NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Тінтагель

Замок Тінтеджел (англ. Tintagel Castle) — руїни замку біля сучасного села Тінтажел в графстві Корнуолл, Англія, Велика Британія. Історія Римське поселення на цьому місці існувало з III—IV століть. У післяримські часи на цьому місці існувала фортеця, за легендою служила резиденцією королів кельтської Британії. Згадка в «Равеннській Космографії» бл. 700 р. про замок можна з ймовірністю віднести до Тінтагель. Замок, руїни якого можна побачити сьогодні, пізніший. Він був побудований приблизно в 1233 р. Ріджінальдом, графом Корнуельським. Нині — туристична визначна пам'ятка. Легенди Замок традиційно пов'язують з легендами про Короля Артура: тут його батько Утер Пендраґон під личиною чужого чоловіка зачав його в ліжку леді Іґрейни, тут Артур з'явився на світ і звідси Мерлін потайки відвіз немовляти. Пізніше в Тінтагелі розгорталася дія любовного трикутника: король Марк, його дружина Ізольда і Трістан. У культурних шарах Тінтеджела, що відносяться саме до VI ст. — Епохи короля Артура — знайдено камінь з написом на латині «Батько Коль створив це, Артугну, нащадок Коля учинив таке» (Paternus Colus avi ficit, Artognou Coli ficit). (Згідно з археологом Гордоном Мейхеном, частина букв пропущена, і оригінальний напис означав «Артугну спорудив цей камінь на пам'ять про свого праотця Коля»). Король Коль — ще один напівміфічний лідер Британії, який імовірно жив у IV—V ст. н. е. У культурі У Тінтеджелі одного разу провів ніч письменник Клайв С. Льюїс (автор «Хронік Нарнії»), на нього цей досвід справив величезне враження. У романі Івана Єфремова Туманність Андромеди один з зорельотів називається «Тінтажел» У серії книг Роберта Сальваторе «Клерик» Тінтагелем звуть ельфійського мага. Галерея Примітки Посилання Замок Тінтажель на сайті English Heritage Замок Тінтажель Про замку Тінтажель Замок Тінтажель [1] [2]
Greenwich-Fußgängertunnel

Der Greenwich-Fußgängertunnel (englisch Greenwich foot tunnel) ist ein Tunnel unter dem Fluss Themse in London. Er verbindet Greenwich auf der Südseite mit der Halbinsel Isle of Dogs im Stadtbezirk London Borough of Tower Hamlets auf der Nordseite. Der südliche Ausgang befindet sich unmittelbar beim Museumsschiff Cutty Sark, der nördliche bei den Island Gardens, einem kleinen Park. Der 370 Meter lange Tunnel wurde von Alexander Binnie im Auftrag des London County Council entworfen. Das Bauwerk ersetzte eine teure und manchmal unzuverlässige Fährverbindung und ermöglichte es den auf der Südseite lebenden Arbeitern, rasch zu ihren Arbeitsplätzen in den Docks zu gelangen. Die Bauarbeiten begannen im Juni 1899, die Eröffnung erfolgte am 4. August 1902. Die Eingangsschächte an beiden Enden befinden sich in Rundbauten mit gläsernen Kuppeldächern. Aufzüge (1904 installiert, 1992 erneuert) und Wendeltreppen führen hinunter zur Tunnelröhre, die mit Fliesen verkleidet ist und einen Innendurchmesser von 9 Fuß (2,74 Meter) aufweist. Während des Zweiten Weltkriegs wurde das nördliche Ende des Tunnels durch Fliegerbomben beschädigt. Dieser Bereich wurde nicht mehr originalgetreu wiederhergestellt, sondern mit Hilfe metallener Tübbings repariert. Der Tunnel ist als öffentlicher Fußweg klassifiziert und daher 24 Stunden täglich geöffnet. Obwohl der Tunnel Teil der Route 1 des nationalen Radwegnetzes (National Cycle Network) ist, müssen Fahrräder im Tunnel geschoben werden. Der Tunnel wurde für 11,5 Millionen Pfund im Rahmen der Vorbereitungen für die Olympischen Sommerspiele 2012 restauriert, wobei sich der Abschluss der Arbeiten von Frühjahr 2011 auf Anfang April 2012 verschob. Weblinks Greenwich-Fußgängertunnel. In: Structurae Einzelnachweise
Tunnel piéton de Greenwich

Le tunnel piéton de Greenwich est un tunnel de l'est de Londres qui relie le sud de l'île aux Chiens au nord de la ville de Greenwich en passant sous la Tamise. Histoire Le tunnel, d'une longueur de 371 mètres et passant environ 15 mètres sous la Tamise, a été conçu par l'ingénieur Sir Alexander Binnie. Les travaux ont commencé en juin 1899 et l'inauguration a eu lieu le 4 août 1902. L'extrémité nord a été endommagée par des bombes durant la Seconde Guerre mondiale et les sites réparés sont encore clairement visibles en raison des plaques d'acier qui réduisent le diamètre du tunnel dans les derniers mètres. Ce tunnel avait pour fonction de permettre aux ouvriers habitant la rive sud de la Tamise de venir travailler dans les Docklands. Accès L'accès au tunnel se fait de part et d'autre des deux rives par des ascenseurs et des escaliers en colimaçon situés sous de petits dômes. Le tunnel et les ascenseurs ont été rénovés entre 2010 et 2012. La station de métro Island Gardens permet l'accès à l'extrémité nord du tunnel et la station Cutty Sark permet l'accès à l'extrémité sud. Coordonnées 51° 28′ 59,9″ N, 0° 00′ 36,7″ O 51° 29′ 11,8″ N, 0° 00′ 33,6″ O Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Greenwich foot tunnel » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Métro de Londres Transports à Londres Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail des tunnels Portail de Londres Portail des monuments classés au Royaume-Uni
Greenwich foot tunnel

De Greenwich foot tunnel is een voetgangerstunnel onder de Theems tussen Greenwich en Isle of Dogs in Londen. De tunnel werd geopend in 1902 en van 2010 tot 2012 grondig gerenoveerd. De tunnel is ontworpen door civiel ingenieur Alexander Binnie voor de London County Council, en gebouwd door aannemer John Cochrane & Co. De tunnel verving een relatief dure en soms onbetrouwbare veerpont. De tunnel was bedoeld om de werknemers van de havens van Londen een praktische route naar hun werk te bieden. De tunnelschachten aan beide einden van de tunnel zijn afgedekt met glazen koepels en voorzien van liften (geïnstalleerd in 1904 en gerenoveerd in 1992 en 2012) en wenteltrappen. De gietijzeren tunnelbuis is 370,2 meter lang en 15,2 meter diep en heeft een inwendige diameter van 2,7 m. De gietijzeren ringen waaruit de tunnelbuis is opgebouwd zijn met beton bedekt en afgewerkt met ongeveer 200.000 witte geglazuurde tegels. Het noordelijke uiteinde is tijdens de Tweede Wereldoorlog beschadigd door bombardementen. Ter plaatse van de reparatie van deze schade heeft de tunnel een kleinere inwendige diameter. Zie ook Lijst van oeververbindingen van de Theems
Tunel pieszy w Greenwich

Tunel pieszy w Greenwich (ang. Greenwich foot tunnel) leży pod Tamizą i łączy londyńskie dzielnice: Greenwich od strony południowej oraz Tower Hamlets od strony północnej. Tunel został zaprojektowany przez inżyniera sir Alexandra Binnie’go i zbudowany przez przedsiębiorstwo John Cochrane & Co. Projektowanie tunelu rozpoczęto w czerwcu roku 1899, otwarto go natomiast 4 sierpnia roku 1902. Tunel zastąpił drogie i czasami niepewne połączenie promowe i miał być przeznaczony dla pracowników doków i stoczni mieszkających po południowej stronie rzeki a pracujących na położonej po stronie północnej Isle of Dogs. Szyby wejściowe po obu stronach zostały przykryte szklanymi kopułami a w ich wnętrzu znalazły się windy (zainstalowane w roku 1904, zmodernizowane w 1992) i spiralne klatki schodowe dające pieszym dojście do spadzistego, wyłożonego kafelkami tunelu. Sam tunel, wykonany z lanego żelaza miał 370,2 m długości, 3 m średnicy i położony był 15,2 m pod wodą. Żelazne pierścienie połączone betonem zostały wyłożone około 200 000 kafelków. Północny koniec tunelu został zniszczony przez bomby w czasie II wojny światowej a jego naprawa wymagała instalacji grubych stalowo-betonowych pierścieni, co znacznie zmniejszyło średnicę tunelu na długości kilkunastu metrów. Tunel jest wygodnym połączeniem pomiędzy centrum Greenwich po stronie południowej (wejście położone jest blisko słynnego XIX wiecznego klipra herbacianego Cutty Sark) a Island Gardens po stronie północnej, parkiem położonym na południowym końcu Isle of Dogs, skąd rozpościera się doskonały widok na dawny Greenwich Hospital, Queen’s House oraz Królewskie Obserwatorium Astronomiczne. Dzięki głębokiemu położeniu w tunelu jest chłodno nawet podczas upalnych dni. Tunel uznawany jest za drogę publiczną, przez co otwarty jest 24 godziny na dobę. Windy są natomiast czynne tylko w godzinach 7:00-19:00 od poniedziałku do soboty, 10:00-17:30 w niedziele, a w czasie pierwszego i drugiego dnia świąt Bożego Narodzenia nie działają w ogóle. Brak odpowiedniej liczby pracowników i innego rodzaju problemy powodują jednak, że windy są często niedostępne nawet w godzinach ich pracy. W takim wypadku, jeśli ktoś nie może korzystać ze schodów, zalecane jest połączenie kolejki DLR między stacjami Island Gardens a Cutty Sark. Tunel pieszy w Greenwich jest również częścią trasy numer 1 brytyjskiej narodowej sieci rowerowej, która łączy Inverness i Dover. Podczas korzystania z tunelu rowerzyści muszą jednak zsiąść z roweru i przeprowadzić go przez cały tunel.
Гринвичский пешеходный туннель

Гринвичский пешеходный туннель (англ. The Greenwich Foot Tunnel) — пешеходный туннель под Темзой в восточном Лондоне, связывающий Гринвич (Королевский боро Гринвич) на юге с Собачьим островом (Тауэр-Хамлетс) на севере. Длина тоннеля — 370 метров. История создания По заказу Лондонского совета графства (англ. London County Council) инженер Александр Бинни разработал проект туннеля, а строительными работами руководил John Cochrane & Co. Строительство началось в июне 1899 года, а открытие состоялось 4 августа 1902 года. Туннель позволил простым рабочим жить на южном побережье Темзы, не оплачивая дорогостоящее жильё в Лондоне, и добираться на работу в доки и верфи Собачьего острова. Входы в туннель покрыты стеклянными куполами. Установленные в 1904 году лифты были заменены в 1992 году, затем — в 2012. Винтовые лестницы спускаются в шахту вдоль стен, облицованных плиткой. Одетый в железо туннель диаметром около 2,74 м и длиной 370,2 м залегает на глубине 15,2 м. Железные кольца, поддерживающие свод, перемежаются глазурованной плиткой. Северная сторона туннеля пострадала при бомбардировках Лондона во Вторую мировую войну. Использование толстой стальной и бетонной внутренней облицовки существенно уменьшило диаметр туннеля. Северный вход имеет 87 ступеней, а южный — 100. В 2010—2011 годах туннель претерпел реставрацию. В сентябре 2013 года основано общество «Друзья пешеходных переходов Гринвича и Вулвича» (FOGWOFT). В 2016 году в туннеле установили Ethos Active Mobility для регистрации скорости движения велосипедистов и пешеходов и предупреждения посетителей о благоразумном поведении. Для наиболее загруженных часов висит красная надпись «Ехать на велосипеде запрещено» (англ. No cycling allowed), а для менее активных часов — зелёная надпись «Пожалуйста, обращайте внимание на пешеходов» (англ. Please consider pedestrians). Официально проезд на велосипеде по туннелю запрещён, что, однако, не останавливает велосипедистов, желающих сэкономить время. Расположение Туннель соединяет: Исторический район Гринвич на южном побережье Темзы. Выход из тоннеля расположен в непосредственной близости от восстановленного клипера «Катти Сарк» (англ. Cutty Sark). Деловой квартал Канэри-Уорф на северном побережье реки. Северный вход туннеля находится в парке Island Gardens на Собачьем острове с видом на Гринвичский морской госпиталь, Квинс-хаус и Гринвичскую обсерваторию. Координаты Южный вход: Северный вход: Галерея См. также Пешеходный туннель (Вулвич) Примечания Ссылки Greenwich Council foot tunnels page (англ.) Sound files and video of the tunnel (англ.)
Palau de Sandringham

El Palau de Sandringham és una casa de camp de 8.000 acrees (32 km²) de terreny prop de la vila de Sandringham al comtat de Norfolk, a l'est d'Anglaterra el qual és una propietat privada de la Família reial britànica. Ocupada des dels temps de la reina Elisabet I d'Anglaterra, l'any 1771 l'arquitecte Cornish Hanley construí l'estructura bàsica de l'actual residència. Restaurada i reformada posteriorment per Charles Spencer Cowper. L'any 1862 la reina Victòria I del Regne Unit comprà la mansió i la propietat a instàncies del príncep de Gal·les, el futur rei Eduard VII del Regne Unit que la pretenia utilitzar com a casa de camp per ell i la seva muller, la princesa Alexandra de Dinamarca. La Corona pagà la quantitat de 220.000 lliures esterlines. Els prínceps de Gal·les s'instal·laren a la mansió després de les seves noces. Malgrat tot, l'any 1865 es demostra que la casa és insuficient i s'encarreguen obres d'ampliació a Humbert que engrandeix notablement la mansió. Acabada l'any 1870 i vista com el més reeixit exemple de casa victoriana de camp. La mansió compta amb una gran sala de ball. La casa es cremà parcialment l'any 1891 durant els preparatius per la celebració dels 50 anys del príncep de Gal·les i posteriorment fou reconstruïda. Molt utilitzada pels diferents sobirans britànics, hi tingueren especial predilecció la princesa de Gal·les, la princesa Alexandra de Dinamarca, el rei Jordi V del Regne Unit i el rei Jordi VI del Regne Unit. Habitualment la reina Elisabet II del Regne Unit passava el Nadal i el mes de febrer a la finca amb tota la Família Reial. L'any 1936 amb l'abdicació del rei Eduard VIII del Regne Unit, el nou rei, Jordi VI del Regne Unit, hagué de comprar la propietat al seu germà gran que posseïa tant Sandringham com Balmoral per herència del seu pare. L'any 1977 la casa fou oberta al públic per primera vegada. Actualment, la immensa propietat de Sandringham, al comtat de Norfolk, és explotada pel Rei en benefici propi.
Sandringham House

Sandringham House je venkovské sídlo ve farnosti Sandringham v anglickém Norfolku. Bylo jedním z královských sídel Alžběty II., jejíž otec Jiří VI. a dědeček Jiří V. zde zemřeli. Dům stojí na pozemku o rozloze 8 100 hektarů (20 000 akrů) v oblasti výjimečné přírodní krásy na pobřeží hrabství Norfolk. Dům je zapsán na seznamu památek II. stupně a upravené zahrady, park a lesy jsou zapsány v britském Národním registru historických parků a zahrad. Místo je obýváno již od alžbětinské doby, kdy zde byl postaven velký panský dům. Ten byl v roce 1771 nahrazen georgiánským sídlem rodiny Hoste Henleyových. V roce 1836 koupil Sandringham londýnský obchodník John Motteux, který již vlastnil jiné nemovitosti v Norfolku a Surrey. Motteux neměl přímého dědice a po jeho smrti v roce 1843 připadl celý majetek Charlesi Spenceru Cowperovi, synovi Motteuxovy blízké přítelkyně Emily Templeové, vikomtky Palmerstonové. Cowper prodal panství Norfolk a Surrey a pustil se do přestavby Sandringhamu. Vedl rozmařilý život a počátkem 60. let 19. století bylo panství zastaveno a on i jeho žena trávili většinu času na kontinentu. V roce 1862 William Cowper, později jmenovaný lordem Mount Templem, prodal Sandringham a necelých 8 000 akrů půdy Albertu Edwardovi, princi z Walesu, pozdějšímu králi Eduardu VII. jako venkovské sídlo pro něj a jeho budoucí manželku, dánskou princeznu Alexandru. Zaplacená cena činila 220 000 liber, které pocházely z výnosů Cornwallského vévodství, jež připadly princi v době, kdy byl ještě nezletilý. V letech 1870 až 1900 byl dům téměř kompletně přestavěn v jakobínském stylu. Albert Edward panství rozvíjel a vytvořil zde jednu z nejlepších honiteb v Anglii. Po jeho smrti v roce 1910 přešlo panství na Edwardova syna a dědice Jiřího V., který dům popsal jako „drahý starý Sandringham, místo, které miluji více než kterékoli jiné na světě“. V roce 1932 se zde konalo první vánoční rozhlasové vysílání. Jiří v domě zemřel 20. ledna 1936. Panství přešlo na jeho syna Eduarda VIII. a při jeho abdikaci jej jako soukromý majetek panovníka koupil Eduardův bratr Jiří VI. Jiří byl domu oddán stejně jako jeho otec a své matce královně Marii napsal: „Vždycky jsem tu byl tak šťastný a miluji to místo“. Zemřel v Sandringhamu 6. února 1952. Po králově smrti připadl Sandringham jeho dceři, Alžbětě II. Královna trávila na sandringhamském panství každou zimu přibližně dva měsíce, včetně výročí smrti svého otce a svého nástupu na trůn na začátku února. V roce 1957 odvysílala ze Sandringhamu své první televizní vánoční poselství. V 60. letech 20. století byly vypracovány plány na demolici domu a jeho nahrazení moderní budovou, které však nebyly realizovány. V roce 1977, u příležitosti svého stříbrného jubilea, královna poprvé otevřela dům a pozemky pro veřejnost. Na rozdíl od královských paláců ve vlastnictví Koruny, jako je Buckinghamský palác a hrad Windsor, je Sandringham v osobním vlastnictví panovníka. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Sandringham House na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sandringham House na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Sandringham House

Sandringham House er et gods ved landsbyen Sandringham. Godset ligger i King's Lynn i West Norfolk kommune i Østengland. Godsets hovedbygning hedder også Sandringham House. Rundt om på godset ligger der flere mindre boliger. Kongebolig siden 1862 Godset har været i den britiske kongefamilies private eje siden 1862. Gennem flere årtier var Sandringham House ét af kongefamiliens foretrukne opholdssteder. Her døde dronning Alexandra af Danmark, hendes sønner prins Albert Victor af Storbritannien, kong Georg 5. af Storbritannien og hendes sønnesøn kong Georg 6. af Storbritannien. Appleton House Appleton House var en bolig under godset Sandringham House. Huset blev revet ned i 1984. I 1896 blev prinsesse Maud af Storbritannien gift med prins Carl af Danmark. De blev kongepar af Norge i 1905. Prins Edward og prinsesse Alexandra af Wales gav deres datter og svigersøn Appleton House i bryllupsgave. Hver vinter boede dronning Maud på Appleton House, hvor hun holdt fødselsdag den 26. november, og hvor hun fejrede jul sammen med sin britiske familie. Efter Mauds død i 1938 gav Haakon 7. af Norge huset tilbage til Georg 6. af Storbritannien. Kong Georg 6. og dronning Elizabeth Bowes-Lyon boede i huset under noget af 2. verdenskrig. Under krigen blev der opført et stort anlæg med antiluftskyts rundt om huset. Det viste sig, at være kostbart at fjerne anlægget. Derfor det fik lov til at blive liggende. Dronning Mauds tomme hus (”The Queen's empty House”) gik efterhånden i forfald, og det blev revet ned i 1984. I 1903 blev prins Alexander af Danmark født i huset. Han fulgte sin far som kong Olav af Norge i 1957. Park House Familien Spencer disponerer over naboejendommen Park House. Lady Diana Frances Spencer (kendt som ’’Diana, prinsesse af Wales’’) er født og opvokset her. Eksterne henvisninger Hjemmeside for godset Sandringham (engelsk) Arkiveret 1. januar 2012 hos Wayback Machine The Royal Residences – Sandringham House, English Monarchs. Appleton House på kongehuset.no Arkiveret 18. april 2023 hos Wayback Machine
Sandringham House

Sandringham House – wiejska rezydencja królewska położona w pobliżu wioski Sandringham w hrabstwie Norfolk. Jest jedną z dwóch – obok Balmoral – rezydencji królewskich nienależących do dóbr, którymi monarchowie dysponują z racji pełnionego urzędu (tzw. royal estate), lecz pozostających własnością prywatną rodziny panującej. Królowa Elżbieta II tradycyjnie przebywała tu od świąt Bożego Narodzenia do lutego, tym samym właśnie tutaj obchodząc kolejne rocznice swego wstąpienia na tron. Także w Sandringham House rodzina królewska wita zwykle Nowy Rok. Posiadłość składa się z pałacu oraz otaczających go 250 hektarów ziemi. Pierwszy budynek został w tym miejscu wzniesiony jako rezydencja szlachecka w 1771. W 1862 królowa Wiktoria zakupiła ją na prośbę ówczesnego księcia Walii, późniejszego króla Edwarda VII, który chciał tu zamieszkać ze swą świeżo poślubioną żoną, księżną (potem królową) Aleksandrą. Młoda para szybko uznała jednak obiekt za zdecydowanie za mały na ich potrzeby i zleciła jego rozbudowę, zakończoną w 1870. Wtedy właśnie nadano pałacowi obecny kształt. Posiadłość była miejscem śmierci królowej Aleksandry, a także jej syna – króla Jerzego V i wnuka – króla Jerzego VI. Z kolei cesarzowa Niemiec Wiktoria Koburg nakazała wybudowanie w Kronbergu w górach Taunus pałacu Friedrichshof, obiektu wzorowanego na Sandringham House. Linki zewnętrzne Sandringham House
Sandringham House

Sandringham House é uma casa de campo localizada na paróquia de Sandringham, Norfolk, Reino Unido. É uma residência particular do rei Carlos III, sendo propriedade da família real britânica desde meados no século XIX. O local é habitado desde o tempo elisabetano, quando uma grande mansão foi construída. Esta foi substituída em 1771 por uma mansão jorgiana para a família Hoste Henley. Sandringham foi comprada em 1836 por John Motteux, um mercador de Londres que era dono de propriedades em Norfolk e Surrey. Motteux não tinha herdeiros e toda a propriedade passou em 1843 para Charles Spencer Cowper, filho de sua amiga Emily Temple, Viscondessa Palmerston. Cowper vendeu os imóveis de Norfolk e Surrey e começou a reconstruir Sandringham. Ele levava uma vida extravagante e a propriedade acabou hipotecada na década de 1860. Sandringham e oito mil acres de terra foram compradas em 1862 para Alberto Eduardo, Príncipe de Gales, depois Eduardo VII, como uma casa de campo para si e sua noiva, a princesa Alexandra da Dinamarca. A casa foi praticamente toda reconstruída entre 1870 e 1900 em um estilo descrito como "jacobino frenético". Eduardo também desenvolveu a propriedade, criando um dos melhores locais de caça da Inglaterra. Ele morreu em 1910 e a casa passou para seu filho Jorge V, que amava Sandringham profundamente. Foi do local que a primeira Mensagem Real de Natal foi transmitida em 1932 e onde ele morreu em 1936. A propriedade passou para seu filho Eduardo VIII, sendo comprado por seu irmão Jorge VI depois de Eduardo abdicar do trono. Jorge era tão dedicado a casa quanto seu pai e também morreu no local em 1952. Isabel II herdou toda a propriedade depois da morte de seu pai. Ela passava a maior parte do inverno em Sandringham, incluindo durante o aniversário de sua ascensão. A primeira Mensagem Real de Natal televisionada foi transmitida da casa em 1957. Planos foram elaborados na década de 1960 para que Sandringham fosse demolida e substituída para uma construção mais moderna, porém estes não foram levados adiante. Isabel II abriu a casa a visitação pública pela primeira vez em seu Jubileu de Prata em 1977. Diferentemente de outras residências reais, como o Castelo de Windsor e o Palácio de Buckingham, Sandringham e o Castelo de Balmoral na Escócia são propriedades particulares de Carlos III e não fazem parte da Coroa. Referências Ligações externas Página oficial (em inglês)