NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Warwick (hrad)

Hrad Warwick je památkově chráněný středověký hrad ve Warwicku, hrabství Warwickshire v Anglii. Stojí nad Avonou a je spolu se Stratfordem, rodištěm W. Shakespeara, turisticky nejnavštěvovanějším místem u této řeky. Původně se jednalo o dřevěné motte, ale ve 12. století byl přestavěn na kamenný hrad. Od svého dokončení byl hrad ještě mnohokrát upravován. Hrad byl postaven roku 1068 Vilémem Dobyvatelem. Byl obýván až do 17. století, kdy jej tehdejší majitel sir Fulke Greville opustil a přestěhoval se. Rodu Grevillů Warwick patřil 219 let, a to od roku 1759 do roku 1978. Poloha Hrad se nachází ve stejnojmenném městečku v ohybu řeky Avony na útesu, který řeka vytvořila. Díky této poloze je hrad z východní strany dobře chráněný. Hrad měl díky své poloze velmi velký strategický význam. Dnes je hrad vzdálen asi jednu míli od Warwick Railway station, 2 míle od dálnice M40 a nejbližší mezinárodní letiště je v Birminghamu. Historie Před stavbou hradu V roce 914 byla na budoucím místě hradu založeno anglosaské opevnění, takzvaný burh. Podle legendy výstavbu zahájila Ethelfleda, dcera Alfréda Velikého. Toto opevnění bylo jedním z deseti, které bránilo Mercii před dánskými nájezdy. Jeho pozice umožňovala kontrolu Fossejské cesty, stejně jako říčního údolí a přechodů přes řeku Avonu. Ačkoliv je motte v jihozápadní části hradu nazýváno Ethelfledin val, jedná se pravděpodobněji o pozdější normanské opevnění než o anglosaský pozůstatek. Současnost V současnosti[kdy?] je hrad využíván pro turistické účely. V roce 1978 jej koupila skupina The Tussauds Group a udělala z něj turistickou atrakci. V areálu se nachází například dětské hřiště, několik obchodů se suvenýry, mlýn nebo největší trebuchet na světě, který váží 22 tun a dvakrát denně se z něj střílí ohnivé koule. Celá střelba, včetně příprav trvá asi 15 minut. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Warwick na Wikimedia Commons Warwick Castle Archivováno 1. 5. 2011 na Wayback Machine.
Warwick Castle

Warwick Castle is een kasteel gelegen bij de rivier Avon in het stadje Warwick in het Engelse graafschap Warwickshire. De naam verwijst naar de graven van Warwick, een van de oudste grafelijke titels in Engeland. De tuinen rond het bouwwerk werden in de 18e eeuw aangelegd door landschapsarchitect Capability Brown. Het kasteel is tegenwoordig een populaire toeristische attractie. Gereconstrueerde trebuchet In juni 2005 werd een van de grootste moderne gereconstrueerde belegeringswerken ter wereld bij Warwick Castle geïnstalleerd. De trebuchet is 18 meter hoog, gemaakt uit meer dan 300 stukken eikenhout en weegt 21,7 Engelse ton (ongeveer 22.050 kilogram). Hij staat aan de rivieroever onder het kasteel. De machine werd gebouwd op basis van tekeningen uit Deense levende geschiedenismuseum Middelaldercentret, waar in 1989 voor het eerst in moderne tijden een volwaardig functionerende trebuchet werd gereconstrueerd. De Warwickse trebuchet werd in Wiltshire gebouwd met expertise van het Deense museum. Het kost acht mensen een halfuur om de trebuchet te laden en te laten vuren. Tijdens dit proces moeten in twee tredmolens van 4 meter hoog in totaal vier mensen lopen om het contragewicht (2 Engelse ton, ongeveer 6000 kg) te tillen. Het wapen is ontworpen om projectielen tot 150 kg tot aan 300 meter ver te werpen met een boog van tot aan 25 meter hoog. Spookhuis Sinds een aantal jaar ligt er in het kasteel een spookhuis, The Castle Dungeon genaamd. Hierbij wordt gebruik gemaakt van licht- en geluidseffecten en acteurs om 300 jaar duistere geschiedenis te vertellen. Deze attractie is eigendom van Merlin Entertainments. Afbeeldingen Externe link Warwick Castle
Zamek w Warwick

Zamek w Warwick (ang. Warwick Castle) – średniowieczny zamek położony w Warwick, w hrabstwie Warwick, w środkowej Anglii. Znajduje się on na brzegu malowniczej rzeki Avon. Warwick Castle został wybudowany w 1068 przez Wilhelma Zdobywcę na terenie, bądź w sąsiedztwie, anglosaskiej ufortyfikowanej wioski. Był używany aż do wczesnych lat XVII wieku, kiedy to Fulke Greville przekształcił go w typowo angielską posiadłość wiejską (country house). Był posiadłością rodziny Greville, która w 1759 uzyskała tytuł hrabiów Warwick, do 1978. Od 1088 roku zamek należał tradycyjnie do hrabiów Warwick. Był niejako symbolem ich potęgi do 1153, kiedy to został im zabrany przez króla Henryka II. W tym czasie był używany głównie jako więzienie, także dla jeńców spod Poitiers. Z kolei gdy był w posiadaniu Richarda Neville’a, został w nim uwięziony Edward IV York. Od wybudowania w XI wieku, zamek został poddany wielu zmianom, np. dobudowanie wież, przebudowanie części reprezentacyjnej. Oryginalną drewnianą rezydencję typu motte przekształcono w kamienną w XII wieku. W czasie trwania wojny stuletniej, główna fasada została ufortyfikowana. W XVII wieku tereny wokół zamku zostały przekształcone w ogrody. Obrona zamku została wzmocniona w czasie przygotowań do wojny domowej. Baron Robert Greville był zwolennikiem parlamentu. Zamek musiał więc wtedy stawić opór oblężeniu rojalistów, później był używany jako więzienie dla "parlamentarnych" jeńców. The Tussauds Group zakupiła i otworzyła Zamek dla zwiedzających w 1978. Jest on prawnie chroniony i wpisany na listę zabytków Wielkiej Brytanii (kategoria I). Linki zewnętrzne Oficjalna strona zamku
Warwick Castle

Warwick Castle är ett slott i Warwick i grevskapet Warwickshire i mellersta England, beläget vid floden Warwickshire Avon. Slottet uppfördes av Vilhelm Erövraren omkring 1068 som en motteborg med träpalissader. På 1100-talet uppfördes ett kärntorn i sten. Slottet är byggnadsminnesmärkt och klassificerat som Grade I, det vill säga ett byggnadsverk av exceptionellt intresse. Källor Historic England Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Warwick Castle. Warwick Castles officiella webbplats Bibliografi över källor reladerade till Warwick Castle Warwick Castle, 360-graders panoramavy
Ворикський замок

Ворикський замок — середньовічний замок, добудований Вільгельмом I Завойовником у 1068 році. Ворик — адміністративний центр Ворикширу в Англії, який розташований на річці Ейвон. Початковий дерев'яний замок за зразком «motte and bailey» (буквально — «замковий двір на пагорбі») було споруджено з камню у ХІІ столітті. Під час Столітньої війни фасад навпроти міста було зміцнено, внаслідок чого світ побачив один із найзнаменніших взірців військової архітектури XIV століття. Він був фортецею до початку XVII століття, коли король Яків I передав його серу Фульку Гревіллу в 1604 році. Гревілл перетворив споруду на свій заміський будинок. Родина Гревіллів, яка в 1759 році стала ерлами Ворика, володіла ним до 1978 року, коли його придбала Група Тюссо. У 2007 році Група Тюссо злилася з Merlin Entertainments, яка наразі є власником Ворикського замку. Примітки Посилання Уорікський замок: вражаюча спадщина лицарської доби Великобританії // Topvoyager. Сайт про подорожі
Sender Brookmans Park

Der Sender Brookmans Park ist eine Sendeanlage für Mittelwellenrundfunk nördlich von London in Hertfordshire. Der von Peter Pendleton Eckersley entworfene Sender wurde ab 1927 von der BBC als erster einer Reihe von regionaler Mittelwellensendern errichtet, um die städtischen Kleinsender abzulösen, und 1929 in Betrieb genommen. Der Sender sollte London und South East England versorgen. Anlage Brookmans Park verfügt über eine T-Antenne, welche an zwei im Jahr 1929 errichteten 60,96 Meter hohen freistehenden gegen Erde isolierten Stahlfachwerktürmen aufgehängt ist. 1939 wurde ein gegen Erde isolierter selbststrahlender Antennenmast mit einer Höhe von 152,4 Metern errichtet. Als Reserveantenne steht eine T-Antenne, die an zwei 18,29 Meter hohen gegen Erde isolierten abgespannten Sendemasten aufgehängt ist, zur Verfügung. Daneben werden von dem Standort heute auch DAB Signal abgestrahlt. Weblinks The London Twin-Wave Broadcasting Station, BBC 1930, auf der Seite des North Mymms History Project, abgerufen am 28. April 2022 Sendetürme Brookmans Park. In: Structurae Sendemast Brookmans Park. In: Structurae Einzelnachweise
Anderitum (Grande-Bretagne)

Anderitum est le nom d'un fort romain destiné à défendre le Litus Saxonicum des incursions des Jutes et des Saxons. Il était situé dans la province romaine de Britannia, actuellement comté du Sussex de l'Est. Il resta en fonction et fut transformé au Moyen Âge en une forteresse connue sur le nom de château de Pevensey. Localisation Il était situé au bord de la mer et jouait tout à la fois un rôle de protection et de comptoir où les navires venaient mouiller et décharger en toute sécurité. Historique Après l'époque romaine, le fort servit aux Brittons romanisés de défense contre les envahisseurs Jutes sur le Kent, puis Saxons. En 491, un détachement saxon assiégea le fort. La défense fut héroïque, mais les populations Brittones durent finalement émigrer plus au nord ou vers l'actuelle Bretagne française. Les Saxons se déclarèrent maîtres de la région, désormais appelée Sussex, c'est-à-dire territoire saxon du Sud, et détruisirent le fort romain. Le lieu prit alors les noms d'Andredceaster, Andredsweald ou forêt d'Andred. Le fort resta à l'abandon jusqu'à l'arrivée, en 1042, de Harold Godwinson, devenu plus tard le roi Harold II, qui restaura ou reconstruisit les murailles. L'armée anglaise s'y établit durant l'été 1066, avant de l'abandonner pour combattre plus au nord des envahisseurs venus de Norvège. Guillaume le Conquérant, ayant débarqué le 28 septembre 1066 pour entamer sa Conquête de l'Angleterre, trouva le fort sans défense et put mettre sa flotte à l'abri dans la baie. Liens externes Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’histoire militaire Portail de l’Angleterre Portail de la Rome antique • section Empire romain
Anderitum

Anderitum of Anderidos was een Romeins fort aan het Kanaal en was een onderdeel van de Litus Saxonicum in de provincie Britannia. Het fort was aan de zee gelegen en werd gebouwd in de 3e eeuw, eerst in hout en later in steen. Het staat in Pevensey, Sussex. Volgens de Notitia Dignitatum, een West-Romeinse lijst van ambten, werd het fort verdedigd door een garnizoen van Abulci; dit waren soldeniers ofwel uit Abula in de provincie Hispania (vandaag: Avila), Romeins Spanje, ofwel Kelten uit Gallië. De commandant van het fort had de titel van Praepositus numeri Abulcorum. Begin 5e eeuw trokken de Romeinse troepen zich terug uit de provincie Britannia. Burgers schuilden in het fort om zich te beschermen voor binnenvallende Saksen. Anderitum werd, na de val van het West-Romeinse Rijk, een belangrijke haven van de Saksen. Het droeg in de middeleeuwen de namen Andredeceaster en later Pevenesel of Pevensy. Op de resten van het fort werd later het kasteel van Pevensey gebouwd. Willem de Veroveraar overnachtte met zijn troepen in het kasteel, de dag voor de slag bij Hastings.
Olympic Studios

Olympic Studios je hudební nahrávací studio, které se nachází v londýnské čtvrti Barnes. Budova byla vystavěna v roce 1906 a nejprve zde sídlilo divadlo. Po druhé světové válce byla přestavěna na kino a v padesátých letech zde začalo sídlit televizní studio; nedlouho poté zde vzniklo hudební nahrávací studio. Nahrávali zde například hudebníci John Cale, Cat Stevens, Richard Thompson nebo skupiny Pink Floyd, Soft Machine nebo Hawkwind. Studio zaniklo v roce 2009, ale o čtyři roky později bylo v menším rozsahu opět otevřeno. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Olympic Studios na Wikimedia Commons
Olympic Studios

Los Olympic Studios, ubicados en Barnes, en las afueras de Londres, fueron unos estudios de grabación muy conocidos sobre todo durante las décadas de 1960 y 1970. Historia Aunque más conocido por albergar los estudios de grabación entre 1966 to 2009, el edificio original, Byfield Hall, abrió sus puertas en 1906, como teatro, para convertirse cuatro años después en el Barnes Cinema.​ Estudios Junto con los también legendarios estudios de Abbey Road y los Estudios Morgan, los estudios de Olympic fueron usados para grabar gran número de álbumes destacados de rock y pop de la época. En 1967, The Beatles grabaron allí dos canciones, «All You Need is Love» y «Baby, You're a Rich Man».​ Posiblemente la asociación más conocida con Olympic es la de The Rolling Stones, y que data de 1964, de una de las primeras composiciones originales de la banda —hasta entonces, la mayoría de sus éxitos eran versiones de canciones de blues—, una canción que compusieron Mick Jagger y Keith Richards, junto con Andrew Loog Oldham, para Marianne Faithfull, «As Tears Go By» y que fue grabado por Jagger y Richards en Olympic.​ Después, entre 1966 y 1972, The Stones grabarían allí seis álbumes consecutivos,​ —Their Satanic Majesties Request (1967),​ Beggars Banquet (1968),​ Let It Bleed (1969),​ Sticky Fingers (1971),​ Exile on Main St. (1972)​—. Otro grupo estrechamente asociado con Olympic es Led Zeppelin que, comenzando con su primer éxito, Led Zeppelin,​ grabarían allí, entre 1969 y 1976, gran parte de sus discos.​ Otros artistas que pasaron por Olympic fueron Jimi Hendrix, con su álbum debut Are You Experienced (1967),​ Led Zeppelin,​ The Who,​ Queen, Roger Waters,​ David Bowie,​ y Pink Floyd​ (The Final Cut, 1983). Cronología de grabaciones Década de 1960 1964: «As Tears Go By» - Marianne Faithfull​ 1967: «All You Need is Love» - The Beatles​ 1967: «Baby, You're a Rich Man» - The Beatles​ 1967: Are You Experienced - Jimi Hendrix​ 1967: Their Satanic Majesties Request - The Rolling Stones​ 1968: Beggars Banquet - The Rolling Stones​ 1969: Let It Bleed - The Rolling Stones​ 1969: Led Zeppelin 1969: Led Zeppelin II Década de 1970 1971: Sticky Fingers- The Rolling Stones​ 1971: B.B. King in London 1972: Exile on Main St. - The Rolling Stones​ 1973: Brain Salad Surgery - Emerson, Lake & Palmer[cita requerida] Década de 1980 1983: The Final Cut​ - Pink Floyd 1984: The Pros and Cons of Hitch Hiking - Roger Waters Referencias
Olympic Studios

Olympic Studios è un edificio costruito nel XX secolo a Barnes, Londra. Dopo essere stato chiuso per 4 anni, è stato riaperto il 14 ottobre 2013 ed è oggi la nuova casa per l'Olympic Studios Cinema. Oltre a un cinema a due schermi, l'edificio comprende un bar e una sala da pranzo, un club per membri e uno studio di registrazione. L'edificio al 117 Church Road a Barnes fu costruito nel 1906 come Byfeld Hall, teatro per la Barnes Repertory Company, è stato un cinema per gran parte della prima metà del secolo prima di diventare uno studio televisivo alla fine degli anni cinquanta. Nel 1965 è stato acquistato da Olympic Sound Studios e divenuto un rinomato studio di registrazione indipendente commerciale, meglio noto per le numerose leggendarie registrazioni rock e pop realizzate sin dalla fine degli anni sessanta in poi. È stato descritto come " lo studio per molti dei protagonisti rock e pop nell'epoca d'oro dell'industria musicale" Dai Rolling Stones e Jimi Hendrix a Led Zeppelin e Bealtes. I banchi di mixaggio sono diventati famosi grazie ai loro lavori e successivamente sono stati prodotti per il commercio. La conversione da cinema a studio di registrazione è stata intrapresa dall'architetto Robertson Grant e dall'acustica completata da Keith Grant e Russel Pettinger. Gli studi hanno vinto il premio della rivista Music Week per il miglior studio di registrazione ben cinque volte. Dopo quarant'anni e una successione di proprietari, le strutture precedenti dello studio sono state chiuse dal gruppo EMI e Virgin nel 2009. Tuttavia, l'Olympic è ora trasformata in un cinema locale indipendente che incorpora i ricordi della propria storia, tra cui un nuovo studio progettato con l’aiuto dei membri originali dello staff dello studio. In linea con la sua storia legata al mondo della musica, il cinema Olympic è ora celebre per essere l'unico a Londra che utilizza una nuova forma di suono di cinema all'avanguardia (Flare Audio). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Olympic Studios Collegamenti esterni "Keith Grant: The Story Of Olympic Studios" Soundonsound.com. Retrieved 15 October 2013.
Olympic Studios

Olympic Studios to jedno z londyńskich studiów nagrań muzycznych. Znajdowało się przy 117 Church Road w dzielnicy Barnes, w południowo-zachodnim Londynie. Olympic Studios znane jest na świecie dzięki nagraniom, które dokonały w nim gwiazdy muzyki poważnej, popu i rocka. Historia Budynek studia został zbudowany w 1906 roku jako teatr, później kino i studio filmowe oraz telewizyjne. Olympic Studios powstało w Londynie w latach 50., należało do Angusa McKenzie, który wziął w dzierżawę opuszczoną synagogę w londyńskim West End. W roku 1958 inżynier muzyki – Keith Grant dołączył do firmy McKenzie rezygnując z pracy w IBC Studios. Niedługo później Richard Swettenham zaprojektował pierwsze profesjonalne tranzystorowe biurko na świecie, które zostało zainstalowane w Olympic Studios w 1960 r., wraz z pierwszym wielościeżkowym rejestratorem w Anglii. W roku 1965 Cliff Adams i Keith Grant przejęli studio w posiadanie. W 1987 roku studio zostało przejęte przez Virgin Records, które w 1992 roku stało się częścią EMI. Ostatnią płytą nagraną w Olympic Studios była No Line on the Horizon zespołu U2. Studio zostało zamknięte w 2008 roku. Od 2013 roku wykorzystywane m.in. jako kino. Wykonawcy W Olympic Studios nagrań dokonali, między innymi: The Beatles, Eric Clapton, Dusty Springfield, Kylie Minogue, Donovan, The Easybeats, Graham Bond Organisation, The Jimi Hendrix Experience, Procol Harum, Ella Fitzgerald, The Rolling Stones, Small Faces, Cream, The Move, Shirley Bassey, George Martin, The Troggs, The Yardbirds, The Zombies, Bryan Ferry, David Bowie, Pink Floyd, Deep Purple, Eagles, Marianne Faithfull, Led Zeppelin, The Who, Pretty Things, King Crimson, Queen, The Stranglers, Barbra Streisand, The Cure, Bryan Adams, Joe Cocker, Elvis Costello, Duran Duran, Boy George, B.B. King, Paul McCartney, Chris Rea, Roxy Music, Roger Waters, Paul Young, Robert Plant, Björk, The Cranberries, INXS, Oasis, Pet Shop Boys, Prince, Ten Years After, Love, The Moody Blues, Spice Girls, Madonna, U2, Van Morrison. Przypisy Linki zewnętrzne Olympic Studios
Olympic Studios

Olympic Studios foi um renomado estúdio de gravação com sede em Londres, Inglaterra. Tornou-se mundialmente conhecido ao ser utilizado a partir da década de 1960 por alguns dos mais célebres músicos de pop e rock da Grã-Bretanha e dos Estados Unidos. A construção que abrigava o estúdio foi erguida em 1906 na forma de teatro, posteriormente transformado em cinema. A Guild TV adquiriu o prédio no final da década de 1950, convertendo-o em estúdio cinematográfico. Em 1965, foi comprado pela Olympic Sound Studios. A transformação de estúdio cinematográfico para sonoro foi conduzida pelo arquiteto Robertson Grant, e as acústicas finalizadas por Keith Grant e Russel Pettinger. As mesas de mixagem do Olympic foram projetadas por seus próprios funcionários, e construídas especialmente para o estúdio. Tornaram-se conhecidas como mesas Olympic, e foram aperfeiçoadas por Dick Swettenham, Keith Grant e, posteriormente, Jim McBride em conjunto com Jim Downloer. Mais tarde, Swettenham passou a fabricar e comercializar as mesas sob a denominação Helios. As mesas Olympic e Helios são elogiadas até hoje por sua alta qualidade. Entre outros feitos, o Olympic venceu o prêmio de "Melhor Estúdio de Gravação" da Music Week Magazine cinco vezes. Quatro décadas a serviço da indústria musical e uma sucessão de prêmios e proprietários, no entanto, foram encerradas em 2009 com a fusão da EMI, então no comando do estúdio, com o Virgin Group. Após o fechamento do Olympic e a venda do prédio, um comunicado deu a entender que o local será convertido em um cinema que incorporará os elementos remanescentes da história da construção. Referências
Wealdstone FC

Wealdstone FC (celým názvem: Wealdstone Football Club) je anglický fotbalový klub, který sídlí v severozápadním Londýně. Založen byl v roce 1899. Od sezóny 2014/15 hraje v National League South (6. nejvyšší soutěž). Své domácí zápasy odehrává na stadionu Grosvenor Vale s kapacitou 3 607 diváků. Získané trofeje FA Amateur Cup ( 1× ) 1965/66 FA Trophy ( 1× ) 1984/85 Middlesex Senior Cup ( 12× ) 1929/30, 1937/38, 1940/41, 1941/42, 1942/43, 1945/46, 1958/59, 1962/63, 1963/64, 1967/68, 1984/85, 2016/17 London Senior Cup ( 1× ) 1951/52 Middlesex Premier Cup ( 4× ) 2003/04, 2007/08, 2008/09, 2010/11 Úspěchy v domácích pohárech Zdroj: FA Cup 3. kolo: 1977/78 FA Amateur Cup Vítěz: 1965/66 FA Trophy Vítěz: 1984/85 FA Vase 3. kolo: 1997/98 Umístění v jednotlivých sezonách Stručný přehled Zdroj: 1928–1963: Athenian League 1963–1964: Athenian League (Premier Division) 1964–1971: Isthmian League 1971–1972: Southern Football League (Division One North) 1972–1974: Southern Football League (Division One South) 1974–1979: Southern Football League (Premier Division) 1979–1981: Alliance Premier League 1981–1982: Southern Football League (Southern Division) 1982–1986: Alliance Premier League 1986–1988: Conference National 1988–1992: Southern Football League (Premier Division) 1992–1995: Southern Football League (Southern Division) 1995–1997: Isthmian League (Third Division) 1997–1998: Isthmian League (Second Division) 1998–2002: Isthmian League (First Division) 2002–2004: Isthmian League (Division One North) 2004–2006: Isthmian League (Premier Division) 2006–2007: Southern Football League (Premier Division) 2007–2014: Isthmian League (Premier Division) 2014–2015: Conference South 2015–2020: National League South 2020–: National League Jednotlivé ročníky Zdroj: Legenda: Z – zápasy, V – výhry, R – remízy, P – porážky, VG – vstřelené góly, OG – obdržené góly, +/- – rozdíl skóre, B – body, červené podbarvení – sestup, zelené podbarvení – postup, fialové podbarvení – reorganizace, změna skupiny či soutěže Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wealdstone FC na Wikimedia Commons Oficiální stránky (anglicky)