NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Philae Island

Philae Island was an island near the expansive First Cataract of the Nile in Upper Egypt. Due to the building of the Aswan Low Dam, the island is today submerged. Due to the submerging, the Philae temple complex which had been built on the island, was moved to Agilkia Island. History Until 1974, the ruins of temples and an ancient Egyptian city were located here. They were damaged by several decades of seasonal submergence in the lake held back by the old Aswan Dam. With the commissioning of the Aswan High Dam in 1970, there was a threat of permanent flooding of the area. In anticipation of that, between 1974 and 1976 a cofferdam was built around the temples to facilitate their relocation and rebuilding on the neighboring island of Agilkia. After the operation, only the highest point of the ancient island of Philae and the remains of the cofferdam emerge from the lake. Philae was an ancient Egyptian city within the first nome of Upper Egypt, the nome of the Country of the Arc (or Country of Nubia). It contained the Temple of Isis, one of the best preserved temples in ancient Egypt. This complex was actually one of the last remaining places where the ancient religion survived after the arrival of Christianity in Egypt, officially closing only in 550 AD. With the advent of mass tourism to Egypt, Philae became one of the most popular destinations in the country, attracting several thousand visitors every day during the high season. The hieroglyphic reliefs are being published and analysed by the Philae Temple Text Project (PTTP, Austrian Academy of Sciences, Vienna/University of Leipzig). Topography Philae is located south of Aswan, between the ancient Aswan Dam to the northwest and the High Aswan Dam to the south, east of Bigge Island and southeast of Agilkia Island, about three hundred meters distant. Due to the rising water caused by the construction of the two Aswan dams, the island has been fully submerged since the 1970s, except for its highest point, which protrudes as a cliff. Before the flooding, the island was shaped like a bird. References
File

File (grčki: Φιλαί, Philai; staroegipatski: Pilak, P'aaleq; arapski: أنس الوجود‎, Anas el Vagud) je otok i arheološki lokalitet u južnom Egiptu na prvom kataraktu Nila kod Asuana. Zbog izgradnje Asuanske brane hramovi su 1969. godine preneseni na drugi obližnji otok kako ga ne bi prekrilo Naserovo jezero. God. 1979. upisan je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Africi, zajedno s hramovima u Abu Simbelu. Povijest File se nalazi na povijesnoj granici između Egipta i Nubije, i na njemu je izgrađen jedan od najpoznatijih hramova drevnog Egipta, Hram božice Izide. Iako je Izida oduvijek bila važna božica egipatskog panteona, tek su za vrijeme faraona Nektaneba I. (XXX. dinastija, 380. – 362. pr. Kr.) na Fili podignute važnije građevine. Hram je bio mjesto hodočašća i posebno važno vjersko središte u grčko-rimsko doba kada se Izidin kult proširio po cijelom Sredozemlju. Ptolemejevići su nastavili proširivati hramski kompleks a rimski carevi August, Tiberije, Trajan i Hadrijan su dodali nove građevine. Nakon pojave kršćanstva ostalo je posljednje mjesto gdje su se očuvala tradicionalna vjerovanja, sve do 535. godine kada Izidin kult zabranjuje Justinijan I. Tu se nalaze najmlađi poznati natpisi na hijeroglifima i narodna predaja. Hram je kasnije pretvoren u crkvu sv. Stjepana koja je opstala sve do 12. stoljeća. Odlike Hramovi na otoku File nisu izolirani kompleks, već jako povezani s obližnjim hramovima na Abatonu i drugi na nubijskim obalama Nila, a koje su kontinuirano darivali faraoni velikim svećenicima Izide kao poklon (Dodekaschoenos). Današnji hram je osnovao Ptolemej I. Soter, a njegovi nasljednici su ga nastavili širiti. Njegova lokacija nije slučajna jer se vjeruje da je nadomak hrama grob jednog od Izidinih muževa, boga Ozirisa, Setovog brata, čije je tijelo raskomadano u 14 dijelova koji su rasuti po cijelom Egiptu. Prema predaji, ovdje su se vjenčali Kleopatra VII. i Gaj Julije Cezar. Na samom otoku postoji gradacija hramova. Glavni je Izidin hram koji zauzima središnju os, a oko njega se nalaze drugi hramovi (Arensnufisov, Imhotepov, i dr.) koji su orijantirani prema središnjem hramu. Ukrašavanje zidova hrama je izvedeno prema sustavu Ptolemaic Philae kojim su teolozi odredili stroga pravila kojih su se umjetnici morali pridržavati. U hram se ulazi kroz visoke pilone do velikog dvorišta na čijoj se istočnoj strani nalazi "Hram rođenja" u kojemu su se rađali faraoni, a na zapadu je rimski hram. Nasuprot pilona iz dvorišta se ulazi u hipostilnu dvoranu (dvorana sa stupovima) čiji ravni svod nije potpuno zatvoren. Iz nje se ulazilo u unutarnje svetište gdje je bila skulptura božice Izide. Na istočnoj strani otoka dominira Trajanov kiosk koji je Car podigao za svoje posjete otoku. Na sjeveru je kiosk posvećen božici Hator, te zatvoreni Augustov hram i Dioklecijanov slavoluk. Na zapadnoj strani je brdašce, a na jugu su Hadrijanova vrata koja vode do ulaza u Izidin hram. Izvori Vanjske poveznice @ 1911 Encyclopedia Britannica Sveti otok File (engl.) Krstarenje Nilom: Philae
File

File (arab. فيله, gr. Φιλαί) – egipska wyspa na Nilu na wysokości I katarakty. W czasach starożytnych na wyspie znajdował się ośrodek kultu Izydy. Historia świątyni W starożytnym Egipcie wierzono, że pierwszym kawałkiem lądu, który wynurzył się z wód Chaosu, była właśnie wyspa File. Najstarsze odkryte na wyspie ruiny datowane są na IV wiek p.n.e. W czasach Ptolemejskich i rzymskich na wyspie wybudowano wielką świątynię Izydy – mammisi, kaplice Ozyrysa i Horusa, świątynie Hathor, Imhotepa oraz kiosk (pawilon) Trajana i kaplicę Augusta. Budowę świątyni Izydy rozpoczął Nektanebo I, król XXX dynastii. W okresie rządów greckich i rzymskich świątynia została rozbudowana. Świątynia na File była jednym z ostatnich funkcjonujących miejsc kultu wierzeń egipskich. W następstwie agresywnych działań chrześcijańskich zelotów została zamknięta dopiero w połowie VI wieku oficjalnie z rozkazu cesarza Justyniana. Układ świątyni Do wnętrza świątyni prowadzi przejście pomiędzy dwoma pylonami o wysokości 18,0 m. Pylony ozdobione są reliefami ukazującymi króla Ptolemeusza XII zabijającego wrogów. Na dziedzińcu, po zachodniej jego stronie znajduje się mammisi z czasów Ptolemeusza Euergestesa II i Ptolemeusza XII. Za dziedzińcem, po przejściu przez drugi pylon o wysokości 22,0 m, dochodzi się do sali hypostylowej. Wewnątrz sanktuarium znajduje się otoczony kilkoma salami naos z kryptą. Położony nad brzegiem Nilu pawilon (kiosk) Trajana (z początku II wieku) to portyk o 14 kolumnach. Służył on jako miejsce wypoczynku podczas ceremonii kultowych. Budowla ta należy do najmniej zniszczonych. Zespół świątynny był ostatnim miejscem kultu wierzeń egipskich, gdzie ostatnią inskrypcję hieroglificzną zapisano w 452 roku. Przeniesienie świątyni Wybudowanie Wysokiej Tamy w Asuanie spowodowało spiętrzenie wód Nilu. Skutkiem tego, wyspa przez około 9 miesięcy w roku jest zatopiona. Z tego powodu świątynia w znacznym stopniu uległa zniszczeniu. Przede wszystkim ucierpiała polichromia. Działania UNESCO doprowadziły do uratowania zabytku. W 1970 r. rozpoczęto prace, które doprowadziły do przeniesienia i rekonstrukcji zespołu świątynnego Izydy na wyżej położonej wyspie Agilkia. Prace zakończono w 1980 r. W 1979 zabytki z wyspy File zostały wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Nazwą wyspy (Philae) nazwano lądownik sondy kosmicznej Rosetta. Zobacz też Architektura i rzeźba starożytnego Egiptu Przypisy
Filas

Filas (em grego: Φιλαί; romaniz.: Philaí; em latim: Philae) são duas pequenas ilhas situadas logo acima a oito quilômetros de Assuã (antiga Siene). Uma delas, que propriamente carrega o nome, é menor e não tem mais do que 1 250 pés ingleses. Foi importante centro de culto à deusa Ísis. Referências Bibliografia Donne, William Bodham (1870). «Venedae; Venedi; Venedici Montes». In: Smith, William. Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology Vol. 2. Boston: Little, brown and Company Ligações externas Philae temples become landmark of Egypt's Aswan in 'greatest archaeological rescue campaign'. Publicado em 9 de julho de 2021 (em inglês)
Philae

Philae a fost o insulă pe fluviul Nil, în Egiptul de Sus, fiind considerată lăcașul sacru al zeiței Isis. Pe teritoriul insulei se aflau mai multe temple, cel mai vechi datând din secolul VII î.Hr. După finalizarea lucrărilor de la barajul Aswan în 1970, templele au fost mutate pe insula Agikia, iar insula Philae a fost acoperită de apele lacului Nasser.
File, Egypten

File (latin Philae, grekiska Φίλαι, Philai, koptiska Pilak, arabiska فيله, P'aaleq) är en ö mitt i Nilen i Egypten och den gamla platsen för ett antikt egyptiskt tempelkomplex tillägnat Isis i södra Egypten. Komplexet är nu flyttat till den närliggande ön Agilkai. Den ligger i guvernementet Assuan, i den sydöstra delen av landet, 700 km söder om huvudstaden Kairo. Turism De antika templen på ön File drog till sig uppmärksamhet på 1800-talet. På 1820-talet, besökte Joseph Bonomi den yngre, en brittisk egyptolog och museiintendent, ön. Detsamma gjorde Amelia Edwards, en brittisk romanförfattare 1873–1874. Snart blev turism till denna och liknande platser vanlig. Assuandammen Under 1960-talet byggde man en enorm damm här, Assuandammen. Denna hotade dränka många antika landmärken, bland annat Filekomplexet. Dammen höjdes två gånger, och ön File var därefter nästan alltid översvämmad. Faktum är att komplexet endast klarade sig från översvämning när dammluckorna stod öppna mellan juli och oktober. Man föreslog därför att templen skulle flyttas, sten för sten, till närliggande öar, såsom Bigeh eller Elefantine, men istället stärkte man grunden och stöttade byggnaderna. Trots att byggnaderna var fysiskt säkerställda, spolades öns attraktiva vegetation och färgen på templens reliefer bort. Snart trängde även salt och annat in i templens tegel. 1960 beslutade Unesco att flytta flera hotade platser längs Nilen till en säkrare plats. Files tempelkomplex flyttades, sten för sten, till Agilkai 550 meter bort, där det uppfördes och finns att beskåda idag. Projektet pågick mellan 1977 och 1980. Källor Se även Abu Simbel File-obelisken Turism i Egypten Philae (landare) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Philae. Tour Egypt Guide - Philae Mark Millmore's Ancient Egypt - Philae The Domain of Het-Hert - Philae
Sinagoga Ben Ezra

La sinagoga Ben Ezra (hebreu: בית הכנסת בן עזרא‎; àrab: كنيس بن عزرا, kanīs Ibn ʿIzrā), de vegades coneguda com la sinagoga de la Geniza (hebreu: בית כנסת אל גניזה‎) o la sinagoga dels Palestins, és una sinagoga del barri antic del Caire, a Egipte. Segons la tradició local, és construïda en el lloc en què la població local creu es va trobar el bebè Moisés. També s'afirma que en el mateix lloc hi va haver una sinagoga fundada pel profeta Jeremies, que va funcionar fins que va ser destruïda pels romans l'any 30 aC. La parcel·la que ocupa l'actual sinagoga va ser comprada l'any 882 per 20.000 dinars per Abraham ibn Ezra de Jerusalem, en la ciutat que aleshores es deia Fustat i que després seria el Caire. Original es va dir sinagoga del Poble d'Israel (hebreu: בית הכנסת של אנשי ישראל‎). Destruïda en 1012, durant el govern d'al-Hàkim, va ser reconstruïda entre 1039 i 1041. Posteriorment va ser coneguda com a sinagoga del Profeta Elies. En la guenizà de la sinagoga s'hi van ocultar més de cent mil fragments de textos bíblics i litúrgics, llibres, cartes i documents escrits en hebreu, arameu, àrab, persa i ídix, que contenien el nom de Déu i calia destruir correctament. Alguns textos van ser recopilats i estudiats per l'erudit caraíta Abraham Firkovich, en 1863. Va ser l'historiador jueu Solomon Schechter qui va començar l'estudi en massa dels arxius ocults. Havia estat alertat per dues germanes bessones, Agnes i Margaret, aficionades a l'estudi dels documents antics i que li van portar un manuscrit de la guenizà que Schechter ràpidament va identificar com un fragment d'una còpia en hebreu del Siràcida, llibre del qual va trobar després diversos capítols en la guenizà. A més d'haver-se trobat allí per primera vegada una còpia del Document de Damasc, trobat després en Qumran, també s'hi ha trobat material molt valuós per documentar la història jueva entre el segle ix i el segle xvi, amb cartes procedents de Mesopotàmia, Pèrsia, Palestina, Síria, Sicília, Itàlia, Espanya, Khazària i Europa oriental. Referències
Synagoga Ben Ezry

Synagoga Ben Ezry (hebr. בית כנסת בן עזרא‎, arab. معبد بن عزرا‎) se nachází ve starém městě v Káhiře. Za svou dnešní podobu vděčí zásadní přestavbě v 90. letech 19. století. Je známá nálezem velkého množství rukopisů v geníze této synagogy, jež byla objevena ve druhé polovině 19. století při stavebních pracích na synagoze. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Synagoga Ben Ezry na Wikimedia Commons
Ben-Esra-Synagoge

Die Ben-Esra-Synagoge (hebräisch בית כנסת בן עזרא, arabisch معبد بن عزرا), auch als el-Genisa-Synagoge (בית כנסת אל גניזה) oder Synagoge der Levantiner (asch-Schamijin) bekannt, ist ein sephardisch-jüdisches Gotteshaus in Fostat, das heute Teil der Altstadt von Kairo ist. Gemäß örtlicher Überlieferung wurde an dieser Stelle Moses als Baby gefunden. Die Synagoge ist bekannt für ihren Genisafund aus dem 19. Jahrhundert, bei der rund 200.000 Manuskripte auf Hebräisch, Aramäisch und Judäo-Arabisch, verfasst ab 800, entdeckt wurden. Als Einrichtung existiert die Ben Esra seit der Antike, der Synagogenbau wurde seitdem mehrmals wiederaufgebaut. Der Vorgängerbau der heutigen Synagoge wurde vom Fatimiden-Kalif al-Hakim um etwa 1012 zerstört, unter seinem Nachfolger az-Zaher wurde es zwischen 1025 und 1040 wiedererrichtet. Das Holz der Tür des aufwändig geschnitzten Toraschreins stammt aus dem 11. Jahrhundert und befindet sich in Walters Kunstmuseum in Baltimore sowie in New York. Im 12. Jahrhundert besuchte der jüdische Philosoph, Arzt und Astronom Maimonides die Ben-Esra-Synagoge. Die Holz-Schnitzkunst auf dem Toraschrein stammt aus der Zeit des Mameluckensultanats im 15. Jahrhundert. Nachdem ein Brand die Bema (Kanzel) zerstörte, wurde die Synagoge 1488 restauriert. Nach einer Renovierung in den 1880er Jahren wurde die Ben-Esra-Synagoge 1892 neu errichtet. Die Farbe auf dem Holz des Toraschreins stammt wohl aus dem 19. Jahrhundert. Der rumänische Rabbiner Jacob Saphir schrieb bereits 1874 über die Bedeutung der Genisa (jüdisches Schriftdepot) der Ben-Esra-Synagoge. 1888 betrat der britische Jurist Elkan Nathan Adler als erster Europäer die Genisa und erwarb daraus 25.000 Dokumente. Solomon Schechter, Lehrer an der Universität Cambridge, führte die erste wissenschaftliche Untersuchung des Genisabestands durch. Nachdem fast alle Gemeindemitglieder Ägypten verlassen mussten, dient die Ben-Esra-Synagoge heute mehr als Museum denn als funktionierender Sakralbau. Literatur Barry L. Stiefel: Jews and the Renaissance of Synagogue Architecture, 1450–1730. Routledge, 2015, ISBN 978-1-317-32032-6, S. 28 (englisch, eingeschränkte Vorschau in der Google-Buchsuche). Marc S. Glickman: Sacred Treasure - the Cairo Genizah: The Amazing Discoveries of Forgotten Jewish History in an Egyptian Synagogue Attic. Jewish Lights Publishing, 2012, ISBN 978-1-58023-512-9, S. 4, 11, 20, 24, 27–28, 61, 88 (englisch, eingeschränkte Vorschau in der Google-Buchsuche). Weblinks
Sinagoga Ben Ezra

La sinagoga Ben Ezra (in ebraico בית כנסת בן עזרא‎?; in arabo معبد بن عزرا‎?, Maʿbad ben ʿIzrā), talvolta chiamata sinagoga al-Geniza (ebraico בית כנסת אל גניזה), è situata nella Cairo copta (Egitto). Secondo la tradizione locale, essa sorge sul sito dove il piccolo Mosè fu ritrovato. Nel 1115, il rabbino Abraham ibn ‛Ezra venne da Gerusalemme in Egitto e si recò suoi luoghi dove la tradizione diceva che Mosè e Geremia prima di lui, avessero pregato. Chiese allora al patriarca copto Alessandro 56° che la sinagoga locale fosse restituita alla comunità ebraica e il patriarca lo informò che le autorità fatimidi pretendevano la cospicua cifra di 20 000 dinar annui L'accordo, malgrado una cifra oggettivamente esagerata, fu raggiunto. Si tratta della sinagoga nella cui geniza è stato trovato nel XIX secolo un tesoro documentario di 200.000 fogli, foglietti e frammenti di manoscritti in caratteri ebraici, arabi e in lingua giudeo-araba, per lo più cartacei, dimenticati e sfuggiti al rituale interramento. Tale tesoro è stato a suo tempo portato a Cambridge per iniziativa di Solomon Schechter (andando a costituire la Taylor-Schechter Collection), ma una parte dei documenti è stato poi accolto anche nella Università di Princeton. Su di essi ha compiuto i suoi fondamentali studi, tutt'altro che esaustivi vista la mole immensa della documentazione, il grande orientalista Shlomo Dov Goitein, affiancato da Jacob Lassner, a lui legato scientificamente, per quanto sia improprio definirlo un suo discepolo stricto sensu. Bibliografia S. Shaked, A tentative bibliography of Geniza documents, Paris-The Hague, Mouton, 1964. S. D. Goitein, "The Documents of the Cairo Geniza as a source for Mediterranean social history", in Journal of American Oriental Studies, LXXX (1960), pp. 91–100. Idem, A Mediterranean Society: The Jewish Communities of the Arab World as Portrayed in the Documents of the Cairo Geniza, 6 voll., Berkeley, University of California Press, 1967-1993. Voci correlate Geniza del Cairo Storia degli ebrei in Egitto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sinagoga Ben Ezra
Synagoga Ben Ezry w Kairze

Synagoga Ben Ezry (hebr. בית כנסת בן עזרא, arab. معبد بن عزرا) – synagoga w kairskiej dzielnicy Stary Kair, jedna z najstarszych w Egipcie. Synagoga znajduje się na miejscu wcześniejszego kościoła koptyjskiego. Kościół ten został sprzedany tutejszej ówczesnej dużej społeczności żydowskiej w celu pozyskania środków na zapłacenia podatków nałożonych na koptów (z podatków tych miała być sfinansowana budowa meczetu Ahmada Ibn Tuluna). Synagoga została nazwana imieniem XII-wiecznego rabina Jerozolimy, Abrahama Ben Ezry, który ją odrestaurował. Synagoga jest unikatowym reliktem starej żydowskiej społeczności Kairu. Przypomina świątynię bazylikową z okresu od IV do IX w. Podczas remontu w roku 1890 odkryto zamurowaną genizę tzw. genizę kairską, w której znajdowały się odpisy Starego Testamentu – niektóre pochodzące prawdopodobnie z VI w. n.e. – trafiły do różnych bibliotek. Wśród najstarszych zachowanych fragmentów Biblii można wymienić papirus Nasha, odnaleziony w Egipcie, a obecnie przechowywany w Cambridge. Pochodzi z II lub I w. p.n.e. i najwyraźniej należał do jakiegoś zbioru pouczeń; składa się z czterech fragmentów zawierających jedynie 24 linie przedmasoreckiego tekstu Dekalogu oraz kilku wersetów z 5 i 6 rozdziału Księgi Powtórzonego Prawa. Pod koniec XIX wieku znaleziono tu też rękopis Pieśni Morza. Manuskrypt z ową pieśnią biblijną datowany jest na VII lub VIII wiek n.e. Jego właściciel dopiero pod koniec lat 70. XX w. udostępnił go do badań naukowych. Rękopis w latach 90. XX wieku trafił do archiwum, a 22 maja 2007 został wystawiony w Muzeum Izraela w Jerozolimie. Znaleziono tu również Dokument Damasceński opisujący historię nieznanej wcześniej sekty żydowskiej kierowanej przez Mistrza Sprawiedliwości. Po odkryciu zwojów z Qumran dowiedziono, że wspólnota ta posiadała własne teksty liturgiczne oraz bardzo zwartą strukturą organizacyjną. Po opuszczeniu Kairu w latach 60. XX w. przez wyznawców judaizmu, co było następstwem wojny sześciodniowej, synagoga podupadła. Dopiero w latach 80. i 90. XX w. została odnowiona, za zgodą rządu egipskiego, ze środków Amerykańskiego Kongresu Żydowskiego. Według tradycji to tutaj córka faraona znalazła małego Mojżesza w sitowiu, a Jeremiasz zgromadził ludzi ocalałych po zburzeniu Jerozolimy. Tutaj miano także udzielić schronienia Świętej Rodzinie uciekającej przed Herodem. Przypisy Linki zewnętrzne Ben Ezra Synagogue, Cairo - Sacred Destinations The Ben Ezra Synagogue. ask-aladdin.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-21)]. Cairo's Ben Ezra Synagogue CAMBRIDGE UNIVERSITY LIBRARY, The Taylor-Schechter Genizah Research Unit, The Ben Ezra Synagogue after restoration. lib.cam.ac.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Бен-Эзра (синагога)

Синагога Бен-Езра (ивр. בית כנסת בן עזרא‎, араб. معبد بن عزرا‎, англ. Ben Ezra Synagogue), известна также как El-Geniza Synagogue (ивр. בית כנסת אל גניזה‎) или Synagogue of the Levantines (al-Shamiyin), — одна из древнейших синагог старого Каира. Синагога получила всемирную известность благодаря случайно найденному в ней хранилищу древних еврейских, арамейских и иудейско-арабских рукописей. Коллекция, известная как Каирская гениза, хранится в рукописных собраниях ряда европейских библиотек. Её основная часть была доставлена в Кембриджский университет, Англия. Среди многих реликвий в коллекции было обнаружено так называемое «Киевское письмо», которое считается древнейшим (датируется X веком н. э.) аутентичным документом, написанным на территории Руси. Документ написан на иврите и содержит одно из первых упоминаний о Киеве. История Точная история всех зданий, находившихся на месте нынешней синагоги, неизвестна. По некоторым сведениям, самое раннее из них датируется 350 годом до н. э. Позднее на этом месте был сооружён храм коптской православной церкви. В 882 году патриарх Александрийской коптской православной церкви для того, чтобы оплатить налог мусульманам, продал здание церкви и её территорию еврейской раввинистической общине за 20 тысяч динаров. 13 мая 1896 года исследователь Соломон Шехтер в генизе (хранилище) синагоги Бен-Эзра обнаружил крупнейший архив средневекового еврейства. Найденные рукописи охватывают более тысячелетия (с конца IX по конец XIX века). Этот архив, получивший название «Каирская гениза», стал культурным достоянием и ценным архивом еврейской (и шире, средиземноморской) истории. Изучение Каирской генизы стало делом жизни востоковеда Шломо Гойтейна. Строительство нынешнего здания синагоги было завершено в 1892 году. В период с 1983 по 1995 годов была проведена реконструкция здания. Сейчас оно используется как музей. Интерьер Основное помещение синагоги имеет два этажа: первый был предназначен для мужчин, а второй — для женщин. В орнаментах интерьера широко использованы вариации на тему первых двух итераций фрактального треугольника Серпинского. Галерея См. также Каирская гениза Киевское письмо Примечания Ссылки Cambridge University Library: The Taylor-Schechter Genizah Research Unit — photo of the Ben Ezra Synagogue after restoration The Ben Ezra Synagogue, Cairo, The Museum of the Jewish People at Beit Hatfutsot Виртуальная экскурсия по синагоге Литература Ben Ezra synagogue: short note about the oldest synagogue in Egypt and Israelite festivals and ethics. — Old Cairo : [publisher not identified], 1944. — 36 pages Juifs d’Egypte. Images et Textes. — 1992. — Pp. 135—137.