NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
KV43

A KV43, no Vale dos Reis em Egito, é a tumba do faraó Tutemés IV. É uma tumba em formato de J invertido, arquitetura típica da décima oitava dinastia. Ela foi redescoberta em 1903 por Howard Carter (e por Theodore M. Davis) que publicou um relatório da descoberta e escavação em 1904). Localizada alto no penhasco sobre o solo do vale, ela foi sido poupada das muitas alagações que danificaram outras tumbas e suas decorações permaneceram bem preservadas. O sarcófago do faraó está ainda na câmara do sárcófago. Planta da tumba A - Entrada B - Corredor C - Degraus D - Corredor E - Poço F - Primeira câmara com pilares G - Corredor descendente H - Degraus I - Antecâmara J - Câmara do sarcófago Ja-Jd - Salas para armazenamento Ver também Lista das tumbas no Vale dos Reis Referências Davis, Theodore M. The Tomb of Thoutmosis IV. London: Duckworth Publishing, 2002. ISBN 0-7156-3120-9 Ligações Externas «Theban Mapping Project: KV43» (em inglês) - Contém descrições, imagens e arquitetura da tumba.
KV43

KV43 i Konungarnas dal utanför Luxor i Egypten var begravningsplats för farao Thutmosis IV under Egyptens artonde dynasti. Graven är placerat längst till öster i slutet av en sidogren till huvudwadin i dalen. KV43 har en layout som mycket påminner om den för KV35. Thutmosis IV:s mumie flyttades till KV35 under Egyptens tjugoförsta dynasti. KV43 hittades 1903 av Howard Carter. Referenser Noter
Deutsche Kriegsgräberstätte El Alamein

Die Deutsche Kriegsgräberstätte El Alamein ist eine Kriegsgräberstätte für 30 Tote des Ersten Weltkriegs und 4283 Gefallene des Zweiten Weltkriegs in Ägypten. Sie liegt an der Küstenstraße zwischen Alexandria und Marsa Matruh etwa 100 Kilometer westlich von Alexandria einen Kilometer nördlich vom Kilometerstein 115. Sammelfriedhof Die Umbettungskommandos der Britischen Armee legten 1943–1947 Sammelfriedhöfe für die Kriegstoten des Commonwealth, Italiens und Deutschlands an. Der deutsche provisorische Sammelfriedhof ging wie der italienische im Jahr 1947 in die Obhut des italienischen Gräberdienstes über. Ab 1953 gewährte der ägyptische Staat dem Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge die Tätigkeit in Ägypten. Daraufhin wurde der neue endgültige Sammelfriedhof mit kostenlos gewährtem hellbeigem Kalkstein vom Steinbruch bei Marsah Matrut gebaut. Es gibt ein Online-Verzeichnis mit den Namen einiger Kriegstoter. Architektur Der Landschaftsarchitekt Robert Tischler entwarf die Kriegsgräberstätte im Auftrag des Volksbundes. Der Bau wurde 1955 in Form eines Achteckes in Anlehnung an das Castel del Monte und im Stil der Totenburgen ausgeführt. Die Höhe beträgt zwölf Meter, der Durchmesser 42 Meter. Die Türme sind niedriger als die Umfassungsmauern. Im Inneren führt ein Bogengang entlang der Mauern. Dort befinden sich acht Nischen. Eine dient als Eingangsraum, in dem der 31 gefallenen Soldaten unbekannter Nationalität mit der Bitte um Frieden gedacht wird. In den Gruftkammern von sieben der Nischen sind die Gefallenen eingebettet. An den Rückwänden der Nischen sind die Namen der Gefallenen auf Bronzetafeln aufgeführt. Die Nischen sind durch Gedenksteine in Sarkophagform gekennzeichnet Kai Kappel kritisierte den Baustil der Kriegsgräberstätte als versuchte Sinnstiftung des Krieges und befand die Ikonografie für einen demokratischen Staat höchst problematisch. Außerdem hinterfragte er die Kontinuität des Baustils, der aus Zeiten des Nationalsozialismus übernommen wurde. Er stellte auch infrage, ob die hohen Mauern wirklich zum Schutz vor dem Sand gedacht waren oder in Wirklichkeit die Kriegsgräberstätte als Mahnmal die Landschaft nachhaltig prägen sollten. Einfahrt zur Kriegsgräberstätte Der deutsche Kunstschmied Manfred Bergmeister schuf das Wüstentor, das Eingangstor zur Kriegsgräberstätte El Alamein. Internationale Gedenkstunde Alle drei Jahre findet abwechselnd auf der britischen, italienischen oder deutschen Kriegsgräberstätte eine internationale Gedenkstunde zur Erinnerung an das Ende der Schlacht um El Alamein statt. Kriegsgräberstätten weiterer Nationen im Umkreis El Alamein Commonwealth cemetery Friedhof der libyschen Soldaten Griechisches Ehrenmal Italienische Kriegsgräberstätte Siehe auch Liste von Kriegsgräberstätten Einzelnachweise Weblinks Internetseite des Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge für Deutsche Kriegsgräberstätte El Alamein Alamein bei Wikivoyage Karin Streicher und Markus Schildhauer: El Alamein – deutsches Gedenken an den Weltkrieg in Ägypten DenkFried: Kriegsgräberstätte El Alamein
Saiyid-Darwīš-Theater

Das Saiyid-Darwīš-Theater (auch Alexandria Opera House bzw. Sayed Darwish Theatre) in Alexandria wurde von 1918 bis 1921 im Stil des Eklektizismus nach Entwürfen des französischen Architekten Georges Parcq errichtet, der sich von der Wiener Staatsoper und dem Théâtre National de l’Odéon in Paris inspirieren ließ. Seit 2000 gehört es zu der Liste der ägyptischen Kulturerbes. Ursprünglich war das Theater nach Muhammad Ali Pascha benannt, später wurde es nach dem ägyptischen Sänger und Komponisten Saiyid Darwīš (Sayed Darwish) benannt. Quelle Alexandria Opera House „Sayed Darwish Theatre“ (Memento vom 28. März 2013 im Internet Archive) auf cairoopera.org
Alexandria Opera House

Alexandria Opera House, also known as Sayed Darwish Theatre is a historic opera house in the city of Alexandria, Egypt. The 1,200-seat Renaissance Revival venue was built from 1918 to 1921, designed by Georges Parcq. The opera house was inaugurated as the Teatro Mohamed Ali in the presence of King Fouad I. It became known by its current name after the 1952 Revolution. Sources Alexandria Opera House "Sayed Darwish Theatre" on cairoopera.org Alexandria Opera House "Sayed Darwish Theatre" on Facebook External links Official website
Ópera de Alejandría

La Ópera de Alejandría (en árabe: دار أوبرا الإسكندري; también llamado Teatro Sayed Darwich, y antes Teatro Mehmet Alí) es un teatro que fue construido en 1918 e inaugurado en el año 1921, y se localiza en la ciudad de Alejandría, la segunda más importante del país africano de Egipto.​ Fue diseñado en estilo ecléctico por el arquitecto francés Georges Parcq, que se inspiró en la Ópera Estatal de Viena y el Théâtre National de l'Odéon de París. Desde el año 2000 pertenece a la lista de patrimonio egipcio. Referencias
Бубастис

Бубастис (на коптски: Ⲡⲟⲩⲃⲁⲥϯ, на старогръцки: Βούβαστις) е древноегипетски град, останките на който се намират в днешния град Заказик. В Древността Бубастис е център на ном в Долен Египет и главен център на култа към богинята Бастет. Достига най-голям разцвет при Двадесет и втора династия, наричана също Бубастиска династия (X – VIII век пр. Хр.), и запада след завладяването на Египет от Ахеменидското царство през VI век пр. Хр. Въпреки това селището продължава да съществува до Късната античност, като са известни имената на няколко християнски епископи от IV – V век. Бележки
Bubastis

Bubastis (copte bohàiric: Ⲡⲟⲩⲃⲁⲥϯ, Poubasti; grec antic: Βούβαστις, Boubastis o Βούβαστος, Boubastos) és el nom clàssic de la ciutat egípcia de Bast o Per Bastet, antiga capital del nomós XVIII del Baix Egipte. Correspon a la ciutat actual de Tell Basta (àrab: تل بسطة, Tall Basṭa) si bé les restes són prop de Zagazig. Està situada a 80 km al nord-est del Caire en un dels braços del delta, l'anomena't braç Pelusià o Bubastià, en posició estratègica en el camí cap a Àsia. Va ser la capital del seu propi nomeos, situada al llarg del riu Nil a la regió del Delta del Baix Egipte, i destacada com a centre de culte de la deessa felina Bastet i, per tant, el principal dipositari a Egipte de mòmies de gats. Té restes d'un temple d'Osorkón II, del temple de Ka, bastit per Teti i Pepi I, d'un parell de capelles del festival Seth de temps d'Amenemhat III i Amenhotep III, d'un santuari del temps de Nectabeu II, del temple d'Atum bastit per Osorkon II, del temple del deu lleó Mihos, bastit per Osorkon III, un temple romà dedicat a Agathos Daimon, l'esperit protector, i d'una necròpolis de gats. El temple de Bastet estava situat a una illa entre dos canals al mig de la ciutat, i queden algunes restes de columnes de la sala hipòstila. Existia ja com a ciutat important amb la Dinastia IV, però ja és esmentada abans amb la Dinastia II. La Dinastia XXII va tenir origen en aquesta ciutat i llavors fou virtual o autentica capital d'Egipte (alguns consideren que la capital oficial sembla que no es va moure de Tanis). Encara fou capital o principal ciutat amb la dinastia XXIII. Fou destruïda pels perses però es va recuperar. Amb la construcció d'Alexandria va iniciar la seva decadència. El lloc fou excavat per Edouard Naville a finals del segle xix però no va poder reconstruir res més que l'estructura bàsica del Temple de Bastet; la resta de monuments també foren descoberts per Naville però el seu estat era molt dolent. A la ciutat s'han trobat tombes, entre elles la del visir Iuti (de la dinastia XIX) i de dos virreis de Kus, ambdós anomenats Hori, que eren pare i fill (també de la Dinastia XIX o potser de la XX). Al nord de la ciutat hi ha les restes d'una necròpolis del tercer període entremig. Referències
Bubastis

Bubastis, v arabštině známé jako Tell-Basta, v egyptštině pak také jako Per-Bast, bylo starověké egyptské město. Bývá ztotožňováno s biblickým městem Pi-Beseth. Nacházelo se v deltě řeky Nil v Dolním Egyptě a bylo správním centrem svého vlastního nomu. Bubastis bylo centrem uctívání kočičí bohyně Bastet, sloužilo proto jako hlavní úložiště kočičích mumií ve starověkém Egyptě. Jeho zříceniny se nachází na předměstí dnešního města Zakázík (Zagazig). Etymologie Jméno Bubastis je v egyptštině zapisováno Pr-Bȝśt.t, obvyklá transripce do latinky je Per-Bast. První část názvu znamená „dům“, druhá část je pak jméno bohyně Bastet. Jméno města tedy znamená „Dům Bastet“. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bubastis na Wikimedia Commons
Bubastis

Bubastis je drevni grad kojega su stari Egipćani nazivali Per-Bast. Grčki naziv bio je Βούβαστις (Herodot) ili Βούβαστος (Strabo, Diodorus, Plinije Stariji, Ptolemej). Bubastis je također identificiran kao biblijski Phibeseth (Ezekijel) Povijest Staroegipatski Bubastis nalazio se na području delte rijeke Nil, jugozapadno od grada Tanisa. Bio je središte donjoegipatskog 18.okruga. Godine 952. pr. Kr. Bubastis je postao kraljevska rezidencija 22. dinastije, a procvat je doživio tijekom 23. dinastije. Moć Bubastisa oslabila je nakon perzijskog osvajanja Egipta godine 525. pr. Kr. Herodot je dao najopširniji opis grada, posjetivši ga godine 450. pr. Kr. Također je pisao da se još u antičko doba pokušavalo sačuvati Bubastis od oštećenja uzrokovanih poplavama Nila. Religija Bubastis je bio središte staroegipatskog kulta božice Bast (Bastet), koja se nekad nazivala i Bubastis. Uz novi značaj grada ojačalo je i štovanje ove božice te s njom povezan kult mačke, njene svete životinje. Godišnje svetkovine u Bubastisu postale su cilj trgovaca, obrtnika i hodočasnika iz čitave zemlje. Stari Grci su božicu Bast poistovjetili s Artemidom. Ruševine Bubastisa Ruševine drevnog Bubastisa nalaze se nedaleko modernog egipatskog grada Zagaziga. Arheološka istraživanja vršila su se godine 1886. i 1887., a ekspedicija 1906. godine otkrila je još neistraženu kapelu 6. dinastije i hram iz 8. stoljeća pr. Kr. Nekadašnja velebnost ovoga grada vidljiva je iz sačuvanih kamenih ostataka i dugih zidina. Unutar središnjeg dijela nalazi se velika gomila granitnih blokova koji su, obzirom na svoj oblik i skulpturalno oblikovanje, pripadali brojnim obeliscima i propilejima. Pretpostavlja se da su se koncentrično uzdizali uokolo središta u kojem su bili hram božice Bast i Hermesov hram. Čini se da su jedine stalne građevine u Bubastisu bili ovi hramovi i granitni zidovi hodnika, a grad je također imao bogatu vegetaciju, vrtove i šumarke. Poveznice Stari Egipat Mačke u drevnom Egiptu
Bubasti

Bubasti (Bubastis), fu la capitale del 18º distretto del Basso Egitto. La città era la sede principale del culto della dea Bastet, da cui deriva anche il nome egizio di Per Bastet (lett. "casa di Bastet") che vi aveva un tempio di cui non restano che poche vestigia. Fu capitale dell'Egitto durante la XXII dinastia insieme a Tani. Le rovine di Bubasti si trovano nella periferia sud orientale della moderna città di Zagazig. Bibliografia William Smith (a cura di), "Bubastis" in Dictionary of Greek and Roman Geography, London, John Murray, 1854 Altri progetti Wikisource contiene una pagina in lingua inglese dedicata a Bubasti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Bubasti Collegamenti esterni Bubasti, in Dizionario di storia, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2010. Bubasti, su sapere.it, De Agostini. (EN) Bubastis, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Bubasti, in Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company.
Bubastis

Bubastis of Boebastis is een oud-Egyptische stad, de stad is gelegen in de Nijldelta. Het ligt vlak bij de stad Zagazig. De naam De stad werd door de oude Egyptenaren genoemd Per-Bastet (Huis van Bastet). De Grieken noemden de plek Bubastis. Tegenwoordig wordt de plek genoemd Tell Basta, afgeleid van de klassieke naam. Historie van de stad De stad heeft een lange geschiedenis. De oudste gebouwen zijn die van een Ka-tempel van Pepi I en Teti uit het Oude Rijk. In het Nieuwe Rijk is er een paleis gebouwd door Amenhotep III, die er zijn Sed-festival vierde. In de 22e dynastie werd de plaats een koninklijke residentie onder Sjosjenq I. Osorkon II bouwde een de toegang van de tempel, hij hergebruikte de blokken van een oudere tempel van Amenhotep III en van blokken uit de 4e dynastie. Osorkon III bouwde de ruimte voor het festival en een hypostyl. Koning Nectanebo II bouwde er een heiligdom. Herodotus bezocht de tempel in de 5e eeuw voor Christus. Religie en tempels In de stad werd de godin Bastet vereerd, zij had haar eigen tempel. Er was ook een lokale triade: Bastet als moeder en haar twee zonen: Mihos en Horhekenoe. De restanten van deze tempel werden in 1887-1889 opgegraven door de archeoloog Édouard Naville. De plaats wordt ook door Herodotus beschreven (Boek II. 59-60). Hij schreef dat duizenden pelgrims de godin bezochten om het festival te vieren, waarvan werd gezegd dat dit het grootste was in heel Egypte. In de omgeving werden duizenden gemummificeerde katten, een dierlijke verschijning van Bastet, gevonden. Naast de tempel van Bastet waren er ook nog andere kleinere tempels: een heiligdom voor de god Mihos door Osorkon III, een tempel voor Atoem gebouwd door Osorkon I en II. er zijn ook nog sporen over van een jubileum-tempel van Amenemhat III en Amenhotep III, en een tempel gewijd aan Agathos Daimon de beschermende geest. Zie ook Apepi I 853 v.Chr. Lijst van Bijbelse personen Bronnen Richard H. Wilkinson, The Complete Tempels of Ancient Egypt Externe link Egypt Exploration Society, over Tell Basta
Bubastis

Per-Bast (gr. Bubastis) – miasto w starożytnym Egipcie w Delcie Nilu. Było głównym centrum kultu bogini Bastet i stolicą 18 nomu Am-Khent Dolnego Egiptu. Stało się królewską rezydencją za czasów Szeszonka I z XXII dynastii. Największy rozkwit osiągnęło w czasach XXII i XXIII dynastii. Początek schyłku rozpoczął się wraz z inwazją Persów pod koniec XXVI dynastii, za czasów Kambyzesa, pierwszego władcy z dynastii Achemenidów. Ruiny Bubastis leżą niedaleko współczesnego miasta Az-Zakazik. W Biblii miasto Pi-Beset (Pibeset) zostało wymienione razem z On (Heliopolis) w Księdze Ezechiela (30,17), w proroctwie Ezechiela przeciw Egiptowi. Sposób oddania tego wersetu w Septuagincie jako Bubastos identyfikuje miasto z Bubastis Przypisy
Bubástis

Bubástis (em grego clássico: Βούβαστις ou Βούβαστος; romaniz.: Boúbastis ou Boúbastos), também conhecida em árabe como Tel Basta ou em egípcio como Per-Baste, foi uma cidade do Antigo Egito. Referências Bibliografia Cruz, Antônio da (1952). Prosódia de nomes próprios pessoais e geográficos. Petrópolis: Editora Vozes
Бубастис

Бубастис је стари град у Доњем Египту (данас Tell Basta), са остацима храма мачкоглаве богиње Бастет. У близини Бубастиса налази се гробље мумифицираних „светих мачака“ са више од 300 хиљада мумија мачака. Историја Староегипатски Бубастис налазио се на подручју делте реке Нил, југозападно од града Таниса. Био је средиште доњоегипатског 18. округа. Године 952. п. н. е. Бубастис је постао краљевска резиденција 22. династије, а процват је доживио током 23. династије. Моћ Бубастиса ослабила је након персијског освајања Египта године 525. п. н. е. Херодот је дао најопширнији опис града, посетивши га године 450. п. н. е. Такође је писао да се још у античко доба покушавало сачувати Бубастис од оштећења узрокованих поплавама Нила. Религија Бубастис је био средиште староегипатског култа богиње Бастет, која се некад називала и Бубастис. Уз нови значај града ојачало је и потивање ове богиње и са њом повезан култ мачке, њене свете животиње. Годишње светковине у Бубастису постале су циљ трговаца, занатлија и ходочасника из читаве земље. Стари Грци су богињу Баст поистоветили са Артемидом. Рушевине Бубастиса Рушевине древног Бубастиса налазе се недалеко од модерног египатског града Загазига. Археолошка истраживања вршила су се године 1886. и 1887, а експедиција 1906. године открила је још неистражену капелу 6. династије и храм из 8. века п. н. е. Некадашња важност овога града видљива је из сачуваних камених остатака и дугих зидина. Унутар средишњег дела налази се велика гомила гранитних блокова који су, обзиром на свој облик и скулптурално обликовање, припадали бројним обелисцима и пропилејима (великим вратима). Претпоставља се да су се концентрично уздизали уоколо средишта у којем су били храм богиње Бастет и Хермесов храм. Чини се да су једине сталне грађевине у Бубастису били ови храмови и гранитни зидови ходника, а град је такође имао богату вегетацију, вртове и шумарке. Референце Спољашње везе
Bubastis

Bubastis är det grekiska namnet på en forntida egyptisk stad, belägen vid Tell Basta i Egypten. Stadens fornegyptiska namn var Bast. Platsen ligger i Nildeltat utanför den moderna staden Zaqaziq. Bubastis var en betydelsefull stad redan under det fornegyptiska Gamla riket, men nådde sin höjdpunkt under Tredje mellantiden då den 22:a dynastin styrde från staden. Då fick även kulten av kattgudinnan Bastet ett stort uppsving och omfattande gravplatser av mumifierade katter har upptäckts. På 400-talet f.Kr. besöktes staden av den grekiska historikern Herodotos som gav den en utförlig beskrivning. Bubastis övergavs under romersk kejsartid. Arkeologiska utgrävningar av Tell Basta genomfördes 1887–89 av den schweiziska arkeologen Édouard Naville. Bland fynden fanns ett flertal tempel tillägnade guden Atum, gudinnan Bastet och hennes son Mihos, tempel för kulten av olika faraoner, gravar för ämbetsmän och begravningsplatser för de heliga katterna. Källor Baines, John och Málek, Jaromir: Atlas of Ancient Egypt, Oxford: Equinox (1984).
Institution Sainte Jeanne-Antide

Institution Sainte Jeanne-Antide is a French Catholic school for girls, located in Alexandria, Egypt built in 1934 by the sisters of Charity of Saint Jeanne-Antide Thouret. History The "Catholic Greek Welfare Society" wanted to occupy girls in a workhouse. The first two sisters arrived in 1909 and in 1913 they established an orphanage. In 1934, the Sisters of Charity, from Besançon, built the Holy Institution Jeanne-Antide. Demographics Today, the school comprises more than 1000 students from pre-kindergarten to High school. References External links http://www.jeanne-antide-eg.org Archived 2024-05-16 at the Wayback Machine https://web.archive.org/web/20080218151218/http://membres.lycos.fr/antide/ https://jeanneantidecom.wordpress.com/
QV47

La tumba QV47 está situada en el Valle de las Reinas, y se construyó para la princesa Ahmose, hija del faraón Seqenenra Taa y su esposa Sitdjehuti, que murió durante el reinado de Amenhotep I. El sepulcro fue localizado por John Gardner Wilkinson en 1828, e identificado por Champollion e Ippolito Rosellini en 1829. Violada y saqueada en la antigüedad, en la tumba Ernesto Schiaparelli halló durante sus excavaciones de 1903-1905 un rollo de 4 m de tejido de lino de 1,5 m de anchura, en el que está escrito e ilustrado el Libro de los Muertos, que es la copia en rollo más antigua de las encontradas, así como la momia de la princesa y algunos elementos del ajuar funerario descartados por los antiguos ladrones. Enlaces externos Relación de tumbas del Valle de las Reinas.
QV47

QV 47 est un des tombeaux situé dans la vallée des Reines, dans la nécropole thébaine, sur la rive ouest du Nil face à Louxor en Égypte. Il a été creusé au début de la XVIIIe dynastie pour Ahmès, fille du roi de la fin de la XVIIe dynastie Seqenenrê Tâa et de la reine Satdjéhouty. Fouilles La tombe a été découverte par la mission italienne menée par Ernesto Schiaparelli entre 1903 et 1905, il la trouve pillée. Elle a été documentée par Elizabeth Thomas en 1959-1960 puis fouillée par une mission conjointe franco-égyptienne du CNRS et du Conseil suprême des Antiquités égyptiennes (SCA) en 1984. Après une nouvelle documentation par une mission du Getty Conservation Institute (GCI) et du SCA entre 2006 et 2008, elle a fait l'objet d'une nouvelle fouille par le CNRS et SCA en 2008. De récents travaux ont été menés par le SCA avec la construction d'un mur de maçonnerie autour de l'entrée avec l'installation d'une grille de protection. Description Le tombeau, construit pour la princesse Ahmès, se trouve du côté sud de la route, dans la branche sud-ouest de la vallée, à côté du mur de soutènement de la route et à l'est de la tombe QV46 du vizir Imhotep. Bien que la rine soit fille de l'un des derniers rois de la XVIIe dynastie, le creusement de la tombe est estimé avoir eu lieu pendant le règne de Thoutmôsis Ier. La tombe est constituée d'un puits profond (environ 6 -mètres à 7 mètres) qui mène à une longue chambre unique orientée nord-sud. La tombe est principalement creusée dans du schiste argileux, reconnaissable à sa couleur, sa fissibilité et ses veines de sel. La mission italienne d'Ernesto Schiaparelli a découvert la momie de la princesse Ahmès, des fragments de sarcophage en bois, des fragments de vingt chapitres différents du Livre des Morts écrits sur du lin et des sandales en cuir. La mission du CNRS de 1984 a découvert en plus des morceaux de cheveux humains, des linceuls gravés, un sceau de cire, des fragments de cuir teint, du bois décoré, un fragment de figurine féminine et un fragment de momie. Enfin, la mission du CNRS de 2008 a découvert un autre fragment de momie. Sur le linceul qui recouvrait la momie de la princesse, cette dernière est présentée ainsi : « la fille du roi, sœur du roi, engendrée par le dieu bon, Seqenenrê, fils de Rê, Tâa, et mise au monde par la fille du roi, sœur du roi, épouse du roi, Satdjéhouty ». La tombe a été réutilisée pendant la période romaine. Notes et références Notes Références Bibliographie (en) Kim Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period, c.1800-1550 BC, Copenhague, Museum Tusculanum Press, 1997 (ISBN 978-87-7289-421-8) ; (en) Martha Demas et Neville Agnew, Valley of the Queens Assessment Report, vol. 1 : Conservation and Management Planning, Los Angeles, Getty Conservation Institute, 2012, 382 p. (lire en ligne) ; (en) Martha Demas et Neville Agnew, Valley of the Queens Assessment Report, vol. 2 : Assessment of 18th, 19th, and 20th Dynasty Tombs, Los Angeles, Getty Conservation Institute, 2016, 518 p. (lire en ligne). Portail de l’Égypte antique