NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nationalpark Sumaco Napo-Galeras

Der Nationalpark Sumaco Napo-Galeras (spanisch Parque Nacional Sumaco Napo-Galeras) befindet sich im Norden von Ecuador. Das Schutzgebiet wurde am 2. März 1994 eingerichtet. Der Nationalpark hat eine Fläche von 2052,49 km². Das Areal ist seit dem Jahr 2000 ein UNESCO-Biosphärenreservat. Lage Der Nationalpark Sumaco Napo-Galeras liegt in den Provinzen Napo und Orellana, etwa 120 km östlich der Hauptstadt Quito. Das Gebiet liegt östlich der Anden zwischen den Flussläufen des Río Napo und dessen linken Nebenflusses Río Coca (Río Quijos) in Höhen zwischen 500 m und 3732 m. Das Schutzgebiet teilt sich in zwei Teilgebiete (Sektoren) auf, die durch einen 15 km breiten Korridor voneinander getrennt sind. Im Folgenden die beiden Teilgebiete: nördlicher Sektor () – das wesentlich größere Areal mit einer Fläche von 1905,62 km²; umfasst die Vulkane Sumaco (3732 m ) und Pan de Azúcar (3482 m ) südlicher Sektor () – 146,87 km² groß; umfasst die Cordillera de Galeras, ein in SSW-NNO-Richtung verlaufender 1700 m hoher Höhenkamm Ökologie Im Nationalpark kommen folgende Vegetationszonen vor: Pajonal Páramo, montaner Nebelwald, niedriger montaner immergrüner Wald, piemontesischer immergrüner Wald, immergrüner Tieflandwald und niedriges montanes feuchtes Gestrüpp. Zugangsmöglichkeiten Es gibt zwei wichtige Zufahrtsstraßen: Die Straßenverbindung Baeza – El Chaco – El Reventador verläuft entlang der nordwestlichen Nationalparksgrenze. Die Straße Jondachi – Loreto – Puerto Francisco de Orellana verläuft durch den Korridor, der die beiden Nationalpark-Sektoren voneinander trennt. Weblinks Einzelnachweise
Sumaco Napo-Galeras National Park

Sumaco Napo-Galeras National Park (Spanish: Parque Nacional Sumaco Napo-Galeras) is a protected area in Ecuador situated in the Napo Province, Orellana Province and Sucumbíos Province. The highest point of the park is the Sumaco volcano that peaks at 3,732 m; the lowest altitude is 600 m. Fauna Some 280 birds species are known from the park, but the true number is probably much higher because the park is little explored. Notable birds include Dysithamnus occidentalis, Touit stictoptera, Ara militaris, and Galbula pastazae. A mammal survey conducted at 2500 m on the eastern slope of Sumaco revealed 17 species, including eight species of bats. Larger mammals include Panthera onca, Tremarctos ornatus, Myrmecophaga tridactyla, Tapirus pinchaque, and Puma concolor. Little information exists on other groups, but it is assumed that the diversity of amphibians and reptiles is particularly high. Indeed, a number of amphibians are only known from the area, including toad Osornophryne sumacoensis that is only known from the eastern slopes of Sumaco. Similarly, Pristimantis ernesti is only known from the summit of Sumaco. References
Parc national Sumaco Napo-Galeras

Le parc national Sumaco Napo-Galeras (en espagnol : Parque Nacional Sumaco Napo-Galeras) est un parc national de l'Équateur, situé dans les provinces de Napo, Sucumbios et Orellana. Il a été créé le 2 mars 1994. Il est constitué de deux chaînes montagneuses andines : le massif du volcan Sumaco et la cordillère de Galeras. Il possède une biodiversité très riche. Le parc fait également partie de la réserve de biosphère de Sumaco, reconnue par l'Unesco le 10 novembre 2000. Les principales menaces de ce parc sont l'exploitation minière, le bois et l'exploitation pétrolière. De plus, la culture des oranges et l'élevage du bétail constituent également une pression en aval du parc. Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la géographie : World Database on Protected Areas (es) Présentation du Parc sur le site du Ministère de l'environnement équatorien (es) Fiche de présentation de la réserve de biosphère sur Unesco.org (en) Parc national de Sumaco Napo-Galeras sur Protectedplanet.org Portail de la conservation de la nature Portail de l’Équateur
Nationaal park Sumaco Napo-Galeras

Het Nationaal park Sumaco Napo-Galeras is een nationaal park in Ecuador. Het werd opgericht in 1994 en is 205249 ha hectare groot. Het park omvat bergen (Napo-Galeras), vulkanen (Sumaco, Pan de Azúcar en Cerro Negro) en bossen. Het park grenst aan Nationaal park Antisana.
Park Narodowy Sumaco Napo-Galeras

Park Narodowy Sumaco Napo-Galeras (hiszp. Parque nacional Sumaco Napo-Galeras) – park narodowy w północnym Ekwadorze położony w prowincjach Napo i Orellana. Został utworzony 2 marca 1994 roku i zajmuje obszar 2052,49 km². Od 2000 roku jest rezerwatem biosfery UNESCO. W 2005 roku został zakwalifikowany przez BirdLife International jako ostoja ptaków IBA. Na północny zachód od niego znajduje się Park Narodowy Cayambe-Coca, a na południowy zachód Park Narodowy Antisana. Opis Park znajduje się na wschodnich zboczach Andów, w dorzeczu Amazonki, na wysokościach od 500 do 3732 m n.p.m. Składa się z dwóch części. Większa część ma powierzchnię 1905,62 km² i obejmuje wulkany Sumaco (3732 m n.p.m.) i Pan de Azucar (3482 m n.p.m.) oraz szczyt Negro (3127 m n.p.m.). Położona na południe od niej mniejsza część zajmuje powierzchnię 146,87 km² i obejmuje fragment pasma górskiego Napo-Galeras, którego najwyższy punkt znajduje się na wysokości 1730 m. Niżej położoną część parku pokrywa wilgotny las równikowy, tropikalny wilgotny las górski i tropikalny las suchy. Wyżej występuje las mglisty i paramo. Park obejmuje trudno dostępne tereny i dlatego flora i fauna nie została dokładnie zbadana. W zależności od wysokości średnia roczna temperatura w parku wynosi od +6 °C do +24 °C, a opady od 2000 do 6000 mm rocznie. Flora W parku odnotowano ponad 6000 gatunków roślin naczyniowych. Rośnie tu zagrożona wyginięciem (EN) Talauma neillii, narażona na wyginięcie (VU) Persea nudigemma, a także m.in.: Rollinia dolichopetala, Henriettella odorata, Topobea induta, Prunus herthae, Alseis lugonis, Acanthosyris annonagustata, Ampelocera longissima, Gyranthera micrantha. Fauna W północnej części parku (w trudno dostępnym rejonie wulkanu Sumaco) odnotowano 81 gatunków ssaków. W części południowej – 101 gatunków. Żyją tu zagrożony wyginięciem (EN) tapir górski, narażone na wyginięcie (VU) andoniedźwiedź okularowy, tapir amerykański, ocelot tygrysi i mrówkojad wielki, a także m.in.: jaguar amerykański, puma płowa, ocelot wielki, hirara amerykańska, jaguarundi amerykański, leniwiec pstry, pekariowiec obrożny, ocelot nadrzewny, ponocnica trójpręgowa. Tylko w łatwo dostępnej części parku (południowej) zidentyfikowano ponad 280 gatunków ptaków. Są to narażone na wyginięcie (VU) ara zielona, oliwiaczek czerwonodzioby i gorzynek cytrynowy, a także m.in.: grdacz soplowaty, zapylak ekwadorski, krępomrowiec stokowy, złotopiór lśniący, brylancik różowogardły, srokaczek białopierśny, owocojad malutki, barwniczka plamkoskrzydła, szarogonek kreskowany, tyranik jasnolicy, leśniak amazoński, owocojad płomienny. W parku odnotowano 180 gatunków płazów i gadów. Są to m.in.: rzekotka krótkogłowa, Dendropsophus minutus, Boana lanciformis, Rhaebo glaberrimus, ropucha południowoamerykańska, Cochranella midas, Ameerega bilinguis, Dendropsophus sarayacuensis, Pristimantis altamazonicus, żaba południowoamerykańska. Przypisy
Сумако-Напо-Галерас

Сумако-Напо-Галерас (исп. Parque Nacional Sumaco Napo-Galeras) — национальный парк в северо-восточной части Эквадора. В административном отношении расположен на территории провинций Напо, Орельяна и Сукумбиос. Общая площадь парка 2052,49 км² в составе двух секторов: вулкан Сумако с окрестностями (1905,62 км²) и Кордильера-де-Галерас (146,87 км²). Основан 2 марта 1994 года. Располагается на высотах от 500 до 3732 м над уровнем моря. К национальному парку примыкает частная охраняемая лесная территория исп. Rhocroe площадью около 100 км², которая помогает связать его с экологическим заповедником Антисана. В парке обитает не менее 330 видов птиц, возможно гораздо больше, так как его территория недостаточно изучена. Среди птиц можно отметить такие виды, как буроплечий пестрохвостый попугай, малый солдатский ара, медногрудая якамара, двуцветный муравьиный виреон и др. Крупные млекопитающие включают ягуара, очкового медведя, гигантского муравьеда, горного тапира и пуму. Предполагается исключительно высокое разнообразие герпетофауны. Количество видов растений оценивается в 6000 с высоким уровнем эндемичности. Примечания
Sumaco Napo-Galeras nationalpark

Sumaco Napo-Galeras nationalpark är en nationalpark i Ecuador. Den ligger i provinsen Napo, i den centrala delen av landet, 120 km öster om huvudstaden Quito. Sumaco Napo-Galeras nationalpark ligger 1 420 meter över havet. Arean är 207 kvadratkilometer. Terrängen runt Sumaco Napo-Galeras nationalpark är bergig, och sluttar österut. Trakten runt Sumaco Napo-Galeras nationalpark är nära nog obefolkad, med mindre än två invånare per kvadratkilometer. Det finns inga samhällen i närheten. I omgivningarna runt Sumaco Napo-Galeras nationalpark växer i huvudsak städsegrön lövskog. Kommentarer Källor
Дафне (остров)

Дафне или Дафне майор (на испански: Daphne mayor) е вулканичен остров разположен северно от остров Санта Круз и на запад от летище Балтра на архипелага Галапагоски острови. Той представлява кратер на изгаснал вулкан издигащ се на 120 метра над морското равнище. Лишен е от дървесна растителност. Въпреки че се намира в близост до летището на архипелага той е трудно достъпен за посетителите на националния парк. За посещенията му има силно ограничен режим и той се използва главно за научни изследвания на място. Тук в продължение на повече от двадесет години съпрузите Питър и Розмари Грант провеждат проучвания върху галапагоските чинки. Те изучават поведението и жизнения цикъл на чинките като с резултатите си категорично подкрепят теорията на Чарлз Дарвин за еволюцията. Дългогодишните им усилия са описани в книга, която през 1995 г. получава награда Пулицър. Дафне е дом на множество различни видове птици като Галапагоска лястовица, Синьокрако Боби, Маскирано Боби, Блатна сова, Phaethon aethereus и Фрегати.
Daphne Mayor

Daphne Mayor és una illa volcànica que es troba al nord de l'illa Santa Cruz i a l'oest de la de Baltra, a les illes Galápagos, a l'oceà Pacífic. Consisteix en un cràter de tuf, desproveït d'arbres, que s'eleva 120 msnm. L'illa és emprada com a principalment per a la investigació científica i l'accés general està limitat. En ella hi viuen els pinsans de Darwin són la principal font de comprensió de l'evolució animal a les Galápagos. Durant la dècada de 1970, Peter Grant i Rosemary Grant realitzaren estudis exhaustius i detallats, seguint milers d'individus durant diverses generacions i mostrant com les diferents espècies de pinsans havien anat canviant en resposta als canvis ambientals. Altres aus que hi viuen són l'oreneta de les Galápagos, el mascarell camablau, el mascarell de Grant, el mussol emigrant, el cua de jonc bec-roig i el fregata magnífica. Referències
Daphne Major

Daphne Major ist eine kleine vulkanische Insel in der Gruppe der Daphne-Inseln, welche zum Archipel Galápagos gehören. Sie liegt nördlich der Hauptinsel Santa Cruz und westlich der Insel Baltra, auf welcher der internationale Flughafen der Inselgruppe liegt. Die baumlose Insel besteht im Wesentlichen aus einem bis zu 120 m hohen Tuffring. Der Zutritt zur Insel wird von der Nationalparkverwaltung stark beschränkt und dient hauptsächlich wissenschaftlichen Zwecken. Peter und Rosemary Grant studierten hier über einen Zeitraum von 20 Jahren die sogenannten Darwin-Finken. Sie untersuchten das Verhalten und den Lebenszyklus dieser Finken. Ihre Ergebnisse stützen die Evolutionstheorie von Charles Darwin. Auf Daphne Major lebt eine Vielzahl an Vögeln, darunter Blaufußtölpel, Maskentölpel, Galápagos-Ohreule, Rotschnabel-Tropikvogel, Prachtfregattvogel und Krabbenreiher. Unweit von Daphne Major liegt die noch kleinere Insel Daphne Chica; gemeinsam bilden sie die Daphne-Inseln. Literatur Heidi M. Snell, Paul A. Stone, Howard L. Snell: A Summary of Geographical Characteristics of the Galapagos Islands. In: Journal of Biogeography. Band 23, Nummer 5, 1996, S. 619–624 (doi:10.1111/j.1365-2699.1996.tb00022.x). Weblinks Daphne Island Information (englisch)
Daphne Major

Daphne Major is a volcanic island just north of Santa Cruz Island and just west of the Baltra Airport in the Archipelago of Colón, commonly known as the Galápagos Islands. It consists of a tuff crater, devoid of trees, whose rim rises 120 m (394 ft) above the sea. Though easily accessible to most visitors to the Galápagos, the national park service has highly restricted visits to this island, and it is primarily used for scientific research. Daphne Major finches are the main source of the understanding of animal evolution in the Galápagos. An intensive study of Darwin's finches was conducted here by biologists Peter and Rosemary Grant over a period of 20 years. They examined the behaviour and life cycles of the finches, demonstrating the role of natural selection in producing biological evolution. Their efforts were documented in the Pulitzer Prize–winning book The Beak of the Finch. Daphne is home to a variety of other birds including Galápagos martins, blue-footed booby, Nazca booby, short-eared owls, red-billed tropicbirds and magnificent frigatebirds. References Further reading Grant, B. Rosemary; Grant, Peter R. (1989). Evolutionary dynamics of a natural population: the large cactus finch of the Galápagos. Chicago. ISBN 978-0-226-30590-5.: CS1 maint: location missing publisher (link) Grant, Peter R. (1999). Ecology and evolution of Darwin's finches. Princeton, NJ. ISBN 978-0-691-62894-3.: CS1 maint: location missing publisher (link) Grant, Peter R.; Grant, B. Rosemary (June 1992). "Demography and the Genetically Effective sizes of Two Populations of Darwin's Finches". Ecology. 73 (3): 766–784. doi:10.2307/1940156. Sera, Wendy E. "Drought and the Demography of Darwin's Medium Ground Finches on Isla Daphne Island". Baylor University. Archived from the original on 2007-09-30. Retrieved 2007-04-21. Weiner, Jonathan. 1994. The Beak of the Finch: A Story of Evolution in Our Time. New York: Alfred A. Knopf, Inc. ISBN 0-679-40003-6. External links Daphne Island Information
Île Daphne Mayor

L'île Daphne Mayor, en espagnol Isla Daphne Mayor, est une île inhabitée d'Équateur située dans l'archipel des Galápagos. Elle se trouve dans le centre de l'archipel, au nord de l'île Santa Cruz, à l'ouest de l'île Baltra et au sud-ouest de l'île Daphne Menor. L'île est le sommet émergé d'un cône volcanique culminant à 120 mètres d'altitude. Toponymie Le nom de cette île vient d'un navire de la Royal Navy, le HMS Daphne (en), nom que l'on trouve en 1846 sur une carte dressée par l'aspirant de marine anglais Edwardes. Références Liens externes (en) toursgalapagos.com - Îles Daphne (en) govisitgalapagos.com - Îles Daphne Portail des îles Galápagos Portail des îles
Daphne (eiland)

Daphne Major en Daphne Minor zijn twee kleine Galapagoseilanden. De eilanden liggen acht kilometer ten noorden van Santa Cruz ongeveer drie kilometer van elkaar af. Het zijn allebei vulkaankegels die door de zee zwaar geërodeerd zijn met plaatselijk steile wanden van lavarotsen. Daphne Major is ongeveer 25 ha en Daphne Minor is 3 ha groot De eilanden zijn niet toegankelijk voor toeristen. Daphne Major is alleen toegankelijk met speciale toestemming. Wel liggen rond de eilanden plaatsen die voor duikers toegankelijk zijn. Fauna Op Daphna Major broeden nazcagenten, blauwvoetgenten en roodsnavelkeerkringvogels. Het eiland is ook bekend als thuisbasis van het echtpaar Grant, dat tientallen jaren onderzoek deed aan darwinvinken. Zij toonden aan dat ook op korte termijn evolutieprocessen die de vorm van de snavel bepalen een rol spelen en daardoor soortvorming in de hand werken. Het zeegebied rond de eilanden is rijk aan haaien, roggen, zeeschildpadden en bijzondere vissoorten die zich ophouden rond de onderwater gelegen lavaformaties. Bronnen Daphne Major en Daphna Menor. Galapagos Conservancy. Geraadpleegd op 3 mei 2015. Grant and Grant Genetica en de Origin of Birds Species in PNAS
Daphne (wyspy)

Daphne – grupa złożona z dwóch małych wysp, w archipelagu Galapagos, należącym do Ekwadoru. Leży w centralnej części archipelagu. Warunki naturalne Daphne Mayor i Menor dwie małe wysepki, będące wulkanicznymi stożkami tufowymi. Leżą w pobliżu znacznie większej wyspy Santa Cruz. Daphne Mayor jest częściowo zerodowana, mniejsza wyspa jest silniej zerodowana, a jej brzegi podcięte przez morze nabrały charakteru klifów. Na obu wyspach nie rosną drzewa. Park Narodowy Galapagos ogranicza dostęp do Daphne Mayor, na Daphne Menor turyści nie mają wstępu. Fauna i flora Środowisko wysp Daphne jest wrażliwe, a ze względu na sąsiedztwo większych, zamieszkanych wysp występuje zagrożenie introdukcją obcych gatunków. Na Daphne Mayor występują ptaki morskie, w tym faeton białosterny, głuptak galapagoski, głuptak niebieskonogi i fregata wielka. Odwiedzający wyspy mogą spotkać także uszatki i jaskółczaki widłosterne. Miejscowe zięby Darwina były tematem trwającego 40 lat programu badań nad ewolucją. Ptaki zostały oznaczone i były stale monitorowane; badania zostały opisane w książce „Dziób zięby”. U wybrzeży obu wysp można nurkować. W morzu spotykane są mantowate, rekiny i inne ryby pelagiczne. Na podmorskich zboczach wysp występują barwne organizmy bentoniczne, takie jak koralowce. Przypisy
Estadio Folke Anderson

Estadio Folke Anderson is a multi-use stadium in Esmeraldas, Ecuador. It is currently used mostly for football matches and is the home stadium of Esmeraldas Sporting Club, Club Deportivo Esmeraldas Petrolero, Centro Deportivo Juvenil, Club Atlético Juventus, Club Deportivo 5 de Agosto, Club Social y Deportivo Huracán Sporting Club, Club Deportivo Vargas Torres, Club Tácito Ortiz Urriola, Rocafuerte Sporting Club and Club Deportivo Sagrado Corazón. The stadium was given to Ecuador by Swedish entrepreneur Folke Andersson, who gave it during the 1958 FIFA World Cup. It holds 14,000 people. References External links Stadium information
Estadio Folke Anderson

El estadio Folke Anderson es un escenario deportivo multiusos, ubicado en la avenida 6 de Diciembre y Quito de la ciudad de Esmeraldas e inaugurado el 5 de agosto de 1956. Es usado mayoritariamente para la práctica del fútbol, con capacidad para 14 000 espectadores. Su nombre se debe al empresario local bananero Sven Folke Anderson, quién patrocinó su construcción.​ Además de albergar partidos de la Segunda Categoría, Primera B y Primera A del Campeonato Ecuatoriano de Fútbol, el estadio fue sede de los VIII Juegos Deportivos Nacionales Esmeraldas 1996. El Folke Anderson desempeña un importante papel en el fútbol local, ya que clubes esmeraldeños como Esmeraldas Petrolero, Esmeraldas Sporting Club, Juvenil de Esmeraldas, Juventus de Esmeraldas, 5 de Agosto, Huracán Sporting Club, Vargas Torres, Tácito Ortiz Urriola, Rocafuerte Sporting Club y Sagrado Corazón hacían y/o hacen de locales en este escenario. El estadio también ha albergado eventos culturales, especialmente conciertos musicales, que también se realizan en el Coliseo Nubia Villacís Díaz y el Recinto Ferial Luis Alberto Raad Estrada de la provincia de Esmeraldas. Actualidad El último encuentro de fútbol profesional de Primera A se disputó en 2017, entre las escuadras de Independiente del Valle y Clan Juvenil de Sangolquí (Pichincha), con victoria del primero por 4-1. El estadio también sufrió graves daños en su estructura, provocados por el terremoto que afectó a las provincias de Manabí y Esmeraldas el 16 de abril de 2016.​ Véase también Deporte en Ecuador Fútbol en Ecuador Estadios de fútbol de Ecuador Referencias Enlaces externos Worldstadiums.com Archivado el 3 de marzo de 2009 en Wayback Machine.
Estadio La Cocha

Estadio Municipal La Cocha is a multi-use stadium in Latacunga, Ecuador. It is currently used mostly for football matches and is the home stadium of Club Deportivo Universidad Técnica de Cotopaxi of the Serie B de Ecuador, and of Club Social y Deportivo Cotopaxi and Sociedad Deportiva Flamengo of the Segunda Categoría. The stadium holds 15,200 spectators and opened on 1 April 1982. References External links Stadium information Archived 2010-04-14 at the Wayback Machine
Estadio La Cocha

El estadio La Cocha (oficialmente conocido como estadio Municipal La Cocha) es un estadio de fútbol de Ecuador. Está ubicado entre las calles Luis de Anda y Panzaleos, de la ciudad de Latacunga. Es usado mayoritariamente para la práctica del fútbol, y allí juega como local el Sociedad Deportiva Flamengo, el Club Social y Deportivo Cotopaxi, el Club Deportivo Universidad Técnica de Cotopaxi y el Club Sport Norte América de la Segunda Categoría, así como varios equipos latacungueños de Segunda División. Tiene capacidad para acoger a 16 000 espectadores. Fue inaugurado el 1 de abril de 1982, con la presencia del Presidente de la República, Oswaldo Hurtado Larrea. Posteriormente, el mandatario firmará como testigo de honor, el contrato de construcción del Coliseo Cubierto de Deportes de la ciudad de Latacunga.​ En 2001 con apariencia renovada, en este estadio allí se jugó un solo partido de la primera ronda del Campeonato Sudamericano Sub-20 Ecuador 2001, entre las selecciones de Brasil y la del Perú. En 2007 con apariencia renovada, en este estadio allí se jugaron dos partidos de la primera ronda del Campeonato Sudamericano Sub-17 Ecuador 2007, entre las selecciones de Ecuador (país anfitrión) y Bolivia, Brasil y Chile. También en este escenario deportivo se jugaron tres partidos de la ronda final del Campeonato Sudamericano Sub-17 de Ecuador de 2007, entre la de Ecuador (como anfitrión), Colombia, Argentina, Brasil, Perú y Venezuela. En 2011 con apariencia renovada, También en este estadio allí se jugaron cuatro partidos de la primera ronda del Campeonato Sudamericano Sub-17 Ecuador 2011, entre las selecciones de Ecuador (país anfitrión) y Bolivia, Brasil, Argentina y Perú. También en este escenario deportivo se jugaron seis partidos de la ronda final del Campeonato Sudamericano Sub-17 de Ecuador de 2011, entre la de Ecuador (como anfitrión), Colombia, Brasil, Argentina y Paraguay. El estadio también desempeña un importante papel en el fútbol local, ya que los clubes latacungueños como el Espoli de Quito (provisional), Deportivo Cotopaxi, Flamengo, Deportivo Saquisilí (provisional), Universidad Técnica de Cotopaxi, Brasilia, Alianza Juvenil San Felipe, Ramón Barba Naranjo, ESPEL, Liga Deportiva Estudiantil, Latacunga Fútbol Club y Latacunga Sporting Club, hacían y/o hacen de locales en este escenario deportivo. Asimismo, este estadio es sede de distintos eventos deportivos a niveles provincial y local, así como escenario para varios eventos de tipo cultural, especialmente conciertos musicales (que también se realizan en el Coliseo Camilo Gallegos Domínguez de Latacunga). Fernández Madrid Partidos en el Estadio La Cocha Partidos del Sudamericano Sub-20 Ecuador 2001 En el Estadio La Cocha se jugó un solo partido: Partidos del Sudamericano Sub-17 Ecuador 2007 En el Estadio La Cocha se jugaron los siguientes partidos: Partidos del Sudamericano Sub-17 Ecuador 2011 En el Estadio La Cocha se jugaron los siguientes partidos: Véase también Deporte en Ecuador Fútbol en Ecuador Anexo:Estadios de fútbol de Ecuador Referencias Enlaces externos Worldstadiums.com Archivado el 14 de abril de 2010 en Wayback Machine.
Estadio La Cocha

Het Estadio La Cocha is een multifunctioneel stadion in Latacunga, een stad in Ecuador. In het stadion is plaats voor 15.220 toeschouwers. Het stadion werd geopend in 1982 en gerenoveerd in 2001. Gebruik Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub C.D. Universidad Técnica de Cotopaxi maakt gebruik van dit stadion. Het werd ook gebruikt voor het Zuid-Amerikaans kampioenschap voetbal onder 17 van 2011, 2007 en het Zuid-Amerikaans kampioenschap voetbal onder 20 van 2001.