NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oriel College w Oksfordzie

Oriel College w Oksfordzie, Kolegium Oriel w Oksfordzie (pełna nazwa: ang. The Provost and Scholars of the House of the Blessed Mary the Virgin in Oxford, commonly called Oriel College, of the Foundation of Edward the Second of famous memory, sometime King of England, pol. „Prepozyt i Studenci Domu Najświętszej Marii Panny w Oksfordzie, potocznie Kolegium Oriel zwany, fundacji szlachetnego Edwarda II, króla Anglii”) jest jednym z kolegiów Uniwersytetu Oksfordzkiego. Oriel College, założony 24 kwietnia 1324 roku przez Adama de Brome, został w lutym 1326 zatwierdzony przez króla Edwarda II, stając się tym samym pierwszym królewskim kolegium oksfordzkim. Od kilku dekad Oriel znajduje się w ścisłej czołówce uniwersyteckiej klasyfikacji wioślarskiej, posiadając blisko 40 zwycięstw zarówno w wiosennej, jak i letniej edycji oksfordzkich regat. Sławni absolwenci Oriel College w Oksfordzie William Allen – kardynał, Thomas Arundel – arcybiskup Canterbury, Marius Barbeau – etnograf, Beau Brummell – esteta, Edmund Walker Head – generalny gubernator Kanady w latach 1854–1861, Richard Hughes – pisarz, John Keble – teolog, jeden z przywódców ruchu oksfordzkiego, James Meade – laureat Nagrody im. Alfreda Nobla z ekonomii, Thomas Pennant – przyrodnik, Walter Raleigh – odkrywca, Cecil John Rhodes – polityk, Alexander Todd – laureat Nagrody Nobla z chemii Richard Whately – filozof i ekonomista Przypisy
Ориел-колледж

Ориел-колледж (англ. Oriel College, Oxford) — является пятым старейшим колледжем Оксфорда. Ныне здесь обретается почти пятьдесят фелло и 500 студентов, изучающих более тридцати предметов в областях естественных, социальных и гуманитарных наук. Стал пятым колледжем, основанным в Оксфорде. Первоначально его представили лишь провост и всего десятеро фелло, изучавших теологию, право и медицину. Трое колледжеских провоста станут епископами. В начале 1500-х в Ориел-колледже появятся первые студенты. С 1985 года открыт приём женщин. В 2026 году колледж будет отмечать своё 700-летие. Его называют колледжем Томаса Мора, Уолтера Рэли, Гилберта Уайта, Томаса Арнольда и Джона Генри Ньюмана. Последнего называют одной из самых известных фигур, связанных с Ориел-колледжем. Его помнят как проповедника, пастора, полемиста, просветителя и одного из самых значительных современных богословов римско-католической и англиканской церквей. Среди почетных феллоу - Питер Брант (1973) и Роберт Фокс; эмерит-феллоу является теолог Джон Бартон. См. также Категория:Выпускники Ориел-колледжа Примечания
Exeter College (Oxford)

L'Exeter College (nom complet: The Rector and Scholars of Exeter College in the University of Oxford) és un dels col·legis o facultats de la Universitat d'Oxford, a Anglaterra, concretament el quart més antic d'aquesta universitat. El college es troba a Turl Street, on va ser fundat el 1314 per Walter de Stapledon, bisbe d'Exeter, fer convertir-se en una escola dedicada a l'ensenyament de clergues. En el moment de la seva fundació, Exeter era popular entre els fills de la classe alta de Devonshire, tot i que en l'actualitat ha estat associada amb un rang més ample d'alumnes, entre els quals destaquen William Morris, J. R. R. Tolkien, Richard Burton, Roger Bannister, Alan Bennett i Philip Pullman. A data de 2016, Exeter disposa d'un finançament aproximat de £68.7 milions de lliures esterlines. Referències
Exeter College

El Exeter College es uno de los colleges que constituyen la Universidad de Oxford en Inglaterra, siendo el cuarto más antiguo de esa Universidad. La puerta principal se encuentra en Turl Street. En 2006, el college tuvo un presupuesto estimado de 47 millones de libras.​ Historia Todavía situado en su localización original en Turl Street, el Exeter College fue fundado en 1314 por Walter de Stapeldon de Devon, Obispo de Exeter y posterior tesorero de Eduardo II de Inglaterra, como una escuela para educar a los clérigos. Durante su primer siglo fue conocido como Stapeldon Hall y era bastante pequeño, con sólo doce o catorce estudiantes. El college creció significativamente desde el siglo XV en adelante, y empezó a ofrecer habitaciones a sus estudiantes. El lema del college es «Floreat Exon», que significa «Deja que Exeter florezca». En el siglo XVI, las donaciones de Sir William Petre, un antiguo graduado del Exeter, ayudaron a expandir y transformar el college. Como resultado de ello, el Exeter College se convirtió en uno de los colleges más importantes de la Universidad. El salón principal actual fue construido en 1618 y el resto del college se terminó en 1710, exceptuando la puerta de entrada, la Torre Palmer, que data de 1432. En el siglo XVIII el college experimentó una decadencia en cuanto a popularidad, paralela a la del resto de los colleges de Oxford. Las reformas universitarias llevadas a cabo en la década de 1850 ayudaron a terminar con ese periodo. El college vio muchos trabajos en los edificios durante la década de 1850 con diseños de George Gilbert Scott, incluyendo a la capilla (1854-1860, inspirada en la Sainte Chapelle de París), la biblioteca en 1856, también construida al estilo del siglo XIII, los aposentos del rector de 1857 en un estilo georgiano, y la pared de Broad Street que data de 1856.​ El college se volvió a ampliar en el siglo XX cuando adquirió nuevos edificios, lo que le permitió acomodar a más estudiantes. Hasta 1979 el college no aceptó a mujeres, pero en 1993 fue el primero de los colleges que antes fueron completamente masculinos, que eligió a una mujer como rectora, Marilyn Butler. Cuando el mandato de Butler terminó en octubre de 2004, el college eligió a otra mujer Frances Cairncross —antigua editora senior de The Economist— como rectora. Referencias Enlaces externos Web oficial del Exeter College. Tour Virtual Archivado el 25 de marzo de 2014 en Wayback Machine. por el Exeter College.
Exeter College

L'Exeter College è uno dei college che costituiscono l'Università di Oxford, uno dei tre situati in Turl Street. Fu fondato nel 1314. È situato al centro della città di Oxford, a poca distanza dai principali luoghi di frequentazione degli studenti: caffè, librerie, biblioteche, parchi, laboratori e fiumi. Tra i suoi membri più illustri si annovera anche John Ronald Reuel Tolkien. Storia Situata ancora nel luogo della fondazione, al centro di Oxford, l'Exeter College fu fondato nel 1314 da Walter Stapeldon of Devon, vescovo di Exeter e successivamente tesoriere di Edoardo II, concependola come scuola per l'educazione del clero. Durante il primo secolo era conosciuta come Stapeldon Hall, ed era molto più piccola dell'attuale, con solo tredici o quattordici studenti. Il college cominciò a crescere nel XV secolo, iniziando ad offrire delle stanze agli studenti. Il motto della scuola è "Floreat Exon", ossia "Che Fiorisca Exeter". Nel XVI secolo delle donazioni da parte di Sir William Petre, un ex studente laureatosi a Exeter, aiutarono la scuola a trasformarsi e ad ampliarsi. Come conseguenza il college diventò uno dei più importanti dell'Università di Oxford. L'odierno ingresso fu costruito nel 1618, mentre il resto del complesso fu ultimato entro il 1710, ad eccezione della vecchia Torre di Palmer, che risaliva al 1432. Nel XVIII secolo la scuola conobbe un periodo di crisi con conseguente flessione delle iscrizioni, una realtà rispecchiata anche dagli altri college costituenti l'Università; ma grazie a delle riforme, attuate intorno agli anni '50 dell’'800, si riuscì a fermare questo periodo di stagnazione. Negli stessi anni Exeter visse un periodo di fervente ingrandimento, con la comparsa di numerosi edifici di nuova costruzione progettati da Sir George Gilbert Scott, come ad esempio la Cappella (1854-60, ispirata alla Sainte-Chapelle di Parigi), la biblioteca nello stile del XIII secolo nel 1856, gli alloggi del Rettore in stile georgiano dal 1857, e Board Street nel 1856. Il collegio si espanse ancora nel XX secolo quando acquistò nuove costruzioni, permettendogli di ospitare molti più studenti. Fino al 1978 esso non permetteva la frequentazione alle donne, ma nel 1993 si guadagnò il titolo di primo ex collegio maschile ad eleggere un Rettore donna, Marilyn Butler. Alla fine del suo mandato venne eletto nuovamente un Rettore donna, Frances Cairncross, ex curatrice del The Economist. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Exeter College Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su exeter.ox.ac.uk. Exeter College / Exeter College (altra versione), su ISIL.
Exeter College (Oxford)

Exeter College, voluit: The Rector and Scholars of Exeter College in the University of Oxford is een van de 39 colleges van de Universiteit van Oxford, gelegen aan Turl Street. Exeter College werd in 1314 gesticht door de toenmalige bisschop van Exeter, Walter de Stapledon (1261-1326). De meeste gebouwen zijn in de loop der eeuwen vernieuwd. Van het middeleeuwse college resteert slechts de toren op de noordoostelijke hoek, de Palmer's Tower, uit 1432. De neogotische kapel uit 1860, ontworpen door George Gilbert Scott, wordt gezien als een late navolging van de Sainte-Chapelle in Parijs. Bekende alumni zijn de staatsman Anthony Ashley Cooper (1621-1683), de theoloog en grondlegger van de christensocialistische beweging in Engeland F.D. Maurice (1805-1872), geestelijk vader van de Arts-and-craftsbeweging William Morris (1834-1896), de schrijver (De Hobbit, In de ban van de ring) J.R.R. Tolkien (1892-1973), acteur Richard Burton (1925-1984), de atleet Roger Bannister (1929-2018), acteur Alan Bennett (*1934), schrijver Philip Pullman (*1946) en de filosoof John Gray (*1948) Externe link (en) Officiële website van Exeter College
Exeter College

Exeter College (nome inteiro: The Rector and Scholars of Exeter College in the University of Oxford) é um dos colégios da Universidade de Oxford. Está localizado na Turl Street, onde foi fundado originalmente em 1314 por Walter de Stapeldon, Bispo de Exeter, como uma escola para educar o clérigo. O colégio cresceu significativamente no século XV em diante. Referências Ligações externas College website JCR website MCR website Virtual Tour of Exeter College
Ексетер коледж (Оксфорд)

Ексетер-коледж — один з коледжів Оксфордського університету. Повна назва коледжу «The Rector and Scholars of Exeter College at the University of Oxford». Він був заснований в 1314 році, що робить його четвертим найстарішим коледжем в Оксфорді. Коледж був заснований єпископом Ексетерським, Вальтером де Стейплдоном. Жінкам дозволено вступати в 1979 році. У 1993 році він став першим Оксфордським коледжем, що обрав ректором жінку, Мерилін Батлер. Відомі випускники: Толкієн і Філіп Пулман. Примітки Див. також Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Ексетер коледж (Оксфорд)
Jesus College (Oxford)

Das Jesus College ist eines der Colleges der Universität Oxford. Es wurde von Elisabeth I. auf Vorschlag des Geistlichen Hugh Price im Jahre 1571 für Stipendiaten aus Wales gegründet. Price wird aufgrund seiner finanziellen Zuwendungen, die die Gründung erst ermöglichten, häufig auch als „wahrer Gründer“ bezeichnet. Die Mitglieder des Jesus College kamen bis Mitte des 19. Jahrhunderts fast ausschließlich aus dem Fürstentum. Noch heute gibt es eine starke walisische Studentengruppe. 1907 erhielt der als „Lawrence von Arabien“ bekannte britische Archäologe und Schriftsteller T. E. Lawrence ein Stipendium für das Jesus College. Weitere bekannte Studenten waren Baron Wilson of Rievaulx (1916–1995; bürgerlich Harold Wilson), britischer Premierminister von 1964 bis 1970 und von 1974 bis 1976 sowie Parteivorsitzender der Labour Party und der indische Wirtschaftswissenschaftler Deepak Lal, Berater der Weltbank und bis 2010 Präsident der Mont Pelerin Society. Sir Peter J Ratcliffe, der 2019 den Nobelpreis für Physiologie oder Medizin erhielt, war von 1992 bis 2004 Senior Research Fellow am Jesus College. Weblinks Offizielle Seite des Jesus College (englisch) Einzelnachweise
Jesus College (Oxford)

Le Jesus College est connu traditionnellement comme le collège « gallois » de l'université d'Oxford (en raison de ses affiliations ainsi que de son recrutement). Son nom complet est le Jesus College in the University of Oxford of Queen Elizabeth's Foundation car il fait partie des 39 Colleges de l'université d'Oxford. Historique L'établissement fut nommé « the first Protestant College in Oxford », et fut fondé par Élisabeth Ire en 1571 pour l'éducation du clergé. Les bâtiments furent rénovés au début du XIXe siècle par l'architecte John Nash. Personnalités ayant étudié au Jesus College David Chapman (1869-1958), chimiste. Thomas Coke (évêque) (1747-1814), théologien et missionnaire méthodiste Yuval Noah Harari (1976-), historien israélien T. E. Lawrence (1888–1935), « Lawrence d'Arabie ». Henry Lloyd (1720-1783), militaire gallois, auteur d'ouvrages d'histoire et de stratégie militaires. Andrew McIntosh (1933-2010), homme politique britannique. Membre du Parti travailliste. Norman Manley (1893-1969), homme politique jamaïcain, chef du gouvernement de la Jamaïque de 1955 à 1961. Harold Wilson (1916-1995), homme politique britannique. Premier ministre britannique de 1964 à 1970. Thomas Vaughan (1622-1666), alchimiste et philosophe. Professeurs et enseignants célèbres Patricia Daley, géographe et spécialiste de l'Afrique Notes et références Liens externes Sites officiels : www.jesus.ox.ac.uk et www.jesus.ox.ac.uk Archives conservées par : bibliothèque nationale du pays de Galles (F107056) Ressources relatives aux beaux-arts : Art UK (lieux d'art) Biblissima Ressource relative à la recherche : CrossRef Portail des universités Portail de l’Angleterre Portail du Royaume-Uni
Jesus College (Oxford)

Il Jesus College è uno dei colleges costituenti l'Università di Oxford. Fondata nel 1571 da Elisabetta I d'Inghilterra anche grazie all'aiuto dell'avvocato gallese Hugh Price, era fortemente predisposto ad accogliere gli studenti di teologia e quelli provenienti comunque dal Galles, ma col tempo questa peculiarità è progressivamente venuta meno. Le donne furono ammesse nel 1974. Le costruzioni più antiche del primo quadrangle sono del XVI-XVII secolo; un secondo cortile fu aggiunto fra il 1640 ed il 1713, mentre il terzo quadrangle è datato 1906. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Jesus College Collegamenti esterni Sito ufficiale, su jesus.ox.ac.uk. Sito ufficiale, su jesus.ox.ac.uk.
Jesus College w Oksfordzie

Jesus College (Kolegium Jezusowe, pełna nazwa: Jesus College in the University of Oxford of Queen Elizabeth's Foundation, Kolegium Jezusowe na Uniwersytecie Oksfordzkim, Fundacji Królowej Elżbiety) – jedno z kolegiów wchodzących w skład University of Oxford. Zostało założone 27 czerwca 1571 roku przez królową Elżbietę I, a głównym inicjatorem jego powstania był walijski duchowny i prawnik Hugh Price, znany także jako ap Rhys. Pierwotnym celem istnienia kolegium miało być przede wszystkim kształcenie anglikańskich księży, choć z czasem otworzyło się również na studentów i badaczy świeckich. Aż do drugiej połowy XIX wieku większość profesorów i studentów kolegium stanowili Walijczycy. Kobiety mogą do niego należeć od 1974 roku. Obecnie kolegium skupia ok. 475 studentów, z czego ok. 325 osób stanowią słuchacze studiów licencjackich, a ok. 150 osób to magistranci i doktoranci. Od 2015 roku dyrektorem Jesus College jest Sir Nigel Shadbolt, jeden z czołowych brytyjskich informatyków, badający sztuczną inteligencję. Siostrzanym kolegium na Uniwersytecie Cambridge jest tamtejsze Jesus College. Wśród znanych absolwentów kolegium byli m.in. dwukrotny premier Wielkiej Brytanii Harold Wilson, były premier Jamajki Norman Manley oraz archeolog i podróżnik Thomas Edward Lawrence (znany szerzej jako Lawrence z Arabii). Galeria Bibliografia Strona oficjalna
Колледж Иисуса (Оксфорд)

Колледж Иисуса (Jesus College, полное название — Jesus College in the University of Oxford of Queen Elizabeth’s Foundation) — один из колледжей Оксфордского университета. Основан в 1571 году королевой Елизаветой I. Находится в центре города. В настоящее время насчитывает до ста членов и лекторов и более 500 учащихся (из них более 300 на бакалавриате, 90 % британцы и около половины — женщины). Поддерживает тесные связи с Уэльсом. С 1974 года разрешён приём женщин. Среди видных воспитанников колледжа Лоуренс, Томас Эдвард, лидер лейбористской партии и премьер-министр Великобритании в 1964—1970 и 1974—1976 гг. Вильсон, Гарольд, главный министр Ямайки с 1955 по 1962 год Мэнли, Норман. Робертс, Льюис Эдвард Джон, известный британский химик-ядерщик, Джаясвал, Каши Прасад, видный индийский историк. В 1967-84 колледж возглавлял Джон Хабаккук. Ссылки http://www.jesus.ox.ac.uk
Коледж Ісуса (Оксфорд)

Коледж Ісуса (Jesus College, повна назва — Jesus College in the University of Oxford of Queen elizabeth's Foundation) — один з коледжів Оксфордського університету. Заснований в 1571 році королевою Єлизаветою I. Знаходиться в центрі міста. В даний час налічує до ста членів і лекторів та понад 500 учнів (з них понад 300 на бакалавраті — 90 % британці і близько половини — жінки). Підтримує тісні зв'язки з Уельсом. З 1974 року дозволений прийом жінок. Посилання http://www.jesus.ox.ac.uk [Архівовано 20 червня 2022 у Wayback Machine.] Примітки Див. також Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Коледж Ісуса (Оксфорд)
Brick Train

The Brick Train is a brick sculpture located on the outskirts of the town of Darlington, in the English county of Durham. The sculpture was created by David Mach in 1997 to celebrate the town's railway heritage, and is modelled on the steam locomotive Mallard, which set a UK rail speed record of 126 miles per hour (203 km/h) in 1938. The locomotive is depicted as if just having exited a tunnel, with the billowing smoke typical of such an exit. The sculpture is situated adjacent to Morrisons supermarket in the Morton Park shopping area to the east of Darlington town and in the civil parish of Morton Palms. A total of 185,000 Accrington Nori bricks were used in the sculpture's construction, and it is 7 metres (23 ft) high and 39.6 metres (130 ft) long, covering an area of 600 square metres (6,500 sq ft). It is hollow inside and special bricks provide gaps that enable bats to fly inside and roost. The sculpture is visible from the nearby A66 road, and was officially unveiled by Lord Palumbo of Walbrook on 23 June 1997. The work cost £760,000, which was provided by the National Lottery Heritage Fund along with smaller contributions from Darlington Borough Council, Northern Arts and Morrisons. References
Guildhall (London)

Das Guildhall ist ein Gebäudekomplex in der City of London. Es befindet sich an der Basinghall Street und erfüllte einige Jahrhunderte lang die Funktion des Rathauses der City. Gegenwärtig beherbergt es Repräsentationsräume der Verwaltung der City. Das Guildhall beherbergt das im Jahr 1999 gegründete Museum Guildhall Art Gallery. Geschichte In der Antike befand sich an der Stelle des Guildhall das größte Amphitheater der Provinz Britannien. Einige Gebäudeteile entstammen dem Jahr 1411. Die Gebäude wurden im Großen Brand von London im Jahr 1666 stark beschädigt, die mittelalterlichen Mauern aber blieben erhalten. Im Jahr 1670 wurde der Innenausbau wiederhergestellt. Viele Räume sowie die charakteristische Frontfassade wurden von George Dance dem Jüngeren zwischen 1772 und 1806 erstellt, wobei nur noch die Frontfassade bis heute erhalten blieb. Der englische Tischler, Erfinder und autodidaktische Uhrmacher John Harrison konstruierte mit knapp 20 Jahren 1713 seine erste Pendeluhr, die noch heute in den Ausstellungsräumen der Worshipful Company of Clockmakers in Guildhall zu sehen ist. Der Anlass zum Bau der Uhr sowie die Frage, woher er das nötige Wissen erlangte, sind ungeklärt. In den Jahren 1715 und 1717 baute er noch zwei sehr ähnliche Pendeluhren. Erneute Zerstörungen erfolgten aufgrund der Bombardierungen im Jahr 1940. Der Wiederaufbau erfolgte in den Jahren 1953 bis 1954 nach den Entwürfen des Architekten Giles Gilbert Scott. Weblinks Website (englisch)
Guildhall

El Guildhall es un edificio de la City de Londres, Inglaterra (Reino Unido), en las inmediaciones de Gresham y Basinghall Street, en el entorno de Cheapside. Fue casa consistorial de Londres durante varios siglos y hoy es el palacio ceremonial y administrativo de la City de Londres y de su Corporación. El edificio del siglo XVI pasó por profundos cambios tras el gran incendio de 1666 y la Segunda Guerra Mundial. Es un Monumento clasificado de Grado I.​ Véase también Historia de Londres Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Guildhall. City of London Corporation homepage on the Guildhall (en inglés)
Guildhall (Londres)

Le Guildhall est un bâtiment de la Cité de Londres (cette dernière ne devant pas d’ailleurs être confondue avec le Grand Londres, dont elle n'est qu'une petite partie), dont il fut l'hôtel de ville pendant plusieurs siècles. Il est monument classé de Grade I.. Historique L'édifice actuel, situé sur Cheapside et Basinghall Street, fut bâti entre 1411 et 1440, et il est le seul édifice médiéval non religieux dans la Cité de Londres ayant survécu jusqu'à aujourd'hui. La grande salle n'échappa pas complètement au grand incendie de 1666 ; elle fut restaurée partiellement en 1670. L'entrée actuelle au sud fut ajoutée en 1788 par George Dance le Jeune, et restaurée en 1910. Un nouveau toit de bois fut ajouté en 1866. Ce toit fut complètement détruit dans les bombardements allemands la nuit du 29 au 30 décembre 1940. Il fut remplacé en 1954 selon le dessin de Giles Gilbert Scott. Le 16 novembre 1848, le pianiste Frédéric Chopin y joua au public pour la dernière fois. L'édifice est toujours utilisé pour certaines cérémonies, ainsi que comme centre administratif de la City et de sa Corporation. Le terme de Guildhall désigne à la fois : l'ensemble du bâtiment qui fut le siège commun des guildes (les « Vénérables compagnies ») qui dirigèrent la cité, la grande salle de style médiéval, semblable à celle de nombre de collèges d'Oxbridge. C'est dans cette dernière, que chaque année, le deuxième lundi de novembre, deux jours après la « parade du Lord-Maire » qui marque son investiture (et dont le Guildhall est le point de départ), celui-ci et ses shérifs offrent un diner à 700 invités en tenue de gala. Les discours qu'y prononcent le Premier ministre, et autres dirigeants, ont souvent une grande portée politique et économique. À l'intérieur, se trouvent les mémoriaux à William Pitt l'Ancien, William Pitt le Jeune, Horatio Nelson, le 1er duc de Wellington, William Beckford, et Winston Churchill. Il a longtemps abrité le Guildhall Museum, qui possédait entre autres une bonne part du trésor de Cheapside, ce dernier étant la plus grosse collection connue de bijoux et gemmes des époques élisabéthaine (1558-1603) et jacobéenne (1567-1625). Le Guildhall Museum a été réuni au London Museum en 1974. L'église St Lawrence Jewry Près du Guildhall se trouve une église anglicane qui s'appelle St Lawrence Jewry. Consacrée à Laurent de Rome, et appelée ainsi parce qu'elle était près de l'ancien quartier juif de Londres, cet édifice est l'église officielle du Lord-maire de Londres depuis 1820. L'ancienne église fut détruite lors du grand incendie de Londres en 1666 et reconstruite par Christopher Wren entre 1671 et 1677. L'église a été en grande partie détruite lors d'un bombardement allemand en 1940. La restauration du bâtiment s'est faite à partir de 1954. Comme le Guildhall, l'église est aussi monument classé de Grade I. Galerie Notes et références Liens externes (en) Site officiel Portail de Londres Portail des monuments classés au Royaume-Uni