NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Obelisco inacabado de Assuã

O obelisco inacabado de Assuã é um obelisco do Antigo Egito cuja extração não foi concluída, provavelmente devido ao aparecimento de rachaduras na rocha. Está deitado de lado em uma grande pedreira de granito rosa a cerca de 2 km ao sul da cidade de Assuã, no Egito. O lado inferior não foi destacado da rocha devido ao abandono do projeto. Com quase 42 metros, teria sido o mais alto do mundo se tivesse sido completamente extraído e erguido. Seu peso é estimado em cerca de 1.200 toneladas. Acredita-se que remonta ao reinado do faraó Tutemés III e foi parte de um par de obeliscos cujo segundo exemplar, o Obelisco Laterano, originalmente localizado em Carnaque e agora em Roma, em frente à Arquibasílica de São João de Latrão. A área onde está localizado o obelisco foi declarada como um museu a céu aberto pelo governo egípcio e é visitada continuamente por milhares de turistas. Referências
Незаконченный обелиск

Незако́нченный обели́ск — крупнейший среди известных древних обелисков. Расположен в северном регионе древнеегипетского каменного карьера в Асуане, Египет. Считается, что изготовление обелиска было начато по приказу царицы Хатшепсут, вполне возможно, в качестве дополнения к Латеранскому обелиску (который изначально находился в Карнаке, а позже был перевезён в Латеранский дворец в Риме). По своему размеру он на треть превосходит крупнейшие обелиски, когда-либо возведённые в Египте. Если бы его закончили, то высота обелиска могла быть 41,8 метра, а его масса около 1200 тонн. Обелиск начали вырезать прямо из коренной породы гранита. Согласно одной из гипотез, работа была прекращена по причине внезапно образовавшейся трещины, расколовшей обелиск. Нижняя часть обелиска по-прежнему соединена со скалой. Благодаря тому, что работа над обелиском была брошена, учёные получили редкую возможность взглянуть на древнюю технику обработки камня. На поверхности обелиска хорошо сохранились линии разметки, сделанные охрой, и маркировка от инструментов рабочих. В 2005 году в каменоломнях Асуана, недалеко от незаконченного обелиска, была обнаружена также незаконченная база обелиска. Кроме того, в каменоломне были обнаружены наскальные изображения и характерные следы, которые могут иметь отношение к местам изготовления большинства известных обелисков. Все эти каменоломни в Асуане и незавершённые объекты являются частью музея под открытым небом и охраняются правительством Египта, наравне с другими археологическими местами. Галерея См. также Южный камень Список колоссальных скульптур Список мегалитических памятников мира Технология изготовления обелисков в Древнем Египте Примечания Ссылки Unfinished Obelisk in situ (англ.) Аэрофотосъёмка обелиска
Незакінчений обеліск

Незакінчений обеліск — найбільший серед відомих стародавніх обелісків. Розташований у північному регіоні давньоєгипетського кам'яного кар'єру в Асуані, Єгипет. Вважається, що виготовлення обеліска було розпочато за наказом жінки-фараона Хатшепсут, цілком можливо, як доповнення до Латеранського обеліска (англ.) (який спочатку знаходився в Карнаці, а пізніше був перевезений до Латеранського палацу в Римі). За своїм розміром він на третину перевершує найбільші обеліски, які колись були зведені в Єгипті. Якби його закінчили, то висота обеліска могла бути 41,8 метра, а маса близько 1200 тонн. Обеліск почали вирізати прямо із корінної породи граніту. Відповідно до однієї з гіпотез, роботу було припинено через раптово утворену тріщину, що розколола обеліск. Нижня частина обеліска, як і раніше, з'єднана зі скелею. Завдяки тому, що роботу над обеліском було кинуто, вчені отримали рідкісну можливість поглянути на давню техніку обробки каменю. На поверхні обеліска добре збереглися лінії розмітки, зроблені охрою, та маркування інструментів робочих. У 2005 році в каменоломнях Асуана, неподалік незакінченого обеліска, було виявлено також незакінчену базу обеліска. Крім того, у каменоломні були виявлені наскельні зображення та характерні сліди, які можуть мати відношення до місць виготовлення більшості відомих обелісків. Всі ці каменоломні в Асуані та незавершені об'єкти є частиною музею просто неба і охороняються урядом Єгипту, нарівні з іншими археологічними місцями. Література Гайко Г. І., Білецький В. С. Історія гірництва: Підручник. — Київ-Алчевськ: Видавничий дім «Києво-Могилянська академія», видавництво «ЛАДО» ДонДТУ, 2013. — 542 с. Примітки
St. Barbara (Kairo)

Die koptisch-orthodoxe Kirche St. Barbara ist vermutlich die älteste Kirche Kairos und befindet sich in der Festung Babylon. Teile des Baus sollen auf das 4. Jahrhundert zurückgehen. Ursprünglich war die Kirche Cyrus und Johannes geweiht. Im 11. Jahrhundert wurde sie restauriert und der heiligen Barbara gewidmet, deren Gebeine sie aufbewahrt. Beschreibung St. Barbara ist eine dreischiffige Emporenkirche. Seiten- und Hauptschiffe sind durch je fünf als Spolien eingebaute antike Säulen getrennt. Ein Narthex im Westen war für die Büßer und Katechumene vorgesehen. Die Emporen für die Frauen waren durch Maschrabiyya abgetrennt. Der Chor mit den Altären und drei Apsiden ist durch eine Ikonostase vom Kirchenschiff getrennt. Durch wiederholte Umbaumaßnahmen ist die ursprüngliche Gestalt der Kirche kaum noch zu rekonstruieren. Am ehesten dürfte die östliche Außenwand, vielleicht auch die südliche Außenwand sowie die inneren Säulenstellungen dem Ursprungsbau entstammen. Geschichte Die Kirche wurde durch einen Athanasios gestiftet, der als Finanzdirektor des arabischen Statthalters 'Abd al-'Aziz ibn Marwan (685–705) amtierte. Teilweise wird aber auch eine ältere Entstehung in der Mitte des 4. Jahrhunderts angenommen. Anfänglich eine Kyros- und Johannes-Kirche, fand eine umfassende Restaurierung in den Jahren 1072–1073 statt, als die Reliquien der heiligen Barbara aus der Marienkirche in die Kirche verbracht wurden. Eine Kopfreliquie Barbaras wurde in der Kirche ausgestellt. Bei einem Brand wurde sie Anfang des 12. Jahrhunderts beschädigt. Die letzte große Renovierung fand von 1918 bis 1922 statt. Literatur Peter Grossmann: Christliche Architektur in Ägypten (= Handbuch der Orientalistik. Sektion 1, Band 62). Brill, Leiden/Boston/Köln 2002, ISBN 90-04-12128-5, S. 414 und 417. Thomas Meyer-Wieser: Architekturführer Kairo. DOM Publishers, Berlin 2014, ISBN 978-3-86922-267-7, S. 28, Nr. 6. A. Patricolo, U. Monneret de Villard: La Chiesa di Santa Barbara al Vecchio Cairo. Fratelli Alinari, Florenz 1922. Peter Sheehan: Babylon of Egypt. The Archaeology of Old Cairo and the Origins of the City. The American University in Cairo Press, Kairo/New York 2010, ISBN 978-977-416-299-2. Weblinks Einzelnachweise
Église Sainte-Barbe (Le Caire copte)

L'église Sainte-Barbe ou Sainte-Barbara ( ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲛⲧⲉ ϯⲁⲅⲓⲁ ⲃⲁⲣⲃⲁⲣⲁ ou Sitt Barbara) de rite copte orthodoxe est l'une des nombreuses paroisses coptes orthodoxes que l'on trouve dans le quartier copte du Caire orientale de la forteresse de Babylone et est l'un des bâtiments les plus anciens du Caire, datant du Ve ou VIe siècle. Une porte découverte lors d'une des nombreuses restaurations de l'église pourrait dater du IVe siècle. Cependant, comme beaucoup d'autres édifices d'architecture copte, elle fut reconstruite à plusieurs reprises, notamment à la fin du XIe siècle. Histoire Architecture L'église Sainte-Barbe est connue pour ses nombreux objets précieux. Ces objets ont été envoyés au musée copte voisin, situé à quelques mètres de l'église. La structure basilicale et le sanctuaire tripartite de l'église ressemblent beaucoup à ceux d'Abou Serga. L'ambon médiéval soutenu par 10 colonnes date du XIVe siècle. Il a été reconstruit en 1911. Il y a plusieurs autres icônes dans le bas-côté sud de l'église, représentant la Vierge Marie et Jésus lorsqu'il était enfant, Jésus entrant à Jérusalem et le baptême du Christ. À proximité se trouve un couvent composé de plusieurs bâtiments, dont une école construite par le célèbre architecte Ramsès Wissa Wassef. Voir également Articles connexes Égypte romaine et byzantine Le Caire copte Liens externes Site officiel Article sur Wikipédia arabe Lectures complémentaires Weitzmann, Kurt, éd., L'ère de la spiritualité : l'art de l'Antiquité tardive et du début du christianisme, du troisième au septième siècle, no. 495, 1979, Metropolitan Museum of Art, New York, (ISBN 9780870991790) Références Portail de l’architecture chrétienne Portail des chrétiens d’Orient Portail du tourisme Portail du Caire Portail du christianisme orthodoxe
Saint Fatima School

St. Fatima School is a school in Egypt. Established in 1982 , the school serves students in across their entire childhood education. There are many branches, there's one in Nasr City, Badr Suez, Heliopolis, and the New Capital. Curriculum The curriculum students follow is dependent on which division of the school they choose to attend. The Language Division follows the Egyptian National Curriculum; the British Division, the British curriculum; which is managed by the Cambridge University, and the American Division, the American curriculum. References External links Official website
Madrasa as-Salihiyya

Madrasa as-Salihiyya est une madrassa et un mausolée du sultan ayyubide Malik al-Salih Ayyoub au Caire en Égypte. Le complexe fut construit en 1242, et le mausolée en 1249. L’historien Ahmad al-Maqrîzî décrit déjà son histoire. Cette madrassa a de particulier de comporter un minaret. Voir également Architecture mamelouke Bibliographie (en) Cairo of the Mamluks, D. Behrens-Abouseif, Ed. I.B.Tauris, 2007, P-113-114 (en) D. Hill et L. Golvin, Islamic Architecture in North Africa (AD-800-1500), Faber and Faber, 1976, PP-83. Notes et références Liens externes Portail du Moyen Âge central Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Égypte Portail du Caire Portail de l'islam Portail de la mort
KV21

KV21, acrònim de l'anglès King's Valley, és una tomba egípcia de l'anomenada Vall dels Reis, situada a la riba oest del riu Nil, a l'altura de la moderna ciutat de Luxor. Es desconeix qui havia estat l'ocupant de la tomba, tanmateix s'ha suggerit que una de les dues mòmies femenines trobades a KV21 és el cos de Nefertiti. L'anàlisi d'ADN no va donar prou dades per fer una identificació definitiva, però va confirmar que era membre de la línia reial de la XVIII Dinastia. La tomografia computada va revelar que tenia uns 45 anys en el moment de la seva mort; el seu braç esquerre s'havia inclinat sobre el pit en la postura "reina". La possible identificació es basa en la seva associació amb la mòmia identificada provisionalment com Ankhesenamun. Es suggereix que de la mateixa manera que una mare i una filla (Tiye i la dama jove) van ser trobades juntes a KV35, el mateix va passar amb aquestes mòmies. Els lladres van profanar la tomba després del seu descobriment el 1817, trencant les mòmies. Referències Enllaços externs Theban Mapping Project: KV21 Arxivat 2008-09-26 a Wayback Machine.: Inclou descripcions, imatges i plànols de la tomba
Királyok völgye 21

A Királyok völgye 21 (KV21) egy egyiptomi sír a Királyok völgye keleti völgyében, a fő vádi délkeleti ágában, a Királyok völgye 19-től északra. A sírt Giovanni Battista Belzoni fedezte fel 1817-ben. A sírt feltérképezte James Burton (1825) és Eugène Lefébure (1889), majd Donald P. Ryan végzett újabb feltárást 1989-1990-ben. Leírása A sír hajlított tengelyű, 41,04 m hosszú, területe 120,29 m². Egyenes tengelyű. Egy lépcső vezet le a sírba, ezt lejtős folyosó követi, majd újabb lépcső és újabb lejtős folyosó. Ebből nyílik az egyoszlopos sírkamra, melyből a bejárat mellett egy mellékkamra nyílik. A sírkamra jobb oldalán mélyedés húzódik végig a falon. A sír stílusa alapján a XVIII. dinasztia idejére datálható. A sír díszítetlen, de jó minőségű, falai le vannak simítva, és látszanak rajta a kőművesek által otthagyott jelek. Alaprajza nagyban hasonlít a III. Amenhotep sírjában (KV22) kialakított két királynéi sírkamráéra, melyek Tije és Szitamon számára készültek, így feltételezhető, hogy egy nagyjából ebben az időben készült királynéi sírról van szó. A sírkamra padlóján két női múmiát találtak koporsó nélkül, gyakorlatilag meztelenül. Mindkét múmia bal karja behajlítva a mellkason fekszik, a jobb pedig kinyújtva a test mellett; ez a póz a királynékra volt jellemző, így már megtalálásukkor feltételezhető volt, hogy a királyi család tagjai. A múmiák megtalálásuk helye alapján a KV21A és KV21B nevet kapták. 2010-ben DNS-vizsgálat azonosította a KV21A múmiát a Tutanhamon sírjában talált két magzat (a fiatal fáraó két halva született lánya) anyjaként. Lehetséges, hogy a múmia Tutanhamon egyetlen ismert feleségéé, Anheszenamoné, de konkrét bizonyíték még nincs erre. A mellékkamrában agyag- és alabástromedények darabjai hevertek, a folyosón egy kék edény darabjai, a lépcső tetején egy nagy méretű, ép cserépedény állt. A sírban összesen 24 nagy tárolóedény darabjait találták meg, stílusuk alapján a Hatsepszut és IV. Thotmesz uralkodása közti időkből; a bennük talált, nátronnal átitatott vásznak a balzsamozásból maradhattak meg. Egy kanópuszedény darabjai és öt kicsi pecsét is előkerültek. Az 1825-ben itt járt Burton még „tiszta, új sír”-ként írta le a sírt, de Ryan 1989-ben megkezdett ásatásakor már az áradások idehordta törmelék elborította a bejáratot és a víz bejutott a sírba is. A múmiákban vandálok tettek kárt valamikor 1817 után. 1990-ben újra összeállították a széttört múmiákat és visszahelyezték őket a sírba, melyet biztonsági ajtóval láttak el. Források Külső hivatkozások Theban Mapping Project: KV21
Graf DK 21

Graf DK 21 is een graf uit de Vallei der Koningen. Het graf, daterend uit de 18e dynastie, werd ontdekt door Giovanni Battista Belzoni op 9 oktober 1817. Het graf bevatte 2 vrouwelijke mummies, die in de loop van de 19de eeuw zijn vernield door grafrovers. Overzichtskaart Externe link (en) Theban Mapping Project: KV21 - informatie over de tombe
KV21

Grobowiec KV21 – egipski grobowiec położony w Dolinie Królów, odkryty 9 października 1817 roku przez Giovanniego Belzoniego. Opis grobowca Grobowiec jest mały i pozbawiony jakichkolwiek dekoracji czy inskrypcji. Składa się z przedsionka i dwóch opadających korytarzy, które prowadzą do podpieranej przez filar komory grobowej. Znajduje się tu też komora boczna. W północnej ścianie komory grobowej mieści się długa nisza. Belzoni znalazł w grobowcu dwie nagie mumie kobiece, które miały bardzo długie włosy, dobrze zachowane, choć łatwo było odjąć je od głowy, lekko pociągając. Ciała te miały zgięte lewe ramiona, co jest charakterystyczną pozą królowych. Belzoni podejrzewał, że szczątki należą do królowych XVIII dynastii. W bocznej komorze znajdowały się duże białe dzbany, prawdopodobnie zawierające odpady po balsamowaniu. W 1825 roku grobowiec odwiedził James Burton, który sporządził jego mapę. Grób został ponownie przebadany w 1989 roku przez Donalda Ryana. Archeolog zanotował wiele zniszczeń. Mumie były rozerwane na kawałki, a część dzbanów rozbita. Duży napis na jednej ze ścian głosił Me 1826. Identyfikacja mumii Zespół badaczy wraz z genetykiem Carstenem Puschem przeprowadził badania genetyczne dwóch kobiecych mumii odnalezionych w grobie KV21. Wyniki tych badań ogłoszono w lutym 2010 roku. Mumie oznaczono numerami KV21A i KV21B. Ustalono, że mumia KV21A była prawdopodobnie matką płodów odkrytych w grobowcu Tutanchamona. Jedyną żoną tego króla, a zatem i matką jego dzieci, była Anchesenamon, córka Echnatona i Nefertiti. Choć uzyskane dane wskazują KV21A jako matkę płodów, naukowcy nie są jeszcze zdolni, by jednoznacznie zidentyfikować ją jako Anchesenamon. Druga z mumii, KV21B, mogła być spokrewniona z KV21A, jednak jej tożsamość pozostaje nieznana. Zobacz też KV55 Anchesenamon Tutanchamon XVIII dynastia Okres amarneński Przypisy Bibliografia Belzoni, Giovanni Narrative of the operations and recent discoveries in Egypt and Nubia;...1820, John Murray, London. Reeves, N & Wilkinson, R.H. The Complete Valley of the Kings, 1996, Thames and Hudson, London. Siliotti, A. Guide to the Valley of the Kings and to the Theban Necropolises and Temples, 1996, A.A. Gaddis, Cairo. Joyce Tyldesley Egipt. Jak zaginiona cywilizacja została na nowo odkryta, Prószyński i S-ka, Warszawa 2005.
KV21

A KV21, no Vale dos Reis em Egito, contém múmias de duas mulheres, pensa-se que sejam rainhas da décima oitava dinastia. A tumba foi descoberta por Giovanni Belzoni em 1817. Ela possui uma pequena câmara baixa próxima à câmara do sarcófago, onde foram encontrados grandes jarros brancos (provavelmente contendo resíduos de embalsamento). James Burton, que mapeou a tumba em 1825 chamou-a de "a nova tumba limpa". Entretanto quando a tumba foi investigada em 1989 por Donald P. Ryan, as múmias estavam despedaçadas, os jarros foram quebrados e havia a inscrição "ME 1826" na parede, tudo isso feito por vândalos. Referências Reeves, N & Wilkinson, R.H. The Complete Valley of the Kings, 1996, Thames and Hudson, London. Siliotti, A. Guide to the Valley of the Kings and to the Theban Necropolises and Temples, 1996, A.A. Gaddis, Cairo. Belzoni, Giovanni Narrative of the operations and recent discoveries in Egypt and Nubia;...1820, John Murray, London Ligações externas «Theban Mapping Project: KV21» (em inglês) - Contém descrições, imagens e arquitetura da tumba.
KV21

KV21 i Konungarnas dal utanför Luxor i Egypten var en kunglig begravningsplats under Egyptens artonde dynasti. Graven är placerat i sydöstra grenen till huvudwadin norr om KV19. KV21 är liten och odekorerad. Innanför graven entre följer två sluttande korridorer förbundna med en trappa som leder ner till gravkammaren. Gravkammaren har en pelare i mitten och en sidokammare. KV21 upptäcktes 1817 av Giovanni Belzoni, och i graven har två kvinnliga mumier hittats. Vid undersökningarna 1817 och 1825 var graven i gott skick. När den åter öppnades 1989 var graven vattenskadad och vandaliserad. Mumier Två kvinnliga mumier hittades 1817 i KV21. Båda hade vänster arm i kors på bröstet, vilket är en pose som endast används för drottningar. Under vandaliseringen efter gravens upptäckt bröts mumierna upp och drogs upp till den övre korridoren som leder ner till gravkammaren. De båda mumierna är namngivna till KV21A och KV21B. KV21A Mumien tillhör en kvinna med en estimerad ålder av 25 till 40 år. Kroppslängden var kortare än 150 centimeter. DNAanalys har visat att KV21A var mamma till de båda foster som hittats i graven KV62 som bedöms vara Tutankhamons döttrar. KV21B Mumien tillhör en kvinna med en estimerad ålder av 25 till 40 år. Kroppslängden var kortare än 150 centimeter. Referenser Noter
Temple de Khonsu

El Temple de Khonsu és un antic temple situat dins del gran Recinte d'Amon-Ra del Temple de Karnak, a Luxor, Egipte. Història És un exemple d'un temple quasi complet del Regne Nou, i el va construir Ramsés III damunt d'un temple anterior. La porta d'entrada d'aquest temple és al final de l'avinguda de les esfinxs que arribava fins al Temple de Luxor. Durant la Dinastia ptolemaica, Ptolemeu III Evèrgetes I va construir una gran porta d'entrada i un mur de tancament per al temple; ara només en resta la porta d'enllaç. Les inscripcions a l'esplanada del temple es van fer en l'època d'Herihor.(1) Renovació La sala hipòstila l'aixecà Nectabeu I i no és gaire gran; a dins, es van trobar dos papions que semblen haver estat tallats en l'època de Seti I. Degueren pertànyer a l'edifici anterior. S'hi poden veure molts blocs amb decoracions invertides i inigualables, que mostren la reconstrucció i reutilització de material dels conjunts de temples circumdants, sobretot en l'època ptolemaica. Del 2006 al 2018, el Centre de Recerca Estatunidenca a Egipte va fer-ne treballs de conservació. Galeria d'imatges Referències Bibliografia The Epigraphic Survey, The Temple of Khonsu, volum 1, Chicago 1978, Oriental Institute Publications, volum 100 The Epigraphic Survey, The Temple of Khonsu, volum 2, Chicago 1981, Oriental Institute Publications, volum 103 Ad Thijs, Les escenes del Summe Sacerdot Pinuzem en el Temple de Khonsu, Zeitschrift für Ägyptische Sprache 134 (2007), 50-63
Temple of Khonsu

The Temple of Khonsu is an ancient Egyptian temple. It is located within the large Precinct of Amun-Re at Karnak, in Luxor, Egypt. The edifice is an example of an almost complete New Kingdom temple, and was originally constructed by Ramesses III on the site of an earlier temple. The gateway of this temple is at the end of the avenue of sphinxes that ran to the Luxor Temple. In Ptolemaic times, Ptolemy III Euergetes constructed a great gateway and enclosure wall for the temple; only the gateway now remains (see below). Inscriptions inside the forecourt of the temple were made in the time of Herihor. The hypostyle hall was erected by Nectanebo I and is not of great size; inside were found two baboons that appear to have been carved in the time of Seti I. It probably belonged to the earlier building on the site. Numerous blocks with unmatched and inverted decorations can be seen, showing the amount of reconstruction and reuse of material from the surrounding temple complexes, especially in Ptolemaic times. From 2006 to 2018, the American Research Center in Egypt performed conservation work. Bibliography The Epigraphic Survey, The Temple of Khonsu, volume 1, Chicago 1978, Oriental Institute Publications, volume 100 The Epigraphic Survey, The Temple of Khonsu, volume 2, Chicago 1981, Oriental Institute Publications, volume 103 Gallery of images References External links The Temple of Khonsu Volume 1: Scenes of King Herihor in the Court Oriental Institute Publications of the University of Chicago, Volume 100 236 pages 1979 PDF
Templo de Jonsu

El Templo de Jonsu es un antiguo templo egipcio. Está ubicado dentro del gran Recinto de Amón-Ra en Karnak, en Luxor, Egipto.​ Historia El edificio es un ejemplo de un templo casi completo del Reino Nuevo, y fue construido originalmente por Ramsés III en el sitio de un templo anterior. La puerta de entrada de este templo se encuentra al final de la avenida de las esfinges que llegaba hasta el Templo de Luxor. En la época ptolemaica, Ptolomeo III Euergetes construyó una gran puerta de entrada y un muro de cierre para el templo; ahora solo queda la puerta de enlace (ver más abajo). Las inscripciones dentro de la explanada del templo se hicieron en la época de Herihor. Renovación La sala hipóstila fue erigida por Nectanebo I y no es de grandes dimensiones; en su interior se encontraron dos babuinos que parecen haber sido tallados en la época de Seti I. Probablemente perteneció al edificio anterior en el sitio. Se pueden ver numerosos bloques con decoraciones invertidas e inigualables, que muestran la cantidad de reconstrucción y reutilización de material de los complejos de templos circundantes, especialmente en la época ptolemaica. De 2006 a 2018, el Centro de Investigación Estadounidense en Egipto realizó trabajos de conservación.​ Bibliografía The Epigraphic Survey, The Temple of Khonsu, volumen 1, Chicago 1978, Oriental Institute Publications, volumen 100 The Epigraphic Survey, The Temple of Khonsu, volumen 2, Chicago 1981, Oriental Institute Publications, volumen 103 Ad Thijs, Las escenas del Sumo Sacerdote Pinuzem en el Templo de Khonsu, Zeitschrift für Ägyptische Sprache 134 (2007), 50-63 Galería de imágenes Referencias