NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mênfis

Mênfis (Men-nefer em egípcio; em árabe: ممفس; em árabe egípcio: ممفيس; em grego: Μέμφις) era uma cidade do Antigo Egito, antiga capital de Aneb-Hetch, primeiro nomo do Baixo Egito. Suas ruínas localizam-se próximo à cidade atual de Heluã, ao sul da capital do país, Cairo. História De acordo com a lenda narrada por Manetão, a cidade teria sido fundada pelo faraó Menés, por volta de 3 000 a.C. Capital do Egito durante o Império Antigo, continuou a ser uma cidade importante ao longo da história do Mediterrâneo. Os palácios eram edificados em Mênfis Ocupava uma posição estratégica, na embocadura no delta do Nilo; seu principal porto, Peru-nefer, abrigava diversas oficinas, fábricas e armazéns que distribuíam comida e mercadorias por todo o reino. Durante sua era de ouro, Mênfis floresceu como centro regional religioso e comercial. Acreditava-se que Mênfis estava sob a proteção do deus Ptá, padroeiro dos artesãos. Seu grande templo, Hut-ka-Ptah ("Recinto do ka de Ptá"), era uma das estruturas mais destacadas da cidade. O nome do templo, transliterado para o grego como Aί γυ πτoς (Ai-gy-ptos) pelo historiador Manetão, seria a origem etimológica do nome atual do país nos idiomas ocidentais, Egito. A história de Mênfis está fortemente ligada à do próprio país. Acredita-se que sua eventual queda estaria ligada à perda da importância econômica ocorrida na Antiguidade Tardia, que se seguiu à ascensão de Alexandria, no litoral. Sua importância religiosa também diminuiu com o abandono da religião egípcia antiga, ocorrida após o Édito de Tessalônica. As ruínas da antiga capital oferecem, nos dias de hoje, uma evidência fragmentária de seu passado magnífico. Vêm sendo preservadas, juntamente com o complexo das pirâmides em Gizé, como Patrimônio Mundial, desde 1979. O sítio está aberto ao público, na forma de um museu ao ar livre. Mitologia grega Na mitologia grega, Mênfis foi fundada por Épafo, rei do Egito, casado com Mênfis, filha do Nilo. Referências Bibliografia Ligações externas Media relacionados com Mênfis no Wikimedia Commons
Memphis, Egipt

Memphis (lângă actualul oraș Mit-Rahineh, la sud de Cairo), a fost capitala primului nume al Egiptului de Jos și a Regatului Vechi al Egiptului antic de la fondarea acestuia până în jurul anului 1300 î.H. Numele în egipteană a fost Ineb Hedj ("Peretele alb"). Numele "Memphis" provine din defomarea numelui egiptean al piramidei lui Pepi I (a VI-a dinastie egipteană) Men-nefer. Orașul a fost întemeiat in jurul secolului XXXII î.C. de Menes din Tanis, care a unit cele două regate ale Egiptului. Memphis a atins apogeul în timpul celei de a VII-a dinastii, ca centru al cultului zeului Ptah. A trecut apoi printr-o perioadă de declin după cea de a XVIII-a dinastie Egipteană datorată ridicării Thebei fiind revitalizată apoi sub dominația persană, menținându-se mai târziu pe un ferm loc doi, odată cu ridicarea Alexandriei până în 641 d.C. prin întemeierea orașului Al Fustat. Memphis a fost în majoritate abandonat și a devenit sursă de piatră pentru așezările învecinate. Ruinele templelor lui Ptah și Apis au fost descoperite în acest sit, precum și câteva statui, inclusiv două din alabastru de câte 4 m înălțime ale lui Ramses al II-lea. După Tertius Chandler, Memphis a fost cel mai mare oraș din lume, de la întemeiere până în jurul secolului XXIII î.C. și între 1557-1400 î.C. cu o populație de peste 30.000 locuitori [1] Arhivat în 18 august 2016, la Wayback Machine.. Istoricul grec Manetho făcea referire la Memphis ca Hi-Ku-P'tah ("Locul lui Ptah"), ceea ce transcris în greacă era Aί γυ πτoς (Ai-gu-ptos), dându-ne latinescul AEGYPTVS din care a derivat Egipt. În Biblie Memphis a fost numit Moph sau Noph. Piramidele din Gizeh și orașul antic Memphis sunt înscrise pe lista patrimoniului mondial UNESCO. Note Legături externe en Memphis Arhivat în 24 mai 2006, la Wayback Machine. en Despre religie în Memphis en Memphis site (Windows Live Local) Galerie de imagini
Memfis

Memfis har flera innebörder, se Memphis Det historiska området Memfis eller Memphis (fornegyptiska Men-nefer) är en arkeologisk plats i Egypten längs med Nilens västra strand, ungefär 19 kilometer söder om centrala Kairo i guvernementet (provins) Al-Jizah nära orten Saqqara. Platsen upptogs på Unescos världsarvslista 1979 tillsammans med området Gizaplatån. Historia Memfis (Μεμφις) är den grekiska versionen av stadens fornegyptiska namn Men-nefer, vilket ursprungligen var namnet på Pepi I:s pyramid i Sakkara. Det äldsta egyptiska namnet på staden var Ineb-hedj, "den vita muren". Under det Mellersta riket blev staden känd som Ankh-tawy som möjligen var identisk med staden Itj-tawy. Namnet på Ptah-templet, Hi-ku-ptah, kom senare att beteckna hela staden. Detta namn uppfattades av grekerna som (h)Ai-gu-ptos, vilket blev Aegyptus på latin och det europeiska namnet för Egypten i modern tid. I Bibeln kallas staden Moph eller Noph. Staden grundades omkring 3100 f.Kr. av Menes, som enat de två kungarikena Övre Egypten och Nedre Egypten. Memphis nådde en höjdpunkt under Egyptens sjätte dynasti då som ett centrum för Ptah-kulten. Under artonde dynastin hamnade staden i en tillfällig svacka då landets politiska och religiösa centrum låg i Thebe. En hel del stora byggprojekt i Memfis påbörjades dock under nittonde dynastin av Ramses II och Merneptah. Memfis sista storhetstid inföll under styret av de persiska satraperna, innan den föll ner till en andra plats i Egypten efter Alexandrias grundande 300 f.Kr. Man tror idag att Memfis var en av världens största städer under forntiden. Befolkningen var då över 30 000 invånare. Under Romarriket förblev Alexandria den viktigaste staden i provinsen Egypten. Memfis förblev Egyptens andra stad fram till Al Fustats grundande år 641. Då övergavs Memfis i stort sett och blev en källa för att hämta stenar till omgivande bosättningar. Ruinerna var ännu på 1100-talet imponerande men snart var platsen inte mer än ett ställe med låga ruiner och några spridda stenar. Idag ligger staden begravd under åkermark. Byggnader Lämningarna efter tempel tillägnade Ptah och Apis har hittats på platsen, liksom rester av palats och murar från framförallt Nya riket och Sentiden. Man har även funnit några få statyer, bland annat två stycken fyra meter höga i alabaster föreställande Ramses II. Begravningsområdet Saqqara ligger i öknen nära Memfis ruiner. Externa länkar The History of the Ancient Near East – Memphis (engelska) Om Memfis-teologin Wikimedia Commons har media som rör Memfis.
Мемфіс (Єгипет)

Ме́мфіс — столиця Стародавнього Єгипту в епоху Стародавнього царства. Місто було розташоване 19 км південніше сучасного Каїра. Поблизу руїн Мемфіса знаходиться сучасне місто Хелуан. Історія Спочатку місто називалося Інебу-хедж — «Білі стіни». Уперше назва «Мемфіс» з'явилось у літописах лише до XXIII ст. до н. е., вона походить від назви Меннефер Пепі, погребального комплексу фараона VI династії Пепі I. В Єгипті Мемфіс був відомий також під назвою Анх Тауі («Життя двох земель») або Іті Тауі («Об'єднувані дві землі»), що підкреслювало його стратегічне положення на межі між Верхнім та Нижнім Єгиптом. За словами Геродота, місто було побудовано царем Міном. У грецькій міфології Мемфіс названо на честь цариці Мемфіс, жінки Єпафоса (сина Зевса та Іо), що нібито заснував місто. Єгипетський історик Манефон (IV–III ст. до н. е.) називав місто Хет-Ка-Птах («Дім душі Птаха»), що грецькою промовлялось як Aίγυπτoς (Айгюптос). Звідси походить сама антична та сучасна назва Єгипту. Кілька тисячоліть Мемфіс був культурним, адміністративним і торговим центром, що притягував торговців і паломників з Африки та Азії. Лише з появою Александрії Мемфіс занепав. Поступово місто руйнувалося. До нашого часу місто дійшло повністю покрите мулом. Цілих будівель практично не залишилось. Нині Мемфіс — це музей просто неба. Досі тривають розкопки, однак вони ускладнюються високим рівнем підземних вод і тим, що руїни колишньої столиці лежать під приватними володіннями, засаджені пальмовими дібровами. У 1979 некрополь Мемфіса — Саккара, Дахшур, Гіза — внесено ЮНЕСКО в список об'єктів Всесвітньої спадщини. Написання назви міста Галерея Див. також 4355 Мемфіс — астероїд, названий на честь міста. Примітки Література Африка: Энциклопедический словарь. В 2 т. Т. 2. / Гл. ред. А. Г. Громыко. Ред. коллегия: М. В. Васев, А. М. Васильев, Н. И. Гаврилов и др. — М. : Сов. энциклопедия, 1987. — 671 с. (с. 177) Посилання Мемфисское сказание о сотворении мира [Архівовано 8 лютого 2010 у Wayback Machine.]. (рос.) Уилсон Дж. О «Мемфисском богословском трактате» [Архівовано 29 жовтня 2009 у Wayback Machine.]. (рос.) Космогонія Мемфіса [Архівовано 21 вересня 2016 у Wayback Machine.]
Amarna

Amarna (poznata i kao el-Amarna ili Tell el-Amarna) je bila prijestolnica faraona Ekhnatona koji ju je sagradio na mjestu koje je on smatrao svetim. Svetost nove prijestolnice faraon je protumačio oblikom brda koje podsjeća na hijeroglifski znak za horizont. Svakog jutra sunce bi se pojavljivalo točno unutar hijeroglifskog oblika te je grad bio idealan za kult posvećen bogu sunca. Grad je nazvan Akhetaton što u prijevodu znači Atonov horizont. Grad se sastojao od brojnih hramova i goleme kraljevske palače. Na vrhuncu prosperiteta grad je imao oko 25.000 stanovnika. Ubrzo nakon Ekhnatonove smrti Amarna je napuštena i razorena. Povijest Grad, sagrađen u samo četiri godine, bio je dom kraljevskoj obitelji, palači birokrata, Atonovim svećenicima, kraljevskoj straži i brojnim umjetnicima. Glavne građevine u gradu bile su veliki Atonov hram i kraljevska palača. U blizini je bilo radničko selo izgrađeno kao dom radnicima koji su tada počeli s izgradnjom grobnica za elitu na obližnjim liticama. Na vrhuncu prosperiteta grad je imao oko 25.000 stanovnika. Ubrzo nakon Ekhnatonove smrti Amarna je napuštena i razorena. Kamen iz hramova bio je ukraden i ponovno iskorišten za lokalne građevinske projekte, grobnice su opljačkane a zgrade od blata i opeka postupno su se urušile. Amarna, koja se još uvijek iskapa, pružala nam je niz jedinstvenih arheoloških otkrića. Pisma iz Amarne, kopije diplomatske korespondencije 18. dinastije napisane klinastim pismom, otkrila je lokalna žena u kasnom 19. stoljeću. Godine 1912., uništena radionica kraljevskog kipara Tutmozisa otkrila je bistu kraljice Nefertiti, žene Ekhnatona, koja je danas izložena u Berlinskom muzeju. Slikarstvo i kiparstvo U slikarstvu se više nisu prikazivali bogovi, jer je Ehnaton vjerovao u Atona, Sunčev disk. Lice se još uvijek isključivo prikazuje u profilu. Za razliku od prijašnjih uljepšanih portreta, stil postaje mnogo prirodniji. Dok su se prije muškarci slikali crvenom ili narančastom bojom, a žene žutom, sada se oboje slikaju smeđom. Tijela se prikazuju kakva jesu, realistično koliko je to moguće. Prsti se prikazuju dugi, a ilustracije ruku i nogu postaju vrlo važne. Nefertiti je prikazana s lijepim licem, ali s abnormalno dugim vratom, dok Ehnaton ima izduženo lice, ženske grudi, velika bedra, što je posljedica neke bolesti zbog koje je bio deformiran. Njegove se kćeri prikazuju s velikim glavama što je posljedica kraniostoze. U grobovima se ne spominje bog raja Oziris, niti se ne slika putovanje u zagrobni život. Jedini bog koji se prikazuje je Aton, kao žuti sjajni krug, a tako je prikazan i u hramu, a napravljen je od zlata. Aton se prije prikazivao kao krug na glavi bogova, ali je bio crveno obojen. Skulpture su također prirodnije. Brada je istaknuta, klešu se velike uši i usnice. Kod prikaza Nefertiti, ona ima velike trepavice. Za razliku od prijašnjih vremena, kad su faraoni prikazivani mišićavi, Ehnaton se prikazuje debelo i ružno. Mnoge zgrade iz tog perioda nisu preživjele, pa se ne zna skoro ništa o izgledu Atonovih hramova u Amarni, osim da su bez stropova i vrata se u njima ne zatvaraju.
Amarna

Amarna (staroegipskie Achetaton) – miejscowość nad środkowym biegiem Nilu, na wschodnim brzegu, około 320 km na południe od Kairu. Jedno z najważniejszych stanowisk archeologicznych w Egipcie. Około 1358–1340 p.n.e. reformator religijny faraon Amenhotep IV (Echnaton) zbudował tam na dziewiczej ziemi stolicę swego państwa, a zarazem główny ośrodek nowej religii. Po jego śmierci miasto opuszczono. Pozostałości stolicy zostały zburzone, ale dostarczyły badaczom wielu cennych znalezisk. W centralnej dzielnicy zbudowano Wielką Świątynię (w której Echnaton wraz z małżonką składali ofiary Atonowi) i Wielki Pałac, a w pobliżu Archiwum Państwowe, w którym w 1887 roku odnaleziono tabliczki klinowe z korespondencją dyplomatyczną, tzw. Listy z Amarny. Zespół budowli państwowych otaczały willowe dzielnice urzędników, warsztaty, pracownie (m.in. należąca do Totmesa, w której odnaleziono popiersie Nefertiti), kopalnie alabastru. W pobliżu znajdują się dwa zespoły grobowców: północny, około 3 km na północ, z grobowcami m.in.: Huya, nadzorcy królewskiego haremu i ochmistrza królowej Teje, bogato zdobiony płaskorzeźbami przedstawiającymi głównie sceny z uczt; Meri-Re, wielkiego kapłana, z płaskorzeźbą przedstawiająca Echnatona na tle Wielkiej Świątyni i miasta; południowy, około 8 km na południe, z grobowcami m.in.: Aja, wezyra Echnatona, bogaty zdobiony malowidłami przedstawiającymi najważniejsze sceny z życia wezyra, m.in. scenę odbierania ceremonialnych naszyjników z rąk Echnatona i Nefertiti; Mahu, szefa policji Echnatona, z płaskorzeźbami ilustrującymi wykonywanie obowiązków przez Mahu. Od lat osiemdziesiątych XIX wieku prace wykopaliskowe prowadzili kolejno: Urbain Bouriant, W.M. Flinders Petrie i Ludwig Borchardt. Od nazwy miasta pochodzi nazwa stylu w sztuce egipskiej – okres amarneński. Historia wykopalisk 1714 – Claude Sicard, francuski jezuita i archeolog, po podróży wzdłuż doliny Nilu opisuje pierwszą znalezioną stelę z Amarny. 1798–1799 – francuska ekspedycja naukowa wysłana przez Napoleona sporządziła pierwszą mapę starożytnego miasta. 1824 – wykopaliska prowadzone przez Johna Gardnera Wilkinsona. 1833 – szkocki podróżnik Robert Hay prowadził wykopaliska w południowej części osady. 1843–1845 – pruska ekspedycja archeologiczna prowadzona przez Richarda Lepsiusa. 1887 – odnaleziono Listy z Amarny. 1912 – zespół archeologa Ludwiga Borchardta odnalazł Popiersie Nefertiti. Przypisy
Amarna

Amarna (în arabă: العمارنة, translit. al-ʿ amārnah) este un vast sit arheologic egiptean, care reprezintă rămășițele capitalei nou înființate și construite de faraonul Akhenaton de la sfârșitul dinastiei a optsprezecea, și abandonat la scurt timp după decesul său (1332 î.Hr.). Numele orașului folosit de egiptenii antici este scris ca Akhetaten (sau khetaton — transliterările variază). Note Legături externe en The University of Cambridge's Amarna Project en Amarna Art Gallery Shows just a few, but stunning, examples of the art of the Amarna period. en M.A. Mansoor Amarna Collection en The Amarna3D Project 3D visualisation of the city developed by Paul Docherty.
Steigenberger Hotel & Nelson Village

The Steigenberger Hotel & Nelson Village (Arabic: هيلتون طابا) is a resort hotel in Taba, Egypt, just over 100 metres from the Taba Border Crossing. History Eliyahu Paposchado began construction of the Aviya-Sonesta Beach Hotel in 1979, while the Sinai was under Israeli control. The hotel was located 6 km (3.7 mi) from Eilat and next to Rafi Nelson's Nelson Village, also known as Rafi Nelson's Holiday Village. The village was a center for musical and cultural activity and attracted Israel's who's who in the late 1960s and 1970s. After the peace agreements were signed in 1979 between the two nations, the status of the incomplete hotel and the village were to be decided by future negotiations. Due to a disagreement over the correct location of the boundary markers, it was the stumbling block in negotiations between Israel and Egypt over the final border between the two countries. The hotel received its first guests on November 1, 1982 and celebrated its grand opening on November 15, 1982. On the bottom floor, there is an 8.5 m (28 ft) high wall relief, made in 1980–81 with a Hebrew inscription by the Jerusalem sculptor, Daniel Kafri. In 1986, after months of negotiation, an international arbitration panel decided to return the tiny strip of land to Egyptian control, but allowed Israelis to freely visit the tiny strip without paying a tax (to this day tourists do not pay a tax when travelling between Eilat and the hotel). The hotel was sold to Egypt for $35 million. In January 1989 the hotel and adjacent village were turned over to Egypt. The hotel became the Hilton Taba on September 1, 1989. It was very popular with Israeli tourists until it was targeted by terrorists in the 2004 Sinai bombings in which 34 people died and hundreds were wounded in the attack. Afterward, the hotel underwent major renovations, but saw a drastic drop in Israeli tourists. Hilton International denied liability to the victims of the terror attack on its grounds and refused to compensate its guests. Some victims sought compensation through legal challenges in Miami and New York, but the lawsuits were ultimately dismissed for forum non conveniens. Subsequently, an Israeli court ruled that the victims were not entitled to compensation by Hilton. In 2017, Deutsche Hospitality signed a management contract with the hotel's owner, Taba Tourism Development Company, which renovated and reopened the hotel as the Taba Hotel & Nelson Village, managed by DH's Steigenberger Hotels and Resorts brand. In 2023, the hotel was renamed Steigenberger Hotel & Nelson Village, following another renovation. See also 2004 Sinai bombings Hotels portal References External links Steigenberger Hotel & Nelson Village official website
KV10

Das altägyptische Grabmal KV10 im Tal der Könige wurde ursprünglich als Grabstätte des Pharaos Amenmesse der 19. Dynastie gebaut. Es gibt jedoch keine Anzeichen dafür, dass er tatsächlich hier bestattet wurde. Entdeckung Die Grabstätte wurde bereits im Altertum geöffnet. Zum ersten Mal richtig besucht wurde die Grabstätte von Richard Pococke, der das Grab 1743 auf seiner Karte verzeichnete. Im frühen 19. Jahrhundert erfolgten nähere Untersuchungen durch Jean-François Champollion, Karl Richard Lepsius und Richard Wilkinson. 1883 dokumentierte Eugène Lefébure die Dekorationen des Grabes, die er später auch publizierte. Edward Russell Ayrton legte schließlich 1907 den Eingangskorridor frei. Otto Schaden initiierte ein Grabungs- und Untersuchungsprogramm, das 1992 im Rahmen eines Projektes der Universität von Arizona gestartet wurde. Architektur und Dekoration Die ursprünglich für Amenmesse bestimmte Dekoration des Grabes ist fast mit der aus KV8, dem Grab Merenptahs, identisch. Sie weisen dieselben Eingangsmotive auf: in den ersten beiden Korridoren die Litanei des Re und im dritten Szenen aus dem Amduat. Neben dem Totenbuch finden sich Darstellungen der Gottheiten Re, die vier Horussöhne, Osiris, Isis, Nephthys, Neith, Selket, Anubis und Inmutef. Die Reliefs waren entfernt, neu verputzt und mit Motiven der Tachat und Baketwerel bemalt worden. Grabausstattung und Funde Als Lefébure einen Großteil der sichtbaren Dekorationen abzeichnete, fand er ein Kalksteinfragment, das anfänglich für einen Teil des Sarkophags von Amenmesse gehalten wurde. Die in jüngeren Zeiten freigelegten und entdeckten Objekte stammten aus verschiedenen Zeiten: Uschebti-Figuren von Sethos II., Sarkophagfragmente Ramses VI. sowie weitere Gegenstände aus Nachbestattungen. Howard Carter fand Fragmente von Kanopenkrügen, die eindeutig den Namen Tachat trugen. Ein Stück eines Sarkophagdeckels aus rotem Granit wies ebenfalls den Namen der Gemahlin Merenptahs und vermutlichen Mutter Amenmesses auf. Trotz intensiver Untersuchungen ist unklar, ob Amenmesse in seinem Grab wirklich bestattet wurde. Gefunden wurden zwei Mumien, von denen angenommen wird, dass es sich hierbei um seine vermutliche Mutter Tachat und seine Gemahlin Baketwerel handelt. In welcher Beziehung beide Frauen wirklich zu ihm standen, lässt sich aus dem für sie zum Teil umdekorierten Grab nicht erschließen. Siehe auch Liste der Gräber im Tal der Könige Literatur Aidan Dodson: The Tomb of King Amenmesse: Some Observations. In: Discussions in Egyptology. (DE) Nr. 2, Oxford 1985, S. 7–11 (Titelliste online (Memento vom 18. Januar 2010 im Internet Archive)). Rolf Krauss: Zur historischen Einordnung Amenmesses und zur Chronologie der 19./20. Dynastie. In: Göttinger Miszellen. (GM) Heft 45, Göttingen 1981, S. 27–33. Nicholas Reeves, Richard H. Wilkinson: Das Tal der Könige. Geheimnisvolles Totenreich der Pharaonen. Bechtermünz, Augsburg 2000, ISBN 3-8289-0739-3, S. 150–152. Weblinks Theban Mapping Project: KV10 (englisch) Amenmesse Project: KV-10 The Tomb of Amenmesse (englisch) Einzelnachweise
KV10

Tomb KV10, located in the Valley of the Kings near the modern-day Egyptian city of Luxor, was cut and decorated for the burial of Pharaoh Amenmesse of the Nineteenth Dynasty of Ancient Egypt. However, there is no proof that he was actually buried here. Later, the decoration was replaced with scenes for Takhat and Baketwernel—two royal women dating to the late 20th Dynasty. It was visited by Richard Pococke, Jean-François Champollion and Karl Richard Lepsius, and briefly studied by Edward R. Ayrton before being properly examined by a team from the University of Memphis in the United States under Otto Schaden in 1992. References Reeves, N & Wilkinson, R.H. The Complete Valley of the Kings, 1996, Thames and Hudson, London. Siliotti, A. Guide to the Valley of the Kings and to the Theban Necropolises and Temples, 1996, A.A. Gaddis, Cairo. External links Theban Mapping Project: KV10 includes description, images and plans of the tomb. KV-10 The Tomb of Amenmesse Project
Graf DK 10

Graf DK 10 is een graftombe in de Vallei der Koningen die oorspronkelijk toebehoorde aan de Egyptische farao Amenmesses, uit de 19e dynastie. Het graf is een van de 19 graftombes in de vallei die al sinds mensenheugenis bekend zijn. Het graf van Amenmesses is door diverse belangrijke egyptologen onderzocht: Richard Pococke, Jean-François Champollion, Karl Richard Lepsius, Edward R. Ayrton en sinds 1992 door Otto Schaden. Nadat Amenmesses de troon van zijn broer Seti II in had gepikt ontstond er een langdurige vete tussen de twee. Toen Amenmesses was gestorven en begraven, besloot Seti II, die hem alsnog opvolgde, vermoedelijk de herinnering aan Amenmesses uit te wissen. Hij vernietigde Amenmesses' mummie, liet in alle documenten Amenmesses' naam vervangen door zijn eigen naam en plaatste tot slot de lichamen van Tachat (Amenmesses' moeder) en Baketwerel (Amenmesses' vrouw, of volgens anderen de echtgenote van Ramses IX) in graf DK 10. Ook de decoraties in dit graf werden door Seti II vervangen. In 2006 leidde het onderzoek naar graf DK 10 tot de ontdekking van graf DK 63, dat zich daar zeer dicht bij bleek te bevinden. Overzichtskaart Externe links (en) Theban Mapping Project: KV10 - informatie over de tombe (en) Website van de expeditie