NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brixton Academy

La Brixton Academy, attualmente conosciuta come la O2 Academy Brixton, è uno dei locali di Londra più importanti per concerti, night-club e teatro. Si trova nel sud di Londra e l'edificio ha ospitato una serie di eventi di musica rock dal 1983. La capacità massima è di 4.921 (3.760 in piedi al piano inferiore; 1.083 a sedere e 78 in piedi nel cerchio), in alternativa, la capacità di tutti i posti a sedere è 2.391. Storia Il luogo ha iniziato la sua vita come sala cinematografica e teatro nel 1929, sul sito di un giardino privato di Stockwell Road. È stato costruito ad un costo di £ 250.000 come teatro "Astoria". Il primo show è stato il film The Singing Fool di Al Jolson, seguito da una varietà di spettacoli, compresi quelli con Heddle Nash e Derek Oldham, che sono stati trasmessi dalla BBC. L'edificio conserva ancora molte delle sue caratteristiche originali, tra cui l'arco del proscenio e l'art déco interna. Sundown Centre L'Astoria infine ha chiuso le porte come sala cinematografica il 29 luglio 1972. È stato poi convertito nel Sundown Centre per concerti rock nel settembre del 1972, ma non è stato un successo e la Sundown ha chiuso circa quattro mesi più tardi. Nel maggio 1974 è stata richiesta l'autorizzazione a demolire l'edificio ed a sostituirlo con un autosalone ed un distributore di benzina. Tuttavia, il progetto di riqualificazione è stato respinto e l'edificio è stato mantenuto ed è rimasto chiuso al pubblico ed utilizzato come magazzino attrezzature dalla Rank Organization. Brixton Academy Nel 1981 l'Astoria fu ristrutturato da Sean Treacy, riaprì come luogo musicale chiamato The Fair Deal, con un concerto degli UB40, ma chiuse nel 1982 a causa di debiti. Fu' acquistato da Simon Parkes nel 1983 e nello stesso anno, riaprì come Brixton Academy. L'Accademia è cresciuta costantemente in tutto il 1980, con numerose produzioni reggae e artisti rock e pop, come Eric Clapton, Dire Straits e altri. Il luogo è stato utilizzato anche per riprese video dai Wham e dai Culture Club. Nel 1993 il chitarrista dei Queen Brian May ha fatto tappa alla Brixton Academy con il suo primo tour da solista, Back to the Light Tour; dal concerto è stato registrato l'album live ed il VHS Live at the Brixton Academy. L'11 Gennaio 2020 ha ospitato la prima tappa del secondo tour europeo della cantante virtuale giapponese Hatsune Miku. Artisti principali Chase and Status Asking Alexandria Alcuni di questi artisti vi hanno registrato anche degli album dal vivo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Brixton Academy Collegamenti esterni Sito ufficiale, su academymusicgroup.com. sito ufficiale, su brixton-academy.co.uk. URL consultato il 10 luglio 2009 (archiviato dall'url originale l'11 marzo 2009). Carling Brixton Academy pagina, su carling.com. URL consultato il 10 luglio 2009 (archiviato dall'url originale il 30 maggio 2013). Brixton Academy, su zaubee.com. URL consultato il 27 giugno 2022 (archiviato il 27 giugno 2022).
Brixton Academy

De Brixton Academy, tegenwoordig O2 Academy, Brixton geheten, is een grote muziekzaal in Brixton in Zuid-Londen. De zaal biedt ruimte aan 4.921 toeschouwers. Het is gebouwd in 1929 en werd geopend als een van vier Astoriabioscopen. In 1972 sloot het Astoria en werd het gebouw gebruikt als opslagplaats door de Rank Organisation. Het werd opnieuw geopend als muziekzaal in 1983 en werd de Brixton Academy genoemd. Deze naam hield het tot midden 2004 toen het werd herdoopt tot de Carling Academy. In januari 2009 werd het door een grote sponsor, de Britse telefoonmaatschappij O2, hernoemd tot O2 Academy. Tegenwoordig wordt het beheerd door de Academy Music Group en biedt het plaats aan concerten en clubnachten. Externe links website van O2 Academy Brixton korte geschiedenis van O2 Academy Brixton, Cinema Treasures
Brixton Academy

Brixton Academy (oficjalna nazwa O2 Brixton Academy) – jeden z najpopularniejszych klubów koncertowych, nocnych a także teatrów, znajdujący się w południowej dzielnicy Londynu Brixton. Maksymalna pojemność wynosi 4921 (z czego 3760 miejsc stojących na dole, 1083 siedzących i 78 stojących w kręgu). Historia Budynek powstał w 1929 roku i pełnił rolę kina oraz teatru na terenie prywatnego ogrodu przy Stockwell Road. Zaprojektowany został przez architekta Thomasa Somerforda i E A Stone. Koszt budowy wyniósł 250,000 funtów jako Teatr Astoria. Uroczyste otwarcie miało miejsce podczas pokazu filmu Śpiewający błazen z Alem Jolsonem w roli głównej. Do dziś zachowało się wiele oryginalnych elementów, jak na przykład proscenium i wnętrza w stylu art déco. 29 lipca 1972 roku kino zostało oficjalnie zamknięte. Astoria została przekształcona w Sundown Centre we wrześniu 1972. Przedsięwzięcie okazało się mało popularne, i po czterech miesiącach zostało zamknięte. W maju 1974 uzyskano pozwolenie na zburzenie zabytkowego budynku i wybudowanie salonu samochodowego i stacji benzynowej. Ostatecznie program zburzenia został anulowany. W 1981 roku Astoria została przebudowana przez Seana Treacy'ego. Obiekt został ponownie otwarty pod nazwą Fair Deal, a pierwszym koncertem był występ grupy UB40. Grupa The Clash zagrała koncert w 1982 roku podczas trasy Casbah Club tour. Obiekt został zamknięty rok później z powodu zadłużenia. W 1983 został kupiony przez Simona Parkesa i ponownie otwarty już jako Brixton Academy. W latach 80. klub zyskał popularność dzięki licznym produkcjom. Zaczęły odbywać się tu koncerty licznych wykonawców rockowych oraz popowych takich jak Eric Clapton, Dire Straits i The Police. Były tu kręcone także zapisy koncertów takich wykonawców jak Wham! oraz Culture Club. 12 grudnia 1986 popularny zespół The Smiths zagrał tu swój ostatni koncert przed zakończeniem działalności muzycznej. W roku 1995 Parkes sprzedał Brixton Academy. Nowy właściciel (McKenzie Group) rozpoczął reinwestycję na kwotę 500,000 funtów. Przeprowadzono gruntowny remont budynku, przywracając między innymi styl art déco do dawnej świetności, a także zwiększając pojemność do 5,000 miejsc. Obecnym właścicielem Brixton Academy jest Academy Music Group po rebrandingu w sierpniu 2004 roku. Obiekt pełni funkcję klubu nocnego oraz sali koncertowej. W marcu 2002 roku grupa Iron Maiden wyprzedała salę na trzy wieczory z rzędu, bijąc rekord sprzedaży merchandisu oraz biletów. Zespół wystąpił w Brixton sześć razy w karierze. Obecnie Brixton Academy należy do najpopularniejszych klubów w Londynie. Często prócz koncertów i występów, odbywają się tu różne wydarzenia kulturalne. Od 1994 przez 12 lat odbywała się tu gala NME Awards. Ponadto obiekt został uhonorowany w roku 2009 statuetką Music Week Award for Venue of the Year. Zobacz też Live at the Brixton Academy Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona (ang.)
Brixton Academy

Brixton Academy, в наш час[коли?] офіційна назва O2 Academy, Brixton, це один з провідних лондонських музичних центрів, нічних клубів та театрів. Зал розташований у Брикстоні (Brixton), Південний Лондон (South London), Англія, Заклад є одним з провідних концертних майданчиків британської столиці. Максимальна місткість - 4921 (3760 стоячих місць у партері; 1083 сидячих у партері; 1978 місць для стояння у колі). Як альтернатива, заклад може бути облаштований лише сидячими місцями, і при цьому вміщувати 2391 особу. Історія Заклад розпочав свою діяльність, як кінотеатр "Astoria" у 1929 році. Вартість будівництва становила чверть мільйона фунтів стерлінгів. На відкриті демонструвався фільм Ела Джонсона Співаючий дурень (The Singing Fool). Будівля, з тих часів, зберегла багато своїх самобутніх рис - арки авансцени та інтер'єр в стилі ар-деко. Як кінотеатр, "Astoria", проіснувала до 29 червня 1972 року, після чого тут був організований Sundown Centre - концертний майданчик. Цей новий заклад не набув популярності серед лондонських меломанів, і був закритий через чотири місяці після свого відкриття. У травні 1974-го, прийняли план реконструкції кварталу, за яким будинок колишнього кінотеатру мав бути знесений, а на його місті побудована автомайстерня. Але, згодом, цей план переглянули і будинок зберегли. Там відрилася крамниця. У 1981 році, вже під назвою Fair Deal, тут знову відкрився концертний зал. Першим концертом став виступ гурту UB40. Внуштрішнє оформлення будівлі було значно перероблене; також тут відкрився ресторан. Менше ніж за рік, вже у 1982, заклад був закритий через борги. У 1983 році його придбав бізнесмен Саймон Паркс (Simon Parkes), і в тому ж році він був відкритий під назвою Brixton Academy. Успіх оновленого концертного залу ріс протягом 80-х. Тут виступали як мейнстрімні поп/рок артисти: Ерік Клептон, Dire Straits, The Police - так і андерграундні гурти на кшталт Bauhaus. Шоу, які відбувалися у Brixton Academy, завжди проходили з великим успіхом. Серед гуртів, які мають концертний альбом записаний у цьому залі є: Massive Attack, Kasabian, Faith No More, Suede, Sepultura, Judas Priest та багато інших. У 1995 році, Brixton Academy придбав холдинг "Break For The Border". У зал були вкладені інвестиції у розмірі півмільойна фунтів стерлінгів. Внаслідок перебудови, заклад набув своїх сучасних рис - фасаду будинку було надано первозданного вигляду у стилі ар-деко; значно розширена місткість - майже до 5000 глядачів. Після ребрендингу, у серпні 2004 року, залом володіє "Academy Music Group" - холдинг, який є власником низки музичних клубів та залів на Британьських островах. Посилання Офіційний сайт Carling Academy Brixton page Примітки
Silbury Hill

Silbury Hill is een prehistorische kunstmatige krijtheuvel nabij Avebury in het Engelse graafschap Wiltshire. Het maakt deel uit van Stonehenge, Avebury en bijbehorende plaatsen, een UNESCO-werelderfgoed. Met een hoogte van 39,3 meter is de heuvel de hoogste prehistorische door de mens gemaakte heuvel in Europa. De heuvel in Udine, Italië, heeft een groter volume maar is iets lager. Qua volume is Silbury Hill vergelijkbaar met de Egyptische piramides. De site wordt beheerd door English Heritage. Silbury Hill maakt deel uit van het complex van neolithische monumenten rond Avebury, waaronder de Avebury Ring en West Kennet Long Barrow. De oorspronkelijke functie ervan is nog steeds onderwerp van discussie. Verschillende andere belangrijke neolithische monumenten in Wiltshire, waaronder de grote henges bij Marden en Salisbury Plain (Stonehenge), kunnen cultureel of functioneel gerelateerd zijn aan Avebury en Silbury.
Silbury Hill

Silbury Hill – liczący ponad 4500 lat kopiec w południowej Anglii, w hrabstwie Wiltshire. Jest to najwyższy wykonany przez człowieka kopiec w Europie i jeden z największych na świecie, ma 40 m wysokości i 167 m średnicy. Istnieje kilka teorii dotyczących sposobu powstania kopca, dwie z nich to: zbudowany w formie sześciobocznej piramidy, obsypanej ziemią; zbudowany w formie spiralnej drogi procesyjnej, zasypanej później ziemią. Obiekt w roku 1986 wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO razem ze Stonehenge i podobnymi obiektami w Anglii. Przypisy
Силбери-Хилл

Силбери-Хилл (англ. Silbury Hill) — 40-метровый искусственный (меловой) курган около Эйвбери в графстве Уилтшир, Англия. Силбери-Хилл внесён в список Всемирного наследия вместе с комплексом других неолитических сооружений около Эйвбери в Уилтшире, среди которых — знаменитый Стоунхендж. Это самый высокий из доисторических искусственных курганов в Европе и один из крупнейших в мире. Назначение кургана до сих пор является предметом споров. Начало сооружения кургана датируется около 2750 г. до н. э. (Atkinson 1969). В марте 2007 г. организация «Английское наследие» объявила об открытии поблизости от кургана на древней дороге из Лондона в Бат небольшого римского поселения с типичной планировкой. Примечания Литература Atkinson, R.J.C., Antiquity 41 (1967) Atkinson, R.J.C., Antiquity 43 (1969), p 216. Atkinson, R.J.C., Antiquity 44(1970), pp 313–14. Atkinson, R.J.C., «Neolithic science and technology», Philosophical Transactions of the Royal Society of London. Series A, Mathematical and Physical Sciences (1974) pp. 127f. Dames, Michael, 1977 The Avebury Cycle Thames & Hudson Ltd, London Dames, Michael, 1976 The Silbury Treasure Thames & Hudson Ltd, London Devereux, Paul, 1999 Earth Memory: Practical Examples Introduce a New System to Unravel Ancient Secrets Foulsham Vatcher, Faith de M and Lance Vatcher, 1976 The Avebury Monuments, Department of the Environment HMSO Amos, Tori. «1000 Oceans»en:1000 Oceans. To Venus and Back. Atlantic, 1999. Ссылки British Archaeology magazine article on Silbury SSSI boundary at English Nature’s «Nature on the Map» website Earth Mysteries: Silbury Hill BBC news: Monument’s tunnels to be filled Ancient Britain: Silbury Hill Secrets of Silbury Hill, a short BBC report on the archeological work at Silbury Hill SSSI Citation sheet at Natural England (недоступная ссылка) Ученые приблизились к разгадке тайны крупнейшего кургана Европы
Silbury Hill

Silbury Hill är en artificiell kulle som ingår i komplexet av neolitiska monument som står i Avebury i det engelska grevskapet Wiltshire. Kullen byggdes för ungefär 4600 år sedan och består till största delen av lokal kalksten. 40 meter hög och täckande en yta motsvarande ungefär två hektar är Silbury Hill Europas största förhistoriska konstruerade kulle och en av de största i världen. Silbury Hill ingår i området Stonehenge, Avebury och dess omgivningar som 1986 upptogs på Unescos världsarvslista. Konstruktionen Man beräknar att det tog ca 18 miljoner arbetstimmar för att bygga Silbury Hill genom att lägga på och forma de 248 000 kubikmeterna jord högst uppe på en naturlig kulle. Monumentets bas är 167 m i diameter och är helt rund. Toppen är relativt flat och ungefär 30 m i diameter. Kullen är byggd i två steg, relativt snart efter den ursprungliga konstruktionen byggdes kullen på en andra gång. Den första konstruktionsfasen som daterats med 14C-metoden till 2750 ±95 f.Kr., bestod av en gruskärna, men även av konstruktionsdetaljer liknade dem i en megalitgrav. Ovan på detta lades alternerande lager med kalksten och jord. I den andra fasen lade man på mera kalksten uppe på kärnan, som grävts upp ur ett dike som omgärdar kullen. Någon gång under denna tid så fyllde man åter igen diket och koncentrerade sig i stället på att öka kullens storlek, tills den uppnådde dagens storlek, med hjälp av massor från andra platser. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version.
Cadogan Hall

Cadogan Hall er en koncertsal med 900 sæder i Chelsea i London. Den er hovedsalen til Royal Philharmonic Orchestra. Bygningerne blev opført af Christian Science, og stod færdig i 1907. Inden 1996 havde antallet af medlemmer gået kraftigt ned, og bygningen var ikke længere i brug. Den blev købt af Cadogan Estates Ltd., og omindrettet som koncertsal.
Cadogan Hall

Cadogan Hall is a 953-seat-capacity concert hall in Sloane Terrace in Chelsea in the Royal Borough of Kensington and Chelsea, London, England. The resident music ensemble at Cadogan Hall is the Royal Philharmonic Orchestra (RPO). Cadogan Estates offered the RPO the use of the hall as its principal venue in late 2001. The RPO gave its first concert as the resident ensemble of Cadogan Hall in November 2004. From 2005 to 2021 Cadogan Hall was used by the BBC for a handful of Proms concerts. Cadogan Hall has also been used as a recording venue. In February 2006, a recording of Mozart symphonies with John Eliot Gardiner and the English Baroque Soloists was produced and made available immediately after the performances. In 2009, art rock band Marillion recorded a concert there which was released on the album Live from Cadogan in 2011. Building The building is a former Church of Christ, Scientist church, completed in 1907 to designs in the Byzantine Revival style by architect Robert Fellowes Chisholm, who also designed the Napier Museum in Kerala, India. The stained glass is by the Danish sculptor and stained-glass artist Arild Rosenkrantz. The building was listed Grade II on the National Heritage List for England in April 1969. Organ The church had a three-manual pipe organ built by J. W. Walker & Sons Ltd in 1907 and installed in 1911. It was on a raised position on the platform. The organ was removed in 2004, and the pipes in 2006. The original intention had been to install the organ in a church in the Midlands, but instead, in 2009-10, it was installed in Christ the King Catholic Church in Gothenburg, Sweden. Walker's organ case remains in place in the concert hall. Conversion to a concert hall By 1996, the congregation had diminished dramatically and the building had fallen into disuse. Mohamed Fayed, then owner of Harrods, had acquired the property, but was unable to secure permission to convert the building to a palatial luxury house on account of its status as a listed building. Cadogan Estates Ltd (the property company owned by Earl Cadogan, whose ancestors have been the main landowners in Chelsea since the 18th century; the nearby Cadogan Square and Cadogan Place are also named after them) purchased the building in 2000. It was refurbished in 2004 by Paul Davis and Partners Architects at a cost of £7.5 million. The changes included new lighting and sound systems and bespoke acoustic ceiling modules in the performance space. See also List of concert halls References External links Official website The Proms' page on Cadogan Hall Tim Ashley, "Let's not forget about the Cadogan Hall Proms". The Guardian Music Blog, 19 July 2007
Cadogan Hall

Cadogan Hall est une salle de concert de 900 sièges à Sloane Terrace dans le quartier de Chelsea de Londres au Royaume-Uni. À l'origine, le bâtiment abritait la première église du Christ scientiste, construite en 1907 par l'architecte Robert Fellowes Chisholm. En 1996, le nombre de fidèles avaient très fortement diminué et le bâtiment ne fut plus utilisé. Mohamed Al Fayed, le propriétaire des magasins Harrods, acquit le bâtiment mais la société Cadogan Estates Ltd (société immobilière détenue par Lord Cadogan, dont les ancêtres étaient les principaux propriétaires fonciers de Chelsea depuis le XVIIIe siècle - comme en témoigne le nom des proches Cadogan Square et Cadogan Place) acheta l'immeuble en 2000 Le bâtiment est classé (grade II). Le Cadogan Hall abrite un ensemble musical résident, le Royal Philharmonic Orchestra (RPO), le premier orchestre de Londres résident. Le Cadogan Estates offrit au RPO l'usage de la salle comme principal lieu de rassemblement fin 2001 et le RPO y donna son premier comme orchestre résident en novembre 2004. Depuis 2005, le Cadogan Hall accueille aussi les concerts de musique de chambre des Proms le lundi midi. Références Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Cadogan Hall » (voir la liste des auteurs). Liens externes (en) Cadogan Hall (en) Cadogan Estates Ltd. (en) The Proms page on Cadogan Hall Portail des arts du spectacle Portail de Londres Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Cadogan Hall

La Cadogan Hall di Londra (quartiere di Chelsea) è una delle più prestigiose sale da concerto d'Europa. Storia La Cadogan Hall venne costruita tra il 1904 ed il 1908 dall'architetto Robert Fellowes Chisholm ed adibita a chiesa cristiana (chiusa nel 1996 per il calo di praticanti). Solo nel 2000, dopo un periodo di abbandono, l'edificio venne recuperato ed adibito, grazie ai fondi (decine di milioni di sterline per l'acquisto dell'area) del Conte Cadogan (la cui famiglia ha grandi proprietà a Chelsea) a sala da concerto ricavando all'interno il palcoscenico (il solo restauro costò 7,5 milioni di sterline, sempre forniti dai Cadogan). La Cadogan Hall è la più recente sala londinese ed è stata inaugurata nel 2004. La Cadogan Hall e la Royal Philharmonic Orchestra Nel 2006, in occasione del 60º anniversario della sua fondazione, la Royal Philharmonic Orchestra è divenuta resident orchestra della Cadogan Hall. La sala si distingue per la sua superba acustica e per l'intima atmosfera. La Cadogan Hall ospita durante l'anno molti tra i più importanti solisti ed orchestre sinfoniche del panorama musicale mondiale. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Cadogan Hall Collegamenti esterni Sito ufficiale, su cadoganhall.com. Royal Philharmonic Orchestra, su rpo.co.uk.
St Paul's Church, Rusthall

St Paul's Church is a Church of England parish church in Rusthall, Kent, England. It is a Grade II listed building. History St Paul's Church was built in 1849 on the edge of Rusthall Common by William Nevill, 4th Earl of Abergavenny as part of his Nevill Park Estate. The church was designed by Henry Isaac Stevens as he was working on another church in nearby Fordcombe. The building was financed by Henry Hardinge, 1st Viscount Hardinge because he was aware of Stevens' work in his native Derbyshire and wished to support him. Another architect, a local man named N. E. Stevens (no relation), was also involved in the design. The church was built in a 13th-century (Early English Gothic) style as part of the Gothic revival movement. It was built out of local sandstone in a cruciform layout with a flat-roofed tower and belfry. It was then expanded in 1865 with an extra aisle and pews added and connected to the nave with a pointed arcade. In 1913 it was expanded again with a narthex porch added on the west side of the church. In 1922, Rusthall's war memorial was constructed outside St Paul's to commemorate soldiers from Rusthall who died in the First World War. The church retained a number of its original fixtures including its original font, and as such in 1974 it was granted Grade II listed status. The war memorial and the churchyard wall on which it stands were also listed at Grade II at the same time. The church was seen as a symbol of the wealth of the borough of Tunbridge Wells as it was described by John Newton that: "the churchyard is chockablock with expensive tombstones and memorials". Additional buildings As well as St Paul's Church being built, two school buildings were constructed on the site at the same time, although these were later converted into houses. In 1887, to accommodate the village expanding, a chapel of ease affiliated to St Paul's Church was built in the middle of Rusthall. This Mission church later became known as St Paul's Church Centre and is used as the parish hall of St Paul's Church as well as for hosting services, which up until the 1970s were conducted by a lay reader. It cost £1,000, paid for by Mr J. Stone-Wigg, and was designed by Henry Taylor. The simple brick and tile building has lancet windows and a bell-cot on the roof, and was extended in 1908. See also List of places of worship in Tunbridge Wells (borough) Media related to St Paul's Church, Rusthall at Wikimedia Commons References