NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Эль-Набатат

Эль-Набатат, или остров Китченера (англ. Kitchener’s Island; араб. جزيرة النباتات‎) — небольшой речной остров на Ниле в Египте. Расположен к западу от бо́льшего острова Элефантина и города Асуана на восточном берегу Нила. На острове площадью 6,5 га находится Асуанский ботанический сад. История Наименование остров Китченера получил в честь Горацио Герберта Китченера, сирдара (главнокомандующего) египетской армии с 1892 по 1899 год, первого генерал-губернатора Англо-Египетского Судана в 1899 году. Остров был подарен ему в 1899 году за заслуги в подавлении восстания махдистов в Судане после сражения при Омдурмане. Он оставался его владельцем до своей смерти в июне 1916 года. При Китченере здесь было высажено множество экзотических цветов, деревьев и других растений из Азии и Африки, которые легли в основу современного ботанического сада. Позднее остров стал собственностью египетского правительства, которое основало там биологическую исследовательскую станцию. Сегодня остров — популярное место среди туристов и местных жителей. Добраться сюда можно на фелуке. Флора и фауна На острове произрастают тропические и субтропические растения из Африки и Азии. Среди них — мелиевые, хлебное дерево, мускатный орех, катальпа, манго и сикомор, разноцветные кусты бугенвиллеи, мальвы, олеандра, гибискуса, клематиса и пуансеттии. Обилие растений создаёт идеальные условия для гнездования многочисленных видов птиц. Примечания Ссылки Асуан — остров Китченер и остров Элефантина Ботанический сад на острове Эль-Набатат
Niuserre-Pyramide

Die Niuserre-Pyramide des ägyptischen Pharao Niuserre befindet sich in Abusir, unmittelbar nordöstlich der Neferirkare-Pyramide. Bei einer Basislänge von knapp 79 m war sie 51,58 m hoch. Das ist eine Neigung von 22 Fingern auf eine Elle. Diese Neigung entspricht der Neigung der Cheops-Pyramide. Der 7-stufige Pyramidenkern war ursprünglich mit Kalkstein verkleidet. Baudetails Von der Mitte der Nordseite führt ebenerdig ein leicht abfallender Gang zu einer Kammer, hinter der drei Granitblöcke den weiteren Zugang zur Grabkammer versperren sollten. Vorkammer und Sargkammer liegen vom Gang abgewinkelt auf Bodenniveau im Zentrum der Pyramide. Wie üblich bilden drei Lagen mit Kalksteinbalken die Decken, und auch die Kammern selbst waren mit Kalkstein verkleidet. Spuren einer Bestattung waren nicht ersichtlich, als Ludwig Borchardt die Pyramide erstmals betrat. Der Pyramidenbezirk Die Mauer um den Pyramidenbezirk schloss eine Kultpyramide südöstlich ein und weist im Osten zwei massiv gemauerte Blöcke auf, die vielleicht die Vorgänger von Pylonen waren. Niuserre hat seine Pyramidenanlage auf beengtem Raum gebaut, vermutlich weil er auch noch verantwortlich war für die Fertigstellung der Bezirke des Neferirkare, Raneferef und der Chentkaus II. in unmittelbarer Nachbarschaft. So usurpierte er kurzerhand den begonnenen Taltempel und Aufweg des Neferirkare und führte diesen abknickend zum eigenen Pyramidentempel. Wie bei den anderen Pyramiden ist dieser östlich vorgelagert, allerdings aus Platzgründen seitlich versetzt. Basalt und Rosengranit waren die bevorzugten Materialien bei der Konstruktion der Tempelanlage, die Kalksteinwände waren mit farbigen Reliefs bemalt. Literatur Allgemein Zahi Hawass: Die Schätze der Pyramiden. Weltbild, Augsburg 2003, ISBN 3-8289-0809-8, S. 252–255. Mark Lehner: Geheimnis der Pyramiden. ECON, Berlin 1997, ISBN 3-572-01261-9, S. 148–152. Rainer Stadelmann: Die ägyptischen Pyramiden. Vom Ziegelbau zum Weltwunder (= Kulturgeschichte der Antiken Welt. Band 30). 3., aktualisierte und erweiterte Auflage. Philipp von Zabern, Mainz 1997, ISBN 3-8053-1142-7, S. 175–179. Miroslav Verner: Die Pyramiden (= rororo-Sachbuch. Band 60890). Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 1999, ISBN 3-499-60890-1, S. 346–355. Grabungspublikationen Ludwig Borchardt: Das Grabdenkmal des Königs Ne-user-re (= Ausgrabungen der Deutschen Orient-Gesellschaft in Abusir. Band 1 = Wissenschaftliche Veröffentlichungen der Deutschen Orient-Gesellschaft. Band 7). Hinrichs, Leipzig 1907 (Online). Weblinks Ni-user-Rê-Pyramide Einzelnachweise
Piramide van Nioeserre

De Piramide van Nioeserre is de piramide die farao Nioeserre liet bouwen in Aboesir. Geschiedenis van de piramide De piramide van Nioeserre is de laatste piramide die in Aboesir werd gebouwd en door het gebrek aan ruimte heeft hij zijn piramide vlak bij de dodentempel van de Piramide van Neferirkare gebouwd. De piramide werd reeds opgetekend door Lepsius, maar het was Ludwig Borchardt die ze in de 19e eeuw voor het eerst betrad. Architectuur van de piramide De piramide van Nioeserre bestaat uit een aantal onderdelen. Daltempel Nioeserre had de daltempel van zijn voorganger Neferirkare herbruikt. De tempel was ongeveer hetzelfde opgebouwd als deze van Sahoere. In de tempel bevonden zich enkele beelden van de farao en gevangengenomen vijanden. De daltempel is net zoals vele andere daltempels zeer slecht bewaard. Processieweg De processieweg is ongeveer 365 meter en ze heeft twee verschillende assen. Eerst loopt ze naar het zuidoosten en daarna naar het oosten. Dit komt doordat Nioeserre ook een deel van de processieweg van de piramide van Neferirkare heeft herbruikt. De processieweg is ook zeer slecht bewaard, want veel van het materiaal werd in de 20e dynastie hergebruikt. Dodentempel De dodentempel van de piramide heeft ook een gelijkaardige opbouw als deze van de piramide van Sahoere. De tempel is vrij groot en geeft een vloer met grote basaltplaten. De dodentempel bevond zich niet helemaal in het oosten maar meer ten zuidoosten van de piramide. De dodentempel heeft de ongebruikelijke L-vorm en dit omdat het centrale binnenhof en de vestibule niet op dezelfde lijn lagen als het binnenste heiligdom. Piramide De piramide van Nioeserre die oorspronkelijk De plaatsen van Nioeserre blijven bestaan heette is zeer slecht bewaard en lijkt niet meer dan een puinhoop. Oorspronkelijk had de piramide een hoogte van 51,5 meter en waren de zijden 81 meter, maar net zoals de piramides van na de vierde dynastie was ze niet zo duurzaam gebouwd. De ingang van de piramide bevond zich in het noorden en een via een gang betreedt men de tweedelige grafkamer. Deze bestond uit een antichambre en de eigenlijke grafkamer. Er zijn verschillende reliëfs met vechtscènes bewaard. Bij-piramide Ten zuiden van de piramide bevond zich nog een bij-piramide die niet voor de koninginnen bestemd was, maar voor de cultus van de farao. Galerij Zie ook Egyptische piramide Externe links piramide van Nioeserre op touregypt.net enkele foto's met wat uitleg
Piramida Niuserre

Piramida Niuserre – piramida zbudowana przez Niuserre, władcę starożytnego Egiptu z V dynastii, na nekropolii w Abusir. Nazwa Piramidy Dżed-sut-Niuserre – Trwałe są miejsca Niuserre. Konstrukcja i wymiary Zbudowano ją z miejscowego wapienia przemieszanego z piaskiem i drobnymi kamieniami. Użycie tak słabych materiałów nie zapewniło trwałości konstrukcji i spowodowało, że obecnie jest ona w bardzo dużym stopniu zniszczona. Pierwotnie jej wysokość wynosiła 51 – 52 m przy długości boku 79 m i kącie nachylenia 52°. Nad przedsionkiem i komorą grobową znajduje się dwuspadowy strop, zbudowany z olbrzymich bloków wapienia o wadze do 90 ton. Kompleks grobowy Kompleks obejmuje również: małą piramidę kultową przy południowo-wschodnim narożniku piramidy właściwej, świątynię grobową (górną), położoną przy wschodnim brzegu piramidy właściwej, rampę z drogą procesyjną, świątynię dolną; rampa wraz z tą świątynią pierwotnie należała do kompleksu grobowego Neferirkare I, lecz jako obiekty niewykończone zostały przejęte przez Niuserre, który je ukończył i włączył do swojego kompleksu. Świątynia grobowa Świątynia grobowa składa się ze świątyni kultu, magazynów i przylegającego drugiego zespołu przeznaczonego na składanie ofiar pośmiertnych dla zmarłego władcy. Wejścia do tego zespołu chronił wielki lew granitowy. Najważniejsze pomieszczenie świątyni miały strop z wizerunkiem nieba. W przedsionku do niego znajdowały się na ścianach reliefy przedstawiające święto sed. Inne reliefy przedstawiały przyjęcie władcy w poczet bogów, natomiast reliefy na rampie pokazywały władcę jako pogromcę obcych krajów. Świątynia dolna W świątyni dolnej znajdowały się dawniej najprawdopodobniej kamienne posągi pojmanych wrogów oraz wyobrażenie bogini Sechmet karmiącej młodego króla. Bibliografia NicolasN. Grimal NicolasN., Dzieje starożytnego Egiptu, AdamA. Łukaszewicz (tłum.), Warszawa: PIW, 2004, s. 86, ISBN 83-06-02917-8, OCLC 749417518 . BogusławB. Kwiatkowski BogusławB., Poczet faraonów, Warszawa: Iskry, 2002, s. 169, ISBN 83-207-1677-2, OCLC 830308044 . Schneider Th. – „Leksykon faraonów”, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2001, s. 208, ISBN 83-01-13479-8
Пирамида Ниусерра

Пирамида Ниусерра — находится в некрополе Абусира к северо-востоку от пирамиды Нефериркаре в Египте. Построена для Ниусерра ок. 2416—2388 гг. до н. э. в период V династии. Имела облицовку из известняка и каменное ограждение, к северо-восточной части которого примыкало два массивных блока, которые могли быть фундаментом для пилонов. С южной стороны располагалась небольшая пирамида с размером основания ок. 20 м. Храмовый комплекс пирамиды сложен из гранита и базальта. Людвиг Борхардт был первым египтологом, исследовавшим пирамиду. После осуществлённых им раскопок удалось установить, что первоначально стороны основания имели длину 78,8 м, а высота, вычисленная по наклону плит облицовки, равнялась 51,5 м. В настоящий момент пирамида находится в полуразрушенном состоянии. Галерея См. также Список египетских пирамид Ступенчатые пирамиды Примечания Литература Ludwig Borchardt: Das Grabdenkmal des Konigs Ne-user-re. Hinrichs, Leipzig 1907, (der Ausgrabungsbericht). Zahi Hawass: Die Schatze der Pyramiden. Weltbild, Augsburg 2003, ISBN 3-8289-0809-8, S. 252—255. Mark Lehner: Geheimnis der Pyramiden. ECON, Berlin 1997, ISBN 3-572-01261-9, S. 148—152. Rainer Stadelmann: Die agyptischen Pyramiden. von Zabern, Mainz 1997, ISBN 3-8053-1142-7, S. 175—179. Miroslav Verner: Die Pyramiden. Rowohlt-Taschenbuch-Verlag, Reinbek 1999, ISBN 3-499-60890-1, S. 346—355. Ссылки Ni-user-Rê-Pyramide Архивная копия от 4 марта 2016 на Wayback Machine (англ.)
Piràmide de Senusret III

La piràmide de Senusret III fou el complex funerari del faraó Senusret III a Dashur. La piràmide és la més septentrional de les de Dahshur, i es troba a uns 1,5 km al nord-est de la Piràmide Roja de Sneferu. Va ser erigida sobre un terreny anivellat i composta per un nucli de maons de fang cobert amb una capa de blocs de pedra calcària blanca de Tura que descansen sobre fonaments. Va ser excavada per primera vegada el 1894 per l'egiptòleg francès Jacques de Morgan, que va aconseguir arribar a la cambra funerària després de descobrir un túnel excavat per antics lladres de tombes. Una campanya més recent va ser dirigida per Dieter Arnold durant la dècada de 1990. Fou construïda a Dashur on ja alguns faraons de la dinastia havien construït les seves piràmides, però aquesta fou la més gran de totes. Fou feta de rajoles amb base de pedra. L'entrada estava amagada al pati sota el paviment de l'oest. La cambra funerària no era pas en línia de l'eix vertical. Això fa pensar que la cambra trobada no era per al rei sinó per la primera reina, i que Senusret pensava enterrar-se a un altre lloc (a Abidos tenia una tomba amb similar estructura que el complex de la piràmide). La piràmide fou excavada el 1894 i 1895. A les galeries subterrànies es van trobar unes tres-centes peces de joieria, la majoria de la princesa Sit-Hathor, possible germana i dona del rei o potser una filla. També s'hi va trobar un gran sarcòfag de granit, buit, que corresponia a la reina mare Weret i alguns objectes com a gots, peces de bronze i una d'ivori.. El temple de la vall no s'ha localitzat i l'avinguda de 900 metres que s'acosta pel sud-est no ha estat excavada. La piràmide va tenir una ciutat a la part sud que es va construir per acollir el complicat culte al faraó. Referències Bibliografia Cimmino, Franco. Storia delle Piramidi. Milano: Rusconi, 1996. ISBN 88-18-70143-6. Grimal, Nicolas. A History of Ancient Egypt. Oxford: Blackwell Books, 1992. ISBN 9780631174721. Lehner, Mark. The Complete Pyramids. London: Thames and Hudson, 1997. ISBN 0-500-05084-8.
Piramide van Senoeseret III

De piramide van Senoeseret III werd gebouwd tijdens de regering van Senoeseret III. Over de piramide De restanten hebben een hoogte van 30 meter. Oorspronkelijk was de piramide 105 meter breed, 78,5 meter hoog, een hoek van 67° 18° graden en een totale volume van ongeveer 288.000 kubieke meter. De piramide werd gebouwd uit een kern van modder en bakstenen, het werd bedekt met kalksteen, de grafkamer werd bekleed met graniet en werd bedekt met kalksteen uit Toera. Boven de gewelfde grafkamer was een tweede kamer die werd overdekt met 5 paar van kalksteen gemaakte balken met een massa van 30 ton. Boven dit was een derde kleistenen kluis. Echter was de piramide niet zo sterk gebouwd. De ingang bevindt zich niet in het noorden maar in het westen. De piramide was omgeven door muren. De piramide was niet het enige bouwwerk in het tempelcomplex maar er zijn ook nog diverse andere bouwwerken teruggevonden: Een kleine dodentempel Zeven kleinere piramiden Een zuidelijke tempel die inmiddels is vernietigd. Het piramidecomplex omvatte een kleine dodentempel en zeven kleinere piramides voor zijn koninginnen. Er is ook een ondergrondse galerij met graftombes voor koninklijke vrouwen. Hier werden de schatten van Sithathor en koningin Mereret gevonden. Galerij Zie ook Egyptische piramide
Piramida Senusereta III

Piramida Senusereta III – piramida w Dahszur zbudowana dla Senusereta III, faraona z XII dynastii. Rdzeń piramidy został wykonany z cegły mułowej (mniej trwałej od kamienia). Rdzeń następnie pokryto okładziną z białego wapienia. Komora grobowa leżała na północny zachód od osi piramidy. Ściany komory zostały wykonane z granitu i pokryte cienką warstwą tynku. Sarkofag stał na zachodniej ścianie komory. Północna kaplica została zaprojektowania tak, aby złodzieje myśleli, że tam znajduje się wejście do piramidy. Prawdziwe wejście znajdowało się na zachód od budowli. Przy wschodniej ścianie piramidy znajduje się świątynia grobowa. Obok piramidy położonych jest siedem piramid: cztery na północ i trzy na południe od piramidy. Zostały wybudowane dla Sithathor, Ment, Merit i Senet-senebti oraz królowej Weret.
Пирамида Сенусерта III

Пирамида Сенусерта III (Лепсиус XLVII) — древняя египетская пирамида, расположенная в Дахшуре и построенная для фараона Сенусрета III из 12-й династии (19 век до н. э.). Пирамида является самой северной среди пирамид Дахшура и находится примерно в 1,5 км к северо-востоку от Розовой пирамиды Снофру. Она была возведена на ровном месте и состоит из ядра из сырцового кирпича, покрытого кожухом из блоков белого туринского известняка, покоящихся на фундаменте. Впервые была вскрыта в 1894 году французским египтологом Жаком де Морганом, которому удалось добраться до погребальной камеры после обнаружения туннеля, вырытого древними грабителями гробниц. Более поздняя кампания по вскрытию гробницы была проведена Дитером Арнольдом в 1990-х годах. Примечания
Yacoubian Building (Cairo)

The Yacoubian Building (Arabic: عمارة يعقوبيان, Édifice Yacoubian) is a mixed-use building in Downtown Cairo, Egypt, built in 1937. Located on No. 34 on Talaat Harb Street, Cairo, the Art Deco style edifice was named after its Lebanese-Armenian owner and businessman Hagop Yacoubian. The architect of the building was Garo Balian. The building served as a residence for Cairo's upper-class during the Kingdom of Egypt, home to cotton millionaires, members of the royal family, and foreign nationals. During and after the 1952 revolution the building was used as a domicile for Egyptian military officers and their wives. By the 1970s the building was transferred to mixed use, including shopfronts and offices. A fictionalised version of the building serves as a metaphor for Cairo's own deterioration in the 2003 Arabic language novel The Yacoubian Building by Alaa Al Aswany. The novel was adapted into a 2006 film of the same name, directed by Marwan Hamed. A larger building, located on Talaat Harb Square was used for the exteriors. The Yacoubian Building in Beirut, Lebanon belonged to the same family. References
ТЕС Ойун-Муса

ТЕС Ойун-Муса — теплова електростанція в Єгипті, розташована південний схід від Суеца, на східному узбережжі Суецької затоки. У 2000 році на площадці станції ввели два класичних конденсаційних енергоблоки з турбінами Siemens потужністю по 320 МВт. Для охолодження використовується морська вода. Як паливо станція споживає природний газ, що надходить по трубопроводу Порт-Саїд – Ойун-Муса. Видача продукції відбувається по ЛЕП, що працює під напругою 220 кВ. Примітки
Museo Copto

El Museo Copto es un museo con la colección de arte copto más grande del mundo. Se encuentra en el barrio copto de El Cairo, en Egipto. Fue inaugurado en 1910 por Marcus Simaika para albergar antigüedades coptas sobre un terreno de 8.000 metros cuadrados donado por la Iglesia copta bajo el liderazgo del papa Cirilo V.​ Historia En 1908, tras recibir la aprobación, un gran número de antigüedades de plata del patriarca Cirilo V y donaciones públicas, Marcus Simaika Pasha construyó el Museo Copto y lo inauguró el 14 de marzo de 1910.​ La comunidad copa fue generosa con su apoyo al museo, donando vestimenta, frescos e iconos. En 1931 el Museo Copto se convirtió en un museo estatal, bajo la jurisdicción del Departamento de Antigüedades y en 1939 el Museo Egipcio trasladó su colección de antigüedades cristianas aquí.​ Fueron albergados en la Nueva Ala, completada en 1944. Debido a los daños sufridos, la Ala Antigua cerró en 1966 y el museo entero fue renovado entre 1983 y 1984. Los cimientos del museo se reforzaron entre 1986 y 1988, lo que ayudaron a que el museo sobreviviera tras el terremoto de 1992.​ Entre 2005 y 2006 se produjeron nuevas restauraciones.​ Marcus Simaika Pasha fue sucedido por Togo Mina y más tarde Pahor Labib, el primero en obtener el título de director del Museo Copto. Además del edificio del museo, hay jardines y patios y la zona está rodeada por antiguas iglesias coptas. Hay seis iglesias, algunas de las cuales tienen sus orígenes tan pronto como en el siglo V, incluyendo la iglesia Colgante y la iglesia de los santos Sergio y Baco.​ Contiene diferentes piezas de arquitectura, objetos de marfil, iconos y papiros todos ellos de factura copta. Se encuentran en el museo los célebres Manuscritos de Nag Hammadi.​ A raíz de la pandemia por COVID-19, este museo, junto con otros museos y yacimientos de Egipto, a iniciativa del Ministerio de Antigüedades y Turismo,​ crearon una visita virtual por sus instalaciones y piezas.​ Referencias Enlaces externos Museo Copto, página web oficial
Musée copte du Caire

Le musée copte, fondé en 1910 par Marcus Hanna Simaïka Pacha (en) est le plus riche musée du monde en art copte grâce à une collection d’objets, de tissus, d’icônes et de manuscrits dont le cœur comprend des artéfacts produits entre le IVe et le XXe siècle. Près de 16 000 pièces, disposées chronologiquement, sont exposées dans douze sections différentes. Le musée abrite la bibliothèque de Nag Hammadi, une collection de textes gnostiques de la période paléochrétienne, retrouvés en 1945, dont le plus célèbre est sans doute le seul exemplaire complet de l'Évangile selon Thomas. L’entrée principale est une des deux constructions les plus anciennes du Caire, les tours rondes de la porte occidentale de la forteresse romaine de Babylone construite en 98 par l’empereur Trajan. Une deuxième entrée mène dans le monastère et l’église Saint-Georges, construite en 1909, sur l’emplacement d’une église copte du Xe siècle. Une autre porte mène au cimetière orthodoxe grec, qui entoure le quartier à l'est. Le musée occupe une surface de 8 000 m2, bâtiments et jardins inclus, offerts par le patriarche de l'Église copte orthodoxe, Cyrille V d'Alexandrie. Il a été rénové entre 1983 et 1984 puis, de nouveau, entre 2003 et 2005. Les deux annexes, les ailes anciennes et modernes furent accessibles à la visite en 1984. Accès Rue Mar Guirguis, Misr El Kadima, Le Caire. Ouvert tous les jours de 9 h à 17 h. Moyens de transport : Bus, direction Maadi, descente devant la station de police du Vieux-Caire. Traverser la rue puis la passerelle piétons de la station Mar Guirguis du métro Métro, ligne Helwan, Station Mar Guirguis En voiture, rue Kasr Rel Eini, rue Amr Ibn El Ass puis la rue Mar Guirguis Photos Liens externes Site du musée copte du Caire Portail des musées Portail des chrétiens d’Orient Portail de l’Égypte antique Portail du monde arabe Portail du Caire
Museo copto del Cairo

Il Museo Copto del Cairo è un museo situato nell'omonima città in Egitto, contenente la più vasta collezione di arte copta al mondo. Il museo venne fondato da Marcus Simaika Pascià (1864-1944) nel 1908, in Via Mar Girgis nel Cairo Vecchio, su una proprietà della Chiesa ortodossa copta. Il museo La struttura stessa del museo presenta tipica architettura copta, caratterizzata da influenze varie: egizia, romana, ebraica, ed araba. Gli spazi espositivi ricordano le ampie strutture monastiche, con finestre a musciarabia, vetrate colorate con struttura in gesso e magnifici soffitti in legno decorato provenienti da antiche dimore copte demolite. I diversi cortili, in stile arabesco, contengono alcune fontane interrate a mosaici in marmo, provenienti da saloni di prestigiosi palazzi. Reperti e sezioni Il Museo contiene oltre 15 000, oggetti suddivisi in dodici sezioni su due piani. Tra le sezioni più importanti: Sezione pietre e ritratti: capitelli, colonne, ritratti su pietra, che percorrono le diverse fasi del Cristianesimo in Egitto. Sezione metalli: contiene una larga collezione di oggetti in argento, oro e bronzo. Gli attrezzi chirurgici (10º secolo d.C.) sono degli oggetti particolari di questa sezione. Sezione legno: presenta una vasta collezione di grande valore storico e artistico dell'arte copta lignea, tra cui una portantina nuziale decorata in madreperla. Sezione avorio: collezione di oggetti che risalgono ai primi secoli del Cristianesimo; in particolare piccoli monili, pettini e scatole. Sezione manoscritti: tra i più preziosi alcuni tra l'11º e il 15º secolo d.C. Sezione icone: contiene icone di ogni periodo fino a quelle del Fayoum, tra le più famose la Visita di Sant' Antonio a San Paolo, un'icona del 3º-4º secolo, ritrovata nel deserto orientale vicino al Mar Rosso. Sezione tessuti: collezione pregiata che include paramenti sacri, tappeti e arazzi. La Biblioteca di Nag Hammadi È una collezione di oltre 1 200 testi antichi, presente nel museo, ma non aperta al pubblico. Restauri Il museo ha subito diversi restauri negli anni, da ricordare quello ultimato nel 2006, dopo il terremoto del 1992. Note Voci correlate Cairo Cairo Vecchio Arte copta Coptologia Pahor Labib Fortezza di Babilonia Chiesa Sospesa Museo dei tessuti (Il Cairo) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo copto del Cairo Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su egymonuments.gov.eg. (AR) Sito ufficiale, su egymonuments.gov.eg. (EN) Coptic Museum, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.