NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Graf DK 7

Graf DK 7 is de graftombe in de Vallei der Koningen die toebehoort aan Ramses II (ook wel Ramses de Grote). Het graf stamt uit de 19e dynastie en ligt in de Vallei der Koningen tegenover dat van twee zoons van Ramses II (Graf DK 5) en naast dat van Merenptah (Graf DK 8), de opvolger en andere zoon van Ramses II. DK 7 was ingericht volgens het bent-axisplan uit de 18e dynastie. Dit houdt in dat de centrale ruimte van het graf lager ligt dan de rest van het graf, en dat het plafond daarentegen in hoogte stijgt. De graftombe is al sinds de Egyptische oudheid geopend en wordt sinds toen regelmatig geteisterd door windvlagen. Bovendien is de tombe in de afgelopen decennia door veel mensen bezocht - in de derde tussentijd en de Romeinse tijd werd het onder anderen gebruikt voor nieuwe begrafenissen en als bezienswaardigheid voor toeristen. Dit alles heeft ertoe bijgedragen dat DK 7 ernstig is beschadigd. Oorspronkelijk is het graf waarschijnlijk gedecoreerd geweest met teksten uit het Boek der Poorten, Amdoeat en de Litanie van Re. De oude Egyptenaren hebben de mummie van Ramses II in de 21e dynastie verplaatst naar graf DB320 om grafroverij te voorkomen. Na die tijd zijn er nog enkele latere Egyptenaren en Romeinen in de tombe begraven geweest. In tegenstelling tot de grote grafvondst van Toetanchamon zijn er van Ramses II maar weinig voorwerpen bekend. Hiertoe behoren twee houten Oesjabti's. Overzichtskaart Externe link (en) Theban Mapping Project: KV7 - informatie over de tombe
KV7

A KV7 no Vale dos Reis em Egito é a tumba do faraó Ramessés II ("Ramessés, o grande") da décima nona dinastia. Ela está localizada no vale principal, oposta à tumba de seus filhos, KV5, e próxima a tumba do seu filho sucessor, Merneptá, KV8. A localização da tumba fez com que ela fosse muito danificada pelas sucessivas alagações que invadiram o vale periodicamente. Decoração e arquitetura A KV7 segue o estilo dobrado em "L's" das tumbas anteriores da décima nona dinastia. Também, a tumba tem a área central mais baixa e um teto em abóboda. Muitas de suas pinturas e decorações foram muito danificadas por várias inundações que invadiram a parte onde se encontra a KV7, mas acredita-se que a tumba deveria estar decorada com o padrão Livro dos Portões, Amduat e Litania de Rá. A múmia foi recolocada no sarcófago em DB320 para que a tumba fosse reusada no Terceiro Período Intermediário, no período Romano para enterros e pelos primeiros turistas. Ver também Lista das tumbas no Vale dos Reis Ramessés II XIX dinastia egípcia Referências Este artigo é a tradução do artigo equivalente da Wikipédia em inglês, que se baseou nas seguintes fontes: Reeves N., & R. H. Wilkinson. The Complete Valley of the Kings. London: Thames and Hudson, 1996. Siliotti, A. Guide to the Valley of the Kings and to the Theban Necropolises and Temples. Cairo: A.A. Gaddis, 1996. Leblanc, Christian. "The Tomb of Ramesses II and Remains of his Funerary Treasure." Egyptian Archaeology 10 (1997): 11-13. Ligações externas «Theban Mapping Project: KV7» (em inglês) - Contém descrição, imagens e arquitetura da tumba.
KV7

KV7 (англ. Kings' Valley №7) — в египетской Долине Царей, в фиванском некрополе на западном берегу Нила, напротив Луксора, гробница фараона Рамсеса II из XIX династии Нового царства (XIII век до н. э.). Расположена рядом с гробницей наследника Мернептаха (KV8) и напротив гробницы сына KV5. История открытия Гробницу впервые исследовал Шампольон во время путешествия по Египту. Оказалось, что с древности она несколько раз подвергалась затоплению, и её декор сильно повреждён. Шампольон расчистил только длинную галерею и колонный зал от завала. В начале XIX века немецкий египтолог Карл Лепсиус полностью раскопал усыпальницу. Французская археологическая экспедиция под руководством египтолога Кристиана Леблана (1993—2002) занималась раскопками и реставрацией. Вид Из-за плохого состояния доступ в гробницу закрыт. План KV7 совершенно отличается от всех до того построенных в Долине царей. За коридором следует зал-вестибюль, лестница, прихожая, здесь идут разворот и погребальная камера. От неё ответвляются несколько залов-сокровищниц. Все стены покрыты рельефами. Мумия фараона перепрятана ещё в древности в царский тайник DB320. Гробница использовалась в Третий переходный и Римский периоды для захоронений. Примечания Литература Reeves, N., & Wilkinson, R. H. The Complete Valley of the Kings. London: Thames and Hudson, 1996. Siliotti, A. Guide to the Valley of the Kings and to the Theban Necropolises and Temples. Cairo: A. A. Gaddis, 1996. Leblanc, Christian. "The Tomb of Ramesses II and Remains of his Funerary Treasure." Egyptian Archaeology; 10 (1997): 11-13. Ссылки Описание гробницы KV7 / Фиванский картографический проект (Theban Mapping Project) (англ.) Библиография для гробницы KV7 / Фиванский картографический проект.
KV7

KV7 i Konungarnas dal utanför Luxor i Egypten var begravningsplats för farao Ramses II under Egyptens nittonde dynasti. Gravkammaren är uthuggsen i bergssidan längs huvudwadin i dalen, och är med sina 868 m² en av de största gravarna i Konungarnas dal. Entrén till KV9 ligger lågt, vilket har gjort graven sårbar för översvämningar. Stora delar av gravens väggmålningar är vattenskadade eller helt förstörda av översvämningar. Referenser Noter
Temple d'Amenofis III

El temple d'Amenhotep III o d'Amenofis III (nom grec del faraó), conegut avui amb el nom de Kom el-Hettân (en àrab كم الحيطان, Kum al-Ḫīṭṭān, 'pujol de gres'), és un temple o casa del milió d'anys situat a la zona dels temples de la necròpoli tebana, a l'oest de Luxor. Va ser construït pel faraó Amenhotep III (també anomenat Amenofis III) com a temple mortuori. És el més gran de la zona de l'antiga Tebes, fins i tot més que el Ramesseum i el temple de Karnak. L'arquitecte es deia també Amenhotep, fill d'Hapu, i va tenir el seu propi temple a la zona. Estava dedicat a Amon. Es va construir durant deu anys. Va decaure ràpidament i els seus materials es van usar per a fer altres temples. Les principals restes que en queden són els colossos de Memnon que estaven a l'entrada; altres fragments, estàtues i elements trobats estan als principals museus arqueològics del món. Des del 1996 l'egiptòloga armènia Hourig Sourouzian dirigeix els treballs de restauració, excavació i rescat dels elements arquitectònics i les estàtues que s'han trobat al temple. Les investigacions van començar arran d'un incendi que es declarà a la zona. Hourig Sourouzian i el seu marit, l'egiptòleg alemany Rainier Stadelmann, que aleshores treballaven en el temple de Merenptah molt a prop d'allà, van buscar suport internacional i fons per poder recuperar i restaurar alguns elements arquitectònics molt malmesos pel foc; el 1998 van aconseguir que declaressin el temple un dels "100 jaciments (arqueològics) més amenaçats". L'any 2000, quan se'ls acabava el finançament, una mecenes francesa els va subvencionar les excavacions que han permès recuperar part d'alguns elements arquitectònics, diverses estàtues del faraó, de la seva gran esposa reial, la reina Tiy, i d'alguns déus, entre els quals destaquen les estàtues de la dea Sekhmet. També han trobat objectes i figuretes, alguns fets d'alabastre. Enllaços externs Excavació del temple més gran d'Egipte Arxivat 2012-01-02 a Wayback Machine.. Article de la Smithsonian sobre l'excavació al temple d'Amenofis III. (anglès) Fitxa completa del temple amb actualitzacions sobre les excavacions (2010). (anglès) Fitxa actualitzada dels treballs al temple - pàgina oficial de la World Monuments Fund, inclou fotografies, enllaços i informes recents. (anglès)
III. Amenhotep halotti temploma

III. Amenhotep halotti temploma (mai nevén Kom el-Hetan, كم الحيطان) Thébában, a luxori templommal szemközt, a Nílus nyugati partján épült, III. Amenhotep ókori egyiptomi fáraó halotti templomaként. A fáraó palotájától, Malkatától nem messze álló épület a maga idejében Egyiptom legnagyobb területű temploma volt, nagyobb még a karnaki templomnál is. Mára szinte teljesen elpusztult, csak a fáraó hatalmas szobrai maradtak fenn, melyek egykor bejáratánál álltak és melyeket Memnón-kolosszusok néven ismernek. Az építkezést Amenhotep, Hapu fia felügyelte. Felépítése A templomkomplexumot sártéglafal vette körül. Kelet felé (a Nílus felé) nyílt. Egymás után három pülónja volt, az első előtt álltak a ma Memnón-kolosszusok néven ismert szobrok, a fáraó hatalmas szobrai, melyek mellett anyja, Mutemwia, főfelesége, Tije és egy lánya, talán Szitamon kisebb szobrai állnak. A második pülón előtt kvarcit ülőszobrok, a harmadik előtt krokodilszfinx és két alabástrom ülőszobor állt. A három pülónon áthaladva hosszú, szfinxekkel szegélyezett felvonulási út vezetett a napudvarba, amely négyszögletes, nyitott udvar volt, az ezt körülvevő homokkő szobrok között 8 méter magas, a királyt Oziriszként ábrázoló szobrok álltak. Egyes szobrok talapzatán idegen helynevek listája szerepel. A templomot úgy alakították ki, hogy a Nílus évenkénti áradásainál a víz elöntse külső udvarait és csarnokait, és csak a magasabban elhelyezkedő szentély emelkedjen ki a vízből. A templom azt jelképezte, ahogy a világ a teremtéskor kiemelkedett az ősvízből. Sajnos ennek köszönhetően az építmény gyorsabban erodálódott, mint más templomok, és már a XIX. dinasztia idején kezdték elhordani megmaradt építőanyagát más építkezésekhez, köztük Merenptah közeli templomához. A napudvar déli bejáratánál találtak és újra felállítottak egy sztélét, mely a fáraót, a királynét és Ptah-Szokar-Oziriszt ábrázolja. A sztélé, mely egy pár egyik fele lehetett, a király építészeti tevékenységét hangsúlyozza feliratán. A fő templomon kívül, attól északra a kerítőfalon belül állt még egy kisebb templom, melyet Ptah-Szokar-Ozirisznek szenteltek, ennek külön bejárata volt észak felől. A templom területén állt III. Amenhotep és Tije kolosszusa, a valaha kifaragott legnagyobb, 7 méter magas diád (kétalakos szobor): Amenhotepet és Tijét ábrázolta, lábaiknál három lányuk: középen Henuttaneb, jobboldalt Nebetah, a bal oldalinak nem maradt fenn a neve. Ez ma a kairói Egyiptomi Múzeum központi csarnokában áll. Források
Dodentempel van Amenhotep III

De Dodentempel van Amenhotep III was de graftempel van Amenhotep III (ca. 1388-1351 v.Chr.), die grotendeels is weggevaagd, op de kolossen van Memnon en wat andere standbeelden na. De restanten liggen aan de westzijde van de Nijl nabij Luxor (het oude Thebe), vlak bij de Vallei der Koningen. Verwoesting De tempel was de grootste in zijn tijd, maar werd door een aardbeving verwoest en stond te dicht bij de Nijl, waardoor hij in verval raakte. Toen dat gebeurde, begonnen andere farao's stenen van de tempel weg te halen. In de tempel van Merenptah (ca. 1224-1214 v.Chr.), de zoon van Ramses II, die ten noorden van deze tempel ligt, zijn grote stukken steen met de naam van Amenhotep te vinden, wat erop wijst dat die stenen uit de tempel van Amenhotep kwamen. Ook veel sfinxen en andere standbeelden zijn in de tempel van Merenptah terug te vinden. Beschrijving De tempel was naar het oosten gericht. De buitenmuur was 8,5 meter dik en het terrein 700 bij 550 meter. De kolossen stonden aan de ingang van de tempel en daarna kwam een lange "straat". Deze leidde langs twee hoven, waar verschillende beelden stonden. Onder andere beelden van jakhalzen, sfinxen en van de koning en koningin, Amenhotep en Teye. Zonnehof Aan het einde van de weg lag het zonnehof. Daar stonden verschillende beelden van de koning en koningin en enkele goden. Tussen de zuilen van het zonnehof stonden beelden van Amenhotep, waarvan enkele hoofden bewaard zijn gebleven. De beelden aan de noordzijde waren van zandsteen uit een groeve bij Heliopolis, in het noorden van Egypte. Deze beelden droegen de rode kroon van Neder-Egypte. De beelden die aan de zuidzijde stonden, waren van rood graniet, dat uit steengroeven bij Aswan in het zuiden van Egypte kwam. Deze beelden droegen de witte kroon van Opper-Egypte. In de voetstukken van de beelden worden de namen genoemd van de dan bekende wereld waar Egypte contact mee had. Opvallend is dat hier voor het eerst het Egeïsche gebied genoemd wordt. Opgravingen 21e eeuw Van 2003 tot 2016 deed dr. Hourig Sourouzian opgravingen in het tempelgebied en bracht onder meer kolossen, die voor de pylonen zaten en een beeld van een nijlpaard aan het licht. Er werd door Antoine Chéné een filmdocumentaire van gemaakt, die verschillende prijzen won.
Поминальный храм Аменхотепа III

Поминальный храм Аменхотепа III относится к Фиванскому некрополю и расположен на западном берегу Нила напротив Луксора. Он был построен для фараона Аменхотепа III. Он был одним из крупнейших поминальных храмов в окрестностях Фив, больше комплекса Карнака, и располагался на площади в 350 000 кв. м. Местность, где находился храм, сегодня называется 'Ком эль-Хеттан'. К настоящему времени от него осталось только небольшое количество обломков, в частности, Колоссы Мемнона — две массивные 18 метровые статуи Аменхотепа, стоящие у ворот. Будучи построенным близко к реке, он разрушался быстрее, чем иные поминальные храмы. Также он использовался как источник строительных материалов для более поздних сооружений. Гранитная стела Аменхотепа была найдена в храме Мернептаха, в ста метрах севернее. Местность Ком эль-Хеттан была включена в список надзора Международного Фонда Памятников в 1998 и 2004 годах. Описание храма Храм стоял лицом к востоку, где протекал Нил и был полностью окружен стеной. Комплекс был разделен кирпичными пилонами на четыре двора а само здание храма находится в его южной части. Первый пилон сторожили две статуи Аменхотепа III (Колоссы Мемнона). От третьего пилона к четвертому вела аллея сфинксов, за которой находился обширный солнечный двор, окруженный несколькими рядами папирусообразных колонн, высотой в 14 метров. На западе и востоке между колоннами первого ряда стояли статуи царя, высеченные из кварцита и гранита. В южной части двора была найдена и восстановлена стела с изображениями фараона и царицы Тии, и надписями, повествующими о достижениях Аменхотепа. С севера и юга к храму примыкали святилища Амона-Ра и Птаха-Сокара-Осириса. Внутри храмовой стены были найдены следы хозяйских построек, садов и озера. У храма был неглубокий фундамент, и по всей видимости, он был разрушен землетрясением в правление Мернептаха. Археологические раскопки на территории храма В 1934 г. храм был обследован немецкой экспедицией под руководством Герберта Рике, однако раскопки начались только в 1964 г. С 1998 г. здесь работает германо-египетская экспедиция. В храме было найдено большое количество статуй и стел: статуи богини Сехмет, сфинксы с телами крокодилов, сфинксы с головами Анубиса и статуи гиппопотамов. В 2003 году в Ком эль-Хеттан была обнаружена массивная статуя царицы Тии. Вторичное использование материалов храма Каменные блоки из храма Аменхотепа III пошли на возведение храмов Мернептаха в Мединет-Абу и Хонсу в Карнаке. Два сфинкса перевезли в Санкт-Петербург и установили на набережной Невы. См. также Фиванский некрополь Колоссы Мемнона Примечания
Поминальний храм Аменхотепа III

Поминальний храм Аменхотепа III відноситься до Фіванського некрополя та розташований на західному березі Ніла навпаки Луксора. Побудований для фараона Аменхотепа III. Був одним з найбільших поминальних храмів в околицях Фів, більше комплексу Карнака, і розташовувався на площі в 350 000 м². Місцевість, де знаходився храм, сьогодні називається Ком ель-Хеттан. Історія До теперішнього часу від нього залишилося тільки невелика кількість уламків, зокрема, Колоси Мемнона - дві масивні 18 метрові статуї Аменхотепа, які стоять біля воріт. Будучи побудованим близько до річки, він руйнувався швидше, ніж інші поминальні храми. Також він використовувався як джерело будівельних матеріалів для пізніших споруд. Гранітна стела Аменхотепа знайдена в храмі Мернептаха, в ста метрах на північ. Місцевість Ком ель-Хеттан включена в список нагляду Міжнародного Фонду пам'ятників в 1998 і 2004. Опис храму Храм стояв обличчям на схід, де протікав Ніл і був повністю оточений стіною. Комплекс був розділений цегляними пілонами на чотири двори, а сама будівля храму знаходиться в його південній частині. Перший пілон охороняли дві статуї Аменхотепа III (Колоси Мемнона). Від третього пілона до четвертого вела алея сфінксів, за якою знаходився великий сонячний двір, оточений кількома рядами папірусообразних колон заввишки в 14 метрів. На заході та сході між колонами першого ряду стояли статуї фараона, висічені з кварциту та граніту. У південній частині двору була знайдена та відновлена ​​стела з зображеннями фараона і цариці Тії, і написами, що розповідають про досягнення Аменхотепа. З півночі і півдня до храму примикали святилища Амон-Ра і Птаха - Сокара - Осіріса. Всередині храмової стіни знайдені сліди господарських будівель, садів і озера. У храму був неглибокий фундамент,і схоже,він був зруйнований землетрусом в правління Мернептаха. Археологічні розкопки на території храму У 1934 храм обстежений німецької експедицією під керівництвом Г. Ріці, проте розкопки почалися тільки в 1964. З 1998 тут працює германо-єгипетська експедиція. У храмі знайдено велику кількість статуй і стел: статуї богині Сехмет, сфінкси з тілами крокодилів, сфінкси з головами Анубіса та статуї гіпопотамів. У 2003 в Ком ель-Хеттан знайдена велика статуя цариці Тії. Вторинна переробка матеріалів храму Кам'яні блоки з храму Аменхотепа III пішли на зведення храмів Мернептаха в Медінет-Абу і Хонсу в Карнаці. Два сфінкса перевезли в Санкт-Петербург і встановили на набережній Неви. Див. Також Фіванський некрополь Колоси Мемнона Примітки
Ascensió d'Aton

Ascensió d'Aton, Ciutat daurada perduda o simplement Aton és una ciutat d'Egipte que va ser el principal assentament administratiu i industrial de l'era de l'Imperi egipci a la riba occidental de Luxor, al costat del riu Nil. La ciutat va ser redescoberta el 2021 per un equip d'arqueòlegs després d'haver restat sota la sorra uns 3.000 anys. Història Va ser una ciutat fundada per Amenhotep III, que va ser novè rei de la dinastia XVIII entre el 1391 i el 1353 aC en una època de riquesa, poder i luxe. El va seguir el seu fill Amenhotep IV, que durant els 17 anys que va governar es va canviar el nom a Akenaton (que significa dedicat a Aten), va substituir Tebes com a capital per la ciutat d'Amarna i va abandonar el panteó egipci tradicional per centrar-se només en el déu del sol Aten. El seu fill, Tutankamon, li va donar l'esquena, i en va ser el darrer faraó. Quatre capes d'assentaments diversos mostren èpoques d'ús diferents fins a l'època copta dels segles iii a vii. El descobriment es va anunciar el 2021 i es va fer durant unes tasques d'excavació que van arrencar el setembre del 2020 per a buscar el temple mortuori de Tutankamon entre els temples d'Amenhotep III i Ramsès III. L'anunci del descobriment el va fer l'exministre egipci Zahi Hawass. Descripció La ciutat estava envoltada per un mur en forma de zigzag, amb una única porta. Les runes apunten que els carrers estaven flanquejats per cases, amb pedres de fins a tres metres als murs. En les primeres excavacions s'ha trobat una fleca, una gran cuina amb forns i ceràmica, un taller per fer amulets i objectes decoratius, un barri administratiu i residencial i una infraestructura per fabricar maons amb el segell d'Amenhotep III. Referències
Aten (city)

Aten, properly called The Dazzling Aten though dubbed initially by archaeologists the Rise of Aten, is the remains of an ancient Egyptian city on the west bank of the Nile in the Theban Necropolis near Luxor. Named after Egyptian sun god Aten, the city appears to have remained relatively intact for over three millennia. Since excavation began in late 2020, it is emerging as the largest city of its kind in ancient Egypt, with a remarkable degree of preservation, leading to comparisons with Pompeii. History The city's foundation is dated to the period of Amenhotep III, some 3,400 years ago (1386–1353 BCE). A number of inscriptions enabled archaeologists to establish precise dates for the city's history. One refers to 1337 BCE, coinciding with the reign of Akhenaten, who is thought to have shifted to his new capital at Akhetaten the following year. Traces uncovered so far suggest that Aten subsequently fell under the rule of Tutankhaten, who changed his name to Tutankhamun after another Egyptian god, and thereafter was used by the penultimate ruler of the Eighteenth Dynasty, Ay. So far four distinct settlement layers attest to renewed habitation as late as the Coptic Byzantine era, from the 3rd to 7th centuries CE. Discovery Many previous exploratory missions had endeavoured to locate the city only to meet with failure. Excavations at the site, roughly in an area between the respective mortuary temple of Ramses III and that of Amenhotep III were carried out under the direction of Egyptian archaeologist Zahi Hawass, and began in September 2020, beginning with what turned out to be the southern quarters of the city. The city's remains were stumbled upon when Hawass and his team were searching for the remains of the funerary temple of Tutankhamun. The find turned out to reveal what appears to be the greatest administrative and industrial centre of that period. It forms part of Amenhotep's palace complex (Malkata, also known originally as "the Dazzling Aten") lying just north of the new area. The confirmation of the discovery was announced by Hawass on 8 April 2021. Egyptologist Betsy Bryan hailed it as the most important archaeological discovery in Egypt since the excavation of the tomb of Tutankhamun. Structure To date several distinct neighbourhoods, formed by zigzagging mudbrick walls, have been uncovered, including a bakery quarter, replete with items of everyday life and work related to the town's artistic and industrial life. Three distinct palaces have been identified. As of April 2021, the northern quarters and the town's cemetery have been located, but are unexcavated. Maps See also Malkata, also known as The Dazzling Aten Notes Footnotes Citations Sources