Air Force ist eine gemischt britisch-katarische Ausbildungsstaffel, die mit Hawk Mk.167 ausgerüstet ist und Ende 2021 aufgestellt wurde. Siehe auch Liste von Stützpunkten der Royal Air Force Weblinks Offizielle Homepage in englischer Sprache Einzelnachweise
RAF Leeming

Leeming (engelska: Royal Air Force Station Leeming, RAF Leeming) är en flygplats i Storbritannien. Den ligger i grevskapet North Yorkshire och riksdelen England, i den centrala delen av landet, 300 km norr om huvudstaden London. Leeming ligger 40 meter över havet. Terrängen runt Leeming är platt, och sluttar österut. Närmaste större samhälle är Ripon, 17,4 km söder om Leeming. Trakten runt Leeming består till största delen av jordbruksmark. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Leeming.
Klášter Tintern

Klášter Tintern (velšsky Abaty Tyndyrn; anglicky Tintern Abbey) se nachází u vesnice Tintern ležící na řece Wye v hrabství Monmouthshire na jihovýchodě Walesu ve Spojeném království. Založil jej dne 9. května 1131 baron Walter z Clare. Budovy byly postupně rozšiřovány, přičemž velká rekonstrukce probíhala ve třináctém století. Za vlády Jindřicha VIII. Tudora proběhlo rušení klášterů, přičemž tento klášter byl odevzdán do královských rukou 3. září 1536. Budovy v následujících staletích chátraly. Anglická heavymetalová skupina Iron Maiden zde natočila hudební videoklip k písni „Can I Play with Madness“ (1988). Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter Tintern na Wikimedia Commons