NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bluestonehenge

Bluestonehenge o Bluehenge (también conocido como West Amesbury Henge) es un henge prehistórico y monumento de círculo de piedras que fue descubierto por el Stonehenge Riverside Project a aproximadamente 2 km al sureste de Stonehenge en el condado de Wiltshire, Inglaterra.​ Los restos que quedan actualmente son la zanja del henge y una serie de hoyos de soporte de las piedras. Excavaciones El yacimiento fue excavado en agosto de 2008 y en agosto de 2009, siendo considerado por los arqueólogos un hallazgo importante.​ Los detalles completos del descubrimiento se publicaron en la edición de enero/febrero de 2010 de British Archaeology.​ Mike Parker Pearson y su equipo de investigadores jugaron un papel clave en el descubrimiento de un nuevo yacimiento de henge a lo largo del río Avon que está vinculado con Stonehenge. Este nuevo descubrimiento se produjo durante el Stonehenge Riverside Project y se le dio el nombre de 'Bluestonehenge' o 'Bluehenge' porque se encontraron restos de piedras areniscas azules durante la excavación. Estas piedras azules proceden de una cantera en las montañas galesas de Preseli Hills, situadas a 240 km de distancia de allí. Para Parker, henge a menudo se piensa, incorrectamente, que significa una estructura circular de piedra, aunque, de hecho, henge se refiere a una estructura cerrada hecha con tierra comprimida que contiene una zanja en el interior del bancal, dando la percepción de mantener algo dentro del recinto, en lugar de mantener fuera a algo. Esto implicaría que Stonehenge tiene un nombre incorrecto, ya que su zanja se encuentra en el exterior del bancal, lo que significa que no es realmente un henge según la definición original.​ En su conjunto, el monumento está datado entre el 3000 y el 2500 a. C. y constaba de un conjunto circular de grandes piedras en vertical (probablemente 27) de unos 10 m de diámetro y rodeado de un foso. Véase también Avebury Woodhenge Referencias
Bluestonehenge

„Bluestonehenge” névvel, vagy rövidebb alakban „Bluehenge” névvel jelölik azt az építményt, amelyet a „nagy” Stonehenge közelében tártak föl Nagy-Britanniában. Története A kis-Stonehenge-nek is nevezhető építményt, amely kör alakban fölállított kőtömbökből áll, 2008 augusztusában találták meg brit régészek. Az ásatásokat 2009 augusztusában folytatták és 2009 októberében hozták nyilvánosságra. Ezt az építményt is a Kr. e. 3000 és 2400 közötti időre helyezik a kutatók. A fölállított sziklák üregeiben faszénmaradványokat találtak. Ezekből arra következtetnek a kutatók, hogy halotthamvasztási események történtek a helyszínen. A kőkört alkotó kövek kékes színűek, bazaltok. Ezekről kapta az építmény a mostani elnevezését. Ilyen kőzeteket Wales délnyugati részén bányásznak. Kapcsolódó szócikkek Stonehenge Irodalom Owen, J. (2009): Mini-Stonehenge Found: Crematorium on Stonehenge Road? National Geographic, 2009, october Külső hivatkozások Mini-Stonehenge Blue-Stonehenge Riport az ásatásról Archiválva 2009. november 25-i dátummal a Wayback Machine-ben A Sheffieldi Egyetem riportja a fölfedezésről
Bluehenge

Bluehenge of Bluestonehenge is een overblijfsel van een steencirkel, die op anderhalve kilometer van Stonehenge is gelegen. De plaats werd in de zomer van 2009 ontdekt, omdat enkel nog sporen teruggevonden werden van de gaten waarin de stenen stonden. De plek werd Bluehenge gedoopt vanwege de kleur van de 27 stenen uit Wales die ooit de cirkel vormden. De cirkel werd onderzocht door onderzoekers van de Universiteit van Sheffield.
Блухендж

Блустоунхендж или Блухендж (англ. Bluestonehenge, Bluehenge) — археологический памятник. Представляет собой следы древнего хенджа и кромлеха, обнаруженные в ходе обследования окрестностей к юго-востоку от Стоунхенджа в Уилтшире. Каменный круг был окружён хенджем диаметром около 25 метров, в виде рва с наружной насыпью. В отличие от Стоунхенджа, положение Блухенджа никак не связано с положениями Луны или Солнца. Всё, что сохранилось к настоящему времени от памятника — это остатки рва вокруг хенджа и ряд каменных композиций, которые все находились под землёй. Блухендж находится у реки Эйвон на территории церковного прихода Эймсбери. В непосредственной близости от Блухенджа находится Дорога Стоунхенджа — дорога, окаймлённая валами и рвами, ведущая к Стоунхенджу. Майк Паркер Пирсон (Mike Parker Pearson) предполагал, что Блухендж мог использоваться в церемониальных целях — вероятно, как остановка по пути от Даррингтон-Уоллс к Стоунхенджу. Паркер Пирсон считает, что Даррингтон-Уоллс мог быть «местом живых», тогда как Стоунхендж (крупнейший в Британии того времени некрополь)) был «местом мёртвых». Раскопки Блухенджа проводились в августе 2008 году и вновь в августе 2009 года. Предполагалось, что подробный отчёт о раскопках должен был быть опубликован в феврале 2010 года. Согласно первичной датировке, памятник был сооружён между 3000 и 2400 гг. до н. э., радиоуглеродный анализ датирует орудия из оленьего рога, найденных при нём, периодом с 2469 по 2286 гг. до н.э. В ходе раскопок обнаружено несколько небольших камней, относящихся к указанному периоду. Предполагается, что изначально существовал круг (кромлех) шириной около 10 метров, состоявший из 27 камней. В некоторых углублениях обнаружен древесный уголь, что говорит о сожжениях, проводившихся в этом месте. Название «блу(стоун)хендж» связано с небольшими обломками долерита, обнаруженными при обследовании памятника. Долерит в Англии также носит название «синий камень» (англ. bluestone), поскольку свежий скол этого камня имеет синеватый оттенок. Этот долерит, обнаруженный также в Стоунхендже, происходит из местности, удалённой более чем на 200 км, в Пемброкшире (западный Уэльс). По мнению Майка Паркера Пирсона, долеритовые камни из кромлеха могли быть перенесены из него около 2500 г. до н. э. и использованы в Стоунхендже, который как раз в это время подвергся крупной реконструкции. См. также Вудхендж Дорога Стоунхенджа Стоунхендж Эйвбери Примечания Ссылки Mike Parker Pearson, Josh Pollard, Julian Thomas, Kate Welham. Bluestonehenge: Technical Details (англ.). Stonehenge Riverside Project. University of Sheffield (2009). Дата обращения: 7 сентября 2015. Stonehenge (англ.). English Heritage. Дата обращения: 7 сентября 2015. Article on Bluestonehenge at Heritage-Key.com, including interview with Mike Parker Pearson
Блухендж

Блустоунхендж або Блухендж, англ. Bluestonehenge, Bluehenge — археологічний пам'ятник. Це сліди стародавнього хенджа і кромлеха, виявлені в ході обстеження околиць на північний схід від Стоунхенджа в Уїлтширі. Кам'яна композиція була оточена хенджем у вигляді рову шириною близько 25 метрів із зовнішньої насипом. На відміну від Стоунхенджа, положення Блухенджа ніяк не пов'язане з положеннями Місяця чи Сонця. Все, що збереглося досі від пам'ятника — це залишки рову навколо хенджа і ряд кам'яних композицій, які всі перебували під землею. Блухендж знаходиться біля річки Ейвон на території церковного приходу Еймсбері. У безпосередній близькості від Блухенджа знаходиться Стоунхенджський пасаж — дорога, облямована ровом, що веде до Стоунхенджа. Майк Паркер Пірсон (Mike Parker Pearson) припускав, що Блухендж міг використовуватися у церемоніальних цілях — ймовірно, як зупинка на шляху від Даррінгтон-Уолсі до Стоунхенджа. Паркер Пірсон вважає, що Даррінгтон-Уолсі міг бути «місцем живих», тоді як Стоунхендж (найбільший у Британії того часу некрополь)) був «місцем мертвих». Розкопки Блухенджа проводилися в серпні 2008 р. і знову в серпні 2009 р. Передбачалося, що докладний звіт про розкопки повинен був бути опублікований в лютому 2010 р. Згідно з первинним датуванням, пам'ятник був споруджений між 3000 і 2400 рр. до н. е., хоча радіовуглецеве датування знарядь з оленячого рогу, знайдених при ньому, за станом на 2009 р. ще не було завершено. У ході розкопок виявлено кілька кам'яних композицій, що відносяться до зазначеного періоду. Передбачається, що спочатку існувало коло (кромлех) шириною близько 10 метрів, що складалося з 27 каменів. У деяких поглибленнях виявлено деревне вугілля, що свідчить про спалювання, що проводилися в цьому місці. Назва «блу (стоун) хендж» пов'язана з невеликими уламками долерита, виявленими при обстеженні пам'ятника. Долерит в Англії також носить назву «синій камінь» (англ. bluestone), оскільки свіжий скол цього каменя має синюватий відтінок. Цей долерит, виявлений також у Стоунхенджі, походить з місцевості, віддаленої більш ніж на 200 км, в Пемброкширі (західний Уельс). На думку М. П. Пірсона, долеритові камені з кромлеха могли бути перенесені з нього близько 2500 р. до н. е. і використані в Стоунхенджі, який саме в цей час зазнав великої реконструкції. Див. також Стоунхендж Ейвбері Вудхендж Примітки Посилання http://www.kp.ru/daily/24371.5/554210/ [Архівовано 8 жовтня 2009 у Wayback Machine.] Блухендж (Bluehenge) — ряд кам'яних композицій [Архівовано 4 вересня 2019 у Wayback Machine.](укр.) http://stroymir.com.ua/index.php?page=news&id=4746&start=80 [Архівовано 1 жовтня 2015 у Wayback Machine.] = Technical Details of the site English Heritage — Interactive Map of Stonehenge Landscape [Архівовано 18 березня 2010 у Wayback Machine.] Article on Bluestonehenge at Heritage-Key.com, including interview with Mike Parker Pearson]
Bedford Park (London)

Der Bedford Park im Westen Londons galt lange Zeit als Prototyp der Gartenstädte und Vororte. Entwicklung 1875 kaufte Jonathan Thomas Carr 24 Hektar Land und begann mit der Planung ästhetischer und erschwinglicher Häuser und Grünflächen. Der Begriff „Gartenstadt“ geht jedoch zurück auf das von dem Briten Ebenezer Howard im Jahr 1898 in England entworfene Modell der planmäßigen Stadtentwicklung. Es diente als Gegenentwurf zur Verdichtung und zum unkontrollierten Wachstum neuer Stadtviertel am Rande bestehender Großstädte. Das Gebiet ist heute als Conservation Area geschützt und erstreckt sich über zwei Bezirke: den London Borough of Ealing im Westen und den London Borough of Hounslow im Osten; beide führen eigene Gebietssteckbriefe und Bewertungsunterlagen. Bedeutende Einzeldenkmale sind u. a. die von Norman Shaw entworfene Pfarrkirche St Michael and All Angels (Baubeginn 1870er Jahre), die seit 1951 als Grade II gelistet ist. Der bürgerschaftliche Denkmalschutz ist eng mit der Bedford Park Society (gegr. 1963) verbunden, die sich nach Abrissdrohungen formierte und 1967 die Unterschutzstellung von 356 Häusern im historischen Kern mitdurchsetzte. Weblinks Einzelnachweise
Garsington Manor

Garsington Manor, dans le village de Garsington, près d'Oxford (Angleterre) est un édifice de l'époque Tudor, surtout connu pour avoir été autrefois la maison de Lady Ottoline Morrell, qui appartenait au Bloomsbury Group. Aujourd'hui s'y déroule chaque été une saison d'opéra, le Garsington Opera. Le château a été construit sur des terres qui avaient appartenu au fils du poète Geoffrey Chaucer, et avaient porté un moment le nom de « Chaucers ». Lady Ottoline et son mari, Philip Morrell, l'avaient acheté en 1914, date à laquelle il s'était délabré, après avoir été utilisé comme ferme. Ils le restaurèrent complètement dans les années 1920, en créant des jardins paysagers de style italien. Le parterre comporte 24 massifs carrés avec des ifs irlandais dans les coins, le jardin italien dispose d'un grand bassin ornemental entouré par des haies d'ifs et agrémenté de statues ; au-delà, s'étend un jardin sauvage, avec allées de tilleuls, arbustes, ruisseau et étang. Garsington devint un refuge pour les amis des Morrell, y compris D. H. Lawrence, Siegfried Sassoon, Lytton Strachey, Aldous Huxley et Bertrand Russell. En 1916, ils invitèrent des objecteurs de conscience, parmi lesquels Clive Bell et d'autres « Bloomsberries », à venir travailler dans la ferme pendant la durée de la Première Guerre mondiale, pour leur éviter d'être poursuivis. Aldous Huxley y passa quelque temps avant d'écrire Crome Yellow (Jaune de Crome). Les Morrell quittèrent les lieux en 1928. Le manoir appartient ensuite à l'historien d'art Sir John Wheeler-Bennett, puis est vendu en 1981 à Leonard et Rosalind Ingrams. Le bâtiment est classé Grade II* en 1984. Voir aussi Articles connexes English Heritage Liens externes Ressource relative à l'architecture : National Heritage List for England Information de l'université d'York Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Garsington Manor » (voir la liste des auteurs). Portail des châteaux Portail de l’Angleterre Portail du jardinage et de l’horticulture Portail de la littérature britannique Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Garsington Manor

Garsington Manor, sita nel villaggio di Garsington, vicino a Oxford, è un edificio in stile Tudor, noto per essere stata una delle dimore di Lady Ottoline Morrell, componente del Bloomsbury Group. L'edificio è oggi di proprietà degli eredi di Leonard Ingrams e fino al 2011 è stata utilizzata come sede del festival di opera lirica, Garsington Opera trasferito poi a Wormsley Park, la casa di Mark Getty nell'Oxfordshire. Storia La manor house venne costruita su di un terreno appartenuto al figlio del poeta Geoffrey Chaucer, e un tempo era chiamata "Chaucers". Lady Ottoline e suo marito, Philip Morrell, la acquistarono nel 1914, quando era in uno stato di abbandono, dopo essere stata utilizzata come casa colonica. Essi la ristrutturarono completamente nel 1920, con l'ausilio dell'architetto Philip Tilden, creandovi intorno un giardino all'italiana. Il parterre dispone di 24 aiuole quadrate con piante di tasso agli angoli; il giardino all'italiana ha una grande vasca ornamentale recintata da siepi di tasso e ornata da statue; al di là, esiste un giardino selvaggio, con tigli, vialetti, arbusti, un ruscello e uno stagno. Garsington divenne un paradiso per gli amici dei Morrell e fra essi D. H. Lawrence, Siegfried Sassoon, Lytton Strachey, Aldous Huxley, Mark Gertler e Bertrand Russell. Nel 1916 essi invitarono a dimorarvi, fino alla conclusione della prima guerra mondiale, alcuni obiettori di coscienza come Clive Bell e altri componenti del Bloomsbury Group, ad evitar loro di essere perseguitati dal governo. Aldous Huxley vi passò diverso tempo prima di scrivere Crome Yellow, un libro su un personaggio ridicolo ovviamente inteso come una caricatura di Lady Ottoline Morrell; lei non glielo perdonò mai. I Morrell lasciarono la casa nel 1928 vendendola a Sir John Wheeler-Bennett i cui eredi a loro volta la vendette, nel 1981, a Leonard e Rosalind Ingrams e alla loro famiglia. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Garsington Manor Collegamenti esterni Information from the University of York, su york.ac.uk. URL consultato il 5 gennaio 2015 (archiviato dall'url originale il 21 novembre 2005). The Pool at Garsington Mark Gertler's 1918 painting of Garsington Manor and its ornamental pool. Government Art Collection, UK Department for Culture, Media and Sport. Description of Garsington Manor and its gardens at Garsington Opera.
Garsington Manor

Garsington Manor is een landhuis in tudorstijl. Het staat in het dorpje Garsington, in de buurt van Oxford en is bekend geworden als voormalig ontmoetingscentrum voor kunstenaars en intellectuelen. Het was in de eerste helft van de 20e eeuw in bezit van Lady Ottoline Morrell, die de glamoureuze gastvrouwe was van onder andere de Bloomsburygroep. Het landhuis wordt tegenwoordig elke zomer gebruikt als plaats voor een operaprogramma, de Garsington Opera, en is in bezit van de familie van wijlen Leonard Ingrams. Het landhuis werd gebouwd op land dat ooit in bezit was van de zoon van de dichter Geoffrey Chaucer en droeg in het verleden de naam "Chaucers". Lady Ottoline en haar echtgenoot, Philip Morrell, kochten het in bouwvallige staat in 1914; het was een tijdlang als boerderij gebruikt. De Morells hebben het landhuis compleet gerenoveerd in de jaren '20 van de vorige eeuw, waarbij ze Italiaanse landschapstuinen hebben laten aanleggen. De gelijkvloerse tuin heeft 24 vierkante perken met Ierse taxusstruikjes in de hoeken; de Italiaanse tuin heeft een groot, rijk geornamenteerd waterwerk dat wordt omsloten door taxushagen en standbeelden. Daarachter ligt een wilde tuin met door linden geflankeerde paden, struiken, een watertje en een vijver. Het landhuis van Garsington werd een vertrouwde plaats voor de vrienden van de Morells, waaronder D.H. Lawrence, Siegfried Sassoon, Lytton Strachey, Aldous Huxley, Mark Gertler en Bertrand Russell. In 1916 nodigden zij dienstweigeraars uit, waaronder Clive Bell en andere Bloomsberries (leden van de Bloomsburygroep), om hen tijdens de eerste Wereldoorlog te laten wonen en werken op het landhuis en de boerderij. Zo werd voorkomen dat de dienstweigeraars opgepakt zouden worden. De Morells verhuisden naar elders in 1928. Externe links Garsington Manor (Universiteit van York) De waterwerken van Garsington, Mark Gertlers schilderij van Garsington Manor. (Government Art Collection, UK, Department for Culture, Media and Sport). Beschrijving van Garsington Manor en zijn tuinen (bij de Garsington Opera).
Old Trafford

Old Trafford je fotbalový stadion, který se nachází ve stretfordské čtvrti Old Trafford. Od jeho založení v roce 1910 je stadion domovem ligového klubu Manchester United FC. Maximální kapacita stadionu je 75 635 diváků, díky čemuž je největším čistě fotbalovým stadionem v celém Spojeném království, třetím největším stadionem ve Spojeném království a jedenáctým největším stadionem v Evropě. Stadion je vzdálen 800 metrů od kriketového hřiště Old Trafford a stejnojmenné tramvajové zastávky. Přezdívku "The Theatre of Dreams" obdržel od Bobbyho Charltona. United zde hrají, s výjimkou sezón 1941–1949, od roku 1910. Stadion byl totiž za druhé světové války těžce poškozen a tak za celou dobu jeho opravy museli vzít United za vděk Maine Road, stadion městského rivala. Stadion prošel v průběhu devadesátých let až po začátek nového milénia řadou menších rozšíření, která se týkala tribun North, West a East Stand. Díky těmto rozšířením dosahoval stadion maximální kapacity 80 000 diváků. Do budoucna je plánovaná výstavba druhého podlaží na South Standu, díky čemuž by měla dosahovat celková kapacita 95 000 diváků. Nejvyšší návštěva byla na stadionu zaznamenána v roce 1939 v semifinále FA Cupu, kdy zápas mezi týmy Wolverhampton Wanderers a Grimsby Town navštívilo 76 962 diváků. Old Trafford hostil řadu důležitých zápasů. Jmenovitě semifinále i finále FA Cupu, mezinárodní zápasy Anglické fotbalové reprezentace, několik zápasů Mistrovství světa ve fotbale 1966 a Mistrovství Evropy ve fotbale 1996, finále Ligy mistrů UEFA v roce 2003, dvě finále mistrovství světa v Rugby league a dále několik fotbalových zápasů při Letních olympijských hrách 2012. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Old Trafford na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Old Trafford na Wikimedia Commons
Old Trafford

Old Trafford je stadion u Manchesteru na kojem igra nogometni klub Manchester United. Sa 76.000 sjedećih mjesta, drugi je najveći engleski stadion, nakon Wembleya. Nadimak stadiona je Kazalište snova, kako ga je prozvao legendarni igrač Uniteda, Sir Bobby Charlton. Manchester United na Old Traffordu igra od 1910. s iznimkom od 1941. do 1949. kada je stadion bombardiran u drugom svjetskom ratu. Za to vrijeme, United je dijelio stadion Maine Road s Manchester Cityjem. Na Old Traffordu se često igraju polufinala FA kupa, te su se igrale i utakmice engleske nogometne reprezentacije dok je Wembley bio u izgradnji. Također su na njemu odigrane utakmice svjetskog prvenstva 1966., EURO-a 1996. te finale Lige prvaka 2003. Vanjske poveznice Old Trafford na ManUtd.com
Old Trafford

Old Trafford – stadion Manchesteru United, zwyczajowo nazwany Teatrem Marzeń. Dystrykt metropolitarny wchodzący w skład Wielkiego Manchesteru, w którym położony jest stadion i od której wzięła się jego nazwa, znajduje się na zachód od centrum miasta. Konstrukcja Stadion powstał w 1910 roku za gigantyczną wówczas sumę 120 tysięcy funtów. Ze względu na bliskie sąsiedztwo Kanału Manchesterskiego stadion został zbombardowany podczas II wojny światowej. Jedyną zachowaną oryginalną częścią przedwojennego Old Trafford są mury tunelu między ławkami rezerwowych, którym niegdyś piłkarze wychodzili na mecz. Boisko ma 106 metrów długości i 65 metrów szerokości, trawa zaś, o nazwie Kentucky Blue, została sprowadzona ze Stanów Zjednoczonych. Ostatni remont został ukończony latem 2006 roku. Rozbudowano trybuny znajdujące się w narożnikach boiska, tak by sięgały one na wysokość trzeciego piętra miejsc przeznaczonych dla widowni. Po przebudowie limit 68 tysięcy miejsc został zwiększony do 76300 widzów. Na stadionie znajduje się oficjalny sklep z pamiątkami Manchesteru United – Megastore, klubowe muzeum oraz Red Café – restauracja kibiców "Czerwonych Diabłów". Na stadionie oprócz punktów gastronomicznych znajdują się liczne lokale firm bukmacherskich. Na inaugurację przyszło 45 000 osób, wówczas Manchester przegrał z Liverpoolem 4:3. W 2003 roku na Old Trafford został rozegrany mecz finału Ligi Mistrzów. 15 maja 2016 roku o godzinie 16:00 polskiego czasu na stadionie miał zostać rozegrany mecz ostatniej kolejki sezonu 2015/2016 przeciwko Bournemouth. Jednak na 15 minut przed rozpoczęciem spotkania ewakuowano kibiców przebywających na obiekcie w związku z podejrzaną paczką, która została znaleziona na stadionie. Na miejsce wezwano policję oraz oddział saperów. Po około dwóch godzinach od ewakuacji, policja poinformowała, że przeprowadzono kontrolowaną detonację ładunku. Jak się później okazało, owa paczka była atrapą bardzo podobną do ładunku wybuchowego, pozostawioną po próbach antyterrorystycznych. Mecz został przeniesiony na inny termin. 2 maja 2021 roku przed stadionem odbył się protest kibiców Manchesteru United przeciwko rodzinie Glazerów, właścicieli klubu. Protest zgromadził ponad 1000 osób przed stadionem, a także około 200 osób przed hotelem The Lowry. W hotelu tym przebywali zawodnicy Manchesteru United czekający na mecz z Liverpoolem, który miał odbyć się tego samego dnia o godzinie 17:30. Godzinę przed rozpoczęciem meczu na stadion, pomimo zamknięcia go dla kibiców z powodu pandemii COVID-19, wdarło się około 100 osób. Podczas wtargnięcia kibice wykrzykiwali hasła nawołujące do odejścia z klubu rodziny Glazerów, niszcząc przy tym sprzęt telewizyjny i zabierając ze stadionu narożną chorągiewkę. Z tego powodu mecz został przełożony na inny termin. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne The Stadium Guide (ang.)