NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
QV68

QV68 (Queens' Valley 68) è la sigla che identifica la tomba della regina Meritamon, figlia del faraone Ramses II e della regina Nefertari e in seguito Grande sposa reale, nella Valle delle Regine in Egitto. La tomba venne menzionata sia da Champollion che da Lepsius, che ne diede una breve descrizione in un suo resoconto di una campagna di scavi durata dal 1842 al 1845 dove la tomba viene identificata come "tomba numero 12", e fu poi esplorata da Ernesto Schiaparelli (direttore del Museo Egizio di Torino). La tomba La tomba QV68, risalente al tredicesimo secolo a.C., è costituita da un corto corridoio, un vestibolo, una stanza laterale e la vera e propria stanza funeraria, la stanza principale. Quest'ultima contiene diverse scene in cui compaiono molte divinità. In una di queste, Meritamon compare di fronte a Neith, Thoth, Ra-Harakhti e Hathor mentre in un'altra la regina consacra le cassette di Mehetueret davanti a Osiride e Hathor, sedute sotto un'edicola. Le iscrizioni sulle pareti descrivono la regina come "L'Osiride, Figlia del Re, Grande sposa reale, Signora delle Due Terre, Meritamon". In altre scene ancora, Meritamon porge un'offerta a Khnum ed offre due vasi a Ptah.. Il sarcofago di Meritamon, realizzato in granito rosso e oggi conservato a Berlino, reca due iscrizioni sulla parte superiore del coperchio che, esattamente come quelle sulle pareti, identificano la regina come "L'Osiride, Figlia del Re da lui amata, Grande sposa reale, Signora delle Due Terre, Meritamon". Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su QV68
Пирамида на Хефрен

Пирамидата на Хефрен е по-малка от Хеопсовата пирамида, но по-голяма от тази на Микерин. Тя е единствената, която все още има частично запазена оригиналната си мраморна облицовка. Подобно на останалите е построена от големи каменни блокове, тежащи средно 2 тона. Била е украсена с розов гранит, който сега вече не съществува. Дължината на страната на основата на пирамидата е 215,5 m, а височината 136.4 m (оригиналният размер е 143.5 m). Наклонът ѝ е 53° 10'. Изградена е върху камък, на хълм, висок 10 m затова изглежда по-висока.
Piramida Chefrena

Piramida Chefrena – druga co do wielkości piramida w Gizie, grobowiec faraona Chefrena – czwartego z kolei władcy starożytnego Egiptu z IV dynastii, który przypuszczalnie był również budowniczym Wielkiego Sfinksa. Historia Nazwa piramidy: Uer-ChaefRe – Chefren jest Wielki. Ukończenie piramidy Chefrena datuje się na ok. 2532 r. p.n.e., czyli u schyłku rządów tego faraona. Pierwotnie budowla ta wznosiła się na wysokość 143,5 m ponad poziom gruntu, jednak obecnie, w wyniku naturalnych procesów starzenia, ma tylko 136 m. Długość boku podstawy to 214,5 m, co daje ponad 46 000 m² zajmowanej przez nią powierzchni. Nachylona jest pod kątem 53°7'48", a ponieważ jest bardziej stroma od sąsiadujących z nią piramid i zbudowano ją na niewielkim podwyższeniu, może się wydawać, że jest największą z nich (patrz zdjęcie). Do jej budowy użyto bloków skalnych ważących ok. 2,5 tony z wapienia sprowadzonego z półwyspu Synaj oraz z granitu z kamieniołomów w okolicach Abu Simbel. Jako jedyna posiada zachowane płyty okładzinowe, widoczne na jej wierzchołku. Waga niektórych z nich dochodzi do 7 ton. Do wnętrza piramidy prowadzą dwa wejścia, jedno oddalone o kilka metrów od samej budowli, drugie na wysokości 11 m od ziemi. Oba korytarze prowadzą do komory grobowej, której dolna część została wykuta w skale. Na końcu komory znajduje się sarkofag wykonany z polerowanego granitu, a na południowej ścianie widnieje nazwisko badacza tej piramidy – Belzoni, umieszczone przez niego samego, oraz data 1818. Zobacz też Architektura i sztuka starożytnego Egiptu Piramidy w Gizie Linki zewnętrzne strona dr. Zahi Hawassa Piramida Chefrena w Wikimapii
Piramida lui Khafra

Piramida lui Khafra (scris și Kefren sau Khafre) este localizată pe Platoul Gizeh - orașul Gizeh, necropola anticului Memphis, actualmente parte a capitalei Cairo. Așezare Piramida lui Kefren este construită la o distanță de 160 de metri sud-vest de Piramida lui Keops. Dimensiuni Piramida are o lungime de 215,5 m la bază și se ridică la o înălțime de 136,4 metri. Piramida este construită din blocuri de calcar (cu o greutate de peste 2 tone fiecare). Panta piramidei este de 53°10'. Interior Două intrări conduc la camera mortuară, una care se deschide la 11,54 m până în fața piramidei și una care se deschide la baza piramidei. Aceste pasaje nu se aliniază cu linia centrală a piramidei, dar sunt compensate la est de 12 m (39 ft). Camera mortuară a fost sculptată din calcar. Acoperișul este construit din grinzi tot de calcar. Camera este dreptunghiulară, 14,15 m pe 5 m și este orientată est-vest. Sarcofagul lui Kephren a fost sculptat dintr-un bloc solid de granit și s-a scufundat parțial în podea. Exterior Piramida a fost înconjurată de o terasa de 10 m, lățimea fiind pavată cu dale de calcar neregulate, în spatele unui zid. Piramida are baza pătrată. Vârful piramidei (la fel ca la celelalte două) era acoperit cu aur, iar pereții (exteriori) erau albi. Galerie de imagini Note Vezi și Piramide egiptene Piramidele din Giza Marea Piramidă din Giza (Piramida lui Keops) Piramida lui Menkaura (Piramida lui Mykerinos) Piramida lui Djoser Piramida Roșie Piramida lui Sekhemkhet Meidum Legături externe Materiale media legate de Piramida lui Khafra la Wikimedia Commons
Кефренова пирамида

Кефренова пирамида је друга по величини пирамида у Гизи. У њој је сахрањен Кефрен, четврти фараон четврте египатске династије. Величина Кефренова пирамида је друга по величини пирамида у комплексу Гизе, али пошто се налази на благом узвишењу, изгледа као највиша. Пирамида је изграђена са базом од 215,25m. Оригинална висина маузолеја је била 143,5 m, али током векова, пирамида је знатно оштећена. Садашња висина износи 136,4 m. На врху ове пирамиде су остале сачуване гранитне плоче које су биле постављане на сваку пирамиду, али су уништене током времена. Ни на једној другој пирамиди није остао овај глатки гранитни слој осим на Кефреновој. Галерија Види још Списак египатских пирамида Кефрен Пирамиде у Гизи Гиза Спољашње везе NOVA Online - Pyramids - Khafre's Inside Story
Chefrens pyramid

För datorspelet från 1997, se Chefrens Pyramid (datorspel) Chefrens pyramid eller Khafrespyramiden på Gizaplatån vid Giza i utkanten av Kairo, byggdes under Egyptens fjärde dynasti cirka 2548–2535 f.Kr.. Den är med sina 136,4 meter den näst största av de fler än hundra pyramiderna i Egypten. Den är näst störst av de tre stora pyramiderna i Giza och utgör tillsammans med Cheopspyramiden och Menkauras pyramid samt Sfinxen några av världens mest berömda byggnadsverk. Historia Pyramiden uppfördes cirka år 2548–2535 f.Kr., under Egyptens fjärde dynasti, av Chefren (Khafre), son till Cheops (Khufi). Första gången som pyramiden öppnades och undersöktes i modern tid var den 2 mars 1818 av Giovanni Belzoni, efter att han hittat den ursprungliga ingången till pyramiden på dess nordliga sida. Via ingången hittades vägen till begravningskammaren, och Belzoni hoppades att den skulle vara intakt. Kammaren var dock tom, förutom den öppnade och tomma sarkofagen med dess sönderbrutna lock på golvet. Den första omfattande undersökningen av pyramidområdet genomfördes av John Perring 1837. Pyramiden var troligtvis öppnad och plundrad redan under den Första mellantiden. Under den 18:e dynastin togs delar av pyramidens täckstenar på order av Ramses II, för att användas till att bygga ett tempel i Heliopolis. Den arabiske historikern Ibn Abd al-Salam har noterat att pyramiden öppnades redan år 1372 f.Kr. Byggnaden Från början var pyramiden cirka 143,5 mter hög, och den har för närvarande en höjd på cirka 136,4 meter och en basyta på cirka 215 x 215 meter. Den ligger några hundra meter söder om Cheopspyramiden, på en liten kulle, varför den verkar högre än den är. Den är byggd av stenblock av kalksten, vilka väger mer än 2 ton styck, och var ursprungligen täckt med ett yttre lager av täcksten – den nedersta delen av rosa granit och den övre delen av vitpolerad kalksten från Tura. Idag är den övre fjärdedelen av pyramiden fortfarande täckt av slät täcksten, medan det nedre lagret av täcksten har rasat. Pyramiden har två ingångar på nordsidan, varav en i marknivå och en cirka 11 meter ovan marknivå, och vilka sammanstrålar inne i pyramiden till en gemensam gång. Gravkammaren, som ligger i berggrunden under pyramiden, mäter cirka 14 x 5 meter, har en höjd på cirka 6 meter och innehåller en sarkofag. Galleri Se även Lista över pyramider i Egypten Referenser Externa länkar Egyptiska turistbyrån om Chefren om Chefren Wikimedia Commons har media som rör Chefrens pyramid.
Camp Zohr

El camp Zohr és un jaciment de gas natural en alta mar situat en les aigües territorials egipcies de la mar Mediterrània. El jaciment es troba en la concessió de Shorouk, una concessió amb una superfície de 3.765 quilòmetres quadrats que va guanyar l'empresa energètica italiana Eni en 2013. S'estima que el jaciment té una superfície de 100 quilòmetres quadrats i es troba a una profunditat de 1.450 metres. El jaciment va ser descobert en 2015 per Eni i és la major troballa de gas natural en la mar Mediterrània. El total de gas en el jaciment de Zohr és d'uns 850.000 milions de metres cúbics. Si es confirmés, Zohr gairebé duplicaria les reserves de gas d'Egipte. Referències
Gasfeld Zohr

Das Gasfeld Zohr (arabisch حَقْل غاز ظهر, DMG Ḥaql ġāz zuhr ‚Gasfeld Blüte‘) wurde 2015 etwa 190 km vor der Küste von Ägypten entdeckt. Mit einer Ausdehnung von 100 Quadratkilometern und einem geschätzten Gasvolumen von 850 Milliarden Kubikmetern handelt es sich um das größte bisher entdeckte Gasfeld im Mittelmeer. Das angegebene Gasvolumen entspricht nominell gerade einem sogenannten supergigantischen Gasfeld. Bei Unterschreitung dieses Wertes fällt das Gasvorkommen in die Kategorie eines „Weltklasse-Giganten“. Entdeckt wurde es vom italienischen Erdöl- und Energiekonzern Eni in einem Gebiet von ca. 1500 m Wassertiefe mit einer Bohrung von 4000 m Tiefe in ägyptischen Hoheitsgewässern. Bei einem jährlichen Verbrauch von 50 Milliarden Kubikmetern kann das Zohr-Feld alleine den ägyptischen Gasverbrauch rechnerisch 17 Jahre lang decken. Prognosen, dass Ägypten sich mit dem Zohr-Gasfeld vom Erdgasimporteur zum -exporteur wandeln könne, wurde von Experten jedoch widersprochen. Zusammen mit anderen Gasfeldern könnte sich nach Ansicht von Fachleuten eine neue Gasförderregion im östlichen Mittelmeer ausbilden. Die Entdeckung könnte sich auf bereits ausgehandelte Gasexporte von Israel nach Ägypten auswirken. Siehe auch Liste der weltweit größten Gasfelder Quellen Tillmann Becker-Wahl: Erdgasfeld vor Ägypten: "Nicht so groß wie in der Nordsee". In: Spiegel Online. 31. August 2015, abgerufen am 1. September 2015. "Zohr" größtes Erdgasfeld im Mittelmeer - news.ORF.at. In: orf.at. 31. August 2015, abgerufen am 1. September 2015. and/Reuters: Ägypten: Eni-Gasfeld macht unabhängiger von Gasimporten - News. In: stern.de. 31. August 2015, abgerufen am 1. September 2015. Eni discovers a supergiant gas field in the Egyptian offshore, the largest ever found in the Mediterranean Sea - Eni. In: eni.com. 30. August 2015, abgerufen am 1. September 2015 (englisch). Einzelnachweise
Giacimento di gas naturale di Zohr

Il giacimento di gas naturale di Zohr è un enorme giacimento di gas naturale offshore situato nelle acque territoriali egiziane del Mar Mediterraneo. Il giacimento, scoperto nel 2015, appartiene alla società italiana Eni ed è considerato la più grande riserva di gas naturale del Mediterraneo con riserve stimate in 850 miliardi di m3. Note Voci correlate Giacimento di gas naturale di Noor
Zohr

Zohr is een zeer groot aardgasveld in het oostelijk deel van de Middellandse Zee dat behoort tot Egypte. Ligging Het gasveld ligt in de Shoroukconcessie (blok 9), een gebied van 3765 km². Het Italiaanse energiebedrijf Eni kreeg in 2013 de rechten om in het gebied naar olie en gas te mogen zoeken. De zeebodem in dit blok ligt op 1400 tot 1800 meter onder het zeeniveau. In augustus 2015 werd het veld ontdekt. Het is ongeveer 100 km² groot en ligt in 1450 meter diep zeewater. De verwachte reserves bedragen zo’n 850 miljard m3 en is daarmee de grootste gasvondst in deze zee. Het veld ligt zo'n 190 kilometer ten noorden van de havenstad Port Said. Het veld wordt beheerd door Petrobel, onderdeel van Petroshorouk. Dit is een joint venture van Eni en het staatsbedrijf Egyptian Natural Gas Holding Company (EGAS). In februari 2016 kreeg Eni van de regering toestemming om het veld tot ontwikkeling te brengen en het eerste gas wordt in 2017 aan land verwacht. De gasvondst is zeer belangrijk voor het land en Eni verwacht een dagproductie van 2,6 miljard kubieke voet (circa 70 miljoen m³) in 2019 en dit komt overeen met 40% van de totale binnenlandse gasproductie van Egypte. Egypte kampte in de jaren ervoor met gastekorten, maar met deze vondst zijn deze achter de rug en zelfs de export van gas wordt niet uitgesloten. In december 2017 startte de productie uit het veld. In september 2018 maakt Eni bekend dat de productie was gestegen naar 2 miljard kubieke voet per dag, dit is gelijk aan 365.000 vaten BOE per dag. Voor 2019 wordt een iets hogere productiepiek verwacht van 2,7 miljard kubieke voet. Eigenaren De totale investering om het veld in productie te brengen komen op zo'n US$ 14 miljard. Eni wil dit niet alleen doen en haalde twee partners erbij, BP met een belang van 10% en Rosneft met 30%. Rosneft betaalde in december 2016 voor dit belang US$ 1125 miljoen en gaat ook nog US$ 450 miljoen aan Eni betalen voor de werkzaamheden die tot dat moment zijn verricht. In maart 2018 maakte Eni bekend nog een belang van 10% te gaan verkopen voor US$ 934 miljoen aan Mubadala Petroleum gevestigd in de Verenigde Arabische Emiraten. Na de transactie houdt Eni een aandelenbelang van 50%. Externe link (en) Eni Zohr
Зохр

Зохр (англ. Zohr, араб. حقل غاز ظهر) — газовое месторождение на шельфе Средиземного моря. Месторождение находится у берегов Египта. Обнаружено итальянской компанией Eni. Как указывается в пресс-релизе компании, месторождение потенциально содержит до 30 трлн кубических футов (850 млрд м³ — геологические запасы) газа на площади около 100 км². Что по количеству энергии приблизительно соответствует 5,5 млрд баррелей нефти. Eni официально заявила об этом в воскресенье 30 августа 2015 года. В конце января 2016 года компания скорректировала прогноз до 453 млрд. м³. Газоносность связана с миоценовыми отложениями. Данное месторождение — крупнейшее из когда-либо открытых в Египте. Добыча газа на месторождении началась в декабре 2017 года. Товарный газ с проекта в основном предусматривается реализовать на внутреннем рынке Египта. Излишки — экспортировать. Добыча газа на месторождении по итогам 1го полугодия 2019 г. составила 11,3 млрд м3 газа. Оператор проекта — компания «ENI» (50 % участия). Другие участники — ПАО "НК «Роснефть» (30 %), «BP» (10 %), «Mubdala Petroleum» (10 %) См. также Левиафан (месторождение) Тамар (месторождение) Афродита (месторождение) Примечания Ссылки Eni discovers a supergiant gas field in the Egyptian offshore, the largest ever found in the Mediterranean Sea ENI нашла море газа для Египта
Semiramis InterContinental Hotel

Semiramis InterContinental Hotel is a skyscraper and hotel complex located in Garden City, Cairo, Egypt. The 32-story building completed in 1987, and houses an InterContinental hotel. The modernist building replaced the historic Semiramis hotel, and contains 726 rooms and suites, restaurants, bars, a cafe, outdoor Nile view terraces, a Spa, a gym, ballrooms, conference and meeting rooms, a shopping arcade and a casino. History During the Second World War, the former Semiramis Hotel served as the headquarters of the 2nd Anti-Aircraft Brigade, whose task was to build up the permanent defences at the main port harbours. In late 1993, American and French tourists were shot dead at the hotel in a terrorist attack. Gallery See also Skyscraper design and construction List of tallest buildings in Africa References
Assiut Airport

Assiut Airport (Arabic: مطار أسيوط) (IATA: ATZ, ICAO: HEAT) is an airport in Assiut (or Asyut), Egypt. The airport started operating in 1974. Airlines and destinations See also List of airports in Egypt New Nasser City References External links "Current weather for HEAT". NOAA/NWS. Accident history for ATZ at Aviation Safety Network
Aéroport d'Assiout

L'aéroport d'Assiout (en arabe : مطار أسيوط) (code IATA : ATZ • code OACI : HEAT) est un aéroport à Assiout, en Égypte. Situation Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Compagnies et destinations Édité le 06/07/2018 Références Liens externes La météo actuelle pour la CHALEUR à la NOAA/NWS Accident de l'histoire pour ATZ à la Sécurité de l'Aviation Réseau Portail de l’aéronautique Portail de l’Égypte
Aszjúti repülőtér

Az aszjúti repülőtér (IATA: ATZ, ICAO: HEAT) (arabul: مطار أسيوط) az egyiptomi Aszjút nemzetközi repülőtere. Légitársaságok és úti célok Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Kapcsolódó szócikkek Egyiptom repülőtereinek listája Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben az Assiut Airport című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek További információk A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában
Aeroporto di Assiut

L'Aeroporto internazionale di Assiut (in arabo مطار أسيوط الدولي‎?) (ICAO: HEAT - IATA: ATZ) è un aeroporto nazionale egiziano situato circa 25 km a sudovest della città di Assiut. Da questo aeroporto operano regolarmente: Air Cairo, Egyptair, FlyEgypt e Jazeera Airways. Note Voci correlate Aeroporti in Egitto Trasporti in Egitto
Luchthaven Assiut

Luchthaven Assiut (IATA: ATZ, ICAO: HEAT) is een luchthaven in Assioet, Egypte. In 2007 bediende de luchthaven 132.688 passagiers (groei van 44,3% ten opzichte van 2006). Luchtvaartmaatschappijen en Bestemmingen Air Arabia - Sharjah AlMasria Universal Airlines - Koeweit, Djedda EgyptAir - Cairo, Koeweit Flydubai - Dubai Jazeera Airways - Koeweit Nas Air - Djedda, Riyad Externe links Luchthaveninformatie Ongelukken Geschiedenis
Aeroportul Assiut

Aeroportul Assiut (IATA: ATZ, ICAO: HEAT) este un aeroport din Guvernoratul Asyut, Egipt ce deservește zona Assiut. Aeroportul a fost tranzitat în decembrie 2022 de 28.825 de pasageri. Situat la o altitudine de 235 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Este operat de Q122201021⁠(d). Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Асьют (аэропорт)

Аэропорт Асьют (араб. مطار أسيوط‎, англ. Assiut Airport, ИАТА: ATZ, ИКАО: HEAT) — аэропорт города Асьют в Египте. Расположен в 25 км к юго-западу от города. Радионавигационная система VOR/DME аэропорта (идентификатор AST) расположена в 1,4 морских миль от аэропорта. Направления Примечания
Assiut Airport

Assiut Airport är en flygplats i Egypten. Den ligger i guvernementet Asyut, i den centrala delen av landet, 300 km söder om huvudstaden Kairo. Assiut Airport ligger 235 meter över havet. Terrängen runt Assiut Airport är platt, och sluttar norrut. Trakten runt Assiut Airport är nära nog obefolkad, med mindre än två invånare per kvadratkilometer. Det finns inga samhällen i närheten. Trakten runt Assiut Airport är ofruktbar med lite eller ingen växtlighet. Kommentarer Källor
Асьют (аеропорт)

Аеропорт Асьют مطار أسيوط (IATA: ATZ, ICAO: HEAT) — аеропорт в Асьют, Єгипет. У 2008 аеропорт обслужив 323 708 пасажирів (147,7% проти 2007). Авіакомпанії та напрямки Примітки Ресурси Інтернету https://web.archive.org/web/20160303165357/http://weather.noaa.gov/weather/current/HEAT.html http://aviation-safety.net/database/airport/airport.php?id=ATZ [Архівовано 9 березня 2016 у Wayback Machine.]
QV53

QV 53 est un des tombeaux situé dans la vallée des Reines, dans la nécropole thébaine, sur la rive ouest du Nil face à Louxor en Égypte. Il a été creusé à l'intention de Ramsès-Méryamon, un fils de Ramsès III. Fouilles Le tombeau est accessible depuis la visite de Robert Hay en 1826 (tombe 2), de John Gardner Wilkinson en 1828 (tombe 12), Jean-François Champollion en 1828-1829 (tombe 3), de Karl Richard Lepsius en 1844-1845 (tomb 9) et Heinrich Karl Brugsch en 1854. La tombe a été étudié par la Mission franco-égyptienne du CNRS et du Conseil suprême des Antiquités égyptiennes (SCA) en 1985-1986, 1990-1991 et 2008. La mission conjointe du Getty Conservation Institute (GCI) et du SCA a également travaillé dans la tombe entre 2006 et 2008 et a réalisé des travaux de conservation en 2010. Description La tombe QV53 est située au sud de la vallée principale, à son extrémité ouest. On accède à la tombe par une rampe (A) menant à une chambre voûtée en berceau (B), suivie de la chambre funéraire (C) avec deux chambres latérales (Ca) et (Cb) respectivement à l'est et à l'ouest. La chambre funéraire (C) se prolonge le long de l'axe central de la tombe jusqu'à la chambre (D), qui possède une grande chambre latérale (Da) à l'ouest. Une autre petite niche (Daa) se trouve au sud de la chambre latérale Da. Des vestiges d'une structure en briques crues sont présents à la porte C, et la chambre funéraire C possède une fosse creusée au centre du sol pour le sarcophage. La roche dans laquelle la tombe est creusée est en relativement bon état et facile à travailler, bien qu'elle ait subi des inondations périodiques, entraînant des pertes localisées du plafond et des murs. La tombe QV 53 présente peu de décorations. L'iconographie fait partie intégrante de la représentation intégrée du chapitre 145 du Livre des Morts dans les tombes QV44, QV53 et QV55, chaque tombe représentant différentes scènes du sortilège (la tombe QV 53 comporte les portes 1 à 4). Les surfaces rocheuses sont finement travaillées par endroits, ne nécessitant qu'une fine couche de plâtre. Des zones de roche sculptée sont visibles dans la chambre funéraire C (mur est, extrémité nord et angle sud-ouest), servant de repères préliminaires pour la décoration. Des marques d'outils de maçon sont également visibles par endroits sur la roche. Cette tombe présente des dommages causés par le feu, mais ils ne sont pas uniformes. Certaines chambres présentent des noircissements, tandis que d'autres présentent des altérations dues à la chaleur, mais aucune noircissement. Notes et références Notes Références Bibliographie (en) Martha Demas et Neville Agnew, Valley of the Queens Assessment Report, vol. 1 : Conservation and Management Planning, Los Angeles, Getty Conservation Institute, 2012, 382 p. (lire en ligne) ; (en) Martha Demas et Neville Agnew, Valley of the Queens Assessment Report, vol. 2 : Assessment of 18th, 19th, and 20th Dynasty Tombs, Los Angeles, Getty Conservation Institute, 2016, 518 p. (lire en ligne). Portail de l’Égypte antique