NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Сан-Сальвадор (аеропорт)

Міжнародний аеропорт Комалапа (IATA: SAL, ICAO: MSLP) — міжнародний аеропорт, що обслуговує столицю Сальвадору — місто Сан-Сальвадор. Аеропорт є третім, серед найзавантаженіших а аеропортів Центральної Америки. В 2021 році аеропорт обслугував 2,517,000 пасажирів. Посилання AIS – MSLP – EL SALVADOR. cocesna.org. Архів оригіналу за 27 липня 2013. Процитовано 4 червня 2015. [Архівовано 2013-07-27 у Wayback Machine.] Airport Information for MSLP. worldaerodata.com. World Aero Data. Архів оригіналу за 7 серпня 2019. : Не збігається часова мітка у |archive-date= / |archive-url=; можливо, 5 березня 2019? (довідка) [Архівовано 2019-03-05 у Wayback Machine.] Data current as of October 2006. ..:: Comisión Ejecutiva Portuaria Autónoma – CEPA ::. Архів оригіналу за 18 червня 2015. Процитовано 4 червня 2015. [Архівовано 2015-06-18 у Wayback Machine.] ..:: Comisión Ejecutiva Portuaria Autónoma – CEPA ::. Архів оригіналу за 26 лютого 2015. Процитовано 4 червня 2015. [Архівовано 2015-02-26 у Wayback Machine.]
Aéroport d'Ilopango

L'aéroport international d'Ilopango (code IATA : ILS • code OACI : MSSS) est un aéroport et une base aérienne situé dans la ville d'Ilopango (département de San Salvador) à 8 kilomètres à l'est de San Salvador, capitale du Salvador, qu'il dessert ainsi que son aire métropolitaine. Inauguré le 27 avril 1964 afin de servir comme principal aéroport international du pays, il est désaffecté en 1980 à la suite de l'ouverture de l’aéroport international du Salvador, situé à San Luis Talpa, à 40 kilomètres au sud de la capitale. Durant la guerre civile du Salvador, la force aérienne du pays l'utilise de façon intensive et il subit plusieurs attaques avant d'être à nouveau utilisé pour les vols commerciaux. Il est aujourd'hui utilisé principalement à des fins militaires et commerciales (vols charter seulement). L'aéroport abrite également le siège du musée national de l'Aviation du Salvador et de l'Autorité de l'aviation civile. Situation L'aéroport est situé dans la ville d'Ilopango, dans le département de San Salvador, à 8 kilomètres à l'est de San Salvador. Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Compagnies aériennes et destinations Édité le 10/07/2017 Notes et références Notes Références Portail de l’aéronautique Portail du Salvador
Ilopango nemzetközi repülőtér

Az Ilopango nemzetközi repülőtér (IATA: ILS, ICAO: MSSS) Salvador és San Salvador egyik nemzetközi repülőtere. Fekvése San Salvador város központjától 9 km-re keletre található. Forgalomdiagram Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Légitársaságok és úticélok 2023-ban a Ilopango nemzetközi repülőtérről az alábbi járatok indulnak: További információk Hivatalos oldal A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában Jegyzetek
Aeroporto Internazionale di Ilopango

L'Aeroporto Internazionale di Ilopango (IATA: SAL, ICAO: MSSS) (in spagnolo: Aeropuerto Internacional de Ilopango), definito come internazionale dalla Corporación Centroamericana de Servicios de Navegación Aérea, è un aeroporto salvadoregno situato a Ilopango, nella parte centrale del Paese centramericano a 9 km a ovest della capitale San Salvador nel Dipartimento di San Salvador. La struttura è dotata di una pista di asfalto lunga 2240 m, l'altitudine è di 615 m, l'orientamento della pista è RWY 15-33. L'aeroporto è aperto al traffico commerciale e ospita al suo interno la base militare della Primera Brigada Aérea della Fuerza Aérea Salvadoreña che dispiega uomini e mezzi del Escuadrón de Transporte, del Escuadrón de Helicópteros e della Escuela de Aviación Militar. Note Voci correlate Fuerza Aérea Salvadoreña Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aeroporto Internazionale di Ilopango Collegamenti esterni Sito ufficiale, su cepa.gob.sv.
Port lotniczy Ilopango

Port lotniczy Ilopango – jeden z salwadorskich portów lotniczych, zlokalizowany w Ilopango, w aglomeracji stołecznej San Salvador. Do lat 1970. główny port lotniczy obsługujący stolicę kraju - został zastąpiony przez Aeropuerto Internacional de El Salvador. Obecnie obsługuje połączenia charterowe i samoloty wojskowe. W porcie lotniczym Ilopango znajduje się siedziba salwadorskiego urzędu lotnictwa cywilnego Autoridad de Aviación Civil. Linie lotnicze i połączenia Aviateca (Gwatemala) Lacsa (San José (CR)) TACA [Obecnie część Grupo TACA] (San Pedro Sula, Tegucigalpa, Gwatemala, Los Angeles, Nowy Jork, Miami) Copa Airlines (Panama, San Andres Island) Iberia (Madryt, Miami, San José (CR), San Juan) Sahsa (Tegucigalpa)
Aeroportul Internațional Ilopango

Aeroportul Internațional Ilopango (IATA: ILS, ICAO: MSSS) este un aeroport din Ilopango⁠(d), Departamentul San Salvador, El Salvador ce deservește zona San Salvador. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 8.034 de pasageri. A fost deschis în 1923. Situat la o altitudine de 615 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 15/33 are suprafața de asfalt și dimensiunile 2.239 m × 40 m. Terminale Note Vezi și
Илопанго (аэропорт)

Международный аэропорт Илопанго (исп. Aeropuerto Internacional de Ilopango) - аэропорт в Сальвадоре, крупнейшая авиабаза ВВС страны. История На рубеже 1940-х - 1950-х годов озеро Илопанго использовалось авиакомпаниями США в качестве промежуточной посадочной площадки для гидросамолётов. В 1962 - 1964 гг. аэропорт Илопанго был построен, 27 апреля 1964 года он был введён в эксплуатацию и стал крупнейшим аэропортом страны и главной авиабазой ВВС. 28 апреля 1964 года здесь приземлился первый самолёт - пассажирский "Boeing 707-321B" авиакомпании "Pan American Airways". В ходе "100-часовой войны" между Сальвадором и Гондурасом, 14 июня 1969 года самолёты ВВС Сальвадора атаковали объекты на территории Гондураса. Вслед за этим, в ночь на 15 июля 1969 года самолёты ВВС Гондураса атаковали авиабазу Илопанго и другие цели на территории Сальвадора. В 1974 году аэропорт находился в 8 км от столицы, однако в дальнейшем, в связи с расширением границ города - оказался на его окраине (что сделало невозможным дальнейшее расширение аэропорта и удлинение взлётно-посадочных полос для приёма тяжёлых самолётов). После того, как в 1979 году было завершено строительство аэропорта «Комалапа», аэропорт Илопанго утратил прежнее значение. В январе 1980 года международные полёты отсюда были прекращены (хотя он продолжает использоваться в качестве аэропорта местных авиалиний и авиабазы ВВС). 5 октября 1986 года из авиабазы Илопанго вылетел военно-транспортный самолёт C-123K «Provider» (серийный номер 20128, бортовой номер HPF821) с грузом вооружения для никарагуанских «контрас». В этот же день, 5 октября 1986 он был сбит над территорией Никарагуа, в окрестностях города Сан-Карлос. На месте крушения были обнаружены контейнеры с грузом для «контрас» (70 советских автоматов АКС, 100 тыс. патронов, выстрелы к противотанковому гранатомёту, 150 пар армейских ботинок и др.) и тела трёх погибших членов экипажа (двух американцев и одного никарагуанца), непродолжительное время спустя солдатами правительственных сил был задержан четвёртый член экипажа, гражданин США Юджин Хазенфус, который дал показания, что работает на ЦРУ. 11 ноября 1989 года силы ФНОФМ начали крупномасштабное наступление на всей территории страны. В первый же день были одновременно атакованы около 50 военных объектов (в том числе, 20 объектов в Сан-Сальвадоре). Одним из атакованных объектов стала авиабаза Илопанго, бои в районе которой приняли ожесточённый и затяжной характер. По состоянию на ноябрь 2002 года функционировал только в светлое время суток. Примечания
Iglesia de El Carmen (Santa Ana)

La Iglesia El Carmen es una iglesia parroquial administrada por la orden de los dominicos perteneciente a la Diócesis de Santa Ana y que forma parte del centro histórico de la ciudad homónima. Su construcción fue iniciada en 1822, pero terminó siendo suspendida por la falta de fondos. La obra fue terminada y consagrada hasta 1852. En un informe por el gobernador Teodoro Moreno, del 21 de junio de 1854, se estaba por construirse una sacristía de azotea en la iglesia.​ En 1871 y 1881 fue ocupada por tropas militares. Desde 1929 su administración se encuentra a cargo de los dominicos, y el 6 de julio del mismo año fue erigida como parroquia. Referencias El Diario de Hoy. «La cruz que protege a la heroica». Consultado el 6 de septiembre de 2009.
Iglesia de San Lorenzo (Santa Ana)

La Iglesia de San Lorenzo es una iglesia parroquial de la Diócesis de Santa Ana ubicada en la ciudad salvadoreña de Santa Ana y que forma parte del Centro histórico de la ciudad. Su construcción comenzó en 1866, año que acabó la edificación de las naves que conforman el interior de la iglesia. La fachada fue terminada hasta el año 1878 siendo consagrada el 4 de mayo del mismo año. Posteriormente los sismos que azotaron la ciudad deterioraron el templo, el cual tuvo que ser reconstruido y por esto se le dio al santuario la forma de una cruz latina. Fue erigida como parroquia en 1917 cuando era administrada por el presbítero Ruperto Campos. Referencias El Diario de Hoy. «La cruz que protege a la heroica». Consultado el 6 de septiembre de 2009.
Farallones de Cosiguina

The Farallones de Cosiguina are a small group of rocky, cliffed islets lying some 10 km off the end of the Cosigüina Peninsula, in the Gulf of Fonseca, on the Pacific coast of Central America. The group is geologically of volcanic origin and belongs to Nicaragua. It is uninhabited, has a high point of 19 m elevation and is vegetated with coastal shrubland. It has been designated an Important Bird Area (IBA) by BirdLife International because it regularly supports a colony of bridled terns, with 600 breeding pairs recorded in 1994. References
Islotes de Cosigüina

Para la península, véase Península de Cosigüina. Para el volcán, véase Volcán Cosigüina. Islotes de Cosigüina​ (también conocidos como «farallones de Cosigüina») es el nombre que recibe un grupo de pequeños islotes rocosos ubicados en el Golfo de Fonseca a 10 km de tierra firme,​ y que administrativamente forman parte del municipio de El Viejo, departamento de Chinandega en el extremo noroccidental de la península de Cosigüina en Nicaragua. Constituyen un sitio de anidación para diversas especies de aves y su territorio es parte de un área protegida de Nicaragua reconocida como reserva natural.​ También era llamado "Lacoalguina".​ Se cree que aparecieron como consecuencia de una fuerte erupción en el siglo XIX,​ recibiendo su nombre del volcán que les dio origen, el Cosigüina.​ Véase también Geografía de Nicaragua Geografía de América Anexo:Islas de Nicaragua Referencias Referencias
Laguna de Metapán

Laguna de Metapán ist ein Süßwassersee im Departamento Santa Ana von El Salvador. Der See bedeckt in der Regenzeit eine Fläche von 16 km² und rund 14 km² in der Trockenzeit. Die durchschnittliche Tiefe während der höchsten Niederschlagsmenge beträgt 6 Meter und der Wasserstand verändert sich in der Trockenzeit um rund 2 Meter. In der Mitte befindet sich eine kleine Insel, die im Volksmund als Peñita bekannt ist. Laguna de Metapán ist vulkanischen Ursprungs und liegt eingebettet in einem Tal, umgeben von Lavagestein, kleinen Vulkanen und hat eine direkte Verbindung zum Lago de Güija. Das angrenzende Feuchtgebiet Bosque la Barra mit rund 10 Hektar Gesamtfläche mit Mangrovenwäldern ist die Heimat von zahlreichen bedrohten Tier- und Pflanzenarten. Weblinks Verzeichnis Lagos y Lagunas de El Salvador
Museo Nacional de Antropología Dr. David J. Guzmán

Das Museo Nacional de Antropología Dr. David J. Guzmán (kurz: MUNA) ist ein Nationalmuseum des Landes El Salvador und eines der ältesten Museen der Hauptstadt San Salvador. Geschichte Das Museum wurde im Jahr 1883 während der Amtszeit von Präsident Rafael Zaldívar gegründet. Sein Gründer und zugleich erster Direktor war der Naturwissenschaftler und Archäologe David Joaquín Guzmán. Der erste Standort des Museums befand sich in einem Gebäude der Universidad Nacional, bevor es 1902 in die Räume der Villa España umzog und als Museum für Wissenschaft, Industrie und Landwirtschaft klassifiziert wurde. Im Jahre 1927 bezog das Museum die Räumlichkeiten in einem ehemaligen Militärhospital. 1942 unter der Leitung von Adalberto Julio Rivera wurde es an seinen heutigen Standort verlegt. Per Gesetzesdekret von 1945 wurde das Museum zu Ehren des Gründers zum Nationalmuseum David J. Guzman umbenannt. Beim Erdbeben vom 10. Oktober 1986 wurden die Museumsgebäude derart schwer beschädigt, dass es abgerissen werden musste. 1999 begann der Neubau an der Avenida Revolución und 2001 wurde es wieder eröffnet. Es befindet sich in unmittelbarer Nähe zum Internationalen Zentrum für Messen und Kongresse (CIFCO – Centro Internacional de Ferias y Convenciones). Ausstellungen Das MUNA präsentiert heute in fünf permanenten Ausstellungen die Geschichte, Siedlungswesen, Landwirtschaft, Handwerk, Handel sowie Gewerbe, Religion, Kunst und Kommunikationsformen von El Salvador. Neben den Ausstellungsräumen befindet sich ein Saal für temporäre Ausstellungen, ein Auditorium sowie eine Bibliothek. Siehe auch Liste der Museen in El Salvador Weblinks Offizielle Website
Museo de Arte de El Salvador

Museo de Arte de El Salvador (kurz: MARTE) ist ein Kunstmuseum in El Salvador. Es befindet sich am Ende der Avenida La Revolución in der Stadt San Salvador, zwischen Teatro Presidente und dem Hotel Sheraton Presidente. Das Kunstmuseum wurde am 22. Mai 2003 eröffnet. Es ist eine private, gemeinnützige Einrichtung deren Betrieb in der Verantwortung des Verbandes Asociación Museo de Arte de El Salvador (kurz: MARTE) liegt. Die Asociación wurde zu diesem Zweck gegründet, deren rechtlichen Status wurde von der Executive mit Dekret Nr. 338 im Amtsblatt vom 6. Mai 2000 veröffentlicht. Die Sammlung besteht hauptsächlich aus Werken von bekannten salvadorianischen Künstlern. Bis heute werden rund 280 Kunstwerke permanent ausgestellt. Darüber hinaus werde auch zeitlich begrenzte Ausstellungen gezeigt. Die Asociación MARTE unterhält auch weitere Museen und Kunst bezogene Einrichtungen wie: Museo Soumaya de México Fundación Ortiz Gurdián de Nicaragua Museo Nacional de Arte Moderno “Carlos Mérida” de Guatemala Museo de Arte Moderno de México Fundación Cisneros de Venezuela Museo de Arte y Diseño Contemporáneo de Costa Rica Museo de Arte Costarricense Siehe auch Liste der Museen in El Salvador Weblinks Homepage Museo de Arte de El Salvador
Salvadoran Museum of Art

The Salvadoran Museum of Art (Spanish: Museo de Arte de El Salvador, MARTE) is an art museum in San Salvador, the capital city of El Salvador. The museum was first opened on 22 May 2003. It is open to the public and receives more than half a million visitors annually. History The Association of the Salvadoran Museum of Art was established in 2000. Its first president was Eli Lecha de Lindo, granddaughter of Salvadoran painter Valero Lecha. Members of the association travelled to Mexico and worked with Conaculta to establish a plan for the museum. The El Salvador Museum of Art was inaugurated three years later on 22 May 2003. The museum building was purpose-built at a cost of US$1.8 million. It was designed by architect Salvador Choussy and covers 2,274 square metres. For its 20th anniversary, MARTE opened an exhibition covering the work of 54 Salvadoran artists from 1800 to 2023. References
Peñón de Cayaguanca

Peñón de Cayaguanca o "Piedra que mira a las estrellas"​ se ubica cerca del pueblo de San Ignacio, Chalatenango, República de El Salvador. La peña se encuentra compartida por los países de El Salvador y Honduras. Su elevación es de 1.621 m s. n. m.​cuenta con un ascensor del lado de la cascada Leyenda La leyenda de la peña trata sobre una población indígena ubicada en las cercanías de la roca. Esta población contaba con un cacique de fuerte temperamento y su hija, codiciada por muchos en el pueblo incluyendo al guerrero con el nombre de Cayaguanca. El guerrero no contaba con riquezas pero habiendo conquistado el corazón de la princesa, se reunían a escondidas de su padre. Cuando este se enteró de la relación, ordenó a amarrar a Cayaguanca en la punta de la peña y dejarlo morir de hambre y frío. Las lágrimas del guerrero inundaron la población y luego se solidificaron en rocas hasta cubrirlo completamente, convirtiéndose en lo que ahora apreciamos como el Peñón de Cayaguanca.​ Referencias
Puerta del Diablo

La Puerta del Diablo es una formación rocosa y sitio turístico localizado en el distrito de Panchimalco, departamento de San Salvador, El Salvador. Su principal atractivo es la grieta formada por dos peñascos enclavados sobre el cerro El Chulo, en cuyas cimas puede observarse un amplio panorama del territorio circundante. Se encuentra situado a un kilómetro del parque Balboa.​ Origen de las formaciones rocosas De acuerdo al historiador Jorge Lardé y Larín, ambos promontorios tomaron esa forma debido a un intenso aguacero acaecido a principios de octubre de 1762. Precisamente, el día ocho: «El Chulo, antes un cerro compacto y homogéneo, fue minado en su base por los caudales pluviales y una porción apreciable de él, en medio de un ruido hórrido y atronador, rodó por el abismo».​ El topónimo Chulo significa «Lugar del desertor» o «Lugar del fugitivo»;​ y el apelativo «Puerta del Diablo» fue creación del poeta Raúl Contreras.​ Leyenda Dice la leyenda que en tiempos de los colonos, la hija de uno de los terratenientes de Los Planes de Renderos, María de La Paz, fue cortejada por el mismísimo Satanás, ya que ella era muy hermosa y era apreciada por la servidumbre del lugar. El maligno la mantuvo privada de libertad en unas de las famosas cuevas que hay en el lugar. Sin embargo, nadie sabe si la encontraron con vida o si fue rescatada por su padre. Sólo fue encontrado un escapulario que María portaba en su cuello en el día que fue secuestrada por la entidad maligna o espectro. Su padre, Rosendo Renderos (de ahí el nombre del cantón donde se ubica), decidido a no dejarla en las garras de Satanás, salió en persecución de éste cuando cayó la noche. Satanás, acosado por todos los arrendatarios del hacendado, huyó atravesando las montañas y derribando parte de ellas con un golpe. Según la mitología debido a la forma de arco, que el fuerte golpe talló en la cordillera, fue denominada la Puerta del Diablo.​ Novela «La puerta del diablo» es el título de una novela publicada el 24 de mayo de 2015, escrita por Mirna Castañeda, que hace referencia a hechos históricos y mitológicos en torno a las leyendas del lugar. Referencias
Teatro de Santa Ana

Das Teatro de Santa Ana ist das zweitgrößte Kulturzentrum für die darstellenden Künste in El Salvador. Geschichte Die Stadtverwaltung von Santa Ana veranstaltete im Jahre 1890 einen Architekturwettbewerb zum Bau eines Stadttheaters. Gewinner war das Architekturbüro Sociedad Constructora Santaneca. Am 9. Februar 1902 erfolgte die Grundsteinlegung durch den damaligen Präsidenten der Republik Tomás Regalado, der 1861 in der Stadt geboren wurde. Projektleiter waren die Architekten Francisco Durini und Crístóbal Molinari, das ausführende Bauunternehmen war die Sociedad Constructora de Occidente. 1910 wurden die Arbeiten beendet und das Teatro de Santa Ana eröffnet. Die Kuppel des Gebäudes ist mit Porträts von Rossini, Gounod, Wagner, Bellini, Verdi und Beethoven verziert. Der Bühnenvorhang im Jugendstil stammt von dem italienischen Künstler Antonio Rovescalli. Vor der Bühne und den 800 Sitzplätzen für das Publikum liegt der Orchestergraben. Das Theater verfügt auch über mehrere Bereiche wie Foyer mit Garderobe, Sanitäreinrichtung, Bar und einen Tagungsraum, der auch als Orchesterproberaum genutzt wird. Die architektonischen Details wie Ornamente und Gemälde stammen alle von italienischen Künstlern. Seit 1982 steht das Gebäude unter Denkmalschutz und ist in der Liste Monumento Nacional eingetragen. Im Jahre 1987 wurde das Gebäude umfangreich renoviert und die Einrichtungen der Bühnentechnik und Beleuchtung modernisiert. Siehe auch Liste der Theater in El Salvador Einzelnachweise
3 February Hydroelectric Dam

The 3 February Hydroelectric Dam (Spanish: Central Hidroeléctrica 3 de Febrero), also known as El Chaparral, is a dam and hydroelectric power plant located in San Luis de la Reina, San Miguel, El Salvador. History In 1998, the Salvadoran government initiated surveys to construct the dam and hydroelectric power plant. Construction began in 2008, and the Italian company Astaldi was contracted to build the dam. Construction was suspended in 2010 when Astaldi stated that there were problems at the location where the dam was being built. In 2020, the Salvadoran government presented evidence against former President Mauricio Funes and other government officials accusing them of money laundering and embezzlement regarding the construction project. Construction resumed in August 2019 during presidency of Nayib Bukele, who had previously described the project as "monument to corruption" ("monumento a la corrupción"). In August 2020, Bukele announced that the dam would be renamed from the El Chaparral Dam to the 3 February Dam, in reference to 3 February 2019, the date that Bukele was elected as president of El Salvador. Construction was completed in October 2022. On 19 October 2023, Bukele inaugurated the dam and power plant. Bukele explained that the inauguration was delayed to allow the reservoir to be filled with water. During the inauguration, Bukele stated that the dam would reduce electricity prices by 14 percent. Specifications The dam's power plant has an installed capacity of 67 megawatts. It cost US$800 million to build. Environmental impact Environmentalists have warned that the dam's construction could endanger more than 60 species living near the project. See also Cerrón Grande Dam References
ГЕС Ель-Чапарраль

ГЕС Ель-Чапарраль (ісп. El Chaparral) — гідроелектростанція на півночі Сальвадору неподалік кордону з Гондурасом. Використовуває ресурс із річки Торола, лівої притоки Лемпи, яка впадає до Тихого океану в центрі сальвадорського узбережжя. Відкрито 19 жовтня 2023 року В межах проекту річку перекрили греблею із ущільненого котком бетону висотою 88 метрів та довжиною 321 метр. На час її спорудження здійснювалося відведення води за допомогою тунелю довжиною 0,35 км з діаметром 9 метрів. Гребля утримує водосховище з об'ємом 189 млн м3 (корисний об'єм 106 млн м3), в якому припустиме коливання рівня поверхні в операційному режимі між позначками 196 та 212 метрів НРМ. Відведена за допомогою греблі вода спрямовується через два прокладені по лівобережжю водоводи до розташованого за 0,8 км машинного залу. Основне обладнання станції становить розміщені у шахті глибиною 50 метрів дві турбіни типу Френсіс потужністю по 32 МВт, які працюють при напорі у 72,5 метра. Крім того, для підтримки природної течії в річку випускають воду біля греблі через турбіну потужністю 1,4 МВт. При загальній потужності у 65,4 МВт станція забезпечуватиме виробництво 232 млн кВт-год електроенергії на рік. Відпрацьована вода по короткому тунелю довжиною 0,13 км повертається в Торолу. Видача продукції відбувається по ЛЕП, розрахованій на роботу під напругою 115 кВ. Реалізацією проекту опікувалося Comision Ejecutiva Hidroelectrica del Rio Lempa (CEL), котра управляє всіма чотирма сальвадорськими електростанціями, спорудженими ще у 20 столітті (Cerron Grande та інші). Будівельні роботи відбувалися зі значними затримками, так, перший підрядник італійська компанія Agatha у 2010 році відмовилась від контракту. Станом на літо 2018-го виконали 70 % робіт. Примітки