NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Przejście graniczne Taba

Przejście graniczne Taba (ang. Taba Border Crossing; arab. معبر طابا; hebr. מעבר טאבה) – międzynarodowe egipsko-izraelskie drogowe przejście graniczne położone w południowej części pustyni Negew, w egipskiej muhafazie Synaj Południowy i izraelskim Dystrykcie Południowym, tuż przy czerwonomorskim północno-wschodnim brzegu zatoki Akaba. W jego bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się izraelskie miasto Ejlat i egipska miejscowość Taba. Przejście graniczne jest administrowane przez Zarząd Izraelskich Portów Lotniczych (hebr. רשות שדות התעופה בישראל; ang. Israel Airports Authority) oraz władze Egiptu. Historia Terminal Taba został otwarty 26 kwietnia 1982, po wycofaniu wojsk izraelskich z półwyspu Synaj. Początkowo terminal składał się ze zwykłego namiotu, a następnie przyczepy kempingowej. W marcu 1989 doszło do izraelsko-egipskiego porozumienia w sprawie przebiegu granicy w obszarze Taby. Na mocy zawartego porozumienia Izraelczycy przekazali Egiptowi publiczną plażę przy przejściu granicznym, wieś Rafi Nelson oraz Hotel Sonesta. Zgodnie z warunkami porozumienia, Izraelczycy mogą odwiedzać wybrzeże Morza Czerwonego od Taby do Szarm el-Szejk (i okolice Góry Synaj) w ramach 14-dniowego pobytu bezwizowego. Wzrost ruchu turystycznego wymusił budowę nowego nowoczesnego terminalu, który został oddany do użytku we wrześniu 1995. Jego budowa kosztowała 3 mln USD. Jest to obecnie jedyne turystyczne przejście graniczne pomiędzy tymi krajami. W 1999 skorzystało z niego 1 038 828 podróżnych i 89 422 samochody. Informacje podstawowe Przejście graniczne obsługuje obywateli izraelskich i turystów zagranicznych, z wyjątkiem Palestyńczyków. Jest to całodobowe przejście przeznaczone dla ruchu osobowego oraz towarowego. Terminal jest otwarty codziennie z wyjątkiem świąt: muzułmańskiego Eid ul-Adha i żydowskiego Jom Kipur. Liczba podróżnych odprawianych na terminalu: Źródło danych: Israel Airports Authority. Liczba samochodów odprawianych na terminalu: Źródło danych: Israel Airports Authority. Plany rozwoju Plany rozbudowy terminalu są mocno ograniczone przez położenie geograficzne przejścia granicznego. Terminal po stronie izraelskiej jest usytuowany u stóp stromej góry Tallul. Po jednej stronie jest granica egipska, a po drugiej stronie znajduje się wąski pas przybrzeżny, który objęto ochroną jako rezerwat przyrody. Z tego powodu przestrzeń terminalu jest ograniczona do wąskiego pasa ziemi o długości 200 metrów i szerokości 45 metrów. Pomimo tych trudności istnieją plany rozbudowy terminalu, tak aby dobudować dwie kondygnacje i uzyskać nową powierzchnię użytkową o wielkości 4000 m², co poprawi przepustowość przejścia granicznego. Komunikacja Po stronie izraelskiej z przejścia granicznego wychodzi droga ekspresowa nr 90 (Taba-Metulla), a po stronie egipskiej droga Taba-Szarm el-Szejk. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne przejścia Google Maps Galeria zdjęć
КПП Таба

Таба (ар.معبر طابا, євр.מעבר טאבה) — прикордонний контрольно-пропускний пункт на березі Червоного моря, що з'єднує єгипетське місто Таба і ізраїльський Ейлат. Відкрите 26 квітня 1982, в даний час є єдиним двостороннім КПП на єгипетсько-ізраїльському кордоні. Пункт працює цілодобово щодня окрім Курбан-байраму і Судного дня. Таба — один з найбільш завантажених прикордонних пунктів Ізраїлю. Вивіски і покажчики в ізраїльській та єгипетській частинах КПП виконані арабською, англійською, російською мовами та івритом. Таба є крайнею південною точкою території Ізраїля.
Едфу

Едфу (ег. Джеб, лат. Аполинополис Магна) е древноегипетски град, административен център на ном в южната част на Горен Египет. Основният храм (строен е между 237 и 57 г. пр.н.е.) е един от най-добре запазените в Египет и втори по големина след храма в Карнак. Външни препратки Храмът на Хор в Едфу www.rrz.uni-hamburg.de Архив на оригинала от 2005-11-09 в Wayback Machine.
Edfu

Edfu (arabsky إدفو‎, koptsky Ⲧⲃⲱ) je město v Egyptě. Počátky osídlení v místě dnešního Edfu sahají do dob Staré říše, přibližně 2500 let př. n. l. Edfu leží v rozšíření Nilského údolí, na západním břehu Nilu, mezi Esnou a Asuánem na jihu. Díky své poloze bylo významnou křižovatkou karavanních cest na východ k Rudému moři a na západ do oázy Chárga. Staří Egypťané město nazývali Džeba, Řekové Apollónopolis. Ve městě žije přibližně 60 tisíc obyvatel. Významnou architektonickou památkou ve městě je Horův chrám. Horův chrám Horův chrám byl postaven v ptolemaiovském období, mezi lety 237 a 57 př. n. l. Ze všech starověkých chrámů v Egyptě je patrně nejzachovalejší. Orientován je severo-jižně, průčelí směřuje k jihu. Vstupní pylon je vysoký 36 metrů. Ptolemaiovský chrám byl ovšem postaven na troskách staršího, menšího chrámu z doby Nové říše. Původní chrám byl orientován východo-západně, průčelí směřovalo na východ k Nilu. Tell Edfu Tell Edfu jsou pozůstatky starověkého osídlení zhruba 50 m západně od Horova chrámu. Pyramidy Zhruba 5 km jižně od Edfu, u vesnice Naga el-Goneima, se nachází pozůstatky sedmi malých stupňovitých pyramid, o jejichž původu a účelu se ví jen velmi málo. Za jejich budovatele je považován Hunej, poslední faraon 3. dynastie, případně jeho nástupce Snofru, první vládce 4. dynastie. Klima Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Edfu na Wikimedia Commons
Edfu

Edfu (što se danas piše i kao Idfu, a u davnini se pisalo kao Behdet) je egipatski grad na obali rijeke Nil između Esnae i Asuana s populacijom od oko 60.000 ljudi. U gradu se nalazi ptolomejski hram boga Horusa i antičko naselje Tell Edfu. Oko 5 km sjeverno od Edfua nalaze se i ostaci drevnih piramida. Hram Grad je znan po glavnom ptolomejskom hramu, sagrađenom između 237. i 57. pr. Kr. Ovo je najočuvaniji hram u Egiptu. Izgrađen je u vrijeme Kleopatre VII. Filopator, zadnje vladarice Egipta, koja je sebe na hramu dala prikazati kao Izidu, a svog sina Cezariona kao Horusa. Svake se godine kip Hator nosio iz Dendere u Edfu tijekom "Proslave lijepog susreta". Izvori Vanjske poveznice Tell Edfu Projekt (telledfu.org) Arhivirana inačica izvorne stranice od 19. lipnja 2010. (Wayback Machine) The Edfu Project (Rrz.uni-hamburg.de) Fotogalerija Edfu Temple hrama Hram u Edfuu (Penso.Altervista.org)
Edfu

Edfu (detta anche Idfu) è una città dell'Egitto, localizzata sulla riva occidentale del Nilo, fra Esna e Assuan, dove l'antico sacro fiume forma un'ampia ansa di notevole bellezza. Storia In origine la città, il cui nome era Behedet, (ma anche Djeb o Gebal) fu capitale del secondo nomo dell'Alto Egitto e successivamente fu ribattezzata con il nome Apollinopoli Magna. La notorietà di Edfu è dovuta al tempio, dedicato al culto del dio protettore della città, Horo e già edificato nel Nuovo Regno su più antiche vestigia risalenti all'Antico Regno. È uno dei templi meglio conservati dell'Egitto perché ricostruito ulteriormente fra il 237 ed il 57 a.C., in epoca greco-romana, riprendendo i canoni classici dell'architettura egizia. La città, che oggi risulta estesa su quello che era il lago sacro del tempio, vive di turismo ed è circondata da palmeti, dal deserto e dalle aride montagne di granito. L'importanza, fin dalle più remote epoche, di Edfu è testimoniata da un'arcaica necropoli del protodinastico e da alcune incisioni rupestri risalenti alla I dinastia e più specificatamente al regno del sovrano Den. Durante l'Antico Regno era considerata la sentinella della "porta di Elefantina" e per la sua crescente espansione divenne in epoche successive rivale delle città di Copto e di Tebe che per poterne sconfiggere il potere, furono costrette ad allearsi. La notevole espansione era scaturita dalla strategica posizione che Edfu occupava sulla via carovaniera verso il Mar Rosso ed il porto di Berenice dal quale partivano le spedizioni per il paese di Punt, già dal Medio Regno. Bibliografia Sergio Donadoni, La religione egiziana, in "Storia delle religioni. Le religioni antiche", Laterza, Roma-Bari 1997, ISBN 978-88-420-5205-0 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Edfu Collegamenti esterni (EN) Idfū, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Edfu

Edfu of Mesen (Arabisch: إدفو, ook wel Idfu genoemd; Oudegyptisch Gebaoe, Behedet of Neset-netjeru; Oudgrieks Ἀπόλλωνος πόλις μεγάλη / Apóllônos pólis megálê: Latijn Apollonopolis of Apollonipolis) is een Egyptische stad aan de westoever van de Nijl, gelegen tussen Esna en Aswan en heeft ongeveer 60.000 inwoners. In het oude Egypte was ze de hoofdplaats van de tweede nome van Opper-Egypte. In de Ptolemaeïsche tijd werd er een tempel opgericht ter ere van Horus. De Grieken vereenzelvigden Horus met Apollo en daarom werd deze stad door de Grieken ook wel Apollinopolis Magna genoemd. Deze tempel van Horus is goed bewaard gebleven en wordt veel bezocht door toeristen. Bezienswaardigheden Tempel van Horus (Edfu) Externe link Foto's van Edfu op Fotopedia.
Edfu

Edfu (arab. إدفو, Idfu, egip. Behdet, w czasach rzymskich Apollonopolis Magna) – miasto w południowym Egipcie na zachodnim brzegu Nilu. Stolica nomu, ośrodek produkcji rolniczej, nadgraniczne centrum handlowe. W 2006 roku liczyło 65 768 mieszkańców. W czasach Starego Państwa pełniło rolę strażnika tzw. „bramy elefantyjskiej”, chroniącej południową granicę państwa. Zamożność miasta wynikała z jego położenia na szlaku handlowym przez Pustynię Arabską nad Morze Czerwone i bliskości południowej granicy, oraz do Doliny Królów gdzie został pochowany Faraon Tutanchamon. Świątynia Horusa Już w starożytnym Egipcie Edfu było ośrodkiem kultu Horusa. Budowę świątyni w miejscu wcześniejszej świątyni z czasów Nowego Państwa rozpoczął w 237 p.n.e. Ptolemeusz III, a zakończona została około roku 60 p.n.e. w czasach panowania Ptolemeusza XII. Należy ona aktualnie do najlepiej zachowanych egipskich budowli sakralnych z tego okresu i jest drugą co do wielkości spośród zachowanych świątyń w Egipcie (największą zachowaną świątynią jest Karnak). Jej ogromne pylony wysokości 35 m i szerokości 35 m należą do największych. Relief zdobiący ścianę pylonów przedstawia Ptolemeusza XII zabijającego wrogów Egiptu w obecności Horusa i Hathor. Za pylonami wybudowano dziedziniec otoczony kolumnadą. Przejście przez pronaos prowadzi do sali hypostylowej. Dalej znajduje się sanktuarium. Długość całej świątyni wynosi 137 m, a jej szerokość to 79 m. Do dziś zachowała się w tej świątyni sala biblioteczna z wyrytym na ścianie katalogiem książek, zawierającym 21 działów. Tell w Edfu Na zachód od świątyni Horusa znajduje się tzw. Tell (Kom), miejsce badań archeologicznych z lat 1937–1939 prowadzonych przez trzy kompanie wykopaliskowe archeologicznej misji polsko-francuskiej Uniwersytetu Warszawskiego i Francuskiego Instytutu Archeologii Wschodu w Kairze. Badania te, kierowane przez Kazimierza Michałowskiego, doprowadziły do odnalezienia cmentarzyska z okresu archaicznego. Na cmentarzysku tym znajduje się wiele grobowców rodzinnych z okresu Starego Państwa, z których najważniejsza jest mastaba urzędnika imieniem Izi. Odkryte groby zbiorowe z okresu Średniego Państwa cechują się niespotykaną przedtem formą katakumb i pseudokolumbariów. Na szczycie tellu odkryto warstwy ptolemejsko-rzymskie i koptyjskie. Dają one obraz życia ludności rzemieślniczej i drobnokupieckiej zamieszkującej zachód miasta oraz urbanistyki tego okresu. Wśród znalezisk pochodzących z tych warstw należy wymienić rzymskie łaźnie publiczne i prywatne, mury obronne, dom lekarza-farmaceuty z III w. p.n.e. i pracownię rzeźbiarza z II w. p.n.e. Odnaleziono także greckie, łacińskie i koptyjskie ostraki i papirusy. Większość odnalezionych zabytków sztuki i kultury materialnej znajduje się obecnie w warszawskim Muzeum Narodowym. Przypisy Bibliografia Mała encyklopedia kultury antycznej, Warszawa 1990
Edfu

Edfu ou Behedet (Bḥd.t em egípcio antigo) é uma cidade egípcia localizada no lado ocidental do Nilo, entre Esna e Assuã. Edfu é onde se localiza o grande ptolomaico Templo de Edfu de Hórus. Atualmente a cidade chama-se Tell Edfu e contém construções da antiguidade junto com as casas egípcias contemporâneas. Era chamada de Apolonópolis Magna ou Apolonópole Magna durante o período romano. Descrição Edfu foi estabelecida ao largo de um vale próximo ao Nilo mas longe o suficiente para ficar longe de inundações e perto o suficiente para não ficar isolada no deserto. O templo ptolomaico ocupava uma área maior do que a ocupada hoje que se estendia para leste e sul, por baixo da cidade moderna existente. Referências Bibliografia Grandes Impérios e Civilizações: O Mundo Egípcio, volume 1 - tradução de María Emília Vidiga, Edições del Prado, 1996 (Brasil e Portugal). ISBN 84-7838-736-6 Ligações externas Edfu-Project Galeria de fotos Imagens
Идфу

И́дфу (Эдфу, егип. Бехдет (bḥd.t) или Джеба (ḏb3), др.-греч. Ἀπόλλωνος πόλις μεγάλη) — город на западном берегу Нила в 100 км к югу от Луксора. Столица II нома Верхнего Египта, культовый центр бога Хора, которого греки отождествляли с Аполлоном. Археологические исследования Первым из западных европейцев Идфу посетил Клод Сикар. Французские (1921—1933 гг.) и франко-польские (1936—1939 гг.) раскопки открыли большую часть древнего города и некрополь (см. также разд. Идфу в статье Михаловский, Казимеж). Здесь были обнаружены многочисленные мастабы времён VI династии, в том числе обожествлённому Изи, правителю II нома при царях Джедкара Исеси и Пепи I. При жизни он был визирем, судьёй, распорядителем царских архивов и «великим Десятки Юга», а после смерти почитался в качестве местного святого. Найдены также следы кладбища Первого переходного периода и Среднего царства. Храм Хора В честь бога Хора Бехдетского был построен грандиозный храм, который ныне является одним из наиболее сохранившихся египетских храмовых сооружений. Имея 137 метров в длину, 79 метров в ширину, при высоте пилонов в 36 метров, он считается вторым по размерам храмом после Карнака. Строительство началось при Птолемее III Эвергете в 237 г. до н. э. и было полностью закончено при Птолемее XII Неосе Дионисии в 47 г. до н. э. Храм был открыт в правление Птолемея X Александра (107-88 гг. до н. э.). В Эдфу Хора изображали в виде крылатого диска, сокола, иногда человека с головой сокола. В надписях Эдфу он был также Хором-Ра; храмовые рельефы подчёркивают тесную связь Хора с его отцом Осирисом, матерью Исидой и Хатхор. Надписи храма Эдфу имеют большое значение для египетской филологии, так как представляют собой одно из самых больших собраний иероглифических текстов греко-римского времени. Примечания Литература Эдфу // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Ссылки Эдфу на egyptology.ru
Едфу

Едфу (арап. إدفو) је град у Египту у гувернорату Кена. Према процени из 2008. у граду је живело 122.031 становника. Едфу се налази на обали реке Нил између Есне и Асуана. У граду се налази птолемејски храм бога Хоруса и античко насељe Тел Едфу. Око 5 км сјеверно од Едфуа налазе се и остаци древних пирамида. Храм у Едфуу, саграђен је између 237. и 57. године п. н. е. Ово је најочуванији храм у Египту. Изграђен је у време Клеопатре VII, задње краљице Египта, која је себе на храму дала приказати као Изиду, а свог сина Цезариона као Хоруса. Сваке се године кип богиње Хатор носио из Дендере у Едфу током „Прославе лепог сусрета“. Становништво Према процени, у граду је 2008. живело 122.031 становника. Референце Спољашње везе
Idfu

Idfu (arabiska: إدفو, Idfū) är en stad i guvernementet Assuan i södra Egypten. Staden ligger på den västra nilstranden cirka 65 mil söder om huvudstaden Kairo. Folkmängden uppgår till cirka 90 000 invånare. Idfu är känt för sitt välbevarade tempel åt guden Horus från grekisk-romersk tid.
Едфу

Едфу (Ідфу, давньоєгипет. Бехдет (bḥd.t) або Джеба (ḏb3), дав.-гр. Ἀπόλλωνος πόλις μεγάλη) — місто на західному березі Нілу за 100 км на південь від Луксора. Столиця II нома Верхнього Єгипту, культовий центр бога Гора Бехдетського, якого греки ототожнювали з Аполлоном. Клімат Місто знаходиться у зоні, котра характеризується кліматом тропічних пустель. Найтепліший місяць — липень із середньою температурою 32.5 °C (90.5 °F). Найхолодніший місяць — січень, із середньою температурою 15.4 °С (59.7 °F). Археологічні дослідження Французькі (1921—1933) І франко-польські (1936—1939) розкопки відкрили велику частину стародавнього міста та некрополь. Тут були виявлені численні мастаби часів VI династії, у тому числі обожненого Ізі, правителю II нома при царях Джедкара Ісесі та Пепі I. За життя він був візиром, суддею, розпорядником царських архівів і «великим Десятки Півдня», а після смерті вважався як місцевий святий. Знайдено також сліди кладовища Першого перехідного періоду та Середнього царства. Примітки Джерела Коростовцев М. А. Религия древнего Египта. — М.: Главная редакция восточной литературы издательства «Наука», 1976.
Dżazirat Safadża

Dżazirat Safadża (arab. ‏جزيرة سفاجا‎) – wyspa w Egipcie, na Morzu Czerwonym, ok. 1 km od wybrzeży Afryki w pobliżu miasta Safadża. Powierzchnia wyspy wynosi 11,895 km² Wokół wyspy znajdują się miejsca nurkowe w rafach koralowych. Przypisy
Jazīrat Safājah

Jazīrat Safājah är en ö i Egypten. Den ligger i guvernementet Al-Bahr al-Ahmar, i den östra delen av landet, 500 km sydost om huvudstaden Kairo. Arean är 12,7 kvadratkilometer. Terrängen på Jazīrat Safājah är mycket platt. Öns högsta punkt är 23 meter över havet. Den sträcker sig 7,5 kilometer i nord-sydlig riktning, och 4,1 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor
Dżaza’ir Dżiftun

Dżaza’ir Dżiftun (ar. جزر الجفتون) – bezludne wyspy w Egipcie, na Morzu Czerwonym, u wybrzeży Afryki, w pobliżu miasta Hurghada. Otoczone są rafami koralowymi, przez co stanowią cel wycieczek turystycznych z kurortów w Hurghadzie. W skład Dżaza’ir Dżiftun wchodzi m.in. Dżazirat Dżiftun al-Kabir (Wielki Dżiftun) i Dżazirat Dżiftun as-Saghir (Mały Dżiftun). Bibliografia Richardson, Dan; Jakobs, Daniel i in., Egipt, seria: Przewodnik Pascala, Wydawnictwo Pascal, Bielsko-Biała 2006, s. 711 i 703 Geograficzny altas świata, Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera, Warszawa-Wrocław 1989, t. 2, s. 120.
Barramiya

Barramiya is a mining area in Egypt, in the Red Sea governorate, in the southeastern part of the country, about 600 km south of the capital Cairo. Barramiya is located 468 meters above sea level. The territory around Barramiya is mostly flat, but the north is hilly. The highest point nearby is 545 meters above sea level, and is located 1.4 km northeast of Barramiya. The neighborhood around is almost uninhabited, with less than two people per square kilometer; it is also sterile, with little or no vegetation. Climate The area has a warm desert climate. The average annual temperature in the district is 31 °C. The hottest month is June, with an average temperature of 38 °C, and the coldest is January, with 20 °C. The average annual rainfall is 23 mm. The wettest month is March, with an average of 7 mm of rain, and the driest is February, with 1 mm of rain. Gold mining A stele by Seti I found at the Kanais temple, mentions a well in Wadi Myah for the gold miners. Mill artifacts from the Ptolemaic Kingdom and New Kingdom of Egypt are present, including ore washing facilities, besides the remains of a New Kingdom settlement. Quartz veins were mined for gold, probably dating back to the Old Kingdom Period. Enough gold remained for profitable exploitation between 1907 and 1919. See also Arabian Nubian Shield References
Barramiya

Barramiya es un área minera en Egipto, en la gobernación del Mar Rojo, en la parte sureste del país, alrededor de 600 km al sur de la capital El Cairo. Barramiya se encuentra a 468 metros sobre el nivel del mar.​ Conforma el cinturón ofiolítico Barramiya-Um Salatit en el desierto oriental central de Egipto.​ El territorio alrededor de Barramiya es mayormente llano, pero el norte es montañoso. El punto más alto cercano tiene 545 metros sobre el nivel del mar y se encuentra a 1,4 km al noreste de Barramiya. Los alrededores están casi deshabitados, con menos de dos personas por kilómetro cuadrado; también es estéril, con poca o ninguna vegetación.​​​​ Minería de oro El oro nativo y aleaciones de oro y plata se presentan en Barramiya como pequeños granos a lo largo de microfracturas en los filones de cuarzo. Sin embargo, la mayor parte de la mineralización se atribuye a arsenopirita aurífera y pirita que contiene arsénico.​ Las actividades mineras fueron esporádicas desde tiempos faraónicos.​ Una estela de Seti I encontrada en el templo de Kanais menciona un pozo en Wadi Myah donde se efectuaba minería de oro. Se encuentran presentes artefactos de molinos del Reino Ptolemaico y del Imperio Nuevo de Egipto, incluidas instalaciones de lavado de minerales, además de los restos de un asentamiento del Imperio Nuevo. Se extrajeron filones de cuarzo en busca de oro, probablemente datando del Período del Imperio Antiguo. Quedó suficiente oro para una explotación rentable entre 1907 y 1919.​ Hacia 1961, el yacimiento había sido abandonado por completo.​ Véase también Escudo arábigo-nubiano Referencias Enlaces externos
Barramiya

Barramiya è una miniera situata in Egitto, nel governatorato del Mar Rosso, nella parte sud-orientale del paese, a circa 600 km a sud della capitale Il Cairo. Barramiya si trova a 468 metri sul livello del mare. Il territorio intorno a Barramiya è prevalentemente pianeggiante, ma il nord è collinare. Il punto più alto nelle vicinanze è a 545 metri sul livello del mare, e si trova a 1,4 km a nord-est di Barramiya. La zona circostante intorno è quasi disabitata, con meno di due persone per chilometro quadrato; inoltre è sterile, con poca o nessuna vegetazione. La zona ha un caldo clima desertico. La temperatura media annuale nel quartiere è di 31 °C. Il mese più caldo è giugno, con una temperatura media di 38 °C, e il più freddo è gennaio, con 20 °C. La pioggia media annuale è di 23 mm. Il mese più piovoso è marzo, con una media di 7 mm di pioggia, e il più secco è febbraio, con 1 mm di pioggia.
Barrâmîya

Barrâmîya är en gruva i Egypten. Den ligger i guvernementet Al-Bahr al-Ahmar, i den sydöstra delen av landet, 600 km söder om huvudstaden Kairo. Barrâmîya ligger 468 meter över havet. Terrängen runt Barrâmîya är huvudsakligen platt, men norrut är den kuperad. Trakten runt Barrâmîya är nära nog obefolkad, med mindre än två invånare per kvadratkilometer. Trakten runt Barrâmîya är ofruktbar med lite eller ingen växtlighet. Kommentarer Källor
Juzur Abū Minqār

Juzur Abū Minqār är öar i Egypten. De ligger i guvernementet Al-Bahr al-Ahmar, i den östra delen av landet, 400 km sydost om huvudstaden Kairo. Arean är 1,3 kvadratkilometer. Terrängen på Juzur Abū Minqār är mycket platt. Öns högsta punkt är 6 meter över havet. Den sträcker sig 1,8 kilometer i nord-sydlig riktning, och 1,3 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor
Mausolée de Chajar ad-Durr

Le Mausolée de Chajar ad-Durr est le mausolée de la sultane ayyubide Chajar ad-Durr au Caire en Égypte. Le complexe fut construit en 1250 sous sa direction. L’artiste Pascal Coste documenta les ruines avec son minaret et son iwan en 1823. Voir également Architecture mamelouke Bibliographie (en) Cairo of the Mamluks, D. Behrens-Abouseif, Ed. I.B.Tauris, 2007, P-114-115 Notes et références Liens externes Portail du Moyen Âge central Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Égypte Portail du Caire Portail de l'islam Portail de la mort
Mausoleum of Shajarat al-Durr

Mausoleum of Shajarat al-Durr (arabiska: قبة شجرة الدر, engelska: Mausoleum of Shagarat al-Durr) är ett monument i Egypten. Det ligger i guvernementet Kairo, i den norra delen av landet, i huvudstaden Kairo. Mausoleum of Shajarat al-Durr ligger 38 meter över havet. Terrängen runt Mausoleum of Shajarat al-Durr är platt, och sluttar västerut. Runt Mausoleum of Shajarat al-Durr är det tätbefolkat, med 383 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Kairo, 4,1 km norr om Mausoleum of Shajarat al-Durr. Trakten runt Mausoleum of Shajarat al-Durr är ofruktbar med lite eller ingen växtlighet. Kommentarer Källor