NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pharaoneninsel

Die Pharaoneninsel (arabisch جزيرة فرعون, DMG Ǧazīrat Firʿaun/Firʿawn) ist eine ägyptische Insel im nördlichen Golf von Akaba, dem nordöstlichen Seitenarm des Roten Meeres. Geographie Die Insel mit dem nördlich vorgelagerten Korallenriff liegt nur rund 200 Meter vor der Ostküste der Sinai-Halbinsel. Die Insel ist von Nord nach Süd 350 Meter lang und maximal 170 Meter breit und nimmt eine Fläche von 3,9 Hektar ein. Geschichte Ğezīret Firāˁūn wird von Wolfgang Zwickel und anderen als das in 1 Kön 9,26–28 genannte Ezjon-Geber identifiziert, an dem König Salomo eine Handelsflotte mit tyrischen Seeleuten bemannte Handelsflotte besessen habe, deren Schiffe bis nach Ophir gefahren und mit Gold beladen zurückgekehrt seien. Im 8. Jahrhundert v. Chr., also deutlich nach der Zeit Salomos, wurde der Ort von Phöniziern ausgebaut. Die Kreuzritter errichteten unter Balduin I. im Jahr 1115 auf der von ihnen Île de Graye genannten Insel im Süden der von ihnen eroberten Stadt Akaba eine Zitadelle. Diese war im Winter 1116 bereits wieder verwaist. In arabischen Chroniken jener Zeit wurde die Insel Ayla 'oder Aila genannt, wie die Stadt gleichen Namens auf der gegenüberliegenden Seite des Golfs. Im Dezember 1170 eroberte der Sultan Saladin die Insel und baute die Festung wieder auf, um dort eine Garnison einzurichten, wie eine Gründungsinschrift mitteilt. Im November 1181 überfiel der französische Kreuzritter Renaud de Châtillon die arabische Aila und versuchte, eine Marineblockade gegen die muslimischen Truppen dort während des Winters von 1182 bis 1183 zu errichten. Die Blockade bestand aus nur zwei Schiffen und war nicht erfolgreich. Als der Pilger Magister Thietmar 1217 die Insel besuchte, war dort ein Fischerdorf angesiedelt, das von Sarazenen und gefangenen Franken bevölkert war und dem Sultan von Kairo unterstand. Später wurde die Insel von den Mamluken-Truppen in Besitz genommen, die hier bis ca. 1320 einen Gouverneur einsetzen. 1321 fand der Historiker Abū el-Fidāʾ (1273–1331) keinen Gouverneur mehr auf der Insel vor, wohl weil der Sitz des Gouverneurs in die Stadt Akaba verlegt worden war. Pharaoneninsel heute 1986 und 2009 wurde die Zitadelle umfangreich restauriert. Zusammen mit der Zitadelle al-Gindi (), auch auf der Sinai-Halbinsel etwa auf halbem Wege zwischen Nekhel und Suez, wurde die Zitadelle auf der Pharaoneninsel wegen ihres offensichtlichen universellen kulturellen Wertes am 28. Juli 2003 auf die Vorschlagsliste für das UNESCO-Welterbe aufgenommen. Wegen ihrer Nähe zu Jordanien und Israel wurden die Insel und ihre Korallenriffe ein beliebtes Besichtigungsziel für Touristen, die aus Taba, Eilat und Akaba anreisen. Siehe auch Welterbe in Ägypten Einzelnachweise Weblinks
Isla del Faraón

Isla del Faraón es el nombre de un islote situado al norte del golfo de Áqaba, en la costa oriental de la península del Sinaí, Egipto. Historia En el siglo XII los cruzados defendían la ruta entre El Cairo y Damasco, controlada por la cercana ciudad de Áqaba (ahora en Jordania), por lo que construyeron una ciudadela en la pequeña isla que llamaron Île de Graye, conocida como Ayla o Aila en las crónicas árabes de la época, que también se refieren a un pueblo del mismo nombre en una isla en el lado opuesto del golfo. En el invierno de 1116, la isla estaba casi despoblada.​ En diciembre de 1170, Saladino conquistó la isla y reconstruyó la ciudadela dejando una guarnición de hombres. En noviembre de 1181, Reinaldo de Châtillon intervino en el conflicto árabe de Aila y trató de establecer un bloqueo naval contra las tropas musulmanas allí durante el invierno de 1182-1183. El bloqueo realizado con solo dos barcos no tuvo éxito. En el siglo XIII, cuando el peregrino Thietmar llegó a la isla, en 1217, el lugar estaba habitado por un pueblo de pescadores y poblada por los musulmanes y los francos capturados. El gobernador mameluco de la ciudad de Aqaba vivió en la ciudadela durante algún tiempo en el siglo XIV, cuando hacia 1320 la sede del gobernador se trasladó a la ciudad.​ Junto con la ciudadela de Al-Gundi, también en Egipto, la ciudadela de la Isla del Faraón fue agregada a la Lista Tentativa del Patrimonio Mundial de la UNESCO el 28 de julio de 2003, debido a su valor cultural universal. Debido a su ubicación cerca de Jordania e Israel, la isla y sus arrecifes de coral se han convertido en una atracción turística popular entre los turistas con sede en Taba, Eilat y Áqaba. Véase también Geografía de Egipto Península del Sinaí Las Cruzadas Referencias
Île du Pharaon (Égypte)

L'île du Pharaon, aussi appelée île de Graye par les croisés et Ayla par les chroniqueurs arabes, est une île d'Égypte baignée par la mer Rouge sur laquelle se dresse une forteresse. Géographie L'île du Pharaon est située en Égypte, dans le fond du golfe d'Aqaba de la mer Rouge, à proximité immédiate des côtes orientales du Sinaï. Les récifs coralliens proches de l'île en font un lieu apprécié des touristes pour la plongée sous-marine. Histoire L'île de Graye est idéalement située au temps des croisades car elle permet de contrôler la route entre Le Caire et Damas. Vers 1160, les croisés construisent une citadelle sur l'île afin de protéger l'oasis d'Ayla. En décembre 1170, Saladin prend la forteresse et la renforce. Lors de son expédition en Mer Rouge (1182), Renaud de Châtillon assaille l'île, mais ne parvient pas à s'en rendre maître. Elle subit un nouveau siège en 1184, sans effet. La forteresse est finalement abandonnée vers 1320 par son gouverneur mamelouk. Le site a été proposé en 1994 pour une inscription au patrimoine mondial et figure sur la « liste indicative » de l’UNESCO dans la catégorie patrimoine culturel. Notes et références Portail de l’Égypte Portail des îles Portail de l’océan Indien
Fáraó-sziget

A Fáraó-sziget (arabul: Dzsazirrat Far'aun) egy sziget a Vörös-tengeren, az Akabai-öböl északi részén, közel Taba városához. A Sínai-félsziget partjainál található korallsziget magaslatán áll a Szalah ed-Deen erőd, melyet a keresztes háborúk alatt emeltek a 12. században. A terület 1982-ben került vissza Egyiptomhoz. Az izraeli és jordán határtól nem messze található, Taba, Eilat, és Akaba üdülővárosok közelében. Korallzátonyok övezik, a parttól mindössze 300 méterre terül el, így nagy népszerűségnek örvend a turisták körében. 2003. július 28-án az UNESCO felvette Egyiptom javasolt világörökségi helyszínei közé. Külső hivatkozások Fáraó-sziget a wikimapián Fáraó-sziget a geographia.com honlapon
Isola del Faraone

L'isola del Faraone è un'isola egiziana situata nel Mar Rosso. Geografia L'isola è posizionata nel Golfo di Aqaba nel Mar Rosso e fa parte politicamente del governatorato di Suez. Storia L'isola del Faraone ospita delle fortezze non risalenti all'era dell'Antico Egitto come si potrebbe ipotizzare dal nome, bensì originarie del Basso Medioevo. I crociati per proteggere la rotta marittima tra Il Cairo e Damasco controllata da Aqaba (ora in Giordania), costruirono una fortezza nella piccola isola chiamandola Ile de Graye denominata poi in seguito Ayla. Alla fine del 1116 l'isolotto era deserto. All'inizio del 1170, il musulmano Saladino conquistò l'isola e sebbene ci furono vari tentativi di riconquista da parte degli europei rimase sotto il controllo musulmano. Nel 1217 circa l'isolotto era abitato da pescatori musulmani dediti al lavoro. Nel 2003 l'isola del Faraone fu segnalata all'UNESCO per l'aggiunta alla lista dei patrimoni dell'umanità. Ora è un frequentato sito turistico per la sua storia ma anche per la sua barriera corallina. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isola del Faraone Collegamenti esterni Isola del Faraone (inglese)
Dżazirat Firaun

Dżazirat Firaun (arab. جزيرة فرعون) – wyspa na Morzu Czerwonym w północnej części Zatoki Akaba (Riwiera Morza Czerwonego) w muhafazie Synaj Południowy w Egipcie. Oddalona jest 7 km na południe od miasta Taba, 250 m od brzegu półwyspu Synaj. Dżazirat Firaun otaczają rafy koralowe, dlatego cieszy się popularnością wśród nurków (szczególnie przy północno-wschodnim krańcu wyspy). Połączona jest regularnymi liniami rejsowymi małych promów z Taby i Akaby z Jordanii. Bibliografia D. Richardson, D. Jacobs Egypt, s. 680
Ilha do Faraó

Ilha do Faraó (em árabe: Jazirrat Far'aun) é uma ilha situada no norte do golfo de Ácaba, no litoral oriental da península do Sinai, no Egito. No século XII os cruzados que defendiam a cidade vizinha de Ácaba, atualmente na Jordânia, ergueram ali uma cidadela, que chamaram de Ile de Graye. Em 1170 o líder muçulmano Saladino conquistou a ilha e reconstruiu a cidadela. Juntamente com a cidadela de Al-Gundi, também no Egito, as construções da Ilha do Faraó foram inscritas na lista de candidatos ao Patrimônio Mundial, da UNESCO, em 28 de julho de 2003, devido ao valor cultural universal que lhe foi atribuído. Por sua localização, próximo à Jordânia e a Israel, a ilha, juntamente com seus recifes de corais, se tornaram um destino popular para os turistas que se hospedam em Taba, Eiltar e Ácaba. Referências Ligações externas «Pharaoh's Island». - Geographia.com «Two citadels in Sinai from the Saladin period (Al-Gundi and Pharaoh's island)» (em inglês). - Centro do Patrimônio Mundial da UNESCO (visitado em 19-3-2008).
Faraonov otok

Faraonov otok (arabsko: جزيرة فرعون Jazīrat Fir´awn) ali Otok Graia je otok v severnem delu Akabskega zaliva, približno 200 metrov vzhodno od obale egiptovskega Sinajskega polotoka. Otok je v smeri sever-jug dolg 350 metrov in širok do 170 metrov. Njegova površina je 3,9 hektarja. Zgodovina V 12. stoletju so križarji, ki so branili pot med Kairom in Damaskom in nadzirali bližnje mesto Akaba v Jordaniji, na majhnem otoku zgradili citadelo, ki so jo v arabskih kronikah imenovali Ayla ali Aila in se je nanašala tudi na istoimensko mesto na otoku na nasprotni strani zaliva. Do zime leta 1116 je bil otok skoraj opuščen. Decembra 1170 je Saladin osvojil otok in obnovil citadelo ter tam pustil garnizon moških. Novembra 1181 je Raynald iz Châtillona napadel arabsko Ailo in tam pozimi med 1182 in 1183 skušal postaviti mornariško blokado. Blokada je obsegala samo dve ladji in ni bila uspešna. V 13. stoletju, ko je šel romar Thietmar leta 1217 mimo otoka, je bil celoten kraj naseljen z ribiči, z muslimani in ujetniki. Mameluški guverner mesta v Akabi je živel v citadeli do nekje v 14. stoletju, okoli leta 1320, ko se je sedež guvernerstva preselil v samo mesto. Sodobni otok Skupaj s citadelo trdnjave El-Gendi, prav tako na Sinajskem polotoku približno na polovici poti med Nekhelom in Suezom, je bila citadela na Faraonovem otoku 28. julija 2003 dodana na Unescov seznam svetovne dediščine zaradi svoje domnevne univerzalne kulturne vrednosti. Zaradi svoje lege v bližini Jordanije in Izraela so otok in njegovi koralni grebeni postali priljubljena razgledna atrakcija turistov s sedežem v Tabi, Eilatu in Akabi. Sklici Zunanje povezave Sinai's Lifestyle & Travel Guide information Geographia information Two citadels in Sinai from the Saladin period (Al-Gundi and Phataoh's island) - UNESCO World Heritage Centre Retrieved on 2008-03-19.
Jazīrat Fira‘wn

Jazīrat Fira‘wn är en ö i Egypten. Den ligger i guvernementet Sina al-Janubiyya, i den nordöstra delen av landet, 400 km öster om huvudstaden Kairo. Terrängen på Jazīrat Fira‘wn är varierad. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Jazīrat Fira‘wn.
Острів фараонів

Фараонів острів (араб. جزيرة فرعون острів Фараонів) — невеликий скелястий острів в затоці Акаба. Географія Розташований східніше Синайського півострова поблизу Аравійського. Острів розташований всього за 8 км південніше Таби. Історія Острів здавна був точкою на торгових шляхах. Перші відомості датуються часом царя Тиру Хірама Великого. В XII столітті хрестоносці для захисту маршруту між Каїром і Дамаском і сусіднього міста Акаба побудували цитадель на невеликому острові, який вони назвали Іль-де-Грай, в арабських літописах згадується як Айла (сьогодні материкова Айла — історична частина Акаби). Однак, незабаром вони залишили острів. В грудні 1170 року Саладін захопив острів і, реконструювавши фортецю, розмістив свій гарнізон. В листопаді 1181 року Рено де Шатійон атакував острів, пізніше встановивши морську блокаду проти мусульман, що тривала до початку 1183 року. У блокаді брали участь всього два кораблі, але вона не принесла успіхів. Пізніше на острові розташовувалася рибацьке село, а на початку XIV століття у фортеці розташовувалися вищі чини мамлюків, пізніше перебралися в Акабу. Туризм З міст Таба і Акаба регулярно ходять кораблі, що доставляють туристів. Крім старовинної фортеці, Фараонів острів привертає дайверів своїм кораловим рифом. Після подій Арабської весни через ситуацію в країні, потік туристів знизився і на острів. 28 липня 2003 року острів з фортецею внесені до попереднього списку ЮНЕСКО, але статус об'єкта Всесвітньої спадщини поки не присвоєно. Примітки Посилання Острів Фараонів і його околиці [Архівовано 1 вересня 2019 у Wayback Machine.](укр.)
Sikait

Sikait (Szmaragdowa Góra) – jedyna znana kopalnia szmaragdów użytkowana przez Cesarstwo Rzymskie. Pozostałości Sikait znajdują się na egipskiej Pustyni Wschodniej. Kopalnia składała się z setek bardzo wąskich szybów wydobywczych, w których mogła zmieścić się tylko jedna osoba, o głębokości sięgającej kilkudziesięciu metrów. Historia Najwcześniejsze udokumentowane wzmianki o funkcjonowaniu kopalni to zapiski Strabona (63 p.n.e. - 24 n.e.), natomiast ostatnie to prośba Olimpiodora z 421 r. n.e. o pozwolenie odwiedzenia kopalni, będącej już wówczas pod protektoratem króla koczowniczego plemienia Blemiów. Odkrycia kopalni dokonał w 1816 r. francuski mineralog Frédéric Cailliaud. Stanął on na czele ekspedycji zorganizowanej przez Muhammada Ali Paszę – wicekróla Egiptu, której celem było zlokalizowanie dawnych kopalń siarki. Antyczne kopalnie siarki odnaleziono, a przy okazji opowieści Beduinów zaprowadziły Cailliauda do ruin starożytnych miast i kopalni szmaragdów. Szmaragdy to odmiana berylu, a zielonkawą barwę zawdzięczają domieszce chromu. Występują w różnych rodzajach skał – w Sikait są to głównie warstwy miękkiego łupku mikowego. Bibliografia Piotr Osypiński: Sikait / Szmaragdowa Góra (Egipt) – badania archeologiczne w 2011r.. [dostęp 2011-11-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-11)]. (pol.). Linki zewnętrzne Sikait - galeria zdjęć. patrimonium.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-16)].
Királyok völgye 57

A Királyok völgye 57 (KV57) egy egyiptomi sír a Királyok völgye keleti völgyében, a délnyugati vádi nyugati ágában; Horemheb fáraó sírja. A Theodore Davisnek dolgozó Edward R. Ayrton fedezte fel 1908 februárjában. Mivel a sír bejárata a völgyfenék közelében nyílik, a völgyet időnként elárasztó víz által idesodort törmelék megtöltötte a sírt. Leírása A sírba lépcső, lejtős folyosó, majd újabb lépcső és újabb lejtős folyosó vezet, ezt egy kisebb, négyszögletes helyiség követi, melyben mély akna található. Innen közvetlenül egy kétoszlopos kamra nyílik. Ebből újabb lépcső, folyosó, majd még egy lépcső vezet lefelé egy kamrába, ebből nyílik maga a hatoszlopos sírkamra. A sírkamrából öt kisebb kamra nyílik, melyek némelyikéből további, összesen négy kis kamra. A sír 127,88 m hosszú, területe 472,61 m². Kialakítása nagyban eltér a többi, jelentős XVIII. dinasztiabeli királysírtól; átmenetet képez a XVIII. dinasztia hajlított tengelyű és a XIX. dinasztia egyenes tengelyű sírjai között, falain nem egyszerű festmények, hanem festett féldomborművek láthatóak, és ebben a sírban jelennek meg először a Kapuk könyvének feliratai. A falfestmények a mély aknának helyet adó helyiségben kezdődnek, különféle isteneket (Hathor, Ozirisz, Ízisz, Hórusz és Anubisz) ábrázolnak, valamint Horemhebet istenek társaságában, illetve a sírkamrában a Kapuk könyve jeleneteit. Horemheb több mint húsz évnyi uralkodása alatt a dekoráció nem készült el teljesen; a félbemaradt képeken tanulmányozható készítésük folyamata. A sírban törött fedéllel találták meg az uralkodó faragott vöröskvarcit szarkofágját, benne számos különböző temetkezéshez tartozó csontokat és maradványokat, melyek egyikéről sem sikerült bizonyítani, hogy Horemhebé lenne. Emellett törött kanópuszládát és más temetkezési kellékeket is találtak, ami valószínűsíti, hogy a sírt kirabolták; a szintén itt talált XXI. dinasztiabeli hieratikus feljegyzések arra utalnak, ideiglenesen tárolhattak itt múmiákat, talán a később a Királyok völgye 35-be átszállítottakat. 1934-ben a Service des Antiquités restaurálási munkálatokat végzett a sírkamra előtti kis kamrán. 1994 október-novemberében a sírt víz árasztotta el; bár az akna a víz nagy részét felfogta, valamennyi vízmennyiség elérte a mélyebben fekvő helyiségeket is. A sírt ekkor restaurálás céljából lezárták, fa padlózattal és világítással látták el. Horemhebnek korábban Szakkarában is épült egy sírja, illetve – amennyiben azonos az Ehnaton uralkodása alatt Paatonemheb néven említett katonával – Amarnában is. Szakkarai sírjába Horemheb két feleségét temették, a vélhetőleg még férje trónra lépése előtt elhunyt Ameniát, illetve Mutnedzsmet királynét, aki valószínűleg még azelőtt meghalt, hogy királynéi sír készült volna neki. Galéria Források Davis, Theodore M. The Tombs of Harmhabi and Touatânkhamanou. London: Duckworth Publishing, 2001. ISBN 0-7156-3072-5 Reeves, N & Wilkinson, R.H. The Complete Valley of the Kings, 1996, Thames and Hudson, London. Siliotti, A. Guide to the Valley of the Kings and to the Theban Necropolises and Temples, 1996, A.A. Gaddis, Cairo. Külső hivatkozások Theban Mapping Project: KV57
Graf DK 57

Graf DK 57 was de rustplaats van farao Horemheb, de laatste heerser van de 18e dynastie van Egypte. Hij was voor zijn kroning reeds een belangrijk persoon in het leger en had een graf laten aanleggen in Saqqara, maar toen hij op de troon kwam liet hij een nieuw graf bouwen in de Vallei der Koningen. Architectuur Het graf van Horemheb was het eerste graf dat uit één as bestond. Het graf is zeer groot en heeft verschillende trappen en gangen. Opmerkelijk is dat er in de gangen voor het eerst bas-reliëf wordt gebruikt en we vinden ook voor de eerste maal taferelen uit het Boek der Poorten. Na de tweede gang bereikt men een kamer met de rituele schacht. Deze kamer was rijk versierd met afbeeldingen van goden. Daarop volgt een kamer met twee pilaren en een derde gang leidt dan naar de voorkamer en de eigenlijke grafkamer. De grafkamer had vier zijvertrekken en één achterkamer met dan ook nog eens zijvertrekken. Voor de sarcofaag is er een kleine zuilenzaal met zes zuilen. In de grafkamer zijn er onder andere taferelen van het Boek der Poorten. Het graf zelf leert ons veel over de technieken van de schilders en de arbeiders, want we kunnen de verschillende stadia van het werk goed zien. De tombe is immers, ondanks de lange regering van Horemheb, onafgewerkt gebleven. Ontdekking Graf DK 57 werd in 1908 ontdekt door de jonge archeoloog Edward Rusell Ayrton, die voor de rijke Amerikaan Theodore Davis werkte. Overzichtskaart Zie ook Oud-Egyptische architectuur Externe link (en) Theban Mapping Project: KV57 - informatie over de tombe
KV57

A tumba KV57 (acrônimo de "King's Valley #57"), no Vale dos Reis em Egito, é a tumba de Horemebe, último faraó da décima oitava dinastia egípcia. A tumba foi descoberta em fevereiro de 1908 por Edward R. Ayrton, trabalhando para Theodore Davis. Por causa da sua locação na base do Vale, a tumba foi alagada, nos alagamentos ocasionais que ocorrem nesta área do Egito, e enchida com destroços. Esta tumba é visivelmente diferente de outras grandes tumbas reais da décima oitava dinastia egípcia. Ela é bastante longa e decorada com figuras em alto-relevo, mais do que simples figuras pintadas, como nas outras. Passagem do Livro das Portas aparecem pela primeira vez nesta tumba. A decoração não foi completada, apesar de o faraó ter reinado por mais de 20 anos. O sarcófago foi construído com com quartzito vermelho e foi encontrado já com a sua tampa quebrada e deitada no chão. Nele havia ossos e sobras de vários enterros, nenhum deles conclusivamente de Horemebe, a quem se atribui a tumba. Alguns registros encontrados da vigésima dinastia, reportam que nesta tumba foram depositadas temporariamente várias múmias sendo depois foram movidas para, talvez, a KV35. Referências Bibliografia Davis, Theodore M. The Tombs of Harmhabi and Touatânkhamanou. London: Duckworth Publishing, 2001. ISBN 0-7156-3072-5 Reeves, N & Wilkinson, R.H. The Complete Valley of the Kings, 1996, Thames and Hudson, London. Siliotti, A. Guide to the Valley of the Kings and to the Theban Necropolises and Temples, 1996, A.A. Gaddis, Cairo. Ver também Lista das tumbas no Vale dos Reis Ligações externas (em inglês) Theban Mapping Project: KV57 - Contém planta, arquitetura e imagens da tumba.
KV57

KV57 (Долина царей № 57) — гробница последнего фараона XVIII династии (Новое царство) Хоремхеба. Её разграбили ещё в древности. Открытие Гробницу обнаружил 22 февраля 1908 года египтолог Эдвард Айртон, спонсируемый американским миллионером Теодором М. Дэвисом. Перед этим Айртон нашёл другую гробницу, о которой планировал предоставить подробный отчёт, но в итоге тот никогда не публиковался и сегодня потерян. В 1912 году Дэвис выпустил каталог предметов всего погребального комплекса. В 1923 году Гари Бёртон выпустил для Музея Метрополитен собрание фотографий гробницы, а в 1971 году благодаря Эрику Хорнунгу они вышли в цвете. Рядом расположена гробница KV58, принадлежность которой какой-либо исторической личности не установлена. Она рассматривается как подсобное помещение для гробницы Хоремхеба. Описание Гробница размером 469,67 х 106,58 м2 на глубине 29,52 м по форме напоминает собаку с четырьмя расставленными лапами. Изогнутая ось XVIII династии постепенно меняется на прямую гробниц XIX—XX династий. Гробница примечательна не просто расписными стенами, а цветными барельефами, впервые используемыми в царской гробнице. Также здесь впервые представлены фрагменты Амдуат из Книги врат. Несмотря на продолжительное правление Хоремхеба (по Волфгангу Хельку — 12 лет и 3 месяца; по Рольфу Крауссу — 27 лет), украшения в гробнице не были окончены. Это обстоятельство помогает современным учёным прослеживать технологии и этапы нанесения рисунков на стены гробниц. Саркофаг из красного кварцита обнаружен с разбитой крышкой. Внутри находились останки, не принадлежащие Хоремхебу. Галерея Примечания Ссылки Theban Mapping Project: KV57 — англоязычная страница о гробнице KV57
KV57

KV57 är en grav i Konungarnas dal utanför Luxor i Egypten. KV57 är begravningsplats för farao Horemheb som avled 1292 f.Kr. under Egyptens artonde dynasti. KV57 är placerad i en västlig gren till huvudwadin i Konungarnas dal. Ner till gravkammaren löper en ungefär 100 m lång serie trappor och korridorer. KV57 är dekorerade med reliefer och väggmålningar med motiv av gudar, Horemheb och scener från Portarnas bok. Gravkammaren är i två nivåer med sex pelare som formar en korridor genom kammaren som leder till den lägre nivån där sarkofagen står. Gravkammaren har totalt nio sidokammare. Graven hittades och grävdes ut 1908. Galleri Se även Lista över gravar i Konungarnas dal Referenser Noter Tryckta källor Schulz, Regine (1998). Egypten Faraonernas värld. H.F. Ullman. ISBN 3-8290-3042-8. https://libris.kb.se/bib/8319981. Läst 9 mars 2024
Tahta

Tahta (arabisch طهطا, DMG Ṭahṭā) ist eine Stadt in Oberägypten im Gouvernement Sauhadsch mit ca. 126.000 Einwohnern. Die Stadt befindet sich am Westufer des Nils. Zwei berühmte koptische Klöster befinden sich in der Nähe von Tahta, das Weiße Kloster und das Rote Kloster. Bevölkerungsentwicklung Verkehr Tahta liegt an der Bahnstrecke Kairo–Assuan. Am 26. März 2021 ereignete sich hier ein schwerer Eisenbahnunfall. Söhne und Töchter der Stadt Rifāʿa at-Tahtāwī (1801–1873), Autor der Nahda Georges Baraka (1888–1946), koptisch-katholischer Geistlicher, Bischof von Minya Naguib Sawiris (* 1954), Unternehmer Einzelnachweise