NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Victoria Tower

Victoria Tower è una torre quadrata situata a sud rispetto a Palazzo di Westminster, nella città di Londra. Con i suoi 98,5 m è leggermente più alta della torre dell'orologio Big Ben. Quando è stata edificata era la torre più alta del mondo. L'entrata principale ai piedi dell'edificio è chiamata Sovereign's Entrance ed è la porta da dove il Sovrano entra per la solenne Cerimonia di apertura del Parlamento del Regno Unito. Su un pennone di ferro della torre sventola la bandiera Britannica, chiamata Union Flag, se il Sovrano non è presente al suo interno; se invece il Monarca è all'interno della torre, sul pennone sventola il Royal Standard, la bandiera della famiglia reale. Nelle sue vicinanze si trovano gli omonimi giardini. La torre ospita gli archivi di Stato del Parlamento, motivo tra i quali venne costruita. Al suo interno si trovano tutti gli atti della Camera dei Comuni dal 1835 ad oggi, i precedenti vennero distrutti dall'incendio del vecchio palazzo il 16 ottobre 1834. Mentre gli atti della Camera dei Lords risalgono dal Medioevo ad oggi, in quanto si salvarono dall'incendio perché venivano custoditi nella vicina Jewel Tower scampata dalle fiamme. Questo fatto rende l'archivio dei Lords più importante sul piano storico/documentale oltre al fatto che a livello legislativo e giuridico essi rappresentano la maggior porzione dello sviluppo del diritto inglese dato che i Pari avevano maggior potere legislativo rispetto ai Comuni fino al XVII secolo. Tra il 2000 e il 2004 sono stati compiuti lavori di modernizzazione degli archivi per allinearli agli standard attuali. Tra il 1948 e 1963 vennero ricostruiti dodici piani all'interno della torre, dotandola tra l'altro di un moderno sistema di aria condizionata. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Victoria Tower
Victoria Tower (Londyn)

Victoria Tower – XIX-wieczna wieża będąca częścią kompleksu Pałacu Westminsterskiego, położona w centrum Londynu, na lewym brzegu Tamizy. Ma 98,5 metra wysokości. Stanowi jedyne wejście do Pałacu Westminsterskiego, z którego skorzystać może panujący monarcha w drodze do Izby Lordów. Historia Wieża została wzniesiona w ramach odbudowy Pałacu Westminsterskiego po pożarze z 1834 roku. Jej – podobnie jak i całego pałacu – głównym architektem, w drodze konkursu, został Charles Barry. Do użytku oddano ją w 1860 roku. Początkowo służyła jako główne wejście do Pałacu Westminsterskiego. Od początku istnienia mieści się w niej również archiwum brytyjskiego Parlamentu. W latach 1990–1994 wieża została poddana renowacji. Zastąpiono wówczas około 1000 m³ zniszczonego kamienia, a także poddano renowacji ponad 100 kamiennych tarcz herbowych. Wygląd Victoria Tower ma wysokość 98,5 metra i jest najwyższą wieżą znajdująca się w kompleksie Pałacu Westminsterskiego. Niegdyś była to najwyższa zbudowaną na planie czworoboku kamienna wieża na świecie. U podstawy mury mają grubość około 3,5 metra, zaś w wyższych partiach niecałe 2 metry. Portal wejściowy ma kształt łuku i osiąga około 22 metrów wysokości i niemalże 7 metrów szerokości. Na szczycie wieży umieszczony jest żelazny maszt, na którym wywiesza się flagę Wielkiej Brytanii lub – jeśli w pałacu przebywa monarcha – sztandar królewski. Elewacja i wnętrze wieży są ozdobione licznymi posągami, w tym przedstawieniami patronów Anglii (świętego Jerzego), Szkocji (świętego Andrzeja Apostoła), Walii (świętego Dawida) oraz Irlandii (świętego Patryka), królowej Wiktorii oraz alegorycznie ujętych Sprawiedliwości i Łaski. W rozmaitych elementach architektonicznych powtarza się monogram „VR” odnoszący się do królowej Wiktorii, róża Tudorów oraz brona widniejąca w herbie Westminsteru. Przypisy
Башня Виктории

Башня Виктории (англ. Victoria Tower) — башня, расположенная на юго-западном углу Вестминстерского дворца в Лондоне. Как и весь дворец, была возведена в стиле неоготика по проекту архитектора Чарльза Бэрри. Башня является самой высокой из всех башен дворца, высота — 98,5 метра (325 фута), знаменитая Башня Елизаветы (Биг-Бен) ниже на 2 метра. Ко времени своего возведения была самой высокой квадратной башней в мире. Названа башня в честь королевы Виктории, которая 22 декабря 1843 года заложила в основание первый камень, хотя проектное название было — Королевская башня (англ. The King's Tower). Архитектура Башни Виктории отражает элементы перпендикулярного стиля, характерного для английских соборов, таких как собор в Линкольне. Полностью башня была выстроена к 1860 году. Возведена была специально как архивное хранилище для документов парламента — это было одним из условий при проведении конкурса проектов башни. Во время пожара 1834 года во дворце сгорели все документы Палаты общин, в то время как документы Палаты лордов, благодаря тому, что хранились отдельно в Башне драгоценностей, не пострадали. Совместно с Ч. Бэрри в работе над проектом дворца принимал участие О. У. Пьюджин, который и был основным автором проекта Victoria Tower. По его проекту башня имеет чугунную несущую конструкцию, замурованную в каменную кладку (спроектирована сэром Чарлзом Бэрри). 12 из 14 этажей заняты под архивы палаты лордов и палаты общин парламента Великобритании. С целью улучшения условий хранения документов в архиве были произведены две большие реконструкции, в 1948—1963 гг. и в 2000—2004 гг. Также в башне находится Sovereign´s Entrance — парадный вход во дворец, через который в здание парламента прибывает король (или королева) для церемонии открытия заседаний. Во время нахождения монарха во дворце, на флагштоке башни поднят Royal Standard — официальный флаг британского короля (или королевы). В другие дни развевается Union Jack — флаг Великобритании. Галерея Примечания
Victoria Tower (Westminsterpalatset)

Victoria Tower är ett torn vid Westminsterpalatset i London. Tornet är 98,5 meter högt (325 ft) och är därmed högre än Elizabeth Tower (96,3 meter). Tornet är uppkallat efter drottning Viktoria (1819–1901). Tornet konstruerades ursprungligen för att vara en kunglig entré samt arkiv för parlamentets handlingar. Entrén är tillräckligt stor för att medge att drottningen kunde passera i sin paradvagn. Tornet ritades av arkitekten Charles Barry och färdigställdes 1860. Referenser
Sci-Tech Daresbury

Sci-Tech Daresbury, also known as Sci-Tech Daresbury Enterprise Zone, is a science and innovation campus near the village of Daresbury in Halton, Cheshire, England. The site began life as the Daresbury Laboratory later forming a joint venture and adding the Cockcroft Institute, Innovation Centre, Vanguard House, Hartree Centre, Techspace One, Techspace Two, Violet, Campus Technology Hub and ITAC. Nearly 2,000 people work on the campus for over 150 high tech companies. The science park was formerly known as Daresbury Science and Innovation Campus. In 2012 it was given enterprise zone status and renamed Sci-Tech Daresbury. Daresbury Laboratory Projects ALICE (accelerator), an electron accelerator previously known as ERLP (Energy Recovery Linac Prototype). EMMA (accelerator) an electron accelerator experiment based on the FFAG accelerator concept. Cockcroft Institute The Cockcroft Institute is an international centre for Accelerator Science and Technology (AST) in the UK. It was proposed in September 2003 and officially opened in September 2006. It is a joint venture of Lancaster University, the University of Liverpool, the University of Manchester, the Science and Technology Facilities Council, and the Northwest Regional Development Agency. The Institute is located in a purpose-built building on the Daresbury campus, and in centres in each of the participating universities. Hartree Centre The Hartree Centre is a high performance computing, data analytics and artificial intelligence (AI) research facility focused on industry-led challenges. It was formed in 2012 at Daresbury Laboratory on the Sci-Tech Daresbury science and innovation campus in Cheshire, UK. The Hartree Centre is part of the Science and Technology Facilities Council (STFC) which itself is part of United Kingdom Research and Innovation (UKRI). References
Royal Birkdale Golf Club

Royal Birkdale Golf Club er en golfbane og -klub i byen Southport i England, som er en af de baner som på skift er vært for The Open Championship og samtidig også en bane på rotaen for Women's British Open. Klubben var første gang vært for mændenes turnering i 1954 og har pr. 2020 været vært 10 gange (senest i 2017), mens kvindernes turnering fem gange har været spillet på Royal Birkdale. Spillerne, der har vunder the Open på Royal Birkdale er Pádraig Harrington, Mark O'Meara, Ian Baker-Finch, Tom Watson, Johnny Miller, Lee Trevino, Arnold Palmer og Peter Thomson (to gange). Banen er unik på den måde, at ingen af de 18 huller spilles i samme retning, hvilket giver åbenbare udfordringer på blæsende dage. Royal Birkdale har også været vært for Ryder Cup, Walker Cup og Curtis Cup. Historie Klubben blev grundlagt i 1889 under navnet Birkdale Golf Club, og en fik "Royal"-status i 1951. Klubben flyttede i 1894 og byggede et nyt klubhus i 1935. I 1946 var klubben vært for sit første store mesterskab, The Amateur Championship, som blev vunder af ireren James Bruen. I 1948 var klubben vært for Curtis Cup, som USA vandt, og i 1951 lagde banen græs til Walker Cup, som også blev vundet af USA. Efter at have prøvet kræfter med værtskabet for disse betydningsfulde begivenheder, var klubben klar til at afholde The Open Championship for første gang i 1954, og siden da har banen været på mesterskabets rota. Kilder / eksterne henvisninger Royal Birkdal Golf Club 360degree interactive course viewer Arkiveret 18. september 2017 hos Wayback Machine Noter
Royal Birkdale Golf Club

Der Royal Birkdale Golf Club, kurz Royal Birkdale, ist ein Premium Golfclub in Großbritannien. Er liegt an der Küste des St.Georgs Kanal in der Nähe der Stadt Southport zwischen Liverpool und Blackpool und ist einer der regelmäßigen Austragungsorte der Open Championship, des traditionsreichsten und ältesten Golfturniers der Welt. Geschichte Der Birkdale Golf Club wurde bereits 1889 gegründet und gestattete bereits im Gründungsjahr Frauen die Mitgliedschaft und Nutzung der Platzanlagen. Der Platz des Birkdale Golf Club wurde 1889 zunächst als ein 9-Loch-Kurs an anderer Stelle erbaut und wurde 20 Jahre später am jetzigen Standort auf 18 Loch erweitert. 1935 wurde mit einem Platzumbau auch ein neues Clubhaus errichtet und am 7. November 1951 der königliche Status eines Royal Golfclubs verliehen. Die erste Austragung einer Open in Royal Birkdale war bereits für 1940 geplant, musste dann aber kriegsbedingt auf 1946 mit der Austragung der etwas kleineren Britischen Amateurmeisterschaften vertagt werden. In den Nachkriegsjahren war Royal Birkdale auch Austragungsort für Mannschaftswettbewerbe. So wurden hier bereits 1948 mit dem Curtis Cup und 1951 mit dem Walker Cup große amerikanische Erfolge gefeiert. Während der 60er Jahre war der Club gleich zweifach Gastgeber des Ryder Cups. Erst 2008 konnte der Ire Pádraig Harrington als erster Europäer die Dominanz nichteuropäischer Erfolge in Royal Birkdale beenden und seinen im Vorjahr in Carnoustie errungenen Titel verteidigen. The Ryder Cup War der amerikanische Erfolg 1965 noch ungefährdet (19,5-12,5), erlebte der Cup 1969 mit dem ersten Unentschieden seiner Geschichte eine Premiere in Royal Birkdale. Dennoch durften die Vereinigten Staaten als Titelverteidiger den Pokal behalten. Als eine besondere Geste sportlicher Fairness ging dabei Jack Nicklaus’ geschenkter Put am letzten zu spielenden Loch in die Geschichte des Golfsports ein, da ein möglicher Fehlput Tony Jacklins einen weiteren amerikanischen Sieg bedeutet hätte. The Open Championship Bisher wurde die British Open in Royal Birkdale elfmal ausgetragen. The Women’s Open Championship Im Gegensatz zu anderen Austragungsorten der British Open ermöglichte Royal Birkdale den Damen schon frühzeitig und mehrfach die Austragung eigener Meisterschaften. Bereits 1909 war er Austragungsort der Ladies’ British Open im Match Play und wurde auch im modernen Damenturniergolf gern zur Austragung der The Women’s Open Championship genutzt. Einzelnachweise
Royal Birkdale Golf Club

Le Royal Birkdale Golf Club est un parcours de golf situé à Southport en Angleterre. Il s'agit d'un link faisant partie de la rotation de l'Open britannique depuis 1954. Il accueille en 2008 l'édition. Il s'agit du seul parcours de la rotation actuelle à n'avoir jamais connu un champion britannique. Il a également été l'hôte de la Ryder Cup, la Walker Cup ou la Curtis Cup. Construit en 1889, le Birkdale Golf Club a attendu 1951 pour obtenir le statut de "Royal". En 1946, il accueille son premier grand tournoi avec le championnat d'Angleterre amateur, puis la Curtis Cup en 1948, la Walker Cup en 1951 avant d'être inclus dans la rotation de l'Open britannique. Vainqueurs de l'Open britannique au Royal Birkdale Golf Club 1854 : Peter Thomson 1961 : Arnold Palmer 1965 : Peter Thomson 1971 : Lee Trevino 1976 : Johnny Miller 1983 : Tom Watson 1991 : Ian Baker-Finch 1998 : Mark O'Meara 2008 : Padraig Harrington 2017 : Jordan Spieth Liens externes (en) Site officiel Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Royal Birkdale Golf Club » (voir la liste des auteurs). Portail du golf Portail de l’Angleterre
Royal Birkdale Golf Club

De Royal Birkdale Golf Club is een golfclub in Southport, Engeland. Geschiedenis De Birkdale Golf Club werd in 1889 opgericht en kreeg in 1951 het predicaat 'Koninklijk'. De baan De baan is ontworpen door drie generaties van de familie Hawtree. In 1894 verhuisde de club naar de huidige locatie aan de westkust van Engeland. Het is een echte linksbaan. Freddie W. Hawtree heeft samen met John Henry Taylor voor het ontwerp gezorgd. Zijn zoon Martin Hawtree heeft de baan later gemoderniseerd. In 1935 werd een nieuw clubhuis gebouwd. Na het Open in 1991 zijn alle greens gerenoveerd. Toernooien De club is gastheer geweest voor veel grote toernooien: 1946: Brits amateurkampioenschap, gewonnen door James Bruen uit Ierland 1948: Curtis Cup, gewonnen door de Verenigde Staten. 1951: Walker Cup, gewonnen door de Verenigde Staten. 1954: The Open, gewonnen door Peter Thomson uit Australië. 1961: The Open, gewonnen door Arnold Palmer 1965: Ryder Cup: Arnold Palmer wint de play-off van Julius Boros 1965: The Open, gewonnen door Peter Thompson 1969: Ryder Cup: Jack Nicklaus geeft de laatste putt aan Tony Jacklin waardoor het toernooi in gelijke stand eindigt. 1971: The Open, gewonnen door Lee Trevino 1976: The Open, gewonnen door Johnny Miller 1983: The Open, gewonnen door Tom Watson 1987: Lawrence Batley International, gewonnen door Mark O'Meara 1998: The Open, gewonnen door Mark O'Meara 2008: The Open, gewonnen door Pádraig Harrington 2017: The Open, gewonnen door Jordan Spieth Sinds 1982 komt het Women's British Open ook regelmatig op Birkdale: 1982: Marta Figueras-Dotti 1986: Laura Davies 2000: Sophie Gustafson 2005: Jeong Jang 2010: Yani Tseng 2014: Mo Martin
22 Bishopsgate

22 Bishopsgate, auch bekannt als Twentytwo, ist ein Bürogebäude in London. Es befindet sich in Londons Finanzbezirk, verfügt über 62 Etagen und erreicht eine Höhe von 278 Metern. Dieses Gebäude ersetzt das zuvor geplante, das als The Pinnacle (‚der Gipfel‘) bekannt war. Der Bau des Vorgängergebäudes begann im Jahr 2008. Er wurde jedoch 2012 wegen der großen Rezession nach der Errichtung der ersten sieben Stockwerke unterbrochen. Nach einem Neudesign des Wolkenkratzers wurde das Projekt 2016 wieder aufgenommen und 2020 fertiggestellt. The Pinnacle Nach den Originalplänen sollte das Hochhaus mit einer Höhe von 307 Meter nach The Shard das zweithöchste Gebäude im Vereinigten Königreich werden. Es wurde von dem New Yorker Architekturbüro Kohn Pedersen Fox geplant und vom deutschen Immobilienfonds DIFA finanziert. Es sollte im Finanzdistrikt in der City of London den Mittelpunkt einer Vielzahl von neuen Hochhäusern bilden. Die Pläne mussten aufgrund eines Einspruchs der britischen Flugaufsichtsbehörde überarbeitet werden und wurden am 26. April 2006 mit einer um 19 m reduzierten Höhe angenommen. Der Baubeginn wurde aus Kostengründen immer weiter nach hinten verschoben und schließlich auf Ende 2007 festgelegt. Da ein Fehler bei der Planung des logistischen Bauvorgangs entdeckt wurde, mussten die Pläne abermals überarbeitet und der Baustart um ein weiteres Jahr verschoben werden, sodass erst im Dezember 2009 die ersten Fundamente gesetzt werden konnten. Mit 1900 m² Solarzellen sollte The Pinnacle das Gebäude mit der größten Solarfläche Englands werden. Um Energie zu sparen und auf Klimaschwankungen flexibel reagieren zu können, sollte das Hochhaus eine aus zwei Schichten bestehende Außenhaut bekommen. Das Gebäude sollte eine Bürofläche von 88.000 m² bieten. Im März 2012 wurde der Bau nach der Erstellung der ersten sieben Geschosse unterbrochen. Das Bauvorhaben wurde eingestellt und durch ein neues Design ersetzt. Siehe auch Liste der höchsten Bauwerke in London Liste der Wolkenkratzer in Europa Weblinks The Pinnacle bei Skyscrapernews.com 22bishopsgate.com Einzelnachweise
22 Bishopsgate

22 Bishopsgate, también conocido como Twentytwo, es un rascacielos de oficinas en Londres, Reino Unido. Con 278 metros de altura y 62 plantas, es el mayor edificio del distrito financiero de la City de Londres, así como el segundo más alto del Reino Unido.​ El proyecto reemplaza un plan anterior para una torre de 288 m llamada The Pinnacle, cuya construcción se inició en 2008 pero se suspendió en 2012 tras la Gran Recesión, con solo el núcleo de hormigón de los primeros siete pisos. La estructura fue luego sometida a un rediseño y se retomó la construcción, pasando el edificio a conocerse por su dirección postal, 22 Bishopsgate.​ Véase también Anexo:Edificios más altos de Europa Anexo:Edificios más altos del Reino Unido Anexo:Edificios más altos de Londres Referencias
Bishopsgate Tower

Bishopsgate Tower, ook bekend als The Pinnacle of The Helter-Skelter is een 278 meter hoge wolkenkrabber in het centrum van het Londens financieel district, de City of London. Vanwege de economische crisis is de bouw stilgelegd en vanaf 2016 weer opgestart. In 2019 is het gebouw opgeleverd. De toren is de op een na hoogste van het Verenigd Koninkrijk. Galerij
Bishopsgate Tower

The Pinnacle (wcześniej Bishopsgate Tower) – wieżowiec budowany w Londynie, w Wielkiej Brytanii. Budynek będzie miał 64 kondygnacje, oraz 288 metrów wysokości. Po ukończeniu będzie najwyższym budynkiem finansowej dzielnicy City of London oraz drugim w Wielkiej Brytanii i trzecim w Unii Europejskiej za ukończonym już Shard London Bridge (310 m) oraz znajdującym się w Warszawie Varso (310 m). Projekt finansowany jest przez saudyjską The Economic Development Corporation i należąca do niej Arab Investments, w zamian za 90% udziałów w budynku. W marcu 2012 roku projekt został zawieszony co najmniej do stycznia 2013 roku. W kwietniu 2013 roku przerwano prace i nie wystartują z powodu aktualnego designu. Projekt W momencie ukończenia The Pinnacle (Bishopsgate Tower) będzie najwyższym budynkiem w City of London. Budynek został zaprojektowany przez architektów z amerykańskiego biura Kohn Pedersen Fox, a deweloperem projektu jest spółka Union Investment Real Estate AG. Wstępny plan zakładał, iż budynek będzie miał wysokość 307 metrów, jednak został zmniejszony do 288 metrów, na prośbę Civil Aviation Authority (Urząd Lotnictwa Cywilnego). Projekt budowlany został złożony w czerwcu 2005 roku i zatwierdzony w kwietniu 2006 roku. Skręcona konstrukcja dachu i elewacji oparta jest na formach organicznych takich jak pancerniki, grzyby i muszle. Na wyższych piętrach będą się znajdować restauracje i druga co do wielkości platforma widokowa w Wielkiej Brytanii (za Shard London Bridge). W sierpniu 2006 roku Keltbray rozpoczęła pierwsze prace na miejscu budowy. W listopadzie tego samego roku rozpoczęto rozbiórkę jednego z dwóch budynków, na miejscu których miało stać Bishopsgate Tower. W lutym 2007 ogłoszono, iż projekt został wykupiony przez Arab Investments i że budynek zostaje przemianowany na The Pinnacle. Jeszcze tego samego roku Arab Investments podpisała kontrakt z wykonawcą, australijską spółką Brookfield Multiplex. Rozbiórka poprzedniego budynku Dekonstrukcję poprzedniego budynku rozpoczęto w połowie 2007 roku. Ukończenie prac zaplanowano na luty 2008 roku, jednak termin został przesunięty do kwietnia, z powodu nakazu wywalczonego w grudniu 2007 roku przez towarzystwo ubezpieczeniowe Hiscox, mające siedzibę obok placu budowy. Pracownicy firmy skarżyli się na hałas dochodzący z miejsca rozbiórki. Wstępnie werdykt dotyczył kwestii dojazdu do miejsc parkingowych od strony Crosby Square, przeciekania wody z miejsca konstrukcji, oraz limitów drgań w określonych porach dni roboczych. Podczas rozprawy, która odbyła się 13 czerwca 2008 roku, warunki wyroku zostały zmienione i dekonstrukcja zakończyła się w czerwcu 2008 roku. Zobacz też Lista najwyższych budynków w Londynie Lista najwyższych budynków w Europie Przypisy Linki zewnętrzne Plan rozbiórki poprzednich budynków Film promocyjny. realestate.union-investment.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-10)]. Bishopsgate Tower w serwisie Emporis
The Pinnacle

The Pinnacle (formellt döpt till Bishopsgate Tower) är en skyskrapa under konstruktion i London, Storbritannien. Bygget påbörjades 2008 och med en planerad höjd på 288 meter (63 våningar) skulle skyskrapan bli Storbritanniens och EU:s näst högsta byggnad efter The Shard. På grund av ekonomiska problem avstannade dock bygget i mars 2012, när man bara byggt sju våningar. I november 2014 meddelades det att ett franskt investmentbolag, Axa, var i förhandlingar om att köpa projektet och driva det vidare. Se även The Shard 30 St Mary Axe ("Gurkan") One Canada Square Heron Tower Källor Externa länkar Skyscrapernews.com Emporis Skyscrapercity
Bishopsgate Tower

Bishopsgate Tower — новий хмарочос, котрий будується в Лондоні, Велика Британія. Будівництво було розпочато в 2006 і планується завершити в 2012 році . Планується що висота будинку складатиме 288 метрів і в ньому буде 63 поверхи. Спочатку планувалась побудова 307-метрового хмарочоса, проте міністерство цивільної авіації через міркування безпеки польотів змусила знизити висоту на 19 метрів. Примітки Посилання Вежа HSBC на Emporis.com [Архівовано 30 вересня 2007 у Wayback Machine.] (англ.)
Universidad de Valparaiso

Para la universidad chilena véase Universidad de Valparaíso La Universidad de Valparaíso (Valparaiso University en inglés y oficialmente) es una universidad privada ubicada en Valparaíso, Indiana (Estados Unidos de América). También se la conoce como Valpo. Historia Fue fundada en 1859 como Valparaiso Male and Female College y era una de las primeras universidades coeducacionales de los Estados Unidos. Cerrada por la Guerra de Secesión en 1871, reabrió en 1873 con el nombre de Northern Indiana Normal School and Business Institute y en el siglo XX volvió a cambiar a Valparaiso College primero y a Universidad de Valparaiso definitivamente. Aunque fue fundada por metodistas, en 1925 la compró la Asociación de Universidades Luteranas, a la que sigue perteneciendo. Deportes Valparaíso compite en la Missouri Valley Conference de la División I de la NCAA. Enlaces externos Web oficial
St Helens (Isla de Wight)

St Helens es una localidad situada en la autoridad unitaria de Isla de Wight, en Inglaterra (Reino Unido), con una población estimada a mediados de 2016 de 1251 habitantes.​ Se encuentra ubicada al sur de la región Sudeste de Inglaterra, en el canal de la Mancha frente a la ciudad de Southampton. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre St Helens.