NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castelo de Peveril

O Castelo de Peveril (em inglês: Peveril Castle), também chamado de Castelo de Castleton (Castleton Castle), é um castelo apalaçado também conhecido no passado como Peak Castle. Fica situado em Castleton, Derbyshire, Inglaterra. Ergue-se numa colina voltada para a aldeia, providenciando vistas através do Hope Valley e do Cave Dale. É protegido como Scheduled Ancient Monument (Monumento Antigo Marcado) e está classificado como listed buildingcom o Grau I. O castelo recebeu o nome de William Peverel, um alegado, embora não provado, filho ilegítimo do Rei Guilherme I de Inglaterra, a quem foi concedido o Solar Real do Peak (Royal Manors of the Peak), pouco depois da Conquista Normanda, em 1066, administrando, deste modo, a Floresta do Peak a meias com o rei. O castelo consistia numa pequena torre de menagem quadrada, que ainda está de pé, e cortinasd de muralhas. Traços de outros edifícios são visíveis dentro das muralhas, incluindo o sítio do salão que deve ter sido a principal acomodação. O filho de Peverel, William Peverel o Jovem, caiu em desgraça junto de Henrique II e, o que levou a que o rei confiscasse as propriedades Peverel em 1155. Desde então, o castelo tem pertencido à Coroa ou ao Ducado de Lancaster, estando agora aos cuidados do English Heritage. Referências Bibliografia Great Britain. Department of the Environment (1979). Peveril Castle. [S.l.]: HMSO. ISBN 0116714662 Ligações externas «Peveril Castle na página do English Heritage»
Замок Певерил

Замок Певерил (также Замок Каслтон и Замок Пик; англ. Peveril Castle) — разрушенный замок XI века у деревни Каслтон в графстве Дербишир. Расположен в национальном парке и охраняется организацией «Английское наследие». Является памятником архитектуры и включён в список культурного наследия I* степени. История Главное поселение (столица) феодального баронства Уильяма Певерела. Основано Певерелом, владевшим землями в Ноттингемшире и Дербишире в качестве главного арендатора короля, где-то между нормандским завоеванием 1066 года и первым зарегистрированным упоминанием в «Книге Страшного суда» 1086 года. Город стал экономическим центром баронства. Сын Певерела, Уильям Певерил-младший, унаследовал поместья своего отца, но в 1155 году они были конфискованы королём Генрихом II. Король посетил замок в 1157, 1158 и 1164 годах, и впервые принимал у себя Малькольма IV, короля Шотландии. Во время восстания 1173—1174 годов гарнизон замка был увеличен с трёх человек до отряда во главе с двадцатью рыцарями, проживающими в замках Болсовер и Ноттингем. Графы Дерби претендовали на поместья семьи Певерил на основании брака (дочь Уильяма Певерила-младшего, Маргарет, была замужем за 2-м графом Дерби), и в 1199 году Уильям де Феррерс, 4-й граф, заплатил 2000 марок за лордство, хотя замок оставался под королевским контролем. В 1216 году замок почти стал местом битвы, когда король Иоанн передал его де Феррерсу, но кастелян отказался передать контроль. Хотя обе стороны поддерживали Иоанна, король разрешил графу силой выгнать непокорного кастеляна из замка; в конце концов кастелян капитулировал, и нет никаких доказательств того, что замок осаждался. В 1223 году замок вернулся короне. В XIII веке в замке были проведены масштабные строительные работы, и к 1300 году он обрёл окончательный внешний вид. К концу XIV века баронство было передано Джону Гонту, герцогу Ланкастерскому. Не видя в замке стратегического значения, он приказал частично его разобрать на строительный материал, что положило начало его упадку. Со времен Джона Гонта и до наших дней замок находился в собственности и под управлением герцогства Ланкастерского. К 1609 году он уже был «сильно руинирован и бесполезен». Сэр Вальтер Скотт описал руины замка в своём романе «Певерил Пик» (1823), действие которого происходит в XVII веке. См. также Список замков Англии Примечания Литература Brown, David (1979), Walter Scott and the Historical Imagination, Routledge, ISBN 978-0-7100-0301-0 Brown, Reginald Allen (2004) [1954], Allen Brown's English Castles, Woodbridge: The Boydell Press, ISBN 1-84383-069-8 Cathcart King, D. J. (1983), Castellarium Anglicanum: An Index and Bibliography of the Castles in England, Wales and the Islands. Volume I, New York: Kraus International Publications, ISBN 0-527-50110-7 Eales, Richard (2006), Peveril Castle, London: English Heritage, ISBN 978-1-85074-982-0 Ссылки Peveril Castle on English Heritage website Bibliography of sources relating to Peveril Castle 1909 plan of Peveril Castle's keep
Peveril Castle

Peveril Castle är ett slottsruin i Storbritannien. Det ligger i grevskapet Derbyshire och riksdelen England, i den södra delen av landet, 230 km nordväst om huvudstaden London. Peveril Castle kallas ibland Castleton Castle eller Peak Castle , Det är en ruin av ett slott buggt på 1000-talet. Från ruinen har man utsikt över byn Castleton i det engelska grevskapet Derbyshire. Det var säte för baron William Peverels feodala ägor, kända som Honour of Peverel. Det grundades någon gång mellan den normandiska erövringen 1066 och dess första omnämnande i Domesday book 1086. Peverel innehade som kungens arrendator mark i Nottinghamshire och Derbyshire . Staden blev områdets ekonomiska centrum. William Peveril den yngre ärvde egendomarna efter sin far. År 1155 konfiskerades ägorna av kung Henrik II. Medan Henrik var i kunglig besittning besökte han slottet år 1157, 1158 och 1164. 1157 som värd för kung Malcolm IV av Skottland. Under upproret mot Henrik 1173–1174 utökades slottets garnison från en portvakt och bara två väktare till en mindre styrka ledd av tjugo riddare som delade slotten Bolsover och Nottingham. Grevarna av Derby, de Ferrers, hade anspråk på familjen Peverils egendomar genom äktenskap. År 1199 betalade William de Ferrers, den fjärde greven, 2 000 mark för Peak-herrskapet, men slottet förblev under kunglig kontroll. Peveril Castle var omstritt år 1216, när kung Johan gav slottet till William de Ferrers, men kastlanen på borgen vägrade att avstå från kontrollen. Även om båda var anhängare till John, bemyndigade kungen Ferrers att använda våld för att vräka katlanen, Denne kapitulerade möjligen utan strid för det finns inte några bevis för att slottet attackerades. År 1223 blev slottet åter kronans egendom. Byggnadsarbete företogs på slottet under 1200-talet, och år 1300 hade slottets slutgiltiga form etablerats. Mot slutet av 1300-talet gavs egendomen till John of Gaunt, hertigen av Lancaster. Eftersom slottet inte fyllde någon funktion beordrade han att material från slottet skull återanvändas i andra byggen, vilket blev början början på slottets nedgång. Ända från John of Gaunts tid har slottet ägts och administrerats av hertigdömet Lancaster. Peveril Castle förlorade fin betydelse även administrativt. 1609 beskrivs slottet som mycket ruiner och det tjänade inget nyttigt syfte. På 1800-talet presenterade Sir Walter Scott slottet i sin roman Peveril of the Peak. Platsen ligger i en nationalpark och vårdas av English Heritage. Peveril Castle är skyddat som ett fornminne och historisk byggnad. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Peveril Castle.
Catedral de Chester

La catedral de Chester es la catedral de culto anglicano, sede de la diócesis de Chester desde 1541, en la ciudad homónima en Inglaterra. Pese a que en un principio constituía la iglesia de un monasterio benedictino dedicado a Santa Werburga, patrona de la ciudad, la catedral se encuentra bajo la advocación de Jesucristo y la Virgen María. De estilos románico y gótico ha sufrido diversas remodelaciones desde 1093 hasta mediados del siglo XVI, y un importante proceso de restauración durante el siglo XIX. Además de los actos religiosos, suele albergar exposiciones y conciertos. Arquitectura Nave La nave de la catedral fue completada entre 1461 y 1490 por William Rediche.​ Fue la última área de la catedral en ser reconstruida, habiéndose retrasado su construcción debido a la Peste Negra a mediados del siglo XIV. Las elevaciones son simplificadas y austeras en relación con el coro anterior, sin arcada triforia y solo paneles en blanco en la parte inferior de las ventanas del claristorio en lugar de una rejilla abierta. Las ventanas exteriores de la arcada muestran tracería curvilínea, dos pares de luces cada una culminando en arcos conopiales que forman diseños florales en los tímpanos. La actual bóveda de madera de la nave fue construida por George Gilbert Scott durante la restauración victoriana de 1868-1876. La bóveda se construyó de roble para no sobrecargar los pilares de arenisca roja situados debajo. Es una bóveda de ligadura típica del siglo XV, con tiercerones que parten de contrafuertes y se extienden hacia una viga central y nervios de cresta transversales entre las cabezas de las ventanas, con hexágonos lierne revistiendo la viga central y los nervios transversales, formando patrones de red entre los tramos de muelles. Las intersecciones de los nervios están cubiertas por grandes claves, que fueron limpiadas y doradas en 1997. La madera y el dorado de la bóveda complementan la arenisca roja debajo. Referencias Bibliografía Hendrix, John Shannon (2015). The Splendour of English Gothic Architecture. Nueva York: Parkston Press. ISBN 978-1-78310-794-0. Enlaces externos Página oficial (en inglés)
Cathédrale de Chester

La cathédrale de Chester est le siège du diocèse de Chester. Elle est située dans la ville de Chester, dans le Cheshire, en Angleterre. La cathédrale, anciennement église abbatiale Ste Werburgh, d'un monastère bénédictin, est dédiée au Christ et à la Vierge Marie. Depuis 1541, elle est le centre du culte, de l'administration, des cérémonies et de la musique de la ville et du diocèse. La cathédrale est un bâtiment classé Grade I. Elle est typique des cathédrales anglaises qui ont été plusieurs fois modifiées depuis le XIe siècle, bien que le site lui-même puisse avoir été utilisé pour le culte chrétien depuis l'époque romaine. Tous les grands styles de l'architecture médiévale, normande et gothique anglais notamment, sont représentés dans le bâtiment actuel. Les bâtiments monastiques ont été largement restaurés au cours du XIXe siècle avec une certaine controverse, et une tour sans cloche fut ajoutée au XXe siècle. Les bâtiments constituent une attraction touristique majeure à Chester, une ville d'importance historique, culturelle et architecturale. En plus de ses services pour le culte chrétien de rite anglican, la cathédrale est utilisée comme lieu de concerts et d'expositions. Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Chester Cathedral » (voir la liste des auteurs). Annexes Article connexe Liste des cathédrales de Grande-Bretagne Liens externes (en) Site officiel Ressource relative à l'architecture : National Heritage List for England Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Angleterre Portail du protestantisme Portail de l'anglicanisme Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Kathedraal van Chester

De kathedraal van Chester is een anglicaanse kathedraal in Chester, Engeland. Al sinds 1541 is de kathedraal de zetel van de bisschop van Chester. Geschiedenis De stad Chester was een belangrijke plaats in de Romeinse tijd. Er zijn vermoedens dat er in die tijd een basiliek stond in de stad. In 1093 werd er een benedictijnse abdij gebouwd. De abdij leverde structurele elementen die bewaard zijn gebleven in de huidige kathedraal. Deze kloosterkerk bestond al vóór de kathedraalstatus. In 1538 werd, met de ontbinding van de kloosters onder Hendrik VIII van Engeland, de abdij ontbonden. Drie jaar later werd de abdijkerk verheven tot kathedraal op bevel van de koning. Waar de abdij nog was opgedragen aan Werburgh, werd de kathedraal opgedragen aan Christus en de Heilige Maagd Maria. Vanaf de 19e eeuw is de kathedraal meerdere malen gerestaureerd en in de 20e eeuw werd er nog een vrijstaande toren bij de kathedraal gebouwd. In 1922 werd er bij de kathedraal een monument onthuld voor soldaten die sneuvelden in de Eerste Wereldoorlog. Sinds 1955 zijn de kathedraal en de bijbehorende abdijgebouwen Grade I-bouwwerken. Externe link Officiële website
Katedra w Chester

Katedra w Chester (ang. Chester Cathedral, pełna nazwa Cathedral Church of Christ and the Blessed Virgin Mary, Kościół katedralny Chrystusa i Najświętszej Maryi Panny) – katedra diecezji Chester Kościoła Anglii. Kościół katedralny i kaplice, kapitularz, budynki administracyjne i gospodarcze byłego opactwa benedyktynów Świętego Werburgha. Na miejscu anglosaskiego klasztoru założonego przed 958 rokiem, obecna budowla datowana jest na XI wiek (czasy opata Richarda); XII wiek, XII wiek; 1260-1280 (czasy opata Simona z Whitchurch); XIV wiek; późny XV wiek (czasy opata Simona Ripleya); wczesny XVI wiek; wczesny XVII wiek (czasy biskupa Bridgemana); 1818-1820 (architekt Thomas Harrison); 1844 i później (architekt R.C. Hussey); 1868 i później architekt sir George Gilbert Scott i jego syn George; 1882 i później (architekci sir Arthur Blomfield i C. J. Blomfield); 1911-1913 (architekt sir Giles Gilbert Scott) i 1939 (architekt F.H. Crossley); wolnostojąca dzwonnica została wzniesiona w latach 1974–1975 przez G.G. Pace’a. Bibliografia Cathedral church of Christ and the Blessed Virgin Mary – Historic England
Catedral de Chester

A Catedral de Chester é uma catedral da Igreja de Inglaterra e a igreja-mãe da Diocese de Chester. Fica situada na cidade de Chester, Cheshire, Inglaterra. A catedral (antiga abadia da igreja de um mosteiro beneditino, dedicada a Santa Verburga) é dedicada a Jesus e à Virgem Maria. Desde 1541 que é a sé do Bispo de Chester. A catedral está classificada com o Grau I dos Listed building, e parte de um local protegido que também inclui os antigos edifícios monásticos a norte, também eles de Grau I. A catedral, típica das catedrais inglesas por ter passado por várias modificações, data de entre 1093 e inícios do século XVI, apesar de o local poder ter sido utilizado para veneração cristã desde os tempo romanos. Todos os principais estilos de arquitectura medieval inglesa, desde a normanda à perpendicular, estão presentes no edifício. A catedral e os antigos edifícios monásticos foram extensamente restaurados durante o século XIX (por entre alguma controvérsia), e uma torre com um sino suspenso foi acrescentado no século XX. Referências Bibliografia Ligações externas «Página oficial» (em inglês)
Katedralen i Chester

Katedralen i Chester (engelska: Chester Cathedral) är en anglikansk domkyrka i Chester i grevskapet Cheshire i England, Storbritannien. Kyrkan är tillägnad Jesus och Jungfru Maria. Sedan år 1541 är kyrkan domkyrka för Chesters stift. Kyrkobyggnaden Ett keltiskt tempel kan ha funnits på platsen vid den romerska invasionen. Under 000-talet fick romarna kontroll över platsen och ett tempel uppfördes till Apollon. Någon gång på 300-talet, när kristendomen fått insteg, verkar byggnaden ha omvandlats till kyrka. Man vet att en kyrka fanns här på 800-talet då relikerna efter helgonet Werburgh gömdes undan från invaderande vikingar. Under 1000-talet uppfördes ett kloster bredvid kyrkan. År 1057 byggdes kyrkan om till klosterkyrka. Från år 1250 och framåt uppfördes en tredje kyrka på platsen i Gotisk stil. År 1540 lät kung Henrik VIII avskaffa klostret och kyrkan blev därefter domkyrka. Bildgalleri Referenser Britain Express (engelska) Externa länkar Officiell webbplats (engelska) Wikimedia Commons har media som rör Katedralen i Chester.
Gare de Huddersfield

La gare de Huddersfield est une gare ferroviaire du Royaume-Uni, située sur le territoire de la ville de Huddersfield, dans le Yorkshire de l'Ouest en Angleterre. Les services à partir de Huddersfield sont opérés par Northern Rail et TransPennine Express. Situation ferroviaire Histoire Service des voyageurs Accueil Desserte Intermodalité Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares au Royaume-Uni Transport ferroviaire au Royaume-Uni Autres gares dans le Yorkshire de l'Ouest : Gare de Bradford Forster Square Gare de Guiseley Gare de Halifax Gare de Leeds Gare de Wakefield Westgate Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : National Heritage List for England Portail du chemin de fer Portail du Yorkshire Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Station Huddersfield

Huddersfield is een spoorwegstation van National Rail in Huddersfield, Kirklees in Engeland. Het station werd geopend in 1847 en is Grade I listed. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door First TransPennine Express. Northern Rail maakt ook gebruik van het station met treinen over de Huddersfield Line, tussen Leeds/Wakefield Westgate en Manchester Victoria.
Cromford Mill

Cromford Mill was de eerste water-aangedreven katoenspinnerij opgericht door Richard Arkwright in 1771 in de Midden-Engelse plaats Cromford in het graafschap Derbyshire, die de basis heeft gelegd van zijn fortuin, en al snel werd gekopieerd door fabrieken in Lancashire, Duitsland en de Verenigde Staten. Het vormt de kern van de Derwent Valley Mills, dat sinds 2001 Werelderfgoed is. Geschiedenis Na de uitvinding van de schietspoel voor het weven van katoen door John Kay in 1733 was de vraag naar gesponnen katoen in Engeland enorm toegenomen. Machines voor het kaarden en spinnen waren weliswaar ontwikkeld, maar waren niet efficiënt en de geproduceerde katoen was van onvoldoende kwaliteit om als schering van een stof te dienen. In 1769 patenteerde Arkwright een waterframe spinmachine aangedreven door een watermolen, nadat hij eerder een door paarden aangedreven spinmachine in Nottingham had opgezet. Hij koos voor de locatie in Cromford om reden dat daar het gehele jaar aanvoer was van warm water via een ondergronds kanaal vanuit de nabijgelegen loodmijnen in Wirksworth, samen met Bonsall Brook. Hier bouwde hij een vijf verdiepingen tellende fabriek, met de steun van de Jedediah Strutt, Samuel Need en John Smalley. Vanaf 1772 was de fabriek dag en nacht in gebruik met twee ploegen, die 12 uur dienst deden. Hij begon met 200 werknemers, die niet allemaal lokaal gehuisvest konden worden. Hierom bouwde hij voor hen woningen in de buurt, en was hiermee een van de eerste fabrikanten die dit deed. Het merendeel van de medewerkers waren vrouwen en kinderen, van wie de jongste slechts zeven jaar oud. Later werd de minimumleeftijd verhoogd naar 10 en de kinderen kregen zes uur onderwijs per week, zodat ze registers konden bijhouden, wat hun veelal analfabete ouders nog niet konden. Afbeeldingen Situatie rond 1995 Het waterwerk Situatie in 2009 Zie ook Derwent Valley Mills New Lanark Stanley Mills Externe link (en) Cromford Mill Arkwright Society
Фабрика в Кромфорде

Фабрика в Кромфорде является первой фабрикой с водяной мельницей, построенной по системе Ричарда Аркрайта в 1772—1775 годах в Кромфорде (Дербишир), которая дала основу целой индустрии. Входит в число объектов Всемирного наследия ЮНЕСКО в Великобритании — Фабрик в долине реки Деруэнт. Строительство фабрики было сродни эксперименту: ряд связанных между собой зданий, вытянутых вдоль обрыва, использование силы воды из небольшого ручья Бонсолл-Брук и пруда Кромфорд. Аркрайт, которому были необходимы молодые сильные рабочие, был вынужден строить дома для них и их родителей, так как плотность населения была небольшой (изначально на фабрике было 200 рабочих). Идея была повторно использована для строительства второй фабрики в Кромфорде в 1776—1777 годах. Таким образом, была сформирована концепция индустриальной общины, которая затем многократно повторялась в других поселениях долины. Большую часть рабочих составляли женщины и дети, начиная с 7 лет. Позже минимальный возраст был повышен до 10 лет, и дети могли учиться 6 часов в неделю. Ворота фабрики ежедневно в 6 утра и в 6 вечера запирались, и опоздавшие рабочие лишались дневного заработка за текущий и за следующий день. По окончании бума текстильной промышленности фабрики неоднократно продавались, делились между различными владельцами. Небольшая часть оборудования была передана в Музей науки в Лондоне. В начале XX века на фабриках располагались красильное производство и прачечная. В историческом здании были установлены лифты, новые окна и двери. Пожары 1929 и 1961 годов уничтожили большую часть фабрики. Фабричный комплекс в Кромфорде включает два основных здания с пристроем, жилые постройки, мосты, акведук, здания управления фабрикой и многие другие постройки (всего около 20). В рамках объекта всемирного наследия находится также 10,5 км канала Кромфорд. Канал Кромфорд протяжённостью 23,3 км, соединяет Кромфорд с каналом Эреуош (Erewash) и был построен в начале 1790-х годов. Канал оказал существенное влияние на экономический рост Дербишира, являясь вплоть до 1830-х годов основной дорогой до Манчестера. Канал входит в список мест, представляющий особый научный интерес (Site of Special Scientific Interest, SSSI). В настоящее время в комплексе открыт музей. Планируется расширение экспозиции, включение в неё работающих машин, библиотеки, учебных групп и конференц-зала. Примечания
Whitgift School

Whitgift School ist eine unabhängige Tagesschule für rund 1200 Jungen im Alter zwischen 10 und 18 Jahren in einer Parklandschaft im Londoner Stadtbezirk South Croydon. Geschichte und Gebiet Die Schule wurde 1596 vom Erzbischof von Canterbury John Whitgift gegründet und ist Teil der Whitgift-Stiftung mit Trinity School of John Whitgift und Old Palace School of John Whitgift. 1931 zog die Schule an den heutigen Standort Haling Park, der einstigen Heimat von William Howard, 1. Baron Howard of Effingham, dem Lord High Admiral der Flotte gegen die Spanische Armada. Ein Modell der Ark Royal, das deutlich auf der Spitze der „großen Schule“ (die Aula) zu sehen ist, ist eine Erinnerung an die Geschichte des Ortes. Anbauten seit dem 400. Jahrestag der Schule sind ein Labyrinth im Garten des Gründers, ein Vogelhaus, ein Gehäuse für rote Eichhörnchen, Seen und eine Sportanlage. Whitgift ist in der Umgebung mit ihrer Vielzahl von Tieren, vor allem den Pfauen, die die Anlage seit den 1930er Jahren zieren, berühmt. Im Jahr 2005 besuchte David Attenborough die Schule, um die Seen zu eröffnen. In deren Umgebung befinden sich auch zwei Albino-Wallabys (ein Geschenk der Queen, als im Jahr 2002 die Seen wieder eröffnet wurden,) und verschiedene Wasservögel, beispielsweise Hawaiigänse, die der Zoo erfolgreich gezüchtet hat. Bildung Seit 2005 kann an der Whitgift das International Baccalaureate abgelegt werden, angeboten für die sechste Klasse als Alternative zu den A-Levels. Schulleitung Christopher A Barnett Bekannte Absolventen Stafford Beer, Kybernetik-Experte, Unternehmer und Autor Peter Bourne, Arzt, Anthropologe, Biograph, Autor und internationaler Beamter Derren Brown, Illusionist Danny Cipriani, Rugbyspieler Roberta Cowell, Jagdpilot(in) und Rennfahrerin (nach Transition) Lord Diplock, Richter und Law Lord Robert Dougall, BBC Newsreader und Präsident der Royal Society for Protection of Birds (RSPB) Jamal Musiala, Fußballspieler Tom White, Rugbyspieler Kit Connor, Schauspieler Weblinks Whitgift School Website Einzelnachweise