NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Al-Arish

Al-‘Arīsh o el-Arish (in italiano anche: el-Arisc; in arabo العريش‎?, al-ʿArīsh) è una città dell'Egitto, capoluogo del Governatorato del Sinai del Nord. È nota perché da qui parte la Arab Gas Pipeline, un gasdotto che termina la sua corsa a Tripoli di Libia. Geografia fisica La città è situata sulla costa mediterranea della penisola del Sinai, 344 km a nord-est del Cairo e 45 km a ovest di Rafah nella striscia di Gaza. Al-Arīsh è una località turistica che si distingue per le sue chiare acque, i diffusi palmeti lungo la sua costa, la sua morbida sabbia bianca ed un porto turistico. La città si trova vicino alla foce del Wadi al-‘Arish (il Torrente d'Egitto della Bibbia), che è il più lungo corso d'acqua stagionale del Sinai. A circa 6 km a sud della città si trova l'Aeroporto Internazionale di al-‘Arish. L'aeroporto è sede della Palestinian Airlines ed è l'aeroporto più vicino alla striscia di Gaza. La compagnia aerea ha trasferito la propria sede in tale aeroporto quando l'Aeroporto Internazionale Yasser Arafat di Rafah è stato reso inoperativo dopo la distruzione delle piste per i bombardamenti delle forze israeliane. Storia La città è cresciuta intorno a un insediamento beduino presso l'antica città tolemaica di Rhinocolura. Nel Medioevo i pellegrini avevano identificato erroneamente il sito come il Sukkot della Bibbia, l'errore è da attribuirsi al fatto che al-Arīsh in arabo significa "capanne di palma" che in ebraico corrisponde al Sukkot. Il sito fu fortificato durante il periodo ottomano, nel 1560. Durante le guerre napoleoniche, i francesi assediarono il forte, che cadde dopo 11 giorni il 19 febbraio 1799. Nel gennaio 1800 fu sottoscritta nella città la convenzione di El Arish. Durante la prima guerra mondiale la zona fu teatro di duri scontri fra le truppe britanniche e australiane e gli Ottomani. La fortezza fu distrutta da bombardamenti britannici. Dopo la guerra arabo-israeliana del 1956 al-Arish passò sotto amministrazione israeliana e nuovamente dopo la guerra dei sei giorni dal 1967 al 1979, quando fu restituita pacificamente all'Egitto con la firma del trattato di pace fra Israele ed Egitto del 1979. Il 24 novembre 2017 presso una delle moschee sufi è avvenuto il più sanguinoso attentato contro i fedeli da parte di gruppi islamici con la morte di oltre 300 persone. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Al-Arish Collegamenti esterni Scheda informativa aeroporto di al-Arish, su worldaerodata.com. URL consultato il 22 dicembre 2007 (archiviato dall'url originale il 16 maggio 2011).
El Arish

El Arish is een stad in Egypte en is de hoofdplaats van het gouvernement Noordelijke Sinaï. Bij de volkstelling van 2006 telde El Arish 138.195 inwoners. Er is een campus van de Suezkanaal-universiteit gevestigd. Nabij de plaats ligt de luchthaven El Arish. Geschiedenis In 677 v.Chr. werd El Arish belegerd door Esarhaddon. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd El Arish bezet door de 52e (Laagland) Divisie. In 1995 meldde de Egyptische regering dat in de Sinaïwoestijn bij El Arish twee ondiepe massagraven waren ontdekt met de resten van 30 tot 60 Egyptische gevangenen die naar verluidt waren doodgeschoten door Israëlische soldaten tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967. Zie Controverses over de Zesdaagse Oorlog. Op 24 november 2015 werd in El Arish een aanslag gepleegd op een hotel en een politiewagen, met twaalf doden als gevolg. De aanslag werd opgeëist door de Egyptische tak van de Islamitische Staat. Bekende inwoners van El Arish Geboren Saleh Gomaa (1993), voetballer Overleden Boudewijn I van Jeruzalem (ca. 1068-1118), koning van Jeruzalem, graaf van Edessa en kruisvaarder
Alarixe

Alarixe (forma vernácula para o árabe العريش al-ʿArīx, "vinha") é a capital e maior cidade da província egípcia do Sinai do Norte. Localizada 344 km a nordeste do Cairo, na península do Sinai, a cidade é banhada pelo mar Mediterrâneo. Sua população é de 14 900 habitantes (2002). Notas
Эль-Ариш

Эль-Ари́ш (араб. العريش‎; в древности — Ринокорура, копт. ϩⲣⲓⲛⲟⲕⲟⲣⲟⲩⲣⲁ, греч. Ῥινοκόρουρα) — административный центр и крупнейший город провинции Северный Синай в Республике Египет. Население 141'595 жителей (2006). Расположен на берегу Средиземного моря на севере Синайского полуострова, в 344 км к северо-востоку от Каира. История С 1967 по 1982 гг. город находился под контролем Израиля в результате шестидневной войны и оккупации Синайского полуострова. 24 ноября 2017 года суфийская мечеть в населённом пункте Бир аль-Абед в 40 км от города была атакована террористами; погибло более 300 человек. Природа Эль-Ариш славится чистыми голубыми водами Средиземного моря, прибрежными пальмовыми рощами и белым мягким песком. Большое количество отелей на берегу. Здесь также находятся несколько факультетов Университета Суэцкого канала. Ввиду расположения в одноимённом вади, городу часто грозят паводки, которые приходят сюда из районов внутреннего и северного Синая. Примечания Ссылки Falling Rain Genomics, Inc. — Al `Arish, Egypt
Al-Arish

al-Arish (eller El Arish, arabiska: العريش, al-'Arīsh) är en stad i nordöstra Egypten, vid Sinaihalvöns nordkust, cirka 150 km öster om Port Said. Staden är administrativ huvudort för guvernementet Sina ash-Shamaliyya, och är uppdelad i fyra distrikt, kismer. Folkmängden uppgår till cirka 180 000 invånare. Staden är en viktig strategisk punkt, och var ockuperad av israelisk militär mellan 1967 och 1979. Efter återföreningen med Egypten har staden blivit en knutpunkt för landsvägstrafiken och handeln mellan de båda länderna. I staden finns ett arkeologiskt museum. Källor ”al- Arish”. Store norske leksikon. http://snl.no/al-_Arish. Läst 14 oktober 2010. Noter
Ель-Аріш

Ель-Аріш (араб. العريش) — адміністративний центр і найбільше місто провінції Північний Синай в Республіці Єгипет. Населення міста становить 141 595 чоловік ( за переписом населення 2006 року). Розташоване на березі Середземного моря на півночі Синайського півострова, на 344 км на північний схід від Каїру. Клімат За системою класифікації Кеппена клімат міста відноситься до спекотної пустелі (BWh). Хоча, переважаючі середземноморські вітри пом'якшують високу температуру, характерну для іншої частини північного узбережжя Єгипту. Найвища температура 45 °C була зареєстрована 29 травня 2003, у той час як найнижчий температурний рекорд - -6 °C зафіксовано 8 січня 1994 року. Галерея Джерела Посилання
Пирамида на Микерин

Пирамидата на Микерин (известна и като „Пирамида на Менкаур“) е най-южната, най-късно построената и най-ниската от трите египетски пирамиди в Гиза. Тя е била гробница на Микерин, петия фараон от четвърта династия на Древен Египет. Оригиналната ѝ височина е 65,5 м. Сега е висока 61 м, а дължината на страната ѝ в основата е 106 м. Изградена е от варовик и гранит. Нейният обем е около 1/10 от обема на Хеопсовата пирамида; това е краят на епохата на огромните пирамиди. Вътрешността ѝ се отличава с липсата на единен план. Вероятно първоначално скромните размери, предвидени не за наследник на трона, са били увеличени с възцаряването му. Източници Външни препратки NOVA Online Pyramids: Menkaure's Inside Story
Pirámide de Micerino

La pirámide de Micerino (nombre helenizado) o de Menkaura (según su nombre egipcio) es la menor de las tres célebres pirámides de la necrópolis de la meseta de Guiza. A Micerino, faraón de la dinastía IV, se le atribuye ordenar construir esta pirámide de 108,5 m de base y 65,5 m de altura originalmente, actualmente 61 m debido a la pérdida de su recubrimiento. Conocida en su época como "Divino es Micerino", era parte del complejo funerario junto con las tres pirámides de las reinas, un templo funerario, el templo del valle y una calzada procesional que vinculaba ambos templos. En la antigüedad, esta pirámide estaba revestida con dieciséis hiladas de granito rosado procedente de las canteras de Asuán, aunque el resto del recubrimiento estaba conformado por bloques de piedra caliza de Tura. En la actualidad, la pirámide se halla desprovista de casi todo su recubrimiento, pudiéndose observar las regulares hiladas que conforman su núcleo. Cerca de la base se encuentran algunas hiladas del recubrimiento original de granito. La pirámide presenta, hacia el centro de la cara norte, una gran brecha vertical realizada por Al-Aziz Uthman, hijo de Saladino,​ que se había propuesto demoler las grandes pirámides de Guiza, empezando por la menor, la de Micerinos. Pero el trabajo fue abandonado al resultar muy costoso.​ Durante las exploraciones arqueológicas realizadas en el siglo XIX, se encontró un sarcófago de basalto y cerca un féretro de madera antropomorfo, con una momia en su interior. Sin embargo, el féretro interior de madera no era de Micerino, sino de algún importante personaje de la época saíta. El sarcófago de basalto, perdido bajo el mar el 13 de octubre de 1838 frente a las costas de Cartagena al naufragar la goleta Beatrice que lo trasladaba a Inglaterra,​ posiblemente sí perteneció a Micerino, pero estaba tallado con un estilo "fachada de palacio" típico del Imperio Medio, un trabajo posterior probablemente ya que los sarcófagos de piedra del Imperio Antiguo eran lisos sin decoración alguna y según el descubridor, Richard Howard Vyse, conteniendo otro enterramiento intruso, los huesos de una mujer joven.​ Dimensiones Altura: 65,5 m Lados de la base: 104,6 x 102,2 m Pendiente, ángulo: 51° 36′ 21″ Volumen: 235.182 m³ Referencias Enlaces externos Portal:Egiptología. Contenido relacionado con Egiptología. Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Pirámide de Micerino. Medidas de la pirámide de Menkaura y pirámides subsidiarias (GIII-a GIII-b GIII-c) Archivado el 2 de diciembre de 2006 en Wayback Machine.
Piramide van Menkaoera

De Piramide van Menkaoera is de op twee na grootste piramide op het plateau van Gizeh. Hij heeft de benaming: Menkaoera is goddelijk. De piramide bestaat uit kalksteen uit nabijgelegen plekken. De piramide zelf Het piramidecomplex bestaat uit de hoofdpiramide en drie kleinere piramiden. Aan de oostzijde bevinden zich resten van een tempel en een processieweg naar de Nijl. De piramide is gebouwd als graftombe voor farao Menkaoera in de 26e eeuw v.Chr. De oorspronkelijke hoogte van de hoofdpiramide is 66,45 meter, met zijden van 104,6 meter. Deze piramide werd in de klassieke tijd de rode piramide genoemd, vanwege het gebruik van rood graniet als buitenbekleding. De ingang is bij de noordelijke muur en vier meter boven de grond. De gang daalt naar beneden tot onder het grondniveau. Als beveiliging tegen grafrovers konden er drie blokken worden neergehaald die de gang afsloten. Dan kronkelt de gang met een boog en komt uit in een grote kamer. In het bovenste deel van de grote kamer ontdekte Vyse de restanten van een houten sarcofaag met de naam van Menkaoera en menselijke botten. De sarcofaag werd meegenomen op het schip Beatrice met bestemming Groot-Brittannië maar het zonk tussen Malta en Spanje. Andere gebouwen Het piramidecomplex omvat nog andere piramiden waar de koninginnen Chamerernebti II en twee onbekende koninginnen zijn begraven. De piramiden zijn genoemd: G3a, G3b en G3c. G3a is ontdekt en onderzocht door George Reisner; zijn basis is 44 meter en de hoogte 28,4 meter. Bij deze piramide gaat een gang naar beneden waar centraal een dodentempel staat voor de koningin. Anders dan bij G3a hebben de piramides G3b en G3c een trappenmodel en is er geen gang binnen in de piramide maar buiten de piramide. De dodentempel van Menkaoera is de compleetst bewaard gebleven dodentempel op het Gizeh-plateau. Hij is gemaakt van kalksteen, graniet en tichelsteen. Galerij
Piramida Mykerinosa

Piramida Mykerinosa – najmniejsza spośród piramid w Gizie, będąca grobowcem władcy Mykerinosa z IV dynastii z okresu Starego Państwa, którego prawdziwe, egipskie imię brzmiało MenKauRe i znaczyło: „Trwała-jest-moc-Re (boskiej-światłości)”. Piramida Neczeri – Boska. Mierząca pierwotnie 65 metrów wysokości piramida została zbudowana z największych znanych w Gizie bloków kamiennych. Długość boków podstawy wynosi 108 metrów, a kąt nachylenia ścian 51°. Znajduje się w sąsiedztwie piramid Cheopsa i Chefrena. Po południowej stronie piramidy wznoszą się trzy małe piramidki satelitarne. Do dziś zachowała się tylko część wapiennego pokrycia licowego Piramidy Mykerinosa, które jeszcze w XVI wieku było w stanie nienaruszonym. W znacznej części natomiast zachowało się (na północnym i wschodnim jej boku) pokrycie granitowe, które wznosiło się mniej więcej do 1/3 jej wysokości. Wejście do wnętrza Piramidy Mykerinosa znajduje się na północnym jej boku, na wysokości około 4 metrów od podłoża. Długi, zstępujący korytarz prowadzi aż pod powierzchnię podłoża, gdzie przechodzi w poziom. Po kilku metrach, za dwiema granitowymi zaporami znajduje się duża komora o wymiarach 10,57 × 3,85 x 4 m wys., a z niej wiedzie następny, tym razem wstępujący korytarz, prowadzący do ślepego zaułka. W pomieszczeniu tym, w niszy po zachodniej stronie, znajduje się sarkofag z wypisanym imieniem władcy. Nie jest to jednak właściwe miejsce jego komory grobowej. Aby do niej dotrzeć należy zagłębić się jeszcze bardziej, poniżej poziomu podłoża. Znajduje się tam sala, której ściany pokryte są w całości granitem. Stał w niej niegdyś bazaltowy sarkofag, który zatonął u wybrzeży Hiszpanii, wraz ze statkiem, którym płynął do Europy. Sarkofag odkryli w 1837 roku brytyjscy badacze John Shae Perring i Howard Vyse. W sarkofagu znajdowały się szczątki drewnianej trumny, a w niej fragmenty szkieletu mężczyzny. Na trumnie widniała inskrypcja: „Ozyrys, Król Górnego i Dolnego Egiptu, Menkaura, żyjący wiecznie...”. Komorę grobową uzupełnia jeszcze jedno pomieszczenie z 6 niszami w północnej i wschodniej ścianie. Prawdopodobnie znajdowały się tam rytualne przedmioty, mające towarzyszyć królowi w jego „podróży w zaświatach”. W lutym 2009 tuż obok piramidy, pod 40 cm warstwą piasku znaleziono mierzący 1,5 m posąg siedzącego mężczyzny w peruce, którego wiek szacowany jest na 4000 lat. Zobacz też Architektura i rzeźba starożytnego Egiptu Przypisy Linki zewnętrzne Piramida Mykerinosa w Wikimapii Piramida Cheopsa, Chefrena i Mykerinosa na żywo
Piramida lui Menkaura

Piramida lui Menkaura (Piramida lui Mykerinos în greacă), este situată pe Platoul Gizeh, la sud-vest de orașul Cairo, Egipt, și este cea mai mică dintre cele trei piramide de la Giza. Vechime Piramida a fost finalizată în secolul al XXVI-lea î.Hr, în timpul faraonului Menkaura (cca. 2620 î.Hr.–2480 î.Hr.) din a IV-a Dinastie Egipteană. Construcție Piramida lui Menkaura a avut o înălțime inițială de 65,5 m și a fost cea mai mică dintre cele trei piramide din necropola Giza. În prezent se ridică la 61 m înălțime, latura bazei (pătrate) având 108,5 m. Unghiul său de înclinare este de aproximativ 51° 20' 25". Piramida a fost construită din calcar și granit. Sarcofagul Richard William Howard Vyse, care a vizitat Egiptul în 1835, a descoperit în anticamera de sus un sicriu de lemn inscripționat cu numele lui Menkaura și care conținea oase umane. Mai adânc în piramidă, el a descoperit un frumos sarcofag din bazalt, bogat în detalii, pictat foarte colorat. Din păcate, acest sarcofag se află în Marea Mediterană, fiind scufundat la 13 octombrie 1838, împreună cu nava Beatrice, pe drumul spre Marea Britanie. Interior Pereții sunt pictați, plini de hieroglife etc. Exterior Piramida avea vârful din aur, iar pereții exteriori erau albi. Tentativa de demolare La sfârșitul secolului al XII al-Malek al-Aziz Othman ben Yusuf, fiul și moștenitorul lui Saladin, a încercat să demoleze piramidele, începând cu cea lui Menkaura. Lucrătorii pe care Al-Aziz a recrutat pentru a distruge piramida au rămas la locul lor de muncă timp de opt luni, dar și-au dat seama că este aproape la fel de costisitor distrugerea cât construirea. Au reușit să elimine numai una sau două pietre în fiecare zi. Unii au folosit pene și pârghii pentru a muta pietrele, în timp ce alții au folosit frânghii pentru a le trage în jos. Când cădea o piatră, era îngropată de nisip, necesitând eforturi ulterioare pentru a o elibera. Se foloseau pene pentru a tăia pietrele în mai multe bucăți, care cu un cărucior erau duse la poalele piramizii, unde erau lăsate. Din cauza unor astfel de condiții, lucrările au fost abandonate, lăsând doar o mare gaură verticală în latura nordică. Note Vezi și Piramide egiptene Piramidele din Giza Marea Piramidă din Giza (Piramida lui Keops) Piramida lui Khafra (Piramida lui Kefren) Piramida lui Djoser Piramida Roșie Piramida lui Sekhemkhet Meidum Legături externe Materiale media legate de Piramida lui Menkaura la Wikimedia Commons
Микеринова пирамида

Микеринова пирамида је гробница Микерена, петог фараона четврте египатске династије. Смештена је на југозападу Гизе где са Кеопсовом и Кефреновом пирамидом чини комплекс Гизиног платоа. Величина и конструкција Првобитна висина Микеренове пирамиде била је 65,5 m. Међутим услед вековних оштећења данас је она висока 62 m. База пирамиде износи 103,4 m а странице су под углом од 51°20′25″. Саграђена је од кречњака и гранита. Старост и локација Тачна старост пирамиде није позната мада сматра се да је изграђена током 26 века пре нове ере. Сматра се да је изградњу пирамиде завршио Шепсескаф. Пирамида се налази неколико стотина метара југозападно од суседне Кеопсове пирамиде. Види још Списак египатских пирамида Велике пирамиде Кеопсова пирамида Кефренова пирамида Стари Египат Спољашње везе NOVA Online – Pyramids: Menkaure's Inside Story
Menkauras pyramid

Menkaurespyramiden eller Mykerinos pyramid på Gizaplatån vid Giza i utkanten av Kairo, byggdes under Egyptens fjärde dynasti cirka 2540–2520 f.Kr. Den är den minsta av de tre stora pyramiderna i Giza och utgör tillsammans med Cheopspyramiden och Chefrens pyramid samt Sfinxen några av världens mest berömda byggnadsverk. Historia Uppfördes cirka 2540 - 2520 f. Kr. under Egyptens fjärde dynasti av Menkaura son till Chefren och sonson till Cheops. Öppnades för första gången år 1837 av Vyse men utforskades noggrant först år 1906 av ett arbetslag från Harvarduniversitetet under ledning av George Andrew Reisner. Byggnaden Från början 65,5 m hög med en nuvarande höjd på 61 m och en basyta på ca 102 x 104 m. Den förlorade höjden är till följd av att det yttre lagret av täcksten som även innefattade pyramiden topp, har rasat av under åren. Pyramiden ligger några hundra meter söder om den större Chefrens pyramid. Den är byggd av kalksten och granit. De sexton första av de yttre lagren var gjorda av granit och den övre delen täckt av polerad kalksten från Tura. Ingången ligger på nordsidan ca 4 m över marknivå. Gravkammaren mäter ca 7 x 3 meter med en takhöjd på ca 3 m och innehåller en sarkofag. Se även Lista över pyramider i Egypten Galleri Externa länkar Egyptiska turisbyrån om Mykerinos om Mykerinos Wikimedia Commons har media som rör Menkauras pyramid.
Піраміда Мікерина

Піраміда Мікерина (відома також як «Піраміда Менкаура») — наймолодша та найнижча з трьох єгипетських пірамід у Гізі, зведена за часів IV династії близько 2540–2510 років до н. е. (XXVI ст. до н. е.). Всупереч прізвиську «Херу» (висока), висота піраміди ледь сягала 66 м, а довжина сторони її основи — 108,4 м. Об'єм — 260 тис. м³, що становить лише десяту частину об'єму піраміди Хеопса. Піраміда Мікерина знаменує собою кінець епохи великих пірамід. Опис Внутрішнє оздоблення піраміди свідчить про відсутність єдності плану: ймовірно, початкові скромні розміри не були розраховані на спадкоємця престолу, але за період його царювання були збільшені. Піраміда Менкаура дещо вирізняється із загальної картини будівель у Гізі, і в античності її споруду іноді приписували не Мікерину, а гетері Родопіс, яка жила в часи Яхмоса II. Незважаючи на невеликі розміри піраміди (що вважалось ознакою занепаду), потенціал у будівельників Менкаура був величезний. Про це свідчить один із монолітів вагою понад 200 тонн, який був використаний у заупокійному храмі Менкаура. Встановлення блоку такого розміру, найважчого на плато Гіза, було справжнім технічним подвигом. Інший доказ майстерності будівельників того часу — величезна статуя сидячого царя з центральної капели храму, яка була однією з найбільших в епоху Стародавнього царства. За свідченнями очевидців, піраміда Менкаура була найгарнішою з усіх пірамід. Для скульптур часу правління Менкаура характерна найвища якість художнього виконання. Найкращими зразками були статуї з грауваки, серед яких новий тип скульптурної групи — тріади. Іншим свідченням такого прагнення до якості є ретельність виконання при будівництві царської піраміди, названої Нечері-Менкаура («Божественний Менкаура»). Приблизно на третину своєї висоти піраміда була облицьована червоним асуанським гранітом, далі його змінювали білі плити з турського вапняку. Вершина, найімовірніше, також складалася з червоного граніту. Такою піраміда лишалася протягом чотирьох тисячоліть, поки на початку XVI століття мамелюки не зняли облицювання. З погляду архітектоніки не було потреби зводити дуже високу піраміду, оскільки похоронну камеру почали розташовувати на рівні землі. Ідею висотного розташування камер після Хуфу (Хеопса) вже не втілювали, ймовірно, через технічні труднощі підйому блоків перекриття похоронної камери. Піраміда Менкаура є відображенням завершення цієї епохи й початку нової — де розміри пірамід «знайшли» стандарт. Справді, починаючи з царювання Менкаура висота пірамід стабілізувалася й відхилення рідко перевищували двадцять метрів. Піраміди цариць Менкаура Примітки Література Замаровський В. Їх величності піраміди / Пер. зі словацької О. І. Малевича. Послесл. Н. С. Петровського. — М., 1981. — 447 с. — (Слідами зниклих культур Сходу) Посилання Піраміда Мікерина та піраміди-супутниці
Hraniční přechod Taba

Hraniční přechod Taba (hebrejsky: מעבר טאבה, Ma'avar T'aba, arabsky:معبر طابا) je hraniční přechod mezi Izraelem a Egyptem určený pro silniční přepravu. Nachází se v nadmořské výšce cca 9 metrů cca 8 kilometrů jihovýchodně od Ejlatu. Na dopravní síť je na izraelské straně napojen pomocí dálnice číslo 90. Dějiny Hraniční přechod Taba byl otevřen 26. dubna 1982 v důsledku podpisu Egyptsko-izraelské mírové smlouvy, kdy se Izrael stáhl z okupovaného území Sinajského poloostrova. Zpočátku šlo o provizorní objekt. Jeho finální umístění bylo určeno až po rozhodnutí mezinárodní arbitráže, která v roce 1988 přiřkla území letoviska Taba Egyptu. Poté terminál přešel na nepřetržitý provoz 24 hodin denně v souvislosti s nárůstem turistického ruchu včetně Izraelců mířících do hotelů v Tabě, zbudovaných zde původně Izraelem. Nová budova hraničního přechodu byla slavnostně otevřena v září 1995. Náklady na její výstavbu dosáhly 3 miliony dolarů. Roku 1999 zaznamenal hraniční přechod rekordní počet odbavených osob. V následujících letech kvůli druhé intifádě ovšem provoz opadl. Statistika Přechod vykazuje po skončení druhé intifády trvale rostoucí počet odbavených osob. Počet odbavených vozů stagnuje. Odkazy Reference Související články Ejlat Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hraniční přechod Taba na Wikimedia Commons (hebrejsky) Oficiální profil hraničního přechodu
Cruce fronterizo de Taba

El Cruce fronterizo de Taba​ (en árabe: معبر طابا; en hebreo: מעבר טאבה) es un cruce de la frontera internacional entre Taba, Egipto, y Eilat, Israel. Historia Inaugurado el 26 de abril de 1982 en la actualidad es el único punto de entrada / salida entre los dos países que maneja turistas. El sitio está en la parte inferior del Monte Tallul y estaba cerca del Hotel Sonesta Hotel cerrado debido a la entrega del Sinaí al control egipcio a cambio de la normalización de las relaciones con Israel. Bajo los términos del acuerdo, los israelíes tienen derecho de visitar la costa del mar Rojo de Taba a Sharm el -Sheikh y el Monasterio de Santa Catalina con visado para recorridos de hasta catorce días. En 1999 , esta terminal manejó una cantidad récord de 1.038.828 turistas y 89.422 vehículos. El paso está abierto las 24 horas del día, todos los días del año a excepción de los días de fiesta de Eid ul- Adha y Yom Kipur. Véase también Aeropuerto de Eilat Guerra árabe-israelí de 1948 Referencias