NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
The Needles

The Needles (« les aiguilles », en anglais) sont une suite caractéristique de trois stacks de craie qui s'élèvent à la pointe occidentale de l'île de Wight, au Royaume-Uni. Un phare se dresse sur l'une d'entre elles depuis 1859. Le nom de la formation provient d'un quatrième stack en forme d'aiguille qui s'est effondré lors d'une tempête en 1764. Malgré cela, le nom Needles est resté. Les falaises ont accueilli une batterie d'artillerie entre 1860 et 1954. Au sommet de la falaise se trouve The Needles Pleasure Park, un petit parc d'attractions avec une sélection de boutiques et de manèges. L'attraction la plus célèbre dans le parc de plaisance est le télésiège, qui opère entre le parc et la baie d'Alum (en). Les Needles sont représentées en 1796 par Turner dans le tableau Pêcheurs en mer. Articles connexes Phare des Needles Liens externes Site touristique des Needles Portail de l’Angleterre Portail des îles Portail de la Manche
The Needles

The Needles ("gli Aghi", in inglese) è una fila di tre faraglioni di calcare di tipo chalk che si elevano sul mare all'estremità occidentale dell'Isola di Wight, in Inghilterra. All'estremità più lontana dalla costa si erge un faro, costruito da Trinity House nel 1859, ed automatizzato nel 1994. La formazione prende il suo nome da un quarto faraglione, chiamato "La moglie di Lot", per l'appunto a forma d'ago, crollato durante una tempesta nel 1764. Appare evidente che le altre rocce non condividano la caratteristica forma, ma il nome del complesso è rimasto. Gli Aghi sono comparsi in un programma TV del 2005, "Sette Meraviglie della Natura", come una delle meraviglie dell'Inghilterra meridionale. Turismo Il Needles Pleasure Park, situato sulla vicina altura è un piccolo parco divertimenti, la cui principale attrazione è la funivia che lo collega alla vicina Baia di Alum. Quest'ultima trae molto dal turismo: i tour navali che offrono visuali uniche degli Aghi sono molto popolari, ed il complesso stesso è ormai diventato un vero e proprio simbolo dell'Isola di Wight, essendo presente in molti dei souvenir dell'isola. Altri punti focali del turismo della zona includono le fortificazioni della vicina torre di guardia, la stazione sperimentale di test missilistici e i quattro cottages appartenuti alla Guardia Costiera ed ora gestiti dal National Trust come case-vacanza. Impieghi militari Gli Aghi sono stati per lungo tempo, dagli Anni Sessanta del XIX secolo fino al 1954, sede di unità fisse di artiglieria, che successivamente furono abbandonate. Un sito vicino fu usato nel programma britannico di test per missili balistici intercontinentali, in particolare per i progetti Black Knight ("Cavaliere Nero") e Black Arrow ("Freccia Nera") nel periodo 1956-1971. Durante l'apice della sua attività, nei primi anni sessanta, il complesso contava più di 240 dipendenti; i missili testati sul luogo portarono successivamente in orbita il satellite Prospero X-3. Il luogo è al giorno d'oggi gestito dal National Trust ed è aperto al pubblico; gli edifici in cemento rimangono, ma quelli meno stabili sono stati abbattuti o scomparsi sotto l'azione degli elementi. Nel 1982, il Principe Carlo d'Inghilterra inaugurò ufficialmente le strutture restaurate della Vecchia Artiglieria. Le sezioni sotterranee della stazione di test missilistici sono tuttora in rinnovamento; la prima fase di tale operazione di adeguamento è terminata nel 2004. Voci correlate Faro di Needles Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su The Needles Collegamenti esterni (EN) The Needles, Isle of Wight, in Information Britain. URL consultato il 7 agosto 2010.
The Needles (Wight)

The Needles zijn een reeks van drie stacks uit krijtsteen die uit de zee oprijzen aan de uiterst westelijke punt van het Britse eiland Wight. Op het eind van de formatie werd in 1859 het Needles Lighthouse gebouwd, dat enkele tientallen jaren later door Guglielmo Marconi gebruikt werd voor de eerste opstellingen voor radiotelegrafie. De formatie heeft zijn naam vooral te danken aan een vierde, meer naaldvormige rots, Lot's Wife (genoemd naar de vrouw van Lot), die evenwel bij een storm in 1764 afknapte. De overblijvende rotsen zijn niet naaldvormig, maar de naam bleef.
The Needles

The Needles – skalisty przylądek w zachodniej części wyspy Wight w zatoce Alum Bay. Przylądek stanowi szereg trzech oddzielnych skał kredowych. Na ich końcu znajduje się miniaturowa latarnia morska Needles postawiona tam w roku 1859 przez szkockiego inżyniera Jamesa Walkera. Nazwa Nazwa wywodzi się z pierwotnego wyglądu skał. Początkowo formacja skalna składała się z czterech szpiczasto zakończonych skał, z których najwyższa, zwana żoną Lota, została zniszczona przez sztorm w roku 1764. Historia The Needles stanowi pozostałość po tej samej formacji geologicznej co Old Harry Rocks, położone około 23 km na zachód, na krańcu półwyspu Isle of Purbeck. Około 10 000 lat temu (BP) skały te znajdowały się pod powierzchnią lądu, stanowiąc część kredowych wzgórz, położonych w odległości od kilku do kilkunastu kilometrów od wybrzeża morskiego. Podniesienie poziomu mórz, w rezultacie topnienia lądolodów po ostatnim zlodowaceniu, spowodowało przesunięcie linii brzegowej, a procesy abrazyjne ostatecznie doprowadziły do rozdzielenia wyspy Wight i półwyspu Isle of Purbeck. Turystyka Przylądek jest siedzibą parku rozrywki Alum Bay. Do dyspozycji turystów jest wyciąg krzesełkowy kursujący w dół klifu w pobliże skał. Znajduje się również pamiątkowy monument Guglielmo Marconiego, który z wysokości The Needles nawiązał w roku 1897 po raz pierwszy łączność z oddalonym o 30 km Poole. Przypisy
Нидлс

Нидлс (англ. The Needles, «Иглы») — меловые скалы у западного побережья острова Уайт. География Расположены в западной части бухты Алум-Бей пролива Те-Солент, вблизи самой западной точки острова Уайт. Транспорт К скалам можно добраться регулярным автобусным маршрутом № 7 компании «Southern Vectis» (Ньюпорт — Ярмут — Алум-Бей) и прогулочными маршрутами Айлэнд Костер (Райд — Фрэшуотэр — Алум-Бей — Ярмут) и Нидлс Тур (Ярмут — Нидлс — Ярмут). Артиллерийская батарея Артиллерийская батарея «Нидлс Бэтэри» была построена в начале 1860-х годов в непосредственной близости от скал для защиты западной части пролива Те-Солент от вражеских кораблей. Была использована в 1950-х для тестирования двигателей ракеты-носителя «Блэк Найт». В настоящее время батарея открыта для просмотра. Культура В телевизионной передаче «Seven Natural Wonders», вышедшей в 2005 году, скалы были показаны как одно из «чудес природы» юга Англии. Возле скал и вдоль всего побережья острова Уайт проходит пешеходная тропа «Isle of Wight Coastal Path». См. также Кекур Список островов Англии Примечания
Strata SE1

Strata (nebo celým názvem Strata SE1, původně Castle House nebo také The Razor (holicí strojek), nebo posměšně Isengard[zdroj?]) je 147 metrů vysoký mrakodrap v Londýně. Byl navržen podle holicího strojku.[zdroj?] Strata byla postavena v letech 2007–2010. Po mrakodrapu Shard je druhou nejvyšší budovou londýnského Southwarku a nejvyšší budovou jeho části Elephant and Castle. Budova má 43 pater, byla navržena společností BFLS a nacházejí se v ní byty. Na 39. patře byla umístěna vyhlídka Sky Lobby. Na místě dnešní Straty stála dříve šestipatrová kancelářská budova Castle House ze 60. let 20. století. Ta byla zbořena v roce 2005, Strata se začala stavět v roce 2007. Plné výšky dosáhla v červnu 2009. Tři devítimetrového větrné turbíny byly nainstalovány v květnu 2010. Díky větrným turbínám a nezvyklému ztvárnění, které mělo stavbě snížit spotřebu energií až o 13–15 % oproti britským standardům, byla budova posměšně označována jako nejošklivější v zemi, nebo také podle stavby Isengard z trilogie Pána prstenů. V roce 2014 se však v anketě oblíbenosti nových londýnských budov umístila v horní polovině. Šlo o první budovu, u které byly větrné turbíny navrženy jako integrální součást budovy. Předpokládalo se, že turbíny pokryjí asi 8 % spotřeby elektrické energie budovy. Turbíny však nejsou používány z důvodu hluku a vibrací, které při svém provozu způsobovaly. Někteří architekti je proto označují jako příklad greenwashingu. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Strata SE1 na anglické Wikipedii a Strata SE1 na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Strata SE1 na Wikimedia Commons
Strata SE1

Strata SE1, også kaldet "Razor" eller "Electric Razor", (barbermaskine) er en 148 m høj bygning på 43 etager, der ligger i Elephant and Castle i London Borough of Southwark, London. Den er designet af BFLS (tidligere Hamiltons) og det er en af de højeste beboelsesbygninger i London med mere end 1.000 beboere i 408 lejligheder. Strata SE1 var en af de første bygninger i verden, der inkorporerede vindmøller som en del af strukturen. Rambøll, der også var involveret i Bahrain World Trade Center, som ligeledes har vindmøller, var involveret projektet. Referencer Eksterne henvisninger Strata London official website arkiveret hos hos Library of Congress (2010-12-04) @StrataSE1 — official Twitter stream (unused) BFLS London arkiveret hos hos Library of Congress (2013-01-03) — BFLS website Strata SE1 — official Flickr photostream Main plans of planning application — 27 June 2005 Approval of planning application for cycle storage — 17 September 2007 Strata building @ Skyscraper News.com Sketching Strata SE1, The NBS (RIBA). Chris Playle, structural engineer at WSP, explains the construction principles used for the building.
Strata Tower (Londres)

La Strata Tower est un gratte-ciel d'habitations situé à Londres. Elle produit 8 % de ses besoins énergétiques grâce à des éoliennes situées sur son toit. Elle mesure 148 mètres de haut pour 42 étages. Sa construction s'est achevée fin 2010. Elle a reçu la même année la Carbuncle Cup qui octroie un prix à la construction la plus laide du Royaume-Uni édifiée dans les 12 derniers mois. Elle est située dans le quartier Elephant and Castle de Londres. La tour comprend 408 appartements. Notes et références Voir aussi Articles connexes Bahrain World Trade Center, un autre gratte-ciel produisant de l'électricité grâce à des éoliennes Strata Tower (Abou Dabi), le gratte-ciel du même nom à Abou Dabi Liens externes (en) Site officiel Portail des gratte-ciel Portail du Royaume-Uni
Strata SE1

Strata SE1, bijgenaamd The Razor, is een wolkenkrabber in Londen, Verenigd Koninkrijk. Het gebouw van Castle House developments is ontworpen door architectenpraktijk BFLS en gebouwd door Brookfield Constructions UK. Het is het eerste gebouw ter wereld, waarbij windturbines in het het gebouw zelf verwerkt zijn. De bouw liep van 2007 tot juni 2010 voor een bedrag van in totaal ₤113.500.000. Ontwerp Strata SE1 is 147,85 meter hoog en telt 43 verdiepingen. Het heeft een totale oppervlakte van 36.610 vierkante meter en bevat 3 liften. Alle 408 appartementen bevatten ramen, die over de gehele verdieping lopen. De bovenste 20 meter van het gebouw bevat drie windturbines met een diameter van 9 meter. De aerodynamische vorm van het gebouw beschermt niet alleen de openbare ruimtes om het gebouw tegen de wind, maar vergroot ook de efficiëntie van de windturbines. Iedere turbine van 19kW zal naar schatting jaarlijks tot 50 kilowattuur produceren. Iedere turbine bevat vijf rotors in plaats van de gebruikelijke drie, om zo minder geluid te produceren. Daarnaast verminderen vier dempers de trillingen naar het gebouw. Externe links (en) Website van Strata SE1 (en) Website van BFLS
Siney Tarn

Der Siney Tarn ist ein kleiner See oder Tarn an der Nordseite des Tals Eskdale im Lake District, Cumbria, England oberhalb des Haltepunktes Beckfoot der Ravenglass and Eskdale Railway. Der See hat keinen erkennbaren Zufluss oder Abfluss. In unmittelbarer Nähe östlich befinden sich der Blind Tarn und der Blea Tarn. Siehe auch Seen im Lake District Weblinks Siney Tarn auf Lakes, Meres, Tarns and Waters
Royal Crescent

Royal Crescent er 30 rækkehuse, der ligger i en halvbue i byen Bath i England. De blev tegnet af arkitekten John Wood, den yngre og blev opført mellem 1767 og 1774, og de er et af de bedste eksempler på georgiansk arkitektur i Storbritannien, og er en listed building af første grad. Selvom der er blevet lavet visse ændringer til de forskellige interiørs i løbet af årene, så står den georgianske stenfacade stadig som da den blev bygget. Den 150 m lange halvbue har 114 ioniske søjle på første sal med entablement i palladiansk stil over. Det var den første halvbue af rækkehuse der blev bygget, og er et eksempel rus in urbe" (landet i byen) med deres udsigt til en park overfor. Mange berømte personer har enten boet eller overnattet i Royal Crescent siden den blev bygget for over 200 år siden, og nogle bliver mindet på særlige mindeplader, der er blevet opsat på de pågældende bygninger. Af Royal Crescents 30 byhuse er 10 stadig huse i fuld størrelse, 18 er blevet opdelt i lejligheder i forskellige størrelser;; 1 er blevet omdannet til No. 1 Royal Crescent museum og et stort hus i midten i nummer 16 er blevet til Royal Crescent Hotel. Film og tv I 1965 brugte komedien The Wrong Box (1966) Royal Crescent i vid udstrækning til optagelserne, hvor den agerede London. I filmen Catch Us If You Can fra 1965 var også en sekvens, der var blevet optaget uden for husene og inde i et af dem. I 2007 blev der filmet en tv-udgave af Jane Austens Kærlighed og svaghed kaldet Persuasion, hvor mange scener blev lavet ved Royal Crescent, hvor Elliot-familien skulle bo i Bath. I 2008 blev Royal Crescent brugt i filmen The Duchess med Keira Knightley. Den fiktive heltinde i BBC1 arkæologithriller Bonekickers blev afbildet som om hun bøde i Crescent. Litteratur Crathorne, James (1998). The Royal Crescent Book of Bath. Collins & Brown. ISBN 978-1-85585-498-7. Forsyth, Michael (2003). Bath Buildings of England Pevsner architectural guides. Yale University Press. s. 44-45. ISBN 978-0-300-10177-5. Gadd, David (1987). Georgian Summer: Rise and Development of Bath (2 udgave). Countryside Books. ISBN 978-0-905392-60-8. Haddon, John (1982). Portrait of Bath. Robert Hale. ISBN 978-0-7091-9883-3. Lowndes, William (1981). The Royal Crescent in Bath. Redcliffe Press. ISBN 978-0-905459-34-9. Moon, Michael; Davidson, Cathy N. (1995). Subjects and Citizens: Nation, Race, and Gender from Oroonoko to Anita Hill. Duke University Press. ISBN 0-8223-1539-4. Eksterne henvisninger The Bath Preservation Trust Noter
Royal Crescent (Bath)

Der Royal Crescent („königlicher Halbmond“) in der südwestenglischen Großstadt Bath in der Grafschaft (county) Somerset ist eines der außergewöhnlichsten Bauprojekte im Europa des 18. Jahrhunderts; er ist als Grade-I-Bauwerk anerkannt. Lage Der auf Sicht hin angelegte Royal Crescent befindet sich am oberen Ende eines leicht ansteigenden und schon zur Zeit der Erbauung als Wiese genutzten Geländes in der Thermal- und Kurstadt Bath. Die Wiese ist seit Beginn durch einen Ha-Ha-Graben zweigeteilt. Geschichte Architekt des in den Jahren zwischen 1767 und 1774 im Georgianischen Stil erbauten Crescent war John Wood der Jüngere, der sich in gewisser Weise an der Gestaltung des von seinem Vater John Wood dem Älteren in den Jahren 1754–1769 entworfenen und nur etwa 300 m entfernten Circus in derselben Stadt orientierte. Im Zweiten Weltkrieg wurden Teile des Gebäudes durch Fliegerbomben beschädigt. Während die meisten Häuser immer noch zu Wohnzwecken dienen, ist in Haus Nr. 1 ein Museum und in den zentralen Häusern Nr. 15 und 16 ein Hotel untergebracht. Architektur Der Baukomplex besteht aus 30 halbkreisförmig aneinander gebauten Häusern mit vorgeblendeten Dreiviertelsäulen mit ionischen Kapitellen, die ihm in seiner Gesamtheit das Aussehen eines Palastes verleihen. Während das Untergeschoss (Souterrain) den Wirtschafts- und Lagerräumen (z. B. Küche) vorbehalten war, befinden sich hinter den von Halbsäulen gerahmten Fenstern im Mittelgeschoss die Repräsentationsräume und darüber die Schlafräume der Herrschaften. In den von einer Balustrade verdeckten, gedrungenen und nur von kleinen Fenstern belichteten Dachräumen waren die Schlafkammern der Dienstboten untergebracht. Bedeutung Sowohl der Royal Crescent als auch der Circus können als Sinnbild des gewachsenen Selbstbewusstseins des durch Handel und Arbeit wohlhabend gewordenen Bürgertums gegenüber dem traditionell dominierenden, aber im Verfall begriffenen Adel verstanden werden. Der ursprünglich nur Crescent genannte Baukomplex erhielt den Zusatz Royal erst Jahrzehnte später. Sonstiges Der Royal Crescent diente bereits mehrfach als Filmkulisse, so auch im Film Die Herzogin (2008) mit Keira Knightley und Ralph Fiennes. Siehe auch Buxton Crescent Literatur William Lowndes: The Royal Crescent in Bath. Redcliffe Press 1981, ISBN 978-0-905459-34-9 James Crathorne: The Royal Crescent Book of Bath. Collins & Brown 1998, ISBN 978-1-85585-498-7 Michael Forsyth: Bath Buildings of England Pevsner architectural guides. Yale University Press 2003, S. 44–45. ISBN 978-0-300-10177-5 Weblinks Royal Crescent, Geschichte – Fotos + Infos (englisch)
Royal Crescent

El Royal Crescent es un edificio de un conjunto de viviendas pareadas (denominadas en inglés, terraced house) en la ciudad de Bath, Inglaterra. Fue construido en el siglo XVIII y supone una de las obras más destacadas de la arquitectura georgiana. Antecedentes Durante el siglo XVIII, la ciudad de Bath tuvo un gran auge ante la demanda de sus aguas termales. Los arquitectos John Wood, padre e hijo, bajo el patronazgo del filántropo Ralph Allen, establecieron nuevos barrios en la ciudad con calles y plazas con idénticas fachadas que dan una impresión de escala palaciega y decoración clásica, los dos ejemplos más sobresalientes de este conjunto urbanístico son The Circus y el Royal Crescent. John Wood el Viejo concibió la construcción de un gimnasio imperial, un foro y un circo, recreando los monumentos romanos de la ciudad. Sólo el circo supuso un éxito urbanístico, disponiendo unas treinta y tres casas alrededor de un círculo, interrumpido por tres calles radiales, al final de una de éstas fue donde su hijo, John Wood el Joven, ideó la construcción del Royal Crescent. Descripción de la construcción Fue diseñado por el arquitecto John Wood el Joven y construido entre 1767 y 1774. Este complejo residencial se caracteriza por constituir una fachada sobre una curva elípitca con un orden jónico palladiano con una gran plaza interna privada cubierta por el césped. Es uno de los mejores ejemplos de arquitectura georgiana del Reino Unido, y está protegido con el grado I en su listado edificios protegidos.​ Vista panorámica Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Royal Crescent. The Royal Crescent Society
Royal Crescent

Il Royal Crescent è un importante complesso residenziale, composto da 30 unità abitative a schiera disposte secondo una mezzaluna (in lingua inglese: crescent), nella città di Bath, Regno Unito. Esso fu ideato e progettato da John Wood il Giovane e costruito fra il 1767 e il 1774. È il più importante esempio di architettura georgiana che si può incontrare nel Regno Unito ed è inserito nell'elenco "Listed Buildings", un elenco di prestigiosi edifici protetti dallo Stato, con classificazione grade I. Simbologia Insieme a suo padre, John Wood il Vecchio, John Wood il Giovane si interessava di occulto e di simboli massonici; forse la creazione del Royal Crescent e del vicino Circus di Bath (in origine chiamato "King's Circus") rappresenta il desiderio di realizzare in larga scala un simbolo massonico: dall'alto questo complesso appare infatti come un grande cerchio con una mezzaluna, a formare il simbolo massonico soleil-lune, cioè il Sole e la Luna. Destinazione d'uso Le case del Crescent appartengono a diversi proprietari — la maggior parte è privata, ma una cospicua minoranza è controllata da un'associazione immobiliare - molte di queste case sono state divise in più appartamenti. Il Numero 1 del Royal Crescent è un museo, tenuto dalla Bath Preservation Trust, che illustra come i ricchi proprietari dell'epoca abbiano arredato nel tempo una casa-tipo. Il Royal Crescent Hotel occupa le unità centrali del Crescent, ovvero i numeri 15 e 16. Il Royal Victoria Park di fronte al Crescent è una piattaforma usata per il lancio di piccole mongolfiere. I lanci avvengono in estate, di solito nel primo mattino o nel tardo pomeriggio. La strada è uno dei segni distintivi più conosciuti della Bath georgiana e per molti anni i residenti hanno dovuto sopportare il passaggio di numerosi bus turistici, soprattutto nel periodo estivo. Negli ultimi anni la strada è stata chiusa agli autobus ed alle carrozze. Note Voci correlate Circus di Bath Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Royal Crescent Collegamenti esterni Bath Preservation Trust, su bath-preservation-trust.org.uk. Royal Crescent in Bath Archiviato il 26 gennaio 2007 in Internet Archive. Articolo (in inglese) e foto su Bath
Royal Crescent

Royal Crescent is een straat in de Engelse stad Bath. De straat bestaat uit een halve cirkel of halvemaan ("crescent" in het Engels) met 30 huizen erin en zij werd tussen 1767 en 1774 gebouwd. Allereerst werd de façade gebouwd naar een ontwerp van de architect John Wood de Jongere (zoon van John Wood de Oudere). Vervolgens huurden huizenbouwers eigen architecten en aannemers in, om er huizen naar eigen inzicht achter te bouwen. De straat is een van de beste voorbeelden van de georgiaanse architectuur. Door de jaren heen zijn er verschillende veranderingen aangebracht en anno 2013 zijn de meeste huizen verbouwd tot appartementen of kantoorruimtes. Daarnaast bevinden zich in de straat ook een georgiaans museum en een hotel. Behalve Bath hebben ook Brighton en Londen een "Royal Crescent", al zijn deze van een latere datum.
Royal Crescent

Royal Crescent – ciąg 30 budynków mieszkalnych (crescent) w Bath w Wielkiej Brytanii, wzniesiony w 2. połowie XVIII wieku, zabytek Wielkiej Brytanii klasy I. Historia Obiekt zaprojektował John Wood młodszy. Powstał on w latach 1767–1775. Prawdopodobnie koncepcja założenia powstała na podstawie Circus w Bath, który razem z Gay Street i Queen Square tworzy jedyny w swoim rodzaju w kompleks budynków w Europie. Podobne mniejsze założenie (Crescent i Circus) powstało także w Minories w Londynie w 1768 roku według projektu George’a Dance’a młodszego (Circus nie zachował się, a Crescent przetrwał częściowo). Założenie stanowiło architektoniczną inspirację w Wielkiej Brytanii do XIX wieku. Imitację założenia wzniesiono w Buxton; John Carr na zamówienie 5. księcia Devonshire Williama Cavendisha zaprojektował zbliżone założenie (powstało w latach 1779–1781), zmodyfikował pierwowzór wprowadzając na parterze loggie zamknięte półkolistymi łukami. W 1788 roku powstało Camden Crescent w Bath według projektu Johna Eveleigha. Inne projekty to Lansdown Crescent w Bath autorstwa Johna Palmera i Somerset Place w Bath Johna Eveleigha. W 1798 roku zbudowano Royal Crescent w Brighton. Założenie zostało wpisane do rejestru zabytków 11 czerwca 1950 roku (nr. rej. 1394736). Architektura Założenie jest zbudowane na planie połowy elipsy w stylu neoklasycyzmu. Obejmuje 30 domów. Wewnętrzna elewacja jest poprzedzielana rzędem kolumn jońskich wspartych na wysokiej bazie. Przestrzeń otoczoną przez łuk wypełnia niegdyś prywatny trawnik, który oddziela aha od sąsiadującego z założeniem publicznego parku. Galeria Przypisy
Royal Crescent

Royal Crescent är en byggnad i Bath bestående av 30 radhus. Den är uppförd mellan 1767 och 1774 efter ritningar av John Wood den yngre. Byggnaden anses vara ett av de bästa exemplen på georgiansk arkitektur. Wood ritade den stora svängda fasaden med joniska kolonner. Däremot utformade han inte själva husen. Varje intressent erbjöds istället att köpa en bestämd längd av fasaden och anlitade sedan en egen arkitekt för att bygga ett hus enligt sina krav. Det som ser ut som två hus i Royal Crescent är ofta endast ett. Baksidan av byggnaden avviker från den övriga stadsplaneringen. Framsidan är helt enhetlig och symmetrisk medan baksidan har en blandning av olika takhöjder och fönstergrupperingar. Referenser