NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Trellick Tower

Trellick Tower is een woongebouw in de wijk North Kensington in Londen, Verenigd Koninkrijk. Het gebouw is 98 meter hoog maar met zendmast 120 meter. Het gebouw telt 31 verdiepingen en is in brutalistische stijl gebouwd door Ernő Goldfinger. Zijn ontwerp was gebaseerd op de kleinere Balfron Tower, die hij eerder ontworpen had. Trellick Tower heeft ook overeenkomsten met Anniesland Court in Glasgow. Geschiedenis De constructie liep van 1968 tot en met 1972. In de periode dat de toren opgeleverd werd, raakten de hoge woonflats uit de mode, doordat de autoriteiten de sociale problemen inzagen, die de toren veroorzaakten. Aan het einde van de jaren zeventig had de toren een slechte reputatie door criminaliteit en asociaal gedrag en wilden veel huurders er niet wonen. Op 8 oktober 1984 werd een nieuwe bewonersvereniging opgericht. Door de druk die uitgeoefend werd door de bewoners werden er in het midden van de jaren tachtig veiligheidsmaatregelen genomen, waaronder een intercomsysteem en conciërge. De prijzen van de appartementen stegen en werden door sommige mensen als zeer gewild beschouwd. In december 1989 werd een zendmast op het dak geīnstalleerd. Deze zender verhielp de problemen die sommige bewoners in naburige districten hadden met de ontvangst van televisiezenders. Ontwerp Trellick Tower bestaat eigenlijk uit twee verbonden torens. In de grote toren bevinden zich appartementen en duplexwoningen. In de smalle toren bevinden zich de liften, trappen, stortkokers en een boilerkamer. Het uitstekende gedeelte van deze toren bevat de mechanische ruimte. Door de boiler en warmwateropslagtanks dicht bij elkaar te zetten, reduceerde men het aantal pompen en leidingen. Doordat de pijpleidingen korter waren, verminderde men ook het warmteverlies door het reizen van water door de leidingen. Tegenwoordig heeft de toren elektrische boilers en staat de ruimte zo goed als leeg. Het plan om er een penthouse van te maken werd afgewezen. De twee torens worden door een overloop met elkaar verbonden. In de media Trellick Tower kan gezien worden in de film For Queen and Country uit 1988. Ook was de toren de filmlocatie voor de film Shopping uit 1994. In de televisieshow Incredible Games uit het begin van de jaren negentig, werd de gehele zijde van het gebouw die op de foto te zien is gebruikt bij de aftiteling. In de eerste aflevering van de comedyserie My Life in Film kon de toren ook gezien worden. In het nummer Best Days van Blur komt de Trellick Tower in de zin 'Trellicks Tower's been calling' naar voren. Emmy the Great heeft een lied geschreven genaamd Trellick Tower, het staat op het album Virtue. Daarnaast is de toren te zien in de volgende clips: For Tomorrow van Blur. Kingdom of Doom van de Leadzanger van Blur, Damon Albarn. I Shall Overcome van Hard-Fi. Tomorrow Comes Today van Gorillaz. Little 15 van Depeche Mode. Externe links http://skyscraperpage.com/cities/?buildingID=2166 http://www.open2.net/modernity/3_14.htm
Trellick Tower

Trellick Tower – zabytkowy, brutalistyczny budynek apartamentowy zlokalizowany na Cheltenham Estate w North Kensington w Londynie. Historia i architektura Wieżowiec, będący praktyczną realizacją radykalnego lewicowego utopizmu w architekturze, został zaprojektowany przez Erno Goldfingera w 1966 dla Greater London Council. Budowę ukończono w 1972, a jej koszt wyniósł 2,4 miliona funtów. Architekt oparł swój projekt na swojej wcześniejszej realizacji – Balfron Tower we wschodnim Londynie. Na 31 piętrach umieszczono 217 mieszkań. Na co trzecim piętrze znajduje się wewnętrzny chodnik, prowadzący do wolnostojącej wieży usługowej, wyposażonej w windy, schody i zsypy na śmieci, na szczycie której usytuowano kotłownię. Zrezygnowano z planowanej pierwotnie i postulowanej przez mieszkańców instytucji konsjerża w holu, jako przejawu "faszyzmu". James Dunnett, architekt pracujący w biurze Goldfingera, stwierdził, że „ma się wrażenie, iż tak właśnie powinna wyglądać architektura Stalina”. Jeszcze zanim pierwszy lokator wprowadził się do budynku w 1972, rozpoczął się społeczny sprzeciw wobec wznoszenia wielopiętrowych mieszkań komunalnych. Wobec braku jakiejkolwiek kontroli dostępu obiekt stał się magnesem przyciągającym włóczęgów, narkomanów i handlarzy narkotyków z północnego Londynu. Rosła przestępczość. Lokatorzy masowo zaczęli opuszczać blok. W 1982 roku wydano 343.336 funtów na remonty domofonu oraz naprawę instalacji elektrycznej, wind i oświetlenia, ale awarie sprawiały, że były one i tak często nieczynne. Do największych przejawów wandalizmu należało otwarcie hydrantu na 12. piętrze i wylanie do wind tysięcy hektolitrów wody, co spowodowało przepalenie bezpieczników i pozbawienie bloku prądu, ogrzewania, wody i czynnych toalet. Na 15. piętrze z windy wyciągnięto 27-letnią kobietę i zgwałcono. W tym samym miejscu przygnębiona młoda matka wyskoczyła z okna. Na 21. piętrze 11-letnia dziewczynka została wyciągnięta z windy do zsypu i zaatakowana przez napastników. Mimo wad projektu starzejący się Goldfinger bronił go do swej śmierci w 1987 jako dzieła czystej geometrii, piękna i doskonałego rozmieszczenia elementów poziomych i pionowych. Od 1984, kiedy to powstało nowe stowarzyszenie mieszkańców, rozpoczęły się działania mające na celu rewitalizację budynku. Pierwsze działania wdrażano od 1986, m.in. pojawiła się ochrona. English Heritage z architektem Peterem Smithem, uznał wieżowiec za zabytkowy w 1998. Kultura Blok i jego otoczenie były planem w teledyskach: „For Tomorrow” Blura, „Tomorrow Comes Today” Gorillaz, „The Good, The Bad” i „Kingdom of Doom” Queen oraz „Little 15” Depeche Mode. Galeria Przypisy
Trellick Tower

Trellick Tower är ett 31 våningar högt bostadshus i västra London. Byggnaden uppfördes av den kommunala allmännyttan mellan 1968 och 1972 för att erbjuda mindre bemedlade familjer goda bostäder. Huset ritades av arkitekten Ernő Goldfinger i en karakteristisk, brutalistisk betongarkitektur, vilket tillsammans med den enorma skalan i förhållande till sin omgivning har gjort byggnaden till ett landmärke. Utformningen av Trellick Tower hämtade inspiration från Le Corbusiers idéer kring Unité d'Habitation, det till säga enorma bostadskomplex som skulle inrymma alla verksamheter som de boende behövde. Byggnadens många etagelägenheter och den brutala hanteringen av material är gemensamma nämnare. Till skillnad från Unité d'Habitation innehåller Trellick Tower dock uteslutande bostäder och har, istället för Le Corbusiers inomhusgator, den huvudsakliga kommunikationen i ett separat hisstorn. Detta torn förbinds med bostadshuset på var tredje våning via gångbroar och ger byggnaden dess karakteristiska utseende. I Londons East End finns ett likadant torn från samma år, Balfron Tower, där arkitekten Goldfinger själv bodde under många år. Källor Glancey, Jonathan, C20th century architecture, sid. 236, Carlton Books 1998, ISBN 1-84222-014-4
Cmentarz North Sheen

Cmentarz North Sheen (ang. North Sheen Cemetery, znany też jako Fulham New Cemetery) – cmentarz komunalny w Londynie, pozostający w zarządzie gminy Hammersmith and Fulham i będący największym cmentarzem w jej zasobach, choć geograficznie położony na obszarze gminy Richmond upon Thames. Został otwarty w 1909 roku, liczy ok. 30 akrów. Na terenie cmentarza znajduje się neogotycka kaplica. Nagrobki nie są uszeregowane w utwardzonych alejkach, lecz umieszczone na trawniku pokrywającym większość nekropolii. Pochowani Na cmentarzu zostało pochowanych kilkanaścioro znanych Polaków, m.in.: Bibliografia Cemeteries out of the Borough: North Sheen and Mortlake Cemeteries. London Borough of Hammersmith and Fulham. [dostęp 2014-01-28]. (ang.).
Ham House

Das 1610 erbaute Ham House gehört zusammen mit seiner Gartenanlage zu den bekannten Sehenswürdigkeiten des Londoner Stadtbezirks London Borough of Richmond upon Thames. Die Innenausstattung des roten Backsteinbaus am rechten Ufer der Themse gilt als einzigartiges Beispiel aus der Epoche der Stuart-Restauration. Heutiger Besitzer ist der National Trust. Baugeschichte und Interieur Auf William Murray, Prügelknabe des späteren Königs Karl I., der zwischen 1637 und 1639 das Innere umbaute, gehen die Große Treppe und die Zimmerflucht im ersten Stock, der Große Speisesaal, der Salon auf der Nordseite sowie die lange Galerie mit dem abschließenden Bilderkabinett zurück. In den 1670ern wurde das Gebäude vom Herzog von Lauderdale erweitert, und die Innenräume wurden komplett renoviert. Große Teile der Innenausstattung, zu der Einlegearbeiten, Schnitzereien und lederne Wandbespannungen gehören, stammen noch aus dieser Zeit. Viele der Einrichtungsgegenstände wurden speziell angefertigt, und etliche davon sind bereits in den zeitgenössischen Inventarlisten aufgeführt. Im Erdgeschoss des Gebäudes befinden sich die Privaträume einschließlich der Schlafräume, was heutzutage als recht ungewöhnlich empfunden wird. Die Wände sind meist vertäfelt oder mit Ledertapeten bespannt. Die Große Treppe mit ihren strukturierten, einst vergoldeten Paneelen und ihrer aufwändig geschnitzten Balustrade führt zu den herrschaftlichen Zimmern im ersten Stock. Die beschränkte Größe dieser Räumlichkeiten steht im Gegensatz zu ihrer Ausstattung, zu der Deckenmalereien, Parkettböden, Kaminsimse aus Marmor, Tapisserien sowie Wandbespannungen aus Damast oder Seide gehören. Gartenanlage Der englische Autor, Architekt und Gartenbauer John Evelyn schrieb nach einem Besuch des Hauses und der Gärten des Duke of Lauderdale: „Es reicht an die schönsten Villen Italiens heran. Das Haus, ausgestattet wie das eines Prinzen, ist umgeben von Parterres, Blumengärten, Orangerien, Wäldchen, Alleen, Höfen, Statuen, Perspektiven, Brunnen und Volieren, und all das am Ufer des bezauberndsten Flusses der Welt.“ Als der National Trust den Besitz 1948 übernahm, gab es die von Evelyn beschriebene Gartenanlage längst nicht mehr. Von 1976 ab wurde sie jedoch nach alten Plänen im Stil des 17. Jahrhunderts wiederhergestellt, sodass Haus und Gärten heute wieder eine harmonische Einheit bilden. Mit der Hammerton’s Ferry kann das am gegenüberliegenden Flussufer befindliche Marble Hill House erreicht werden. Literatur Peter Furtado, Nathaniel Harris, Hazel Harrison, Paul Pettit: The Country Life Book of Castle and Houses in Britain. Newnes Books, Twickenham 1986, ISBN 0-600-35867-4, S. 81. Bamber Gascoigne: Encyclopedia of Britain. BCA, London u. a. 1993, ISBN 0-333-54764-0, S. 286. Rupert O. Matthews: Großbritannien. Schönheit und Tradition. Karl Müller, Erlangen 1995, ISBN 3-86070-120-7, S. 84–85. Peter Thornton, Maurice Tomlin: The Furnishing and Decoration of Ham House. Furniture History Society, London 1981. Weblinks Einzelnachweise
Ham House

Ham House é um palácio situado ao lado do rio Tâmisa em Ham, ao sul de Richmond, em Londres, na Inglaterra. É reivindicado pelo National Trust como o "único na Europa com a sobrevivência mais completa de moda e de poder do século XVII." História Ham no início do século XVII foi dada por Jaime I ao seu filho, Henrique Frederico, Príncipe de Gales. A casa foi construída em 1610 por sir Thomas Vavasour, cavaleiro marechal de Jaime I. Originalmente formado um traçado em plano-H constituída em nove baías e três andares. A localização ao lado do Tâmisa era ideal para Vavasour, permitindo-lhe mover-se entre as cortes em Richmond, Londres e Windsor. Com a morte do Príncipe de Gales, em 1618, as terras em Ham e Petersham passaram para o segundo filho de Jaime, Carlos, vários anos antes de sua coroação em 1625. Após a morte de Vavasour em 1620, a casa foi concedida a John Ramsay, 1º Conde de Holderness até sua morte, em 1626. No cinema e na televisão Ham House tornou-se um local popular para produções de cinema e televisão, tanto seu interior quanto exterior. O exterior foi usado como Palácio de Kensington, em The Young Victoria de 2009, e como o Colégio Interno Hailsham no filme Never Let Me Go de 2010, estrelado por Carey Mulligan, Andrew Garfield e Keira Knightley. O interior de Ham também forneceu uma localização conveniente para os quartos de Vronsky no filme de Joe Wright Anna Karenina, de 2012, e a versão da Disney da aventura marciana de Burroughs, John Carter. A casa também tem destaque em documentários de televisão e rádio. Referências Ligações externas «Página oficial» (em inglês)
Adam and Eve, Norwich

Adam and Eve is a pub in the city of Norwich, England. It is located in Bishopgate, close to Norwich Cathedral, the Great Hospital and Norwich Law Courts. It is widely claimed to be the oldest pub in the city, with the earliest known reference made in 1249. History The earliest reference to a tavern on its site was in 1241 or 1249 as a brewhouse used by workmen building the nearby cathedral. The brewhouse was owned by Benedictine monks at the nearby Great Hospital. It was the last pub in Norwich to serve ale from the barrel, until a bar was installed in 1971. Building The pub seen today is a 17th-century building constructed from brick and flint with later additions such as Dutch gables. A Saxon well is located beneath the lower bar floor. References External links Official website
Hammersmith Bridge

Die Hammersmith Bridge ist eine Straßenbrücke über den Fluss Themse in London. Sie verbindet Hammersmith im Stadtbezirk London Borough of Hammersmith and Fulham im Norden mit Barnes im Stadtbezirk London Borough of Richmond upon Thames im Süden. Die schmiedeeiserne Hängebrücke ist 213,36 m (700 ft.) lang und 13,11 m (43 ft.) breit, darüber führt die Hauptstraße A306. Die heute bestehende Brücke ist die zweite an dieser Stelle. Die Brücke war von August 2020 bis Juli 2021 voll gesperrt und ist aktuell nur von Fußgängern passierbar. Geschichte 1824 verabschiedete das Parlament ein Gesetz, das den Bau einer Brücke ermöglichte. William Tierney Clark entwarf die erste Hängebrücke über die Themse überhaupt, die Bauarbeiten begannen im darauf folgenden Jahr. Nach der Eröffnung im Jahr 1827 war die Benutzung mautpflichtig; an beiden Enden der Brücke gab es kleine Mauthäuschen. Während der 1870er Jahre war der Ersatz durch einen Neubau geplant, da die bestehende Brücke für den stetig zunehmenden Verkehr nicht mehr tragfähig genug war. Der Neubau begann 1884. Um den Verkehr während der Bauzeit nicht allzu sehr zu beeinträchtigen, entstand parallel dazu eine temporäre Brücke. Die neue, von Joseph Bazalgette entworfene Kettenbrücke ruht auf denselben Fundamenten wie die erste. Die offizielle Eröffnung erfolgte am 11. Juni 1887 durch den Prince of Wales, den späteren König Eduard VII., die Baukosten betrugen £82.117. Von Februar 1997 bis Juli 1998 war die Brücke für den motorisierten Individualverkehr gesperrt, um dringend notwendige Reparaturen durchführen zu können. Dreimal war die Brücke Ziel von Bombenanschlägen der IRA respektive deren Splittergruppen. Ein Passant verhinderte 1939 Schlimmeres, als er den Aktenkoffer mit der Bombe entdeckte und in den Fluss warf. Der Anschlag im Jahr 1996 scheiterte, weil das verwendete Semtex nicht zündete. Die Bombe vom 1. Juni 2000 hingegen richtete großen Sachschaden an. Nach Ende der Reparaturarbeiten wurde eine Gewichtsbeschränkung von 7,5 Tonnen verhängt. Im April 2019 wurde die Brücke zunächst für den motorisierten Verkehr gesperrt, nachdem Risse in gusseisernen Konstruktionsteilen aufgetreten waren. Wegen Fortschreitens der Schäden wurde die Sperre im August 2020 auf Fußgänger und Radfahrer ausgeweitet und Flussverkehr unter der Brücke untersagt. Seit Juli 2021 ist sie für Fußgänger wieder eingeschränkt passierbar. Weblinks Hammersmith Bridge. In: Structurae Website der Hammersmith Bridge (Memento vom 5. August 2009 im Internet Archive) Einzelnachweise
Hammersmith Bridge

Hammersmith Bridge è un ponte attraversante il Tamigi a Londra. Collega il sobborgo di Hammersmith e Fulham a nord col sobborgo di Richmond upon Thames a sud. Storia Il primo ponte su questo sito fu progettato da William Tierney Clark e costruito dal 1825 al 1827. Si trattava, come l'attuale, di un ponte a sospensione, il primo di questa tipologia ad essere costruito sul Tamigi. In quel periodo l'Inghilterra attraversava un periodo di grande espansione economica e la popolazione di Londra aumentò grandemente nel giro di pochi decenni. Negli anni 1880 si ravvisò la necessità di costruire un nuovo ponte che potesse sopportare l'aumentata mole di traffico. La costruzione del nuovo ponte, che appoggiava sugli stessi basamenti del precedente, iniziò nel 1884 e terminò tre anni dopo. Fu inaugurato dal Principe di Galles (il futuro re Edoardo VII) l'11 giugno 1887. Progettista dell'opera fu Sir Joseph Bazalgette. A mezzanotte il 27 dicembre 1919, un aviatore sudafricano della Royal Air Force, tenente Charles Campbell Wood, si tuffò nel Tamigi dal ponte per salvare una donna che stava annegando. Riuscì a trarla in salvo anche se a causa delle ferite sarebbe poi morta di tetano. Tale atto di coraggio è ricordato in una placca commemorativa sulla ringhiera del ponte. Nel 1973 il ponte fu sottoposto alla sostituzione di vari elementi strutturali, e nel 1997 furono fatti ulteriori lavori di ammodernamento. Nel 2008 il ponte è stato incluso nelle opere aventi speciale valore architettonico e/o storico, con lo scopo di proteggerlo da future modifiche che ne possano pregiudicare l'integrità. Voci correlate Ponti di Londra Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Hammersmith Bridge Collegamenti esterni Hammersmith Bridge sul sito en.structurae.de, su en.structurae.de.
Hammersmith Bridge

De Hammersmith Bridge is een wegbrug over de Theems in Londen. Zij verbindt Hammersmith in het stadsdistrict Hammersmith and Fulham op de noordoever, met Barnes in het stadsdistrict Richmond upon Thames op de zuidoever. Deze smeedijzeren hangbrug in de hoofdweg A306, is 213,36 m lang en 13,11 m breed. De huidige brug is de tweede op deze plaats. De brug is, gezien de slechte staat waarin deze verkeert, voor de veiligheid sinds 2019 gesloten voor motorrijtuigen, tot minstens 2027, en sinds 2020 ook voor voetgangers en fietsers. Probleem is dat het onderhoud geacht wordt een taak te zijn van de borough Hammersmith and Fulham. maar dat dit voor dit borough relatief duur is. Geschiedenis In 1824 kondigde het parlement een wet af die de bouw mogelijk maakte. William Tierney Clark ontwierp de allereerste hangbrug over de Theems. De werken werden in 1825 aangevat en voltooid in 1827. Oorspronkelijk was het een tolbrug: aan beide zijden waren tolhuisjes aanwezig. Reeds in de jaren 1870 werden er plannen voor een nieuwe brug gemaakt omdat de toenmalige brug het steeds toenemende verkeer niet meer aankon. De bouw van de tweede brug begon in 1884. Tijdens de werken werd er een parallelle tijdelijke brug gebruikt. De nieuwe, door Joseph Bazalgette ontworpen brug rust op de fundamenten van de eerste brug. Op 11 juni 1887 werd de brug ingehuldigd door de Prins van Wales, de latere koning Eduard VII. De kostprijs bedroeg £82.117. De brug was driemaal het doelwit van een bomaanslag door de IRA of zijn splintergroepen. In 1939 mislukte de aanslag omdat een voorbijganger de aktetas met de bom opmerkte en ze in de rivier gooide. De aanslag van 1996 met semtex mislukte door dat de ontsteking niet werkte. De bom van 1 juni 2000 daarentegen richtte grote materiële schade aan. Van februari 1997 tot juli 1998 was de brug afgesloten wegens dringende herstellingswerken. Daarna werd een maximumgewicht van 7,5 ton ingesteld.
Хаммерсмитский мост

Хаммерсмитский мост (англ. Hammersmith Bridge) — подвесной мост через Темзу в западном Лондоне. Мост связывает центр лондонского боро Хаммерсмит и Фулхэм на северном берегу Темзы с районом Барнс боро Ричмонд-на-Темзе. Мост позволяет автомобильное движение и проход пешеходов. Это второй постоянный мост на данном месте. История Сооружение моста было одобрено парламентским законом в 1824 году, на следующий год мост начали строить. Это был первый подвесной мост через Темзу, он был спроектирован Уильямом Тирни Кларком. Строительство моста обошлось в £80 000, проезд по мосту был платным. К 1870-м годам мост Хаммерсмит уже не справлялся с нагрузкой тяжелого транспорта, его собственники обеспокоились, когда в 1870 году 11-12 тысяч людей столпились на мосту для того, чтобы просмотреть на лодочную регату, которая под мостом проходила отметку чуть меньше половины дистанции гонки протяженностью 4¼ мили. В 1884 году временный мост был воздвигнут для поддержания движения во время строительства постоянного моста. Современный подвесной мост был спроектирован инженером сэром Джозефом Базэлджетом и покоится на том же фундаменте, что и старая конструкция Кларка. Новый мост был построен компанией Диксон, Эпплби и Торн. Мост был открыт наследным принцем Эдуардом 11 июня 1887 года. Источники
Kathedrale von Portsmouth (anglikanisch)

Die Kathedrale von Portsmouth (englisch Cathedral Church of St Thomas of Canterbury, Portsmouth) ist die anglikanische Kathedrale der Stadt Portsmouth und ist dem heiligen Thomas von Canterbury geweiht. Sie liegt in Old Portsmouth und ist Sitz des Bischofs von Portsmouth. In Portsmouth gibt es eine weitere Kathedrale, die römisch-katholische Kathedralkirche von Johannes dem Evangelisten, die ebenfalls häufig als Portsmouth Cathedral bezeichnet wird. Geschichte Um das Jahr 1180 überließ der wohlhabende normannische Kaufmann und Gutsherr von Titchfield Jean de Gisors den Augustiner-Chorherren der Abtei Southwick ein Grundstück, so dass sie darauf eine Kapelle errichten konnten. Diese Kapelle wurde im 14. Jahrhundert zur Pfarrkirche und im 20. Jahrhundert zur Kathedrale erhoben. Von diesem Originalgebäude sind immer noch der Altarraum und das Querschiff erhalten geblieben. Zwischen 1683 und 1693 wurde der alte Turm und das Kirchenschiff abgerissen und durch ein neues Hauptschiff, Seitenschiffe und einen neuen Turm ersetzt. Zwischen 1902 und 1904 war die Kirche geschlossen, um notwendige Restaurierungsarbeiten durchführen zu können. 1927 entstand die Diözese Portsmouth. 1932 veröffentlichte Sir Charles Nicholson Entwürfe zur Vergrößerung der Kirche. Diese Pläne konnten jedoch nie verwirklicht werden. 1991 wurde die Kathedrale schließlich fertiggestellt, wobei das Gebäude allerdings wesentlich kleiner als geplant ausfiel. Orgel Die Orgel wurde 1994 von den Orgelbauern Nicholson & Co. (Malvern) in der Kathedrale aufgestellt. Das Pfeifenmaterial stammt aus einem Instrument, welches von dem Orgelbauer John Nicholson im Jahre 1861 für die Kathedrale von Manchester erbaut worden war, das aber bereits 1874 in der Holy-Trinity-Kirche in Bolton aufgestellt wurde. In Portsmouth wurde es in dem vorhandenen Orgelgehäuse aus dem Jahre 1718 eingebaut. 2001 wurde dann auf der Westempore eine Orgel errichtet, um das Kirchenschiff zu beschallen. 2017 wurde über dem Haupteingang das Register „Trompete de Maris“, ein Hochdruckregister (Fanfaren) eingebaut. Das Instrument hat 60 Register auf vier Manualen und Pedal. Die Trakturen sind elektrisch. Einzelnachweise Siehe auch Kathedrale von Portsmouth (römisch-katholisch) Weblinks Website der Kathedrale St Thomas of Canterbury, englisch Website der Kathedrale St John the Evangelist, englisch