NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grande mer de sable

La grande mer de sable en Égypte s’étend sur plus de 72 000 km2 et forme la frontière nord du Sahara. La grande mer de sable est le troisième plus grand champ de dunes au monde, le plus grand erg du Sahara et le plus aride aussi. Certaines des dunes de sable sont officiellement reconnues comme étant les plus grandes au monde, une d'entre elles s'étend sur 140 km. Les vagues de la mer de sable peuvent atteindre 100 m de hauteur. Plusieurs réseaux dunaires peuvent se superposer, la morphologie des dunes montre une certaine diversité : longilignes, en croissants jointifs (barkhane), étoilées, brillantes sous le soleil, ombres étranges au crépuscule, magnifiques à l’aube. La grande mer de sable a été étudiée par photographies aériennes et images satellitaires mais il reste encore beaucoup d'études à mener à terre. Il faut savoir que leur mouvement découvre parfois des « forêts pétrifiées », plus exactement du bois fossilisé épigénisé en calcédonite avec le détail des structures ligneuses bien conservées. On peut les rencontrer le long des pistes d'Al-Bahariya à Qattara ; elles servent de pierres ornementales utilisées pour recouvrir les tombes des nomades. La grande mer de sable égyptienne est parallèle avec la mer de sable de Calanshio située dans le désert Libyque et les deux ergs sont contigus dans le nord. Notes et références Portail de l’Égypte Portail de la géographie Portail des déserts
Egipatsko pješčano more

Egipatsko pješčano more se nalazi u Libijskoj pustinji. Kao i u preostala dva pješčana mora Kalanškom pješčanom moru i Rebijanskom pješčanom moru, u njemu se nalaze dine visoke i do 110 m i pokrivaju četvrtinu Libijske pustinje. Dine su nastale djelovanjem vjetra.
Nagy-homoktenger

A Nagy-homoktenger (arab: بحر الرمال الأعظم) Líbia és Egyiptom határán húzódó sivatagi terület. Mintegy 74%-át fedi homokdűne, mellyel a világ harmadik legnagyobb homoktenger (erg) területe. Földrajza A Nagy-homoktenger a Líbiai-sivatag középső részének egy sajátos tájegysége. Ez a Szahara legnagyobb homoktengerei közé tartozik. Kiterjedése mintegy 72 000 km², melynek nagyobb része Egyiptom területén fekszik. A hatalmas homokfelszín a Szíva-oázistól 650 km hosszan a Gilf Kebir platóig húzódik. Szélessége 120 és 300 km között változik. A műholdas felvételek alapján a hosszanti buckák (seif dűnék) az uralkodók. A buckavonulatok magassága a 30-100 méter között változik. Az ÉÉNy-DDK-i irányban elnyúló hatalmas buckavonulatok egymástól való távolsága 250 méter és 12 km között ingadozik. Nem ritkák a 30-60 km hosszúságú dűnék. A Nagy-homoktenger területén a futóhomok nem alkot zárt takarót. Akadnak olyan helyek, ahol a felszínre kerül az alapkőzet (mészkő, homokkő). Máshol a hátakon hosszanti buckákkal hatalmas akkumulációs mezők képződtek. Ahol kevesebb volt a futóhomok, típusos barkánok is kialakultak. Jegyzetek Források Panoráma: Egyiptom, 1978 Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Great Sand Sea című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Grote Zandzee

De Grote Zandzee (Arabisch: بحر الرمال العظيم) is een zandzee in de Sahara, op de grens van Egypte en Libië in Noord-Afrika. De zandzee is ongeveer 72.000 km² groot en bestaat voornamelijk uit zandduinen. Geografie De Grote Zandzee strekt zich uit over ongeveer 650 km van noord naar zuid en 300 km van oost naar west. Op satellietbeelden vertoont deze woestijn een patroon van lange zandruggen die in een ruwweg noord-zuidelijke richting lopen. Ondanks de schijnbare uniformiteit heeft de Grote Zandzee echter twee grote gebieden met verschillende soorten megaduinen. De Egyptische zandzee ligt parallel aan de Calanshiozandzee van Libië, waarmee ze in het noorden grenst. De duinen van de Grote Zandzee beslaan ongeveer 10% van de totale oppervlakte van de Egyptische Westelijke Woestijn. Siwa is een oase in Egypte, ongeveer 50 km ten oosten van de Libische grens, in het oostelijke deel van de Grote Zandzee. Hoewel de Grote Zandzee welbekend was bij de Toeareg en handelaren die met karavanen door de Sahara trokken, was Friedrich Gerhard Rohlfs de eerste Europeaan die de Grote Zandzee in kaart bracht. Hij begon zijn Sahara-expedities in 1865 en noemde de grote zandvlakte de Große Sandmeer (Grote Zandzee), maar pas in 1924, met de kaarten van de Egyptische hoveling Ahmed Hassanein, werd de volledige omvang van de Grote Zandzee door Europeanen gewaardeerd. In popcultuur In het Ubisoft-spel Assassin's Creed Origins uit 2017 komt de Grote Zandzee voor als een van de nomes of regio's. Galerij
Wielkie Morze Piasku

Wielkie Morze Piasku (arab. بحر الرمال الأعظم = Bahr ar-Rimal al-Azim) – pustynia w Afryce Północnej, na terytorium Egiptu i Libii, obejmująca 25% Pustyni Libijskiej. Od północy ograniczona oazą Siwa, od południa masywem Dżilf al-Kabir. Jest to pustynia piaszczysta, obfitująca w wydmy. O istnieniu Wielkiego Morza Piasku wiedziano już w starożytności, jednak pierwszym europejskim badaczem, który przebył i opisał pustynię był dopiero Gerhard Rohlfs w 1874 roku. Jego ekspedycja w karawanie wielbłądów pokonała trasę ponad 600 km w 36 dni, szlakiem od oazy Ad-Dachila początkowo w kierunku zachodnim, następnie północno-zachodnim w kierunku oazy Siwa. Kolejnymi badaczami Wielkiego Morza Piasku byli podpułkownik de Lancey Forth (ekspedycje 1921-1924) oraz Egipcjanin Ahmed Hassanein (w trakcie wyprawy z As-Sallum nad Morzem Śródziemnym do Al-Faszir w Sudanie w 1923 roku). Bibliografia Dan Richardson, Daniel Jacobs: Egipt. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2006, s. 544-545, seria: Przewodnik Pascala. ISBN 978-83-7304-689-4.
Grande Mar de Areia

O Grande Mar de Areia (em árabe: بحر الرمال الأعظم) é um érgio no deserto do Saara com cerca de 72 000 km². Situa-se no oeste do Egito e leste da Líbia. Cerca de 74% da sua área total está coberto por dunas de areia. É o terceiro maior campo de dunas do mundo, o maior dos grandes ergs do Saara e também o mais árido. O Grande Mar de Areia estende-se por um comprimento de cerca de 650 km de norte a sul e uma largura de 300 km de leste a oeste. Nas imagens de satélite, este deserto mostra um padrão de bordas de areia que se formam na direção norte-sul. No entanto, apesar da aparente uniformidade, o Grande Mar de Areia possui duas grandes áreas com diferentes tipos de dunas gigantes. O mar de areia egípcio é paralelo à Duna de Calanchio da Líbia, com o qual é contíguo a norte. Este "mar de areia" era bem conhecido pelos tuaregues e comerciantes que viajavam com caravanas através do Saara. Friedrich Gerhard Rohlfs foi o primeiro europeu a documentar o Grande Mar de Areia. Iniciou as suas expedições no Saara em 1865, e designou a grande extensão de dunas "Große Sandmeer". Nas décadas seguintes houve numerosas expedições para determinar a extensão do mar de areia e explorar a região. Os ventos predominantes organizam essa grande massa de areia em enormes dunas de crista longitudinal, que se estendem ininterruptamente por centenas de quilómetros, com corredores cheios de areia lisa entre as dunas. Esse alinhamento peculiar torna as viagens norte-sul muito fáceis entre as dunas, mas qualquer travessia leste-oeste requer a travessia das dunas. Os lados orientais são geralmente íngremes, enquanto os lados ocidentais sobem gradualmente, com bolsas de areia líquida. Um cruzamento oeste para leste é relativamente fácil, mas pode ser uma tarefa desafiadora na direção oposta. Tal como acontece com os outros desertos, os dias podem ser sufocantemente quentes e as noites podem ser muito frias. Enquanto o interior da área é completamente imerso pela areia, alguns afloramentos rochosos oferecem um vislumbre da geologia do que se encontra por baixo. Alguns desses afloramentos são as mais importantes locais que possuem fósseis em todo o Deserto Ocidental. A sul de Siva há vários afloramentos de sedimentos marinhos brancos do Mioceno, com abundantes fósseis de criaturas marinhas com conchas duras, dentes de tubarão e até mesmo alguns esqueletos completamente preservados de cetáceos semelhantes a golfinhos. Referências
Великое песчаное море

Великое песчаное море — песчаное море (эрг) в Сахаре (Северная Африка), расположенное между западным Египтом и восточной Ливией. Площадь составляет около 72 000 км². Около 74 % территории занимают песчаные дюны. География Великое песчаное море простирается примерно на 650 км с севера на юг и на 300 км с востока на запад. На спутниковых снимках эта пустыня представляет собой узор из длинных песчаных хребтов, простирающихся примерно с севера на юг. Однако, несмотря на кажущуюся однородность, Великое песчаное море имеет две большие области с разными типами мегадюн. Египетское песчаное море расположено параллельно Ливийскому песчаному морю Каланшо, с которым оно граничит на севере. Дюны Великого песчаного моря покрывают около 10 % общей площади египетской Западной пустыни. Примерно в 50 километрах к востоку от ливийской границы, в восточной части Великого песчаного моря расположен оазис Сива. Первым европейцем, который задокументировал Великое песчаное море, был Герхард Рольфс. Он начал свои экспедиции в Сахару в 1865 году и назвал огромное пространство дюн Große Sandmeer. В 1924 году с картами Ахмеда Хассанейна европейцы оценили весь масштаб Великого песчаного моря. Примечания Ссылки Путешествие в Египет — Великое песчаное море . Архивировано из оригинала 3 марта 2016 года. Геоморфология пустыни Великое песчаное море — грубые проводники
Veliko peščeno morje

Veliko peščeno morje je približno 72.000 km2 velika peščena puščava (erg je peščeno morje) v Sahari, ki se razteza od zahodnega Egipta in vzhodne Libije v Severni Afriki. Večji del območja pokrivajo peščene sipine. Geografija Veliko peščeno morje se razteza približno 650 km od severa proti jugu in 300 km od vzhoda proti zahodu. Na satelitskih slikah ta puščava kaže vzorec dolgih peščenih grebenov, ki potekajo približno v smeri sever–jug. Veliko peščeno morje ima navkljub navidezni enoličnosti dve veliki območji z različnimi vrstami mega sipin. Egiptovsko peščeno morje leži vzporedno s peščenim morjem Calanšio v Libiji, s katerim se stika na severu. Sipine Velikega peščenega morja pokrivajo približno 10 % celotne površine egiptovske zahodne puščave. Siva je oaza v Egiptu, približno 50 km vzhodno od libijske meje, v vzhodnem delu Velikega peščenega morja ali Egiptovskega peščenega morja. Čeprav je bilo Veliko peščeno morje dobro znano Tuaregom in trgovcem, ki so potovali s karavanami po Sahari, je bil Friedrich Gerhard Rohlfs prvi Evropejec, ki je dokumentiral Veliko peščeno morje. Svoje saharske ekspedicije je začel leta 1865 in veliko prostranstvo sipin poimenoval Große Sandmeer (Veliko peščeno morje), vendar so Evropejci šele leta 1924 z zemljevidi egiptovskega dvorjana Ahmeda Hassaneina spoznali celoten obseg Velikega peščenega morja. Sklici Zunanje povezave Predstavnosti o temi Veliko peščeno morje v Wikimedijini zbirki Egypt Travel - The Great Sand Sea Desert Geomorphology
Велика піщана пустеля

Велика піщана пустеля (також Єгипетське піщане море) (араб. بحر الرمال الأعظم Bahr ar-Rimal al-Azim) — пустеля в північній Африці, частина Лівійської пустелі. Разом із Пісками Каланшо та Піщаним морем Ребіана становить 25 % території Лівійської пустелі. Займає території площею понад 72 000 км² і утворює північну межу пустелі Сахара. Див. також Лівійська пустеля Піски Каланшо Піщане море Ребіана Примітки
Ambassade de Pologne en Égypte

L'ambassade de Pologne en Égypte est la représentation diplomatique de la république de Pologne auprès de la République arabe d'Égypte. Elle est située au Caire, la capitale du pays. Outre la République arabe d'Égypte, l'ambassadeur de Pologne au Caire est également accrédité auprès de l'État d'Érythrée et fait office de représentant permanent de la république de Pologne auprès de la Ligue des États arabes. Depuis le 31 juillet 2014, il exerce également des activités consulaires concernant la Libye (pour la durée de la suspension de l'ambassade de Pologne à Tripoli). Ambassade L'ambassade est située 5 rue Aziz Osman, au Caire, en Égypte. Elle accueille aussi une section consulaire. L'établissement comprend une unité politique et économique, une section de l'administration et des finances et un attaché de défense. Histoire La Pologne a établi des relations diplomatiques avec l'Égypte en 1926. Jusqu'en 2019, l'ambassadeur de Pologne au Caire était accrédité auprès du Soudan. Références Voir aussi Articles connexes Ministère des Affaires étrangères (Pologne) Représentations diplomatiques de la Pologne Liens externes (pl + en) Site officiel Portail des relations internationales Portail de la Pologne Portail de l’Égypte
Ambasada RP w Kairze

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Kairze (ar. سفارة بولندا بالقاهرة, ang. Embassy of the Republic of Poland in Cairo) – polska misja dyplomatyczna w stolicy Egiptu. Ambasador RP w Kairze oprócz Arabskiej Republiki Egiptu akredytowany jest również w Państwie Erytrea oraz pełni funkcję stałego przedstawiciela RP przy Lidze Państw Arabskich. Struktura placówki Wydział Polityczno-Ekonomiczny Wydział Konsularny i Polonii Referat Administracyjno-Finansowy Ataszat Obrony Historia Polska nawiązała stosunki dyplomatyczne z Egiptem w 1927. Od 31 lipca 2014 przez pewien czas konsul rezydujący w Kairze wykonywał również czynności konsularne dotyczące Libii (na czas zawieszenia działalności Ambasady RP w Trypolisie). Do 2019 ambasador RP w Kairze akredytowany był w Sudanie. Sudan jednak wchodzi w skład okręgu konsularnego Ambasady w Kairze. Zobacz też Ambasada Egiptu w Polsce Przedstawiciele dyplomatyczni Polski w Egipcie Przypisy Bibliografia Oficjalna strona Ambasady Archiwalna strona Ambasady
Посольство Польши в Египте

Посольство Республики Польша в Египте (пол. Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Arabskiej Republice Egiptu; араб. سفارة بولندا بالقاهرة‎) — польское дипломатическое представительство, расположенное в Каире, Египет. В консульский округ Посольства входят Египет, Судан, Эритрея. Должность Чрезвычайного и Полномочного Посла с 2018 по 2023 гг. занимал Михал Лабенда — кадровый дипломат, выпускник Казахского национального университета имени аль-Фараби, доктор гуманитарных наук. История Дипломатические отношения между Польшей и Египтом были установлены в 1927 году. Посольство Польши в Каире было открыто в 1928 году. Первым послом Польши в Египте был Юлиуш Дзедушицкий (1928—1932 годы). Примечания Литература Jacek Knopek. Migracje polaków do Afryki Północnej w XX wieku (пол.). — Bydgoszcz: Wydawn. Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego, 2001. — С. 87—88. — 372 с. Antoni Przemysław Kosowski. Stosunki polsko-egipskie w latach 1927—1945 (пол.). — Warszawa: Dialog Wydawnictwo Akademickie, 2017. — 286 с. M. Woźniak-Bobińska, A. M. Solarz. Wprowadzenie do polityki zagranicznej muzułmańskich państw Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej (пол.). — Warszawa: Wydawnictwo naukowe Scholar, 2018. — С. 304—326. — 476 с. См. также Посольство Египта в Польше
Giftun Islands

The Giftun Islands (also spelled Giftoun) are two islands in the Red Sea near Hurghada in Egypt. Giftun Kebir (جفتون الكبيرة) or Big Giftun is located further west and closer to Hurghada. Giftun Soraya (جفتون ثريا) or Little Giftun is further east. References orange bay hurghada : one of Giftun Islands. eden island : Quiet island on Giftun Islands.
Islas Giftun

Islas Giftun​​ (también escrito Giftoun) es el nombre de dos islas en el mar Rojo, cerca de Hurghada, en Egipto.​ Giftun Kebir (جفتون الكبيرة) o Giftun Grande está situado más al oeste y más cerca de Hurghada. Giftun Soraya (جفتون ثريا) o Pequeño Giftun está más hacia el este. En sus alrededores se encuentran sitios de buceo populares. Véase también Isla Sepu Islas Finocchiarola Islas Fratelli Islas Fundy Referencias Enlaces externos Mapa de localización de las Islas (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).
Giftoun

Giftoun ou Giftun (جفتون) ou Îles Giftoun (جزر الجفتون) est le nom de deux îles situées dans la mer Rouge à proximité d'Hurghada en Égypte. Giftoun Kebir (جفتون الكبيرة) ou Grande Giftoun est située le plus à l'ouest et est la plus proche d'Hurghada. Giftoun Soraya (جفتون ثريا) ou Petite Giftoun est la plus à l'est. Elle accueille au sud l'un des principaux sites de plongée d'Hurghada, la plongée dérivante Police Station. L'archipel comprend aussi des îles plus petites telles Abu Minkar (ابو منقارو), Umm Agawish (أم أجاويش) et Abu Ramada (أبو رمادا). Tourisme Galerie Voir aussi Liens externes Hurghada, Giftoun - Wikipedia Tourisme Portail de l’Égypte Portail des îles Portail de l’océan Indien
Giftunski otoci

Giftunski otoci (također se pišu Giftonski) su dva otoka u Crvenom moru blizu Hurghade u Egiptu. Giftun Kebir (جفتون الكبيرة) ili Veliki Giftun nalazi se dalje na zapad i bliže Hurghadi. Giftun Soraya (جفتون ثريا) ili Mali Giftun nalazi se dalje na istoku. Izvori Vanjske poveznice
Гіфатин (острови)

Гіфати́н — острови в північній частині Червоного моря, біля узбережжя Африки. Належать Єгипту, територіально відносяться до губернаторства Червоне море. Острови незаселені, хоча використовуються туристами як курортні — близькість міста Хургада. Вони рівнинні, висота 119 м. Острови вкриті пісками, береги оточені кораловими рифами та відмілинами. Навпроти островів, на материку, знаходиться місто Хургада. Острови Архіпелаг складається з великого Гіфтун-ель-Кебір та 4 дрібних — Гіфтун-ес-Сагір, Умм-Агавіш, Абу-Мінкар та Абу-Ріматі. Окрім цього навколо знаходяться такі рифи, як Ель-Луг та Абу-Ріматі. Примітки
Mesquita d'Al-Rifa'i

La mesquita d'Al-Rifa'i (àrab: مسجد الرفاعى, masjid ar-Rifāʿī), també coneguda com a Mesquita Reial, és una mesquita del Caire, a Egipte, a Midan al-Qal'a, al costat de la Ciutadella. L'edifici és davant per davant de la mesquita i madrassa d'Hasan, data del 1361 i fou dissenyada com un complement de l'estructura més antiga. Aquesta nova mesquita formà part d'una gran campanya dels governants d'Egipte del segle xix per a vincular-se a la glòria percebuda de períodes anteriors en la història islàmica d'Egipte i modernitzar la ciutat. La mesquita fou construïda al costat de dues grans places públiques i fora dels bulevards d'estil europeu construïts en la mateixa època. Història La mesquita d'Al-Rifa'i es va fer en dues fases, entre el 1869 i 1912, quan finalment fou completada. La va encarregar Khushyar Hanim, mare d'Ismaïl Paixà, al segle xix, per a expandir i reemplaçar el zàuiya preexistent del sant islàmic medieval Ahmed al-Rifa'i. El zàuiya era un lloc de pelegrinatge per als vilatans que creien que la tomba tenia propietats curatives i místiques. Khushayer volia donar un doble propòsit a la nova estructura: casa per a relíquies del sufisme i mausoleu per a la família reial d'Egipte. En el transcurs de la construcció, l'arquitecte, el disseny i el propòsit van canviar. El primer arquitecte en fou Hussein Fahri Paixà, cosí llunyà de la dinastia fundada per Muhàmmad Alí Paixà el 1803. Va morir durant la primera fase de la construcció, i el treball s'aturà després que el kediv Ismaïl Paixà abdicàs el 1880. Khushayar, la mecenes, va morir el 1885, i el treball no es va reprendre fins al 1905, quan el kediv, Abbàs Hilmí II d'Egipte, ordenà acabar-la. El treball, el supervisà l'arquitecte hongarés Max Herz, cap del Comité per a la Conservació dels Monuments àrabs del Caire. Els minarets se'n construïren al 1909, i la mesquita s'acabà al 1911. És oberta al culte des del 1912. El santuari té forma d'un vast rectangle de 1767 metres quadrats. Es divideix en tres naus i s'articula al voltant d'una cúpula. Les parets, cobertes d'estuc i marbre, tenen rics ornaments d'arabescs. L'edifici conté una barreja d'estils presos sobretot del període mameluc de la història egípcia, incloent-hi la cúpula i el minaret. L'edifici té una gran sala d'oració, i els santuaris d'Ahmed al-Rifa'i i altres dos sants locals, Ali Abi-Shubbak i Yahya al-Ansari. Utilització La mesquita és el lloc de descans de Khushyar Hanim i el seu fill Ismaïl Paixà, així com d'altres membres de la família reial egípcia, inclòs el rei Faruk I, el darrer rei regnant d'Egipte, el cos del qual se soterrà ací després de la seua mort a Roma el 1965. La mesquita va servir breument com a lloc de descans de Reza I de l'Iran, que va morir en l'exili en la Unió Sud-africana el 1944, i va ser retornat a l'Iran després de la Segona Guerra Mundial. L'enterraren al Caire després de la Revolució islàmica de 1979. Part de la cambra funerària l'ocupa el fill de Reza I, Mohammad Reza Pahlavi, que va morir al Caire al juliol del 1980. Referències
Ar-Rifa'i-Moschee

Die ar-Rifa'i-Moschee (arabisch مسجد الرفاعى, DMG Masǧid ar-Rifāʿī) befindet sich in Kairo in Midan al-Qal'a unterhalb der Zitadelle. Sie befindet sich unmittelbar neben der Sultan-Hasan-Moschee, die um 1361 gebaut wurde, und ist architektonisch an diese angeglichen. Dies war Teil einer groß angelegten Kampagne der ägyptischen Herrscher des 19. Jahrhunderts, mit der diese einerseits an den Glanz früherer Zeiten der ägyptisch-islamischen Geschichte anknüpfen wollten und andererseits die Stadt modernisieren wollten. Die Moschee wurde in der Nähe von zwei großen öffentlichen Plätzen und Boulevards im europäischen Stil gebaut. Die ar-Rifa'i-Moschee wurde zwischen 1869 und 1912 in zwei Phasen gebaut. Ursprünglich wurde sie von Khushyar Hanin, der Mutter des Khediven (Vizekönig) Ismail Pascha, in Auftrag gegeben, um den existierenden Zawiya (Schrein) des mittelalterlichen islamischen Mystikers Ali Abu Schibbak ar-Rifa'i, einem Enkel von Ahmed Rifai, zu ersetzen oder zu erweitern. Der Schrein war ein Pilgerort für die ansässige Bevölkerung, dem mystische Heilkräfte zugeschrieben wurden. Kushayer stellte sich ein Gebäude mit doppeltem Zweck vor, einerseits für ein Haus für die Sufis, andererseits ein Mausoleum für die ägyptische Königsfamilie. Während des Baus wechselten Architekt, Aussehen und Zweck des Gebäudes. Der ursprüngliche Architekt war Husayn Fahmi Pascha al-Mi'mar, ein entfernter Cousin aus der Dynastie Muhammad Ali Paschas. Er starb während der ersten Bauphase und der Bau wurde gestoppt, nachdem Ismail Pascha 1879 hatte abdanken müssen. Khushayar Hanim starb 1885. Die Arbeiten wurden erst 1905 unter dem Khediven Abbas Hilmi II. fortgesetzt. Überwacht wurden die Arbeiten von dem österreichischen Architekten Max Herz, Chef des Committee for the Conservation of Arab Monuments in Cairo. Das Gebäude, einschließlich Kuppel und Minarett, ist eine Mischung aus verschiedenen Stilen aus der Zeit der Mamluken. Das Gebäude enthält eine große Gebetshalle sowie die Schreine von ar-Rifa'i und der örtlichen Heiligen Ali Abu Schibbak und Yahya al-Ansari. Die Moschee ist weiterhin Grabstätte von Chuschyar Hanim und ihrem Sohn Ismail Pascha, sowie zahlreicher weiterer Mitglieder der königlichen Familie, darunter auch König Faruq, dessen sterbliche Überreste nach seinem Tod hierher überführt wurden. Kurzzeitig war die Moschee auch letzte Ruhestätte von Reza Schah Pahlavi, der 1944 im Exil in Südafrika starb und nach dem Zweiten Weltkrieg in den Iran zurückgebracht wurde. Heute befindet sich dort das Grab seines Sohnes Mohammad Reza Pahlavi, der 1980 in Kairo im Exil starb. Trivia Die Südostansicht der ar-Rifa'i-Moschee mit den beiden Minaretten und der Kuppel dazwischen ist auf der Vorderseite der ägyptischen 10 Pfund-Banknote abgebildet. Weblinks