NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Morning Star (tidning)

Morning Star (MS) är en vänsterorienterad dagstidning i Storbritannien, och som andra sådana kommer den ut sex dagar i veckan, måndag till lördag. Historia MS grundades 1 januari 1930 med namnet Daily Worker som den kallades fram till 1966, men dess historia och föregångare sträcker sig 150 längre bakåt, en historia i motvind. 1930-1942 vägrade tidningsgrossisterna att distribuera tidningen. 1940-1941 förbjöd inrikesministern, Herbert Morrison tidningen. 1941 förstördes kontoren av Adolf Hitlers bomber, men återuppbyggdes efter insamlingar bland läsarna. 1945, efter andra världskrigets slut, bojkottade annonsörer tidningen i flera år. Under 1950-talet vägrade kommersiella TV-kanaler att visa annonser för tidningen. Brittiska staten har alltid vägrat annonsera i den, med undantag för några år på 1970-talet efter omfattande protester. Källhänvisningar Externa länkar Morning Star On-Line
Морнінг стар

Морнінг стар (англ. Morning Star МФА /ˈmɔ:niŋ stɑː/, укр. Ранкова Зірка, також був відомий до 1966 року як — Daily Worker) — щоденний таблоїд лівого скерування, що виходить у Великій Британії, був заснований 1 січня 1930 року. Під час існування СРСР був дружнім до Радянського Союзу офіційним органом Комуністичної партії Великої Британії. Видання зосереджує свою увагу на питаннях профспілок і соціалізму. Видавцем газети є People's Press Printing Society (PPPS). Газета отримувала підтримку Комуністичної партії Радянського Союзу і широко поширювалася в СРСР — єдина британська газета, яка за радянських часів продавалася в мережі кіосків «Союздруку». Серед інших англомовних газет, які також широко розповсюджувалися, були американські Daily World і People's World, канадська Canadian Tribune. З 2004 випускається онлайн-версія. За десятиліття тираж газети помітно впав (максимальний тираж 122 тисяч примірників був 1947 року), у 2005—2006 роках, за різними даними, він становив 13—25 тисяч. Редактори Примітки Посилання Сайт газети «The People» [Архівовано 24 грудня 2021 у Wayback Machine.] (англ.)
Pontefract Castle

Pontefract Castle eller Pomfret Castle er en middelalderborg i området City of Wakefield i West Yorkshire i England. Borgen blev bygget på en klippe øst for byen over All Saints Church, omkring år 1070 af Ilbert de Lacy. på jord, som Vilhelm Erobreren havde tildelt ham for hans støtte under den normanniske erobring af England. Der er dog tegn på, at der tidligere har været beboelse på stedet. Til at begynde med blev fæstningen opført i træ, som er genopført i sten. I Domesday Book fra 1086 nævnes "Ilbert's Castle", hvilket sandsynligvis er Pontefract Castle. Fæstningen blev udbygget i flere omgang i de følgende århundreder. Man mener, at kong Richard 2. døde på Pontefract Castle i 1400, hvilket Shakespeare har brugt i sit stykke Richard den Tredje. Under den engelske borgerkrig midt i 1600-tallet blev borgen udsat for flere belejringer. Efter borgerkrigen blev den ødelagt for at forhindre den i at blive brugt militært igen. Referencer Litteratur Brown, Reginald Allen (april 1959), "A List of Castles, 1154–1216", The English Historical Review, 74 (291): 249-280, doi:10.1093/ehr/lxxiv.291.249, JSTOR 558442 Harfield, C. G. (1991), "A Hand-list of Castles Recorded in the Domesday Book", English Historical Review, 106: 371-392, doi:10.1093/ehr/CVI.CCCCXIX.371, JSTOR 573107 Pevsner, Nicholas; Radcliffe, Enid (1967), Yorkshire: The West Riding, The Buildings of England (2 udgave), Penguin Books, ISBN 0-14-071017-5 Eksterne henvisninger Bibliography of sources related to Pontefract Castle Bloody Pomfret A walk on the wild side Official Website Arkiveret 18. juni 2015 hos Wayback Machine [1] Arkiveret 10. maj 2017 hos Wayback Machine Pontefract castle history map in PDF
Pontefract Castle

Pontefract Castle is een kasteelruïne in de stad Pontefract, in het district Wakefield, West Yorkshire in Engeland. In dit kasteel stierf koning Richard II na zijn afzetting, en later was de burcht het toneel van een reeks beroemde belegeringen tijdens de Engelse Burgeroorlog. Tudorjaren In 1536 werd Pontefract Castle aan de leiders van de Pilgrimage of Grace overgegeven. De Pilgrimage of Grace was een katholieke rebellie tegen de regering van koning Hendrik VIII met wortels in het noorden van Engeland. De koning nam dit de commandant van het kasteel, Thomas Darcy, 1e baron Darcy niet in dank af. Lord Darcy werd later voor deze vermeende "overgave", die door koning Hendrik VIII als een daad van verraad werd gezien, geëxecuteerd. De vijfde vrouw van koning Henry VIII, koningin Catharina Howard, zou hier tijdens een koninklijke rondreis in 1541 voor de eerste keer overspel hebben gepleegd met Thomas Culpeper, een misdrijf waarvoor zij later zonder vorm van proces zou worden geëxecuteerd. Externe link Bloody Pomfret
Pontefract Castle

Pontefract Castle i West Yorkshire nära staden Pontefract, byggdes omkring 1070 av en riddare, Ilbert de Lacy (som också var ansvarig för uppförandet av Kirkstall Abbey), på mark som han förlänats av Vilhelm Erövraren som belöning för hans stöd under den normandiska erövringen av England. Det finns dock rester från tidigare bebyggelse på platsen, och ursprungligen var borgen av trä, som ersattes av sten efter hand. Släkten de Lacy bodde i borgen fram till nästa århundrade då Robert de Lacy inte stödde Henrik I av England under hans maktkamp med brodern, och borgen konfiskerades därför från familjen. Under 1311 blev Pontefract Castle en del av Huset Lancasters egendomar. Thomas, earl av Lancaster (1278–1322) halshöggs utanför slottsmurarna sex dagar efter hans förlust i Slaget vid Boroughbridge, en dom avgjord av kungen själv. Detta ledde till att earlen blev en martyr och hans grav i Pontefract Priory blev en helgedom. Senare blev Johan av Gent, en av Edvard III:s söner, så förtjust i slottet att han gjorde det sitt och spenderade stora summor på att förbättra det. Rikard II av England (1367–1400) antas ha mördats i Pontefract Castle, möjligen i Gascoigne Tower. Borgen har legat i ruiner sedan 1644 då den var ett rojalistiskt fäste under det Engelska inbördeskriget och belägrades minst tre gånger av parlamentaristerna som var ansvariga för borgens nuvarande förfallna tillstånd och många av dess skador. Den sista räden hade uppenbarligen stöd hos lokalbefolkningen, som var tacksamma över att få förstöra borgen och därigenom få ett slut på stridigheterna i området. Det är fortfarande möjligt att besöka borgens 1200-talskällaren som under inbördeskriget användes som vapenförråd. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pontefract Castle.
David Zwirner Gallery

David Zwirner Gallery is an American contemporary art gallery owned by David Zwirner. It has three gallery spaces in New York City and one each in Los Angeles, London, Hong Kong, and Paris. History The Zwirner Gallery opened in 1993 on the ground floor of 43 Greene Street in SoHo in New York City with a one-man show of the Austrian sculptor Franz West. In 2002 it moved to 525 West 19th Street in the Chelsea neighborhood of New York. In 2012 it opened a 930 m2 (10,000 sq ft) London branch in Grafton Street, in Mayfair, and built a large new space, designed by Annabelle Selldorf, at 537 West 20th Street, Chelsea, New York. In September 2017 it opened an Upper East Side space in a 1907 townhouse off Madison Avenue, redesigned by Selldorf. A 930 m2 (10,000 sq ft) space at the H Queen's building in Hong Kong was also designed by Selldorf. That space closed in July 2026 upon the completion of renovations at 525 W. 19th Street. In 2019 the gallery opened an 800 m2 (8,600 sq ft) outpost in the Marais district of Paris, its first in continental Europe. The gallery opened 52 Walker, an offshoot exhibition space in New York's Tribeca neighborhood in 2021. 52 Walker was developed by curator Ebony L. Haynes, a director at the gallery who was hired in 2020. Her concept for a new program with the gallery included all-black staff hosting rotating exhibitions in a kunsthalle style, which Zwirner said inspired him to put her in charge of a new separate, autonomous exhibition space. In 2023 it opened a 1,300 m2 (15,000 sq ft) branch in the Melrose Hill neighborhood of Los Angeles, California. According to The New York Times in 2018, the gallery reports annual revenue of $500 million. Given the overall size of its operations, it is often compared to Gagosian Gallery and Hauser & Wirth. References External links Official website
David Zwirner Gallery

De David Zwirner Gallery is een galerie voor hedendaagse kunst in New York. Onder de kunstenaars die vertegenwoordigd worden door David Zwirner Gallery bevinden zich Luc Tuymans, Neo Rauch, Stan Douglas, Raymond Pettibon, On Kawara, Lisa Yuskavage, Chris Ofili, Francis Alÿs, Michaël Borremans en Marcel Dzama. De David Zwirner Gallery werd opgericht in 1992 en opende haar deuren in februari 1993 op de begane grond van 43 Greene Street in SoHo. In 2002 verhuisde de galerie naar 525 West 19th Street in Chelsea. Vier jaar later, in 2006, is ze uitgebreid van 930 tot 2.800 vierkante meter door het toevoegen van ruimtes aan de 519 en 533 West 19th Street, waardoor de galerie drie onafhankelijke gelijktijdige volwaardige tentoonstellingen kan opstellen. De activiteiten van David Zwirner zijn onlangs uitgebreid met het publiceren van catalogi en boeken. In 2007 produceerde hij samen met Steidl tentoonstellingscatalogi, te beginnen met Jason Rhoades, Chris Ofili, Marcel Dzama en Neo Rauch. David Zwirner geeft ook leiding aan Zwirner & Wirth, gelegen op 32 E. 69th Street, met een focus op de secundaire markt. Zwirner & Wirth vertegenwoordigt de nalatenschap van Fred Sandback en het Domein van Al Taylor. De galerie laat werk van moderne en hedendaagse kunstenaars zien. David Zwirner vertegenwoordigt de volgende artiesten: Adel Abdessemed; Tomma Abts; Francis Alÿs; Mamma Andersson; Michaël Borremans; Robert Crumb; Raoul De Keyser; Philip-Lorca diCorcia; Stan Douglas; Marlene Dumas; Marcel Dzama; Suzan Frecon, Isa Genzken, On Kawara; Rachel Khedoori; Toba Khedoori; de nalatenschap van Gordon Matta-Clark; John McCracken; de nalatenschap van Alice Neel; Jockum Nordström; Chris Ofili; Raymond Pettibon; Neo Rauch; de nalatenschap van Jason Rhoades; Daniel Richter ; Michael Riedel; Thomas Ruff; Katy Schimert; Yutaka Sone; Diana Thater; Luc Tuymans; James Welling; Christopher Williams; Sue Williams; Yan Pei-Ming en Lisa Yuskavage. Externe links (en) Officiële website (en) David Zwirner bij Artnet (en) Gallerist David Zwirner on the Art Crash The Wall Street Journal, 30 april 2009
Eden (přítok Irského moře)

Eden (anglicky River Eden) je řeka v hrabství Cumbria v Anglii (Spojené království). Je 153 km dlouhá. Průběh toku Pramení v pohoří Penniny. Teče mezi nimi a Kamberlendskými horami v široké dolině. Ústí do zálivu Solway Firth Irského moře. Vodní režim Nejvyšší vodnosti dosahuje v zimě. Využití Vodní doprava je možná do města Carlisle. Literatura V tomto článku byly použity informace z Velké sovětské encyklopedie, heslo „Иден“. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Eden na Wikimedia Commons
Eden (Solway Firth)

Der River Eden ist ein 145 km langer Fluss im Nordwesten Englands. Flusslauf Der River Eden entspringt südlich des High Seat in den Yorkshire Dales im äußersten Osten von Cumbria an der Grenze zu North Yorkshire. Der Eden entsteht als Red Gill und ändert seinen Namen dann in Hell Gill Beck. Unter diesen Namen fließt er in westlicher Richtung, bis er die Bahnstrecke Settle–Carlisle nahe dem Ais Gill Summit erreicht. Der Fluss fließt dann unter dem Namen River Eden in nördlicher Richtung durch Cumbria, bis er sich bei Low Crosby östlich von Carlisle nach Westen wendet und durch Carlisle fließt. Westlich der Stadt ändert er seinen Lauf erneut in eine nördliche Richtung und mündet, nachdem er nordwestlich von Carlisle den Hadrianswall gekreuzt hat, im Solway Firth in die Irische See. Quellen Appleby-in-Westmorland (= Landranger Map. Band 91). Ordnance Survey, Southampton 2008, ISBN 978-0-319-23130-2. Haltwhistle and Brampton, Bewcastle and Alston (= Landranger Map. Band 86). Ordnance Survey, Southampton 2009, ISBN 978-0-319-23166-1. Carlisle and Solway Firth, Gretna Green (= Landranger Map. Band 90). Ordnance Survey, Southampton 2012, ISBN 978-0-319-23157-9. Weblinks Eden Rivers Trust (en)
Río Eden

El río Eden (en latín: Ituna) es un corto río costero de la vertiente del mar de Irlanda del Reino Unido que discurre en su totalidad en el condado de Cumbria en el norte de Inglaterra. Con una longitud de 145 kilómetros, es el 13.º río más largo del Reino Unido. El Eden ha llevado el nombre latín de Ituna desde el siglo II, el cual deriva de Itauna, palabra celta para el agua. Claudio Ptolomeo, el geógrafo griego, registró su nombre por primera vez. El Eden nace a una altitud de 670 metros cerca de la localidad de Mallerstag, con el nombre de Red Gill Beck, y más tarde como Hell Gill Beck. A una altitud de 400 m el Eden corre hacia el norte, y la primera villa a su lado es Kirkby Stephen, y después pasa por Appleby-in-Westmorland. Luego, el Eden atraviesa su única ciudad, Carlisle, la capital de Cumbria. Finalmente, el río desagua formando un estuario (compartido con el río Esk) y desemboca en el Fiordo de Solway en el mar de Irlanda.​ Referencias
Eden (fleuve)

L'Eden est un fleuve qui coule à travers la Cumbria en Angleterre, pour déboucher sur le Solway Firth. Géographie L'Eden prend sa source dans la tourbière de Black Fell Moss, à Mallerstang, et forme d'abord la frontière entre la Cumbria et le Yorkshire du Nord. Deux autres rivières prennent leur source dans la même tourbière, l'Ure et la Swale. La rivière s'élargit ensuite, grâce à l'apport de plusieurs cours d'eau en provenance des Pennines à l'est, et de lacs à l'ouest, dont la Lyvennet, la Leith et l'Eamont. Sa jonction avec la Caldew au nord de Carlisle marque le lieu où le mur d'Hadrien croisait l'Eden. Elle atteint Solway Firth près de l'embouchure de l'Esk après avoir parcouru 145 km. Affluents la Lyvennet la Leith l'Eamont (rg) 8 km l'Irthing (rd) 55 km la Caldew Hydrologie Son régime hydrologique est dit pluvial océanique. Climat de l'Angleterre Aménagements et écologie Voir aussi la liste des cours d'eau du Royaume-Uni le mur d'Hadrien le Solway Firth Notes et références Notes Liens externes Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire Portail de l’Angleterre Portail des lacs et cours d'eau
Eden (fiume Cumbria)

L'Eden è un fiume di 145 km dell'Inghilterra nord-occidentale, che scorre quasi interamente nella contea della Cumbria: nasce nel Black Fell Moss e sfocia nel Solway Firth (Mare d'Irlanda). Si tratta di uno dei pochi grandi fiumi del Regno Unito che scorrono in direzione nord. Per la sua flora e la sua fauna, la valle del fiume Eden è annoverata tra le aree di particolare interesse scientifico. Il fiume ha dato il nome all'omonimo distretto, ora soppresso. Etimologia Il toponimo Eden, che accomuna vari fiumi del Regno Unito, deriva dal termine brittonico *itūna, un termine dal significato oscuro, ma che potrebbe significare "corso d'acqua fragoroso". Ituna era anche il nome con cui il fiume era noto presso gli antichi Romani. Geografia L'Eden sorge nell'estremità sud-orientale della contea della Cumbria, al confine con la contea del North Yorkshire e più precisamente nei dintorni del villaggio di Outhgill (parrocchia civile di Mallerstang), a un'altitudine di 670 metri, nell'area degli Yorkshire Dales. In seguito si dirige verso il centro il territorio della Cumbria, dove attraversa entrambi i distretti della contea e le colline del Lake District. Gli affluenti di destra dell'Eden sorgono nella catena dei Monti Pennini, mentre gli affluenti di sinistra sorgono nell'area del Lake District. Principali affluenti dell'Eden sono il fiume Lyvennet, il fiume Eamont e il fiume Lowther. Località Principali località attraversate dal fiume Eden sono: Mallerstang Kirkby Stephen Appleby-in-Westmorland Temple Sowerby Langwathby Little Salkeld Lazonby Kirkoswald Armathwaite Wetheral Carlisle Burgh by Sands Port Carlisle Bowness-on-Solway Storia In epoca romana, tra il 72 e il 73 d.C., alla confluenza tra il fiume Eden e il fiume Caldew, venne cotruito un forte militare. Fauna Tra le specie ittiche che popolano il fiume Eden, figurano la lampreda ( di fiume, di mare e di ruscello), il gambero di fiume dalle chele bianche, il pesce gatto, la trota bruna (salmo trutta) e il salmone. Altre specie faunistiche che popolano l'area sono il cigno selvatico (cygnus cygnus), il fagiano di monte (lyrurus tetris), la farfalla di palude (lycaena dispar), la lontra, lo scoiattolo rosso (sciurus vulgaris) e gli uccelli trampolieri Leggende Secondo la leggenda, Uther Pendragon, padre di Re Artù, avrebbe tentato di deviare il corso del fiume Eden per costruire un fossato attorno al castello che porta il suo nome (in realtà un castello normanno). Da questa leggenda deriva il detto "Let Uther Pendragon do what he can, the River Eden will run where it ran", ovvero "Lasciate che Uther Pendragon faccia ciò che può, il fiume Eden scorrerà dove scorreva". Percorsi turistici Gran parte del corso del fiume Eden è visibile lungo l'itinerario attraversato dal treno a vapore che collega Settle a Carlisle. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su fiume Eden
Eden (rivier)

De Eden is een rivier in het noordwesten van Engeland, die haar naam gaf aan het gelijknamige district. Loop De Eden is 145 km lang. Ze ontspringt in Mallerstang nabij de heuvel Hugh Seat in de Yorkshire Dales in het uiterste zuidoosten van het graafschap Cumbria, vlak bij de grens met North Yorkshire. Aan de bron heet ze Red Gill en even verder Hell Gill Beck. Ze stroomt aanvankelijk naar het zuidwesten tot ze de Settle & Carlisle Line ontmoet. Dan stroomt ze als River Eden naar het noorden. Vanaf Kirkby Stephen stroomt ze naar het noordwesten door onder meer Warcop, Appleby-in-Westmorland, Langwathby, Wetheral en Carlisle. Voorbij Carlisle kruist ze de Muur van Hadrianus, waarna ze uitmondt in de Solway Firth, een inham van de Ierse Zee. Zijrivieren De belangrijkste zijrivieren van de Eden zijn de Eamont die ten zuiden van Langwathby in de Eden uitmondt, de Irthing die uitmondt ten noorden van Warwick Bridge, en de Petteril en Caldew die in Carlisle uitmonden in de Eden. Externe link Eden Rivers Trust
Eden (rzeka w Kumbrii)

Eden (ang. River Eden) – rzeka w północno-zachodniej Anglii, w hrabstwie Kumbria. Długość rzeki wynosi 145 km. Źródła rzeki znajdują się w Mallerstang. Rzeka płynie w kierunku północno-zachodnim, w dolinie między wyżynną krainą Lake District na zachodzie a pasmem Gór Pennińskich na wschodzie. Przepływa przez miasta Kirkby Stephen, Appleby-in-Westmorland oraz Carlisle. Uchodzi do zatoki Solway Firth, nieopodal Bowness-on-Solway. Rzeka nie jest żeglowna. Niemal na całej jej długości towarzyszy jej linia kolejowa Settle to Carlisle Line. Przypisy
Иден (река)

Иден (англ. Eden) — река в Великобритании. Протекает по северо-западу Англии в графстве Камбрия. Этимология Согласно записям греческого географа Клавдия Птолемея река была известна римлянам как Itouna. Это название происходит от кельтского слова «ituna», означающего «вода», или «торопливая». Географические сведения Иден берёт начало из болота в Пеннинских горах, расположенного на территории общины Маллерстанг на границе Камбрии и Северного Йоркшира между двумя невысокими вершинами. Длина реки 153 км. Левые притоки — Колдью, Петтерил, Имонт; правый приток — Эртинг. Впадает в залив Солуэй-Ферт Ирландского моря. Средний расход воды 51,82 м³/с. Судоходна до города Карлайл. В месте слияния с левым притоком Колдью, в северной части города Карлайл, за 8 километров от устья, реку пересекает вал Адриана. Примечания
Іден (річка)

Іден (англ. Eden) — річка у графстві Камбрія в Північно-Західній Англії (Велика Британія). Належить до басейну Ірландського моря. Впадає у затоку Солвей-Ферт. Географія Річка Іден бере свій початок у південно-східній частині графства Камбрія, із болота на території общини Маллерстанґ, яке розташоване між двома невисокими вершинами: Хай-Сіт (709 м) та Хєю-Сіт (689 м). Тече у північно-західному напрямку, і після міста Карлайл впадає у затоку Солвей-Ферт, Ірландського моря. Від витоку до гирла похил річки становить 4,52 м/км, довжина — 145 кілометрів, середньорічний стік, поблизу міста Карлайл — 51,82 м³/с, максимальний — 1 500 м³/с. Судноплавна від гирла до міста Карлайл. У місці злиття річки із лівою притокою Калд'ю, в північній частині міста Карлайл, за 8 км від гирла, її пересікає знаменитий Адріанів вал. Назва Річка була відома ще у Римській Британії як Itouna, що було засвідчено грецьким географом Клавдієм Птолемеєм у 2-му столітті н. е. Ця назва походить від кельтського слова Ituna, тобто «вода», або «поспішати». Притоки Річка приймає кілька десятків невеликих приток. Найбільші із них (від витоку до гирла): ліві: Імонт, Паттеріл, Кальд'ю права: Іртинг Населенні пункти На річці розташовано кілька містечок і міст, найбільші із них (від витоку до гирла): Керкбі-Стівен, Аплбі-ін-Вестморланд, Карлайл. Галерея Див. також Річки Великої Британії Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Річка Іден Річка Іден в онлайн-версії «Encyclopædia Britannica». (англ.) Річка Іден // Большая советская энциклопедия : в 30 т. / главн. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : «Советская энциклопедия», 1969—1978. (рос.)
Brackley Town FC

Brackley Town FC (celým názvem: Brackley Town Football Club) je anglický fotbalový klub, který sídlí ve městě Brackley v nemetropolitním hrabství Northamptonshire. Založen byl v roce 1890. Od sezóny 2012/13 hraje v National League North (6. nejvyšší soutěž). Klubové barvy jsou červená a bílá. Své domácí zápasy odehrává na stadionu St. James Park s kapacitou 3 500 diváků. Získané trofeje FA Trophy ( 1× ) 2017/18 Northamptonshire Senior Cup ( 3× ) 2010/11, 2011/12, 2014/15 Úspěchy v domácích pohárech Zdroj: FA Cup 2. kolo: 2013/14, 2016/17 FA Trophy Vítěz: 2017/18 FA Vase 3. kolo: 1987/88 Umístění v jednotlivých sezonách Stručný přehled Zdroj: 1977–1983: Hellenic Football League (Division One) 1983–1984: United Counties League (Division One) 1984–1994: United Counties League (Premier Division) 1994–1997: Hellenic Football League (Premier Division) 1997–1998: Southern Football League (Midland Division) 1998–1999: Southern Football League (Southern Division) 1999–2004: Hellenic Football League (Premier Division) 2004–2006: Southern Football League (Western Division) 2006–2007: Southern Football League (Division One Midlands) 2007–2012: Southern Football League (Premier Division) 2012–2015: Conference North 2015–2025: National League North 2025–2026: National League 2026–: National League North Jednotlivé ročníky Zdroj: Legenda: Z – zápasy, V – výhry, R – remízy, P – porážky, VG – vstřelené góly, OG – obdržené góly, +/- – rozdíl skóre, B – body, červené podbarvení – sestup, zelené podbarvení – postup, fialové podbarvení – reorganizace, změna skupiny či soutěže Odkazy Reference Externí odkazy Oficiální stránky (anglicky)