Kościół w Bodilsker

Kościół w Bodilsker, Kościół św. Botolfa – świątynia należąca do diecezji Kopenhagi Kościoła Danii. Znajduje się we wschodniej części Bornholmu, około 4 kilometrów na zachód od Nexø. Historia i architektura Kościół zbudowano około 1200 roku i poświęcono angielskiemu świętemu, Botolfowi. Do 1530 roku błędnie określano go żeńskim imieniem Bodil, mimo że święta Bodila nigdy nie istniała. W rezultacie wspólnota parafialna nazywa się Bodilsker („kościół Bodili” w dialekcie bornholmskim). Kościół początkowo należał do arcybiskupstwa Lund, a następnie, w okresie reformacji, przeszedł pod panowanie korony duńskiej. W XIX wieku uzyskał pełną niezależność. W 1903 roku, wraz ze wzrostem liczby wiernych, zamierzano kościół rozebrać, a następnie odbudować na wzór Kościoła w Østermarie. Muzeum Narodowe naciskało, aby mimo wszystko zachować świątynię jako element dziedzictwa narodowego. Spowodowało to opóźnienie podjęcia działań. Problem pojemności budowli rozwiązano w 1911 roku poprzez dostawienie dużego transeptu. Wieża kościelna została odnowiona około 1913 roku przez Mathiasa Bidstrupa. Kościół składa się z apsydy, prezbiterium i nawy z okresu romańskiego, nieco nowszej wieży od zachodu oraz późnogotyckiej kruchty z portalem od południa. Odkryte obok wieży fundamenty wskazują, że pierwotnie planowano ją jako większą dobudówkę. Dwa zaokrąglone łuki prowadzą z nawy do podstawy wieży. Duży północny transept został dobudowany w 1911 roku. Chociaż użyto miejscowego piaskowca i kamienia polnego, dominującym materiałem budowlanym jest wapień, który został użyty przede wszystkim do obramowania drzwi i okien. Sklepienie apsydy ma kształt półkopuły. W pierwotnej budowli znajdowały się tylko trzy okna: jedno w apsydzie, którą odrestaurowano w 1874 roku, oraz po jednym po każdej stronie nawy. Od tego czasu dodano nowe okna. Oba romańskie portale zostały niemal w całości zachowane. Dzwonnica, po raz pierwszy udokumentowana w 1624 roku, zwieńczona jest konstrukcją szachulcową i pierwotnie służyła jako wieża bramna. Główna część pochodzi z około 1600 roku. Drobne remonty przeprowadzono w XVIII wieku. Na jednej ze ścian dzwonnicy znajduje się okrągły kamień znany jako Kapelusz Diabła (Fandens hat). Miejscowa legenda głosi, że pewnej nocy ksiądz był śledzony przez diabła, gdy wracał do domu. Dotarł na cmentarz, zanim został złapany, ale diabeł był tak wściekły, że rzucił w księdza swoim kapeluszem. Nie trafił, a kapelusz utkwił w ścianie dzwonnicy, gdzie można go oglądać do dziś. Wnętrze Blisko wejścia znajduje się dawna romańska chrzcielnica, wykonana z wapienia gotlandzkiego. Nowa granitowa chrzcielnica stoi po lewej stronie łuku tęczowego. Nad starą chrzcielnicą znajduje się fragment dawnego renesansowego ołtarza – obraz Chrystusa na drodze do Emaus autorstwa Jørgena Roeda. Dwa świeczniki w ołtarzu głównym pochodzą z połowy XVI wieku. Rzeźbiona dębowa ambona z około 1600 roku ma cztery panele przedstawiające ewangelistów wraz z ich symbolami. Na zachodniej ścianie kruchty wisi tablica upamiętniająca ofiary epidemii dżumy w latach 1618 i 1654. W południowej ścianie wieży znajduje się romański granitowy nagrobek z płaskorzeźbionym krzyżem procesyjnym. W kościele zachowało się również kilka kamieni runicznych. Trzy z nich znajdują się w kruchcie, a czwarty w południowej ścianie wieży. Przypisy Linki zewnętrzne Strona miejscowej wspólnoty wiernych Galeria zdjęć kościoła