NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
KV10

Staroegipski grobowiec KV10 w Dolinie Królów został pierwotnie wybudowany jako miejsce pochówku faraona Amenmesa z XIX dynastii. Nie ma jednak żadnego dowodu, że został w nim rzeczywiście pochowany. Odkrycie Grobowiec został otworzony już w starożytności. Jako pierwszy z Europejczyków zwiedził go Richard Pococke i umieścił na swojej mapie w 1743 r. Na początku XIX w. dokładniejsze badania przeprowadzili: Jean-François Champollion, Karl Richard Lepsius i Richard Wilkinson. Opublikowaną w późniejszym terminie dokumentację wystroju grobowca przeprowadził Eugène Lefébure w 1883 r. Ostatecznie w 1907 r. Edward Russell Ayrton odsłonił korytarz wejściowy. Otto Schaden zainicjował program wykopaliskowo-badawczy, który rozpoczął się w 1992 r. w ramach projektu Uniwersytetu Arizony. Architektura i zdobnictwo Zdobnictwo grobowca przeznaczone pierwotnie dla Amenmesa, jest prawie identyczne z wystrojem KV8 - grobowca Merenptaha. Mają takie same motywy na wejściu: w pierwszych dwóch korytarzach znajduje się litania do Ra, a w trzecim sceny z Amduat. Oprócz Ksiegi umarłych, znajdują się tam przedstawienia boga Ra, czterech synów Horusa, Izydy, Neftydy, Neit, Selkit, Anubis i Iunmutef. Reliefy zostały usunięte, powtórnie otynkowane i pomalowane motywami przedstawiającymi Tachat i Baketwernel. Wyposażenie grobowca i znaleziska Gdy Lefébure odrysował większość widocznych dekoracji, znalazł kawałek wapienia, który początkowo uważany był za fragment sarkofagu Amenmesa. Obiekty, odkryte później, pochodzą z różnych okresów: figurki Uszebti z czasów Setiego II, fragmenty sarkofagu Ramzesa VI oraz różne przedmioty z późniejszych pochówków. Howard Carter znalazł fragmenty kanop, na których jednoznacznie widoczne było imię Tachat. Na fragmencie pokrywy sarkofagu z czerwonego granitu znajdowało się imię żony Merenptaha i, przypuszczalnie, matki Amenmesa. Pomimo intensywnych badań nie jest jasne, czy Amenmes został rzeczywiści pochowany w swoim grobie. Znaleziono dwie mumie, na podstawie których stwierdzono, że chodzi tu o jego domniemaną matkę Tachat i małżonkę Baketwernel. Jednak w jakim stosunku do niego pozostawały obie kobiety, nie dało się stwierdzić na podstawie nie do końca rozwiązanych zagadek grobu. Zobacz też Numeracja grobów w Dolinie Królów Literatura Aidan Dodson: The Tomb of King Amenmesse: Some Observations. In: Discussions in Egyptology. (DE) Nr. 2, Oxford 1985, S. 7–11 (Titelliste online). Rolf Krauss: Zur historischen Einordnung Amenmesses und zur Chronologie der 19./20. Dynastie. In: Göttinger Miszellen. (GM) Bd. 45, Göttingen 1981. S. 27–33. Nicholas Reeves, Richard H. Wilkinson: Das Tal der Könige. Geheimnisvolles Totenreich der Pharaonen. Bechtermünz, Augsburg 2000, ISBN 3-8289-0739-3. Linki zewnętrzne Theban Mapping Project: KV10. thebanmappingproject.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-02-28)]. (ang.) Amenmesse Project: KV-10 The Tomb of Amenmesse (ang.) Przypisy
KV10

A KV10, no Vale dos Reis em Egito, é a do faraó Amenmesés da vigésima dinastia. Entretanto não há provas de ele foi enterrado nesta tumba de fato. Após concluída, a decoração existente foi substituída por cenas de Takhat e Baktwerel, duas mulheres da realeza da vigésima dinastia. A tumba foi visitada por Richard Pococke, pelo importante Jean-François Champollion e por Karl Richard Lepsius. E, foi brevemente estudada por Edward R. Ayrton antes de ser devidamente examinada peela equipe da Universidade de Menphis (nos Estados Unidos, sob a coordenação de Otto Schaden) em 1992. Ver também Lista das tumbas no Vale dos Reis XX dinastia egípcia Referências Reeves, N & Wilkinson, R.H. The Complete Valley of the Kings, 1996, Thames and Hudson, London. Siliotti, A. Guide to the Valley of the Kings and to the Theban Necropolises and Temples, 1996, A.A. Gaddis, Cairo. Ligações externas «Theban Mapping Project: KV10» (em inglês) - descrições, imagens e a planta da tumba. «KV-10 O projeto da KV10.» (em inglês)
KV10

KV10 i Konungarnas dal utanför Luxor i Egypten var begravningsplats för farao Amenmesse under Egyptens nittonde dynasti. Gravkammaren är uthuggen i berget i centrala delen av huvudwadin i dalen. Graven var ursprungligen dekorerad för Amenmesse, men vissa dekorationer ersattes för att passa Takhat, Ramses IX:s mamma, och drottning Baketwernel. Det är oklart om Amenmesse verkligen blev begravd i KV10. Under grävandet av närliggande KV11 råkade hantverkarna "kollidera" med KV10 och bryta genom väggen. KV10 har varit öppen under lång tid och det är grekisk, arabisk och modern graffiti på väggarna vid entrén. Referenser Noter
Titularbistum Antiphrae

Antiphrae (ital.: Antifre) ist ein Titularbistum der römisch-katholischen Kirche. Es geht zurück auf ein untergegangenes Bistum der antiken Stadt Antiphrai (beim heutigen Marina el-Alamein) an der Nordküste Ägyptens, die in der römischen Provinz Creta et Cyrene bzw. in der Spätantike Libya inferior lag. Der Bischofssitz war der Kirchenprovinz Darnis zugeordnet. Siehe auch Liste der römisch-katholischen Titularbistümer Weblinks Eintrag zu Titularbistum Antiphrae auf catholic-hierarchy.org (englisch) Eintrag zu Titularbistum Antiphrae auf gcatholic.org (englisch)
Diocesi di Antifre

La diocesi di Antifre (in latino Dioecesis Antiphrensis) è una sede soppressa del patriarcato di Alessandria e una sede titolare della Chiesa cattolica. Storia Antifre, nei pressi di Dresieh nell'odierna Libia, è un'antica sede episcopale della provincia romana della Libia Inferiore (Marmarica), suffraganea dell'arcidiocesi di Darni e sottomessa al patriarcato di Alessandria. Di questa antica diocesi sono noti solo tre vescovi. Serapione prese parte al primo concilio di Nicea nel 325. Menas partecipò al concilio di Alessandria convocato dal patriarca sant'Atanasio nel 362. Apollo sottoscrisse la lettera dei vescovi dell'Egitto all'imperatore Leone (458) in seguito all'uccisione del patriarca alessandrino Proterio; e sottoscrisse altresì il decreto di Gennadio di Costantinopoli contro i simoniaci nel 459. Dal XIX secolo Antifre è annoverata tra le sedi vescovili titolari della Chiesa cattolica; la sede è vacante dal 15 settembre 1965. Cronotassi Vescovi residenti Serapione ? † (menzionato nel 325) Menas † (menzionato nel 362) Apollo † (prima del 458 - dopo il 459) Vescovi titolari Louis-Marie-Henri-Joseph Bigolet, M.E.P. † (27 giugno 1911 - 23 maggio 1923 deceduto) Louis-Nestor Renault, M.E.P. † (29 aprile 1924 - 28 ottobre 1943 deceduto) Pietro Ermenegildo Focaccia, O.F.M. † (9 marzo 1944 - 11 aprile 1946 nominato vescovo di Yuci) André Sorin, M.S.C. † (13 giugno 1946 - 19 aprile 1959 deceduto) John Joseph Maguire † (16 maggio 1959 - 15 settembre 1965 nominato arcivescovo coadiutore di New York) Note Bibliografia (LA) Pius Bonifacius Gams, Series episcoporum Ecclesiae Catholicae, Graz, 1957, p. 462 (LA) Michel Le Quien, Oriens christianus in quatuor Patriarchatus digestus, Parigi, 1740, Tomo II, coll. 633-636 Collegamenti esterni (EN) La sede titolare nel sito di www.catholic-hierarchy.org (EN) La sede titolare nel sito di www.gcatholic.org
Antiphrae

Antiphrae (łac. Dioecesis Antiphrensis) – stolica historycznej diecezji w Cesarstwie Rzymskim (prowincja Libia Inferiore), współcześnie w Libii. Od początku XX w. katolickie biskupstwo tytularne (wakujące od 1965). Biskupi tytularni Bibliografia Biskupia stolica tytularna Antiphrae [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2018-09-09] (ang.). Biskupia stolica tytularna Antiphrae w bazie gcatholic.org [dostęp 2018-09-09] (ang.).
Kis Aton-templom

A kis Aton-templom (Hut-Aton, ḥwt ỉtn – „A Napkorong palotája”) egy templom, melyet Ehnaton fáraó építtetett Aton tiszteletére, akinek kultuszát igyekezett kizárólagossá tenni. A templom az Ehnaton által építtetett új fővárosban, Ahet-Atonban állt, közvetlenül a királyi palota mellett. A templom egyike volt azoknak az építményeknek, melyek emelésére Ehnaton ígéretet tett határkősztéléin; ma ez a legjobb állapotban fennmaradt amarnai templom. A város fő templomához, a nagy Aton-templomhoz hasonlóan a kisebbik templom is szakított az egyiptomi templomépítészet hagyományaival: teteje nyitott, hogy besüssön rajta a nap. Területe kb. 127×200 méter, téglafal veszi körül, melyet a homlokzati oldal kivételével minden oldalon támpillérek erősítenek meg. A bejárat a város főútjára, az ún. királyi útra nyílik. A templomnak három egymást követő udvara volt, mindháromba 15 méter magas, fehérre festett pülónok közt, valamint kétoldalt két kisebb bejáraton át lehetett bejutni. A téglából épült bejárati pülónon két-két zászlótartó rúd volt. Az első udvarban 8,8 méter széles emelkedő vezetett a téglából épült oltárig, melyet 108 kisebb oltár (áldozóasztal) vett körül. Maga az udvar ott terült el, ahol a templom építése előtt egy magas oltár állt. Ezt az udvart követte a második pülón, amin túl újabb udvar terült el, ennek végében a pap háza állt, melynek saját udvara volt oltárral és egy folyosóról nyíló három szobája. A harmadik pülón magába a szentélybe vezetett, a körülötte elterülő udvarba, melynek déli végében három melléképület állt, csak a mellékajtókon lehetett kijutni. A szentély mészkőből és homokkőből épült, négyszögletes alaprajzú volt, két udvarból állt, mindegyikben egy oltár és áldozóasztalok sora. A második udvarból kis kápolnák nyílnak. Tutu sírjának képeiből úgy tűnik, a szentély mögött fák nőttek. Mivel a templom közvetlenül a királyi palota mellett fekszik, és feltehetőleg közvetlen összeköttetésben állt a palotával, egy időben feltételezték is, hogy a királyi család magánkápolnájának szánták, de ezt nem támasztja alá bizonyíték; valószínűbb, hogy a fáraó halotti templomának épült – egy vonalban fekszik ugyanis a sírjával. A templom bejárati pülónja a zászlórúdtartókkal együtt részben fennmaradt. Az 1890-es években Sir William Flinders Petrie kezdte el feltárni. A jelenleg a területen ásató Barry Kemp néhány megmaradt oszlopot rendbehozatott és felállíttatott újonnan emelt talapzatokon; kőtömbökkel a templom eredeti alaprajzát is kirakták. Források Külső hivatkozások Jimmy Dunn: The Royal Estate in Central City at Amarna (Ancient Akhetaten) (angolul; képekkel) Képek
Piccolo tempio di Aton

Il Piccolo tempio di Aton è un tempio egizio dedicato al dio Aton, sito nella città abbandonata di Ahketaten (l'odierna Amarna, in Egitto). È uno dei due maggiori templi della città (l'altro è il Grande tempio di Aton). È situato non lontano dalla Casa del Re e dal Palazzo Reale, nella parte centrale della città. Originariamente conosciuto come Casa di Aton, fu probabilmente edificato prima del Grande Tempio. Bibliografia Mario Tosi, Dizionario enciclopedico delle divinità dell'antico Egitto, vol. II, Ananke, ISBN 88-7325-115-3 Edda Bresciani, Grande enciclopedia illustrata dell'antico Egitto, De Agostini, ISBN 88-418-2005-5 Voci correlate Grande tempio di Aton Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Piccolo tempio di Aton Collegamenti esterni (EN) Modelli e ricostruzioni della città, incluso il Piccolo Tempio, su thearchitecturestore.co.uk. URL consultato il 9 aprile 2007 (archiviato dall'url originale il 14 marzo 2007).
Piràmide G1-b

La piràmide G1-b és una de les quatre piràmides subsidiàries que hi ha al sector oriental de la necròpoli de Guiza. Les altres piràmides subsidiàries que l'acompanyen són la G1-a, la G1-c i la G1-d. Es troba emplaçada just al costat oriental de la gran piràmide, i va ser construïda durant la IV Dinastia d'Egipte. És la central de les tres piràmides de les reines, situada a 10 metres al sud de la piràmide G1-a. Té una base de 50 metres i tenia una alçada original de 30 metres i una inclinació de 52°. Tots els seus passatges subterranis estan tallats a la roca i la cambra funerària està revestida de pedra calcària. Malauradament, la cambra funerària també es troba en molt mal estat, i l'únic senyal que hi ha de l'antiga presència d'una capella mortuòria són algunes marques a la roca. Hi ha proves de l'existència d'un pou de vaixells al sud de la piràmide, però es va omplir de pedra i runa per construir el camí d'accés al lloc. Els egiptòlegs Mark Lehner i Rainer Stadelmann l'atribueixen a la reina Meritites I. Zahi Hawass, però, l'atribueix a la reina Noubet, que va donar a llum a Djedefre. Referències Bibliografia Lehner, 1997, p. 116, Mark. The complete pyramids (en anglès). Thames & Hudson, 1997, p. 116. ISBN 0-500-05084-8.
Pyramid G1-b

G1-b is one of the subsidiary pyramids of the Giza East Field of the Giza Necropolis immediately to the eastern side of the Great Pyramid of Giza, built during the Fourth Dynasty of Egypt. It is the central of the three pyramids of the queens, located ten meters south of the Pyramid G1-a. It has a base of 50 meters and had an original height of 30 meters. Egyptologists Mark Lehner and Rainer Stadelmann attribute it to the queen Meritites I. Zahi Hawass, however, suggests it might be attributed to an unknown Queen of Khufu, who gave birth to Djedefre. It is one of the queen pyramids near the Great Pyramid of Giza along with the other two queen pyramids Pyramid G1-a and Pyramid G1-c, along with another smaller pyramid called Pyramid G1-d. See also Pyramid G1-a Pyramid G1-c Pyramid G1-d List of Egyptian pyramids References
Pyramide G1B

La pyramide G1B est l'une des quatre pyramides subsidiaires du complexe funéraire de Khéops. Située à dix mètres au sud de la pyramide G1A, elle a une base carrée de 49 mètres de côté et une hauteur originelle de 30 mètres. Une chapelle de culte était accolée contre sa face est. Cette pyramide avait, près de sa face sud, une fosse à barque aujourd'hui disparue sous un chemin d'accès au site. Les égyptologues Mark Lehner et Rainer Stadelmann l'attribuent à la reine Mérititès Ire. Zahi Hawass propose la reine Noubet qui a enfanté le successeur de Khéops, le souverain Djédefrê. Notes Portail de l’archéologie Portail de l’Égypte antique
Пирамида G1-b

G1-b (так же G1b, G1 b, GIb и пирамида Мерититес I) — одна из четырёх пирамид-спутниц пирамиды Хеопса. Расположена на территории восточных гробниц с восточной стороны пирамиды Хеопса в Некрополе Гизы. Находится между пирамидами G1a и G1c. Построена во времена IV династии. Египтологи Марк Ленер и Рэйнер Стаделман считают что пирамида была построена для дочери Снофру царицы Мерититес I, однако Захи Хавасс полагает, что пирамида принадлежала матери Джедефры царице Нубет. Размер основания пирамиды 50 м, первоначальная высота 30 м. В настоящее время пирамида ниже первоначальной высоты. Галерея См. также Список египетских пирамид Пирамида G1-d Литература Mark Lehner, The complete pyramids, 1997, p. 116 Ссылки Giza Satellites Архивная копия от 9 июня 2016 на Wayback Machine (англ.)
Піраміда G1-b

G1b (так само G1b, G1 b, GIb і піраміда Мерітітес I) — одна з чотирьох пірамід-супутниць піраміди Хеопса. Розташована на території східних гробниць зі східної сторони піраміди Хеопса в Некрополі Гізи. Знаходиться між пірамідами G1a і G1c. Побудована за часів IV династії. Єгиптологи Марк Ленер і Рейнер Штадельман вважають, що піраміда була побудована для дочки Снофру цариці Меритітес I, проте Захі Хавасс вважає, що піраміда належала матері Джедефри цариці Нубет. Розмір основи піраміди 50 м, первісна висота 30 м. В даний час піраміда нижче первісної висоти. Галерея Див. також Список єгипетських пірамід Піраміда G1-d Література Mark Lehner, The complete pyramids, 1997, p. 116 Посилання Giza Satellites (англ.)
KV3

KV3 (z anglického King’s Valley 3) je egyptská hrobka ležící v Údolí králů mezi hrobkami KV1 a KV46. Byl v ní pravděpodobně pochován neidentifikovaný syn faraona Ramesse III. Je to hrobka s rovnou osou typická pro dvacátou dynastii. Za vchodem (A) se nachází dlouhá chodba orientovaná směrem na východ (B). Po stranách se nacházejí dvě místnosti (Ba, Bb), z nichž jedna je nedokončená. Za nimi chodba prochází další, větší místností (F), ve které je k vidění několik sloupů. Z ní do stran odbočují další dvě místnosti (Fa, Fb), tentokrát je také jedna nedodělaná. Dále chodbu protínají ještě tři místnosti (G, H, J). Hrobka byla pravděpodobně používána jako kaple křesťany za Byzantské říše. Je v ní málo nástěnných maleb, které se nacházejí jen ve vstupní chodbě (A) a na konci chodby (J). Carl Lepicus však při návštěvě hrobky ve čtyřicátých letech 19. století napsal že se malby nacházejí např. i v komorách G a H, takže je možné, že jich kdysi bylo víc. Přestože hrobka je přístupná už od starověku, pořádně prozkoumána byla až v roce 1912 archeologem Harry Burtonem. Související články Seznam hrobek v Údolí králů Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu KV3 na Wikimedia Commons
KV3

Das altägyptische Grabmal KV3 nahe dem Hauptzugangsweg im Tal der Könige gelegen, sollte ursprünglich das Grab für einen Sohn von Pharao Ramses III. sein. KV3 ist seit der Antike offen und wurde von Reisenden, wie Richard Pococke (1737/38), James Burton (1825) oder Karl Richard Lepsius (1844/45) besucht. Erste Ausgrabungsarbeiten um den Eingang herum unternahmen von 1904 bis 1906 Edward Russell Ayrton und James Edward Quibell. 1912 folgte die Freilegung des Grabes durch Harry Burton für Theodore M. Davis. Dem Inhalt eines hieratischen Ostrakons im Ägyptischen Museum Berlin (Berlin Ostrakon P. 10663) nach begab sich im 28. Regierungsjahr von Ramses III. ein Arbeitstrupp in das Tal, „um das Grab eines Prinzen Seiner Majestät zu begründen“. Der Prinz ist namentlich nicht genannt, jedoch wird vermutet, dass es sich um dessen Sohn Ramses IV. handelt. Es gibt jedoch keine Hinweise darauf, dass in diesem Grab jemals eine königliche Bestattung stattgefunden hat. An Dekorationen fanden sich nur restliche Spuren am Zu- und Ausgang des zweiten Eingangskorridors sowie an dessen Längswänden. Beide Wände zeigen jeweils drei Szenen mit Ramses III., gefolgt von einem namenlosen Prinzen, die verschiedenen Göttern gegenüberstehen. Am oberen Rand des Korridors befinden sich Kartuschen von Ramses III. Bereits Lepsius erwähnte Bilder von Ramses III. im Korridor sowie auf dessen Zu- und Ausgang. Außerdem bemerkte er bei seinem Besuch Farbspuren in den Gewölbekammern. Vermutlich waren ursprünglich mehr Wanddekorationen vorhanden, wobei angenommen wird, dass das Dekorationsprogramm auf der Darstellung der Litanei des Re basierte, wie es für diese Zeit üblich war. Ziegelsteine und Reste von Säulen aus Sandstein weisen darauf hin, dass das Grabmal KV3 als christliche Kapelle während des byzantinischen Reiches gedient hat. Siehe auch Liste der Gräber im Tal der Könige Literatur Nicholas Reeves, Richard H. Wilkinson: Das Tal der Könige. Geheimnisvolles Totenreich der Pharaonen. Bechtermünz, Augsburg 2000, ISBN 3-8289-0739-3, S. 161. Weblinks Theban Mapping Project: KV3 (englisch)
KV3

Tomb KV3, located in Egypt's Valley of the Kings, was intended for the burial of an unidentified son of Pharaoh Ramesses III during the early part of the Twentieth Dynasty. It is similar in design to the "straight axis" tombs typical of this dynasty, and an ostracon written in hieratic script from the time of Ramesses III mentions the founding of a tomb for a royal prince, likely this tomb. The unfinished state of a couple of rooms in the tomb along with scant archeological evidence suggests that the tomb was never used. Some have suggested that it was originally intended for use by the prince regent who would succeed as Ramesses IV, and who started building his own tomb (KV2) soon after he came to the throne. Tomb description In terms of its design it closely follows that used for tombs in the Valley of the Queens, and its size reflects the effort that would have gone into burying a member of the royal family. The tomb is located on the main path, close to the entrance to the Valley. Past the entrance to the tomb, KV3 barely descends any further, a particular feature for other tombs built for other sons of Ramesses III in the Valley of the Queens. There are two corridors (labeled "A" and "B") which lead from the opening to the tomb, with the second passage flanked near the end by two chambers. Of these two chambers, only the one facing south ("Bb") was finished, the other one ("Ba") being only just begun when work on the tomb was abandoned. Past the second corridor is a larger room ("F") containing four pillars, and flanked by two smaller rooms. Only the side chamber to the north ("Fa") was finished, with work on the second one ("Fb") only just begun when work stopped. Past this room and running along the same axis as the corridor are three further rooms ("G", "H" and "I"), the first two of which have vaulted ceilings. One of these two final vaulted chambers was likely intended as a burial chamber. What tomb decoration that survives can be found only along the length and flanking gates on either end of corridor B. These show Rameses III followed by an unnamed prince, attended by various gods and goddesses. It is thought that more decoration once existed, since Karl Lepsius noted traces of paint on the vaulted chambers and mentions cartouches and images of Ramesses III in the first corridor when he visited the tomb in the 1840s. There is evidence that in the Byzantine period the tomb was used as a Christian chapel. Though open since Ancient times, the tomb was only properly excavated in 1912 by archeologist Harry Burton, which was funded by the wealthy American lawyer Theodore M. Davis. It was one of the last excavations funded by Davis, and no report of this excavation work was published. Notes References Reeves, N & Wilkinson, R.H. The Complete Valley of the Kings, 1996, Thames and Hudson, London Siliotti, A. Guide to the Valley of the Kings and to the Theban Necropolises and Temples, 1996, A.A. Gaddis, Cairo External links Theban Mapping Project: KV3 – Includes description, images, and plan of the tomb.