NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kernkraftwerk Dungeness

Das Kernkraftwerk Dungeness liegt in der Nähe von Dungeness im Südosten der Grafschaft Kent im Vereinigten Königreich und besteht aus insgesamt 4 Reaktoren. Zwei Reaktoren der alten Magnox-Baureihe (Bereich A) befinden sich zurzeit im Rückbau, die beiden neueren Reaktoren (Bereich B) wurden 2021 definitiv stillgelegt. Dungeness A Dungeness A bestand aus zwei Magnox-Reaktoren mit zusammen 460 MW elektrischer Bruttoleistung. Block A1 des Kernkraftwerkes wurde zum ersten Mal am 1. Juni 1965 kritisch, Block A2 folgte am 1. September 1965. Die erste Netzsynchronisation erfolgte 1965. Dungeness A wurde Ende 2006 aus wirtschaftlichen Gründen abgeschaltet, 2010 wurde die Turbinenhalle abgerissen. Der Rückbau kostet geschätzte 600 Millionen britische Pfund. Diese Reaktoren zählten zu den ältesten noch betriebenen Magnox-Reaktoren weltweit, hier wurde der Reaktorkern noch nicht mit Beton, sondern nur mit Stahl umhüllt. Dungeness B Dungeness B besteht aus zwei AGR mit insgesamt 1.230 MW elektrischer Bruttoleistung. Block B1 wurde zum ersten Mal am 23. Dezember 1982 kritisch, Block B2 folgte am 4. Dezember 1985. Die erste Netzsynchronisation von Reaktor B1 war am 3. April 1983, von Reaktor B2 am 29. Dezember 1985. Am 29. Juni 2009 kam es zu einem Zwischenfall beim Brennstoffwechsel im Block B1. Dieser wurde von der Internationalen Atomenergieorganisation mit der Stufe 2 auf der Internationalen Bewertungsskala für nukleare Ereignisse eingestuft. Laut dem Bericht der IAEA wurde "beim Absenken des Brennstoffstopfens auf einen frischen Brennstoffträger festgestellt, dass die Kupplung nicht richtig eingeklinkt war und ein Fremdkörper eingeschlossen wurde". Dieser Fremdkörper war vermutlich ein Stück einer elastischen Abdeckfolie, die zuvor bei Instandhaltungsarbeiten eingesetzt wurde. Es kam zu keinen Brennstoffschäden; es traten keine radioaktiven Stoffe aus. Im Juni 2021 wurde bekannt, dass das Kraftwerk, welches seit 2018 abgeschaltet gewesen war und eigentlich noch bis ins Jahr 2028 weiterbetrieben werden sollte, definitiv stillgelegt werden soll. Nach dem Abschalten waren Schäden in der Anlage festgestellt worden – darunter korrodierte Rohrleitungen – die umfassende Wartungsarbeiten nach sich gezogen hätten. Daten der Reaktorblöcke Das Kernkraftwerk Dungeness hat insgesamt vier Blöcke: Sonstiges Von 1961 bis 1984 befand sich auf dem Areal des Kernkraftwerks Dungeness die Stromrichterstation für das HGÜ-Kabel nach Frankreich (Endpunkt Echingem). Einzelnachweise Siehe auch Liste der AGR
Centrale nucléaire de Dungeness

La centrale nucléaire de Dungeness, située au cap Dungeness dans le sud du Kent au Royaume-Uni (Angleterre), comprend deux sites "A" et "B" équipés de réacteurs nucléaires définitivement arrêtés. Dungeness A La Centrale de Dungeness A est équipée de réacteurs Magnox. Elle a été raccordée au réseau en 1965 et elle a atteint en 2006 sa fin de vie. Elle est équipée de deux réacteurs nucléaires produisant chacun 223 MWe, soit une capacité totale de 446 MWe. Les réacteurs ont été construits par The Nuclear Power Group et les turbines par Parsons. Après l'arrêt en 2006, l'enlèvement du combustible est prévu avant 2009, puis la salle des machines sera démolie en 2010 pour être remplacée par un stockage des déchets de moyenne activité qui devraient être conservés jusqu'en "2103" pour attendre la libération totale du site en 2111. Dungeness B La Centrale de Dungeness B comprend deux réacteurs de 600 MWe du type réacteur avancé au gaz (AGR) de conception britannique. Elle a été mise en service en 1983 pour une capacité nominale de 1200 MWe, et une production effective de 1110 MWe. Les deux réacteurs ont été construits par Atomic Power Constructions et, comme pour la centrale "A", les turbines par Parsons. Cette centrale, qui devait initialement fermer en 2018, a été prolongée jusqu'en 2028 par les autorités britanniques. Les deux réacteurs sont définitivement arrêtés en juin 2021. Les exploitants Les deux centrales ont été construites à l'origine par le "Central Electricity Generating Board (en)" (CEGB) (qui était nationalisé), mais après la privatisation totale de la distribution électrique et la privatisation partielle de la production d'électricité nucléaire du Royaume-Uni, ces centrales sont aujourd'hui exploitées par deux compagnies distinctes : Magnox Electric, appartenant au British Nuclear Group (BNG), d'une part, British Energy, devenu EDF Energy après son rachat par EDF, d'autre part Notes et références Liens externes (en) Page d'information sur Dungeness A. (en) Page d'information sur Dungeness B. Voir aussi Portail de l’énergie Portail du nucléaire Portail de l’Angleterre
Centrale nucleare di Dungeness

La centrale nucleare di Dungeness è una centrale elettronucleare inglese situata presso la città di Dungeness, nel Kent, in Inghilterra. L'impianto è composto da due distinte sezioni, denominate Dungeness A e Dungeness B. Il primo è composto da due reattori Magnox da 450 MW di potenza netta, chiusi nel 2006, la seconda è composta da 2 reattori AGR da 1040 MW di potenza netta, chiusi nel 2021. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su centrale nucleare di Dungeness Collegamenti esterni (EN) IAEA - Nuclear Power Reactors in the World, 2018 (PDF), su www-pub.iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Dungeness A1, su iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Dungeness A2, su iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Dungeness B1, su iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Dungeness B2, su iaea.org.
АЭС Дандженесс

АЭС Да́ндженесс (англ. Dungeness Nuclear Power Station) — атомная электростанция на мысе Дандженесс в проливе Па-де-Кале на юго-востоке графства Кент. АЭС Дандженесс А АЭС Дандженесс А — это атомная электростанция с реакторами типа Магнокс с газовым охлаждением двуокисью углерода. Активная зона реактора состояла из нескольких графитовых стержней, внутри каждого из которых имелся канал охлаждения. Название «Магнокс» происходит от ядерного топлива, применявшегося в этих реакторах. В качестве топлива использовался природный металлический уран, который помещался в специальную оболочку из оксида магния. АЭС Дандженесс А была подключена к национальной сети в 1965 году. В состав станции входило два ядерных реактора, мощностью 219 МВт каждый. Строительство осуществил консорциум TNPG. 31 декабря 2006 года АЭС Дандженесс А прекратила производство электроэнергии. Выгрузка ядерного топлива была завершена к июню 2012 года, а турбинный зал разобран к июню 2015 года. Ожидается, что осмотры и обслуживание завершится в 2027 году. АЭС Дандженесс B АЭС Дандженесс B — это атомная электростанция, состоящая из двух реакторов AGR (улучшенный реактор с газовым охлаждением), мощностью 615 МВт, которые были запущены в 1983 и 1985 годах соответственно. В марте 2009 года реактор B21 был остановлен в течение почти 18 месяцев из-за технических проблем. 24 ноября 2009 года из-за незначительного пожара второй реактор также был остановлен. Впоследствии реактор B22 периодически останавливался в течение нескольких месяцев. Реактор B21 был перезапущен в августе 2010 года. Незапланированные работы продолжались и в 2011 году. Изначально станцию B планировалось закрыть в 2005 году, позже комиссия продлила срок эксплуатации еще на почти на 10 лет до 2018. В 2018 году срок работы продлили еще на 10 лет до 2028 года при условии обновления компьютерного управления и улучшения защиты от наводнений. Оба реактора B окончательно остановлены 6 июня 2021 года. Информация об энергоблоках Примечания Ссылки АЭС Дандженесс на сайте EDF
Dungeness kärnkraftverk

Dungeness kärnkraftverk är ett avstängt kärnkraftverk som ligger i Dungeness, England i Storbritannien. Kraftverket har haft 4 reaktorer där de 2 första (Dungeness A-1/2) började byggas 1960 och stängdes 2006, och de 2 efterföljande (Dungeness B-1/2) började byggas 1965 och stängdes 2021. Dungeness A Den 1 juli 1960 började bygget av två Magnox-reaktorer, där den första reaktorn uppnådde kriticitet för första gången den 1 juni 1965. Det båda reaktorerna hade en effekt på 225 MWe vardera. Båda reaktorerna stängdes den 31 december 2006. Reaktorerna har tömts på bränsle och vissa andra komponenter men innehåller stora mängder grafit med höga strålnivåer som försvårar rivningsarbetet. Reaktorerna planeras att 2025 förslutas och påbörja sin "Deferral period" på cirka 60 år under vilken strålnivåerna från grafiten minskar betydligt. Slutlig rivning av reaktorerna planeras ske mellan 2087 och 2097. Dungeness B Den 1 oktober 1965 började bygget av två AGR-reaktorer, där den första reaktorn uppnådde kriticitet för första gången den 23 december 1982. Det båda reaktorerna hade en effekt på 545 MWe vardera. År 2015 beslutades om ett program med modernisering, underhåll och renovering som skulle möjliggöra drift fram till 2028. År 2018 upptäcktes vid inspektioner beordrade av myndigheten ONR att komponenter som jordbävningsförankringar, rörsystem och lagringstankar var allvarligt skadade av korrosion ("corroded to an unacceptable condition"), och att reaktorn varit i drift med dessa brister. Myndigheten klassade detta som en händelse på nivå 2 på den internationella INES-skalan (International Nuclear Event Scale). Kombinerat med andra problem beslöt ägaren EDF Energy att slutgiltigt stänga reaktorerna i juni 2021. Reaktorer Referenser Noter
Guildford County School

Guildford County School (GCS) is a co-educational day school on Farnham Road (A31), Guildford, England, 200 metres from Guildford town centre. It has around 1050 students enrolled, including the Sixth Form. It is run by its headmaster Steve Smith. The school first opened as an all girls' grammar school in 1905. In September 2004, the school was granted Specialist Music College status, designated by the Department for Education and Skills. Julian Lloyd Webber and Howard Goodall are patrons of the school. The school was then granted academy status in 2013. History Grammar school The school opened the gates in 1905 at its first premises on Nightingale Road and then moved in 1906 to its current site at Farnham Road. A Block is the oldest building and more buildings were added during the following sixty-nine years. Comprehensive In 1977, the girls' grammar school became a mixed 11-18 comprehensive school. Between 1977 and 1979, a second teaching block was built together with another gymnasium (the 'New Gym'). The school became grant-maintained in September 1990 and three years later a three-storey building named "Cobbett Block" after the former Chairman of Governors was opened by the then MP David Howell alongside the Headmaster David Smith. The school became a Foundation School in 2000 and an Academy School in 2013. Notable former pupils Gina Radford, Deputy Chief Medical Officer for England (2015 to 2019) Katie Lam, Conservative Member of Parliament since 2024 References External links Official website
Klášter Whitby

Klášter Whitby je zřícenina křesťanského kláštera, jež vznikl roku 657 na severu Anglie, v Severním Yorkshiru, u městečka Whitby. Šlo o významné duchovní centrum raně středověkého království Northumbrie. Zakladatelkou kláštera byla Hilda z Whitby. Vyvrátili ho dánští Vikingové roku 867, ale byl nadvakráte obnoven benediktíny (1077, 1109). Definitivně zanikl v roce 1539, během rušení anglických klášterů, kdy se anglický král Jindřich VIII. rozhodl zabavit klášterní majetek, v rámci probíhajícího procesu anglické reformace. Ještě v roce 1711 byla budova shledána v zásadě neporušenou, v současnosti jsou z ní však již jen ruiny. Stojící zdivo pochází především z gotických stavebních úprav ze 13. století. Ruiny se staly velmi oblíbenými mezi romantiky 19. století, Brama Stokera prý inspirovaly k sepsání svého románu o upírovi Drákulovi. Byl také domovem staroanglického básníka Cædmona. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Whitbyské opatství na Wikimedia Commons
Abbazia di Whitby

L'abbazia di Whitby era un'antica abbazia benedettina, le cui rovine sono situate nell'omonima città del North Yorkshire sulla costa nord-orientale dell'Inghilterra. Le austere rovine dell'abbazia di Whitby sono più di un semplice paesaggio. Generazioni sono state attratte da questo splendido promontorio come posto di insediamento, devozione religiosa ed ispirazione letteraria. Storia Venne fondata nel 657 d.C. da Oswy (Oswiu), re anglosassone della Northumbria, come Streoneshalh (il nome originario della città di Whitby dov'è situata l'abbazia). Il re nominò Ilda, badessa dell'abbazia di Hartlepool e nipote di Edwin, primo re cristiano della Northumbria, come prima badessa secondo le regole del Cristianesimo celtico. Si presume che il nome Streoneshalh significhi fortezza per via di un probabile antico accampamento romano precedentemente situato sul luogo. Tuttavia questa ipotesi non è mai stata accertata ed altre teorie sono state avanzate. Ad esempio l'antico nome potrebbe significare insediamento di Streona in riferimento ad Eadric Streona. Ciò però è molto improbabile per una semplice considerazione cronologica: Streona morì nel 1017, quindi il nome Streoneshalh anticiperebbe la sua nascita di parecchi secoli. Il monastero fu anche dimora del grande poeta sassone Cædmon. Nel 664, l'abbazia ospitò il Sinodo di Whitby, durante il quale il re Oswiu dichiarò che la chiesa della Northumbria avrebbe adottato il calcolo della Pasqua ed il rito della tonsura propri della Chiesa Romana, abbandonando gli usi e costumi del Cristianesimo celtico per i dettami e le dottrine della Chiesa di Roma. Nell'867 l'abbazia fu assediata dai Vichinghi e quindi abbandonata. William de Percy ordinò che fosse rifondata (1078) da Regenfrith (Reinferd), un monaco soldato, dedicandola a San Pietro e sant'Ilda di Whitby. Successivamente diventò Presteby (che significa "dimora dei sacerdoti" in norreno), poi Hwytby; in seguito Whiteby ("insediamento bianco" nella stessa antica lingua, probabilmente dal colore delle case), ed infine Whitby. Il secondo monastero durò finché non fu distrutto da Enrico VIII nel 1540 durante la Dissoluzione dei monasteri in Inghilterra. L'abbazia cadde in rovina, e venne sfruttata come cava di pietre, ma rimase un punto di riferimento importante per i naviganti. Le rovine sono oggi custodite dall'English Heritage. Cultura di massa Le rovine ispirarono il romanzo Dracula di Bram Stoker (in cui è citata al capitolo VI). Nel romanzo Brenda and Effie di Paul Magrs, l'abbazia di Whitby nasconde un'entrata segreta per l'inferno - le fauci delle arpie. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su abbazia di Whitby Collegamenti esterni (EN) Informazioni sulla abbazia di Whitby, su english-heritage.org.uk. (EN) Storia sull'Abbazia, su whitby-yorkshire.co.uk. (EN) Storia della città, su genuki.org.uk. (EN) Un'altra vista dell'Abbazia (foto di Peter Green) (JPG), su wilfrid.com. URL consultato il 24 gennaio 2009 (archiviato dall'url originale l'11 settembre 2008).
Whitby Abbey

Whitby Abbey was een benedictijner abdij, waarvan thans de ruïne resteert gelegen op de Haggerlythe of de East Cliff te Whitby in North Yorkshire aan de noordoostkust van Engeland. Proloog In 657 loste de christelijke koning Oswiu van Northumbrië een gezworen gelofte in om een klooster bij Streoneshalh (de historische naam van Whitby) te bouwen. Twee jaar eerder was zijn erfvijand, de heidense koning Penda van Mercia, met een overmachtig leger Northumbrië binnengevallen. Oswiu bad tot God hem de overwinning te schenken waarbij hij de gelofte aflegde zijn dochtertje Ælflæda aan Zijn dienst te zullen wijden en land te schenken om een klooster te bouwen. In de Slag bij Winwaed 15 november 655 werd het leger van Penda vernietigend verslagen. Penda en zijn edelen sneuvelden. Oswiu kwam zijn gelofte na: Het amper één jaar oude dochtertje werd direct na de slag, in eeuwige maagdelijkheid, als bruid aan de Here Jezus gewijd en de koning stelde een stuk grond ter grootte van (en inclusief) tien families ter beschikking, waarop de Northumbrische prinses Vrouwe Hilda, abdis van Hartlepool Abbey een klooster bouwde. Cultureel en religieus centrum Onder invloed van Hilda, die de eerste abdis was geworden, werd Whitby een centrum van geleerdheid en dichtkunst. Het dubbelklooster bood onderdak aan de dichter Cædmon, auteur van het oudste bewaard gebleven gedicht in het Engels. In 664 kwam in de abdij de Synode van Whitby bijeen waarop koning Oswiu een actieve en leidende rol speelde. De Northumbrische kerk nam de Roomse tonsuur en de dito bepaling van de paasdatum aan en plaatste zichzelf daarmee, ten koste van de Keltische rite, onder het gezag van Rome. Vernietiging en herbouw Toen in 867 de Denen Northumbrië binnenvielen en koloniseerden werd de abdij vernietigd en lag het er voor 207 jaar desolaat en vergeten bij. Na de Normandische verovering van Engeland 1066, door Willem de Veroveraar, gaf zijn vazal William de Percy, 1st Baron Percy (†1096) in 1078 de opdracht om de abdij te herstellen. Onder zijn bescherming vestigde de soldaat-monnik Regenfrith (of Reinferd) zich in de ruïne en herbouwde de abdij. Regenfrith droeg de abdij op aan Sint-Petrus en de inmiddels heilige Hilda. Epiloog Het tweede klooster werd in 1540 vernietigd door Hendrik VIII. De gebouwen werden geplunderd voor bouwmateriaal (vooral het daklood was gewild) en het klooster verviel weer tot een ruïne. De formidabele restanten bleven een baken voor zeelui. Tijdens zijn verblijf in Whitby liet Bram Stoker zich door de abdij inspireren tot het schrijven van Dracula. Aan de voet van de East Cliff liet Stoker Dracula, als een enorme hond, voor het eerst Engelse bodem betreden. Externe links (en) History of Whitby Abbey (en) English Heritage: Whitby Abbey Foto's
Аббатство Уитби

Аббатство Уитби (англ. Whitby Abbey) — христианский монастырь VII века, позже ставший бенедиктинским аббатством. Церковь аббатства была обращена к Северному морю на утесе над Уитби в Норт-Йоркшире, Англия — центре средневекового королевства Нортумбрия. Монастырь, в то время известный как Стренескальк, основал Освиу, король Нортумбрии, в 657 году. Он назначил леди Хильду, аббатису Хартлпула, первой настоятельницей. Аббатство просуществовало 900 лет, пока король Генрих VIII не конфисковал владения во время роспуска монастырей между 1536 и 1545 годами. С тех пор по руинам аббатства на мысе продолжали ориентироваться моряки. В XX веке обширные руины церкви были объявлены памятником архитектуры первой категории и находятся на попечении комиссии English Heritage; музей Уитби находится в близлежащем Чамли-хаусе. Аббатство является местом действия в романе Брэма Стокера «Дракула» (1897). Граф Дракула в виде существа, напоминающего большую собаку, сходит на берег у мыса Уитби, взбегает по 199 ступеням к кладбищу церкви Святой Марии в тени руин аббатства. Аббатство также описано в дневнике Мины Харкер. Известные захоронения святая Хильда из Уитби святой Боза Йоркский святой Эдвин — король Нортумбрии Освиу — король Нортумбрии святая Энфледа — вдова Освиу и аббатиса Уитби святая Эльфледа из Уитби Жоселин де Лувен сэр Уильям де Перси, 1-й барон Перси — нормандский рыцарь и крестоносец сэр Ричард де Перси, 5-й барон Перси — подписал Великую хартию вольностей См. также Персоналии:Аббатство Уитби Примечания Ссылки Информация для посетителей (англ.) на сайте English Heritage История Уитби (англ.) Clapham, Alfred. Whitby Abbey Official Guidebook. — Her Majesty's Stationery Office (HMSO), 1952.
St George Wharf Tower

Der St George Wharf Tower ist ein 2013 fertiggestellter Wolkenkratzer, der bis 2019 das höchste Wohngebäude Londons war. Architektur und Design Auf der Spitze des Gebäudes wird eine Windkraftanlage installiert, womit die Beleuchtung gespeist werden soll. Eine Wärmepumpenheizung dient der Beheizung. Eine Dreifachverglasung minimiert den Wärmeverlust im Winter und die Aufheizung im Sommer. Bau Phasen: Der Bau startete im September 2009. Im September 2011 begann der Bau der Glasfassade für die bisher gebauten Stockwerke, im Oktober waren die 1. und 2. Etage abgeschlossen. Im Oktober 2011 erreichte der Bau die 22. Etage. Im März 2012 erreichte der Bau die 44. Etage. Unfall Am 16. Januar 2013 um 8 Uhr morgens kollidierte ein Hubschrauber mit dem Baukran am St George Wharf Tower und stürzte auf eine viel befahrene Straße. Zwei Personen, darunter der Pilot des Hubschraubers, starben. Siehe auch Liste der höchsten Bauwerke in London Liste der höchsten Bauwerke in Europa Weblinks Offizielle Seite des Baus Development's Property Management Neuigkeiten und Diskussionen über das Gebäude Broadway Malyan's Projektdetails Einzelnachweise
St George Wharf Tower

St George Wharf Tower (ang. St George Wharf Tower, czasem nazywany również Vauxhall Tower) – wieżowiec mieszkalny, składający się z 223 mieszkań, usytuowany w dzielnicy Vauxhall, bezpośrednio nad rzeką Tamizą, w Londynie. Wieża St George Wharf znajduje się na dziewiątym miejscu, na liście najwyższych budynków w Londynie. Jest to najwyższy apartamentowiec w Londynie. W trakcie budowy w 2013 roku helikopter zderzył się z dźwigiem na budowli i rozbił się o ziemię, powodując dwie ofiary śmiertelne. Szczegóły konstrukcji Budynek jest podzielony na trzy odrębne części – biurowo-obsługową (hol główny, sala konferencyjna, siłownia, spa i basen), mieszkaniową (po pięć mieszkań na każde piętro) i część górną, gdzie się znajdują tarasy i turbina wiatrowa, zwieńczająca całą konstrukcję. Dziesięciometrowa turbina wiatrowa wyprodukowana przez brytyjską firmę Matilda's Planet zapewnia ogólne oświetlenie wieży przy zerowym hałasie i wibracjach. Nagrody i nominacje Best Large Residential – LABC London Building Excellence Awards 2014 Best Luxury Home – Evening Standard New Homes Awards 2014 Best Tall Building Europe – Nominated – CTBUH Awards 2014 Hard Landscaping Construction (non-domestic) Cost over £1.5m – BALI (British Association of Landscape Industries) Awards 2014 Właściciele mieszkań W maju 2016 r. gazeta The Guardian poinformowała, że ​​131 z 210 mieszkań należało do obcokrajowców. Rodzina rosyjskiego miliardera Andrieja Gurjewa jest właścicielem pięciopiętrowego penthouse'u. Pozostałymi właścicielami apartamentów m.in. są: król Ebitimi Banigo (były minister Nigerii), Chong Meng (przedsiębiorca, pochodzący z Singapuru), Sharshenbek Abdykerimov (producent wódki, pochodżący z Kirgistanu) i Witalij Orłow (właściciel rosyjskiej floty rybackiej, który kupił całe 39 piętro). Wypadek helikoptera 16 stycznia 2013 roku około godziny 8 rano śmigłowiec AgustaWestland AW109 uderzył w dźwig budowlany przymocowany do prawie ukończonego budynku, a następnie rozbił się na Wandsworth Road, uderzając w dwa samochody i podpalając dwa pobliskie budynki. Jednym z zabitych był pilot, który leciał sam; drugi był pieszym. Dźwig został poważnie uszkodzony w wypadku, ale jego operator spóźnił się do pracy, więc nie było go w kabinie w momencie kolizji. Galeria Zobacz też Lista najwyższych budynków w Londynie Vauxhall (Londyn) Przypisy Linki zewnętrzne St George Wharf SW8 2BW (YouTube) One St George Whar Tower" London's tallest residential building has been completed (YouTube)